«Απόψε χτυπούνε τις γυναίκες». Γαμημένοι φασίστες.

Η 30ή Ιανουαρίου 1950 είναι η μέρα του ξυλοδαρμού των εξορίστων γυναικών στο κολασμένο νησί της Μακρονήσου.
Στο αιματοβαμμένο αυτό νησί της φρίκης και του τρόμου.

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ – 30 ΓΕΝΑΡΗ 1950 «Απόψε χτυπούνε τις γυναίκες» | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ – 30 ΓΕΝΑΡΗ 1950 «Απόψε χτυπούνε τις γυναίκες» ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΕΛΛΑΔΑ + ΡΑΤΣΙΣΜΟΣΙαν 19, 2016 Στο ημερολόγιο, η μέρα…

KAR.ORG.GR|ΑΠΟ ΚΙΝΗΣΗ

NAI ΡΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕ ΔΟΛΟΦΟΝΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΟΗΤΟΙ, ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΕΙΞΑΜΕ ΕΛΕΟΣ.

Δυο φορές, οι Γερμανοί ανατινάξατε τον κόσμο ολόκληρο, με 100 εκ. νεκρούς και καταστρέψατε 500.000.000 δωμάτια! Το δωματιάκι με τους δυναμίτες και το κερί, μην ανατιναχθεί, φοβάσαι… ανόητε;

ΟΙ ΦΑΣΙΖΟΥΣΕΣ πρακτικές και η αμετροέπεια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Σόιμπλε.

Διακατέχεται επίσης από ένα ανθελληνικό σύνδρομο, το οποίο του βγαίνει αυθόρμητα, όπως σε πολλούς Γερμανούς πολιτικούς αφού δεν μπορούν να ξεχάσουν ότι η μικρή Ελλάδα ύψωσε το ανάστημά της και συνέτριψε τις στρατιές των κατακτητών που μας έστειλε ο Αδόλφος Χίτλερ και ότι στάθηκε εμπόδιο η ηρωική άμυνα των Κρητικών, στο να καταλάβει την Ρωσία, πριν έρθει ο χειμώνας που τους αποδεκάτισε.

Προβληματικός σε όλα του ο Σόιμπλε με την κουτοπονηριά που τον διακρίνει δανείστηκε το κεντρικό σύνθημα της προεκλογικής καμπάνιας του Μπιλ Κλίντον «είναι η οικονομία ηλίθιε» και παραφράζοντας το, είπε «είναι η εφαρμογή ανόητε». Προφανώς με το άθλιο αυτό τσιτάτο επιχείρησε αφενός να δικαιολογήσει την αποτυχία των μέτρων, που πήρε η τρόικα τα τελευταία πέντε χρόνια και να ρίξει τις ευθύνες για το ναυάγιο του προγράμματος στους Έλληνες και τον Αλέξη Τσίπρα, που δήθεν δεν το εφαρμόζουν όπως πρέπει και συγχρόνως να βρίσει τον ελληνικό λαό, ως ανόητο. Σε κάθε περίπτωση η απάντηση στον Σόιμπλε έπρεπε να δοθεί στα γαλλικά γιατί τα γερμανικά πολιτικά παχύδερμα δεν καταλαβαίνουν από ευγένεια, ούτε έχουν δημοκρατικές ευαισθησίες.

Κάποιος έπρεπε να πει στον Σόιμπλε: «Είμαστε Έλληνες ανόητε και δεν σε φοβόμαστε»! Άλλωστε εξασφαλίσαμε τον παγκόσμιο θαυμασμό ξεπαστρεύοντας τους φασίστες των SS, όταν οι υπόλοιπες χώρες και οι λαοί της Ευρώπης τους προσκυνούσαν και έκαναν τον τροχονόμο για να περάσουν οι σιδηρόφρακτες στρατιές του Χίτλερ. Οι Έλληνες δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ Γερμανοί, γιατί έχουν γεννήσει τον πολιτισμό και τη δημοκρατία. Αντίθετα οι Γερμανοί, του προβληματικού Σόιμπλε έβαλαν φωτιά σε ολόκληρο τον κόσμο οδηγώντας στο θάνατο εκατό εκατομμύρια ανθρώπους. Οι Γερμανοί του Σόιμπλε είναι αυτοί που οδηγούσαν στους φούρνους τους Εβραίους στήνοντας ολοκαυτώματα. Οι ηγέτες της Γερμανίας του Σόιμπλε είναι αυτοί που ευθύνονται για τους δύο παγκόσμιους πολέμους, τις καταστροφές, τους βασανισμούς και τον αφανισμό των πολιτιστικών μνημείων. Όντας οι ίδιοι απολίτιστοι ανατίναξαν πεντακόσια εκατομμύρια δωμάτια και τώρα ο Σόιμπλε έχει αποκτήσει ευαισθησία στους δυναμίτες και προσέχει μήπως ανατινάξει κανένα δωματιάκι… Είναι δικαίωμα του κάθε Σόιμπλε να διακατέχεται από σύνδρομα, εμμονές και ψυχολογικές εναλλαγές. Αυτά όμως αποτελούν ιδιωτική του υπόθεση και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να βγάζει τα απωθημένα του, βρίζοντας τους Έλληνες και επιχειρώντας με κουτοπονηριά να μειώσει τους ηγέτες της χώρας μας. Γιατί αν θέλει να αναζητήσει τις κακοδαιμονίες της Ευρώπης δεν είναι δύσκολο. «Είναι ο φασισμός ανόητε» που κατέστρεψε την Ευρώπη και η λιτότητα που οδηγεί την παγκόσμια οικονομία πάλι στον γκρεμό. Είναι ο γερμανικός φασισμός, ψεύτη Σόιμπλε, που σκόρπισε τη συμφορά στην Ευρώπη και στην Ελλάδα που η ανθρωπότητα τον πλήρωσε με εκατό εκατομμύρια ψυχές στους δύο παγκόσμιους πολέμους.

Είναι οι στρατιές των SS αγαπητέ Βόλφγκανγκ που άρπαξαν τα αποθέματα χρυσού της χώρας μας για να χρηματοδοτήσουν τα πάντσερ του Χίτλερ. Είναι το κατοχικό δάνειο αξιότιμε κ. Σόιμπλε που δεν μας το επιστρέψατε ακόμα. Βέβαια η γερμανική ηγεσία θρασύτατη και προκλητική όπως πάντα και με τη γνωστή υπεροψία της αντί να απολογείται για τα εγκλήματα που διέπραξε σε βάρος του ελληνικού λαού και ολόκληρης της ανθρωπότητας, συνεχίζει να προκαλεί.

http://www.athensmagazine.gr/reviews/eimaste-ellhnes-anohte-mia-dynamikh-apanthsh-ston-bolfangk-soimple

O αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν μια μαζική διαδήλωση λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Η εξέγερση ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου 1973, κλιμακώθηκε σχεδόν σε αντιχουντική επανάσταση και έληξε με αιματοχυσία το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, μετά από μια σειρά γεγονότων που ξεκίνησαν με την είσοδο αρμάτων μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου

Στρατιώτες και αστυνομικοί έβαλαν με πραγματικά πυρά κατά πολιτών μέχρι και την επόμενη μέρα, με συνέπεια αρκετούς θανάτους στον χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο, αλλά και στην υπόλοιπη Αθήνα. Η πρώτη επίσημη καταγραφή τον Οκτώβριο του 1974, από τον εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, εντόπισε 18 επίσημους ή πλήρως βεβαιωθέντες νεκρούς και 16 άγνωστους «βασίμως προκύπτοντες». Ένα χρόνο αργότερα ο αντιεισαγγελέας εφετών Ιωάννης Ζαγκίνης έκανε λόγο για 23 νεκρούς, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης που ακολούθησε προστέθηκε ακόμη ένας. Οι πρώτες (δημοσιογραφικές) προσπάθειες για την καταγραφή των γεγονότων μιλούσαν για 59 νεκρούς ή και 79 θύματα, με βάση τον κατάλογο Γεωργούλα. Σύμφωνα με έρευνα του διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 2003, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών ανέρχεται σε 23, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16.

Ο Χρήστος Λάζος υποστηρίζει ότι οι νεκροί είναι 83 και ίσως περισσότεροι. Ανάμεσά τους ο 19χρονος Μιχάλης Μυρογιάννης, ο μαθητής λυκείου Διομήδης Κομνηνός και ένα πεντάχρονο αγόρι που εγκλωβίστηκε σε ανταλλαγή πυρών στου Ζωγράφου. Κατά τη δίκη των υπευθύνων της χούντας υπήρξαν μαρτυρίες για τον θάνατο πολλών πολιτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Τέλος χιλιάδες σύμφωνα με εκτιμήσεις ήταν οι τραυματίες πολίτες.

«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974» Του Παντελή Βούλγαρη.

Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη
«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». Ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών.
« Σε αυτό το φιλμ υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. « Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».
Σιγά σιγά άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό.Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ».
Δ εν έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί «καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος Καβουκίδης.

Ήταν κορίτσια μόλις είκοσι χρονών και βασανίστηκαν από την χούντα. Αλίντα Δημητρίου – Τα κορίτσια της βροχής.

Γυναίκες οι οποίες συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της χούντας εξομολογούνται στην κάμερα τις αληθινές ιστορίες τους.

«Τα κορίτσια της βροχής» τον καιρό της Χούντας ήταν μόλις είκοσι χρονών. Φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν χωρίς να προδώσουν τα ιδανικά τους. Πάλεψαν ισάξια δίπλα στους άντρες εκείνης της εποχής που αγωνίζονταν για τη δημοκρατία. Στην ταινία καταθέτουν τη μαρτυρία τους 50 γυναίκες. Είναι ακόμη πολύ νέες, ενεργές και εξακολουθούν να πιστεύουν στον αγώνα που έκαναν. Είναι γυναίκες απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα που ακόμα και σήμερα τις δένει μια δυνατή φιλία.
Τις χαρακτηρίζει η ίδια περηφάνια, με τις Γυναίκες της Αντίστασης, το ίδιο ήθος, το ίδιο πείσμα για την εδραίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η Αλίντα Δημητρίου από το 1977 ως το 1994 έχει κάνει περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το Υπουργείο Πολιτισμού (π.χ. Το Θέατρο στο βουνό, Ανθρώπινα Δικαιώματα (10 ημίωρα), Γυναίκες (6 ημίωρα). Από το 1994 -2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ. Το 2008 ξεκίνησε την τριλογία για τη συμμετοχή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες με τα ντοκιμαντέρ:

2008: Πουλιά στο βάλτο (104 min.) – (Κατοχή)
Έχει τιμηθεί με εφτά βραβεία και από μια κόπια βρίσκεται στα Γενικά Αρχεία της Σόφιας, στα ΓΑΚ της Σπάρτης, στα ΓΑΚ του Ναυπλίου.

2009: Η ζωή στους βράχους (100 min.) – (Δημ. Στρατός & Εξορία)
Έχει τιμηθεί με ένα βραβείο

2011: Τα κορίτσια της βροχής (120 min.) – (Επταετία).