ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ


Σχετικά με τα εκδοθέντα βιβλία μου.

Δεν ήμουνα, δεν είμαι και δεν φιλοδοξώ να γίνω ένας συγγραφέας.

Δεν προσδοκώ κανένα οικονομικό όφελος από τη συγγραφή των βιβλίων μου και ούτε είχα, ούτε έχω ως αυτοσκοπό, την προβολή μου. Το σχετικό κόστος τους αναφέρεται, μόνο, στα έξοδα εκτύπωσής των.

Παρ’ όλο που πολλάκις μου προτάθηκε να κάνω μια παρουσίαση για τα βιβλία αυτά που εξέδωσα, για να γίνουν γνωστά στο ευρύτερο κοινό και να διατεθούν, δεν το δέχθηκα, για να μην νομισθεί αυτό που προανέφερα, δηλαδή την προβολή του ονόματός μου.

Σκοπός που έγραψα αυτά τα βιβλία, είναι να μεταδώσω κάποιες γνώσεις που είχα αποκτήσει στη διάρκεια της πολύχρονης ζωής μου, ακούγοντάς τες ή διαβάζοντάς τες από κάπου (Έτσι είναι. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν γεννιέται κανείς πολύξερος. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος» έλεγαν οι αρχαίοι), σε άλλους οι οποίοι στο μέλλον θα τις βελτιώσουν και θα τις συμπληρώσουν, με τυχόν δικές τους ή άλλων, και θα τις μεταδώσουν και αυτοί με τη σειρά τους, περισσότερο ολοκληρωμένες, στους απογόνους.

Εάν κάποια πράγματα, εμπειρίες ή γνώσεις δεν καταγραφούν έγκαιρα και δεν μεταδοθούν από εκείνους οι οποίοι τις γνωρίζουν, τις βλέπουν, τις αντιλαμβάνονται, ή τις ζουν, μετά από κάποια χρόνια, το πιθανότερο είναι να έχουν ξεχασθεί.

Δεν έχω πρόβλημα να αναφέρω και αναφέρω, για τα διαλαμβανόμενα στα βιβλία, την πηγή προέλευσής τους, όπου αυτή είναι γνωστή.

Η ιστορία όπως τη ζήσαμε εμείς, στα χρόνια μας και στα μέρη μας, δεν επαναλαμβάνεται.

Έχουν εκδοθεί 4 βιβλία μου:

· Γενεαλογικά δέντρο Γιάννη Μητρόπουλου (οι ρίζες μας). Αναφέρεται σε όλες τις γενεές, από το 1500 έως και σήμερα.

· Γενεαλογικά δέντρα (οι ρίζες μας), όλων των Μητροπουλαίων και των συγγενών αυτών. Αναφέρονται όλες οι γενεές από το 1500 έως και σήμερα.

· Το Αρτίκι (το χωριό μου), με τους συνοικισμούς του.

· Ενδιαφέροντα σκέψης, προβληματισμού, ενημέρωσης και γέλιου.

· Η ιστορία της ζωής μου (είναι υπό έκδοση). Αυτό είναι ένα αναλυτικό, ατομικό και βιογραφικό μου ημερολόγιο, οικογενειακό βιβλίο, παρακαταθήκη για τα μέλη της οικογενείας μου.

1. Το βιβλίο, «Γενεαλογικά δέντρα» (264 σελίδες) : Αφορμή να γράψω το βιβλίο των γενεαλογικών δέντρων ήταν, για να καταγράψω, να μάθω και να θυμάμαι τη συγγένεια που είχαμε με άλλους, τόσο στο χωριό, όσο και σε άλλα χωριά. Μου έλεγαν ότι στο «τάδε» χωριό, έχουμε τον «τάδε» συγγενή. Άντε εγώ αυτά να τα θυμάμαι κάθε φορά.

Τα πρώτα στοιχεία γι αυτό, μου τα έδωσε ο θείος μου ο Μήτσος, αδελφός του πατέρα μου, ο οποίος είχε πολύ μνημονικό και θυμόταν πολλά πράγματα.

Η καταγραφή είχε αρχίσει να γίνεται από το έτος 1974 σε κόλλες όπου σχεδιάζονταν τετράγωνα και από κάτω γραφόντουσαν με μολύβι οι απόγονοι του κάθε ενός.

Τελευταία, με τη χρήση υπολογιστή, το μετέτρεψα σε ηλεκτρονική μορφή και το συμπλήρωσα. Το 2007, το απλοποίησα και το μετέτρεψα σε μορφή βιβλίου για να μπορεί να διαβάζεται από τον οποιονδήποτε.

Στο βιβλίο Γενεαλογικά δέντρα, συμπεριλαμβάνονται όλες σχεδόν οι οικογένειες του χωριού (εκτός από 2-3), γιατί σχεδόν όλες συνδέονται συγγενικά με την οικογένεια των Μητροπουλαίων για την οποία, βασικά, γράφτηκε αυτό το βιβλίο. Μέσα στο βιβλίο αυτό, μπορεί να βρει κανείς, οτιδήποτε, για την συγγένειά του και τη διασύνδεσή της, αλλά και οποιοδήποτε όνομα από άλλες οικογένειες.

Από το 1800 έως σήμερα, όλα τα διαλαμβανόμενα στοιχεία είναι έγκυρα και ελήφθησαν από μένα, από τις μαρτυρίες γεροντότερων, οι οποίοι τα γνώριζαν και τα θυμόντουσαν και οι οποίοι δεν ζουν πλέον.

Πριν από το 1800, τα στοιχεία έχουν ληφθεί από εγκυκλοπαίδειες και άλλα βιβλία, δεδομένου ότι υπάρχει συγγενική σχέση μας με τους Κολοκοτρωναίους (ο παππούς του παππού μου ο Μήτρος, ήταν τέταρτος εξάδελφος του Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη). Το δέντρο των Κολοκοτρωναίων, λόγω της ιστορίας των, έχει διερευνηθεί πριν από πολλά χρόνια από άλλους και έχει καταγραφεί στις εγκυκλοπαίδειες.

Θεωρώντας την πρώτη γνωστή οικογένεια των Κολοκοτρωναίων (Τσεργένηδες), ως την 1η γενεά, εγώ ως απόγονος, είμαι καταγεγραμμένος ως 14η γενεά και έπονται και άλλες.

Ο απόγονος της 5ης γενεάς, ο Λάμπρος Τσεργένης ή Τσεργίνης, είχε τρία παιδιά: το Δήμο, το Χρόνη και ένα άλλο. Από το Δήμο, απόγονοί του είναι οι Κολοκοτρωναίοι και από το Χρόνη, οι απόγονοι του είναι Μητροπουλαίοι κ.ά., εξ ου και η συγγένεια.

Ευχής έργο θα ήταν, να συνεχιστεί αυτό το δέντρο από κάποιον άλλο στο μέλλον. Θα είναι χρήσιμο.

Θα μπορούσε επίσης να δημιουργηθεί, με καταστατικό, ένας Όμιλος ή Σύλλογος Μητροπουλαίων, για την επικοινωνία των μελών, την σύσφιξη των σχέσεών τους και την πραγματοποίηση εκδηλώσεων κοινωνικού χαρακτήρα, όπως έχει ήδη γίνει και με κάποιες άλλες οικογένειες.

2. Το βιβλίο, Το «Αρτίκι» (228 σελίδες: Το βιβλίο του Αρτικίου το έγραψα επειδή αισθάνθηκα την ανάγκη να ανταποκριθώ στην υποχρέωση που ένοιωθα, έναντι του τόπου καταγωγής μου, να προσφέρω κάτι από τις γνώσεις μου, την εμπειρία μου και από τα όσα στοιχεία κατείχα, προς όφελος των συγχωριανών μου και των νεώτερων γενιών.

Θεωρώ ότι είναι καλό να το διαβάσει, οποιοσδήποτε έχει κάποια σχέση με το Αρτίκι. Συνδέει το παρελθόν με το παρόν. Αναφέρει περιληπτικά την ιστορία του και τον τρόπο ζωής σε αυτό των κατοίκων του, τα παλαιότερα χρόνια. Περιέχει πολλές έγχρωμες φωτογραφίες και τις φωτογραφίες όλων των Αρτικαίίκων σπιτιών:

3. Το βιβλίο, Ενδιαφέροντα (180 σελίδες): Είναι ένα βιβλίο με ενδιαφέροντα θέματα, που σε κάνουν να σκεφθείς, να προβληματιστείς για κάποια πράγματα, ίσως να ενημερωθείς για κάποια άλλα και φυσικά να διασκεδάσεις και να γελάσεις. Είναι μια συλλογή από διάφορα λόγια σοφών ανδρών, αστεία, παράξενα, ανέκδοτα, σόκιν, τρικ, κουΐζ, και άλλα ενημερωτικά για θέματα υγείας, περιβαλλοντολογικά, κοινωνικά, ηθικοθρησκευτικά.

Περιεχόμενά του, εκτός των άλλων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε εκδρομές ή άλλες συγκεντρώσεις για να περνά η ώρα ευχάριστα και όχι μόνο.

Γιάννης Μητρόπουλος

Καλλιθέα 2008

Advertisements

ΜΗ ΒΙΑΖΕΣΤΕ

Πρώτα να οργανωθούμε φίλοι μου συμπατριώτες και θα σας … περιποιηθούμε. Προς το παρόν επιλέγουμε κάποια άρθρα από το έντυπο Κοπανάκι News, που πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να χαθούν και τα δημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα μας.

Σιγά – σιγά θα σας ενημερώσουμε για τον τρόπο λειτουργίας μας και για τα σχεδιά μας. Προς το παρόν κάντε καμιά περιήγηση στη γη, με τους χάρτες και στ’  άστρα, με το τηλεσκόπιο που σας προσφέρει το Google.

Σχεδόν ένας μήνας από το ξεκίνημά μας και νομίζουμε ότι σας έχουμε ικανοποιήσει αρκετά. Τώρα το μη βιάζεστε, παραπέμπει, στο όχι πολύ …πρωί. Και τα κειμενάκια μπορούν να αναρτούντε κάπως νωρίς, όμως τα βιντεάκια έχουν κάποια χρονοβόρα διαδικασία. Δηλαδή να τα μοντάρουμε, να τα ανεβάσουμε στο youtube, και τέλος από αυτό, να τα κατεβάσουμε στο blog μας.

Σάββατο 18 Οκτώβρη. Έχουμε φτάσει σ’ ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Αναρτήσαμε όλα τα παλιά τεύχη αυτούσια. Τα τεύχη της εφημερίδας των αποφοίτων του Λυκείου Κυπαρισσίας. Σας δώσαμε διευθύνσεις, για ενημέρωση, μόρφωση αλλά και δωρέαν βιβλία και μουσική.

Και είμαστε  ακόμα στην αρχή.

ΙΟΥΛΙΟΣ-ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2005

ΙΟΥΛΙΟΣ 2005

Σας έλειψα πουλάκια μου; Αμ εμένα, τι νομίζετε, δε μου λείψατε; Άλλωστε οι ιδανικότερες σχέσεις είναι οι αμφίδρομες. Φαντάζεστε να είσθε ερωτευμένος και να αρνούνται τον έρωτά σας; Δυστυχία σας.

Όχι, δεν θα δίνουμε, δωρεάν CD με την εφημερίδα μας. Θα δίνουμε την ίδια ΔΩΡΕΑΝ. Και τις καλές μας κουβέντες, δωρεάν θα τις γράφουμε. Τις κακές, θα τις αποφεύγουμε. Πάρτε τώρα που γυρίζει.

Νύχτα μαγική, το φεγγάρι στη φέξη του και η διαδρομή για το Σουλιμά λίαν ρομαντική. Αν είχαμε και καμιά κοριτσάρα μαζί μας, οι τρεις νταγλαράδες, ποιος θα μας έπιανε. Πιάτο από κάτω η Γούρνα και ο κάμπος της Μεσσηνίας και κάθε χωριό μας, ένα τσούρμο από αστέρια. Η όρεξή μας στο φόρτε της και να τη η δεύτερη πίκρα. Τέλειωνε ο Ιούλης και η Ψησταριά στο ιστορικό χωριό, δεν είχε ανοίξει ακόμα. Μας την θάψανε, την ύπαιθρό μας πατριώτες. Μας την θάψανε οι Σφουγγοκολάριοι των Αθηνών, οι δικοί μας, που αντί να κοιτάξουνε να ανοίξουνε δουλειές στον τόπο μας, βοηθάνε στον ξεριζωμό της νεολαίας μας, αγοράζοντας ψήφους με διορισμούς.

Αλήθεια, τι Άνω Δώριο και πράσινα άλογα, έγραφε η πινακίδα σήμανσης;

Και μιας και αναφέρθηκα στον Σουλιμά και επειδή με νοιάζει αυτό το πράγμα με το νεοελληνικό ξαναβάπτισμα των χωριών μας, που θα μας κάνει να ξεχάσουμε την ιστορία μας, ερωτώ. Τι θα γίνει κύριε Δήμαρχε, μ’ εκείνη την προεκλογική εξαγγελία, περί επαναφοράς των ιστορικών ονομάτων;

Όσο για τις προεκλογικές εξαγγελίες, όχι μόνο της συμπολίτευσης, γιατί οι προτάσεις που μπαίνουν στο τραπέζι των αποφάσεων, ψηφίζονται η κατά-ψηφίζονται από όλους τους εκλεκτούς μας, μου φαίνεται ότι θα σκανάρω όλα τα προγράμματα, όλων των συνδυασμών και αλίμονο στη …συνέπειά τους.

Παραμονή τ’ Αι Λιά στη Σαρακινάδα και το μουνούχι που ξεκοκαλίσαμε εξαιρετικό. Εορτάζων και Αμφιτρύων, ο Λιας Τσαμάκος και το σφαχτάρι, από τη στάνη του Κώστα Μερκούρη. Στο μαγείρεμα όμως, απ’ ότι έμαθα, έβαλε το χεράκι του, ο Σωτήρης ο Νικολόπουλος και σκέφτομαι σοβαρά, να τον προτείνω για αρχισέφ, σε γνωστή χασαποταβέρνα. Όλα εξαιρετικά, και του χρόνου πατριώτη, μόνο που θα ξανάρθω, με αυτοκίνητο που θα έχει μουσική, γιατί η χορωδία που είχε στο πίσω κάθισμα ο αντιδήμαρχος, παραήταν φάλτσα.

Οθωνιάδες

Είπα στον Όθωνα την ιδέα μου για μια νέα εφημερίδα και αυτός εκτός απ’ το λακωνικότατο «προχώρα», μου έδωσε μετά από μερικές μέρες ένα σημείωμα, που εάν το δημοσίευα αυτούσιο, θα χρειαζόμουνα μία σελίδα. Ορίστε λοιπόν η πρώτη …λογοκρισία μου και ιδού, μερικά αποσπάσματα.

«Η αναγγελία της έκδοσης μιας νέας τοπικής εφημερίδας, από τον φίλο μου τον Αριστοφάνη, ήτανε μια είδηση ελπιδοφόρα… Επί τέλους είπα, βρέθηκε κάποιος, που μετά την εποχή Βόγκα, θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά στο Δήμο μας…Ο Δημήτρης Γιαννόπουλος, είναι ένας άνθρωπος με απεριόριστες ικανότητες και πνευματικές ανησυχίες, που έχει ανάγκη ο τόπος μας… Αν συνεχίσει να προσεγγίζει, και να παρουσιάζει, τα προβλήματα του Δήμου μας, με τον τρόπο και το ύφος, που μας έδειξε, στις στήλες του Βλέμματος του Αετού, τότε η προσπάθειά του, θα στεφθεί από επιτυχία.»

Ευχαριστώ, δάσκαλε, για τα καλά σου λόγια και σου υπόσχομαι, να μη σε διαψεύσω.

[ O παλιός πάντως Μπέος, ζει και βασιλεύει. Μόνο που τώρα που έγινε μεγoλοεπιχειρηματίας, με το κατάστημα ηλεκτρικών που άνοιξε με τον Μπάκα, φοβάμαι μήπως μετακομίσει κατά Νέα Σμύρνη μεριά. Δεν τον βλέπω και πολύ καλά αυτή τη σαιζόν τον Διαγόρα μας. Η αδιαφορία των συμπολιτών μας, για να μπουν στο Διοικητικό συμβούλιο, επιεικώς απαράδεκτη. Μη ζητάτε λοιπόν αύριο τα ρέστα, από τον Σάκη το Γιωργιόπουλο, που για πέμπτη φορά, αναλαμβάνει την προεδρία του ιστορικού μας συλλόγου.

[Όσο για τις προεκλογικές εξαγγελίες, όχι μόνο της συμπολίτευσης, γιατί οι προτάσεις που μπαίνουν στο τραπέζι των αποφάσεων, ψηφίζονται η κατά-ψηφίζονται από όλους τους εκλεκτούς μας, μου φαίνεται ότι θα σκανάρω όλα τα προγράμματα, όλων των συνδυασμών και αλίμονο στη …συνέπειά τους.

[Παραμονή τ’ Αι Λιά στη Σαρακινάδα και το μουνούχι που ξεκοκαλίσαμε εξαιρετικό. Εορτάζων και Αμφιτρύων, ο Λιας Τσαμάκος και το σφαχτάρι, από τη στάνη του Κώστα Μερκούρη. Στο μαγείρεμα όμως, απ’ ότι έμαθα, έβαλε το χεράκι του, ο Σωτήρης ο Νικολόπουλος και σκέφτομαι σοβαρά, να τον προτείνω για αρχισέφ, σε γνωστή χασαποταβέρνα. Όλα εξαιρετικά, και του χρόνου πατριώτη, μόνο που θα ξανάρθω, με αυτοκίνητο που θα έχει μουσική, γιατί η χορωδία που είχε στο πίσω κάθισμα ο αντιδήμαρχος, παραήταν φάλτσα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2005

Πληροφορίες, για νέα και παλιά, καταφθάνουν, καταιγιστικά, σε ρυθμό πολυβόλου στα αυτιά μας. Είναι αδύνατον, να συμπεριληφθούν όλες, στο περιορισμένο χώρο της έκδοσής μας. Ελπίζω, από τον Σεπτέμβριο, που θα έχουν τελειώσει και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, να μην αναγκαζόμαστε να επιλέγουμε, αλλά να τις φιλοξενούμε όλες.

Αλήθεια, κ. Δήμαρχε, ούτε ανάσα δεν μ’ άφησες να πάρω αυτό το καλοκαίρι, με τα δρώμενα στο Δήμο μας. Θα στο πω λοιπόν κι ας με κακό… χαρακτηρίσουν μερικοί. Θερμά συγχαρητήρια!!!

Αλλά ας μπούμε στο ψητό.

-Πρώτα –πρώτα, να ζητήσω συγνώμη από τον φίλο μου τον Σταύρο, που τον ανέφερα, ως πρώην αντιδήμαρχο και όχι σαν πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου, που είναι το σωστό. Αλλά όταν έχεις τόσα πολλά πράγματα στο κεφάλι σου και ορθογραφικά λαθάκια θα κάνεις, και ποιητική αδεία, ασυνταξιούλες. Φυσικά, αν έδινα τα κείμενα στον … Φιλόλογο, θα ήμουνα άψογος.

-Αυγό τηγανιτό, σε πορτοκαλόφλουδα, στη χόβολη έχετε φάει; Το φτιάχνε η μητέρα της κ. Τούλας, η γυναίκα του παλιού προέδρου του Κοπανακίου, του μπάρμπα Τάση. Εγώ το χειμώνα δε θα παραλείψω, να το δοκιμάσω.

Ελπίζω να θυμάστε από παλιά, την αδυναμία μου, στις νοστιμιές. Έτσι πολύ ευχαρίστως, θα δημοσιεύσω, όποια συνταγή μου δώσετε.

-Ρε παιδιά. Εκείνη η σύζυγος διπλωμάτη, κάθε φορά που εκείνος φεύγει για της Βρυξέλες, τσούπ στο Κοπανάκι έρχεται. Δεν νομίζω, επί του πονηρού, αλλά την άλλη φορά που πηγαίναμε για τον πύργο του Μπαρμπαλέκου και χαθήκαμε και βρεθήκαμε, σα κάτω στο γεφύρι που σε βγάζει στη Ζούρτσα και είχε ένα ουρανό χωρίς φεγγάρι, γεμάτο αστέρια και ακουγότανε να κελαρύζει το νεράκι…της γεννηθήκανε κάτι επιθυμίες για αγάπες, άλλο πράγμα.

-Τι έκανε εκείνος ο Κατωκοπανακαίος, ονόματα δε γράφουμε, Γιώργο Χαμπεσή τον λένε, στους, κατά δήλωσή τους ενώπιόν μου «βασιλοχουντικούς» μαστόρους. Τους αγόρασε «αριστερά» κεραμίδια και τους βγήκε η πίστη, να τα τοποθετήσουν.

Καλά εσείς το ξέρατε, ότι υπάρχουνε «αριστερά κεραμίδια»; Τα έβγαζε, ο Τόμπρας, μου είπανε. Ελπίζω, να μην έχει καμία συγγένεια, με τον γνωστό στρατηγό.

-Έλεγα την παραπάνω ιστορία, στον διπλοπατριώτη μου, Σωτήρη Στασινόπουλο κι αυτός μου θύμισε, την ιστορία με τις αρβύλες, που έριχναν στους αντάρτες οι Εγγλέζοι και ήτανε, ή όλες αριστερές ή όλες δεξιές.

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΑΝΤΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας, ένας πηγαίος τροβαδούρος, που μας ήλθε, από την μακρινή αγαπημένη Θράκη, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων Ελλήνων, όπως μας είπε, τίμησε με την παρουσία του τον δήμο μας.

Ο ποιητικός του λόγος, πεζός και έμμετρος, η αναφορά του στους δημοκρατικούς αγώνες του λαού μας, η σκωπτική παρουσίαση της καθημερινότητας, ήταν από τα ελάχιστα, που μπορούν να σημειωθούν στο ενεργητικό του. Οι νεώτεροι γνώρισαν από κοντά τον λυρισμό και οι παλαιότεροι αναπόλησαν τα φοιτητικά τους χρόνια. Πιστεύω ότι η παρουσία του στο Δ. Δ. Αετού, ήταν εξαιρετική και οι τυχεροί που την παρακολούθησαν, θα την διηγούνται για πολύ καιρό. Εύχομαι να του γίνει συνήθεια και του χρόνου να τον απολαύσουμε, μαζί με την σύζυγο του Λία.

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΛΩΣΕ ΤΟ ΔΗΜΟ ΜΑΣ

Για πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου μας, μια άψογα οργανωμένη έκθεση βιβλίου, η μεγαλύτερη στη χώρα μας, αν μετρηθεί αναλογικά με τον πληθυσμό μας, μας έκανε πλουσιότερους και σοφότερους. Ίσως, για μένα, η σπουδαιότερη πράξη του πολιτιστικού μας Αύγουστου.

Η Αθηνά και ο Άρης Σκλάβος, στάθηκαν άριστοι στο ρόλο του οικοδεσπότη και η αθρόα προσέλευση των κατοίκων, αλλά και των επισκεπτών του δήμου μας, λίαν ενθαρρυντική, για την καθιέρωσή της, σε ετησία βάση. Άμποτε…

ΣΕΜΠΤΕΒΡΙΟΣ 2006

Ο άνθρωπος ήταν σαφής και κατηγορηματικός «έχω δηλώσει επανειλημμένα, ότι το 2006 θα είναι για μένα, η τελευταία χρόνια που ασχολούμαι με την τοπική αυτοδιοίκηση. Ας το καταλάβουν επιτέλους.»

‘Όλοι καταλάβατε, ότι η παραπάνω δήλωση, ανήκει στον πρώτο και πρώην δήμαρχο του δήμου Αετού, τον κ. Δημήτρη Βόγγα.

Έπ’ αυτού, δεν μπορώ να πω τίποτα, γιατί θεωρώ, ότι είναι δημοκρατικό του δικαίωμα , να ”αυτοδιαθέσει” τον εαυτό του. Όμως ερωτώ, έχει σκεφθεί, να ασχοληθεί, με την κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας;

Είναι τρελοί αυτοί οι Κριτσαίοι. Γιορτάζουν τον Αι Νικόλα ντάλα καλοκαίρι, στις 20 Αυγούστου. Η κοσμοσυρροή πάντως ανεπανάληπτη – πάνω από 150 νοματαίους μέτρησα- και δεν πρέπει να παραλείψουμε να συγχαρούμε «την ψυχή», της διοργάνωσης, τον Γιάννη τον Αναγνωστόπουλο ή γνωστότερα, τον Γιάννη της παπαδιάς. Για το τι φάγαμε και το τι ήπιαμε, ρωτήστε τον Σωτήρη και όλους τους Αρτικοσαρακιναδαίους που παρευρέθηκαν.

Λεπτομέρεια, σημαντική για μένα, ο δάσκαλος, ο Νίκος Αναγνωστόπουλος, είναι δισέγγονος, της αδελφής της γιαγιάς μου, θεια Μήτραινας, Νικολέτας. Κουίζ. Τι συγγένεια έχουμε;

Παράπονα από Αητοβουναίους, για το όνομα της εφημερίδος μας. ‘Έπρεπε, λέει να περιέχει τη λέξη Αετός. Παράδειγμα, λέω εγώ, « Το νύχι του Αετού» για να μη πω «Το …φρύδι του Αετού», που μου είχε προτείνει και ο Τάκης ο αρχηγός … παράταξης.

Μη γίνεστε περίεργοι, ρε πατριώτες και το «Πορδίτσιτσι», που λέει ο Καραγκιόζης, να ήτανε πρωτεύουσα της χώρας μας, οφείλαμε να το τιμούμε, άλλωστε, γιατί παραπονιέστε; ας είναι καλά ο σύλλογός σας, που εκδίδει εφημερίδα με το όνομα του Αετού. Άντε μη με στενοχωρείτε, χωρίς λόγο και σας έχω αδυναμία. Ξέρετε το γιατί, αλλά και αν δεν το ξέρετε, ρωτήστε τον Ναπολέοντα, τον πρόεδρο του συλλόγου σας, να σας το πει.

Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι πανταχού παρόν, σε όλες τις εκδηλώσεις που γίνονται στον Δήμο μας. Λέτε να πολιτευθεί ;

Με την πολυλογία, παραλίγο να ξεχάσω, την σπεσιαλιτέ της Αητοβουναίικιας ταβέρνας, η οποία, μεταξύ μας, όλα τα λεφτά πήρε αυτό το καλοκαίρι.

ΜΠΟΞΑΔΑΚΙ. Κομματάκια χοιρινής μπριζόλας με άντερα αρνίσια, τυλιγμένα σε μπόλια, στα κάρβουνα. Σκόρδο, ντομάτα, πιπεριά, ρίγανη και αλάτι, σε αναλογίες κατά το γούστο σας. Θα γλύφετε τα δάκτυλά σας. Ευχαριστώ τον μάγειρα που μας την παραχώρησε και τον Στάθη, που ενδιαφέρθηκε να μας την φέρει.

Εξαιρετικό το κρασί που ήπιαμε, μάλιστα ο γαμπρός μου ο Νάκης, πήρε ένα 20 κιλό, μαζί του για την Αθήνα. Το περίεργο της υπόθεσης είναι, ότι το ίδιο ακριβώς κρασί, σερβίρει και η Τασία στο Κοπανάκι, αλλά εκεί δεν τους αρέσει. Λέτε να φταίει το κλίμα ή η προκατάληψη;

« Θα ακολουθήσω τον Μέλτο τον Καμπούκο, αν πολιτευθεί, σε οποιοδήποτε συνδυασμό και αν μπει.» Μας δήλωσε ο αντιδήμαρχος κ. Αβδάλας, για τον πρόεδρο του αθλητικού συλλόγου Α. Ο. Αετού, κ. Μελέτη Καμπούκο.

Οι παραπάνω φίλοι μου, με κατηγόρησαν αδίκως, ότι δεν δημοσιεύθηκε η παραπάνω δήλωση, στο προηγούμενο φύλλο μας, γιατί έπεσε θύμα λογοκρισίας.

Τόσα ξέρουνε, για μένα, τόσα λένε. Απλά, είχα χάσει όλα τα αρχεία μου, λόγω απειρίας μου στη χρήση υπολογιστών και τώρα, μου τα επανέφερε ο γαμπρός μου, Νάκης Φιλιός, καθηγητής της ΑΣΠΑΙΤΕ. Ευχαριστώ γαμπρέ, αχρείαστος, να μου είσαι.

Αν αληθεύει η πληροφορία, ότι θα υπάρξει συνδυασμός αποτελούμενος αποκλειστικά από γυναίκες, ορκίζομαι ΠΙΣΤΗ και ΑΦΟΣΙΩΣΗ.

Βαρεθήκαμε να προσκυνάμε, τον Αγά του Αετού. Μας δήλωσε αγανακτισμένος Μαλικαίος, μιλώντας για το δρόμο, Κοπανάκι-Μαλίκι. Αλήθεια, δεν αξίζουμε ούτε μερικά μεροκάματα στον γκρεϊντερίστα, για να γίνει υποφερτή η διάβασή του;

Τ’ αξίζετε και τα παρ’ αξίζετε, φίλε μου και όπως λένε, οι δημοσιογραφικές πληροφορίες μου, σύντομα θ’ ασφαλτοστρωθεί, ένα χιλιόμετρο, απ’ το χωριό και προς το Κοπανάκι. Έτσι, θα μπορώ κι εγώ, να επισκέπτομαι συχνότερα, τ’ ανίψια μου, -του Γιάννη Μαλίκι και της Κούλας- που νομίζουν ότι δεν τ’ αγαπάω.

Ο Οδυσσέας, παμπόνηρος ων, έβαλε να τον δέσουν στο κατάρτι του καραβιού του, για να μην τον μαγέψουν οι σειρήνες. Εμένα όμως μ’ αφήσανε αμολυτό κι άντε να γλιτώσω από τις ΣΕΙΡΗΝΕΣ της …γκαζόζας. Τέσσερες τον αριθμό, με βαρύ πυροβολικό την Νανά. Πάντως για τα δικά μου γούστα η Θεσσαλονικιά και για τα …δόντια μου η …συμπατριώτισσα. Όσο για την τέταρτη, ρωτήστε αυτόν που του έδωσε το τηλέφωνό της. Λεπτομέρειες και φωτογραφίες προσεχώς.

Πάω, που λέτε στο ΚΤΕΛ, να πάρω κάτι εφημερίδες, βλέπω ένα δέμα με το επώνυμό μου και σαν καλός κύριος, το παίρνω και φεύγω. Πάω στην έκθεση βιβλίου να το ανοίξω και τι ανακάλυψα ότι περιείχε; Πυτιές φίλοι μου. Ευτυχώς που δεν τις έψαχνε ο μπουλούκος.

Φίλε μου Βασίλη, τι ένα τι δύο. Καλλίτερα μεγαλώνουν δυο παιδιά κοντά-κοντά, παρά μετά από χρόνια. Άντε, γόνιμο το χωράφι και πανέμορφο, προχώρα σε θέλει όλη η χώρα.

Έλειπα, όταν αρραβωνιαστήκανε κάτι φιλαράκια, για τον Μητσάρα και τον Χρήστο μιλάω, άντε γρήγορα και τα στέφανα κι’ εγώ, πρωτοσέλιδες φωτογραφίες θα βάλω. Αρκεί να με καλέσετε.

Ήτανε που λέτε, ένας νοματαίος στο Καμάρι, τα ονόματα φανταστικά, γιατί οι ήρωες των ιστοριών, μπορεί να έχουν αποδημήσει εις Κύριον, οι απόγονοί τους όμως ζουν και βασιλεύουν και μπορεί να μη θέλουν να τα μαρτυρίσουμε . Ήτανε που λέτε ένας νοματαίος στο Καμάρι, ας τον πούμε κ. Μακρυ..χέρι, που όταν αντάμωνε την Παγώνα, πάλι ας πούμε, την …μερεμέταγε κανονικά κι αυτής της άρεσε. Πέντε-δέκα φορές, όλο το χωριό τους είχε πάρει χαμπάρι, μ’ αυτοί το παίζανε, κινέζοι. Ένα βράδυ, που γύριζε από την βρύση με την στάμνα στον ώμο, την είδε ο ντερβίσης της εποχής –καμία σχέση με τον δικό μας τον ντερβίση- και άρχισε να λέει στους άλλους τάχατες, για να τ’ ακούσει η Παγώνα, μια ιστορία: «Που λέτε, στο πόλεμο πατριώτες, πριν πάρουμε την Χιμάρα, είχαμε στρατοπεδεύσει σ’ ένα βουνό και κοιμόμαστε μέσα σ’ αντίσκηνα. Εκεί που κοιμόμαστε, μπαίνει στ’ αντίσκηνο ένα αγριογούρουνο και χραπ βουτάει την …ξερή του Μακρυχέρι και την τρώει».

«Τι λες ρε ψεματούρη» πετάγεται η Παγώνα νευριασμένη, « μαύρη-μαύρη και μέχρι τον αγκώνα μου την έχει.» του είπε και έτσι μαθεύτηκε και επίσημα η ιστορία και έφθασε μέχρι σ’ εμάς.

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2006

Το θέμα είναι, να καταλάβεις. Πότε σε δουλεύουνε ψιλό γαζί, λέγοντάς σου φανταστικές ιστορίες, να τις δημοσιεύσεις και να γίνεις …ρόμπα. Πότε σε … τσιγκλάνε επίτηδες, για να …τσιμπήσεις και ν’ ασχοληθείς μαζί τους, βγάζοντάς τους από την αιώνια … ανυπαρξία τους. Πότε θα χλευάσουν εσκεμμένα τα δημοσιεύματά σου, για να χάσεις την ψυχραιμία σου και να παίξεις το παιγνίδι τους.

Και βέβαια θα συνεννοηθούμε με τον Λια, να βάλουμε … πέστροφες στο φράγμα και βέβαια υπάρχει σχετική μελέτη από το 1956 παρακαλώ και βέβαια η αναμόχλευση του θέματος έχει σχέση με την απομάκρυνση, της μίας στα 1000, επιλογής θέσης ΧΥΤΑ. Πάντως μέχρι τώρα, πάνω από 150.000 euro, έχουν πέσει στο Αρτίκι, γάτα ο … Τίγρης.

Κρέπες τέλος για φέτος, αλλά οι πατάτες …παντόφλες, ζουν και βασιλεύουν, επίσης στο μενού, έχει προστεθεί παγωτό με γεύση καρπούζι. Στο μαγαζί του Θοδωράκη, όλα αυτά, ο οποίος γύριζε από … κρουαζιέρα στα νησιά, ακμαιότατος και δυνατότερος.

Στυλάκι κόντεψε να γίνει ο Γιώργης του Τζίμη, από τ’ ανεβοκατεβάσματα στο αίθριο. Καλή η ιδέα, της αφ’ υψηλού, ενατένισης των πραγμάτων και είμαι σίγουρος ότι του χρόνου θα σχίσει. Όσο για τη Γυμναστική του υιού, ας να τον ζέψουν στις ελιές.

Το ίδιο φυσικά ζέψιμο χρειάζεται και ο Πετράν, ο οποίος, μου ‘φτιαξε τις προάλλες, μια πίτσα σκεπαστή, σκέτο ποίημα. Αλήθεια, πόσα γράμματα πρέπει να ξέρει κάποιος, για να γίνει καλός μάγειρας!

Σκάκι, με ζυμάρι και βελανίδια, έφτιαχνε ο πιτσιρικάς και προσπαθούσε να το μάθει στον άλλο πιτσιρικά, μέσα από κάτι βιβλία που αγόραζε ο ,αείμνηστος σήμερα, πατέρας του. Και τα κατάφερε φίλοι μου, μέχρι και καθόδους Ελ Πασάν και σικελικές άμυνες, του έμαθε. Ας μη σας βασανίζω άλλο, για τον Νικοστέργιο μιλάω και τον Γρηγόρη τον Βέσσο.

Για άλλη μια φορά απόλαυσα την Αητοβουναίικη φιλοξενία. Αυτή τη φορά στο σπίτι του Ορέστη και της Σίτσας Γκότση. Παρών, εκτός της Κοπανακαίικης παρέας, ο αδελφός του ο Παντελής, απούσα όμως η θυγατέρα του η Βάσια, που άρχιζε την φετινή σχολική περίοδο, μες στου Αιγαίου τα νησιά. Τα εδέσματα … έλιωναν στο στόμα μας, μα πρέπει να μνημονεύσω και το κρασί που μας έδωσε κοντά μας ο Αγγελής ο Μπεκιάρης … πολύ τραβιόταν το άτιμο.

ΓΙΟΥΡΙΑ, έκαναν οι Μεγαλοπολίτες στο Κοπανάκι και μας το πήρανε το κορίτσι. Μιλάμε για το Λιτσάκι του Σωτήρη Καράμπελα και εμείς ουδεμία αντίσταση φέραμε, καθ’ ότι «με παπά και με κουμπάρο η αρπαγή».

 Έλεγε ο Μπάμπης ο Νίτσος: Όποιος δεν έχει ανακατευθεί με συλλόγους και μάλιστα αθλητικούς, δεν πρέπει να ανακατεύεται με τα κοινά. Εκεί μαθαίνεις τι σημαίνει προσφορά, τι σημαίνει να πλένεις και να σιδερώνεις 16 λασπωμένες ποδοσφαιρικές στολές, τι σημαίνει να βάζεις βαθιά το χέρι στη τσέπη.

Δίκιο είχε ο σέμπρος μου ο Μούρτζος, που αγρίεψε, γιατί κάποιο μηχάνημα που έκανε εργασίες του Δήμου, του έκοψε το λάστιχο. Δίκιο έχω και εγώ που αουρλιέμαι, για τις λακκούβες μπροστά στο σπίτι μου.

Η Παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς, λέει ο λαός μας. Αυτό όμως το μισοαρτικαίικο, μισολαπαίικο, όπως τηράτε αριστερά την φωτογραφία, μικρανήψι μου εξ αγχιστείας, έχει μπερδέψει τα …ρέματα με τα ρεύματα. (Όλες οι φωτογραφίες σύντομα μέσω YOU TUBE)

Τη μέρα υδραυλικός, το βράδυ ηλεκτρολόγος και …φωτιστής και … μαραγκός και …σκαφτιάς και … κιλίμια-χαλιά και άξιος ο μισθός του λέω εγώ. Τώρα, γιατί μια μέρα πήγαμε να φάμε τα μουστάκια μας και επειδή έχω εγώ μόνο μουστάκια, θα τρώγαμε τα δικά μου; Έφταιγε μάλλον ο φόρτος εργασίας. Όσο για την ερώτηση: Αν εκτελεί προϋπολογισμό. Ας απαντήσουν τα …ανώτερα κλιμάκια.

Για τον δεύτερο εικονιζόμενο, έχω να πω: Σάπιο σανίδι πάτησα γι’ αυτό και παραπάτησα, φίλε Μητσοπάνο. Αχ, πουν τα νιάτα πουν τα κάλλη;

 Ρωτάει ο Τάσης τον Παπά Λιά, σοβαρά-σοβαρά: Μήπως ξέρεις παππούλη μου πόσα λεφτά χρειάζονται για να περάσει ΚΤΕΟ ένα αυτοκίνητο;

Ξύνει τα γένια του ο Παπά Λιάς, τον κοιτάζει με απορία και του απαντά: Που να ξέρω παιδάκι μου;

Ένας τρίτος, που τα ‘ξερε όλα τους πληροφορεί: 35 euro Τάση.

Και ο Τάσης ερωτά: Δηλαδή πόσα χρειάζονται, για να περάσει ΚΤΕΟ ο Παναθηναϊκός;

Δεν ρωτήσανε τον γάιδαρο του συμπαθέστατου συμπολίτη μας Θανάση, όταν αλλάζανε τις σκάρες στο δρόμο για τον αη Γιώργη στο Γλυκορρίζι και έτσι αυτός αρνείται να τις περάσει. Το ζήτημα ανέλαβε να λύσει ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, ασθενούντος του παρέδρου του χωριού.

Έπ’ ευκαιρίας, περαστικά σου φίλε μου θοδωράκη και σκέφτομαι να μην ξανά δημοσιεύσω φωτογραφία σου, γιατί προφανώς κάποιος την είδε και σε μάτιασε.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΑΣ ΜΙΜΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΟΥΛΟΣ).

Ο Μίμης Γιαννόπουλος, ήταν παιδί του Αγγελή – Κατσάκου, αδελφού του παππού μου Μητράκου, πρώτος εξάδελφος του πατέρα μου Θανάση. Μητέρα είχε την θειά Κατερίνη και αδελφές την Βούλα και από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, την Θανάσω και την Παναγιώτα Μερκούρη. Γεννήθηκε το 1939 και έφυγε από κοντά μας το 1987, στις 29 Νοέμβρη. Ο Πούλος, ήτανε το ίδαλμα, κάθε Αρτικαίου. Μαζί με το άλλο αδικοχαμένο Αρτικαίικο παιδί, τον Γρηγοράκη τον Δημογκότση, ήταν οι μεγάλες πνευματικές απώλειες του χωριού μας. Κάθε καλοκαίρι, που πήγαινα στο Αρτίκι για τις διακοπές, πρώτη μου στάση στο σπίτι του και μ’ έψαχνε η γιαγιά μου η θειά Μήτραινα. Μου έδειχνε τα ποιήματα που του δημοσιεύανε τα περιοδικά και καμαρώναμε μαζί. Κάποτε μου έδειξε κι ένα που είχε δημοσιεύσει η «Φιλολογική βραδινή», όταν την διεύθυνε οΜπάμπης ο Κλάρας, μια μεγάλη πνευματική μορφή. Περάσανε τα χρόνια, το καλοκαίρι του 1977, είχα κατέβει στο Κοπανάκι για τη βάπτισητου γιου μου. Τότε δούλευα σ’ ένα εκδοτικό οίκο και ετοιμαζόμουνα να εκδώσω, την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Μου εμπιστεύτηκε, το παρακάνω βιογραφικό και μερικά του ποιήματα. Το επόμενο καλοκαίρι, κυκλοφόρησε η δική μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Αιμάτινες σταγόνες». Είχε πάρει σειρά, η δική του συλλογή, τα πρώτα ποιήματα ήταν κιόλας δακτυλογραφημένα. Τίτλος «ΛΟΥΣΙΝΤΑ ΙΝΤΕΡΒΑΛΛΑ », Ποιητική συλλογή Μίμη Γιαννόπουλου. Αρτίκιον Τριφυλίας (1955-1973). -είχε γράψει με τα χέρια του- Όμως δεν ήταν τυχερό. Για οικογενειακούς λόγους έπρεπε να φύγω για την Μακεδονία, την Έδεσσα. Είχε αρχίσει η μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου. Μετακομίσεις, απολύσεις, συνδικαλισμός και … χαμένα όνειρα. Κάπου, στις πολλές διαδρομές, χάθηκε ο πολύτιμος φάκελος. Εγώ είχα σταματήσει να κατεβαίνω στο Αρτίκι, που καιρός για διακοπές, …έφυγε και ο Θείος μου ο Πούλος. Όταν ξαναεπέστρεψα στα πάτρια εδάφη, άρχισα εναγωνίως να ψάχνω για ποιήματά του. Κάποιος, μου είπανε, που του είχε εμπιστευθεί μια συλλογή, την έκδωσε με τ’ όνομά του. Θύμωσα. Έπρεπε να βρω, έστω μερικά, τώρα μάλιστα που έβγαινε και αυτή η εφημερίδα, ήταν ευκαιρία να του γίνει τουλάχιστον μια παρουσίαση. Και το θαύμα έγινε. Η χαμένη συλλογή βρέθηκε. Την είχε φυλάξει – ξεχασμένη – η Αγγέλα, η μητέρα του γιου μου. Έτσι, μπορώ να σας δώσω μια γεύση, απ’ τον πνευματικό του πλούτο. Για τον πλούτο των γνώσεων του, ας μιλήσουν οι παλιοί συμμαθητές του και οι συχωριανοί του. Μαθητής του Γυμνασίου Κοπανακίου είχε εντυπωσιάσει, συμμαθητές αλλά και καθηγητές. Οι καθηγητές λέγανε: ποιος θα πει μάθημα, πλην του Γιαννόπουλου. Ήξερε, όχι μόνο, το παρακάτω μάθημα, αλλά και της επόμενης χρονιάς. Κάνω έκκληση, σ’ όσους είχε δώσει, κατά καιρούς ποιήματά του, να μας φέρουν ένα αντίγραφο.

Ιδιόχειρο βιογραφικό.
Γεννήθηκα το 1939 στο χωριό Αρτίκι Τριφυλίας. Από τα πρώτα γυμνασιακά χρόνια ασχολήθηκα με την ποίηση. Δημοσίευσα ποιήματά μου σε διάφορα περιοδικά καθώς και στην «Φιλολογική Βραδυνή». Περαιώσας τας γυμνασιακάς μου σπουδάς εις Κυπαρισσίαν, ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο στην Μαθηματική Σχολή. Εγκατέλειψα την σχολή, επειδή δεν με συγκινούσε και ασχολήθηκα αποκλειστικά με την ποίηση. Γράφω για να λυτρωθώ. Κάθε συναίσθημα , κάθε πόνος, κάθε χαρά, γίνονται αφορμή να μετουσιωθούν σε στόχους και να με λυτρώσουν. Γράφω για να ξεχάσω, για να με νοιώσουν, να με ακούσουν. Έχω διαβάσει πολλές ανθολογίες και συλλογές. Από τους ποιητές με συγκινούν ο Πόε, ο Καβάφης, ο Ελύτης και ο Γκαίτε. Εκτός από την ποίηση, ασχολούμαι με την Αγία Γραφή και την Ψυχανάλυση.

« Κελλιά Βουβό σκοτάδι, απελπισία, μονότονη αγωνία…
Ξανθιά στοιχειά, φαντάσματα το κάθε τι τριγύρω.
Στης νύχτας τα μεσάνυχτα μακριά απ’ την ευτυχία
Στο προσκεφάλι το έρημο πάω απαλά να γύρω…
Τρέμουν, τραντάζονται φριχτά οι τοίχοι- η ύπαρξή μου-
στον ερχομό του σκοταδιού, στων ξωτικών το διάβα…
Σαν στρατοκόποι αναίτια την δόλια την ψυχή μου
πασχίζουν να την κάνουνε του ποθητού τους σκλάβα.
Βραχνάς στ’ αλήθεια τ’ Άγνωστο το νου μου αναστατώνει.
Και στην Γαλαάδ και στην Εδέμ τ’ ονείρου μου αντικρίζω
φαντάσματα και ξωτικά. Και της βροχής οι τόνοι
στοιχειώνουν τα ονείρατα… Ν’ απαλλαγώ πασχίζω.
Και εκεί που σκλάβος στα βαριά τα σίδερα τ΄ονείρου
φριχτά δερνόμουν, άσπλαχνα –της σκέψης μου το θαύμα-,
μια αχτίδα παιχνιδιάρικη απ’ την Εδέμ τ’ Απείρου
έρχεται ολοφώτιστη και μ’ αφαιρεί το μνήμα!…
Αρτίκιον Τριφυλίας – Καλοκαίρι 1956 Δημοσιευμένον
Η ποίησή μας
Συνηθίσαμε να ντοπάρουμε τα αισθήματά μας με: ένα ποτήρι νεσκαφέ, ένα κουτάκι μαξιτόν, και δυο ασπιρίνες.
Κι έτσι προσπαθούμε να βρούμε την μυρωδιά του χαμένου κρίνου, την ευωδιά του άκακου τριαντάφυλλου
και την τρυφερότητα της νιόφυτης μαργαρίτας του έρωτά μας.
Κι όλα αυτά αποτελούν την ποίησή μας, την ποίηση του αιώνα μας!
Γαλήνια χαρά
Την χαρά κι αν ποθήσαμε να μας φέρουν τ’ αστέρια την χαρά κι αν ζητήσαμε απ΄ τ’ ανθρώπινα χέρια απ’ τ’ ατλάζια της θάλασσας, απ’ τ’ αγέρα το ρέμα, απ’ του Ήλιου την φώτιση, απ’ των άστρων το στέμμα.
Κι απ’ την νύχτα αν ζητήσαμε λιγοστή μια γαλήνη, μια γαλάζια ακροθάλασσα και χρυσή μια Σελήνη…
Την χαρά μας την βρήκαμε στων ανθών την αγνότη στης ψυχής την γαλήνη μας, στην αιθέρια τη νειότη!…
Μίμης Γιαννόπουλος
Αρτίκιον Τριφυλίας 1966
Δημοσιευμένον εις Φιλολογικήν Βραδυνήν

Καλό ύπνο γλυκιά μας μητέρα.

Η μητ�ρα μας.
Η μητέρα μας.

Όταν έρχεται ξαφνικά ο άρχοντας του κάτω κόσμου και παίρνει μια ζωή ο πόνος σου είναι αβάσταχτος και χίλιες κατάρες συνοδεύουν τον ερχομό του, όταν όμως σε γυροφέρνει μήνες και κάθε μέρα που περνά σου υπόσχεται μεγαλύτερο μαρτύριο τότε τον ικετεύεις να κάνει όσο γρηγορότερα μπορεί τη δουλειά του. Μας τo έλεγε η μάνα από την πρώτη στιγμή που τον ένοιωσε στο στήθος της, «αφήστε με να πεθάνω, μη με τρέχετε στα νοσοκομεία και στους γιατρούς». Μα εμείς τα αχάριστα παιδιά της την πιέζαμε και κάποιες φορές την πείθαμε να μας ακολουθήσει και εκείνη προς στιγμήν μας έκανε το χατίρι, μα γρήγορα όμως πάλι άλλαζε γνώμη και χτυπιόταν να την ξαναπάμε σπίτι της. Την κλάψαμε ζωντανή τη μάνα μας , τη βλέπαμε να την τρώει το σαράκι, και μας έφευγε η ψυχή. Εκείνη, τη δυνατή γυναίκα, που έστυβε μέχρι πριν 2,5-3 μήνες την πέτρα, που φρόντιζε με τα χεράκια της κοντά εκατό τριανταφυλλιές και χίλια δύο άλλα λουλούδια, την είδαμε να σβήνει. Είδαμε τη μάνα, λέαινα για τα παιδιά της, που μια ζωή τα φρόντιζε, να δέχεται τις δικές τους φροντίδες και να καταρρακώνεται και μόνο απ’ αυτή την ιδέα. «Αξιοπρέπεια», ήταν η λέξη που ψιθύρισε κάποια στιγμή που δεν μπόρεσε να αυτοεξυπηρητηθεί. Τότε συνειδητοποιήσαμε πόσο υπέφερε, πόσο την βασανίζαμε που θέλαμε με το ζόρι να την κρατήσουμε στην ζωή. Ο τελευταίος γιατρός που την είδε μας είπε «είναι τυχερή, θα φύγει πριν προλάβει να την κτυπήσει το κακό βαθύτερα, γιατί τότε θα βλέπατε τι θα πει πόνος». Ήταν τυχερή η μάνα μας. Έφυγε την κατάλληλη στιγμή, δεν πρόλαβε να γνωρίσει τους μεγάλους πόνους, δεν πρόλαβε να μείνει κατάκοιτη παρά μόνο μια μέρα, την τελευταία και έφυγε σαν πουλάκι στον ύπνο της, κρατώντας το χέρι του άντρα που λάτρευε, του πατέρα μας. Θα μπορούσα να γράφω μέρες ολόκληρες γι’ αυτήν, ένα βιβλίο ολόκληρο. Για τον πόλεμο του ΄40-΄41, που όταν τη βάλαμε στην αξονική μας είπε « με βάλανε σε οβίδα, σαν αυτές που ρίχνανε οι Γερμανοί στη Πάτρα». Για την Κατοχή που την βρήκε 8 χρονών κοριτσάκι και γύρναγε τα χωριά και άλλοτε ζητιανεύοντας και άλλοτε κλέβοντας έφερνε μια μπουκιά στην μάνα της, για τους 14 κρεμασμένους από τους Γερμανούς αντάρτες  στα «Ψηλά Αλώνια» στην Πάτρα. Για τον εμφύλιο και για τον πατέρα της τον «Άγιο Τάκη» που ήξερε 8 γλώσσες και έκανε τον μουγκό για να μη τον επιτάξουν οι Γερμανοί και για την «Αγία Έλλη», τη μάνα της, που όταν εύρισκε καιρό έτρεχε στο « Άσυλο Ανιάτων» της Πάτρας, ν’ απαλύνει τον πόνο των συνάνθρώπων της, Για τον γάμο της με τον μπάρμπα Θανάση, τον πατέρα μας και εμάς τα 4 παιδιά τους και τον αγώνα τους για να μας μεγαλώσουν και τέλος θα μπορούσα να σας γράψω για τις ευτυχισμένες ημέρες της με τα 6 εγγόνια της και το δισέγγονό της, τη Δανάη, για την εκπληκτική κουζίνα της, για τους Αρτικαίους που όταν πρωτοπήγε νυφούλα, έτριβαν τα μάτια τους από την ομορφιά της. Για το πρωινό τραγούδι της που θα θυμούνται για πολλά χρόνια οι Αγριλαίοι. Για την ιστορία της ζωής της, τους Κολοκυθαίους, τον Μαρούδα, το Ελεύθερο Θέατρο, τη ζωή της δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη, την Ξένια Καλογεροπούλου. Για την γυναίκα που ‘ταν πλασμένη μόνο για να δίνει, να προσφέρει, να θυσιάζεται. Θα μπορούσα να γράψω τόσα πολλά και χίλιες φορές άλλα τόσα και τελειωμό να μην έχουν. Ελπίζω να είμαι καλά και να βρω το κουράγιο κάποια στιγμή να το κάνω. Προς ώρας, στο καλό αγαπημένη μας μανούλα και καλές ψαριές στον άλλο κόσμο, με την πετονιά που σου δώσαμε κοντά σου. Προς ώρας, θα σε θυμόμαστε με αγάπη και με ευγνωμοσύνη για όσα έκανες για μας. Προς ώρας κουράγιο πατέρα, κουράγιο θυγατέρες, κουράγιο εγγόνια, κουράγιο Δανάη- όταν βρούμε το κουράγιο να σου το πούμε-. Και τέλος να ευχαριστήσουμε όλους εσάς που ήρθατε να απαλύνετε τον πόνο μας. Ιούλιος 2006
Tέσσερα χρόνια πέρασαν και η παρουσία της καθημερινή. Δυσαναπλήρωτη η απουσία της, ο πόνος δεν λιγοστεύει, απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του.

Μια μεγάλη καρδιά σίγησε

 

Η οδύνη ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, για τον αιφνίδιο θάνατο του Μπάμπη Χριστοφιλόπουλου, είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με λέξεις. Η πάνδημη συμμετοχή του λαού με επικεφαλής την Δημοτική αρχή που υπηρέτησε με αφοσίωση και πίστη, η παρουσία πολιτικών ανδρών και ιδιαίτερα του υπουργού Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, το βαρύ κλίμα που για πολλές ημέρες ακολούθησε, δείχνουν το μέγεθος της απώλειάς του. Ο αγαπητός συμπολίτης μας, δημοτικός σύμβουλος και πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου, ο άνθρωπος με την μεγάλη καρδιά και την τεράστια ανθρωπιά, δεν είναι πια μαζί μας. Το κενό που άφησε δυσαναπλήρωτο.

Είπε ο Δήμαρχος Αετού στην επικήδεια ομιλία του.

«Θρηνούμε τον φίλο, τον συγγενή, τον δημιουργικό και ακούραστο Δημοτικό σύμβουλο, τον άνθρωπο της προσφοράς». Και συνέχισε « Υπηρέτησε τον τόπο και τους ανθρώπους, με αγάπη, σεβασμό και εντιμότητα. Με μια διαρκή έγνοια. Είχε αγωνίες και οράματα για τον τόπο. Ως κομματικό στέλεχος, υπήρξε χρήσιμος για όλους ανεξαιρέτως. Ως άνθρωπος υπήρξε, εργατικός, κοινωνικός, φιλόξενος, ανοιχτοχέρης, ήταν άνθρωπος της αγοράς. Τιμούσε τη φιλία, αγαπούσε την συγγένεια. Είχε το χάρισμα της επικοινωνίας, με κάθε ηλικία, με κάθε παρέα. Αγαπούσε με πάθος τον τόπο μας, γνώριζε την Ιστορία μας. Από ένα όνομα, ξεδίπλωνε οικογενειακά δένδρα και σχέσεις ανθρώπων. Από ένα χάλασμα ενός χωριού, ξεδίπλωνε την Ιστορία του χωριού. Ήταν μια ζωντανή πηγή Ιστορίας.

Ως συνεργάτης υπήρξε ανεκτίμητος, Κατέθετε με ειλικρίνεια πάντοτε την ψυχή του. Ήταν άνθρωπος της προσφοράς, φτωχύναμε, χάσαμε το στήριγμά μας, ρήμαξε το Κάτω Κοπανάκι, έχασα τον φίλο μου, τον αδελφό, τον γείτονα, αυτόν είχα, απώλεια μεγάλη για τον τόπο μας. Ήταν πληθωρικός άνθρωπος, ήταν πάντα μπροστά, χάθηκε μια πηγή ζωής.

Πρόεδρε, τέτοια λόγια κουβεντιάζουν οι άνθρωποι για σένα, έτσι σε χαιρετούν, έτσι θα ζεις στη μνήμη μας, με τέτοια λόγια νικιέται ο χάροντας ο ανίκητος».

«Καταθέτουμε τον πόνο και το δάκρυ μας, στο σωρό ενός σπουδαίου άνδρα».Καλό σου ταξίδι, Μπάμπη, Πρόεδρε,Φίλε.

Καλό ταξίδι κι από μας, «Ληξίαρχε», απ’ τον φίλο σου τον Κατσάκο, από τους φίλους σου τους οικονομικούς μετανάστες που τους είδα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ και συγκινήθηκα, από τους Κατωκοπανακαίους, που θα τους λήψεις ιδιαίτερα.

 

Δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2006

Αδελφέ μου Γιάννη

Με τον αρχηγό
Με τον αρχηγό

Τρίτη του Πάσχα κι εσύ δεν ήρθες στο ραντεβού μας, στη καφετέρια « Διάνα », γωνία Σόλωνος και Ασκληπιού, για να πάρουμε το καφεδάκι μας. Πέρναγε η ώρα κι δεν φάνηκε και κανένας άλλος από την συνηθισμένη παρέα μας. Άρχισα να ανησυχώ. Την Μεγάλη Πέμπτη, τελευταία μας συνάντηση πριν το Πάσχα, ήσουν λίγο αδιάθετος. Το τηλέφωνό σου, καλούσε, αλλά δεν το σήκωνε κανείς, το ίδιο είχε γίνει και το Μεγάλο Σάββατο, που σε πήρα να σου ευχηθώ για την Ανάσταση. Πήρα τον εξάδελφό σου και φίλο σου Τάκη Παπαδόπουλο, να μάθω γιατί δεν φανήκατε στο ραντεβού μας. « Αλλού πίνουμε καφέ», μου απάντησε και μου έδωσε στο τηλέφωνο να μιλήσω με την αγαπημένη σου αδελφή την Τούλα. Μέσα σε λυγμούς, με δυσκολία κατάλαβα, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αδυνατούσα να κατανοήσω εκείνο το «Πάει ο φίλος σου, τον χάνουμε», που ξεχώρισα από τις κουβέντες της. Δεν ανησύχησα ιδιαίτερα.

Περαστικό θα ‘ναι, σκέφθηκα. Σιγά μη φεύγει έτσι εύκολα ένας άνθρωπος.

Ήρθα στον « Ευαγγελισμό » του ήσουνα, με σκοπό να σε δω, να πούμε κανένα αστείο, να σου ανεβάσω το ηθικό, να εμψυχώσω και την Τούλα μας. Πρώτο-πρώτο, βρήκα στην αίθουσα αναμονής, τον αδελφό σου τον Σωτήρη, συντετριμμένο. Ήταν σαφής και κατηγορηματικός. Ένοιωσα την γη, να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Φαίνετε χλόμιασα πολύ, ανησύχησαν οι δικοί σου, είπαν να μου φέρουν λίγο νερό να συνέλθω. Με στεναχώρησες φίλε μου, είχαμε πει τόσα πράγματα, τα τελευταία δυο χρόνια που είχαμε δεθεί, είχαμε κάνει σχέδια. Στο πρόσωπό σου είχα βρει τον μεγάλο αδελφό που δεν είχα. Οι δημοκρατικές σου αντιλήψεις με είχαν κάνει να βλέπω με άλλο μάτι, την συντηρητική παράταξη. Η πίστη σου σ’ αυτήν, παρά την πίκρα σου για αγνώμονες συμπεριφορές. Ο αλτρουισμός σου, να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο, χωρίς να εξετάζεις τα πιστεύω του, το χρώμα του ή την ράτσα του. Η βαθιά σου γνώση για τα κοινά. Η ανεξικακία σου, με λίγα λόγια η μεγάλη σου καρδιά. Είναι λίγα απ’ αυτά που βρήκα σε σένα.Δεν μπήκα στο δωμάτιό σου, φίλε μου, ήθελα να σε θυμάμαι όρθιο. Σκέφθηκα την ευγένεια ψυχής της αδελφής σου, να μην με ενημερώσει από το Μεγάλο Σάββατο που έγινε το κακό, για να μη μου χαλάσει τις Πασχαλινές γιορτές. Είδα τους δεκάδες φίλους σου, να σε επισκέπτονται και να μου λένε ιστορίες, για τα καλά που είχες κάνει. Να μιλούν, για τα καλά, που έχει κάνει όλη σου η οικογένεια στο Κοπανάκι. Να μιλούν για τον αείμνηστο πατέρα σου, τον μπάρμπα Τάση, που εγώ δυστυχώς δεν γνώρισα. Η συμμετοχή του κόσμου, στην αποχαιρετιστήρια τελετή , μου έδειξε ότι είχες μόνο φίλους. Ναι, είχες πολιτικούς αντίπαλους, δεν είχες όμως εχθρούς. Σήμερα, ένα χρόνο μετά και πιστεύω για πάρα πολλά ακόμα, η απουσία σου είναι και θα είναι αισθητή. Πολλοί σε θυμούνται, πολλοί σε « ψάχνουνε », κι αυτό είναι το καλύτερο « μνημόσυνο », για κάποιον που φεύγει.

Καλή αντάμωση. To κείμενο δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2006

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας