Αρχείο κατηγορίας ΗΡΩΕΣ

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη.

Στην «αόρατη στρατιά» της ΕΠΟΝ και η Τασούλα Τζώνη…

«Ανάξιος όποιος ξάφνου ακούει/ το προσκλητήριο των καιρών/ να το φυσάει ή να το κρούει/ σάλπιγγα ή τύμπανο, τ’ ακούει/ και δε λέει «παρών!»». Κωστής Παλαμάς

Του Περικλή Καπετανόπουλου
δημοσιογράφου-ιστορικού

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη, μια εμβληματική μορφή του ανυπότακτου λαού της Αθήνας. Συμμετείχε στο συλλαλητήριο στις 4 Δεκεμβρίου του 1944 και εικονίζεται στην εμβληματική φωτογραφία να κρατάει το πανό με το σύνθημα «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Mπροστά στην απρόκλητη βία των Εγγλέζων και των πρώην συνεργατών των Γερμανών, για να γονατίσουν τον λαό της ανυπότακτης Αθήνας, δεν δίστασε, ούτε μια στιγμή. Σήκωσε το λάβαρο και μπήκε μπροστά. Σε όλη την Κατοχή αγωνιζόταν για την λευτεριά της Πατρίδας, την κοινωνική δικαιοσύνη, για την πρόοδο του τόπου. Ανήκε στο στρατόπεδο της προόδου, και αγωνιζόταν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, σε μια αδιάκοπη και επίπονη πορεία για γίνει καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη η ανθρώπινη κοινωνία. Άλλωστε η λέξη αυτή, η πρόοδος, συμβολίζει ιδέες και θεσμούς που, αποτελούν το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη μιας κοινωνίας. Μαζί με την Τασούλα Τσώνη, δεκάδες χιλιάδες νέοι εκείνη την εποχή, έκαναν την ίδια επιλογή, και οργανώθηκαν στην θρυλική ΕΠΟΝ.
Απέναντι σε αυτό το ρωμαλέο και γιγαντιαίο λαϊκό κίνημα της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στάθηκε ότι πιο μουχλιασμένο και σάπιο γέννησε τούτος ο τόπος. Είναι αυτοί που επέλεξαν να υπηρετήσουν το κατοχικό κρατικό μηχανισμό, συνεργάστηκαν με τους καταχτητές, ή το έριξαν στη «μαύρη αγορά». Ο λαός που μάτωνε και αγωνιζόταν τους ονόμασε μαύρη αντίδραση. «Λούφαξαν» σε όλη την διάρκεια της Κατοχής, μακριά από εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις και τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των κατακτητών. Η λέξη Αντίσταση ήταν διαγραμμένη από το λεξιλόγιο τους. Αντίθετοι σε κάθε πολιτική αλλαγή, πιστοί υπηρέτες του κατεστημένου, οι περισσότεροι είχαν λαϊκή καταγωγή, αλλά δεν είχαν συνείδηση. Αυτοί οι άνθρωποι προέβαλαν τις παλιές και μουχλιασμένες απόψεις τους σε κάθε ευκαιρία, ενώ αρέσκονταν να αυτοαποκαλούνται «ελεύθεροι άνθρωποι», «αδέσμευτοι» καθώς δεν μετείχαν σε κομματικό σχηματισμό και κυρίως στο Κόμμα. Κάποιοι μάλιστα έγραφαν και σε κύκλους φιλολογικούς επιδίδονταν σε απαγγελίες και αναγνώσεις κειμένων. Ακολουθούσαν τις «δέκα» εντολές για το πώς να περνάς εσύ καλά, κι ας καίγεται ο τόπος γύρω σου
Αρνήθηκαν να υπηρετήσουν συλλογικά οράματα, ήταν «πολύ ξεπερασμένα» για αυτούς, αυτά ήταν μόνο για τον «κοσμάκη», όπως υποτιμητικά έλεγαν. Απέφευγαν όπως ο «διάολος το λιβάνι» την συνάντηση με ότι πιο προοδευτικό έχει γεννήσει μέχρι σήμερα η ανθρώπινη σκέψη. Δεν καταδέχτηκαν να ρίξουν ούτε μια ματιά στην περίφημη μπροσούρα του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Ο δάσκαλος και αγωνιστής Γληνός άφησε τη σφραγίδα του στο προοδευτικό, δημοκρατικό και το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Η πορεία του Δημήτρη Γληνού είναι μια συνεχής πορεία «όλο προς τα αριστερά», όπως έλεγε ο ίδιος, ενώ αυτοβιογραφούμενος τόνιζε ότι η ιδεολογική του διαδρομή ήταν «από τον Μιστριώτη στον Λένιν». Οι αντιδραστικοί όμως, ή αν σας σοκάρει η λέξη, οι συντηρητικοί, έβαζαν ετικέτες σε όσους στέκονται συνεπείς σε προοδευτικές ιδέες για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου. Τους ονόμαζαν «φανατικούς», ενώ αυτοί ήταν οι «μετρημένοι» που κρατούσαν πάντα «πισινή» και ήταν ευπροσάρμοστοι σε κάθε αλλαγή, όπως οι χαμαιλέοντες.
Στη γνωστή φωτογραφία, τους διαδηλωτές του ΕΑΜ δεν τους πυροβόλησαν μόνο οι γνωστοί δοσίλογοι της Κατοχής και η Αστυνομία, με εντολή των Εγγλέζων και του Γ.Παπανδρέου. Την σκανδάλη τράβηξαν και οι «κυρ-παντελήδες» όπως θαυμάσια του περιγράφει στο γνωστό τραγούδι του ο αείμνηστος Πάνος Τζαβέλας, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ.
Ήταν όλοι αυτοί οι «καθωσπρέπει» που από τα καφενεία και τις ταβέρνες, ασκούσαν κριτική σε αυτούς που πρότασσαν τα νιάτα τους στη βαρβαρότητα, με τίμημα, πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή.

Στο νεκροταφείο της Καλλιθέας συνόδεψαν την Τασούλα Τζώνη σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι. Στην Κατοχή η νεαρή ΕΠΟΝίτισσα μαζί με χιλιάδες άλλους νέους, ακολούθησε το δρόμο του αγώνα και του πατριωτικού καθήκοντος, με όπλο την «χρυσή της νιότης πανοπλία» που της έδωσε το πολύ ακριβό συναίσθημα, πως όταν χρειάστηκε είπε παρών! Δεν κρύφτηκε ούτε αδιαφόρησε!
Ευλογημένη γενιά σας χρωστάμε ευγνωμοσύνη γιατί εσείς πολλά μας προσφέρατε. Εσείς σηκώσατε το ντουφέκι ενάντια στον κατακτητή, εσείς στα ξερονήσια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ήρθατε αντιμέτωποι με το φθόνο του στρατοδίκη, το ρόπαλο του χωροφύλακα, το λεπίδι του ταγματασφαλίτη, τα ύπουλα χτυπήματα του χαφιέ, την αδιαφορία του βολεμένου.
Εσείς ανοίξατε πλατιές λεωφόρους για να βαδίσουμε εμείς…

Στη φωτογραφία διακρίνετε πρώτη από αριστερά η Τασούλα Τζώνη κρατώντας το πανο του ΕΑM.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ 11 Σεπτέμβρη 1943. Του Δημήτρη Α. Δριμή.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
11 Σεπτέμβρη 1943
Δημήτρης Α. Δριμής
Δ.Σ. ΕΔΙΑ 1940-1974, τ. Δήμαρχος Αετού

«Ο φρόνιμος τον πόλεμο αποφεύγει,
μα, στην ανάγκη αυτή κανείς αν έρθει,
δόξα μικρή δεν είναι ένας ωραίος
για την πατρίδα θάνατος, ντροπή`ναι
άσκημα να πεθαίνεις».
Ευριπίδης, Τρωάδες.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Οι θυσίες που κατέβαλε η χώρα μας στη διάρκεια της τριπλής (Γερμανοί, Ιταλοί, Βούλγαροι) ξενικής κατοχής 1941-1944, υπήρξαν πολλές. Οι αξίες του μεταπολεμικού κόσμου οικοδομήθηκαν πάνω από ερειπωμένες πόλεις και ισοπεδωμένα χωριά.
Σ` αυτές τις θυσίες ο μαρτυρικός Αετός έχει πρωταρχική συμμετοχή. Ο Σεπτέμβρης του 1943 είναι ο πιο σημαντικός σταθμός της νεότερης ιστορίας των Κοντοβουνίων. Μιας περιοχής, που, με κέντρο τον Αετό, έχει συνεχή παρουσία στην τοπική και εθνική μας ιστορία. Μιας περιοχής που τροφοδοτεί, με ένταση και διάρκεια, την ατομική και συλλογική μας μνήμη με το διαχρονικό μήνυμα της Αντίστασης, της αναζήτησης της Ελευθερίας.
Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (8 Σεπτεμβρίου 1943), οι στρατιωτικές και πολιτικές ισορροπίες διαταράσσονται στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της Ευρώπης αλλά και σε κάθε επιμέρους χώρο. Την περιοχή που έλεγχαν οι Ιταλοί διεκδικούν τόσο οι γερμανικές όσο και οι αντάρτικες δυνάμεις. Το κύριο επίδικο είναι ο οπλισμός του Ιταλικού Στρατού. Αν περιέλθει στους αντάρτες, θα αυξήσει τη δύναμη πυρός τους και άρα τη μαχητική τους αποτελεσματικότητα. Οι Γερμανοί εντείνουν την παρουσία τους και εγκαθίστανται σε καίριες θέσεις της περιοχής, που πριν κατείχαν οι Ιταλοί. Στόχος τους είναι να εμποδίσουν την παράδοση των όπλων στους αντάρτες αλλά και να αντιστρέψουν το θετικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί στον πληθυσμό από τη συνθηκολόγηση των Ιταλών.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 δύο Γερμανικές διμοιρίες της 116 Επιλαρχίας Αναγνωρίσεως, 18 ανδρών η κάθε μία, κινούνται για επιθετική αναγνώριση με αφετηρία το Δώριο, προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη προς τον Αετό και η δεύτερη προς το Πιτσά (Σιτοχώρι). Και οι δύο διμοιρίες έρχονται σε επαφή με ανταρτικές ομάδες του ΕΛΑΣ, που κατευθύνονται προς τις ιταλικές βάσεις Κυπαρισσίας – Φιλιατρών – Γαργαλιάνων, με σκοπό τον αφοπλισμό των Ιταλών. Στις μάχες που ακολουθούν οι Γερμανοί αποδεκατίζονται. Από τη διμοιρία, που κινήθηκε στην περιοχή του Αετού, το σύνολο των ανδρών εξοντώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Ένας μόνο σώθηκε και έφτασε τραυματισμένος στο Δώριο. Οι αντάρτες με τους αιχμαλώτους συγκεντρώθηκαν πάνω από το Σελά, στον Άγιο Νικήτα.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες
Οι μάχες καταγράφηκαν στα γερμανικά αρχεία: «11/9/43 Αετός. Στο χώρο Κλεισσούρας – Αετού (14 χιλιόμετρα Δ. από την Κυπαρισσία) εμπλοκή επαφής τμημάτων με συμμορίες. Λεπτομέρειες ελλείπουν.», «12/9/43 Αετός. Επιχείρηση καταπολεμήσεως συμμοριών στο χώρο Αετού, χωρίς επαφή με τον εχθρό. Ο Αετός πυρπολήθηκε με βολή πυροβολικού. Κατά την εμπλοκή επαφής, που αναφέρθηκε στο χώρο του Αετού, ημέτερες απώλειες: 3 νεκροί, 5 τραυματίες, 8 αγνοούμενοι». (Κλεισσούρα. Αφορά στον οικισμό Κλέσουρα (Αμφιθέα) επ. Τριφυλίας. Συμμοριών. Έτσι αποκαλούσε, ύστερα από σχετική διαταγή, ο Γερμανικός Στρατός κατοχής τους Έλληνες αντάρτες. Ν. Ζερβής, Η Γερμανική Κατοχή στη Μεσσηνία, Καλαμάτα 1998). Ο αντιστασιακός τύπος της εποχής, «Η Νίκη», (29.9.43), αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα.
Την ίδια μέρα στη Βιάννο στην Κρήτη έγινε σκληρή μάχη τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ. και της Ε.Ο.Κ., που προκάλεσε πολλές γερμανικές απώλειες. Σε αντίποινα οι Γερμανοί κατέστρεψαν και ερήμωσαν 12 χωριά της περιοχής εκτελώντας 451 άοπλους αγρότες.
Στις 11 Σεπτεμβρίου1943 οι Γερμανοί προχωρούν σε μαζικά αντίποινα. Με συνεχείς βολές πυροβολικού πυρπολούν και καταστρέφουν τον Αετό. Στη συνέχεια μεταβαίνουν στο χωριό και το καίνε. Στόχος τους είναι η μαζική τιμωρία και ο έλεγχος του αγροτικού πληθυσμού μέσα από τον τρόμο και το θέαμα της καταστροφής. Οι κάτοικοι μετά τις πρώτες βολές του πυροβολικού εγκατέλειψαν το χωριό, αν και πολλοί είχαν καταφύγει στα βουνά από το προηγούμενο βράδυ. Λίγοι γέροντες που έμειναν εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ή κάηκαν. Στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που ακολούθησαν εκτελέστηκαν και κάτοικοι γειτονικών χωριών.
Σε έκθεσή του προς την υπηρεσία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, αμέσως μετά την καταστροφή ο Αετοβουναίος Δήμος Αλεβίζος αναφέρει τα τραγικά γεγονότα, τους νεκρούς, τις καταστροφές του χωριού, τον τρόμο των κατοίκων, τις ανάγκες τους σε τρόφιμα και φάρμακα και ζητά βοήθεια. Οι οργανώσεις της περιφέρειας αλλά και κάτοικοι των γειτονικών χωριών εκφράζουν την αλληλεγγύη τους βοηθώντας, με τα στοιχειώδη, τους Αετοβουναίους.
Αεροφωτογραφία με τον καμένο Αετό, που λήφθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωση δείχνει όλη την έκταση της καταστροφής. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε λεύκωμα που εκδόθηκε από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων και υποβλήθηκε, μαζί με άλλα στοιχεία από όλη την Ελλάδα, ως αίτημα της χώρας μας για πολεμικές αποζημιώσεις. Αποζημιώσεις που ακόμα δεν έχουν δοθεί.

Οι συνέπειες του ολοκαυτώματος και η εποποιία των ζωντανών

Το 1943 ο Αετός ήταν το κεφαλοχώρι της όλης περιοχής. Υπήρχε ως αυτόνομη οικιστική, οικονομική, διοικητική, πολιτιστική και κοινωνική μονάδα στην οποία αθροιζόταν ένα σύνολο χωριών και είχε αναφορά ένα πλήθος ανθρώπων. Διέθετε όλες τις κρατικές υπηρεσίες και όλα τα επαγγέλματα. Είχε 1.500, περίπου, κατοίκους και 360 κατοικίες. Ασκούνταν ειρηνικές δραστηριότητας και βιώνονταν σχέσεις.
Μέσα σε μια μέρα, το Σεπτέμβρη του 1943, ο χώρος και οι άνθρωποι, πέρασαν από μια τοπική οικονομία ειρήνης σε μια οικονομία καταστροφής. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα πάντα άλλαξαν. Όρθιο έμεινε μόνο το πνεύμα του Αετού και η αλληλεγγύη των ανθρώπων του που έθρεψαν ελπίδες και οράματα, χειμώνες και καλοκαίρια, στις σκηνές της διαβίωσής τους, στα ρημαγμένα σπιτικά τους.
Διακόσιες ογδόντα (280), περίπου, κατοικίες καταστράφηκαν. Το θέαμα του φλεγόμενου Αετού, ήταν τρομακτικό τόσο για τους κατοίκους του όσο και για τους κατοίκους των γύρω χωριών. Το Σεπτέμβρη, σε μία αγροτική περιοχή όπως ο Αετός, όλη η σοδειά του χρόνου , με εξαίρεση το λάδι, έχει μαζευτεί και αποθηκευθεί. Αυτή η αποθηκευμένη σοδειά είτε καταστράφηκε είτε λεηλατήθηκε.
Οι κάτοικοι δοκιμάστηκαν σκληρά μετά την καταστροφή. Για χρόνια έμειναν σε σκηνές και ερειπωμένα σπίτια. Η μάχη της επιβίωσης ήταν δύσκολη και οι συνθήκες υγιεινής απαράδεκτες. Η ανέχεια πρόσθεσε νέα θύματα. Ο φόβος των Γερμανών ήταν συνεχής. Το μεγαλύτερο βάρος σήκωσαν οι γυναίκες του Αετού: «οι πικρές γυναίκες με το μαύρο ρούχο / παρθένες και μητέρες…» του ποιητή.
Το χωριό ανοικοδομήθηκε και αυτό είναι η εποποιία των ζωντανών: η ανοικοδόμηση του χώρου και της ζωής. Η πρόταση της τότε πολιτείας ήταν η μετακίνηση των κατοίκων στις άκρες του Δωρίου και η δημιουργία εκεί νέου οικισμού με το όνομα «νέος Αετός», πρόταση που αγνοούσε τις ανάγκες των ανθρώπων, την ιστορία, το δέσιμο με τον τόπο. Ελάχιστοι μετακινήθηκαν. Το γεγονός σε συνδυασμό με τη μετανάστευση και τον εμφύλιο που ακολούθησε τραυμάτισε τον κοινωνικό ιστό του χωριού.
Οι μάχες, σε Αετό και Φούσια/Πιτσά, δεν ήταν σχεδιασμένες. Έγιναν τυχαία και χωρίς προγραμματισμό. Πρόκειται για τις δύο πρώτες επιθέσεις ανταρτών εναντίον Γερμανών στη Μεσσηνία, που έγιναν από δυνάμεις του 9ου Συντάγματος του Ε.Λ.Α.Σ. με επικεφαλής το Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλο.
Η κίνηση του κατοχικού Γερμανικού Στρατού προς Αετό, Πιτσά και ύστερα από τρείς μέρες προς Σιδηρόκαστρο είχε σκοπό την καταστροφή της αντίστασης της περιοχής και τη διασφάλιση της ασφάλειας της σιδηροδρομικής και αμαξιτής οδού καθώς στα παράλια της Δ. Πελοποννήσου ανέμεναν συμμαχική απόβαση. Και μπορεί μεν η εμπλοκή των ανταρτών στον Αετό να μην οδήγησε στην προσχώρηση των Ιταλών της Κυπαρισσίας ή τον αφοπλισμό τους από τον ΕΛΑΣ αλλά η επιδίωξη της σύγκρουσης από τον ΕΛΑΣ και η ολοκληρωτική καταστροφή των δύο Γερμανικών μονάδων, ακύρωσαν τα Γερμανικά σχέδια, ενίσχυσαν την πεποίθησή τους για επικείμενη συμμαχική απόβαση αναγκάζοντάς τους να καθηλώσουν δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή .

Τα ονόματα των νεκρών του ολοκαυτώματος:
Από τον Αετό:
1. Αλέξιος Δ. Γκότσης (Προκόπης)
2. Γεώργιος Θ. Γεωργιλάς
3. Γεώργιος Ι. Χαϊμανάς
4. Θεόδωρος Κ. Καζάντζας (Κοκώνης)
5. Κωνσταντίνος Θ. Χαϊμανάς (Γυφτογεώργακας)
6. Κωνσταντίνος Π. Γκότσης (Κόρος)
7. Μήτρος Γρ. Ρέμπελος (Μητρογληγόρης)
Από γειτονικά χωριά:
1. Βασιλική Βόγκα
2. Γιαννούλα Δημητροπούλου
3. Γρηγόριος Γ. Παναγιωτόπουλος
4. Επαμεινώνδας Γκόγκας
5. Κωνσταντίνος Κατσιάρας
6. Μήτρος Πετρόπουλος
7. Μιχάλης Αποστολόπουλος
8. Νικόλαος Μανωλόπουλος
9. Σωτήριος Γκόγκας

Ας διδαχτούμε από τους ίσκιους των νεκρών μας αλλά και από τα πρόσωπα των ζωντανών, τι σημαίνει αιώνες ιστορίας να κυλούν μέσα σου και να σε καλούν να γίνεις συνεχιστής στον αγώνα, για τα μεγάλα έργα του πνεύματος. Ενός πνεύματος που πάντα θα αντιστέκεται σε κάθε σκλαβιά και καταπίεση. Που θα διψά για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ειρήνη και δημιουργία. Που δεν θα πάψει να ονειρεύεται το φώς, με δύναμη ψυχής και σώματος, έστω κι αν αυτό κοστίζει.
Η μνήμη μας με ευλάβεια στο μαρτυρικό Αετό.
Η λησμονιά δεν θα σκεπάσει ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Δαίδαλος και Ικαρος.  Γράφτηκε από τον  Πέτρος Θέμελης στην Ελευθερία.

Δαίδαλος και Ικαρος

Σύμφωνα με τις φιλολογικές μαρτυρίες, ο φημισμένος πολυτάλαντος καλλιτέχνης Δαίδαλος ήταν Αθηναίος, γιος της Αλκίππης και του Ευπάλαμου, που ήλκε την καταγωγή από γενιά βασιλική και μάλιστα εκείνη των Ερεχθειδών, ενώ κατά άλλους των Μητιονιδών (Διόδωρος 4.77.1-4). Καρπός του έρωτά του με τη δούλη Ναύκρατη λέγεται πως ήταν ο μοναχογιός του Ικαρος. Η φήμη του Δαίδαλου είχε ξεπεράσει τα όρια της γενέτειράς του. Ηταν περιζήτητος.

Εργα του αναφέρεται ότι βρίσκονταν, εκτός από την Αθήνα, στη Θήβα, τη Λιβαδειά, τη Δήλο, το Ηραίο του Αργους, την Κόρινθο, την Αρκαδία, την Πίσα της Ηλείας, την Καρία της Μικράς Ασίας, στο ακρωτήριο Σολόεσα της Λιβύης και βέβαια στη Μεγαλόνησο, την Κρήτη. Στην Κρήτη, όπου έμεινε αρκετό καιρό, φιλοξενούμενος του ξακουστού και πανίσχυρου βασιλιά Μίνωα, είχε πάρει μαζί του και τον έφηβο πια γιο του Ικαρο, που μάθαινε την τέχνη βοηθώντας τον πατέρα του. Εκεί, στην πρωτεύουσα της Κρήτης, την Κνωσό, φιλοτέχνησε ο Δαίδαλος, ανάμεσα στα άλλα θαυμαστά, ένα από τα πιο γνωστά στην αρχαιότητα έργα του, τον χορό της Αριάδνης, που αναφέρει ο Ομηρος στην Ιλιάδα (Σ, στ. 590-592). Αξίζει να τονιστεί ιδιαίτερα ότι, σύμφωνα με τους παραπάνω στίχους του έπους της Ιλιάδας, ο φημισμένος ημίθεος τεχνίτης, ο χωλός Ηφαιστος, σκάλισε το χορό της Αριάδνης πάνω στην ασπίδα του Αχιλλέα, που του είχε παραγγείλει η Θέτις, έχοντας ως πρότυπο έργο του Δαίδαλου με το ίδιο θέμα. Είναι προφανές ότι ο Δαίδαλος, σύμφωνα με τον Ομηρο, ήταν σύγχρονος αν όχι προγενέστερος του Ηφαίστου και οπωσδήποτε καλλιτέχνης τόσο ικανός, ώστε ακόμη και ο φημισμένος Ηφαιστος να τον αντιγράφει.

Το έργο αυτό του Δαίδαλου, που, σύμφωνα με τον Παυσανία (9.40.3-4), ήταν κατασκευασμένο από λευκό λίθο, δηλαδή από μάρμαρο, εικόνιζε σε ανάγλυφο τους Αθηναίους έφηβους και τις Αθηναίες παρθένες, να χορεύουν τον κύκλιο χορό, τον λεγόμενο γέρανο, πιασμένοι χέρι-χέρι, ακριβώς όπως στον καλαματιανό, γιορτάζοντας έτσι την απελευθέρωσή τους από το Λαβύρινθο με τη βοήθεια του μίτου της Αριάδνης, μετά το φόνο του τρομερού Μινώταυρου από τον Θησέα, τον Αθηναίο ήρωα, πατριώτη και συγγενή του Δαίδαλου (Πλούταρχος, Θησέας, 19). Πάνω στην κοιλιά, τους ώμους και το λαιμό ενός αρχαϊκού πίθου από την Τήνο, που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Βασιλείας στην Ελβετία, εικονίζεται αυτό ακριβώς το θέμα του χορού που ονομάζεται γέρανος, καθώς και ο φόνος του Μινώταυρου από τον Θησέα.

Ενας δεύτερος αποσπασματικά σωζόμενος ανάγλυφος πιθαμφορέας στο Μουσείο της Τήνου (αρ. Β63) φέρει σε τέσσερις επάλληλες ζώνες στο λαιμό και τους ώμους ένα από τα καλύτερα δείγματα κύκλιου χορού. Στο πάνω μέρος του λαιμού εικονίζεται ο Θησέας και η Αριάδνη. Οι κυκλαδίτες καλλιτέχνες της Τήνου που κατασκεύαζαν τους ανάγλυφους πιθαμφορείς πρέπει να είχαν ακούσει να απαγγέλλονται οι ομηρικοί στίχοι με την περιγραφή του κύκλιου χορού ή να γνώριζαν την παράδοση για το έργο του Δαίδαλου στην Κνωσό με θέμα το χορό της Αριάδνης.

Ο Δαίδαλος και ο έφηβος γιος του Ικαρος είχαν την ίδια ακριβώς κακή τύχη με τους νέους και τις νέες από την Αθήνα. Κλείστηκαν από τον Μίνωα στον σκοτεινό Λαβύρινθο, γιατί ο βασιλιάς της Κρήτης πίστεψε, σύμφωνα με κάποια εκδοχή του μύθου, πως είχαν βοηθήσει την σύζυγό του Πασιφάη να ενωθεί ερωτικά με τον «ωραίο ταύρο» και να γεννήσει το Μινώταυρο. Πατέρας και γιος κατάφεραν εντούτοις να διαφύγουν από το Λαβύρινθο, πετώντας με φτερά που κατασκεύασε ο μεγάλος τεχνίτης και τα συγκόλλησε στο σώμα τους με κερί (Εικ.1: Δαίδαλος κατασκευάζει φτερά Ικαρου. Γρμματόσημο). Ο ίδιος κατευθύνθηκε δυτικά προς την Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, ενώ ο Ικαρος πέταξε προς τα ανατολικά. Γοητευμένος από την πτήση, που πάντα λαχταρούνε οι θνητοί, λησμόνησε ο νέος την πατρική συμβουλή να μην πλησιάζει τον Ηλιο, με αποτέλεσμα να λιώσει το κερί από τη θερμότητα, να αποκολληθούνε τα φτερά του και να καταπέσει ο άτυχος Ικαρος στο πέλαγος. Ο τραγικός θάνατός του είναι αντίστοιχος με το θάνατο του νεαρού Φαέθοντα, του απερίσκεπτου γιου του Ηλιου. Το πτώμα του Ικαρου εκβράστηκε στις ακτές ενός μακρόστενου νησιού, της Μάκρης ή Δολίχης ή αλλιώς Ιχθυόεσσας, η οποία μετονομάστηκε έκτοτε σε Ικαρία από τον αδικοχαμένο Ικαρο.

Απαρηγόρητος ο Δαίδαλος, που δεν μπόρεσε να θάψει ο ίδιος το παιδί του, κατασκεύασε ένα ξόανο του Ηρακλή για να ευχαριστήσει και να τιμήσει έτσι τον Θηβαίο ήρωα, ο οποίος είχε μπει στον κόπο να βρει και να θάψει ευλαβικά τον γιο του Ικαρο.

Φθάνοντας ο Δαίδαλος στη Σικελία κατέφυγε στην αυλή του δίκαιου βασιλιά Κώκαλου στην πόλη Ινυκο. Εκεί εργάστηκε και εκτιμήθηκε τα μέγιστα ως καλλιτέχνης, ιδιαίτερα από τις κόρες του Κώκαλου, οι οποίες βρήκαν μάλιστα, κατά την τοπική παράδοση, τον τρόπο να θανατώσουν τον διώκτη του Δαίδαλου, τον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα.

Ο μοναδικός ανδριάντας του Ικαρου που μαρτυρείται φιλολογικά ήταν ανιδρυμένος μαζί με εκείνον του πατέρα του Δαιδάλου στις μυθικές νήσους Ηλεκτρίδες, που είχαν προσχωθεί από τον ποταμό Ηριδανό. Εκεί είχε καταπέσει και ο άτυχος Φαέθων (Στ. Βυζάντιος, στη λέξη Ηλεκτρίδες). Οι Ηλεκτρίδες νήσοι οφείλουν την ονομασία στο ήλεκτρο, στο οποίο μεταβλήθηκαν τα δάκρυα των αδελφών του Φαέθοντα, της Φαέθουσας, της Λαμπητίας και της Φοίβης που θρηνούσαν τον νεκρό αδελφό τους, ενταφιασμένο στα νησάκια παρά τις εκβολές του Ηριδανού, όπου είχαν στηθεί και οι αδριάντες του Δαίδαλου και του Ικαρου. Πάνω στα νησάκια αυτά υποτίθεται ότι κτίστηκε αργότερα η Βενετία.

Κανένα δυστυχώς έργο που να εικονίζει τον Ικαρο δεν μας σώθηκε από την αρχαϊκή ή την κλασική αρχαιότητα και την ελληνιστική εποχή. Στην Πομπηία πάντως έχουν έλθει στο φως δύο τουλάχιστον τοιχογραφίες του 1ου αιώνα μ.Χ., που εικονίζουν την πτώση του Ικαρου στο πέλαγος. Αρκετοί καλλιτέχνες της Δύσης, από τον 15ο αιώνα και εξής, φιλοτέχνησαν αξιόλογα έργα εμπνευσμένα από το μύθο του Ικαρου.

pthemeles@gmail.com

https://www.eleftheriaonline.gr/local/politismos/history/item/186288-daidalos-kai-ikaros

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ 7 ΗΡΩΪΚΟΥΣ ΛΑΠΑΙΟΥΣ.

Τιμήθηκε η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων

 Γράφτηκε από τον  

Τιμήθηκε η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες
Η επέτειος της μάχης των 7 ηρωικών Λαπαίων τιμήθηκε χθες το πρωί στο Ανω Λάπι της ΔΕ Αετού.

Μια μάχη που έδωσαν και έπεσαν μέχρι τον τελευταίο οι Μήτζας, Τζανέτος, Μπούρας, Πανοστάθης ή Πανούσης, Δήκος, Στέργιος, Ματζώρης, απέναντι στα στρατεύματα του Ιμπραήμ, ανακόπτοντας για αρκετή ώρα την πορεία τους και δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους υπόλοιπους συγχωριανούς και κυρίως στα γυναικόπαιδα να εκκενώσουν το χωριό και να σωθούν.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Το πρωί τελέστηκε λειτουργία στον ναό της Παναγίας στο Ανω Λάπι και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο σημείο της μάχης στη θέση Κουρόρα, με ομιλία για τα ιστορικά γεγονότα από τον Χαράλαμπο Πατσούρη, τέως πρόεδρο της Κοινότητας Κοπανακίου. Στη συνέχεια έγινε απαγγελία ποιημάτων από μαθητές και μαθήτριες των σχολείων του Κοπανακίου, προσκλητήριο πεσόντων, κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη τους και ανάκρουση του εθνικού ύμνου.Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν οι αντιδήμαρχοι Τριφυλίας Γιάννης Μερκούρης και Οιχαλίας Αθανάσιος Κόλλιας, ο πρόεδρος της ΤΚ Κοπανακίου Γρηγόρης Παπαδόπουλος και ο πρώην δήμαρχος Αετού Δημήτρης Βόγκας.

Κ.Μπ.

Το 1936 ο Στέλιος Κυριακίδης αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς του Βερολίνο. Αυτή η συμμετοχή του θα του σώσει τη ζωή…

Ο μαραθωνοδρόμος που έτρεξε για 7 εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες.

Ήταν 20 Απριλίου του 1946. Για πρώτη φορά σε αθλητικό αγώνα ακούγεται η φράση «Για την Ελλάδα». Κι όμως το όνομά του ανθρώπου που αφιερώνει τη νίκη του στην πατρίδα του είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό.

Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ο μαραθωνοδρόμος που στις 23 Μαΐου 1946, προς τιμήν του, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη. Ήταν η πρώτη φορά, μετά την Κατοχή, που άναψαν τα φώτα στον Ιερό Βράχο.

Ο Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1910 στην Πάφο. Γιος αγροτών, έδειξε από μικρός ότι είχε κλίση στο… περπάτημα. Με την παραμικρή αφορμή «πεταγόταν» από το χωριό του στο απέναντι και διένυε την απόσταση των 20 χλμ. χωρίς καμία αντίρρηση. Έφηβος πια εκπροσωπούσε το χωριό του σε αγροτικούς αγώνες και το 1930 γράφτηκε στον γυμναστικό σύλλογο Ολύμπια Λεμεσού, όπου έμεινε μέλος του μέχρι τον θάνατό του.

Το 1934 μετακόμισε στην Αθήνα και πήγε για δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Ενέργεια). Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε Βαλκανικούς Αγώνες ενώ κατάφερε να καταρρίψει την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη για να πάρει την πιο ωραία συμβουλή από έναν σπουδαίο Ολυμπιονίκη:

«Παιδί μου, Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες» φέρεται ότι του είπε όταν τον υποδέχτηκε στο σπίτι του.

weekmarag3

Το 1936 ο Στέλιος Κυριακίδης αγωνίζεται στους Ολυμπιακούς του Βερολίνο. Αυτή η συμμετοχή του θα του σώσει τη ζωή…

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η κατάληψη της χώρας μας από τις γερμανικές δυνάμεις βρίσκουν τον Στέλιο Κυριακίδη στην Αθήνα. Ο ελληνικός λαός βιώνει τα δεινά της Κατοχής.Ο Στέλιος Κυριακίδης παντρεύεται και δίνει στη σύζυγό του, Ιφιγένεια, ως γαμήλιο δώρο μισό ψωμί.

Το 1943, ο Στέλιος Κυριακίδης συλλαμβάνεται, μαζί με άλλα 49 άτομα, για τον φόνο ενός Γερμανού στρατιώτη. Για καλή του τύχη ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος. Έτσι όταν βλέπει στο πορτοφόλι του τη διαπίστευση του Κυριακίδη από τους Αγώνες του Βερολίνου και τον αφήνει ελεύθερο. Οι υπόλοιποι εκτελούνται.

«Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ. Χάιλ Χίτλερ! είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι δόθηκε εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο», έχει αποκαλύψει ο γιος του, Δημήτρης Κυριακίδης.

Η λήξη της γερμανικής Κατοχής βοηθάει τον Στέλιο Κυριακίδη να επιστρέψει στον αθλητικό στίβο. Το 1946 λαμβάνει πρόσκληση από τους διοργανωτές του 50ού Μαραθωνίου της Βοστόνης. Αποφασίζει να πάρει μέρος, παρόλο που απείχε από αθλητικές δραστηριότητες για πολύ καιρό.

Τίποτα όμως δεν ήταν εύκολο. Οι δυσκολίες για το ταξίδι στη Βοστόνη είναι πολλές. Πρώτο εμπόδιο, η βίζα. Μια γνωριμία με τον τότε πρόξενο βοηθάει τον Στέλιο Κυριακίδη να αποκτήσει το πολυπόθητο έγγραφο. Σειρά έχει το επόμενο εμπόδιο, το οικονομικό.

Τα ταξίδι με καράβι θα στερούσε από τον μαραθωνοδρόμο την προπόνηση, ενώ το εισιτήριο με το αεροπλάνο ήταν ακριβό. Αποφασίζει να πουλήσει κάποια έπιπλα για να εξασφαλίσει το ποσό. Η ΔΕΗ του έδωσε 1.000 δολάρια και τα χρήματα συγκεντρώθηκαν, αλλά το εισιτήριο είχε εκδοθεί χωρίς επιστροφή διότι τα λεφτά δεν έφταναν. Στη συνέχεια, κάποιος υπάλληλος τράπεζας αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα. «Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933. Αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη. Δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης», είπε ο αθλητής αγανακτισμένος στον διευθυντή του καταστήματος.

Ο συγκλονιστικός αγώνας που «έσωσε» έναν ολόκληρο λαό

kyriakidis
Ο Στέλιος Κυριακίδης

Ο Μαραθώνιος της Βοστόνης ήταν από τους δυσκολότερους της εποχής. Φαβορί για τη διοργάνωση του 1946 ήταν ο Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικανός, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κανένας δεν υπολόγιζε τον ταλαιπωρημένο από την πείνα της Κατοχής, «κοκαλιάρη» Στέλιο Κυριακίδη.

Ο μαραθωνοδρόμος είχε συμμετάσχει και στη διοργάνωση του 1930, αλλά εγκατέλειψε διότι τα καινούργια αθλητικά παπούτσια, που του είχαν χαρίσει Έλληνες ομογενείς, πλήγωσαν τα πόδια του. «Αυτή τη φορά δεν θα εγκαταλείψω. Ήρθα να τρέξω για 7.000.000 πεινασμένους Έλληνες», έλεγε παντού.

Ακόμα όμως και οι γιατροί είχαν ενστάσεις για τη συμμετοχή του, ενώ οι εφημερίδες τον αποκαλούσαν ειρωνικά «ο κοκαλιάρης Έλληνας».

Ο Κυριακίδης όμως ήταν αποφασισμένος να τρέξει και τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Υπογράφει υπεύθυνη δήλωση ότι είναι ενήμερος για τον κίνδυνο και ετοιμάζεται για τον αγώνα, έναν αγώνα που θα έμενε στην ιστορία.

Ο Στέλιος Κυριακίδης ζητάει από την επιτροπή να τρέξει με τον αριθμό «7» και του έδωσαν το «77». Ο αθλητής όχι μόνο δεν απογοητεύτηκε αλλά θεώρησε ότι θα είναι δύο φορές τυχερός.

Ξεκίνησε αργά και στο μέσον της διαδρομής επιτάχυνε. Επειδή δεν είχε τρέξει μαραθώνια διαδρομή για περισσότερα από έξι χρόνια ξεκίνησε κάνοντας οικονομία δυνάμεων μέχρι το μέσο της διαδρομής. Και κάπου εκεί είναι που αισθάνεται ότι έχει τις δυνάμεις να πετύχει τον στόχο του. Περνούσε τον έναν αθλητή μετά τον άλλο. Έτρεχε για όλους τους Έλληνες και η νίκη ήταν για αυτόν μονόδρομος.

Ένας ομογενής, θέλοντας να τον βοηθήσει, του έδωσε ένα πορτοκάλι, αλλά μπερδεύτηκε στα πόδια του και καθυστέρησε τον μαραθωνοδρόμο. Ελάχιστα χιλιόμετρα πριν από το τέλος, ο Κυριακίδης ακούει έναν Έλληνα που του φώναζε: «Για την Ελλάδα, Στέλιο μου. Για τα παιδιά σου».

Τα λόγια τού βάζουν φτερά στα πόδια. Μαζεύει όλα τα σωματικά του αποθέματα, προσπερνά τον πρωτοπόρο Τζόνι Κέλι και τερματίζει πρώτος φωνάζοντας: «Για την Ελλάδα». Ο χρόνος του, 2:29:27, αποτέλεσε τον καλύτερο στην Ευρώπη και για 22 χρόνια τον καλύτερο στην Ελλάδα.

Λέγεται πως ότι όταν ο Τζόνι Κέλι ρωτήθηκε «πώς και έχασε από τον Έλληνα κοκαλιάρη;», απάντησε: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου και αυτός για έναν ολόκληρο λαό».

weekmarag2
Ο Τζόνι Κέλι

Από τις αφηγήσεις του πατέρα του ο Δημήτρης Κυριακίδης αναφέρει: «Σε κάποιο σημείο, όταν ήταν δεύτερος, ένας Έλληνας θεατής του φωνάζει: «Στέλιο μου, έστω και δεύτερος». Αυτό τον έκανε να πει: «Γιατί δεύτερος; Θα βγω πρώτος». Πήρε μία ανάσα, ξεπερνάει τον Κέλι και τον κερδίζει με δύο λεπτά διαφορά».

Η νίκη του του άνοιξε πόρτες αλλά αυτός το μόνο που ήθελε και ζήτησε ήταν ένα: «Θέλω να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στους 7.000.000 Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου, που υποφέρει. Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου» έλεγε και ξαναέλεγε.

Η νίκη και τα λόγια του ευαισθητοποίησαν ομογενείς και Αμερικανούς. Συγκεντρώθηκαν 250.000 δολάρια, ενώ Έλληνας εφοπλιστής μετέφερε με δύο πλοία του τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα. Η βοήθεια αυτή ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη».

Στις 23 Μαΐου 1946, ο Κυριακίδης επέστρεψε στην Ελλάδα και 1.000.000 Έλληνες τον υποδέχτηκαν με τιμές ήρωα. «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλληνας» έλεγε και συγκινούσε. Πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου ο λόγος του Στέλιου Κυριακίδη προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στο συγκεντρωμένο πλήθος. Η επιστροφή στο σπίτι του στην Φιλοθέη κράτησε 8 ώρες. Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμήν του.

Αυτός ήταν «απόγονος του Φειδιππίδη», όπως ονόμασαν τα αμερικανικά μέσα τον Στέλιο Κυριακίδη, τον πρώτο Έλληνα που κέρδισε στον Μαραθώνιο της Βοστόνης το 1946.

Πηγή:newsbeast.gr

3 Απριλίου 1770: Γεννιέται ο «Γέρος του Μωριά» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο Ραμοβούνι.

Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά».
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής… εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του.
Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας.

Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.

Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του.
Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου.
Το 1806, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των κλεφτών από τους κατακτητές, κατόρθωσε να διασωθεί και να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του ταγματάρχη.
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.

Στις 23 Μαρτίου του 1821 συμμετείχε στο υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στρατιωτικό σώμα που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Αμέσως μετά έβαλε σκοπό να καταλάβει την Τριπολιτσά, το διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στον Μωριά, γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να επικρατήσει η επανάσταση, όπως πίστευε.
Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821) και η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στον Κολοκοτρώνη, τον επέβαλαν ως αρχηγό του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.
Στη μάχη των Δερβενακίων (26 – 28 Ιουλίου 1822), όπου καταστράφηκε ο στρατός του Δράμαλη, αναδείχθηκε η στρατηγική του ιδιοφυΐα και η κυβέρνηση Κουντουριώτη τον διόρισε αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων.
Η ίδια, όμως, κυβέρνηση θα τον φυλακίσει στην Ύδρα, κατά τη διάρκεια των εμφύλιων συρράξεων των ετών 1823 και 1824, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Θα τον απελευθερώσει τον Μάιο του 1825, όταν ο Ιμπραήμ απειλούσε να καταστείλει την επανάσταση και θα του αναθέσει εκ νέου την αρχιστρατηγία του Αγώνα.
Μετρ του κλεφτοπολέμου και της «καμμένης γης», θα κατορθώνει να κρατήσει ζωντανή την επανάσταση μέχρι τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (7 Οκτωβρίου 1827).
Μετά την απελευθέρωση συντάχθηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια κι έγινε ένα από τα επιφανή στελέχη του Ρωσικού Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάσθηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834.
Μετά την ενηλικίωσή του, ο Όθωνας του χάρισε την ποινή, τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και τον ονόμασε αντιστράτηγο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κολοκοτρώνης τα πέρασε στην Αθήνα με την ερωμένη του Μαργαρίτα Βελισσάρη (η σύζυγός του είχε πεθάνει το 1820), στο ιδιόκτητο σπίτι του, στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα.
Την ίδια περίοδο υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836» και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι του από δεξίωση στα Ανάκτορα.
Από τον γάμο του με την Αικατερίνη Καρούσου απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Πάνο (1798-1824), τον Γενναίο (1806- 1868), τον Κολλίνο (1810-1848) και την Ελένη, ενώ από τη σχέση του με τη Μαργαρίτα Βελισσάρη τον Παναγιωτάκη (1836-1893), τον οποίο αναγνώρισε με τη διαθήκη του.

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019. ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟ ΡΑΜΟΒΟΥΝΙ ΟΙΧΑΛΙΑΣ, ΤΟΠΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ.

Κυριακή 7 Απριλίου 2019 η επέτειος γέννησης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη – Πρόγραμμα εορτασμού

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ 

ΚΥΡΙΑΚΗ 7 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2019

Για την καθιερωμένη με το 447/1976 Προεδρικό Διάταγμα, Ιστορική Επέτειο σε ανάμνηση της ημερομηνίας γέννησης (3/4/1770) του ήρωα της Επανάστασης ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ, ορίζουμε το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων, που θα γίνουν την Κυριακή 7 Απριλίου 2019, στον τόπο γέννησής του, στη θέση Ραμοβούνι, Δήμου Οιχαλίας Μεσσηνίας, ως εξής:

Γενικός σημαιοστολισμός της Τοπικής Κοινότητας Μίλα & Βασιλικού από της 7ης πρωινής ώρας μέχρι της δύσης του ηλίου της 7ης Απριλίου 2019.

Φωταγώγηση της Τοπικής Κοινότητας Μίλα, από της δύσης του ηλίου μέχρι των πρωινών ωρών της επομένης της εορτής.

Τόπος τέλεσης τελετής: Ραμοβούνι Δήμου Οιχαλίας.

  ΜΕΡΟΣ Α ́

Ώρα 10:30 Άφιξη μαθητών Δημοτικών Σχολείων, Γυμνασίων και Λυκείων, Προσκόπων και Οδηγών Δήμου Οιχαλίας.
Ώρα 10:45 Άφιξη Τοπικών Αρχών, Συλλόγων, Σωματείων, Οργανώσεων και Κοινού.
Ώρα 10:55 Έπαρση σημαίας στον χώρο του ανδριάντα του Ήρωα.
Ώρα 11:00 Τέλεση τρισάγιου προ του ανδριάντα του Ήρωα, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομο.

Πέρας προσέλευσης επισήμων ώρα 10:50.
Κατάθεση στεφάνων από:
α) Εκπρόσωπο Κυβέρνησης, β) Εκπρόσωπο Βουλής των Ελλήνων, γ) Ανώτερο Διοικητή Φρουράς Καλαμάτας, δ) Περιφερειάρχη Πελοποννήσου ε) Δήμαρχο Δήμου Οιχαλίας, στ) Εκπρόσωπο Συλλόγου Πελοποννησίων Θεσσαλονίκης «Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ», ζ) Πρόεδρο Τοπικής Κοινότητας Μίλα, η) Πρόεδρο Τοπικής Κοινότητας Βασιλικού, θ) Εκπρόσωπο Πολιτιστικού Συλλόγου Μιλαίων «Το Ραμοβούνι», ι) ΕκπρόσωποΠολιτιστικού Συλλόγου Βασιλικαίων.

  • Τήρηση ενός λεπτού σιγής στη Μνήμη του Εθνικού Ήρωα.
  • Εκφώνηση του Πανηγυρικού της Ημέρας, από την  Ιστορικό κα Λιακάκη Μαρίαμε τίτλο: «…εις το 1770, Απριλίου 3 Δευτέρα της Λαμπρής». Η γέννηση του απελευθερωτή της Ελλάδος Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας.
  • Απαγγελίες ποιημάτων από μαθητές και μαθήτριες των Δημοτικών Σχολείων και των Γυμνασίων Δήμου Οιχαλίας.
  • Εθνικός Ύμνος.

 ΜΕΡΟΣ Β ́

  • Παραδοσιακοί χοροί από τον Σύλλογο Γυναικών Δωρίου και από το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού Μελιγαλά

Μετά το πέρας των εκδηλώσεων θα παρατεθεί μικρή δεξίωση από τον Δήμο Οιχαλίας.

Παρακαλούνται όπως ρυθμίσουν τα σχετικά με:

– Την τέλεση του τρισάγιου η Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.

– Την παράταξη και απόδοση τιμών μερίμνη Α.Δ.Φ.Κ.

– Την τήρηση της τάξης η Αστυνομική Δ/νση Μεσσηνίας.

– Τελετάρχη ορίζουμε τον κ. Δημήτριο Καραμπέτσο και τον κ. Μιχαήλ Πολυδούρη.

                                            Καλαμάτα 14 Μαρτίου 2019

    Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΟΙΧΑΛΙΑΣ                                O ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ                              ΠΕΤΡΟΣ ΤΑΤΟΥΛΗΣ

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας