Αρχείο κατηγορίας SONIA T.

O Σπ. Σαμοΐλης ερμηνεύει το τραγούδι του » Ο ΠΟΝΟΣ – ΚΑΡΑΒΙ » στίχοι: ΣΟΝΙΑ ΤΟΥΡΚΟΛΙΑ μουσική: ΣΠ. ΣΑΜΟΪΛΗΣ.

Ευχάριστη έκπληξη από το συνθέτη και μαέστρο Σπύρο Σαμοΐλη (μελοποίησε όλο το Ρίτσο και το Λουντέμη), ο οποίος αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Κυπαρισσία, τόπο που λάτρεψε όπως μας είπε χαρακτηριστικά- όταν επισκέφθηκε την περιοχή μας για πρώτη φορά τον περασμένο Μάιο.

Το σπίτι που εγκαταστάθηκε είναι πυρήνας δημιουργίας, γιατί εκτός από συνθέτης και μαέστρος είναι και πολύ καλός αγιογράφος.
Η πρώτη δημόσια έκπληξη που μας έκανε ήταν η δημοσίευση του μελοποιημένου από αυτόν σε στίχους Σόνιας Τουρκολιά «Ο ΠΟΝΟΣ-ΚΑΡΑΒΙ». Ένα ποίημα εμπνευσμένο από τους ανώνυμους ήρωες , παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια που παλεύουν με την επάρατο νόσο χρόνια , ταξιδεύοντας στα σκούρα νερά της μαύρης θάλασσας της χημειοθεραπείας αλλά αλλά και τους γονείς – καπετάνιους που προσπαθούν να κρατήσουν το τιμόνι στο δύσκολο ταξίδι των παιδιών αυτών, ξέροντας καλά πως κάποια από τα παιδιά αυτά ίσως να μην φτάσουν ποτέ στο λιμάνι, και θα χαθούν στη διαδρομή….του δύσκολου αυτού ταξιδιού.
Ελπίζουμε ο συνθέτης που εγκατέλειψε τη γενέτειρά του τη Λευκίμη και εγκαταστάθηκε στην Κυπαρισσία, τόπο που τον εμπνέει όπως λέει για δημιουργία, να μας επιφυλάξει και άλλες εκπλήξεις σύντομα…..
Μαέστρο…πάμε…!!!!

Το μυστήριο της σήραγγας με τα κοχύλια, στο Μάργκειτ, του Ανατολικού Κεντ της Αγγλίας.

Στο Μάργκειτ, μια παραθαλάσσια πόλη στο Ανατολικό Κεντ της Αγγλίας υπάρχει ένα μυστηριώδης υπόγειο πέρασμα, μήκους 22 περίπου μέτρων, που ονομάζεται Shell Grotto.

Το μυστήριο της σήραγγας με τα εκατομμύρια κοχύλια. Γιατί είναι μοναδικό; Γιατί είναι προσεκτικά διακοσμημένο με περίπου 4,6 εκατομμύρια κοχύλια στο εσωτερικό του! Το ποιος το δημιούργησε και το γιατί, είναι ερωτήματα που μέχρι σήμερα δεν έχουν βρει πειστική απάντηση από κανέναν.

Οι ντόπιοι υποστηρίζουν ότι το Shell Grotto ανακαλύφθηκε κατά τύχη το 1835, από τον James Newlove και τον γιο του Joshua. Όλα ξεκίνησαν όταν ο James έστειλε τον γιο του να σκάψει μια τρύπα στο χωράφι τους. Ο μικρός Joshua όταν επέστρεψε είπε στον πατέρα του ότι εκεί που έσκαβε, το χώμα υποχώρησε κάτω από τα πόδια του και μπροστά του εμφανίστηκε μια πανέμορφη υπόγεια σήραγγα καλυμμένη ολοκλήρου από κοχύλια.

Το θέαμα προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στους κατοίκους του Margate. Μέχρι εκείνη την μέρα κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξη της μυστηριώδους σήραγγας καθώς δεν υπήρχε σε κανένα χάρτη της εποχής. Όπως ήταν πολύ φυσικό σχεδόν αμέσως με τους πρώτους επισκέπτες του Shell Grotto ξεκίνησαν και οι θεωρίες σχετικά με την προέλευση του.

Το μυστήριο της σήραγγας με τα εκατομμύρια κοχύλια

Κάποιοι υποστήριξαν ότι ήταν ένας αρχαίος ναός, κάποιοι άλλοι ότι αποτελούσε το μυστικό σημείο συνάντησης μιας μυστικής αίρεσης. Ο καθένας τους είδε και κάτι διαφορετικό στο πολύπλοκο μωσαϊκό από κοχύλια, βωμούς σε θεούς και θεές ή και δέντρα της ζωής. Αν και η συζήτηση γύρω από την προέλευση της σήραγγας μέχρι σήμερα δεν έχει σταματήσει, κανείς δεν έχει βρεθεί να δώσει μια πειστική εξήγηση και να λύσει το μυστήριο.

Kλασικοί πίνακες «ζωντανεύουν» μέσα από ένα υπνωτιστικό 2,5 D animation. Ευχαριστώ την Σόνια που μου το έστειλε.

Κάντε κλικ στον σύνδεσμο και …προσδεθείτε για ένα φανταστικό ταξίδι στον χώρο της τέχνης.

http://www.liveleak.com/ll_embed?f=0d2c4a6dc4f3

Δείτε σε full screen και στα σκοτεινά, ένα αριστουργηματικό πρότζεκτ με έργα του Καραβάτζιο, του Ρούμπενς και δεκάδων ακόμη μεγάλων δημιουργών όπως δεν τα έχετε ξαναδεί.

 Σκηνοθεσία: Rino Stefano Tagliafierro

Οι πίνακες σε σειρά εμφάνισης:
Asher Brown Durand – The Catskill Valley‬
Thomas Hill – Emerald Bay, Lake Tahoe
Albert Bierstadt – Among the Sierra Nevada Mountains
Ivan Shishkin – Forest edge
James Sant – Frau und Tochter‬
William Adolphe Bouguereau – L’Innocence
William Adolphe Bouguereau – Song of the Angels
Ivan Shishkin – Bach im Birkenwald
William Adolphe Bouguereau – Le Baiser
William Adolphe Bouguereau – Nature’s Fan- Girl with a Child
William Adolphe Bouguereau – The Motherland
Ivan Shishkin – Morning in a Pine Forest
William Adolphe Bouguereau – The Nut Gatherers
William Adolphe Bouguereau – Two Sisters
William Adolphe Bouguereau – Not too Much to Carry
Thomas Cole – The Course of Empire: Desolation
Martinus Rørbye – Entrance to an Inn in the Praestegarden at Hillested
William Adolphe Bouguereau – Sewing
William Adolphe Bouguereau – The Difficult Lesson
William Adolphe Bouguereau – The Curtsey
William Adolphe Bouguereau – Little Girl with a Bouquet
Claude Lorrain – Pastoral Landscape
William Adolphe Bouguereau – Cupidon
William Adolphe Bouguereau – Admiration
William Adolphe Bouguereau – A Young Girl Defending Herself Against Eros
William Adolphe Bouguereau – Dawn
William Adolphe Bouguereau – L’Amour et Psych
William Adolphe Bouguereau – Spring Breeze
William Adolphe Bouguereau – The Invation
William Adolphe Bouguereau – Nymphs and Satyr
William Adolphe Bouguereau – The Youth of Bacchus
William Adolphe Bouguereau – The Birth of Venus
William Adolphe Bouguereau – The Nymphaeum
Gioacchino Pagliei – Le Naiadi
Luis Ricardo Falero – Faust’s Dream
Luis Ricardo Falero – Reclining Nude
Jules Joseph Lefebvre – La Cigale
John William Godward – Tarot of Delphi
Jan van Huysum – Bouquet of Flowers in an Urn
Adrien Henri Tanoux – Salammbo
Guillaume Seignac – Reclining Nude
Tiziano – Venere di Urbino
Louis Jean François Lagrenée – Amor and Psyche
Correggio – Giove e Io
François Gérard – Psyché et l’Amour
John William Godward – Contemplatio
John William Godward – Far Away Thought
John William Godward – An Auburn Beauty
William Adolphe Bouguereau – Flora And Zephy
Louis Jean François Lagrenée – Amor and Psyche
Fritz Zuber-Bühle – A Reclining Beauty
Paul Peel – The Rest
Guillaume Seignac – L’Abandon
Victor Karlovich Shtemberg – Nu à la peau de bete
Pierre Auguste Cot – Portrait Of Young Woman
Ivan Shishkin – Mast Tree Grove
Ivan Shishkin – Rain in an oak forest
William Adolphe Bouguereau – Biblis
William Adolphe Bouguereau – Elegy
Marcus Stone – Loves Daydream End
William Adolphe Bouguereau – Head Of A Young Girl
Hugues Merle – Mary Magdalene in the Cave
Andrea Vaccaro – Sant’Agata
Jacques-Luois David – Accademia (o Patroclo)
Michelangelo Merisi da Caravaggio – San Giovanni Battista
Roberto Ferri – In Nomine Deus
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Cristo alla colonna
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Incoronazione di spine
Paul Delaroche – L’Exécution de lady Jane Grey en la tour de Londres, l’an 1554
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Decollazione di San Giovanni Battista
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Sacrificio di Isacco
Guido Reni – Davide e Golia
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Giuditta e Oloferne
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Davide e Golia
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Salomè con la testa del Battista
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Davide con la testa di Golia
Jakub Schikaneder – All Soul’s Day
Michelangelo Merisi da Caravaggio – San Gerolamo scrivente
Guido Reni – San Gerolamo
Pieter Claesz – Vanitas
Gabriel von Max – The Ecstatic Virgin Anna Katharina Emmerich
William Adolphe Bouguereau – Portrait of Miss Elizabeth Gardner
Jan Lievens – A young girl
Johannes Vermeer – Portrait of a Young Girl
Luis Ricardo Falero – Moonlit Beauties
Joseph Rebell – Burrasca al chiaro di luna nel golfo di Napoli
Luis Ricardo Falero – Witches going to their Sabbath
William Adolphe Bouguereau – Dante And Virgil In Hell
Théodore Géricault – Cheval arabe gris-blanc
Peter Paul Rubens – Satiro
Felice Boselli – Skinned Head of a Young Bull
Gabriel Cornelius von Max – Monkeys as Judges of Art
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Medusa
Luca Giordano – San Michele
Théodore Géricault – Study of Feet and Hands
Peter Paul Rubens – Saturn Devouring His Son
Ilya Repin – Ivan il Terribile e suo figlio Ivan
Franz von Stuck – Lucifero Moderno
Gustave Doré – Enigma
Arnold Böcklin – Die Toteninsel (III)
Sophie Gengembre Anderson – Elaine
John Everett Millais – Ophelia
Paul Delaroche – Jeune Martyre
Herbert Draper – The Lament for Icarus
Martin Johnson Heade – Twilight on the St. Johns River
Gabriel Cornelius von Max – Der Anatom
Enrique Simonet – Anatomía del corazón
Thomas Eakins – Portrait of Dr. Samuel D. Gross (The Gross Clinic)
Rembrandt – Lezione di anatomia del dottor Tulp
Peter Paul Rubens – Die Beweinung Christi
Paul Hippolyte Delaroche – Die Frau des Künstlers Louise Vernet auf ihrem Totenbett
Elizabeth Jane Gardner Bouguereau – Too Imprudent
William-Adolphe Bouguereau – The Prayer
Michelangelo Merisi da Caravaggio – Amorino dormiente
Augustin Théodule Ribot – St. Vincent (of Saragossa)
Caspar David Friedrich – Abtei im eichwald

O Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές του Γιάννη Ρίτσου.

O Ρίτσος, η Νταλμάς, τα Σαντέ και ο Άσσος σκέτος.

Και μπορεί λόγω Νταλμάς να γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για τα Santé, όμως έμεινε «άκλαυτος» ο Άσσος σκέτος, η άλλη μάρκα άφιλτρου τσιγάρου της οποίας τα πακέτα επίσης αποσύρθηκαν. Επειδή δεν κοσμούσε το πακέτο καμία γνωστή καλλιτέχνις. Αλλά ο Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές, τις σημειώσεις και τους στίχους του ετέρου των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, του νεαρού χορευτή, που δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Ρίτσο.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’30, η Ζωζώ Νταλμάς, ντίβα της εποχής, προσπαθούσε στα διαλείμματα των παραστάσεων στο θέατρο όπου δούλευε, να αποσπάσει την προσοχή ενός νεαρού χορευτή από τα βιβλία που μονίμως εκείνος διάβαζε. Φλερτάροντάς τον επίμονα, και μερικές φορές χωρίς καν τα προσχήματα, έκανε ό,τι μπορούσε να τον τραβήξει στο καμαρίνι της, τουλάχιστον για να συζητήσει μαζί του. Όμορφη, ατίθαση, τολμηρή κι απρόβλεπτη, ήταν μία γυναίκα που δεν περνούσε απαρατήρητη και είχε κάψει πολλές καρδιές. Ο μύθος θέλει να είχε κάψει και την καρδιά του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ισως κάπνιζαν μαζί, ίσως όχι. Μπορεί μάλιστα να κάπνιζαν τσιγάρα Santé, τα οποία μόλις είχαν κυκλοφορήσει και είχαν τη μορφή εκείνης να στολίζει το πακέτο. Ενα σκίτσο, μιας μοντέρνας και μοιραίας ξανθιάς γυναίκας, η οποία χρόνια αργότερα θα αποκαλυφθεί πως ήταν η Νταλμάς. Εν πάση περιπτώσει, η γνωριμία έληξε με το πέρας των παραστάσεων. Δεν θα την αναφέραμε καν σήμερα αν ο λόγος δεν ήταν εκείνη η συγκεκριμένη μάρκα τσιγάρου, την οποία αποσύρουν πλέον από τα περίπτερα λόγω χαμηλής κατανάλωσης.

φώτο 8Και μπορεί λόγω Νταλμάς να γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες για τα Santé, όμως έμεινε «άκλαυτος» ο Άσσος σκέτος, η άλλη μάρκα άφιλτρου τσιγάρου της οποίας τα πακέτα επίσης αποσύρθηκαν. Επειδή δεν κοσμούσε το πακέτο καμία γνωστή καλλιτέχνις. Αλλά ο Άσσος κοσμήθηκε όσο κανένα άλλο πακέτο από τις ζωγραφιές, τις σημειώσεις και τους στίχους του ετέρου των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, του νεαρού χορευτή, που δεν ήταν άλλος από τον Γιάννη Ρίτσο. Ο ποιητής, γόνος αρχοντικής οικογένειας που είχε ξεπέσει, και επιπλέον φυματικός, έχοντας νοσηλευθεί σε πολλά νοσοκομεία, έβγαζε τα προς το ζην δουλεύοντας σε θιάσους ως χορευτής και ηθοποιός. Βρισκόταν στη χρυσή δεκαετία των 20 μέσα στην οποία θα γίνει γνωστός για αυτό ακριβώς που ήθελε: για τα ποιήματά του. Από τα ποιήματα όμως κανείς δε ζει στην Ελλάδα του μεσοπολέμου.

Φώτο 3Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν φανατικός καπνιστής από πολύ νέος, παρά την ασθένεια των πνευμόνων του. Σε ολόκληρη τη ζωή του, το τσιγάρο τού κρατά συντροφιά, του δίνει απόλαυση, τον «δένει» με τους άλλους:

Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου,/ γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα,/το τσιγάρο κομμένο στη μέση, γυρίζει από στόμα σε στόμα,. όπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος./ Βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης. Χαμογελάμε. (…) Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο. / Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. Αυτό το χαμόγελο κι αυτόν τον ουρανό/ δεν μπορούν να μας τα πάρουν

(από το Καπνισμένο τσουκάλι).

r2r1

φώτο 1Στην εξορία ή στο σπίτι, στη δουλειά, σε ταξίδια, στις ώρες της δημιουργίας και της περισυλλογής, ο Ρίτσος ήταν πάντοτε με ένα τσιγάρο στο χέρι, αψηφώντας τους γιατρούς. Επομένως, είναι αναμενόμενο να είχε κρατήσει πολλές σημειώσεις σε πακέτα τσιγάρων. Κυρίως σε πακέτα Άσσου σκέτου, μάρκα που προτιμούσε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του. Ανατρέχοντας κανείς στο Αρχείο αυτογράφων έργων του ποιητή, που έχει κατατεθεί από την οικογένειά του (την αξέχαστη Γαρυφαλιώ Ρίτσου και την κόρη τους Ερη Ρίτσου) στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, θα δει πολλά πακέτα με σημειώσεις για πεζά, στίχους, αλλά και μαζί τηλέφωνα φίλων και υποχρεώσεις του.

φώτο 7Εκείνο που δεν θα περιμέναμε, είναι να ζωγραφίζει σε τέτοιες μικρές επιφάνειες. Και όχι ένα ή δύο πρόσωπα, αλλά ολόκληρους πίνακες- μινιατούρες. Με ολοκληρωμένες σκηνές, ωραία, ζωηρά χρώματα και απίθανες λεπτομέρειες. Κάποια από αυτά τα μικροσκοπικά έργα του έχουν μπει σε εξώφυλλα πεζογραφημάτων του από τη σειρά «Εικονοστάσιο ανωνύμων αγίων». Σε αυτά, η μάρκα των τσιγάρων σκεπάζεται από τις ζωγραφιές. Ωστόσο και αυτά ήταν πακέτα του Άσσου σκέτου.

Η ενασχόλησή του με τη ζωγραφική δεν ξαφνιάζει καθόλου τον μυημένο αναγνώστη του. Για τον ποιητή ήταν «ένας άλλος τρόπος άσκησης της ποίησης» Οπως έλεγε, «το υλικό των δύο τεχνών είναι διαφορετικό, όμως η έκφρασή τους ξεκινάει από το ίδιο κέντρο. (…) Το συγκλονιστικό στοιχείο της ζωγραφικής είναι η δυνατότητά της να αποτυπώνει και να στερεοποιεί εικόνες που από τη φύση τους είναι ρευστές, για να τις ρευστοποιεί κατόπιν με το δικό της τρόπο. Όπως στην ποίηση η μια λέξη βοηθάει την άλλη και η μείξη τους οδηγεί σε μια ανακάλυψη, έτσι και η ζωγραφική λειτουργεί απρόβλεπτα, ξεπερνώντας πολλές φορές κάθε προσχέδιο».

Τελικά, ακόμα και ένα πακέτο τσιγάρα μπορεί να κρύβει τεράστιες εκπλήξεις. Αρκεί να έχει τη σφραγίδα ενός ποιητή.

φωτο 4

– See more at: http://left.gr/news/o-ritsos-i-ntalmas-ta-sante-kai-o-assos-sketos#sthash.cHnSjE8h.dpuf

Αυγά σε όλο τον κόσμο …Ένα υπέροχο αφιέρωμα που προτίμησα ν’ αναρτήσω, αντί …

ΠΑΝΕΞΥΠΝΟ, ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ … ΑΚΟΥΣ, ΜΥΡΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΨΩΝΙΖΕΙΣ.

Σούπερ μάρκετ στο Chatswood, Sydney της Australia

Το τμήμα παραγωγής και πωλήσεων του σούπερ μάρκετ αυτού, βρήκε ένα κάπως ασυνήθιστο τρόπο για να προωθήσει τις πωλήσεις. 
 
Πλησιάζοντας το τμήμα με τα λαχανικά ακούγεται ο ήχος τρεχούμενου νερού και αναδύεται η οσμή λαχανικών.

Όταν πλησιάσει κανείς στις προθήκες των γαλακτομικών, ακούγεται ο ήχος αγελάδων που μουγκανίζουν ενώ αναδύεται και η οσμή φρέσκου γάλατος. 
Στο τμήμα κρεατικών αναδύεται άρωμα από μπριζόλες που ψήνονται.
Όταν πλησιάσεις τις προθήκες με τα αυγά, ακούγονται κότες να κακαρίζουν και ταυτόχρονα διαχέεται η οσμή τηγανισμένων αυγών με μπέικον.
Στο τμήμα ψωμιού έχουμε οσμή ψημένου ψωμιού και γλυκών.

Δεν θα αγόραζα ποτέ χαρτί υγείας στο συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ !!!!……

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΠΑΝΤΑΖΗ ΓΙΑ ΤΟ …ΔΡΑΧΜΟΣΥΝΟΡΟ, ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Το Δραχμοσύνορο, η Θεολογία και το Κράτος Διακινητής. Μία παρέμβαση.

Γράφτηκε από τον    

Ειδομένη 12/03/2016. Πρόσφυγες και μετανάστες κατασκηνώνουν στη λάσπη. Το κράτος απουσιάζει εμφατικά.Ειδομένη 12/03/2016. Πρόσφυγες και μετανάστες κατασκηνώνουν στη λάσπη. Το κράτος απουσιάζει εμφατικά. Νατάσσα Πασχάλη.

Εδώ και καιρό στη χώρα, ήδη από τις ιαχές του δραχμισμού, στο όνομα του λαού διαμεσολαβείται ο πιο ακραίος ελιτισμός. Και είναι πράγματι ελιτισμός, και μάλιστα πρόστυχος, όταν το σύνορο ή το νόμισμα προσλαμβάνονται σε μια αυθαίρετη, αναρχίζουσα διάσταση, η οποία μπορεί να καταλυθεί ακαριαία χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη οι αντοχές και η κοινωνική συνοχή στο πλαίσιο ενός αδιαφανούς ανοιχτού «δραχμοσυνόρου». 

Ένα εντασιακό χαρακτηριστικό της εγχώριας αριστερής θεολογίας είναι η δημιουργία μίας εικόνας του εαυτού που διεκδικεί το ρόλο του συλλογικού υποκειμένου της Ευρώπης. Το έκανε αποτυχημένα στην περίπτωση του αντιμνημονίου με τον τυχοδιωκτισμό υπέρβασης της λιτότητας, το επαναλαμβάνει μετασχηματίζοντάς το σε εκείνην του προσφυγικού. Η βολονταριστική οπτική της παγκόσμιας μεταβολής, σχηματικά το «εδώ, τώρα, αλλάζει η ιστορία με εμάς πρωταγωνιστές», ένας ναΐφ εξαιρετισμός, ένας ατελέσφορος δικαιωματισμός, αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί το αφετηριακό σημείο της κυβερνητικής πολιτικής. Η μετωνυμική του έκφραση εδράζεται στο Κούγκι, μια διαστροφική αναπαραστασιακή σύλληψη του κράτους που εμφανίζεται να απειλεί τους υπόλοιπους με καταστροφή, ενώ συγχρόνως έχει ήδη ναρκοθετήσει το πεδίο πάνω στο οποίο κινείται και ουδείς άλλος κινδυνεύει πέραν του ιδίου.

Η ιστορία του προσφυγικού και της ελληνικής στάσης εντάσσονται σε έναν ορίζοντα κυνικών επιλογών, διαδέχονται προηγούμενες και προδικάζουν με βεβαιότητα επόμενες. Η σημειολογία της κυβερνητικής ευθύνης είναι, εδώ, καίρια. Σε αποστροφή του λόγου του, ο έλληνας πρωθυπουργός αμφισβήτησε την ύπαρξη θαλάσσιων συνόρων. Τότε η θέση του έγινε αντιληπτή ως ένδειξη ευήθειας ή, ακόμα χειρότερα, άγνοιας. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μία πλήρως ενσυνείδητη στιγμή. Ο ίδιος, ως μέλος της κινηματικής Αριστεράς (είναι γνωστή η συμμετοχή του στη Γένοβα), δεν συνειδητοποίησε ποτέ την αξία και το μέγεθος των συνόρων. Στο φαντασιακό του δεν αναγνωρίζονται σαν μηχανισμός φύλαξης, διαχείρισης της ανασφάλειας και επιβολής της νομιμότητας. Ομοιάζουν με ηθικό δυνάστη, με το απόλυτο κακό. Μία τέτοια θέση εντάσσεται σε ένα απλουστευτικό πλαίσιο σκέψης που επαγγέλλεται ριζική ανατροπή των κανόνων, παραγνωρίζοντας τους διεθνείς συσχετισμούς. Θα μπορούσε υπό κάποια έννοια να ήταν και ιδεαλιστικό αν δεν επρόκειτο για έναν αναίσχυντο αμοραλισμό που μετέρχεται με συνέπεια τα άτομα ως μέσα, προκειμένου αφ’ ενός να επιτύχει οικονομικούς στόχους, αφ’ ετέρου να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο.

Εξ άλλου, δεν είναι τυχαίο πως, λίγο καιρό πριν από τη διαλεκτική αμφισβήτηση των συνόρων, άρχισε και η κατάργησή τους. Στη συνέχεια ακολούθησε η καθολική ενοχοποίηση όσων αναγνωρίζουν την υλική και συμβολική σημασία τους για τη διατήρηση των κρατών και τη μη διάλυσή τους. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι οργανικοί διανοούμενοι του συγκεκριμένου ρεύματος σκέψης. Εδώ και καιρό στη χώρα, ήδη από τις ιαχές του δραχμισμού, στο όνομα του λαού διαμεσολαβείται ο πιο ακραίος ελιτισμός. Και είναι πράγματι ελιτισμός, και μάλιστα πρόστυχος, όταν το σύνορο ή το νόμισμα προσλαμβάνονται σε μια αυθαίρετη, αναρχίζουσα διάσταση, η οποία μπορεί να καταλυθεί ακαριαία χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη οι αντοχές και η κοινωνική συνοχή στο πλαίσιο ενός αδιαφανούς ανοιχτού «δραχμοσυνόρου». Αυτός ο ρομαντικός ηθικολογικός ριζοσπαστισμός από τους ευαγγελιστές του ανθρωπισμού υποθάλπει ένα εντεινόμενο μίσος για το δυτικό μοντέλο, αναζητώντας εναγωνίως την αποσύνθεσή του. Στην ουσία, είναι η κατοπτρική εκβολή του νέου αντιευρωπαϊσμού. Και αν η περίπτωση του αντιμνημονίου –όταν και δολίως επιχειρήθηκε η διαμόρφωση μίας κοινωνίας χαοτικών αποστάσεων στην οποία οι χαμηλόμισθοι της δραχμής θα βρίσκονταν εν πολλοίς στη δουλοπαροικία όσων κατείχαν ευρώ– υπήρξε για τους θιασώτες των παραπάνω μία παταγώδης βαράθρωση, στο μεταναστευτικό επιχείρησαν να πάρουν την εκδίκησή τους. Και δεν δίστασαν να το κάνουν εργαλειοποιώντας (ξανά) τους πιο ευάλωτους. Αυτή τη φορά τους πρόσφυγες.

Το ερώτημα που ευλόγως ανακύπτει είναι σχετικά με το πώς επιτυγχάνεται αυτή η καπηλεία των αρχετυπικά εύθραυστων. Στην περίπτωση του μεταναστευτικού, αρχίζει με το να του προσάπτεται μία ουρανόπεμπτη διάσταση. Όμως, στις υστερονεωτερικές κοινωνίες τα μεγέθη είναι μετρήσιμα, οι διαδικασίες εκλογικεύονται, τα προβλήματα γνωστοποιούνται. Το προσφυγικό δεν είναι υπερβατολογική παραίσθηση, δεν είναι μεταφυσική ερμηνεία, δεν είναι η εκδίκηση του θεού, μία εσχατόλογη προσδοκία. Είναι η πλήρης απουσία οργανωμένων δομών. Η έκλειψη του Κράτους Δικαίου. Ο τεχνολογικός αναλφαβητισμός. Η θανατολαγνεία μιας κυβέρνησης που περιμένει το μοιραίο προσδιορίζοντάς το ως αναπόδραστο, προκειμένου να επωφεληθεί η ίδια. Η αδυναμία περιορισμού των συνεπειών της υπάρχουσας κατάστασης με έναν ταυτόχρονο ευθυνόφοβο προσπορισμό. Είναι, τελικά, λάσπες και αίμα.

Πηγαίνοντας κανείς λίγο πίσω στο χρόνο ανακαλύπτει τα ίχνη της πολιτικής της αποσύνθεσης. Το κλείσιμο της Αμυγδαλέζας και όχι η ανθρωπιστική βελτίωσή της με την ταυτόχρονη δημιουργία νέων κέντρων κράτησης και υποδοχής χαρακτηρίστηκε από τον μεταρρυθμιστικό λαϊκισμό ως αξιέπαινη πρωτοβουλία βελτίωσης των μεταναστευτικών όρων, ένα ελπιδοφόρο πρότυπο αλλαγής παραδείγματος. Ήταν όμως μοιραίο λάθος που μετέτρεψε μία πρότερη κακή πολιτική σε εφιαλτική, μεγιστοποιώντας την οδύνη, αφήνοντας τον κόσμο έκθετο, ανυπεράσπιστο και υποτελή. Οικονομική και τεχνική βοήθεια, ηλεκτρονική καταγραφή, προσωπικό άλλων χωρών δεν ζητήθηκε ποτέ από τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η διαδικασία δημιουργίας υποδομών προσφυγικής διαχείρισης και υποδοχής καθυστερεί προκλητικά. Απουσίασε και εξακολουθεί οιαδήποτε πράξη κρατικού συντονισμού. Ο γενναίος κόσμος των εθελοντών, η σημαντική παρουσία πολλών ΜΚΟ, η συγκινητική βοήθεια πολιτών διέσωσαν μέρος της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Η Ελλάδα ως κρατική οντότητα τους μήνες που πέρασαν λειτούργησε ως ο ορισμός του κράτους διακινητή.

Σε περίοδο γενικευμένης ανεστιότητας, διασποράς προσδοκιών, ανείπωτων τραγωδιών, κοσμικής διασάλευσης, καθολικής δυσχέρειας εγγραφής του προσωπικού βίου σε ένα ευνοϊκότερο μελλοντικό πλαίσιο, δημογραφικών ζητημάτων, μισθολογικής ανασφάλειας, η απάντηση της Ευρώπης χαρακτηρίστηκε από αμηχανία, ανακολουθία και αλληλοαναιρούμενες ενέργειες. Θα ήταν μονολιθικό, ενδεχομένως και άδικο, υπό κάποιους όρους, η ευθύνη να καταλογίζεται αποκλειστικά στην ελληνική πλευρά. Όλο αυτό το διάστημα η έννοια της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων εκκενώθηκε βιαίως από το νόημά της. Από την αλλοπρόσαλλη μερκελική πολιτική που απηύθυνε κάλεσμα χωρίς μία ουσιαστική ευρωπαϊκή διαβούλευση η οποία θα καθιέρωνε πρώτα μία δίκαιη κατανομή των προσφύγων σε ΟΛΕΣ τις χώρες της Ένωσης –η οποία φυσικά θα προέτασσε τον λόγο της αφομοίωσης υπό αυστηρούς κανόνες που δεν θα έκαναν τη Γηραιά Ήπειρο να φαντάζει ως παράδεισος επιδομάτων και εξαρτώμενων ατόμων στους αντίποδες της ατομικής ευθύνης– ώς τον χυδαίο λαϊκιστικό εθνικισμό χωρών που ασφυκτιούν στις αξίες της Ένωσης, το όραμα μίας ενιαίας μεταναστευτικής πολιτικής οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Επί πλέον, αδυνατεί κανείς να πιστέψει πως δημοκράτες πολίτες δεν συγκλονίζονται βλέποντας την Ευρώπη να παρακαλά γονυπετώς το νεο-ολοκληρωτικό φονταμενταλιστικό, αντιχειραφετησιακό σύστημα Ερντογάν, πράγμα το οποίο (ατυχώς) συμβολοποιήθηκε στα κόκκινα τριαντάφυλλα του Έλληνα πρωθυπουργού, που του προσέδωσε και την ανάλογη νομιμοποίηση.

Εν κατακλείδι, οι εικόνες στον απονεκρωμένο χρόνο της Ειδομένης δεν είναι η ευθύνη της ιστορίας όπως με ιταμότητα κατέληξε το εκτελεστικό όργανο του προγραμματικού αναχρονισμού. Είναι το αποτύπωμα της συλλογικής μας ήττας.

Ενδεικτική βιβλιογραφία

Σε ομιλία του στην Βουλή ο Κώστας Δουζίνας, εμφανίζεται να λέει: «Ο Σύριζα είναι αυτό το συμβάν που εμφανίζεται να αλλάζει το ρου της Ιστορίας» (η νοηματοδότηση είναι εδώ εμφανής). Βρέθηκε στοhttps://www.youtube.com/watch?v=4wSmyngfJ80

Πέτρος Παπασαραντόπουλος, «Το ψέμα δεν είναι ψέμα», The Books’ Journal, δημοσιεύτηκε στις 30/12/2015, βρέθηκε στο http://booksjournal.gr/slideshow/item/1724-%CF%84%CE%BF-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1

Γιάννης Βούλγαρης, «Κερδίζεται!», ΤΑ ΝΕΑ, δημοσιεύτηκε στις 29/06/2015, βρέθηκε στοhttp://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5253314/kerdizetai/

Παναγής Παναγιωτόπουλος, «Μια οικονομία με δραχμή για τους φτωχούς και ευρώ για τους πλούσιους»,LIFO, δημοσιεύτηκε την 1/7/2015, βρέθηκε στο http://www.lifo.gr/team/apopseis/58838

Σώτη Τριανταφύλλου, Πλουραλισμός, Πολυπολιτισμικότητα, Ενσωμάτωση, Αφομοίωση. Σημειώσεις για τη Σύγχρονη Ανοιχτή Κοινωνία, Πατάκη, 2014.

Πηγή:

http://booksjournal.gr/slideshow/item/1986-το-δραχμοσύνορο,-η-θεολογία-και-το-κράτος-διακινητής-μία-παρέμβαση