Αρχείο κατηγορίας SONIA T.

O Σπ. Σαμοΐλης ερμηνεύει το τραγούδι του » Ο ΠΟΝΟΣ – ΚΑΡΑΒΙ » στίχοι: ΣΟΝΙΑ ΤΟΥΡΚΟΛΙΑ μουσική: ΣΠ. ΣΑΜΟΪΛΗΣ.

Ευχάριστη έκπληξη από το συνθέτη και μαέστρο Σπύρο Σαμοΐλη (μελοποίησε όλο το Ρίτσο και το Λουντέμη), ο οποίος αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Κυπαρισσία, τόπο που λάτρεψε όπως μας είπε χαρακτηριστικά- όταν επισκέφθηκε την περιοχή μας για πρώτη φορά τον περασμένο Μάιο.

Το σπίτι που εγκαταστάθηκε είναι πυρήνας δημιουργίας, γιατί εκτός από συνθέτης και μαέστρος είναι και πολύ καλός αγιογράφος.
Η πρώτη δημόσια έκπληξη που μας έκανε ήταν η δημοσίευση του μελοποιημένου από αυτόν σε στίχους Σόνιας Τουρκολιά «Ο ΠΟΝΟΣ-ΚΑΡΑΒΙ». Ένα ποίημα εμπνευσμένο από τους ανώνυμους ήρωες , παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια που παλεύουν με την επάρατο νόσο χρόνια , ταξιδεύοντας στα σκούρα νερά της μαύρης θάλασσας της χημειοθεραπείας αλλά αλλά και τους γονείς – καπετάνιους που προσπαθούν να κρατήσουν το τιμόνι στο δύσκολο ταξίδι των παιδιών αυτών, ξέροντας καλά πως κάποια από τα παιδιά αυτά ίσως να μην φτάσουν ποτέ στο λιμάνι, και θα χαθούν στη διαδρομή….του δύσκολου αυτού ταξιδιού.
Ελπίζουμε ο συνθέτης που εγκατέλειψε τη γενέτειρά του τη Λευκίμη και εγκαταστάθηκε στην Κυπαρισσία, τόπο που τον εμπνέει όπως λέει για δημιουργία, να μας επιφυλάξει και άλλες εκπλήξεις σύντομα…..
Μαέστρο…πάμε…!!!!

Το μυστήριο της σήραγγας με τα κοχύλια, στο Μάργκειτ, του Ανατολικού Κεντ της Αγγλίας.

Στο Μάργκειτ, μια παραθαλάσσια πόλη στο Ανατολικό Κεντ της Αγγλίας υπάρχει ένα μυστηριώδης υπόγειο πέρασμα, μήκους 22 περίπου μέτρων, που ονομάζεται Shell Grotto.

Το μυστήριο της σήραγγας με τα εκατομμύρια κοχύλια. Γιατί είναι μοναδικό; Γιατί είναι προσεκτικά διακοσμημένο με περίπου 4,6 εκατομμύρια κοχύλια στο εσωτερικό του! Το ποιος το δημιούργησε και το γιατί, είναι ερωτήματα που μέχρι σήμερα δεν έχουν βρει πειστική απάντηση από κανέναν.

Οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι το Shell Grotto ανακαλύφθηκε κατά τύχη το 1835, από τον James Newlove και τον γιο του Joshua. Όλα ξεκίνησαν όταν ο James έστειλε τον γιο του να σκάψει μια τρύπα στο χωράφι τους. Ο μικρός Joshua όταν επέστρεψε είπε στον πατέρα του ότι εκεί που έσκαβε, το χώμα υποχώρησε κάτω από τα πόδια του και μπροστά του εμφανίστηκε μια πανέμορφη υπόγεια σήραγγα καλυμμένη ολοκλήρου από κοχύλια.

Το θέαμα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στους κατοίκους του Margate. Μέχρι εκείνη την μέρα κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξη της μυστηριώδους σήραγγας καθώς δεν υπήρχε σε κανένα χάρτη της εποχής. Όπως ήταν πολύ φυσικό σχεδόν αμέσως με τους πρώτους επισκέπτες του Shell Grotto ξεκίνησαν και οι θεωρίες σχετικά με την προέλευση του.

Το μυστήριο της σήραγγας με τα εκατομμύρια κοχύλια

Κάποιοι υποστήριξαν ότι ήταν ένας αρχαίος ναός, κάποιοι άλλοι ότι αποτελούσε το μυστικό σημείο συνάντησης μιας μυστικής αίρεσης. Ο καθένας τους είδε και κάτι διαφορετικό στο πολύπλοκο μωσαϊκό από κοχύλια, βωμούς σε θεούς και θεές ή και δέντρα της ζωής. Αν και η συζήτηση γύρω από την προέλευση της σήραγγας μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει, κανείς δεν έχει βρεθεί να δώσει μια πειστική εξήγηση και να λύσει το μυστήριο.

Kλασικοί πίνακες «ζωντανεύουν» μέσα από ένα υπνωτιστικό 2,5 D animation. Ευχαριστώ την Σόνια που μου το έστειλε.

Κάντε κλικ στον σύνδεσμο και …προσδεθείτε για ένα φανταστικό ταξίδι στον χώρο της τέχνης.

http://www.liveleak.com/ll_embed?f=0d2c4a6dc4f3

Δείτε σε full screen και στα σκοτεινά, ένα αριστουργηματικό πρότζεκτ με έργα του Καραβάτζιο, του Ρούμπενς και δεκάδων ακόμη μεγάλων δημιουργών όπως δεν τα έχετε ξαναδεί.

 Σκηνοθεσία: Rino Stefano Tagliafierro

Οι πίνακες σε σειρά εμφάνισης:
Asher Brown Durand – The Catskill Valley‬
Thomas Hill – Emerald Bay, Lake Tahoe
Albert Bierstadt – Among the Sierra Nevada Mountains
Ivan Shishkin – Forest edge
James Sant – Frau und Tochter‬
William Adolphe Bouguereau – L’Innocence
William Adolphe Bouguereau – Song of the Angels
Ivan Shishkin – Bach im Birkenwald
William Adolphe Bouguereau – Le Baiser
William Adolphe Bouguereau – Nature’s Fan- Girl with a Child
William Adolphe Bouguereau – The Motherland
Ivan Shishkin – Morning in a Pine Forest
William Adolphe Bouguereau – The Nut Gatherers
William Adolphe Bouguereau – Two Sisters
William Adolphe Bouguereau – Not too Much to Carry
Thomas Cole – The Course of Empire: Desolation
Martinus Rørbye – Entrance to an Inn in the Praestegarden at Hillested
William Adolphe Bouguereau – Sewing
William Adolphe Bouguereau – The Difficult Lesson
William Adolphe Bouguereau – The Curtsey
William Adolphe Bouguereau – Little Girl with a Bouquet
Claude Lorrain – Pastoral Landscape
William Adolphe Bouguereau – Cupidon
William Adolphe Bouguereau – Admiration
William Adolphe Bouguereau – A Young Girl Defending Herself Against Eros
William Adolphe Bouguereau – Dawn
William Adolphe Bouguereau – L’Amour et Psych
William Adolphe Bouguereau – Spring Breeze
William Adolphe Bouguereau – The Invation
William Adolphe Bouguereau – Nymphs and Satyr
William Adolphe Bouguereau – The Youth of Bacchus
William Adolphe Bouguereau – The Birth of Venus
William Adolphe Bouguereau – The Nymphaeum
Gioacchino Pagliei – Le Naiadi
Luis Ricardo Falero – Faust’s Dream
Luis Ricardo Falero – Reclining Nude
Jules Joseph Lefebvre – La Cigale
John William Godward – Tarot of Delphi
Jan van Huysum – Bouquet of Flowers in an Urn
Adrien Henri Tanoux – Salammbo
Guillaume Seignac – Reclining Nude
Tiziano – Venere di Urbino
Louis Jean François Lagrenée – Amor and Psyche
Correggio – Giove e Io
François Gérard – Psyché et l’Amour
John William Godward – Contemplatio
John William Godward – Far Away Thought
John William Godward – An Auburn Beauty
William Adolphe Bouguereau – Flora And Zephy
Louis Jean François Lagrenée – Amor and Psyche
Fritz Zuber-Bühle – A Reclining Beauty
Paul Peel – The Rest
Guillaume Seignac – L’Abandon
Victor Karlovich Shtemberg – Nu à la peau de bete
Pierre Auguste Cot – Portrait Of Young Woman
Ivan Shishkin – Mast Tree Grove
Ivan Shishkin – Rain in an oak forest
William Adolphe Bouguereau – Biblis
William Adolphe Bouguereau – Elegy
Marcus Stone – Loves Daydream End
William Adolphe Bouguereau – Head Of A Young Girl
Hugues Merle – Mary Magdalene in the Cave
Andrea Vaccaro – Sant’Agata
Jacques-Luois David – Accademia (o Patroclo)
Michelangelo Merisi da Caravaggio – San Giovanni Battista
Roberto Ferri – In Nomine Deus
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Cristo alla colonna
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Incoronazione di spine
Paul Delaroche – L’Exécution de lady Jane Grey en la tour de Londres, l’an 1554
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Decollazione di San Giovanni Battista
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Sacrificio di Isacco
Guido Reni – Davide e Golia
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Giuditta e Oloferne
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Davide e Golia
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Salomè con la testa del Battista
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Davide con la testa di Golia
Jakub Schikaneder – All Soul’s Day
Michelangelo Merisi da Caravaggio – San Gerolamo scrivente
Guido Reni – San Gerolamo
Pieter Claesz – Vanitas
Gabriel von Max – The Ecstatic Virgin Anna Katharina Emmerich
William Adolphe Bouguereau – Portrait of Miss Elizabeth Gardner
Jan Lievens – A young girl
Johannes Vermeer – Portrait of a Young Girl
Luis Ricardo Falero – Moonlit Beauties
Joseph Rebell – Burrasca al chiaro di luna nel golfo di Napoli
Luis Ricardo Falero – Witches going to their Sabbath
William Adolphe Bouguereau – Dante And Virgil In Hell
Théodore Géricault – Cheval arabe gris-blanc
Peter Paul Rubens – Satiro
Felice Boselli – Skinned Head of a Young Bull
Gabriel Cornelius von Max – Monkeys as Judges of Art
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Medusa
Luca Giordano – San Michele
Théodore Géricault – Study of Feet and Hands
Peter Paul Rubens – Saturn Devouring His Son
Ilya Repin – Ivan il Terribile e suo figlio Ivan
Franz von Stuck – Lucifero Moderno
Gustave Doré – Enigma
Arnold Böcklin – Die Toteninsel (III)
Sophie Gengembre Anderson – Elaine
John Everett Millais – Ophelia
Paul Delaroche – Jeune Martyre
Herbert Draper – The Lament for Icarus
Martin Johnson Heade – Twilight on the St. Johns River
Gabriel Cornelius von Max – Der Anatom
Enrique Simonet – Anatomía del corazón
Thomas Eakins – Portrait of Dr. Samuel D. Gross (The Gross Clinic)
Rembrandt – Lezione di anatomia del dottor Tulp
Peter Paul Rubens – Die Beweinung Christi
Paul Hippolyte Delaroche – Die Frau des Künstlers Louise Vernet auf ihrem Totenbett
Elizabeth Jane Gardner Bouguereau – Too Imprudent
William-Adolphe Bouguereau – The Prayer
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Amorino dormiente
Augustin Théodule Ribot – St. Vincent (of Saragossa)
Caspar David Friedrich – Abtei im eichwald

O Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές του Γιάννη Ρίτσου.

O Ρίτσος, η Νταλμάς, τα Σαντέ και ο Άσσος σκέτος.

Και μπορεί λόγω Νταλμάς να γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για τα Santé, όμως έμεινε «άκλαυτος» ο Άσσος σκέτος, η άλλη μάρκα άφιλτρου τσιγάρου της οποίας τα πακέτα επίσης αποσύρθηκαν. Επειδή δεν κοσμούσε το πακέτο καμία γνωστή καλλιτέχνις. Αλλά ο Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές, τις σημειώσεις και τους στίχους του ετέρου των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, του νεαρού χορευτή, που δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Ρίτσο.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’30, η Ζωζώ Νταλμάς, ντίβα της εποχής, προσπαθούσε στα διαλείμματα των παραστάσεων στο θέατρο όπου δούλευε, να αποσπάσει την προσοχή ενός νεαρού χορευτή από τα βιβλία που μονίμως εκείνος διάβαζε. Φλερτάροντάς τον επίμονα, και μερικές φορές χωρίς καν τα προσχήματα, έκανε ό,τι μπορούσε να τον τραβήξει στο καμαρίνι της, τουλάχιστον για να συζητήσει μαζί του. Όμορφη, ατίθαση, τολμηρή κι απρόβλεπτη, ήταν μία γυναίκα που δεν περνούσε απαρατήρητη και είχε κάψει πολλές καρδιές. Ο μύθος θέλει να είχε κάψει και την καρδιά του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ισως κάπνιζαν μαζί, ίσως όχι. Μπορεί μάλιστα να κάπνιζαν τσιγάρα Santé, τα οποία μόλις είχαν κυκλοφορήσει και είχαν τη μορφή εκείνης να στολίζει το πακέτο. Ενα σκίτσο, μιας μοντέρνας και μοιραίας ξανθιάς γυναίκας, η οποία χρόνια αργότερα θα αποκαλυφθεί πως ήταν η Νταλμάς. Εν πάση περιπτώσει, η γνωριμία έληξε με το πέρας των παραστάσεων. Δεν θα την αναφέραμε καν σήμερα αν ο λόγος δεν ήταν εκείνη η συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρου, την οποία αποσύρουν πλέον από τα περίπτερα λόγω χαμηλής κατανάλωσης.

φώτο 8Και μπορεί λόγω Νταλμάς να γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για τα Santé, όμως έμεινε «άκλαυτος» ο Άσσος σκέτος, η άλλη μάρκα άφιλτρου τσιγάρου της οποίας τα πακέτα επίσης αποσύρθηκαν. Επειδή δεν κοσμούσε το πακέτο καμία γνωστή καλλιτέχνις. Αλλά ο Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές, τις σημειώσεις και τους στίχους του ετέρου των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, του νεαρού χορευτή, που δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Ρίτσο. Ο ποιητής, γόνος αρχοντικής οικογένειας που είχε ξεπέσει, και επιπλέον φυματικός, έχοντας νοσηλευθεί σε πολλά νοσοκομεία, έβγαζε τα προς το ζην δουλεύοντας σε θιάσους ως χορευτής και ηθοποιός. Βρισκόταν στη χρυσή δεκαετία των 20 μέσα στην οποία θα γίνει γνωστός για αυτό ακριβώς που ήθελε: για τα ποιήματά του. Από τα ποιήματα όμως κανείς δε ζει στην Ελλάδα του μεσοπολέμου.

Φώτο 3Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν φανατικός καπνιστής από πολύ νέος, παρά την ασθένεια των πνευμόνων του. Σε ολόκληρη τη ζωή του, το τσιγάρο τού κρατά συντροφιά, του δίνει απόλαυση, τον «δένει» με τους άλλους:

Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου,/ γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα,/το τσιγάρο κομμένο στη μέση, γυρίζει από στόμα σε στόμα,. όπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος./ Βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης. Χαμογελάμε. (…) Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο. / Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο κι αυτόν τον ουρανό/ δεν μπορούν να μας τα πάρουν

(από το Καπνισμένο τσουκάλι).

r2r1

φώτο 1Στην εξορία ή στο σπίτι, στη δουλειά, σε ταξίδια, στις ώρες της δημιουργίας και της περισυλλογής, ο Ρίτσος ήταν πάντοτε με ένα τσιγάρο στο χέρι, αψηφώντας τους γιατρούς. Επομένως, είναι αναμενόμενο να είχε κρατήσει πολλές σημειώσεις σε πακέτα τσιγάρων. Κυρίως σε πακέτα Άσσου σκέτου, μάρκα που προτιμούσε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Ανατρέχοντας κανείς στο Αρχείο αυτογράφων έργων του ποιητή, που έχει κατατεθεί από την οικογένειά του (την αξέχαστη Γαρυφαλιώ Ρίτσου και την κόρη τους Ερη Ρίτσου) στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, θα δει πολλά πακέτα με σημειώσεις για πεζά, στίχους, αλλά και μαζί τηλέφωνα φίλων και υποχρεώσεις του.

φώτο 7Εκείνο που δεν θα περιμέναμε, είναι να ζωγραφίζει σε τέτοιες μικρές επιφάνειες. Και όχι ένα ή δύο πρόσωπα, αλλά ολόκληρους πίνακες- μινιατούρες. Με ολοκληρωμένες σκηνές, ωραία, ζωηρά χρώματα και απίθανες λεπτομέρειες. Κάποια από αυτά τα μικροσκοπικά έργα του έχουν μπει σε εξώφυλλα πεζογραφημάτων του από τη σειρά «Εικονοστάσιο ανωνύμων αγίων». Σε αυτά, η μάρκα των τσιγάρων σκεπάζεται από τις ζωγραφιές. Ωστόσο και αυτά ήταν πακέτα του Άσσου σκέτου.

Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική δεν ξαφνιάζει καθόλου τον μυημένο αναγνώστη του. Για τον ποιητή ήταν «ένας άλλος τρόπος άσκησης της ποίησης» Οπως έλεγε, «το υλικό των δύο τεχνών είναι διαφορετικό, όμως η έκφρασή τους ξεκινάει από το ίδιο κέντρο. (…) Το συγκλονιστικό στοιχείο της ζωγραφικής είναι η δυνατότητά της να αποτυπώνει και να στερεοποιεί εικόνες που από τη φύση τους είναι ρευστές, για να τις ρευστοποιεί κατόπιν με το δικό της τρόπο. Όπως στην ποίηση η μια λέξη βοηθάει την άλλη και η μείξη τους οδηγεί σε μια ανακάλυψη, έτσι και η ζωγραφική λειτουργεί απρόβλεπτα, ξεπερνώντας πολλές φορές κάθε προσχέδιο».

Τελικά, ακόμα και ένα πακέτο τσιγάρα μπορεί να κρύβει τεράστιες εκπλήξεις. Αρκεί να έχει τη σφραγίδα ενός ποιητή.

φωτο 4

– See more at: http://left.gr/news/o-ritsos-i-ntalmas-ta-sante-kai-o-assos-sketos#sthash.cHnSjE8h.dpuf

Αυγά σε όλο τον κόσμο …Ένα υπέροχο αφιέρωμα που προτίμησα ν’ αναρτήσω, αντί …

ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ, ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ … ΑΚΟΥΣ, ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΨΩΝΙΖΕΙΣ.

Σούπερ μάρκετ στο Chatswood, Sydney της Australia

Το τμήμα παραγωγής και πωλήσεων του σούπερ μάρκετ αυτού, βρήκε ένα κάπως ασυνήθιστο τρόπο για να προωθήσει τις πωλήσεις. 
 
Πλησιάζοντας το τμήμα με τα λαχανικά ακούγεται ο ήχος τρεχούμενου νερού και αναδύεται η οσμή λαχανικών.

Όταν πλησιάσει κανείς στις προθήκες των γαλακτομικών, ακούγεται ο ήχος αγελάδων που μουγκανίζουν ενώ αναδύεται και η οσμή φρέσκου γάλατος. 
Στο τμήμα κρεατικών αναδύεται άρωμα από μπριζόλες που ψήνονται.
Όταν πλησιάσεις τις προθήκες με τα αυγά, ακούγονται κότες να κακαρίζουν και ταυτόχρονα διαχέεται η οσμή τηγανισμένων αυγών με μπέικον.
Στο τμήμα ψωμιού έχουμε οσμή ψημένου ψωμιού και γλυκών.

Δεν θα αγόραζα ποτέ χαρτί υγείας στο συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ !!!!……

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΠΑΝΤΑΖΗ ΓΙΑ ΤΟ …ΔΡΑΧΜΟΣΥΝΟΡΟ, ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Το Δραχμοσύνορο, η Θεολογία και το Κράτος Διακινητής. Μία παρέμβαση.

Γράφτηκε από τον    

Ειδομένη 12/03/2016. Πρόσφυγες και μετανάστες κατασκηνώνουν στη λάσπη. Το κράτος απουσιάζει εμφατικά.Ειδομένη 12/03/2016. Πρόσφυγες και μετανάστες κατασκηνώνουν στη λάσπη. Το κράτος απουσιάζει εμφατικά. Νατάσσα Πασχάλη.

Εδώ και καιρό στη χώρα, ήδη από τις ιαχές του δραχμισμού, στο όνομα του λαού διαμεσολαβείται ο πιο ακραίος ελιτισμός. Και είναι πράγματι ελιτισμός, και μάλιστα πρόστυχος, όταν το σύνορο ή το νόμισμα προσλαμβάνονται σε μια αυθαίρετη, αναρχίζουσα διάσταση, η οποία μπορεί να καταλυθεί ακαριαία χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη οι αντοχές και η κοινωνική συνοχή στο πλαίσιο ενός αδιαφανούς ανοιχτού «δραχμοσυνόρου». 

Ένα εντασιακό χαρακτηριστικό της εγχώριας αριστερής θεολογίας είναι η δημιουργία μίας εικόνας του εαυτού που διεκδικεί το ρόλο του συλλογικού υποκειμένου της Ευρώπης. Το έκανε αποτυχημένα στην περίπτωση του αντιμνημονίου με τον τυχοδιωκτισμό υπέρβασης της λιτότητας, το επαναλαμβάνει μετασχηματίζοντάς το σε εκείνην του προσφυγικού. Η βολονταριστική οπτική της παγκόσμιας μεταβολής, σχηματικά το «εδώ, τώρα, αλλάζει η ιστορία με εμάς πρωταγωνιστές», ένας ναΐφ εξαιρετισμός, ένας ατελέσφορος δικαιωματισμός, αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το αφετηριακό σημείο της κυβερνητικής πολιτικής. Η μετωνυμική του έκφραση εδράζεται στο Κούγκι, μια διαστροφική αναπαραστασιακή σύλληψη του κράτους που εμφανίζεται να απειλεί τους υπόλοιπους με καταστροφή, ενώ συγχρόνως έχει ήδη ναρκοθετήσει το πεδίο πάνω στο οποίο κινείται και ουδείς άλλος κινδυνεύει πέραν του ιδίου.

Η ιστορία του προσφυγικού και της ελληνικής στάσης εντάσσονται σε έναν ορίζοντα κυνικών επιλογών, διαδέχονται προηγούμενες και προδικάζουν με βεβαιότητα επόμενες. Η σημειολογία της κυβερνητικής ευθύνης είναι, εδώ, καίρια. Σε αποστροφή του λόγου του, ο έλληνας πρωθυπουργός αμφισβήτησε την ύπαρξη θαλάσσιων συνόρων. Τότε η θέση του έγινε αντιληπτή ως ένδειξη ευήθειας ή, ακόμα χειρότερα, άγνοιας. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μία πλήρως ενσυνείδητη στιγμή. Ο ίδιος, ως μέλος της κινηματικής Αριστεράς (είναι γνωστή η συμμετοχή του στη Γένοβα), δεν συνειδητοποίησε ποτέ την αξία και το μέγεθος των συνόρων. Στο φαντασιακό του δεν αναγνωρίζονται σαν μηχανισμός φύλαξης, διαχείρισης της ανασφάλειας και επιβολής της νομιμότητας. Ομοιάζουν με ηθικό δυνάστη, με το απόλυτο κακό. Μία τέτοια θέση εντάσσεται σε ένα απλουστευτικό πλαίσιο σκέψης που επαγγέλλεται ριζική ανατροπή των κανόνων, παραγνωρίζοντας τους διεθνείς συσχετισμούς. Θα μπορούσε υπό κάποια έννοια να ήταν και ιδεαλιστικό αν δεν επρόκειτο για έναν αναίσχυντο αμοραλισμό που μετέρχεται με συνέπεια τα άτομα ως μέσα, προκειμένου αφ’ ενός να επιτύχει οικονομικούς στόχους, αφ’ ετέρου να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο.

Εξ άλλου, δεν είναι τυχαίο πως, λίγο καιρό πριν από τη διαλεκτική αμφισβήτηση των συνόρων, άρχισε και η κατάργησή τους. Στη συνέχεια ακολούθησε η καθολική ενοχοποίηση όσων αναγνωρίζουν την υλική και συμβολική σημασία τους για τη διατήρηση των κρατών και τη μη διάλυσή τους. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι οργανικοί διανοούμενοι του συγκεκριμένου ρεύματος σκέψης. Εδώ και καιρό στη χώρα, ήδη από τις ιαχές του δραχμισμού, στο όνομα του λαού διαμεσολαβείται ο πιο ακραίος ελιτισμός. Και είναι πράγματι ελιτισμός, και μάλιστα πρόστυχος, όταν το σύνορο ή το νόμισμα προσλαμβάνονται σε μια αυθαίρετη, αναρχίζουσα διάσταση, η οποία μπορεί να καταλυθεί ακαριαία χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη οι αντοχές και η κοινωνική συνοχή στο πλαίσιο ενός αδιαφανούς ανοιχτού «δραχμοσυνόρου». Αυτός ο ρομαντικός ηθικολογικός ριζοσπαστισμός από τους ευαγγελιστές του ανθρωπισμού υποθάλπει ένα εντεινόμενο μίσος για το δυτικό μοντέλο, αναζητώντας εναγωνίως την αποσύνθεσή του. Στην ουσία, είναι η κατοπτρική εκβολή του νέου αντιευρωπαϊσμού. Και αν η περίπτωση του αντιμνημονίου –όταν και δολίως επιχειρήθηκε η διαμόρφωση μίας κοινωνίας χαοτικών αποστάσεων στην οποία οι χαμηλόμισθοι της δραχμής θα βρίσκονταν εν πολλοίς στη δουλοπαροικία όσων κατείχαν ευρώ– υπήρξε για τους θιασώτες των παραπάνω μία παταγώδης βαράθρωση, στο μεταναστευτικό επιχείρησαν να πάρουν την εκδίκησή τους. Και δεν δίστασαν να το κάνουν εργαλειοποιώντας (ξανά) τους πιο ευάλωτους. Αυτή τη φορά τους πρόσφυγες.

Το ερώτημα που ευλόγως ανακύπτει είναι σχετικά με το πώς επιτυγχάνεται αυτή η καπηλεία των αρχετυπικά εύθραυστων. Στην περίπτωση του μεταναστευτικού, αρχίζει με το να του προσάπτεται μία ουρανόπεμπτη διάσταση. Όμως, στις υστερονεωτερικές κοινωνίες τα μεγέθη είναι μετρήσιμα, οι διαδικασίες εκλογικεύονται, τα προβλήματα γνωστοποιούνται. Το προσφυγικό δεν είναι υπερβατολογική παραίσθηση, δεν είναι μεταφυσική ερμηνεία, δεν είναι η εκδίκηση του θεού, μία εσχατόλογη προσδοκία. Είναι η πλήρης απουσία οργανωμένων δομών. Η έκλειψη του Κράτους Δικαίου. Ο τεχνολογικός αναλφαβητισμός. Η θανατολαγνεία μιας κυβέρνησης που περιμένει το μοιραίο προσδιορίζοντάς το ως αναπόδραστο, προκειμένου να επωφεληθεί η ίδια. Η αδυναμία περιορισμού των συνεπειών της υπάρχουσας κατάστασης με έναν ταυτόχρονο ευθυνόφοβο προσπορισμό. Είναι, τελικά, λάσπες και αίμα.

Πηγαίνοντας κανείς λίγο πίσω στο χρόνο ανακαλύπτει τα ίχνη της πολιτικής της αποσύνθεσης. Το κλείσιμο της Αμυγδαλέζας και όχι η ανθρωπιστική βελτίωσή της με την ταυτόχρονη δημιουργία νέων κέντρων κράτησης και υποδοχής χαρακτηρίστηκε από τον μεταρρυθμιστικό λαϊκισμό ως αξιέπαινη πρωτοβουλία βελτίωσης των μεταναστευτικών όρων, ένα ελπιδοφόρο πρότυπο αλλαγής παραδείγματος. Ήταν όμως μοιραίο λάθος που μετέτρεψε μία πρότερη κακή πολιτική σε εφιαλτική, μεγιστοποιώντας την οδύνη, αφήνοντας τον κόσμο έκθετο, ανυπεράσπιστο και υποτελή. Οικονομική και τεχνική βοήθεια, ηλεκτρονική καταγραφή, προσωπικό άλλων χωρών δεν ζητήθηκε ποτέ από τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διαδικασία δημιουργίας υποδομών προσφυγικής διαχείρισης και υποδοχής καθυστερεί προκλητικά. Απουσίασε και εξακολουθεί οιαδήποτε πράξη κρατικού συντονισμού. Ο γενναίος κόσμος των εθελοντών, η σημαντική παρουσία πολλών ΜΚΟ, η συγκινητική βοήθεια πολιτών διέσωσαν μέρος της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Η Ελλάδα ως κρατική οντότητα τους μήνες που πέρασαν λειτούργησε ως ο ορισμός του κράτους διακινητή.

Σε περίοδο γενικευμένης ανεστιότητας, διασποράς προσδοκιών, ανείπωτων τραγωδιών, κοσμικής διασάλευσης, καθολικής δυσχέρειας εγγραφής του προσωπικού βίου σε ένα ευνοϊκότερο μελλοντικό πλαίσιο, δημογραφικών ζητημάτων, μισθολογικής ανασφάλειας, η απάντηση της Ευρώπης χαρακτηρίστηκε από αμηχανία, ανακολουθία και αλληλοαναιρούμενες ενέργειες. Θα ήταν μονολιθικό, ενδεχομένως και άδικο, υπό κάποιους όρους, η ευθύνη να καταλογίζεται αποκλειστικά στην ελληνική πλευρά. Όλο αυτό το διάστημα η έννοια της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων εκκενώθηκε βιαίως από το νόημά της. Από την αλλοπρόσαλλη μερκελική πολιτική που απηύθυνε κάλεσμα χωρίς μία ουσιαστική ευρωπαϊκή διαβούλευση η οποία θα καθιέρωνε πρώτα μία δίκαιη κατανομή των προσφύγων σε ΟΛΕΣ τις χώρες της Ένωσης –η οποία φυσικά θα προέτασσε τον λόγο της αφομοίωσης υπό αυστηρούς κανόνες που δεν θα έκαναν τη Γηραιά Ήπειρο να φαντάζει ως παράδεισος επιδομάτων και εξαρτώμενων ατόμων στους αντίποδες της ατομικής ευθύνης– ώς τον χυδαίο λαϊκιστικό εθνικισμό χωρών που ασφυκτιούν στις αξίες της Ένωσης, το όραμα μίας ενιαίας μεταναστευτικής πολιτικής οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Επί πλέον, αδυνατεί κανείς να πιστέψει πως δημοκράτες πολίτες δεν συγκλονίζονται βλέποντας την Ευρώπη να παρακαλά γονυπετώς το νεο-ολοκληρωτικό φονταμενταλιστικό, αντιχειραφετησιακό σύστημα Ερντογάν, πράγμα το οποίο (ατυχώς) συμβολοποιήθηκε στα κόκκινα τριαντάφυλλα του Έλληνα πρωθυπουργού, που του προσέδωσε και την ανάλογη νομιμοποίηση.

Εν κατακλείδι, οι εικόνες στον απονεκρωμένο χρόνο της Ειδομένης δεν είναι η ευθύνη της ιστορίας όπως με ιταμότητα κατέληξε το εκτελεστικό όργανο του προγραμματικού αναχρονισμού. Είναι το αποτύπωμα της συλλογικής μας ήττας.

Ενδεικτική βιβλιογραφία

Σε ομιλία του στην Βουλή ο Κώστας Δουζίνας, εμφανίζεται να λέει: «Ο Σύριζα είναι αυτό το συμβάν που εμφανίζεται να αλλάζει το ρου της Ιστορίας» (η νοηματοδότηση είναι εδώ εμφανής). Βρέθηκε στοhttps://www.youtube.com/watch?v=4wSmyngfJ80

Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «Το ψέμα δεν είναι ψέμα», The Books’ Journal, δημοσιεύτηκε στις 30/12/2015, βρέθηκε στο http://booksjournal.gr/slideshow/item/1724-%CF%84%CE%BF-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1

Γιάννης Βούλγαρης, «Κερδίζεται!», ΤΑ ΝΕΑ, δημοσιεύτηκε στις 29/06/2015, βρέθηκε στοhttp://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5253314/kerdizetai/

Παναγής Παναγιωτόπουλος, «Μια οικονομία με δραχμή για τους φτωχούς και ευρώ για τους πλούσιους»,LIFO, δημοσιεύτηκε την 1/7/2015, βρέθηκε στο http://www.lifo.gr/team/apopseis/58838

Σώτη Τριανταφύλλου, Πλουραλισμός, Πολυπολιτισμικότητα, Ενσωμάτωση, Αφομοίωση. Σημειώσεις για τη Σύγχρονη Ανοιχτή Κοινωνία, Πατάκη, 2014.

Πηγή:

http://booksjournal.gr/slideshow/item/1986-το-δραχμοσύνορο,-η-θεολογία-και-το-κράτος-διακινητής-μία-παρέμβαση

ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ HOT SPOT, ΕΑΝ ΕΨΑΧΝΑΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ …ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ. ΟΜΩΣ …

Για μια καλύτερη ζωή ψάχνουν. Να δουλέψουν, να δημιουργήσουν, να σπουδάσουν και φυσικά να γλυτώσουν από τα δεινά των πολέμων και του  θρησκευτικού φανατισμού.

Λύση για τους για όλους τους Μουσουλμάνους πρόσφυγες-λαθρομετανάστες
Έτοιμο hot spot στην Μέκκα κοντά στον Ισλαμικό… Παράδεισο

Προσκυνητές στη Μέκκα!!

Πού στεγάζονται τα εκατομμύρια των προσκυνητών του Ισλάμ στη Μέκκα; (όταν δεν ποδοπατούνται.)
Τελευταία τεχνολογική επινόηση:
Η τεντόπολη στη Μίνα, για την πρόχειρη, αλλά σύγχρονη, στέγαση των προσκυνητών της Μέκκα, σε απόσταση περί τα 8 χλμ. από την Μέκκα.
Οι σκηνές είναι κατασκευασμένες από πυράντοχο υλικό, ενώ όλες διαθέτουν και κλιματισμό. Κάθε σκηνή διαθέτει μεγάφωνα προσευχών (για να. κουδουνίζουν τα’ αυτιά τους ασταμάτητα), θερμοστάτες και συναγερμό πυρκαγιάς.
Στην τεντόπολη αυτή μπορούν να στεγάζονται περί τα 3 εκατομμύρια προσκυνητές.

 
 
 
 
 
 
 
 

Ο 14χρονος Έλληνας μαθητής Μάριος Α. Χατζηδήμου, 1ος σε παγκόσμιο διαγωνισμό έκθεσης.

20121008-203016.jpg
Έλληνας μαθητής της Β’ Γυμνασίου, από τα Γιαννιτσά ήταν ο νικητής του διεθνούς διαγωνισμού έκθεσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (UPU). Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν «Γράψτε μια επιστολή σε έναν αθλητή ή μια μορφή του αθλητισμού που θαυμάζετε, για να εξηγήσετε τι σημαίνουν για εσάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες». Στο διαγωνισμό πήραν μέρος πάνω από  1 εκατομμύριο νέοι από 55 χώρες, μέσω των ταχυδρομείων τους και νικητής αναδείχτηκε ο 14χρονος Έλληνας.
«Η σύνθεση είναι πρωτότυπη, πολύ προσωπική και δημιουργική, ενώ αναδεικνύονται έντονα οι Ολυμπιακές αξίες», αναφέρει η διεθνής κριτική επιτροπή επισημαίνοντας τον απλό και δημιουργικό τρόπο γραφής του Μάριου Χατζηδήμου.
Ο νικητής  βραβεύθηκε την Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείου,  στις 9 Οκτωβρίου 2012, στην Ντόχα του Κατάρ, στο πλαίσιο του 25ου Παγκόσμιου Συνεδρίου της ΠΤΕ που θα διεξαχθεί με τη συμμετοχή 149 χωρών.
Τον Απρίλιο ο 14χρονος είχε αναδειχτεί νικητής στον αντίστοιχο πανελλήνιο διαγωνισμό και η έκθεση διαβιβάστηκε στο διεθνές γραφείο της Π.Τ.Ε μέσω των ΕΛ.ΤΑ, όπου και έγινε η τελική κρίση των εκθέσεων των μαθητών από όλες τις χώρες.
Ακολουθεί η έκθεση του Μάριου Χατζηδήμου:

«Γιαννιτσά, 25/01/12
Κύριο Ρότζερ Φεντερερ,
Tennis sport club of Bussel,
Switzerland.
Αγαπητέ Ρότζερ Φέντερερ,
Είμαι ο Μάριος, ένας από τους χιλιάδες, φαντάζομαι θαυμαστές σου. Ένας μικρός, ασήμαντος Μάριος, μπροστά σ’ έναν γίγαντα του αθλητισμού. Κι ο λόγος που σου γράφω; Για να σ’ ευχαριστήσω… να σ’ ευχαριστήσω, που ξύπνησες μέσα μου την αγάπη για τον αθλητισμό και το τένις!
Χρόνια παρακολουθώ τους αγώνες και τις προσπάθειές σου στα γήπεδα, χειροκροτώ τις νίκες σου και θαυμάζω την επιμονή σου στις δύσκολες στιγμές. Το ανέβασμα σου όμως στο βάθρο του νικητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, ήταν το «σερβίς», για την δική μου είσοδο στο άθλημα.
Άρπαξα την παρατημένη ρακέτα του αδελφού μου και αποφασιστικά μπήκα στο γήπεδο, έτοιμος να νικήσω. Τότε συνειδητοποίησα πόσο διαφορετικό είναι, να βλέπεις την ρακέτα στα χέρια του Φέντερερ από το να προσπαθείς να την κουμαντάρεις στα δικά σου χέρια. Παιδεύτηκα, ίδρωσα, άκουσα δικαιολογημένα τις φωνές του προπονητή μου, όμως δεν τα παράτησα. Η μορφή σου στο βάθρο του Ολυμπιονίκη, με κρατούσε εκεί και συνέχιζα…
Συνέχιζα και ονειρευόμουνα… Κάποια μέρα, κτυπώντας το μπαλάκι, εκσφενδονίστηκε μαζί και η φαντασία μου, μακριά, πολύ μακριά στον χρόνο και στον τόπο. Βρέθηκα, λέει, εκεί, στην Αρχαία Ολυμπία, στην μεγάλη γιορτή του αθλητισμού, στους πρώτους επίσημους Ολυμπιακούς Αγώνες. 776 π.Χ.- οι κήρυκες γυρνούν όλη την Ελλάδα και αναγγέλλουν το γεγονός. Οι πόλεμοι σταματούν, γιατί ο αθλητισμός ενώνει και συμφιλιώνει τους ανθρώπους, έτσι τουλάχιστον ήταν τότε! Νέοι από κάθε άκρη της χώρας, καταφθάνουν εκεί με λεβέντικη ψυχή και σώμα, για ν’ αγωνισθούν τον «καλόν αγώνα», το «Ευ αγωνίζεσθαι». Τι υπέροχες λέξεις, τι φανταστική ατμόσφαιρα!
Ήσουν κι εσύ, λέει, εκεί. Οι ιστορικές μου γνώσεις σε απορρίπτουν, όμως η φαντασία μου σε θέλει εκεί. Ν’ αγωνίζεσαι και να στεφανώνεσαι με την αγριελιά. Να ποτίζεις με τον ιδρώτα σου, το χώμα της αρχαίας Ολυμπίας και να δοξάζεσαι μαζί με τον Διαγόρα της Ρόδου, τον Πολυδάμα, τον Θεαγένη.
Ναι, είμαι περήφανος, που η δική μου πατρίδα, η Ελλάδα, έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου αθλητισμού. Το αθλητικό πνεύμα, σαρκώθηκε και μορφοποιήθηκε στους αγώνες της αρχαιότητας. Η Ολυμπιακή φλόγα, λαμπρυνόμενη με τις άξιες του Ελληνικού πολιτισμού, φώτισε την οικουμένη. Η αγωνιστικότητα, η ευγενής άμιλλα, ο αυτοέλεγχος, η συνεργασία, μέσ’ από τον αθλητισμό, εμπλούτισαν και όλη την στάση του ανθρώπου απέναντι στην ζωή…
…Στεκόσουν εκεί, στεφανωμένος, ακτινοβολώντας την χαρά της νίκης, όταν σε πλησίασα ντροπ αλά, σου έπιασα το χέρι, σε κοίταξα στα μάτια και σε ρώτησα:
– Πως νοιώθεις, Ρότζερ; Τι σημαίνουν για σένα όλα αυτά;
– Άκου μικρέ μου, μου απάντησες με μια φωνή κρυστάλλινη, που ακόμα αντηχεί στ’ αυτιά μου. «Αγωνίζομαι» σημαίνει «νικώ», να το θυμάσαι αυτό. Η συμμετοχή, ο αγώνας, είναι ήδη μια μεγάλη νίκη, ανεξάρτητα απ’ το τρόπαιο. Νίκη ενάντια στους φόβους, τις ανασφάλειες και τις δυσκολίες του εαυτού σου, ενάντια στον εγωισμό και την φιλαυτία σου. Νίκη υπέρβασης του εαυτού σου. Και κάτι ακόμα: «Νικώ» σημαίνει «Αγαπώ». Αγαπώ τον συναγωνιστή μου, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ αγωνιστώ, τον προπονητή μου, που μου έμαθε τον τρόπω ν’ αγωνίζομαι και να νικώ, τον κόσμο που με στηρίζει στην προσπάθεια και στον δρόμο προς τη νίκη, τον Θεό, που μου χαρίζει την δυνατότητα ν’ αγωνίζομαι και να νικώ!
– Άουτ! Μάριε, συγκεντρώσου επιτέλους στο παιχνίδι! Ήταν η φωνή του προπονητή μου, που με έβγαλε ξαφνικά από την ονειροπόλησή μου. Όμως όχι, εκείνη την ημέρα, δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρωθώ σε κανένα παιχνίδι. Ήθελα να διηγηθώ, όλα αυτά που έζησα, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες. Όλοι μαζί, ο προπονητής και οι συμπαίκτες μου, γίναμε μια συντροφιά κι αναβαπτισθήκαμε στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων. Μιλήσαμε για το περίφημο «Ευ αγωνίζεσθαι», αυτό που οι σύγχρονοι άνθρωποι, μπορούν τέλεια να ερμηνεύσουν ετυμολογικά, όσον όμως αφορά την πράξη, δυσκολεύονται απ ό λίγο έως τραγικά! Στοχεύοντας αποκλειστικά στον πρωταθλητισμό, λούζονται στα βρώμικα κι επικίνδυνα νερά των αναβολικών, θυσιάζοντας στον βωμό της εφήμερης δόξας, την καθαρότητα της ψυχής και του σώματος. Η εξόντωση του αθλητή και η δυσφήμιση των αγώνων, είναι το μόνο αντίτιμο που εισπράττει κανείς από τέτοιες ενέργειες.
Ε, λοιπόν για μένα οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν σημαίνουν, ούτε αναβολικά, ούτε πρωταθλητισμό, ούτε οικονομικά συμφέροντα, οικονομική κρίση, αντιζηλίες και μίση. Σημαίνουν χαρά για την συμμετοχή, «ευ αγωνίζεσθαι», φιλία, ειρήνη και σ’ αυτό το πνεύμα εύχομαι να σταθούν οι φετινοί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Σταματώ εδώ την φλυαρία μου, που ίσως σε κούρασε και σου εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου, σε όλη σου την ζωή, ν’ αγωνίζεσαι, να νικάς και ν’ αγαπάς, όπως ακριβώς εσύ μου δίδαξες. Σ’ ευχαριστώ για άλλη μια φορά και σε περιμένω, εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε… Στην αρχαία Ολυμπία, στην Ελλάδα, στην πατρίδα του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στην πανέμορφη και πολυαγαπημένη μου πατρίδα, που όσες δυσκολίες και τρικυμίες κι αν περνά τώρα, « δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά», γιατ’ «έχει στο κατάρτι της βιγλάτορα, παντοτινό, τον Ήλιο, τον Ηλιάτορα»!
Με αγάπη και θαυμασμό,
Μάριος Α. Χατζηδήμου»

https://christinapoliti.wordpress.com/2012/10/08/%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1980 ΚΑΙ …ΖΕΙΣ ΑΚΟΜΑ; ΕΙΣΑΙ …ΗΡΩΑΣ.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1980… (Eξαιρετικό)

https://kopanakinews.files.wordpress.com/2016/01/5e6c5-img_0002252822529.jpgΓράφει ο Ιωάννης Κωνσταντόπουλος

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1980
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…

Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…
Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.

Το διαβάσαμε από το: Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1945 -1980… (Eξαιρετικό) http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/12/1945-1980-e.html#ixzz3wfMsdhdg

Ο Μάνος Χατζιδάκις κατεδικάζετο εις πεντάμηνον απομάκρυνση εκ του Φλόκα, Χίλτον, Βυζαντίου, Κλαμπ Μπι-Πι …

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!!!! Ο Μ.ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΣΕ ΛΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Μάης του 1963. Μετά το στήσιμο του ανδριάντα του Τρούμαν, μέσα στην καρδιά της Αθήνας, εκατό μέτρα μακριά απ’ το Στάδιο και πέντε μέτρα μακριά απ’ το σπίτι του Χατζιδάκι, ο Μάνος έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Βρίσκω την ανέγερσι του αγάλματος του Τρούμαν άκρως επιτυχή, στόλισμα για την λεωφόρο Βασιλ. Κωνσταντίνου και όλες τις αντιρρήσεις των «ειδικών» φιλολογικές και διόλου σοβαρές. Είναι μια επιβεβλημένη τιμή προς τον Τρούμαν, τον αληθή φιλέλληνα, και η κατασκευή του αγάλματός του όχι λιγώτερο καλλιτεχνική από χιλιάδες αγάλματα ή μνημεία κατασκευασμένα από εγχώριους καλλιτέχνας, που, φυσικά, ουδεμίαν σχέσιν έχουν με τους γλύπτας του 5ου π.Χ. αιώνα. Κάθε αντίδρασις επ’ αυτού, των ειδικών ή μη, αποτελεί ενέργειαν εγγίζουσαν το γελοίον. Μάνος Χατζιδάκις».
Η δήλωση προκάλεσε αληθινό σάλο και αγανάκτηση ακόμα και σ’ αυτούς τους φίλους του Μάνου Χατζιδάκι. Οι ζωγράφοι Γιάννης Μόραλης, Νίκος Εγγονόπουλος, Νίκος Νικολάου, ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, ο ζωγράφος Μίνως Αργυράκης καθώς και άλλοι καλλιτέχνες και συγγραφείς ψάχνουν αγανακτισμένοι ν’ ανακαλύψουν τον Μάνο για να του ζητήσουν εξηγήσεις. Τόση είναι η οργή τους, που συζητάνε ακόμα και την περίπτωση να τον… δείρουν! Τελικά τα πνεύματα κατευνάζονται χάρη στην ψυχραιμία που επιδεικνύει ο αρχηγός της παρέας και γνωστός ποιητής Νίκος Γκάτσος, ο οποίος υπόσχεται στους «θιγέντας» να εισαγάγει σε δίκη τον παρεκτραπέντα φίλο του συνθέτη… Ετσι, λίγες μέρες αργότερα συγκροτείται Έκτακτο Λαϊκό Δικαστήριο με Πρόεδρο τον Νίκο Γκάτσο και Εισαγγελέα τον Οδυσσέα Ελύτη.
Μετά τον τερματισμό της απολογίας του κατηγορουμένου, το δικαστήριο αποσύρεται σε σύσκεψη, προκειμένου να αποφασίσει επί της καταδίκης ή όχι του Μάνου Χατζιδάκι. Μετά ημίωρη σύσκεψη, κατά την οποία καταναλώθηκαν μπόλικοι καφέδες και νερά Λουτρακίου, ο Πρόεδρος του δικαστηρίου Νίκος Γκάτσος ανέγνωσε την απόφαση του δικαστηρίου, δια της οποίας ο Μάνος Χατζιδάκις κατεδικάζετο εις πεντάμηνον απομάκρυνση εκ του Φλόκα, Χίλτον, Βυζαντίου, Κλαμπ Μπι-Πι, καθώς και εις στέρησιν επί δίμηνον των γαστρονομικών δικαιωμάτων του και δη των καφέδων, σπαγγέτου σπεσιάλ, μοσχαρακίου Ναβαρέν, παγωτών πάσης φύσεως και σιγαρέτων τύπου Phillip Morris. ΗΤΑΝ Η ΠΕΡΊΟΔΟΣ που ο Μάνος έχασε 10 κιλά!!!!
ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΕΔΩ
http://www.eirinika.gr/article/34090/vintage-story-otan-stithike-laiko-dikastirio-me-ton-elyti-eisaggelea-ton-n-gkatso

Χρήστος Ζουλιάτης

Ήταν η τελευταία κούρσα της βάρδιας: «Θα μπορούσες να πας την τσάντα μου στο αυτοκίνητο;» μου είπε.

Η τελευταία διαδρομή. Οι μεγαλύτερες στιγμές μας έρχονται όταν δεν τις περιμένουμε

 Μόλις έφτασα στην διεύθυνση, πάτησα την κόρνα του αυτοκινήτου μου Περίμενα μερικά λεπτά και κόρναρα ξανά. Ήταν η τελευταία κούρσα της βάρδιας μου, οπότε σκέφτηκα να συνεχίσω την πορεία μου. Αντί να συνεχίσω όμως, σταμάτησα, περπάτησα έως την πόρτα και χτύπησα. «Μισό λεπτό», απάντησε μια αδύναμη, ηλικιωμένη φωνή. Ακουγόταν σαν να σέρνει κάτι στο πάτωμα. Μετά από μια μικρή παύση, η πόρτα άνοιξε και μπροστά μου στάθηκε μια γυναίκα γύρω στα 90. Φορούσε ένα φόρεμα και ένα καπέλο με πέπλο, έμοιαζε με χαρακτήρα από ταινία του 1940. Είχε δίπλα της μια μικρή τσάντα από νάιλον. Το σπίτι έμοιαζε εγκαταλειμμένο. Όλα τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με σεντόνια. Δεν υπήρχαν πουθενά ρολόγια, διακοσμητικά και γενικώς αντικείμενα. Σε μια γωνία υπήρχε ένα χαρτονένιο κουτί γεμάτο παλιές φωτογραφίες και γυαλικά.

«Θα μπορούσες να πας την τσάντα μου στο αυτοκίνητο;» είπε. Πήρα την τσάντα και την πήγα μέχρι το ταξί, έπειτα γύρισα για να τη βοηθήσω. Πιάστηκε από το χέρι μου και πήγαμε σιγά σιγά προς το ταξί. Με ευχαριστούσε διαρκώς για την καλοσύνη μου. «Δεν κάνει τίποτα» της είπα. «Προσπαθώ απλώς να συμπεριφέρομαι στους επιβάτες μου, όπως θα ήθελα να συμπεριφέρονται στην μητέρα μου» συνέχισα, «Είσαι τόσο καλό παιδί» είπε.

Όταν μπήκαμε στο ταξί, μου έδωσε μια διεύθυνση και με ρώτησε αν θα μπορούσαμε να πάμε μέσω του κέντρου της πόλης. Της είπα πως δεν ήταν η γρηγορότερη διαδρομή αλλά μου απάντησε πως δεν έχει πρόβλημα. «Δεν βιάζομαι, η διεύθυνση που σας έδωσα, είναι η διεύθυνση ενός ασύλου», κοίταξα στον καθρέφτη και είδα πως τα μάτια της άστραφταν και πως ήταν έτοιμη να κλάψει, «έχω χάσει όλη μου την οικογένεια», συνέχισε με μια γλυκιά και κουρασμένη φωνή. «Ο γιατρός μου, μου είπε πως δεν μου έχει μείνει πολύς χρόνος». Ακούγοντάς την έκλεισα διακριτικά το ταξίμετρο.

«Ποια διαδρομή θα θέλατε να ακολουθήσω;» την ρώτησα. Για τις επόμενες δύο ώρες οδηγούσαμε μέσα στην πόλη. Μου έδειξε το κτήριο που εργαζόταν κάποτε, μου έδειξε το σπίτι που εκείνη και ο σύζυγός της έμεναν όσο ήταν νιόπαντροι, σταματήσαμε μπροστά από ένα κατάστημα επίπλων που παλιότερα ήταν αίθουσα χορού και πήγαινε όσο ήταν νέα. Πολλές φορές μου ζήτησε να επιβραδύνω μπροστά από κάποιο κτήριο ή κάποια γωνία ενώ εκείνη κοιτούσε μέσα από το σκοτάδι, χωρίς να λέει κουβέντα.

Καθώς η πρώτη αχτίδα του ήλιου γεννιόταν από τον ορίζοντα, μου είπε απότομα «Κουράστηκα, ας πάμε τώρα». Οδηγούσαμε στη σιωπή. Όταν φτάσαμε είδαμε μπροστά μας ένα χαμηλό κτήριο, σαν μικρό αναρρωτήριο, με ένα δρομάκι που περνούσε από μια στοά. Δύο νοσηλευτές βγήκαν έξω, και ήρθαν προς το μέρος μας. Ήταν σχολαστικοί και παρακολουθούσαν την κάθε τους κίνηση. Υπέθεσα πως την περίμεναν.

Άνοιξα το πορτμπαγκάζ και πήγα την τσάντα της μέχρι την πόρτα. Όταν έφτασα, η γυναίκα είχε ήδη καθίσει σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. «Πόσο σας οφείλω;» με ρώτησε. «Τίποτα» της απάντησα. Μου είπε πως δουλεύω για να βγάλω λεφτά, και της απάντησα πως υπάρχουν και άλλοι πελάτες. Σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ, έσκυψα και την αγκάλιασα. Με κράτησε σφιχτά και μου είπε πως της έδωσα μια μεγάλη χαρά, «Σε ευχαριστώ» μου είπε. Έσφιξα το χέρι της και έφυγα μέσα στο αμυδρό πρωινό φως.

Πίσω μου έκλεισε μια πόρτα, η πόρτα μιας ζωής. Δεν πήρα άλλους επιβάτες εκείνη την μέρα, οδηγούσα χωρίς προορισμό βυθισμένος στις σκέψεις μου. Για το υπόλοιπο της μέρας δεν μπορούσα καν να μιλήσω. Σκεφτόμουν πόσο εύκολα θα μπορούσε να έχει πετύχει έναν νευρικό οδηγό, ή κάποιον που θα βιαζόταν να τελειώσει την βάρδιά του. Τι θα συνέβαινε αν είχα αρνηθεί την κούρσα ή αν είχα κορνάρει άλλη μια φορά και είχα φύγει. Κάνοντας μια φευγαλέα αναδρομή, συνειδητοποίησα πως αυτή η κούρσα ήταν ό,τι πιο σημαντικό είχα κάνει στη ζωή μου. Είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε πως οι ζωές μας περιστρέφονται γύρω από τις μεγάλες μας στιγμές. Οι μεγαλύτερες στιγμές μας όμως, συνήθως έρχονται όταν δεν τις περιμένουμε.

-Οδηγός ταξί Tromaktiko

ΚΙ ΟΜΩΣ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ. ΣΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ …

* : Ο δίσκος δεν είναι του Μάνου Χατζιδάκι, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς. Υπάρχουν αρκετά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι σε νεότερες εκτελέσεις (8 τον αριθμό) και τα υπόλοιπα είναι νεότερων συνθετών – συγκροτημάτων της εποχής. Ωστόσο, ο «ΣΕΙΡΙΟΣ», ως δίσκος και ως δισκογραφική, ταυτίστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι, όπως επίσης και η ενορχήστρωση του δίσκου από τον ίδιο τον Χατζιδάκι, εξ’ ου και η απόδοση του έργου σ’ αυτόν.


ΚΙ ΟΜΩΣ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.
Κάθε αφιέρωμα σε ένα μεγάλο Δημιουργό, όπως αυτό του Συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι, εκτός από το αντίο, για την αναπότρεπτη απουσία του, είναι η βαθιά έκφραση ευγνωμοσύνης για το πολύτιμο έργο που αφήνει πνευματική κληρονομιά στις γενιές που έρχονται, που ήρθαν και να συνειδητοποιήσουμε τη τεράστια προσφορά του Μάνου Χατζιδάκι που με τη δύναμη της μουσικής στέλνει το μήνυμα απευθείας στο νου και στη καρδιά κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδας, αλλά και των ξένων φίλων της Πατρίδας μας, που επί χιλιετίες δίδαξε Πολιτισμό και Αιώνιες Αξίες στην Ανθρωπότητα…. Και στη περίπτωση της Μουσικής του Μάνου Χατζιδάκι, μας έμαθε να τραγουδάμε, να ελπίζουμε, να προχωράμε, παρά τις αντιξοότητες που βιώνουμε όλοι στη καθημερινότητά μας…..
ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, σχεδόν τα πάντα…

http://goodmusipresszita.blogspot.gr/search/label/Χατζιδάκις%20Μάνος

Χρήστος Ζουλιάτης
  1. Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε κορυφαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, διανοούμενος και ποιητής. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, την λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Βικιπαίδεια
  2. Γέννηση: 23 Οκτωβρίου 1925, Ξάνθη
  3. Απεβίωσε: 15 Ιουνίου 1994, Αθήνα

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ – ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ. Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΤΕ …ΜΕΛΩΔΙΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ …

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός (Από άλλα περιβόλια)
(Glwssolalia – Pantelis Thalassinos – Apo alla perivolia)

Η γλώσσα που μου δώσατε μελώδισε στο στόμα,
ροδόσταμο που άνθισε στο πατρικό μου χώμα,
θαλασσινή η αύρα της, βουνίσια η πνοή της,
τον κόσμο όλο γύρισε, αλάργεψ’ η φωνή της.

Η ανατολή τη λάτρεψε, η δύση την καρπώθει,
πόθο γλυκό ζωντάνεψε σ’ αυτόν που τη ζυγώθει,
αθανασία γνώρισε στα έργα των ανθρώπων,
φεγγάριασε τη σκοτεινιά ξένων λαών και τόπων.

Γλώσσα μου μυριολάλητη πώς να σε ασημώσω
που ‘σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώσω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώσω,
και αργυρούς θνητούς να βρω, τη γλώσσα ν’ αρματώσω.

Αίσωπος, Όμηρος, Θαλλής, Ηρόδοτος κι Αισχίνης,
Σόλων, Σωκράτης, Σοφοκλής, Καβάφης κι Ευριπίδης,
Πίνδαρος, Πλάτων, Πλήθωνας, Κάλβος και Καζαντζάκης,
Ερατοσθένης, Ηράκλειτος, Σεφέρης, Καρυωτάκης,
Γκάτσος, Ελύτης, Αξελός, Παπαδιαμάντης, Ζέη
Αναγνωστάκης, Κούμας, Κουν, Μάτεσης, Ωριγένης,
Σικελιανός και Παλαμάς, Γαζής κι Αριστοτέλης,
Παπαντωνίου, Γιανναράς, Βρεττάκος, Καμπανέλλης,
Μαβίλλης, Σεβαστίκογλου, Ξενόπουλος, Διογένης,
και Μυριβίλης, Πιττακός, Δροσίνης, Δημοσθένης,
Επίκουρος, Ησίοδος, Γρυπάρης Καββαδίας,
Αναξαγόρας, Αρίσταρχος, Βενέζης και Βοργίας.

Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας,
το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας,
μάγεψε πλάνητες πολλούς, ξελόγιασε την πέννα,
γένος και γης μπερδεύτηκαν, με μιας γενήκαν ένα.

Χαλάλι ήταν οι φθόγγοι της, θέριεψαν μύριες λέξεις,
οι λέξεις έβγαλαν φτερά και γέννησαν τις σκέψεις,
το γόνυ εκράτησαν ορθό στης λευτεριάς το τάμα,
γλωσσολαλιά Ελληνική, της οικουμένης θάμα.

Γλώσσα μου μυριολάλητη μην θαρρείς σε προδώσω,
μην τάχα σε απαρνηθώ, σ’ άλλα καλά να ενδώσω,
λαλιά μου, εσύ, πεντάμορφη, πάντα θα σε χρυσώνω,
που ‘σαι διαμάντι αδάμαστο, πέτρα για να στεριώνω,
έχω τον τρόπο μου εγώ την πέτρα να σηκώνω
και τους χρυσούς θνητούς να πω, την γλώσσα ν’ αρματώνω.

Ρίτσος, Τερζάκης, Κοραής, Κορνάρος, Πρωταγόρας,
Ψυχάρης, Τσίρκας, Συκουτρής, Χρυσολωράς, και Ρώτας,
Αριστοφάνης, Βάρναλης, Βιζυηνός, Χορτάτσης
και Μακρυγιάννης, Σολωμός, Ρήγας και Σαμαράκης,
Αυγέρης, Ουράνης Μαρκοράς, και Ισοκράτης, Θέσπις,
Ψαθάς και Χριστιανόπουλος, Μουσούρος, Προβελέγγης,
και Θουκυδίδης, Μένανδρος, Δελμούζος, Καρκαβίτσας,
Χ(ε)ίλων, Ροΐδης, Λάσκαρης, Χάκκας, Χατζής, Σκαρίμπας,
Εμπεδοκλής και Πλούταρχος, Κύρος, Πανοπολίτης,
Κόραξ, Βοργίας, Βουτυράς, Σουρής, Βαλαωρίτης,
Ιορδανίδου, Αρβελέρ, Σαπφώ και Αλεξίου,
η Πολυδούρη, η Μιλλιέξ, Δέλτα και Σωτηρίου,
και Ιπποκράτης, Ξενοφών, Πολίτης, Εφταλιώτης,
Αισχύλος, Αινησίδημος, Λυσίας, Μπαμπινιώτης.