ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΡΙΛΙΑΣ

Τυμπανοκρουσίες στον Ι. Ναό του Δημοτικού Διαμερίσματος της Αγριλιάς
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΑ ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ

Χθές Παρασκευή, άρχισαν τα προεόρτια για τα εγκαίνια της έκκλησίας στο Δημοτικό Διαμέρισμα της Αγριλιάς, παρουσία πλήθος κόσμου και προεξάρχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομου. Σήμερα από πολύ πρωϊ, ξεκίνησε η τελετή των εγκαινίων του Ι. Ναού και θα ακολουθήσει Αρχιερατική λειτουργία.

ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η ΚΥΡΙΩΣ ΤΕΛΕΤΗ
Προεξάχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Τριφυλλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσοστόμου, με την συνοδεία αρκετών Ιερέων και με την συμμετοχή πλήθος κόσμου, έγιναν τα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Δημοτικού Διαμερίσματος της Αγριλιάς του Δήμου μας. Και το όνομα αυτού – επισήμως πλέον – Γέννηση της Θεοτόκου. Πρωτόγνωρη εμπειρία για την πλειοψηφία των παρευρισκομένων και αδυνατούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια τα γεγονότα. Βλέπαμε τελετουργίες άγνωστες για αμύητους. Κατά πρώτον κυκλώσαμε τρεις φορές τον Ναόν, και μετά τις ψαλμωδίες και το » ‘Αρατε πύλας», ακολουθήσαμε τον Μητροπολίτη μας εντός Αυτού. Ο Σεβασμιότατος
φόρεσε λευκόν σάκον, και άρχισε την τελετουργία, τοποθετώντας εντός της Αγίας Τραπέζης, Ιερά Λείψανα (Παντελεήμονος-Ιγνατίου και Μερκουρίου) τα οποία προηγουμένως είχαν περιβληθεί με μείγμα κηρομαστίχας, εμπλουτισμένης με αλόη, σμύρνα, λιβάνι και λάβδανον. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το κατασάρκιον και επάνω σ’ αυτό μπήκε η μαρμάρινη πλάκα που σφράγισε το περιεχόμενο. Στη συνέχεια καθαρίσθηκε με Αγιασμό και αγιάσθηκε με Μύρο, όπως ακριβώς γίνεται και στην βάπτιση των ανθρώπων. Κάποια στιγμή η Αγία Τράπεζα, ζώστηκε με 33 πήχες σχοινί και στις τέσσερες γωνίες τοποθετήθηκαν οι 4 Ευαγγελιστές. Τέλος αφού στολίσθηκε καταλλήλως,το τελετουργικό τελείωσε με το σχίσιμο του σάκου του Σεβασμιοτάτου από τους Ιερείς που τον συνόδευαν.

Πιθανόν κάτι να παραλείψαμε ή κάτι να μην κατανοήσαμε επακριβώς. Η ακρίβεια όμως της βιντεοκάμερας που χειριζόταν ο επίτροπος και πρόεδρος του συλλόγου μας κ. Αργύρης Κλιτσίδης, σύντομα θα μας κατατοπίσει για την ακρίβειαν των περιστατικών. Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι το Ιερό Ευαγγέλιο με το οποίο ετελέσθη η Θεία Λειτουργία, ανακαλύφθηκε από τον κ. Κιλτσίδη και τον Ιερέα του χωριού, σε ένα ντουλάπι του παλιού Ναού της Αγριλιάς και έχει χρονολογία έκδοσης το 1856.

Advertisements

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ

ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΓΕΙΑ ΣΑΣ

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, περνάμε κοινωνική και ηθική κρίση. Οι ανθρώπινες αξίες, αλλοτριώνονται στη συναλλαγή. Η κοινωνία, χάνει τον προσανατολισμό της, οι αδυναμίες συνεχώς αυξάνονται και οι άνθρωποι, παραδίδονται στην κοινωνική παρακμή. Οι περισσότεροι έχουν ξεπέσει και η ηθική κατάπτωση έχει διαβρώσει τα πάντα. Γι’ αυτό, τώρα χρειάζονται κάποιες φωνές δυνατές. Αυτές είναι οι καλλιτεχνικές φωνές. Εκείνες, που όλες τις εποχές παρηγόρησαν τον άνθρωπο και κατάφεραν να κρατήσουν την πνευματική ομορφιά. Η ανάγκη, της κοινωνίας για την τέχνη είναι, ότι μέσ’ από αυτή, διασώζεται η δύναμη της ψυχής. Είναι αφιλοκερδής, γιατί εκφράζεται η ελευθερία του ανθρώπου, η ύψιστη. Εκείνη ορθώνει πολιτισμούς, αφού παρηγορήσει, αφού ελευθερώσει, αφού εξευγενίσει και μεταμορφώσει τον άνθρωπο. Τον εξανθρωπίζει και αυτή η διεργασία, αποβλέπει μόνο στο ηθικό πρόσωπο του ανθρώπου, στο μεγαλείο που κρύβει μέσα του. Ένα άγαλμα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα ποίημα, ένα βιβλίο, μια μουσική σύνθεση, φέγγουν πάντα δημιουργικά και αθάνατα. Απ’ όλες τις μορφές της τέχνης όμως, υπερέχει ο ποιητικός λόγος. Από τον Όμηρο, τον Αισχύλο και το Σοφοκλή, ως τον Αριστοτέλη, μαθαίνουμε ότι «η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την ιστορία». Μια στάση ζωής, που ακολουθεί και παρακολουθεί την ανθρωπότητα, πιστεύει στην ειρήνη, βαθιά δεμένος με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή της. Σέβεται το δίκαιο και την ελευθερία, γαλουχεί υπάρξεις και πλάθει πολιτισμό. Τι πιο γενναίο, από το να είσαι ποιητής! “Άξιον εστί το φως του”. Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες. Ένας ρεαλιστής επαναστάτης, ένας αμφισβητίας, που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη, που λέγεται ταλέντο. Δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα. Η δύναμη αυτή, τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία του χθες και του σήμερα, να διασώσει την έννοια της λέξης ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής προσπαθεί και αγωνίζεται ειρηνικά και εμπόλεμα, ενίοτε, να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται. Τολμάει κι εξωτερικεύει τα ενδόμυχα, σαρκάζει και καυτηριάζει τα ευτελή και μίζερα, εξυψώνει και ωραιοποιεί έναν άσχημο και σκληρό κόσμο. Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Ζει τις δικές του στιγμές κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Ψάχνει. Ρωτάει κι αυτός με αγωνία. «Θέ μου και τι να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι;»Το δίκιο ποιανού είναι; Και να, πως εκφράζεται σ’ αυτούς τους πιο κάτω στίχους για τα θύματα: Γιατί φοράς μαύρα; / Σκοτώθηκε ο γιος μου. / Κι εμένα τον σκότωσαν. Αγκαλιάστηκαν κι έκλαψαν μαζί. Ούτε που ρώτησαν σε ποια μεριά πολεμούσαν τα παιδιά τους. Ήταν μανάδες βλέπετε… Αυτοί είναι κακούργοι! είπε ο δάσκαλος αναλύοντας την πρόσφατη ιστορία, διαβάζοντας μια απόφαση. Ένα παιδί άρχισε να κλαίει. Ο πατέρας του ήταν με τους «κακούργους». Και τον αγαπούσε τόσο πολύ. Σαφέστατα ο ποιητής είναι ένας μάρτυρας. Ζει βαθύτερα, όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά όταν κλαίει με ελπίδα για το αύριο. «Ο ποιητής ποτέ του δε πεθαίνει. Το μέρος του το κάλλιστο, οπίσω του θα μένει» (Φ. Λόρκα) Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του ο άνθρωπος, μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο του θορύβου και της μοναξιάς, αν φορές, φορές αισθάνεσαι την ανάγκη να δώσεις χαρά σε κάποιον, προσφέροντας ό,τι ζωντανό έχεις μέσα σου, τότε δυναμώνεις την αίσθηση της ύπαρξής του κι εκφράζεται ο πλούτος της ψυχής σου. Μες στις σιωπηλές λοιπόν στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, το πνεύμα του, ειρηνικό και δίκαιο, δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό. Στέκεται στις αράδες του με τη πένα του, σ’ ένα δάκρυ. Αντιστέκεται στον πόλεμο και τη συμφορά του. Αναρωτιέται και πάλι:

ΑΠ’ Τ’ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

Ένας ποιητής που μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε.

Τον κ. Άρη Χαραλαμπάκη, ποιητή αλλά και Διδάκτορα του πανεπιστημίου Αθηνών, Στρατ. Ιατρό-Καρδιολόγο, τ. Διευθυντή του ΝΙΜΤΣ ΚΑΙ ΤΟΥ 401 τον γνωρίσαμε προσφάτως. Μαζί με τον συμπολίτη μας κ. Γιώργο Κατσούλη, έχουν παντρευτεί δυο αδελφές και με τον δημ. σύμβουλο και πρώην Δήμαρχο κ. Δημ. Βόγκα, έχουν κτίσει στο Λάπι, το εκκλησάκι του Αγ. Παντελεήμονα, στην μνήμη των αδικοχαμένων τους παιδιών.

Στην τελευταία του συλλογή με τον τίτλο «κόκκινο φεγγάρι», βρήκαμε εκτός από την τρυφερή ποίησή του και πανέμορφες ζωγραφιές του Γιώργου Σταθόπουλου. Εμείς θα δημοσιεύσουμε ένα ποίημα που έγραψε για το Κοπανάκι.

Απ’ τ’ Αι Γιάννη την κορυφή κι απ’ τ’ αψηλό Στιλάρι

το Κοπανάκι απλώνεται στου κάμπου την αχλύ

και η ματιά ξεκούραστη στου ορίζοντα την άκρη

χωριά και δάση ψηλαφά, κάθε βουνοκορφή.

Στου Δώριου το πέρασμα η ανατολή ροδίζει

και σκαρφαλώνει ο Αετός στο δάσος της ελιάς,

η δύση στην Αρκαδιά τη θάλασσα μαβίζει,

λουλούδια αχνοκρύβουνε κάθε λογής πλαγιά.

Γίγαντες θα ανέβασαν το κάστρο στο Στιλάρι

που εμβολίζοντας περνά στις πέτρινες αυλές

κι όλα τα σπίτια πέτρινα σκορπίζονται με χάρη

ανάμεσα στων αλωνιών τις μνήμες τις μεστές.

Ο χρόνος εσταμάτησε στις πέτρινες αψίδες

παντρεύοντας τις θύμισες με τ’ όμορφο παρόν

σε πρόσωπα που φέρνουνε του μόχθου τις ρυτίδες

αλλά και την περήφανη ματιά απ’ το παρελθόν

Οι μνήμες στήνουνε χορό και στην πλαγιά του Λάπι

σε κάθε τοίχο του ιδρώτας, μεράκι κι ομορφιές

και του Αι Παντελεήμονα το απέριττο εκκλησάκι

στέλνει στον Πλάστη προσευχή για δυο παιδιών ψυχές

Κι έγινε το ξωκλήσι αυτό ουράνιο τόξο ιερό

που τις ψυχές μας σμίγει με του επάνω κόσμου

και θα ‘ναι εκεί παντοτινό, μια δέηση προς τον Θεό

για να θυμίζει στους θνητούς το μάταιο του κόσμου…

 

 

ΑΘΟΡΥΒΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Φίλοι πατριώτες, φίλοι αναγνώστες, σας χαιρετώ.
Επιτέλους το Κοπανάκι έχει φωνή. Συγχαίρω θερμά το Δημήτρη Γιαννόπουλο, ο οποίος με τις ευαισθησίες του, τη μοναδικότητα της προσωπικότητάς του κι όσα… τόσα τον διακρίνουν, πήρε αυτήν την πρωτοβουλία. Χαίρομαι αφάνταστα και χαίρομαι ακόμα διότι η εφημεριδούλα μας, έχει τη λογοτεχνική της σελίδα. Ένα χώρο που έχει τις δικές του «δίψες». Αλήθεια Δημήτρη, πώς με βρήκες; Είναι μεγάλη μου τιμή και σ’ ευχαριστώ. Είμαι τόσο «μικρή» για να δώσω «μπράβο» σε μένα, όσο κι αν ασχολούνται μαζί μου «μεγάλοι» άνθρωποι του πνεύματος. Σεμνά τ’ ομολογώ. Οπωσδήποτε ο καθένας, βλέπει και νιώθει τη ζωή, απ’ το δικό του αγνάντεμα, με τη δική του τυραννία. Έτσι κι εγώ, αθόρυβα αρχικά, «εξέθεσα το μέσα μου πλούτο». Δε γράφω για να γράψω. Η έμπνευσή μου, έρχεται από ένα μυστικό φως, το μέσα μου φως. Είμαι γνήσια, ανεπιτήδευτη, ατόφια, χωρίς πνευματικά αντερείσματα. Η τύχη, μού έκλεψε τ’ ακριβά μου όνειρα, μ’ έβαλε στο δικό της δρόμο. Απ’ όταν γεννήθηκα, γνώρισα τη ζωή απ’ την ανάποδη πλευρά της. Είμαι χορτάτη από πόνο, αλλά τον έκανα δημιουργία. Πληρώθηκα μαζί του. Μέσ’ από αυτόν, τη συναισθηματική στέρηση, τα παιδικά δακρυσμένα μάτια μου και σ’ όλα τα γλυκόπικρα μικρά και μεγάλα γεγονότα, που βρέθηκα ως σήμερα, είχα μια αγαπημένη συνήθεια. Ένα κρυφό καταφύγιο. Το γράψιμο. Κυρίως έγραφα ποίηση. Με λιτούς, απέριττους στίχους, έλεγα απλά, αισθησιακά, άφοβα και υπερήφανα για την ουσιαστική γεύση της ζωής, χωρίς προσωπείο. Είναι πολύ οδυνηρό να πατάς και να πετάς.
Αλλά η τέχνη εξωραΐζει τη θλίψη. Ό,τι τιμιότερο, ό,τι αληθινότερο ή όποια πλάνη ζούμε, τη χρωστάμε στον ονειρόκοσμο. Έτσι επαναστατούμε στον ορθολογισμό και τη μιζέρια της καθημερινότητας. Αναζητούμε τη χαρά. Είναι αναγκαίο να κλαίμε… χαμογελώντας.
Μετά από παρότρυνση και παράκληση του Δημήτρη, δέχτηκα και αποφάσισα φίλοι μου, να επικοινωνώ κι εγώ μαζί σας. Δίσταζα να ξεκινήσω για διάφορους λόγους, τους παραμερίζω, τολμώ κι ελπίζω, μαζί να κάνουμε τις δικές μας αθόρυβες διαδρομές. Να μένουμε Άνθρωποι. Πιστεύω, πως το χωριό μας έχει άτομα με ευαισθησίες και άριστες καταβολές, που τους κάνουν αξιόλογους και δημιουργικούς. Λένε κάποιοι, πως η ποίηση πάει. Χάθηκε. Είναι σαν να λένε ότι τα τριαντάφυλλα δε θα ξανανθίσουν, οι πεταλούδες δε θα ξαναπετάξουν κι ότι οι άνθρωποι θα πάψουν ν’ αγαπούν. Κι όμως, όσοι γνωρίζουμε τις μεγάλες αλήθειες, ξέρουμε πως η μεγαλύτερη απ’ όλες, είναι ν’ αφήσουμε τη φαντασία μας και την ψυχή μας, ελεύθερες να ταξιδέψουν. Να ζήσουμε τις δικές μας στιγμές. Άλλωστε, για μια στιγμή ξοδεύουμε όλη τη ζωή μας. Ίσως πονάμε κιόλας στη θύμηση ή την προσμονή τους, αλλά κάποιος μας τις χάρισε, κάποιος μας τις πήρε. Τις ζήσαμε όμως δυνατά. Κι εμείς, κρατάμε κάτι αγιασμένα φυλαχτά, να μη χαθούμε στο δρόμο… Σ’ αυτόν τον άξενο και βάρβαρο κόσμο, όλα γύρω μας αλλοτριώνονται στη συναλλαγή. Είναι τόσο φτηνά μα και τόσο ακριβά, αναμφίβολα. Στο περιτύλιγμα βρίσκεται το μυστικό. Γι’ αυτό, μαζί θα ψάχνουμε την ομορφιά, μέσ’ από ένα ποίημα, μέσ’ από έναν Άνθρωπο, που έχει λουλούδια στην ψυχή, έναν Άνθρωπο που κοιτάει ίσα στα μάτια…
Κι ακόμα…Η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα, μέσα στη ζωή είναι: Ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά.
Γι’ αυτό κι εγώ θα γράφω λόγια, λόγια, λόγια, «αίματα και λουλούδια» για ψυχές σκόρπιες και συγκροτημένες, ατελείς και τέλειες, ψυχές του φευγιού και του ονείρου, που μέσα τους σπαρταράει το συναίσθημα. Κι άλλωστε, να σας πω και κάτι;
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που αρέσουν σε κάποιους!

Ο Τσίπρας συνόδευε την Καντίτζα Σανκό

ANAKOINΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ Π.Γ. ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

Δημοσιεύθηκε την από zouri1

«Σήμερα, η Αριστερά αγωνίζεται για να δώσει φωνή στους ανθρώπους “χωρίς”. Στους ανθρώπους χωρίς χαρτιά, στους ανθρώπους χωρίς δουλειά, στους ανθρώπους χωρίς μέλλον, στους ανθρώπους χωρίς δικαιώματα».Αυτό δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, ο  οποίος συνόδευσε στην αποψινή δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας για την 34η επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας την Καντίτζα Σανκό, ως εκπρόσωπο, όπως ανέφερε, μιας γενιάς ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, έχουν πάει σε ελληνικό σχολείο, μιλούν την ελληνική γλώσσα, δουλεύουν και φορολογούνται στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή τους.

«Στη Δημοκρατία μας, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να αποκτήσουν φωνή, όπως πρέπει να αποκτήσουν φωνή αυτοί που χάνουν τη δουλειά τους, αυτοί που δεν έχουν χρήματα για διακοπές, αυτοί που ζουν με διακόσια και τριακόσια ευρώ το μήνα. Για να ακουστεί η φωνή αυτών των ανθρώπων, η Αριστερά θα κάνει ό,τι μπορεί» τόνισε.

Για ΜΗ Δημοσίους Υπαλλήλους, συνεργασία και μια ευχή.

Όταν ο Θεός δημιούργησε τα έθνη,έδωσε στο κάθε έθνος δύο αρετές.Έτσι έκανε :

-Τους Αμερικάνους,τακτικούς και νομοταγείς.

-Τους Γερμανούς,αποφασιστικούς και μελετηρούς.

-Τους Ιάπωνες,εργατικούς και υπομονετικούς.

Για τους Έλληνες είπε,θα είναι:

Έξυπνοι.

-Τίμιοι.

-Θα δουλεύουν στο Δημόσιο.

Όταν τελείωσε τη δημιουργία του κόσμου,τον πλησίασε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε.Κύριε,έδωσες σε όλα τα έθνη από δύο αρετές,αλλά στους Έλληνες έδωσες τρεις.Αυτό θα τους κάνει πολύ ισχυρούς και θα διαταράξει τις ισορροπίες πάνω στη γη.

Έχεις δίκιο Γαβρίλε,είπε ο Κύριος.Στάθηκα απρόσεκτος και αυτή μου η απροσεξία θα κάνει τους Έλληνες να κυριαρχήσουν σε όλο τον κόσμο.Κάτι πρέπει να κάνω,αλλά δεν μπορώ να ανακαλέσω τις αρετές που τους έδωσα.Το βρήκα όμως.Θα παραμείνουν και οι τρεις αρετές,αλλά κάθε Έλληνας θα μπορεί να κάνει χρήση,μόνο τις δύο.Έτσι και έγινε.

Αν ένας Έλληνας είναι τίμιος και δουλεύει στο Δημόσιο,δεν είναι έξυπνος.

Αν ένας Έλληνας είναι έξυπνος και δουλεύει στο Δημόσιο,δεν είναι τίμιος.

Αν είναι έξυπνος και τίμιος,δεν δουλεύει στο Δημόσιο.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ

Χαρακτηρισμός του Έλληνα-Αρτίκι

Ο Έλλην απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων,αν και από διανοητικής απόψεως κατέχει τα πρωτεία.Είναι ευφυέστατος αλλά και φαντασμένος,δραστήριος αλλά και αμέθοδος,θερμόαιμος αλλά και πολεμιστής.Έκτισε τον Παρθενώνα και μεθύστηκε εκ της αίγλης του τον αφήκε όμως αργότερα να γίνει στόχος των οβίδων.Ανέδειξε τον Σωκράτη δια να τον δηλιτηριάσει.Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει.Έφερε το 1821 δια να το διακυβεύσει.Εδημιούργησε το 1909 δια να το λησμονίσει.Ετριπλασίασεν την Ελλάδα και παρ ολίγον να την κηδεύσει.Κόπτεται την μία στιγμήν για την αλήθεια και την άλλη μισεί τον αρνούμενο να υπηρετήσει το ψεύδος.Παράδοξον πλάσμα ο Έλλην:ατίθασον,περίεργον,ημίκακον,ημίκαλον,ασταθές,αβεβαίων διαθέσεων,εγωπαθές και μωρόσοφον.Οικτίρατέ τον,θαυμάστε τον,αν θέλετε,ταξινομήσατέ τον,αν μπορείτε.

[Ν.KELLY.Σε διαγωνισμό εφημερίδος Ουασιγκτώνος ο ΚΟΣΜΟΣ]

ΑΡΤΙΚΙ ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας