Αρχείο κατηγορίας ΗΡΩΕΣ

ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 40.

Δοξολογία, πανηγυρικός της ημέρας, καταθέσεις στεφάνων, παρέλαση και πατριωτικοί χοροί από τα παιδιά των σχολείων μας. Το ψιλόβροχο δεν μας πτόησε και αποδόθηκαν οι τιμές που έπρεπαν, στους ήρωες του Αλβανικού έπους. Δείτε  όλα τα δρώμενα σε τρία συνεχόμενα βιντεάκια και χαρείτε …μαζί μας, για τρεις ξεχωριστές παρουσίες. Παρούσα η διοικητής του Αστυνομικού μας τμήματος Μαρία Καραγιάννη, που επανήλθε στην βάση της -η ευχή μας να παραμείνει μόνιμα κοντά μας- ο πρέσβης μας στην Φιλανδία Χρήστος Κοντοβουνίσιος και ο επί χρόνια μετανάστης μας στην …Αθήνα Γιάννης Τζουμάνης -ευτυχής παππούς μαζί με την εγγονή του Μαρί Χάλαρη, κόρη της Μαρίνας-.

Φυσικά ξεχωριστές όλες οι παρουσίες , των τιτλούχων μας -με επί κεφαλής τον αντιδήμαρχό μας Γιάννη Μερκούρη, των  μόνιμων κατοίκων  αλλά και των  εσωτερικών μας μεταναστών -ιδιαίτερη μνεία στον Χρήστο Παπατζή και του γιου του, καθ΄ότι έχουμε και αδυναμίες- και εξαιρετικοί οι ψαλμωδοί μας και οι εκπαιδευτικοί μας.

Ο Kopanakinews Dimitris Giannopoulos πρόσθεσε 24 νέες φωτογραφίες. (κάντε κλικ)

Κυριακή 5 Ιουνίου 2016, εκδηλώσεις μνήμης για τον Τέλλο Άγρα στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Ρεπορτάζ από την εκδήλωση της 06/06/2011 in Τοπικά Νέα

Εκδηλώσεις μνήμης για τους Μακεδονομάχους Άγρα και Μίγκα.

Με επισημότητα και σε κατανυκτική ατμόσφαιρα τιμήθηκαν οι Εθνομάρτυρες Τέλλος Άγρας και Αντώνης Μίγκας στο χώρο της θυσίας τους στην Τοπική Κοινότητα Καρυδιάς. Στην εκδήλωση μνήμης που οργάνωσε ο Δήμος Έδεσσας συμμετείχαν η Υφυπουργός Εσωτερικών κ. Θ. Τζάκρη, οι Βουλευτές του Ν. Πέλλας κοι Γ. Καρασμάνης, Β. Γιουματζίδης και Ηλ. Θεοδωρίδης, ο Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πέλλας κ. Θ. Θεοδωρίδης, ο Δήμαρχος Έδεσσας κ. Δημ. Γιάννου, ο Δήμαρχος Νάουσας, ο  αντιδήμαρχος Γιάννης Αδραχτάς, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, εκπρόσωποι των σωμάτων ασφαλείας και του πολιτικού κόσμου της περιοχής, ο Διευθυντής του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης, εκπρόσωποι Συλλόγων από το Δήμο μας και τους Γαργαλιάνους που είναι η γενέτειρα του Καπετάν Άγρα και πλήθος πολιτών που με την παρουσία τους τίμησαν τον αγώνα των Μακεδονομάχων που έπεσαν για την πατρίδα. Μετά την εκδήλωση μνήμης και την κατάθεση στεφάνων στο χώρο της θυσίας των Μακεδονομάχων οι παραβρισκόμενοι μεταβήκαν στην Τοπική Κοινότητα Καρυδιάς και στο κτήριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου Καρυδιάς. Το πετρόκτιστο κτήριο, που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, θα μετατραπεί σε Μουσείο προς τιμήν των Μακεδονομάχων Άγρα και Μίγκα, γεγονός στο οποίο αναφέρθηκαν με εξαγγελίες τους τόσο η Υφυπουργός, κα Θεοδώρα Τζάκρη με την εξασφάλιση πόρων από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, όσο και ο Δήμαρχος Έδεσσας, κ. Δημήτριος Γιάννου. Στο κτήριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου Καρυδιάς φυλάσσεται ο κορμός της καρυδιάς στην οποία απαγχονίστηκαν οι ήρωες και θα αποτελέσει το σημαντικότερο έκθεμα του αυριανού Μουσείου, όπου τελέστηκε Τρισάγιο. Ήδη στο παλιό Δημοτικό Σχολείο της Καρυδιάς έχουν μεταφερθεί ενημερωτικοί πίνακες με κείμενα, εικόνες και παραστάσεις από το Μακεδονικό Αγώνα, για να αποτελέσουν τα πρώτα στοιχεία παροχής πληροφοριών στους επισκέπτες, μέχρι ο επισκέψιμος χώρος να πάρει την τελική του μορφή.

Την προηγούμενη ημέρα της εκδήλωσης στο χώρο θυσίας των Μακεδονομάχων, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης για τον Καπετάν Άγρα στη Θεσσαλονίκη, στην οποία συμμετείχε ως ομιλητής ο Δήμαρχος Έδεσσας, προσκεκλημένος του Συλλόγου «ΤΕΛΟΣ ΑΓΡΑΣ».

Χαιρετισμός Δημάρχου Έδεσσας, κ. Δημήτριου Γιάννου, στην εκδήλωση μνήμης των Μακεδονομάχων Άγρα και Μίγκα στην Καρυδιά:

Η παρουσία μας σ’ αυτόν εδώ τον ιερό χώρο, ξυπνά συναισθήματα ικανά να ανασύρουν μνήμες που έχουν καταγραφεί στο μυαλό μας, μέσα από αποσπάσματα, αλλά και την ερευνητική μας διάθεση για ένα παρελθόν, που πάνω απ’ όλα μας κάνει υπερήφανους.

Σήμερα, περπατώντας πολλές φορές αμέριμνα σ’ αυτά τα άγια χώματα της Μακεδονικής γης, καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι κάποιοι πριν από μας μάτωσαν θέλοντας να είναι ελεύθεροι.

Αυτή την ωραία λέξη, τη λευτεριά δηλαδή, για να της δώσεις νόημα πρέπει να τη νοιώσεις βαθιά μέσα μου. Ίσως ακόμη και να τη στερηθείς, για να καταλάβεις τελικά πόση αξία έχει.

Σήμερα λοιπόν, τιμούμε τη μνήμη δύο πανάξιων πρωταγωνιστών της Ελληνικής ιστορίας, που τόλμησαν και πέτυχαν τους σκοπούς τους, τους οποίους είχαν θέσει ως όρο ζωής, που σε τελική ανάλυση έγιναν αιώνιοι.

Όπως παραμένει η συντροφικότητα του Καπετάν Άγρα και του Αντώνη Μίγκα, οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στα υλικά αγαθά και σε εφήμερες ανέσεις. Δεν βολεύτηκαν στη σιγουριά τους ανήσυχοι, όχι μόνο για το παρόν, αλλά και το μέλλον, μπήκαν δυναμικά στον αγώνα για την ελευθερία της Μακεδονίας, θέλοντας πρώτα απ’ όλα να υπηρετήσουν σωστά τον άνθρωπο και μία πατρίδα που έπρεπε να ξαναγίνει μεγάλη, ανεξάρτητη και ισχυρή.

Όσοι βίωσαν γενοκτονία, ξεριζωμό και κατοχή, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθείς να ζεις κάτω από το καθεστώς που σου στερεί το δικαίωμα να λειτουργείς ελεύθερα. Αυτό το δικαίωμα, λοιπόν, υπερασπίστηκαν μέχρι θανάτου ο Καπετάν Άγρας και ο Αντώνης Μίγκας.

Οι ιστορικοί έχουν καταγράψει γεγονότα και βιογραφίες των δύο αντρών, αλλά δεν νομίζω ότι πρέπει να αρκεστούμε μόνο σ’ αυτά.

Αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει περιέχοντας και μια δόση προβληματισμού, είναι κατά πόσο όλοι εμείς μπορούμε να ενστερνιστούμε τη δική τους δράση τοποθετώντας σε ένα νέο μετερίζι, που στη συνέχεια του περιέχει τη μελλοντική πορεία του έθνους μας.

Η ζωή αυτή είναι αγώνας και αυτό το ξέρουμε πολύ καλά. Για να αποκτήσει ωστόσο ιδιαίτερη αξία, πρέπει οι ίδιοι να ενδιαφερθούμε γι’ αυτά που υπάρχουν δίπλα μας.

Αγαπώ την πατρίδα , δεν σημαίνει ότι διαφέρω από τους άλλους, αλλά ότι είμαι σαν όλους τους άλλους. Και μπορεί τώρα να μην χρειαστεί να δώσουμε τη ζωή μας για την πατρίδα, μπορούμε όμως να αφιερώσουμε την ψυχή μας για τους μοναδικούς σκοπούς. Να πάμε μπροστά γιατί αυτό μας αξίζει.

Τρανό το παράδειγμα των χιλιάδων αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα, επωνύμων και ανωνύμων. Όλοι για έναν σκοπό και η θυσία δεν πήγε χαμένη. Ο χαμός των ηρώων είναι πόνος ψυχής, αλλά και ίαση διαχρονικής περηφάνιας για τους συνεχιστές του Έθνους μας.

Η θύμηση αυτού του γεγονότος είναι χρέος τιμής. Κάθε φορά που βρισκόμαστε εδώ, καλό είναι να θυμόμαστε ότι χρωστούμε πολλά σ’ αυτούς που μας χάρισαν υπέρτατες αξίες. Χρωστάμε όμως και σ’ αυτούς που μας ακολουθούν.

Στη μνήμη την αιώνια για τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα, ας προσθέσουμε το σεβασμό μας σε όλα αυτά που έρχονται. Με κυρίαρχους πρωταγωνιστές όλους εμάς, γιατί εμείς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

Αιώνια η μνήμη των αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα.

Χαιρετισμός Δημάρχου Έδεσσας, κ. Δημήτριου Γιάννου, στην εκδήλωση μνήμης για τον Καπετάν Άγρα στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης:

Λίγο πριν ανταμώσουμε, καθόμουν και σκεφτόμουν πόσοι είναι οι ήρωες σ’ αυτή τη χώρα από τη στιγμή της ύπαρξής της και στην κυριολεξία έχασα το λογαριασμό, είναι αναρίθμητοι.

Είπα τότε μέσα μου, ότι καλώς έχουν τα πράγματα, γιατί έτσι γράφεται η ιστορία. Με τους ήρωες, που όσο περισσότεροι είναι, τόσο πλουτίζουν τη μεγάλη ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Εμείς οι νεώτεροι τη διδαχτήκαμε είτε στα σχολεία, είτε διαβάσαμε αργότερα διάφορα βιβλία που αναφέρονται σ’ αυτήν. Δεν ξέρω αν μάθαμε πολλά, ένα όμως είναι σίγουρο. Εμείς οι Έλληνες νοιώθουμε περήφανοι για το παρελθόν μας και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτό το υπέροχο συναίσθημα μας δίνει τη μεγάλη ώθηση να κινηθούμε προς τα εμπρός.

Σήμερα ανταμώνουμε εδώ στη συμπρωτεύουσα, Μακεδόνες και Πελλοπονήσιοι, για να τιμήσουμε τους αγωνιστές που αφιέρωσαν την ψυχή τους για τη λευτεριά της πατρίδας.

Ο Καπετάν Άγρας είναι μία μεγάλη μορφή του Μακεδονικού Αγώνα. Αυτό τον χαρακτηρισμό δεν τον μετράμε μόνο με τη διάθεση του ίδιου για την οργάνωση ομάδων που έκαναν τον πόλεμο στην περιοχή μας ενάντια σε κατακτητές, αλλά πρώτα από όλα με τη διάθεση του να αγωνιστεί για τα ιδανικά που φανερώνουν ανθρώπινες αξίες. Βρέθηκε κοντά στους γηγενείς, μεταφέροντας στους ίδιους τη φλόγα της Ελευθερίας και την ενίσχυση του φρονήματος που ήθελε τους Έλληνες ενωμένους για την πραγματοποίηση του ιερού χρέους.

Ο Καπετάν Άγρας ευτύχησε να είναι ένας εκ των σπουδαίων αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα και να έχει πολλούς μιμητές, οι οποίοι έγιναν μαζί του πρωταγωνιστές στη μακρόχρονη προσπάθεια για την απελευθέρωση των εδαφών της Μακεδονίας.

Αυτά τα άγια χώματα, κυρίες και κύριοι, έχουν ποτιστεί με το αίμα όλων των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για την πατρίδα και τα ιδανικά. Αυτές τις θυσίες τιμούμε σήμερα, τονίζοντας για μία ακόμη φορά τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας που συνδέουν τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας με την Έδεσσα, τη Μακεδονία.

Ο Σαράντης Αγαπηνός, για όλους εμάς ο Καπετάν Άγρας, έκανε την αρχή. Όμως αδελφομένοι συνεχίζουμε έναν διαφορετικό αγώνα, κάτω από τις σημερινές δύσκολες συνθήκες, υπερασπιζόμενοι αυτό το υπέροχο παρελθόν, με ειρηνικούς αγώνες αυτή τη φορά, για ένα μέλλον άξιο των προσδοκιών μας, αλλά και για μία πατρίδα ισχυρή, που ξέρει να τιμά τα πρόσωπα που γράφουν ιστορία και να σέβεται τους αυριανούς πρωταγωνιστές που κάνουν με τη σειρά τους ότι μπορούν για να γράψουν τη σύγχρονη ιστορία.

Τιμή και Δόξα στον Αγωνιστή και Ήρωα Καπετάν Άγρα, Τιμή και Δόξα σε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν μαζί του για την λευτεριά.

Η μνήμη τους θα είναι αιώνια.

https://www.logospellas.gr/%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%A4%CE%BF%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%9D%CE%AD%CE%B1/%CE%A4%CE%9F%CE%A0%CE%99%CE%9A%CE%91-%CE%95%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CE%BA/

29 Μαΐου 1453: Η πιο συγκλονιστική αφήγηση της Αλωσης από την Μαριάννα Κορομηλά! (βίντεο)

Oι παλιές προβλέψεις το έλεγαν:

«Η Πόλη που έχτισε ο γιος της Αγίας Ελένης, ο ισαπόστολος και Μέγας Κωνσταντίνος, θα ζήσει .1000 χρόνια. Και θα χαθεί, είχαν πει οι αστρολόγοι, όταν θα βασιλεύσει πάλι κάποιος Κωνσταντίνος, γιος κι αυτός μιας μάνας που θα ονομάζεται Ελένη. (σ. Ελένη Δραγάτση)

.

«Και τα τελευταία μεσάνυχτα της ύστατης αγωνίας θα αρχίσουν μετά την πανσέληνο του Μαΐου».

Το ΄λεγαν κι αυτό οι παλιές προφητείες. (Από Μαριάννας Κορομηλά: «Η ύστατη αγωνία της Βασιλεύουσας»)

Ωστόσο παρ΄ όλον ότι τα κακά σημεία και οι προβλέψεις νόμιζε κανείς πως έβγαιναν σωστές, η πίστη πως με τη βοήθεια του Θεού η Πόλη θα σωζόταν, καθώς αυτό επιβεβαιωνόταν με νίκες της απίστευτες στις αδιάκοπες επιθέσεις των πολιορκητών, ήταν βαθειά ριζωμένη στις ψυχές των πολιορκημένων.

Και για άλλη μια φορά στις 23 του Μάη το ίδιο βράδυ άρχισε από το εχθρικό στρατόπεδο ατελείωτο κανονίδι.

Το κάστρο χτυπιόταν από όλες τις μεριές και με το πυροβολικό και με το μεγάλο κανόνι του Ουρβάνου, το πρωτοποριακό της εποχής.

Constantine_Palaiologos

Ο Μωάμεθ είχε διατάξει γενική επίθεση. Ολοι πίστεψαν πως δεν θα βαστούσαν τα τείχη.

Αλλά το κάστρο πάλι βάσταξε. Η Πόλη πάλι σώθηκε ενισχύοντας την πίστη των πολιορκημένων στο λόγο που έλεγε ότι:

«Του πολέμου η νίκη και των θρόνων

η κατάλυση είναι έργο της Θείας Πρόνοιας».

Η Πόλη πάλι σώθηκε ωστόσο οι μέρες της είναι μετρημένες και η πανσέληνος ανατέλλει φωτίζοντας τα νυχτερινά τριαντάφυλλα που ανθίζουν στους κήπους της Βασιλεύουσας να υποδεχθούν το Θάνατο-Χάρο.

Στις 24 Μαΐου μαθεύτηκε ότι ο σουλτάνος αποφάσισε να επιτεθεί στις 29 του μήνα από ξηρά και από θάλασσα με όλες του τις δυνάμεις.

Ολοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί άρχοντες, ιερείς και λαός δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να κάνουν αντιπερισπασμούς στον εχθρό και να επισκευάζουν τις νύχτες με κάθε μέσο τα τείχη που γκρεμίζονταν από τις κανονιές.

Στις 25 Μαΐου συνάχτηκαν στο παλάτι των Βλαχερνών οι άρχοντες κι ο κλήρος. Μερικοί, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει σωτηρία για τη Βασιλεύουσα και πως πρέπει τουλάχιστον να φύγει ο αυτοκράτορας με το επιτελείο του και να σωθεί.

Μα εκείνος αρνιέται.

– Οχι δεν παρατάω το ποίμνιό μου, λέει με δάκρυα στα μάτια. Θα μείνω μαζί του και θα πεθάνω μαζί του.

(Αρχαίο σλαβικό χρονικό της πολιορκίας και της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, που εκδόθηκε το 1855 στην Πετρούπολη στην ρωσική γλώσσα, μας πληροφορεί πως ο Παλαιολόγος λιποθύμησε στο συμβούλιο αυτό, καθώς οι άρχοντες επιμένανε να φύγει ο Αυτοκράτορας)

Από το «Χρονικόν» της Αλωσης του βυζαντινού συγγραφέα Γεωργίου Φραντζή, ο οποίος υπήρξε επιστήθιος φίλος και σύμβουλος – πρωτοβεστιάριος του τελευταίου αυτοκράτορα των Ελλήνων Κ. Παλαιολόγου, μεταφέρουμε από το βιβλίο «η Πόλις εάλω» των εκδόσεων «Νέα Σύνορα – Λιβάνη», (σε μεταγλώττιση του κειμένου από Γ. Κουσουνέλο), αποσπάσματα από την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, καθόσον ενέχει αυτή θέση ιστορικού ντοκουμέντου και προς όλους μας παρακαταθήκη. Είναι – καθώς αυτή η ομιλία έγινε από τον Αυτοκράτορα – σαν μια ύστατη προσπάθεια μυστικής, υπέρτατης κοινωνίας με το λαό της Πόλης και τους υπερασπιστές της – τότε και πάντοτε.

Λέγει ο Φραντζής: «Ο Αυτοκράτορας στο οδυνηρό βράδυ της Δευτέρας, 28 Μαΐου, αφού συγκέντρωσε όλους τους άρχοντες, τους δήμαρχους, τους εκατόνταρχους και τους άλλους βαθμοφόρους του στρατού, είπε τα παρακάτω λόγια:

»Ευγενέστατοι άρχοντες, εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, γενναιότατοι στρατιώτες, τιμημένοι και πιστοί πολίτες, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας αποφάσισε να μας πιέσει ακόμη περισσότερο με όλα τα πολεμικά μέσα και τεχνάσματα που διαθέτει.

Θέλει να αρχίσει μια γενική επίθεση και πόλεμο από την ξηρά και από τη θάλασσα, έτοιμος να μας δαγκώσει σαν φαρμακερό φίδι και να μας καταβροχθίσει σαν ανήμερο λιοντάρι.

Γι΄ αυτό το λόγο σας παρακαλώ να φερθείτε με γενναιότητα και θάρρος, όπως κάνατε μέχρι τώρα, απέναντι στους εχθρούς της πίστης μας. Αφήνω στα χέρια σας την τύχη της δοξασμένης και λαμπρής πατρίδας μας, της μεγαλοπρεπέστατης και ευγενούς Βασιλεύουσας όλων των πόλεων.

Ξέρετε πολύ καλά, αδέλφια μου, ότι για τέσσερις λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή.

Πρώτον, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερον, για την πατρίδα, τρίτον, για τον βασιλιά, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου μας, και τέταρτον, για τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Αν λοιπόν, αδέλφια μου, πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για έναν από τους παραπάνω λόγους, τότε έχουμε υποχρέωση να πολεμάμε ακόμη σκληρότερα όταν πρόκειται και για τα τέσσερα μαζί, διαφορετικά θα χάσουμε τα πάντα. (…) Ο βάρβαρος σουλτάνος μας έχει αποκλείσει 57 μέρες τώρα με όλες τις δυνάμεις του και μας πολιορκεί μέρα νύχτα με κάθε μέσον που διαθέτει, αλλά καταφέραμε να τον αποκρούσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας Χριστού που βλέπει τα πάντα. Μη δειλιάσετε λοιπόν αδέλφια μου. (…)

Ηρθε λοιπόν, αδέλφια μου, ο σουλτάνος, μας πολιόρκησε και έχει ορθάνοιχτο το τεράστιο στόμα του να μας καταβροχθίσει τόσο εμάς όσο και την Πόλη που έχτισε ο αείμνηστος μεγάλος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος, ο οποίος την αφιέρωσε στην Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, εκφράζοντας την ευχή να την έχουμε πάντα βοηθό και προστάτη της πατρίδας μας, που αποτελεί καταφύγιο των χριστιανών, ελπίδα και χαρά των Ελλήνων, και καύχημα όλου του κόσμου». (…)

Τελειώνοντας ο Αυτοκράτορας είπε:

»Δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερα λόγια. Παραδίδω στα χέρια σας το ταπεινό μου σκήπτρο για να το φυλάξετε με αγάπη. Σας παρακαλώ να δείξετε αφοσίωση και υπακοή στους ανωτέρους σας (…) Να αγωνιστείτε όλοι σύμφωνα με το αξίωμά σας (…)

Να έχετε υπόψη σας ότι: (…) μας περιμένει στον ουρανό το αμάραντο στεφάνι και στη γη η αιώνια δόξα.

Ας πεθάνουμε όλοι για την πίστη του Χριστού και για την πατρίδα μας» απάντησε το ακροατήριο με μια φωνή».

Τέλος ο Αυτοκράτορας πρόσθεσε ακόμη:

»Λοιπόν, αδέλφια και συμπολεμιστές μου, να είστε όλοι έτοιμοι το πρωί. Με τη δύναμη που μας δίνει ο Θεός και τη βοήθεια της Αγίας Τριάδας, στην οποία στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, ας κάνουμε τους εχθρούς μας να φύγουν νικημένοι από την πόλη μας»».

Και στην ύστατη αντίσταση, μές στην πρώτη λάμψη της αυγής της 29ης Μαϊου 1453, έπεσε «άπαρτος» ο τελευταίος της Βασιλευούσης Πόλης Αυτοκράτορας, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ, φυλάσσοντας αιώνια τις Θερμοπύλες των δικαίων του Ελληνισμού.

* Τα κείμενα ήταν της Γεωργίας Κούτσαρη

«Η αξημέρωτη νύχτα του 1453» – Η συγκλονιστικη αφήγηση της Μ.Κορομηλα για την Άλωση (βίντεο)

Παρασκευή 20 Μαΐου 2016, εορτασμός της επετείου της Ιστορικής Μάχης του Μανιακίου.

Στις 20 Μαΐου 2016, ημέρα Παρασκευή στις Τοπικές Κοινότητες Μανιακίου και Φλεσσιάδος του Δήμου Πύλου – Νέστορος Π.Ε. Μεσσηνίας, θα εορτασθεί η επέτειος της Ιστορικής Μάχης του Μανιακίου, κατά την οποία στις 20 Μαΐου 1825, ο Αρχιμανδρίτης Υπουργός Εσωτερικών Γρηγόριος Δικαίος – Φλέσσας ή Παπαφλέσσας, μαζί με τους τριακόσιους περίπου συμπολεμιστές του, θυσιάστηκαν για την ελευθερία του υπόδουλου Ελληνισμού.
Το πρόγραμμα του εορτασμού ορίζεται ως εξής:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΜΑΪΟΥ 2016
ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΗΜΑΙΟΣΤΟΛΙΣΜΟΣ των τοπικών κοινοτήτων Μανιακίου και Φλεσσιάδος από της 8ης πρωινής μέχρι της δύσης του ηλίου της 20ης Μαΐου 2016.
ΦΩΤΑΓΩΓΗΣΗ των τοπικών κοινοτήτων Μανιακίου και Φλεσσιάδος από της δύσης του ηλίου της 19ης Μαΐου μέχρι των πρωινών ωρών της 21ης Μαΐου.
ΤΟΠΟΣ ΤΕΛΕΣΗΣ ΕΟΡΤΗΣ
α) Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος στα Ταμπούρια Τ.Κ. Φλεσσιάδος Δήμου Πύλου – Νέστορος.
β) Χώρος ανδριάντα Αρχιμανδρίτου Γρηγορίου Δικαίου – Φλέσσα ή Παπαφλέσσα στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Χριστού (οστεοφυλάκιο των ηρώων της Μάχης του Μανιακίου) της Τ.Κ. Μανιακίου του Δήμου Πύλου – Νέστορος.

Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στα Ταμπούρια, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσοστόμου.

Επιμνημόσυνη Δέηση. Κατάθεση στεφάνων. ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ. Εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας από τον κ. Γεώργιο Μπαχούμα, εκπαιδευτικό Γυμνασίου Πύλου-Εντεταλμένο Σύμβουλο Παιδείας. ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ.

Έπαρση σημαίας στο χώρο του Ι.Ν. Αναστάσεως του Χριστού της Τ.Κ. Μανιακίου.

Επιμνημόσυνη Δέηση στον παρά τον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Χριστού ανδριάντα του Εθνεγέρτη Αρχιμανδρίτη Παπαφλέσσα, κατά την οποία θα προστή ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΣΤΕΦΑΝΩΝ στον Ανδριάντα του Παπαφλέσσα από:
1.Εκπρόσωπο Κυβέρνησης
2.Εκπρόσωπο Βουλής
3.Εκπρόσωπο Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας
4.Αντιπεριφερειάρχη Π.Ε. Μεσσηνίας
5.Δήμαρχο Πύλου – Νέστορος
6.Πρόεδρο Τ.Κ. Μανιακίου
7.Εκπροσώπους Οικογένειας του Ήρωος
8.Εκπρόσωπο Συλλόγου Μανιακαίων Αθήνας «Ο ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ»
9.Εκπρόσωπο Συλλόγου Βλαχοπουλαίων Αθήνας
10.Εκπρόσωπο Παγκόσμιας Συνομοσπονδίας Μεσσηνιακών Οργανισμών της Διασποράς,
11.Εκπρόσωπο Παμμεσσηνιακής Ομοσπονδίας Αμερικής & Καναδά και Παναυστραλιανής Ομοσπονδίας Μεσσηνιακών Οργανισμών
12.Εκπρόσωπο Μεσσηνιακής Αμφικτυονίας
ΤΗΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗΣ

Εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας από τον κ.Αθανάσιο Χρήστου, αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Απαγγελίες ποιημάτων από μαθητές και μαθήτριες των σχολείων της περιοχής.
ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Ωδή στον Παπαφλέσσα από τη χορωδία Νεμέας « Πολύφεγγος»

Παραδοσιακοί χοροί από τη χορευτική ομάδα του Δημοτικού Σχολείου Βλαχόπουλου και τον Σύλλογο Αγ. Τριάδας «ΑΡΓΩ»

Πέρας προσέλευσης επισήμων στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος στα Ταμπούρια ώρα 9.40.
Πέρας προσέλευσης επισήμων στον Ι.Ν. Αναστάσεως του Χριστού στο Μανιάκι ώρα 10.40.

Σημείωση bloger: Ανάμεσα στους πεσόντες ήταν και ο Ηλίας Γιαννόπουλος, μακρινός μου πρόγονος, σύμφωνα με διηγήσεις του πατέρα μου, από την Σαρακινάδα.

Σ΄ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΑΣΤΕΡΙΑ / Σ’ ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΛΙΟΣ / ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΒΑΡΙΑ ‘ΝΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΑ / Ο ΛΙΑΚΟΣ ΕΛΑΒΩΘΗΚΕ / ΠΟΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ / ΤΟΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ Η ΓΛΥΚΕΙΑ / ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΣΗΚΩ ΡΕ ΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΓΛΥΚΕ/ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΑΡΙΟΚΟΙΜΑΣΑΙ / ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ / ΚΑΙ ΟΥΛΟ ΤΟ ΝΤΟΥΒΛΕΤΙ…

Σάββατο 14 Μαΐου, εκδήλωση για την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την 1η Μάιου 1944, στο Χαϊδάρι.

«ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ» ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ.

Αν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί, είναι η λεφτεριά,και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύσουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει αν όχι η επανάσταση;

(ο συγγραφέας)

Μεταξύ δουλείας και δουλείας δεν υπάρχει καμμιά διαφορά. Με το να κάμεις μιαν επανάσταση κι αποτινάξεις το ζυγό,δεν έκαμες τίποτα.Το ’21 αυτό έκαμε. Το να μην ξαναεμπέσεις σε ζυγό -αυτό είναι επανάσταση.

(ο συγγραφέας)

Το θαύμα του ’21 δεν έγκειται στη στρατιωτική ήττα της Τουρκίας -πράγμα ευκολώτερο- αλλά στο (ως εκ θαύματος) σώσιμό του από την εχθρότητα των κοτζαμπάσηδων, των λογίων και του Κλήρου.

(ο συγγραφέας)

Ο κατά μόνο, το γένος και το θρήσκευμά του διαφέρων είναι ένας άγιος, μπρος στον κατά μόνο το “κατεστημένο” του διαφέροντα.

Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι… Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’αποκαταστήσει και πολιτικά τους  κοτζαμπάσηδες. Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον  Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των  κοτζαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αφτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’αυτό η Επανάσταση γελάστηκε, δεν πάει να πεί διόλου ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας, Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό την έφαγε…Η Επανάσταση απότυχε…

(ο συγγραφέας)

Πατήστε την λέξη scribd για καλύτερη ανάγνωση ή για να κατεβάσετε το βιβλίο.

O αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν μια μαζική διαδήλωση λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1973, κλιμακώθηκε σχεδόν σε αντιχουντική επανάσταση και έληξε με αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, μετά από μια σειρά γεγονότων που ξεκίνησαν με την είσοδο αρμάτων μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά πολιτών μέχρι και την επόμενη μέρα, με συνέπεια αρκετούς θανάτους στον χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα. Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας. Οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Σύμφωνα με έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 2003, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 23, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Ο Χρήστος Λάζος υποστηρίζει ότι οι νεκροί είναι 83 και ίσως περισσότεροι. Ανάμεσά τους ο 19χρονος Μιχάλης Μυρογιάννης, ο μαθητής λυκείου Διομήδης Κομνηνός και ένα πεντάχρονο αγόρι που εγκλωβίστηκε σε ανταλλαγή πυρών στου Ζωγράφου. Κατά τη δίκη των υπευθύνων της χούντας υπήρξαν μαρτυρίες για τον θάνατο πολλών πολιτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Τέλος χιλιάδες σύμφωνα με εκτιμήσεις ήταν οι τραυματίες πολίτες.

Η 28η Οκτωβρίου όπως εορτάστηκε σε μια γωνιά της Βορείου Ηπείρου. Του Βασίλη Καράμπελα.

   Θα ήθελα να μοιραστώ με τους επισκέπτες της ιστοσελίδας συμπατριώτες μου,  την εμπειρία μου από το ταξίδι – προσκύνημα στα ιερά αιματοβαμμένα χώματα  της Βορείου Ηπείρου και να παραστώ με μια αντιπροσωπία αποστράτων αξιωματικών στις εκεί εορταστικές εκδηλώσεις.  Επισκεφθήκαμε τα υπάρχοντα δύο στρατιωτικά νεκροταφεία στα οποία είναι θαμμένοι 270 στους Βουλιαράτες  (με γνωστά ονόματα και φωτογραφίες επειδή πέθαναν στα νοσοκομεία  εκστρατείας)  και 650 στο καινούργιο νεκροταφείο της Κλεισούρας αγνώστων στοιχείων, επί συνόλου 7.963 νεκρών του Αλβανικού μετώπου. Ιδιαίτερα συναισθήματα μας διακατείχαν κατά την επίσκεψή μας στο ύψωμα 731 στο οποίο ένα σύνταγμα 500 ατόμων απαρτιζόμενο στο σύνολό του από Τρικαλλινούς και Καρδιτσιώτες ηρωικούς Έλληνες απέκρουσαν 18 επιθέσεις μετά από προπαρασκευές πυροβολικού και αεροπορίας της περίφημης ιταλικής Μεραρχίας (primavera)  δυνάμεως 5.000 οπλιτών παρουσία του Μουσολίνι. Αξιοσημείωτο το ότι βρήκαμε 3 βλήματα πυροβολικού και μεγάλο αριθμό καλύκων επί του υψώματος. Άξιο λόγου το ότι κατά την διάρκεια του Εθνικού  Ύμνου και το ψάλσιμο του Αιωνία η Μνήμη το σύνολο των Βορειοηπειρωτών  ήταν δακρυσμένο οι δρόμοι σημαιοστολισμένοι και οι ψυχές τους γεμάτες με εθνική έπαρση και περηφάνια.

Δε  θέλω να σας κουράσω περισσότερο

Ευχαριστώ το Δημήτρη για τη φιλοξενία και του εύχομαι Χρόνια Πολλά για τη γιορτή του.

Βασίλης Καράμπελας

ΥΓ. Στη φωτογραφία που είναι μία γυναίκα με φωτογραφία στα χέρια είναι μία κυρία από  το Ρέθυμνο της Κρήτης που σε ηλικία 2  ετών έχασε τον πατέρα της στην Κλεισούρα και κάθε χρόνο κάνει το μεγάλο ταξίδι για να τον τιμήσει φιλώντας το χώμα.

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 75ης ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ.

Την γιορτάσαμε την 75η επέτειο του ηρωικού μας ΟΧΙ  στο Κοπανάκι . Κάναμε την επιμνημόσυνη δέηση, καταθέσαμε στεφάνια, ακούσαμε έναν εξαιρετικό λόγο από τον δάσκαλο του δημοτικού μας σχολείου κ. Αντώνη Ντερεβέσκο, παρέλασαν οι μαθητές μας και τέλος χόρεψαν  παραδοσιακούς Ελληνικούς χορούς.  Όλα θα τα δε΄τε με την σειρά που έγιναν στα βιντεάκια που ακολουθούν.

Νέα σημαντικά ντοκουμέντα για τους εκτελεσμένους στην Τρίπολη τη δεκαετία του 1940.

Η ΚΟ Πελοποννήσου του ΚΚΕ συνεχίζει τη δραστηριότητα προς τιμήν των εκτελεσμένων με αποφάσεις του Εκτάκτου Στρατοδικείου Τρίπολης την περίοδο 1947 – 1949.

Σε σχετική ανακοίνωσή της σημειώνει:

Εορτάστηκε η 181η Επέτειος της Μεσσηνιακής Επανάστασης στο Άνω Ψάρι.

Εορτάστηκε η επέτειος της Μεσσηνιακής Επανάστασης

Γράφτηκε από τον    στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Εορτάστηκε η επέτειος της Μεσσηνιακής Επανάστασης (φωτογραφίες)

Οι πρωτεργάτες της Μεσσηνιακής Επανάστασης του 1834 Γιαννάκης Γκρίτζαλης και Μητροπέτροβας τιμήθηκαν χθες το πρωί σε εκδηλώσεις που έγιναν στο Ανω Ψάρι, από όπου και ξεκίνησαν τον αγώνα τους στην πρώτη κοινωνική επανάσταση αυτού του τόπου.

Στο ναό του Αγίου Δημητρίου τελέστηκε θεία λειτουργία και στην συνέχεια επιμνημόσυνη δέηση από τον μητροπολίτη Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομο. Στην συνέχεια στο παλιό σπίτι του Γιαννάκη Γκρίτζαλη έγινε κατάθεση στεφανιών από τον περιφερειάρχη Πέτρο Τατούλη, το διοικητή της 120 ΠΕΑ ταξίαρχο (Ι) Θόδωρο Λάγιο, το δήμαρχο Οιχαλίας Αριστείδη Σταθόπουλο, τον πρόεδρο της ΤΚ Ψαρίου Δημήτρη Γεωργιόπουλο, τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Χωριών Ορεινής Τριφυλίας Κώστα Καράμπελα, τον πρόεδρο του Προοδευτικού Συλλόγου Ψαραίων Τριφυλίας Διονύσιο Αθανασόπουλο, τον εκπρόσωπο του Συλλόγου Ανω Μέλπειας Βασίλειο Αναστασόπουλο, τον εκπρόσωπο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ψαραίων «Το Μετσίκι» Μιλτιάδη Γυφτόπουλο, τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Συλλόγων Συνδέσμων Τριφυλίας Παναγιώτη Λούτο.

Ακολούθως στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας έγινε ομιλία από τον περιφερειάρχη κ. Τατούλη για το ιστορικό της ημέρας, κατά την οποία παρουσιάστηκαν τόσο τα ιστορικά γεγονότα, αλλά και το γενικότερο κλίμα της εποχής, υπογραμμίζοντας την ανδρεία των ανθρώπων αυτών. Τόνισε ότι τα ιστορικά αυτά γεγονότα έχουν μείνει στην αφάνεια λέγοντας μάλιστα ότι η Μεσσηνιακή Επανάσταση πρέπει να είναι ο θεμελιώδης λίθος της εκπαίδευσης των Νεοελλήνων, δυστυχώς όμως οι σκοπιμότητες κράτησαν τα γεγονότα αυτά στην λήθη της ιστορίας.

Ποιήματα απήγγειλαν οι μαθήτριες Ανδριάνα Πρεβεζάνου, Χαρούλα Καμπούκου και Βασιλική Κάρμη, ενώ οι εκδηλώσεις έκλεισαν με παραδοσιακούς χορούς από τα χορευτικά τμήματα του Συλλόγου Γυναικών Δωρίου «Δωριείς». Στο χώρο υπήρχε έκθεση από τη συλλογή του Χρ. Κατσαμπάνη.

Κ.Μπ.Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/koinonia/item/76352-eortastike-epeteios-messiniakis-epanastasisClick to enlarge image 2015-09-12 001 035.jpg

Τρίπολη 5 Ιουλίου θα γίνει αποκάλυψη μνημείου για τους εκτελεσμένους του έκτακτου στρατοδικείου της περιόδου 1947- 1949. 258 από τα ονόματα των εκτελεσθέντων.

Λόγο του Δημοψηφίσματος η εκδήλωση θα γίνει στις 12 Ιουλίου.
Η ΚΕ του Κόμματος οργανώνει το επόμενο διάστημα μεγάλη εκδήλωση προς τιμή των αλύγιστων της ταξικής πάλης, και πιο συγκεκριμένα προς τιμή των εκτελεσμένων με απόφαση του Έκτακτου Στρατοδικείου Τρίπολης την περίοδο 1947 – 1949.
Η εκδήλωση θα γίνει στις 5 Ιούλη, στην Τρίπολη στην περιοχή Αι Θανάση έξω από τις φυλακές, όπου έγιναν και οι εκτελέσεις. Η εκδήλωση θα έχει πανελλαδικό χαρακτήρα, θα αποτελέσει ουσιαστικά και την κορύφωση των εκδηλώσεων του διημέρου της ΚΝΕ που φέτος θα γίνει στο Ναύπλιο, ενώ όπως προείπα θα οργανωθεί από την Κ.Ε. και ομιλητής θα είναι ο Γραμματέας του Κόμματος Δημήτρης Κουτσούμπας.

Το στρατοδικείο Τρίπολης, λειτούργησε την περίοδο 1947 – 1949, ενώ έμεινε γνωστό ως «θανατοδικείο» λόγω του μεγάλου αριθμού καταδικαστικών αποφάσεων. Εξέδωσε 370 θανατικές καταδίκες, ενώ συνολικά αθροισμένα τα χρόνια φυλακής που δίκασε ήταν έξι χιλιάδες. Από τα ειδώλια του πέρασαν και καταδίκασε εκατοντάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, εκατοντάδες αντάρτισσες και αντάρτες του ηρωικού ΔΣΕ που αιχμαλωτίστηκαν. Ακόμα καταδίκασε και όσους εξέφρασαν συμπάθεια ή βοήθησαν του αντάρτες του ΔΣΕ έστω και με «μία φέτα ψωμί» ή επειδή έδωσαν ένα κουρέλι σε τραυματία να δέσει την πληγή του!
Η λειτουργία των στρατοδικείου εξέφραζε την αστική τάξη της Ελλάδας, όπου με τη στήριξη των «σύμμαχων» της καπιταλιστικών κρατών, μπροστά στην απειλή απώλειας της εξουσίας της από τον ένοπλο λαό με ηγέτη το ΚΚΕ, πήρε έκτακτα κατασταλτικά μέτρα θωράκισης της εξουσίας της.
Θέλουμε να αναδείξουμε το μαζικό παράδειγμα χιλιάδων κομμουνιστών που δεν λύγισαν στα έκτακτα στρατοδικεία, που αρνούμενοι να υπογράψουν «δήλωση μετανοίας» βρέθηκαν και στάθηκαν παλικαρίσια απέναντι στα εκτελεστικά αποσπάσματα, διαμορφώνοντας και αυτοί με το παράδειγμα τους την κομμουνιστική στάση ζωής:
Της αφοσίωσης μέχρι θανάτου στα συμφέροντα και στην προοπτική της εργατικής τάξης,
την αντοχή στις δυσκολίες της ταξικής πάλης,
την αδιαλλαξία απέναντι στους εκπροσώπους και τους μηχανισμούς του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος,
του άφθαστου ηρωισμού και της θυσίας για την υπεράσπιση των λαϊκών δικαιωμάτων, για την εξουσία της εργατικής τάξης.
Η κάθε περίπτωση καταδικασμένου και εκτελεσμένου αγωνιστή αποτελεί από μόνη της ένα έπος ηρωισμού. Από την Αθηνά Μπενέκου, το Νίκο Γκότση, το Μουλόπουλο στελέχη του κόμματος μέχρι μαθητές και μικρές κοπέλες που οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα είχαν το κεφάλι ψιλά, το τραγούδι στα χείλη, βροντοφώναζαν υπέρ του ΔΣΕ και του ΚΚΕ.
Αυτή η στάση δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά είναι ο κομμουνιστικός κανόνας.

Δημοσιεύουμε σήμερα τα στοιχεία από τους 258 εκτελεσμένους που έχουμε καταρχήν συγκεντρώσει από διάφορες αξιόπιστες πηγές.
Ζητάμε προκαταβολικά συγγνώμη από τυχών λάθη και παραλείψεις.
Η πλειοψηφία των εκτελεσμένων είναι από τους νομούς Μεσσηνίας, Αρκαδίας και Λακωνίας.
Απευθύνουμε παράκληση στους απόγονους και όσους γνωρίζουν οτιδήποτε σχετικό, να απευθυνθούν στις κατά τόπους οργανώσεις του ΚΚΕ. Να συμβάλλουν με αρχεία, κειμήλια, πληροφορίες, αλλά και οικονομικά, έτσι ώστε το μνημείο που ήδη φτιάχνεται να είναι αντάξιο των τιμημένων νεκρών, να αποτελεί φάρο μνήμης και αγωνιστικό παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές.

Νίκος Κουτουμάνος, Γραμματέας Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ.
Για επικοινωνία:
τηλέφωνο: 2721026512 και
email: kke.messinia@gmail.com

Οι δημηγορίες Μωάμεθ Β και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, για την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Οι δημηγορίες Μωάμεθ Β και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.           «Εάν την Πόλιν νικήσω, σκεφτόταν ο Μωάμεθ κατά τον χρονογράφο Σφραντζή, υπέρ πάντας τους προ εμού ήδη εποίησα, διότι αυτοί μεν κατά τήσδε της πόλεως πολλάκις πειραθέντες ουδέν εκατόρθωσαν».

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος σε μικρογραφία χειρογράφου του 15ου αι.

           Με αυτή την ελπίδα ξεκίνησε την πολιορκία της Βασιλεύουσας, που «εδούλωσε σχεδόν πάσαν την υφήλιον», ώστε να ξεπεράσει σε δόξα τον πατέρα του Μουράτ και τους άλλους προγόνους του. Ο πολυήμερος αποκλεισμός της πόλης και οι προσπάθειες για την εκπόρθηση των τειχών δεν είχαν ακόμη δώσει σάρκα και οστά στο όνειρο του, όταν τη νύχτα της 28ης Μαίου, που βρήκε τους λιγοστούς υποστηρικτές εξαντλημένους, μα απελπισμένα επίμονους, και τους πολιορκητές αποθαρρυμένους ύστερα από συνεχείς ανεπιτυχείς εφόδους, τα σημάδια του ουρανού έδειξαν πως η μέρα που θα ξημέρωνε έμελλε να είναι καθοριστική.
            Κατά την παλιά συνήθεια να απευθύνονται οι αρχηγοί στον στρατό τους πριν από μία μεγάλη μάχη, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και ο Μωάμεθ φαίνεται πως μίλησαν στους πολεμιστές τους, αποτυπώνοντας στους λόγους τους το ήθος και τα ιδανικά, τις δοξασίες και τις ελπίδες δύο κόσμων, που η τύχη το ‘φέρε να άρχονται από δύο μεγάλους ηγέτες. Η ιστορικότητα των δημηγοριών αμφισβητείται, καθώς βασικές πηγές της εποχής αποσιωπούν το γεγονός και σημαντικοί ιστορικοί της Αλωσης δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά. Εχουν εκφραστεί αμφιβολίες για το αν εκφωνήθηκαν οι λόγοι και, στην περίπτωση που η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική, αν το περιεχόμενο είναι αυτό που παρέδωσε εκτενώς ο Κριτόβουλος για τον Μωάμεθ και ο Σφραντζής για τον Κωνσταντίνο. Εχει υποστηριχθεί ότι η φιλοτουρκική στάση του Κριτόβουλου οδήγησε τον Ιμβριο ιστορικό να αποδώσει στον σουλτάνο λόγια με τα οποία εξέφραζε προσωπική άποψη, ενώ ο μοναχός στατελευταία χρόνια της ζωής του Σφραντζής, στην ουσία, επανέλαβε όσα ανέφερε ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος Λεο-νάρδος ο Χίος, διασώζοντας περισσότερο μία ομιλία καλογερική, παρά τον λόγο ενός βασιλιά και στρατιωτικού αρχηγού, που θεωρήθηκε και ως «επικήδειος λόγος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».
Δόξα και φήμη
            Σύμφωνα με τον Κριτόβουλο, ο Μωάμεθ συγκάλεσε την προπαραμονή της μεγάλης επίθεσης, «πάντας τους εν τέλει τε και περί αυτόν, […] το τε άγημα του στρατού και την περί αυτόν πάσαν ύλην», και τους μίλησε συνετά, με λόγια που έδειχναν πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μπορούσε να ξεπεράσει τις προσωπικές φιλοδοξίες, να είναι λιτός και συγκρατημένος. Αναφέρθηκε στην τόλμη και στην ανδρεία τους, θυμίζοντας πως όσα ώς τότε είχαν κατακτήσει δεν τους χαρίστηκαν αλλά ήταν άθλα της αρετής τους. Απαρίθμησε τα οφέλη, αν κατόρθωναν να κυριεύσουν την Πόλη: πλούτη κάθε είδους από παλάτια και αρχοντόσπιτα, χρυσά και αργυρά αναθήματα, κειμήλια, πολύτιμα πετράδια και μαργαριτάρια, γενναίοι άρχοντες που θα γίνονταν δούλοι, γυναίκες και παιδιά που οι κατακτητές θα απολάμβαναν μετά τη μεγάλη νίκη. Υποσχέθηκε τριήμερη λεηλασία της Βασιλεύουσας, απόλαυση υλικών αγαθών σε ένα καταπονημένο στράτευμα, που έπρεπε την επομένη με κάθε τρόπο να νικήσει.
Ο Μωάμεθ Β Πορθητής σε προσωπογραφία του Ιταλού ζωγράφου G. Bellini.
          Δεν υπήρχε καλύτερη κινητήρια δύναμη για ένα μεγάλο αγώνα, από το ξύπνημα των επιθυμιών. Θεωρώντας, όμως, υποτιμητικό οι στρατιώτες του να πολεμούν μόνο γι’ αυτά, φρόντισε να ξυπνήσει και τη φιλοδοξία τους, τονίζοντας το μέγιστο αγαθό: «πόλιν τοιαύτην αιρήσετε ης το κλέος πάσαν επήλθε την οίκου μένην». Δόξα, λοιπόν, και φήμη θα αποκτούσαν αν κατόρθωναν αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε φανεί ακατόρθωτο.
Θεόφιλου,«Κωνσταντίνος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων εξέρχεται Ατρομος εις την μάχην το 1453 Μαΐου 29» (1928, τοιχογραφία αποτοιχισμένη από το σπίτι-καφενείο Γ. Αντίκα στη Σκόπελο Γέρας Μυτιλήνης, 141×179 εκ. Αθήνα, Συλλογή Πρόδρομου Εμφιετζόγλου -φωτ.: Έφης Στρούζα, «Συλλογή Εμφιετζόγλου. Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη», Αθήνα 1999).
           Για να τους τονώσει περισσότερο, περιέγραψε με ζοφερό τρόπο την κατάσταση των τειχών και των πολιορκημένων. Προσπάθησε να δείξει πόσο εύκολη λεία θα ήταν οι λιγοστοί άντρες που έστεκαν πίσω από τα μισογκρεμισμένα τείχη. Και πριν απευθυνθεί σε καθέναν χωριστά στους ανώτατους αρχηγούς του στρατού και του στόλου, θύμισε πως «του καλώς πολεμείν τρία είναι τα αίτια, το τε εθέλειν και το αισχύνεσθαι και το τοις άρχουσι πείθεσθαι». Εδωσε τις τελευταίες οδηγίες και τους προέτρεψε να διαλυθούν, να δειπνήσουν και να αναπαυθούν.
Πίστη και πατρίδα
          Από την άλλη μεριά των τειχών, το βράδυ της Δευτέρας 28 Μαΐου, όπως διηγείται ο Σφραντζής, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν ο πρωταγωνιστής συγκινητικών και κρίσιμων σκηνών.
           Οι φωνές των απίστων, όμοιες με βουητό τρικυμισμένης θάλασσας, έδωσαν στους πολιορκημένους να καταλάβουν ότι η γενική επίθεση θα γινόταν την επόμενη μέρα. Με προτροπή του αυτοκράτορα, ιερωμένοι κρατώντας εικόνες και λάβαρα οδήγησαν τα γυναικόπαιδα σε μία λιτανεία ολόγυρα στα τείχη, παρακαλώντας τον Θεό να μην τους παραδώσει στα εχθρικά χέρια. Ο Παλαιολόγος «συνάξας πάντας τους εν τέλει άρχοντας και αρχόμενους δημάρχους και εκατοντάρχους και ετέρους προκρίτους στρατιώτας» τέλεσε -θα λέγαμε- ένα μυστήριο. Με λόγια σεμνά, γεμάτα ταπεινοσύνη, απευθύνθηκε στους «συστρατιώτες» του: «Γνωρίζετε πολύ καλά, αδελφοί μου, ότι είμαστε υποχρεωμένοι για τέσσερα πράγματα να πολεμήσουμε μέχρι θανάτου: πρώτο, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερο, για την πατρίδα μας, τρίτο, για τον βασιλέα μας, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου, και τέταρτο, για τους συγγενείς και φίλους μας. Λοιπόν, αδελφοί μου, εάν οφείλουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για ένα από αυτά τα τέσσερα ιδανικά, πρέπει να είμαστε πολύ περισσότερο πρόθυμοι να δώσουμε τη ζωή μας και για τα τέσσερα μαζί».
           Οι Βυζαντινοί έπρεπε να πολεμήσουν και να νικήσουν για τα μεγάλα ιδανικά και όχι για απολαύσεις και πρόσκαιρη επίγεια δόξα. Αν ηττώνταν, θα έχαναν την πίστη, την ένδοξη πατρίδα και την ελευθερία, το άλλοτε πανίσχυρο κράτος τους, και θα στερούνταν τους αγαπημένους τους.
           Ο Κωνσταντίνος συνέχισε επισημαίνοντας πως «ο αλιτήριος αμηράς» θα προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κυριεύσει τη Βασιλεύουσα, βασιζόμενος στα άρματα και στο ιππικό, στη δύναμη και στο μεγάλο πλήθος, ενώ οι υπερασπιστές της Πόλης είχαν εμπιστοσύνη στο όνομα του Θεού, στα ίδια τους τα χέρια και στην ανδρεία που τους δώρισε η θεία δύναμη.
Η ύλη με το πνεύμα
           Την αντιπαράθεση λοιπόν της ύλης με το πνεύμα προέβαλε ο ιστορικός διά στόματος Παλαιολόγου ως αιχμή για τη μάχη στα τείχη της Βασιλεύουσας.
Θεόφιλου, «Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων εξέρχεται Ατρομος εις την μάχην το 1453 Μαΐου 29» (1932, χρώματα με κόλλες σε πανί, 122,5×154,5 εκ., Βαρειά Μυτιλήνη, Μουσείο Θεόφιλου – φωτ.: «Θεόφιλος. Ζωγραφικοί πίνακες», Αθήνα 1986).
         Οι Μωαμεθανοί, ακόμη και αν έδιναν τη ζωή τους, θα κέρδιζαν ευδαιμονία και καλοπέραση πλάι στον Αλλάχ και όχι «στέφανο αδαμάντινο εν ουρανοίς και μνήμη αιωνία και αξία εν τω κοσμώ», όπως τόνισε ο Κωνσταντίνος στους πολεμιστές του. Επρεπε γι’ αυτό ο αυτοκράτορας να προβάλει το απύθμενο χάσμα που χώριζε τους δύο κόσμους. Να αναδείξει την ανωτερότητα των υπερασπιστών του κράτους του, αλλά και να τους παρηγορήσει για ενδεχόμενη ήττα, που, όσο κι αν προσπάθησε να δείξει πως ήταν απίθανη, γνώριζε, ωστόσο, καλά πως ήταν αναπόφευκτη ως δίκαιη τιμωρία του Θεού για τις δικές του αμαρτίες.
         Ως έμπειρος και υπεύθυνος αρχιστράτηγος προέβλεψε τα μέσα που οι εχθροί θα χρησιμοποιούσαν, και φρόντισε να προετοιμάσει τους στρατιώτες του. Δεν παρέλειψε να εκφράσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του στην ανδρεία τους και να αμαυρώσει την εικόνα του εχθρού, επισημαίνοντας τη δολιότητα και την αφερεγγυότητα του. Απευθύνθηκε στη συνέχεια προς τα μικρά σώματα των Δυτικών, που ήταν μαζί του για την υπεράσπιση της Πόλης, και κατέληξε: «Ουκ έχω καιρόν ειπείν υμίν πλείονα. Μόνον το τεταπεινωμένον ημέτερον σκήπτρον εις τας υμών χείρας ανατίθημι, ίνα αυτό μετ’ εύνοιας φυλά-ξητε […] ελπίζω εις θεόν ως λυτρωθείημεν ημείς της ενεστώσης αυτού δικαίας απειλής». Η τύχη της αυτοκρατορίας ανατέθηκε από τον Κωνσταντίνο σε χέρια άξια να πολεμήσουν και έτοιμα να θυσιαστούν όχι για πλούτη και δόξα, αλλά για την προάσπιση των ιερών και των οσίων, που για περισσότερο από 1000 χρόνια διαφυλάχθηκαν αλλά και εξαπλώθηκαν. Τα λόγια του αυτοκράτορα μίλησαν στις καρδιές των στρατιωτών, που δεν σκέφτονταν πια ούτε οικογένειες ούτε περιουσίες, «ει μη μόνον του αποθανείν ίνα την πατρίδα φυλάξωσι». Πήγαν ο καθένας στο σημείο του τείχους που ήταν ορισμένος να υπερασπισθεί και περίμεναν τη μεγάλη στιγμή.
          Δύο μεγάλοι άνδρες είχαν προετοιμάσει τους στρατούς τους για μια κρίσιμη μάχη. Οι επιτιθέμενοι με ορμή και πάθος θα επιδίωκαν δόξα και υλικά αγαθά. Οι αμυνόμενοι είχαν πεισθεί πως η ζωή τους ήταν το τίμημα για να διαφυλαχθεί η πίστη και η πατρίδα.
         Αν και δεν είναι βέβαιο, είναι πάντως πιθανό ότι και οι δύο στρατηγοί μίλησαν στους πολεμιστές τους. Οι δύο δημηγορίες, αν ειπώθηκαν, δεν διασώθηκαν, όπως διατυπώθηκαν από τους ομιλητές, και είτε αποτελούν εφεύρεση των μεταγενεστέρων είτε διατυπώθηκαν εκ των υστέρων, σύμφωνα με τις προσωπικές δοξασίες του Λεονάρδου του Χίου και του Κριτόβουλου. Ακόμη και σε αυτή την τελευταία περίπτωση, όμως, οι συγγραφείς τους, φίλα προσκείμενος ο καθένας προς τον ρήτορα του οποίου απέδωσε τον λόγο, εξέφρασαν και διέσωσαν την αντίληψη τους για δύο κόσμους καταφανώς διαφορετικούς, που ήρθαν σε σύγκρουση την ώρα της ανατολής του ενός και της δύσης του άλλου. Οπως είναι φυσικό, ο νέος, ορμητικός, κατέκτησε τον παλαιό με τα όπλα, τη δύναμη και τη φιλοδοξία. Ο παλαιός αντιστάθηκε σθεναρά για να μην αλλοιώσει πίστη και ιδεώδη για τα οποία θυσιάστηκε.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ – 28.05.2000

Ένας πιτσιρικάς και το μπόι της ζωής μας…Του Αντώνη Πετρόγιαννη από το «Θάρρος».

Ένας πιτσιρικάς και το μπόι της ζωής μας…

Την ιστορία την έμαθα πρόσφατα. Ήτανε, λέει στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, που οι «προοδευμένοι» και «πλεονασματικοί» –σήμερα– στον προϋπολογισμό τους κατακτητές, εκτελέσανε 200 πατριώτες. Γνωστή η ιστορία σχεδόν σε όλους. Άγνωστη η ΙΣΤΟΡΙΑ, έτσι, με κεφαλαία γράμματα, ενός πιτσιρικά 12 χρονών, που συνελήφθη με τους υπόλοιπους άνδρες.
Στήθηκαν όλοι στο μεγάλο μαντρότοιχο με αντίκρυ τους τα θηριώδη πολυβόλα. Και καθώς ήτανε οργανωμένοι οι κατακτητές –όπως και σήμερα– και δεν ήθελαν τίποτα να αφήνουν στην τύχη, πάκτωσαν τα πυροβόλα σε ψηλές τσιμεντένιες εξέδρες, έτσι που το ύψος βολής να φτάνει ένα αντρίκειο μπόι. Δεν είχε γίνει πρόβλεψη για παιδιά.
Στις προοδευμένες δυτικές κοινωνίες τα παιδιά δεν προβλέπεται να στήνονται απέναντι στα αποσπάσματα. Μα, τι κρίμα, σε τούτο τον έρμο τόπο, ένα παιδί, ένα δωδεκάχρονο παλικαράκι, στάθηκε απέναντι στα πολυβόλα.
Εύστροφος ο «μικρός», καθώς έκοβε το μάτι του, πήρε χαμπάρι πως το μπόι του ήταν κάτω από τη γραμμή του θερισμού. Κι ανασηκώθηκε στα ακροδάχτυλα… να μην τη βγάλει καθαρή… να μην κουτσοβολευτεί αυτός δίπλα στους σκοτωμένους…
Ένα δωδεκάχρονο παιδί ανασηκώθηκε στ’ ακροδάχτυλα… και γίνηκαν μεμιάς, αυτοί οι 2-3 πόντοι, χιλιόμετρα ήθους. Όταν αρχίνισαν τα όργανα του θανάτου, όχι μόνο κανείς δεν έσκυψε να φυλαχτεί, μα κι ένα παιδί, ένα παιδί, ανασηκώθηκε για να μην ξεφύγει…
Πώς γίνηκε και οι πιτσιρικάδες που μεγάλωσαν από τότε, όσοι γλίτωσαν, όσοι γέννησαν παιδιά, πώς γίνηκε να φτιάξουνε ένα άνθρωπο που σκύβει συνέχεια για να φυλαχτεί…
Πώς γίνηκε σε 70 χρόνια δρόμου να κοντύναμε όλοι τόσο πολύ και μας νοιάζει μοναχά να περάσει το κεφάλι μας κάτω απ’ τα «μέτρα», να μη μας αγγίξουνε εμάς και τσιμέντο οι άλλοι γύρω μας…
Πώς γίνηκε σε δυο γενιές να θάφτηκε τόσο ήθος κάτω από εισαγόμενα μπιχλιμπίδια και πλαστικά πλήκτρα…
Τώρα, απέναντι στα ίδια πακτωμένα πυροβόλα, στέκεται βουβός ένας ολόκληρος λαός με την ψυχή του κουρελιασμένη, όλοι «μοιραίοι και άβουλοι αντάμα», θεατές της ζωής μας με μόνη έννοια μη και μας πέσει η σακούλα με το ποπκόρν από τα σφιγμένα ποδάρια μας… Τώρα που πακτώνουν στα τσιμέντα την ίδια τη ζωή και το μέλλον του τόπου μας…Του Αντώνη Πετρόγιαννη

– See more at: http://www.tharrosnews.gr/articles/%CE%BC%CE%B5-

ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ, ΟΛΑ ΤΑ …ΛΕΦΤΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΟΣΜΑ.

Δεν μας …κιότεψε ο καιρός και την γιορτάσαμε την 25η Μαρτίου στο Κοπανάκι. Απ΄την εκκλησιά του Άι Γιώργη -με την θεία λειτουργία την δοξολογία και τον πανηγυρικό της ημέρας- στην πλατεία με καταθέσεις στεφάνων, παρέλαση και πατριωτικούς χορούς.

Αλλά θ΄αρχίσω την παρουσίαση της βιντεοσκόπησης με το θεόπνευστο μήνυμα του πατήρ Κοσμά: Οι πλούσιοι και οι …πολύ πλούσιοι, έδωσαν όλη την περιουσία τους για τον υπέρτατο αγώνα.  Έτσι πρέπει να γίνει και σήμερα για να σωθεί η πατρίδα. «Αν έχεις νύχια …ξύσου».

Όχι να κοιτάζουν πως να αρπάζουν περισσότερα για να γίνουν πλουσιότεροι -λέω εγώ- και πως να φυγαδεύσουν τους παράδες τους στην αλλοδαπή. Και όσοι το κάμανε και δεν μετανιώσουν έμπρακτα, να χάνουν το λιγότερο την Ελληνική υπηκοότητα και να ξεκουμπίζονται από τον άγιο αυτό τόπο.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Έρχονται και άλλα βιντεάκια

Κατάθεση στεφάνων

Αριστείδης Μπαλτάς, υπουργός Παιδείας: Εμείς, ο λαός… Επιστολή προς τους μαθητές με τη σημασία και την οικουμενικότητα της 25ης Μαρτίου.

Επιστολή Μπαλτά σε μαθητές για την 25η Μαρτίου:Screen Shot 2015-03-23 at 11.58.04 AM

Εμείς, ο λαός…  Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς με επιστολή του προς τους μαθητές επισημαίνει τη σημασία και την οικουμενικότητα της 25ης Μαρτίου. «Η ελληνική επανάσταση υπήρξε μια έξοχη στιγμή εκείνης της άνοιξης των λαών. Όλες οι επαναστάσεις, όπως και η ελληνική, δημιούργησαν σε μεγάλο βαθμό τους λαούς που τις έκαναν. Ήταν οι λαοί που έφτιαξαν τους εαυτούς τους και την επανάστασή τους σε μια εποχή όπου στην Ευρώπη και στον κόσμο κυριαρχούσαν οι απολυταρχικές μοναρχίες ή οι αυτοκρατορίες όπως η οθωμανική». «Ο λαός λοιπόν, όλοι εμείς, φτιάχνεται από ελεύθερους και ίσους πολίτες, που αποφασίζουν για την κοινή μοίρα τους, ξεπερνώντας διακρίσεις όπως η φυλή, το γένος, η θρησκεία και η γλώσσα. Όταν ο Ρήγας σχεδίαζε την “Νέα Πολιτική Διοίκηση’, δηλαδή το σύνταγμα του κράτους που θα γεννιόταν με την επανάσταση έλεγε ότι: “Ο αυτοκράτωρ λαός είναι όλοι οι κάτοικοι του βασιλείου τούτου, χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, Έλληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες και Τούρκοι και κάθε άλλο είδος γενεάς”. Λίγα χρόνια πριν, το επαναστατικό σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ξεκινούσε με μια συγκλονιστική φράση: “Εμείς ο λαός…”. Αυτό που όχι μόνο λένε αλλά και κάνουν αυτές οι τρεις λεξούλες είναι το μυστικό των επαναστάσεων του Διαφωτισμού: Όταν οι άνθρωποι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους και θεσπίζουν την πολιτική ενότητά τους παύουν να είναι απλώς άτομα, γίνονται ο “λαός”. Και στην προμετωπίδα του “Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδας” που συντάχθηκε στην Πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, το 1822, διαβάζουμε: “Το Ελληνικό Έθνος, το υπό την φρικώδη Οθωμανική Δυναστείαν μη δυνάμενον να φέρη το βαρύτατον και απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον δια των νόμιμων παραστατών του, εις Εθνικήν, συνηγμένων Συνέλευσιν, ενώπιον του Θεού και ανθρώπων, την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν”. Όπως και με το πρώτο σύνταγμα της Αμερικής, έτσι και τώρα, με το πρώτο σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, ένας λαός ή ένα έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του. “Την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν”, αφού κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν πολιτικά να γίνουν λαός και το διακηρύττουν “ενώπιον Θεού και ανθρώπων”, αποτινάσσοντας κάθε λογής τυραννία που θα τους ήθελε υποταγμένους, απλούς υπηκόους Και με ανάλογη αφορμή αξίζει να θυμόμαστε εκείνο που εξακολουθούν να μας λένε οι επαναστάτες του παρελθόντος. Γιατί ένας λαός ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: Κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: “Εμείς, ο λαός”». Ολόκληρη η επιστολή του υπουργού Παιδείας

Διαβάστε περισσότερα: http://www.kar.org.gr/2015/03/23/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-

ΣΥΣΣΩΜΗ Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21 ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ.

Η Τριφυλία γιόρτασε τη συμμετοχή της στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 με μια λαμπρή εκδήλωση στο Σιδηρόκαστρο, το Σάββατο 21/3/2015.
Είναι ίσως η μοναδική εκδήλωση με κοινή αναφορά σε ολόκληρη την Τριφυλία. Μια πολλή καλή ιδέα που θα συμβάλλει στην ομογενοποίηση του Δήμου. Πρέπει να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες.
Στην εκδήλωση έλαβε μέρος και το χορευτικό του Συλλόγου Φιλοπροόδων ΦΙλιατρών.

Πηγή, το προφίλ της κ. Βιβής Παντελάκη στο facebook:  https://www.facebook.com/vipan.nipfil

Βιβή Παντελάκη: Πραγματικά Δημήτρη ήταν σύσσωμη η Τριφυλία στην εκδήλωση του Σιδηροκάστρου. Και δε μιλώ μόνο για τους αιρετούς από όλες τις Δημοτικές Ενότητες αλλά για τους απλούς πολίτες που ήρθαν από παντού. Η πρόταση του Δημάρχου να δημιουργηθεί μια εκδήλωση που αναφέρεται στο κοινό παρελθόν της περιοχής είναι πολλή σημαντική. Πέρα από τα τεχνικά θέματα, την καθημερινότητα, … που πρέπει να επιλυθούν πρέπει να βγούμε και να προβάλουμε τα κοινά μας βιώματα γιατί είναι πολύ σημαντικό, εκτός από τη μεγάλη προβολή που θα τύχει ως γεγονός, για την πορεία του αυτού του Δήμου. Σημαντική ήταν η παρουσία του Περιφερειάρχη Πέτρου Τατούλη και της αντιπεριφερειάρχη Αλιφιέρη. Όλοι όσοι παραβρέθηκαν ήταν ενθουσιασμένοι. Του χρόνου το Σιδηρόκαστρο θα έχει το διπλάσιο κόσμο.