Αρχείο κατηγορίας ΥΠΕΡΟΧΟ

Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει το Χριστουγενιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: “Έρωτας στα χιόνια”.

Παπαδιαμάντης -Νοταρά

επιμέλεια: Αναστασία Λεοντή

O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και οι γιορτινές ημέρες.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 4 Μαρτίου 1851 και πέθανε στη Σκιάθο στις 3 Ιανουαρίου 1911.Έρχεται στη  σκέψη μας τις ημέρες των εορτών, που ο ίδιος περιγράφει και αισθάνεται με την αγνότητα, την πνευματικότητα και την σπάνια ευαισθησία που υπάρχει σε ολόκληρο το λογοτεχνικό του έργο. Κοντά στις Γιορτές και μετά από ολόκληρα 109 χρόνια από τον θάνατο του, διαλέξαμε μια φωτογραφία του, που «τράβηξε» ο λογοτέχνης σύγχρονος του Παύλος Νιρβάνας, το αυτοβιογραφικό του σημείωμα, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Πολιτεία» από τον Γιάννη Βλαχογιάννη στις 13 Σεπτεμβρίου 1925, ένα απόφθεγμα του και το διήγημα «Ο έρωτας στα χιόνια» (1985).(Κρατήσαμε την ορθογραφία του Παπαδιαμάντη).

«Μεταξύ όλων των επαγγελμάτων, εις όλον το Γένος, περνά εξόχως το επάγγελμα της θρησκείας, καθώς και του πατριωτισμού».

Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

«Εγεννήθην εν Σκιάθω τη 4 Μαρτίου 1851. Εβγήκα από το Ελληνικόν Σχ(ολείον) εις τα 1863, αλλά μόνον το 1867 εστάλην εις το Γυμνάσιον Χαλκίδος, όπου ήκουσα την Α΄και Β΄τάξιν. Την Γ΄εμαθήτευσα εις Πειραιά, είτα διέκοψα τας σπουδάς μου, κ’ έμεινα εις την πατρίδα. Κατά  Ιούλιον του 1872 επήγα εις το Άγιον Όρος χάριν προσκυνήσεως, όπου έμεινα ολίγους μήνας. Τω 1873 ήλθα εις Αθήνας κ’ εφοίτησα εις την Δ΄ του Βαρβακείου. Τω 1874 ενεγράφην εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν, όπου ήκουσα κατ’ εκλογήν ολίγα μαθήματα φιλολογικά, κατ’ ιδίαν δε ησχολούμην εις τας ξένας γλώσσας.

Μικρός εζωγράφιζα Αγίους, είτα έγραφα στίχους, κ’εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας. Τω 1868 επεχείρησα να γράψω μυθιστόρημα. Τω 1879 εδημοσιεύθη η Μετανάστις,έργον μου, εις τον Νεολόγον Κ/πόλεως. Τω 1881 έν θρησκευτικόν ποιημάτιον εις το περιοδικόν Σωτήρα.Τω 1882 εδημοσιεύθη Οι Έμποροι των Εθνών εις το  Μη χάνεσαι. Αργότερα έγραψα περί τα εκατόν διηγήματα δημοσιευθέντα εις διάφορα περιοδικά κ’ εφημερίδας».

Προτείνομε να ακούσετε την Σαπφώ Νοταρά να διαβάζει Παπαδιαμάντη

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ

Καρδιά του χειμώνος. Χριστούγεννα, Άης Βασίλης, Φώτα.

Και αυτός εσηκώνετο το πρωί, έρριπτεν εις τους ώμους την παλιάν πατατούκαν του, το μόνον ρούχον οπού εσώζετο ακόμη από τους προ της δυστυχίας του χρόνους, και κατήρχετο εις την παραθαλάσσιον αγοράν, μορμυρίζων, ενώ κατέβαινεν από το παλαιόν μισογκρεμισμένον σπίτι, με τρόπον ώστε να τον ακούη η γειτόνισσα:

− Σεβντάς είν’ αυτός, δεν είναι τσορβάς …· έρωντας είναι, δεν είναι γέρωντας.

Το έλεγε τόσον συχνά, ώστε όλες οι γειτονοπούλες οπού τον ήκουαν του το εκόλλησαν  ως παρατσούκλι: «Ο μπαρμπα−Γιαννιός ο Έρωντας».

Διότι δεν ήτο πλέον νέος, ούτε εύμορφος, ούτε άσπρα είχεν. Όλα αυτά τα είχε φθείρει προ χρόνων πολλών, μαζί με το καράβι, εις την θάλασσαν, εις την Μασσαλίαν.

Είχεν αρχίσει το στάδιόν του με αυτήν την πατατούκαν, όταν επρωτομβαρκάρησε ναύτης εις την βομβάρδαν του εξαδέλφου του. Είχεν αποκτήσει, από τα μερδικά του όσα ελάμβανεν από τα ταξίδια, μετοχήν επί του πλοίου, είταείχεν αποκτήσει πλοίον ιδικόν του, και είχε κάμει καλά ταξίδια. Είχε φορέσει αγγλικές τσόχες, βελούδινα γελέκα, ψηλά καπέλα, είχε κρεμάσει καδένες χρυσές με ωρολόγια, είχεν αποκτήσει χρήματα· αλλά τα έφαγεν όλα εγκαίρως με τας Φρύνας εις την Μασσαλίαν, και άλλο δεν του έμεινεν , ειμή η παλιά πατατούκα, την οποίαν εφόρει πεταχτήν επ’ ώμων, ενώ κατέβαινε το πρωί εις την παραλίαν, διά να μπαρκάρη σύντροφος με καμμίαν βρατσέραν εις μικρόν ναύλον, ή διά να πάγη με ξένην βάρκαν να βγάλη κανένα χταπόδι εντός του λιμένος.

Κανένα δεν είχεν εις τον κόσμον, ήτον έρημος. Είχε νυμφευθή, και είχε χηρεύσει, είχεν αποκτήσει τέκνον, και είχεν ατεκνωθή.

Και αργά το βράδυ, την νύκτα, τα μεσάνυκτα, αφού έπινεν ολίγα ποτήρια διά να ξεχάση ή διά να ζεσταθή, επανήρχετο εις το παλιόσπιτο το μισογκρεμισμένον, εκχύνων εις τραγούδια τον πόνον του:

Σοκάκι μου μακρύ−στενό, με την κατεβασιά σου,

κάμε κι  εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Άλλοτε παραπονούμενος ευθύμως:

Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα,

δεν είπες μια φορά κ’ εσύ, Γιαννιό μου έλα μέσα.

Χειμών βαρύς, επί ημέρας ο ουρανός κλειστός. Επάνω εις τα βουνά χιόνες, κάτω εις τον κάμπον χιονόνερον. Η πρωία ενθύμιζε το δημώδες:

Βρέχει, βρέχει και χιονίζει,

κι ο παπάς χειρομυλίζει.

Δεν εχειρομύλιζεν ο παπάς, εχειρομύλιζεν η γειτόνισσα, η πολυλογού και ψεύτρα, του άσματος του μπαρμπα−Γιαννιού. Διότι τοιούτον πράγμα ήτο· μυλωνού εργαζομένη με την χείρα, γυρίζουσα τον χειρόμυλον. Σημειώσατε ότι, τον καιρόν εκείνον, το αρχοντολόγι του τόπου το είχεν εις κακόν του να φάγη ψωμί ζυμωμένον με άλευρον από νερόμυλον η ανεμόμυλον, κι επροτίμα το διά χειρομύλου αλεσμένον.

Και είχε πελατείαν μεγάλην, η Πολυλογού. Εγυάλιζεν, είχε μάτια μεγάλα, είχε βερνίκι εις τα μάγουλά της. Είχεν ένα άνδρα, τέσσαρα παιδιά, κι ένα γαιδουράκι μικρόν διά να κουβαλά τα αλέσματα. Όλα τα αγαπούσε, τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαιδουράκι της. Μόνον τον μπαρμπα−Γιαννιόν δεν αγαπούσε.

Ποίος να τον αγαπήση αυτόν; Ήτο έρημος εις τον κόσμον.

Και είχε πέσει εις τον έρωτα, με την γειτόνισσαν την Πολυλογού, διά να ξεχάση το καράβι του, τας λαϊδας της Μασσαλίας, την θάλασσαν και τα κύματά της, τα βάσανά του, τας ασωτίας του, την γυναίκα του, το παιδί του. Και είχε πέσει εις το κρασί διά να ξεχάση την γειτόνισσαν.

Συχνά, όταν επανήρχετο το βράδυ, νύκτα, μεσάνυκτα, και η σκιά του, μακρά, υψηλή, λιγνή, με την πατατούκαν φεύγουσαν και γλιστρούσαν από τους ώμους του, προέκυπτεν εις τον μακρόν, στενόν δρομίσκον, και αι νιφάδες, μυίαι λευκαί, τολύπαι βάμβακος, εφέροντο στροβιληδόν εις τον αέρα, και έπιπτον εις την γην, και έβλεπε το βουνόν ν’ ασπρίζη εις το σκότος, έβλεπε το παράθυρον της γειτόνισσας κλειστόν, βωβόν, και τον φεγγίτην να λάμπη θαμβά, θολά, και ήκουε τον χειρόμυλον να τρίζη ακόμη, και ο χειρόμυλος έπαυε, και ήκουε την γλώσσάν της ν’ αλέθη, ι’ ενθυμείτο τον άνδρα της, τα παιδιά της, το γαιδουράκι της, οπού αυτή όλα τα αγαπούσε, ενώ αυτόν δεν εγύριζε μάτι να τον ιδή, εκαπνίζετο, όπως το μελίσσι, εφλομώνετο, όπως το χταπόδι, και παρεδίδετο εις σκέψεις φιλοσοφικάς και εις ποιητικάς εικόνας.

− Να είχεν ο έρωτας σαϊτες!… να είχε βρόχια… να είχε φωτιές… Να τρυπούσε με τις σαϊτες του τα παραθύρια… να ζέσταινε τις καρδιές… να έστηνε τα βρόχια του απάνω στα χιόνια… Ένας γερο−Φερετζέλης πιάνει με τις θηλιές του χιλιάδες κοτσύφια.

Εφαντάζετο τον έρωτα ως ένα είδος γερο−Φερετζέλη, όστις να διημερεύη πέραν εις τον υψηλόν, πευκόσκιον λόφον, και ν’ ασχολήται εις το να στήνη βρόχια επάνω εις τα χιόνια, διά να συλλάβη τις αθώες καρδιές, ως μισοπαγωμένα κοτσύφια, τα οποία ψάχνουν εις μάτην, διά ν’ ανακαλύψουν τελευταίαν τινά χαμάδα μείνασαν εις τον ελαιώνα. Εξέλιπον οι μικροί μακρυλοί καρποί από τας ευώδεις μυρσίνας εις της Μαμούς το ρέμα, και τώρα τα κοτσυφάκια τα λάλα με το αμαυρόν πτέρωμα, οι κηρομύται οι γλυκείς και οι κίχλαι αι εύθυμοι πίπτουσι θύματα της θηλιάς του γερο−Φερετζέλη.

Την άλλην βραδιάν επανήρχετο, όχι πολύ οινοβαρής, έρριπτε βλέμμα εις τα παράθυρα της Πολυλογούς, ύψωνε τους ώμους, κι εμορμύριζεν:

− Ένας Θεός θα μας κρίνη… κι ένας θάνατος θα μας ξεχωρίση. Και είτα μετά στεναγμού προσέθετε:

− Κι ένα κοιμητήρι θα μας σμίξη.

Αλλά δεν ημπορούσε, πριν απέλθη να κοιμηθή, να μην υποψάλη το σύνηθες ασμάτιον:

Σοκάκι μου μακρύ−στενό, με την κατεβασιά σου,

κάμε κι εμένα γείτονα με την γειτόνισσά σου.

Την άλλην βραδιάν, η χιών είχε στρωθή σινδών, εις όλον τον μακρόν, στενόν δρομίσκον.

− Άσπρο σινδόνι… να μας ασπρίση όλους στο μάτι του Θεού… ν’ ασπρίσουν τα σωθικά μας… να μην έχουμε κακή καρδιά μέσα μας.

Εφαντάζετο αμυδρώς μίαν εικόνα, μίαν οπτασίαν, εν ξυπνητόν όνειρον. Ωσάν η χιών να ισοπεδώση και ν’ ασπρίση όλα τα πράγματα, όλας τας αμαρτίας, όλα τα περασμένα: Το καράβι, την θάλασσαν, τα ψηλά καπέλα, τα ωρολόγια, τας αλύσεις τας χρυσάς και τας αλύσεις τας σιδηράς, τας πόρνας της Μασσαλίας, την ασωτίαν, την δυστυχίαν, τα ναυάγια, να τα σκεπάση, να τα εξαγνίση, να τα σαβανώση, διά να μη παρασταθούν όλα γυμνά και ξετραχηλισμένα, και ως εξ οργίων και φραγκικών χορών εξερχόμενα, εις το όμμα του Κριτού, του Παλαιού Ημερών, του Τρισαγίου. Ν’ ασπρίση και να σαβανώση τον δρομίσκον τον μακρόν και τον στενόν με την κατεβασιάν του και με την δυσωδίαν του, και τον οικίσκον τον παλαιόν και καταρρέοντα, και την πατατούκαν την λερήν και κουρελιασμένην: Να σαβανώση και να σκεπάση την γειτόνισσαν την πολυλογού και ψεύτραν, και τον χειρόμυλόν της, και την φιλοφροσύνην της, την ψευτοπολιτικήν της, την φλυαρίαν της, και το γυάλισμά της, το βερνίκι και το κοκκινάδι της, και το χαμόγελόν της, και τον άνδρα της, τα παιδιά της και το γαιδουράκι της: Όλα, όλα να τα καλύψη, να τα ασπρίση, να τα αγνίση!

Την άλλην βραδιάν, την τελευταίαν, νύκτα, μεσάνυκτα, επανήλθε μεθυσμένος πλειότερον παρά ποτέ.

Δεν έστεκε πλέον εις τα πόδια του, δεν εκινείτο ουδ’ ανέπνεε πλέον.

Χειμών βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημασμένη. Μοναξία, ανία, κόσμος βαρύς, κακός, ανάλγητος. Υγεία κατεστραμμένη. Σώμα βασανισμένον, φθαρμένον, σωθικά λυωμένα. Δεν ημπορούσε πλέον να ζήση, να αισθανθή, να χαρή. Δεν ημπορούσε να εύρη παρηγορίαν, να ζεσταθή. Έπιε διά να σταθή, έπιε διά να πατήση, έπιε διά να γλιστρήση. Δεν επάτει πλέον ασφαλώς το έδαφος.

Ηύρε τον δρόμον, τον ανεγνώρισεν. Επιάσθη από το αγκωνάρι. Εκλονήθη. Ακούμβησε τις πλάτες, εστύλωσε τα πόδια. Εμορμύρισε:

− Να είχαν οι φωτιές έρωτα!… Να είχαν οι θηλιές χιόνια…

Δεν ημπορούσε πλέον να σχηματίση λογικήν πρότασιν. Συνέχεε λέξεις και εννοίας.

Πάλιν εκλονήθη. Επιάσθη από τον παραστάτην μιάς θύρας. Κατά λάθος ήγγισε το ρόπτρον. Το ρόπτρον ήχησε δυνατά.

− Ποιος είναι;

Ήτο η θύρα της Πολυλογούς, της γειτόνισσας. Ευλογοφανώς θα ηδύνατό τις να του αποδώση πρόθεσιν ότι επεχείρει ν’ αναβή, καλώς η κακώς, εις την οικίαν της. Πώς όχι;

Επάνω εκινούντο φώτα και άνθρωποι. Ίσως εγίνοντο ετοιμασίαι. Χριστούγεννα, Άης−Βασίλης, Φώτα, παραμοναί. Καρδιά του χειμώνος.

− Ποιος είναι; είπε πάλιν η φωνή.

Το παράθυρον έτριξεν. Ο μπαρμπα−Γιαννιός ήτο ακριβώς υπό τον εξώστην, αόρατος άνωθεν. Δεν είναι τίποτε. Το παράθυρον εκλείσθη σπασμωδικώς. Μίαν στιγμήν ας αργοπορούσε!

Ο μπαρμπα−Γιαννιός εστηρίζετο όρθιος εις τον παραστάτην. Εδοκίμασε να είπη το τραγούδι του, αλλ’ εις το πνεύμά του το υποβρύχιον, του ήρχοντο ως ναυάγια αι λέξεις:

«Γειτόνισσα πολυλογού, μακρύ−στενό σοκάκι!…»

Μόλις ήρθρωσε τας λέξεις, και σχεδόν δεν ηκούσθησαν. Εχάθησαν εις τον βόμβον του ανέμου και εις τον στρόβιλον της χιόνος.

− Και εγώ σοκάκι είμαι, εμορμύρισε… ζωντανό σοκάκι.

Εξεπιάσθη από την λαβήν του. Εκλονήθη, εσαρρίσθη, έκλινε και έπεσεν. Εξηπλώθη επί της χιόνος, και κατέλαβε με το μακρόν του ανάστημα όλον το πλάτος του μακρού στενού δρομίσκου.

Άπαξ εδοκίμασε να σηκωθή, και είτα εναρκώθη. Εύρισκε φρικώδη ζέστην εις την χιόνα.

«Είχαν οι φωτιές έρωτα!… Είχαν οι θηλιές χιόνια!»

Και το παράθυρον προ μιάς στιγμής είχε κλεισθή. Και αν μίαν μόνον στιγμήν ηργοπόρει, ο σύζυγος της Πολυλογούς θα έβλεπε τον άνθρωπον να πέση επί της χιόνος.

Πλην δεν τον είδεν ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. Κ’ επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Και η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς, εκορυφώθη. Και η χιών έγινε σινδών, σάβανον.

Και ο μπαρμπα−Γιαννιός άσπρισεν όλος, κι  εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρασταθή γυμνός και ξετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Κριτού, του Παλαιού Ημερών, του Τρισαγίου.

Ο Oneiros (το τέρας που κρύβεται στα δέντρα) είναι το τέρας HIBM που με ακολουθεί.

I Document The Progression Of My Rare Disease In Heartbreaking Illustrations.Φωτογραφία του χρήστη Kam Redlawsk's Art.

At age 20 I set out to complete an Industrial Design Bachelors degree. At the same time I began experiencing mysterious physical symptoms, symptoms that would lead me to an unimaginable future.

I went from kicking soccer balls, running and leading an active life to making use of leg braces, canes and today a full-time wheelchair. After 5 years of searching for a name for this uninvited stumbling block, I would learn I had an extremely rare muscle deterioration genetic condition called HIBM (today it’s called GNEM) which could take my once active body to quadriplegic state. This rare condition affects one to three thousand people worldwide. My condition is known to the medical world as an “orphan disease” which is ironic since I was born an orphan in South Korea.

All the doctors told me there was no hope, I was too rare to ever meet another patient like myself and I should quit college and lead a less ambitious life. According to their medical textbooks my future looked bleak.

After completing my Bachelors I flew to California and found a design job as a toy designer. I also found brothers who had my condition. One is a doctor, the other a research scientist. Together they set out to help propel advocacy and research science for HIBM. I was no longer alone and the medical world was wrong.

My world had opened and I began advocacy to help spread awareness about my condition. I offered my design services and fundraised but it’s hard for people to empathize with medical textbook definitions so I began blogging about my personal experiences with HIBM. Then I realized some respond to stories visually. So I taught myself illustration and began drawing out my experiences to raise awareness. I hoped my simple drawings would not only educate the viewer about HIBM but also the viewer could see themselves in my drawings and relate it to their own struggles.

18 years I’m wheelchair bound but live life even larger than when I was able bodied. I’m constantly traveling and participating in daredevil stunts. My upper body has begun weakening and one day could be immobile, unable to draw…So, what do you do when you find out your future will be different than you thought? You draw, you live.

More info: kamredlawsk.com | Facebook

It’ll Be Alright

At the time of this drawing I was still walking but I could literally feel my steps slipping away from me, as I was fitted for my first wheelchair. I was saddened. This was a significant milestone—one that I had done my best to avoid, hoping I would make it to clinical trials and bypass the chair completely. If HIBM (aka GNEM) was like a tree, this is how it spreads, with a ball of yarn clinging to me, drawing me in closer and closer. I titled the illustration, “It’ll Be Alright,” because this is what I tell myself as I push through the increasingly difficult stages of this condition.

I Don’t Want To Be An Inspiration Today

Being an advocate and public about my condition makes me feel like this most of the time.

I often hear “You’re an inspiration”. I get it. I say this to others too. But the truth is I don’t want to be an inspiration. Sometimes this comment makes me feel like a fraud. Like I’m on a pedestal under false pretenses because I don’t want to be an inspiration. The “inspiration” just wants to be normal, preferably unknown.

Daydreaming

Much of my work involves female figures – adult and/or childlike. They are me and come in many forms. Sometimes it’s a juxtaposition of me being able to run as a child versus being wheelchair bound today. Sometimes it’s a commentary on the relationships between our childlike versions versus our more stoic adult versions. Our freer self versus our fearful self. Beauty and pain. Humility and perspective. Stillness and turbulence – it’s our struggles personified in some distant dream-like land. The past, present and future lies within each of us and they battle for dominance and recognition.

Many of my environments are inspired by recurring childhood dreams.

Please Don’t Leave Me

This represents the degradation of my upper extremities. One day I looked down at my hands and realized they began mirroring other HIBM patients whose hands and fingers have progressed into languid fixtures. What has happened to my legs is now happening to my arms, fingers, hands, shoulders and neck. It’s a hard experience. An unexpected and unwelcomed life lesson.

Losing your legs is one thing but losing your arms, hands and fingers is an entirely different experience. With each level of progression I’m reminded of the depth and severity of this condition. Pieces of me are disappearing like sand in the wind and time continues to haunt me.

Waves

Waves of life inevitably grab us, its how we sail through the turbulence that matters.

Better Days Ahead

I love window light and its endless patterns. They are so simple, yet so graphic and descriptive. They tell a story of their travels; where they have been, where they are going.

Window light seeping in between blinds always makes me think of solitude, loneliness and contemplation. It makes me think of the days you don’t want to get out of bed, when you would rather let the strips of light lay on your body and make it bend to you rather than bending to life. Enough warm light to caress your face, as if those strips bring you some connection to the outside world, but hidden enough to stay disconnected so no one can see you. We all have bad days. Today, tomorrow or the future sometimes taunts us. The things we are struggling with, whether it be a disease, disability, depression, death, loss, relationships or life’s obstacles that seem to hold us down with little hope. In those moments I turn my head towards the warm ray bans and murmur to myself, “Better days are ahead”.

Baby Mine

As an adoptee it was a dream to have children, particularly a daughter. But some dreams never come true. In order to keep moving, you have to gently send them off into space and move onto new dreams.

Oneiros and I

Oneiros (the monster lurking in the trees) is the HIBM monster that follows me. It’s a part of me. A part I don’t want, nor invited, nor created but a part of me, nonetheless.

He knows not what he does, only that he has to be with me. He grieves and ponders over my constant desire to escape him. My apathy for him saddens him. This is what he was designed for.

HIBM is Oneiros. Like an innocent child, he has real feelings, real purpose and a real attachment to me. Sometimes he does wonderful things for me and other times I want to be left alone. I’m waiting for him to leave. He is a constant reminder of my past, present and future.

It’s a part I have no control over. A part that is both good and bad, creating shaded grey areas of emotions. I can’t be completely angry over something that has brought about such perspective but perspective is sometimes painful but there is no way around it. It’s a process of working with our little monster. And so in my head I’ve personified him, an entity that also has real emotions, hurt and pain.

So here we are. We have a relationship. There is an Oneiros in all of us.

Raven Girl

Cycle of life. From pain there is beauty, from beauty there is pain.

What’s Everyone Staring At?

“What’s wrong with you?” is a common question I get from immediate strangers. Society tends to like what is the same and easily defined so when something different “rolls” in it can sometimes feel like this.
However difficult this condition is, stripping me of choices and the life I wanted for myself, I can still say that I love that I am unique. It has taught me so much, and I have never been as confident as I am today. Uncomfortable can be a good thing. In fact, I say, the more you can put yourself into uncomfortable situations, the better.

To those who ask, “What’s wrong with you?” I answer, “There is nothing wrong with me. I’m just fine.”

Ponytale

In 2013 I wrote: “My hair has been short for the last few years but recently I have been growing it out. My shoulders, arms, hands and fingers are significantly weaker than they were a year ago. This makes tasks like washing my hair, blow drying and doing something as simple as tying a ponytail much more difficult and glaringly obvious of what has left and what is leaving.

I remember grabbing my hair and tying it up with a rubber band as a child, teenager and young adult. Never did I give this act a second thought. It was effortless. It took a second to accomplish. I took it for granted.

Last month I tied my hair for the first time in years and frustratingly took five minutes to achieve. My weakened shoulders make it difficult to raise my arms. Holding a bundle of hair now gives my diluted fingers a challenge.

“This has never been hard in the past,” I thought. “NOT this, too…”

With a progressive condition there is no end, no finale, no rest. This trivial task serves as a reminder of things to come. It is the moments that make up a story.

In Pieces

Signs

One weekend I was exploring and paid particular attention to a row of street signs. “Are they talking to me?” I wondered.

Like Them

One afternoon at a traffic light I looked up and saw a flock of birds sitting on a telephone line. The day was overcast and those birds felt ominous. I felt like they peered down at us, watching us before they in unison flew into the sky and disappeared. I thought “freedom”. And I wanted to be like them.

Essence Remains

What Is Sexy?

Growing up, I never saw “sexy” and “beautiful” figures offered to me in the form of a “disabled” person. This inevitably fed an initial perception of disabled persons being essentially “asexual.” Obviously, now that I am an adult with the intimate experience of being “disabled,” I know that such an idea is completely wrong.

And, yet, I have to say that, while perspectives are slowly changing, society still largely looks at disabled individuals as objects of care or somebody one is obligated to be nice to.

The disabled are often desexualized, ignored and babied, and if one happens to have a partner, then that person is deemed some kind of saint for even considering taking on the wounded—as if disabled individuals are incapable of inspiring romantic love or eroticism. A person’s physical dependence on others is automatically equated with emotional and intellectual dependence, and many can’t seem to fathom how one could even have the brain space to think about sex.

Η Άνοιξη ήρθε νωρίς στην ανατολική Ιαπωνική πόλη της Kawazu, την μικρή πόλη με τις 8.000 κερασιές.

Άνοιξη ήρθε νωρίς στην ανατολική ιαπωνική πόλη της Kawazu. Η μικρή πόλη, που βρίσκεται στα περίχωρα του Τόκιο, είναι διάσημη για τις 8000 κερασιές της, που ανθίζουν νωρίτερα κάθε χρόνο. Τα καταπράσινα τοπία που καλωσορίζουν εκατομμύρια επισκέπτες κάθε Φεβρουάριο είναι εξαιρετικά ρομαντικά.

Τα λουλούδια είναι γνωστή ως Sakura στα ιαπωνικά, που συνήθως ανθίζουν στα τέλη Μαρτίου ή αρχές Απριλίου, αλλά το δέντρο Kawazu ανήκει σε ένα μόνο τύπο της ποικιλίας των λουλουδιών, διαφορετικό από τις άλλες. Μια μικρή ατμομηχανή παίρνει τους επιβάτες σε ένα ταξίδι μέσα από ευωδιαστά αρώματα. Τη νύχτα, τα δέντρα φωτίζονται από προβολείς, και τις αντανακλάσεις τους χορεύοντας στα γαλήνια νερά του Izu.

Τα άνθη της κερασιάς είναι πολιτιστικά σημαντικό σύμβολο στην Ιαπωνία. Η παροδική φύση της ομορφιάς της, ταυτίζεται με τη συντομία της ζωής, όχι μόνο έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν την αποδοχή του κάρμα και του πεπρωμένου, αλλά τον ενδεχόμενο θάνατο του ξενιστή. Για τους λόγους αυτούς, συχνά εμφανίζονται στην ιαπωνική τέχνη και έγινε μια εικόνα που προσδιορίζει την ίδια τη χώρα.

Περισσότερες πληροφορίες: Kawazu Τουρισμού

Φωτογραφία:  Kyodo News

Εικόνα:  tsumizo

Εικόνα:  Μίκα

Φωτογραφία:  Sankei φωτογραφία

Εικόνα: Saya

Εικόνα:  Μίκα

Εικόνα:  toshizou02

Εικόνα:  yulies12

Εικόνα:  phos1comnet

Εικόνα:  Irodori

Up Helly Aa. Ένα υπέροχο ετήσιο φεστιβάλ Viking, που γίνετε στις Νήσους Shetland. Δείτε και τα δυο βιντεάκια.

Vikings conquer the Shetland Islands again, but sadly only for a day! Up Helly Aa!

Το Up Helly Aa είναι ένα ετήσιο φεστιβάλ Viking, που γίνετε  στις Νήσους Shetland  (ένα υποαρκτικό αρχιπέλαγος που βρίσκεται 170 χιλιόμετρα βόρεια της ηπειρωτικής Σκωτίας), την τελευταία Τρίτη του Ιανουαρίου. Αυτό το επικό φεστιβάλ, το οποίο έχει μια ετήσια διαδρομή από το 1880, διαθέτει ρεαλιστικά κοστούμια Viking, ομάδα ψαλμωδίας, πορείες, καύση του πλοίου, χορό και ποτό. Η εκδήλωση  γίνεται  σε όλα  τα νησιά Shetland, αλλά το μεγαλύτερο και κυριότερο μέρος γίνεται  στο  Lerwick, την πρωτεύουσα.

Περισσότερες φωτογραφίες και πληροφορίες:

http://www.ba-bamail.com/content.aspx?emailid=24550

…Τόλμα να είσαι άνθρωπος….Ένα κείμενο του Μάνου Χατζηδάκη που …σπάει κόκκαλα.

 Το δημοσίευσε η Μάγδα Ρούσση στο προφίλ της και μας άρεσε. Έγραψε και σε ένα σχόλιο:

Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου θείο Σωτήρη (π. Πρόεδρο του Κοπανακίου) που έφυγε χθες… Αν και σε εκείνον άρεσε να απαγγέλλει Όμηρο!!!

Τόλμα να είσαι άνθρωπος….
Την αδικία την είδες, δεν την σταμάτησες, δεν έκανες τίποτα για να την αποτρέψεις. Κάτι πήγες να πεις, σαν να διαμαρτυρήθηκες, αλλά σε πρόλαβαν οι «λογικοί»:
Σώπα καημένε, τον κόσμο εσύ θα τον αλλάξεις; Μπελάδες μη γυρεύεις.
Σε έπεισαν, δεν ανακατεύτηκες.
Ο κόσμος δεν άλλαξε, εσύ δεν ασχολείσαι. Απ’ όλα έχεις και είσαι πιο φτωχός από ποτέ.
Ελεύθερος είσαι, μέσα στο χρυσό σου κελί.
Μιλάς για Θεό κι όταν γράφεις τη λέξη φροντίζεις πάντοτε το πρώτο της γράμμα να το διορθώνεις.
Να μην είναι κεφαλαίο, μη σε παρεξηγήσουν, μη δώσεις δικαίωμα πως αγαπάς κάτι που δεν αναγνωρίζουν.
Να είσαι αρεστός, γιατί, αλίμονο αν μπεις στο περιθώριο.
Και δεν είναι που δεν πιστεύουν στο Θεό, όχι, είναι δικαίωμά τους.
Είναι που δεν σε αφήνουν, να πιστεύεις εσύ. Κι έτσι απαξιώνεις το πιστεύω σου κι ό,τι σου μάθαιναν στο σπίτι, να είσαι αληθινός, να είσαι ο εαυτός σου, τότε που σε μεγάλωναν με την ελπίδα πως δεν θα μοιάσεις στα τέρατα που κυκλοφορούν εκεί έξω.
Κρύβεσαι. Κρύβεσαι να μη δουν, πόσο είσαι διαφορετικός. Κάνεις το κέφι τους, πρέπει να σε αποδεχτούν πάση θυσία. Εκείνοι σε επιδοκιμάζουν κι εσύ σε σιχαίνεσαι. Έχεις ξεχάσει ποια ήταν η μορφή σου προτού ντυθείς το λυκοτόμαρό τους. Κι είναι βαρύ και δεν φτάνει που χαρακώνει το δέρμα σου, πληγιάζει τα σωθικά σου. Έχεις ξεχάσει ποιός ήσουν προτού τους προσκυνήσεις.
Τότε που δεν σε ένοιαζε τί χρώμα είχαν οι φίλοι σου κι αν τα παπούτσια τους ήταν ντεμοντέ, τα ρούχα τους παλιά, οι λέξεις τους απλοϊκές κι ίσως, λιγάκι χωριάτικες.
Τότε που δεν ντρεπόσουν να μιλήσεις, που δεν σήκωνες το χέρι για να ζητήσεις την άδεια να πεις τη γνώμη σου. Τότε που δεν φοβόσουν να πεις όχι, να μπεις μπροστά, να υποστηρίξεις το δίκαιο, να υπερασπιστείς την αλήθεια και το δικαίωμα του καθενός να ζει όπως επιθυμεί, ανθρώπινα. Τότε που δεν δείλιαζες να τους δείξεις πως αγαπάς τον άνθρωπο κι όχι την εξουσία.
Τώρα απλώς σωπαίνεις, κάνεις στην άκρη κι όταν πηγαίνεις, ακολουθείς τους πολλούς, μόνος σου δεν βασίζεσαι να προχωρήσεις. Θα σε φάνε τα όρνια λες.
Και δεν βλέπεις, καημένε, πως τους σερβίρεις στο πιάτο την ψυχή σου.
Αντιστάσου, αν θέλεις να περισώσεις την ανθρωπιά σου. Πάλεψε, αν θέλεις να ζήσεις σαν άνθρωπος. Τόλμα, να είσαι άνθρωπος ανάμεσα σε τόσους μικρούς «θεούς».
Μόνο βιάσου….
Όταν συνηθίζεις το τέρας,αρχίζεις να του μοιάζεις ….
~Μάνος Χατζιδάκις~
Καλό βράδυ.

Φωτογραφία της Magda Roussi.

ΖΩΑ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ ΛΟΓΟ ΧΙΟΝΙΟΥ …ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΤΥ.

Ο ζωολογικός κήπος είναι κλειστός λόγω του χιονιού και αλλά κανείς δεν περίμενε να συμβεί αυτό!

Οι πολικές αρκούδες  διασκέδαζαν αφάνταστα, οι φώκιες και οι ενυδρίδες κολύμπησαν στα παγωμένα νερά χαρούμενα, παίζοντας στο χιόνι.

 

Αυτή είναι η Samundra, ένας ασιατικός ελέφαντα που είδε για πρώτη φορά χιόνι στη ζωή της.

Δείτε το  βίντεο:

http://misteriosdomundo.org/zoologico-e-fechado-por-conta-da-neve-os-animais-tomam-conta-e-fazem-uma-festa/

ΟΙ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ.

Σαν παιδί είχα ένα μικρό ραδιοφωνάκι παγκόσμιας λήψης δώρο του πατέρα μου, για να βρίσκω, υποτίθεται, τα μέρη που βρίσκεται το καράβι που ταξίδευε. Πολλά βράδια πέρασα λοιπόν παίζοντας με αυτό και ακούγοντας σταθμούς από όλο τον κόσμο.
Καταλαβαίνετε λοιπόν τη χαρά και τη συγκινησή μου όταν ανακάλυψα αυτή την υπέροχη ιδέα μέσω της Stella Bekiari!!!
Εχω εδώ και κάμποση ώρα κυριολεκτικά κολλήσει!!
Ενας παγκόσμιος διαδραστικός χάρτης όπου μπορεί κανείς να ακούσει live ραδιοφωνικούς σταθμούς από όλο τον κόσμο!!!
Δείτε το και θα με καταλάβετε…

Radio Garden (Κλικ εδώ)

Explore live radio by rotating the globe.

RADIO.GARDEN

Αποτέλεσμα εικόνας για RADIO GARDEN

Ένα υπέροχο τραγούδι, ένα φανταστικό βίντεο: 2016 in 2 Minutes (Το βρήκαμε με Ελληνικούς υπότιτλους).

WATCH: 2016 σε 2 λεπτά (Σύμφωνα με τις αναζητήσεις της Google).

2016 in 2 Minutes (According to Google Searches).

Πολλά συνέβησαν στη διάρκεια του 2016. Μερικά ήταν φανταστικά και κάποια  πολύ λυπηρά.  Βέβαιο είναι ότι μας έδωσε πολλά να  αναζητήσουμε και να συζητήσουμε. Με τον κόσμο, με τη μορφή των μηχανών αναζήτησης όπως το Google, περνάει από το χέρι μας, να έχουμε άμεση πρόσβαση σε οποιαδήποτε έκτακτη είδηση που συμβαίνει. Η Google έχει βάλει μια συλλογή video από ό, τι  έγινε στον κόσμο. Έψαξε για το 2016, και αξίζει να διαθέσετε λίγο από τον χρόνο σας για να τα δείτε.

http://www.ba-bamail.com/video.aspx?emailid=24052

Oι νικητές του Διαγωνισμού Φωτογραφίας 2016 του National Geographic’s.

 National Geographic has just published the results of their prestigious 2016 Nature Photographer of the Year competition. Once you see the photographs below, you will realize just how difficult it must have been for the judges to choose the winners. After much deliberation, the jury awarded the grand prize, which included a 10-day trip for two to the Galapagos Islands, two 15-minute portfolio reviews with professional photo editors and $2,500 in cash, to Greg Lecoeur for his superb shot of various predators hunting underwater.

This esteemed competition attracts thousands of entries from across the globe. The respected judges included National Geographic’s senior photo editor, Kathy Moran, as well as the magazine’s photographers, Jim Brandenburg and Joe Riis. The images were split into four categories – Action, Landscapes, Animal Portraits and Environmental Issues. There were prizes for the best three photos in each category, with first place winning $2,500, the runner-up winning $750 together with a signed National Geographic book, and third place winning $500. View the winners from each category, together with some honorable mentions, below:

1 st Place  – Ένα μικρό δέντρο οξιάς προσπαθεί να επιβιώσει μια πλημμύρα στην Ολλανδία.National Geographic - Φωτογραφία - Νικητές

Φωτογραφία – Jacob Kaptein
2 ος Place – Κατεψυγμένα λίμνη κοντά στο Mt. Κίμων de la Pala, Ιταλία.
Φωτογραφία – Alessandro Gruzza 
3 rd Place – Μια κολοσσιαία cumulonimbus πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Φωτογραφία – Σαντιάγο Borja 
Τιμητική διάκριση – Ένα πράσινο μετεωρίτη συλληφθεί πάνω από τα νησιά του ουρανού, την Ινδία. 
Φωτογραφία – Prasenjeet Yadav
Ζώο Πορτρέτα Κατηγορία

1 st Place – Ένα φίδι Πράσινο Αμπέλου, Amboli, Maharashtra, Ινδία.National Geographic - Φωτογραφία - Νικητές

Φωτογραφία – Varun Aditya
2 ος Place – Μια Peacock Bass και οι απόγονοί της, Φλόριντα, Ηνωμένες Πολιτείες.
Φωτογραφία – Michael O ‘Neil
3 rd Place – Δύο έμπουσα pennata, Μαδρίτη, Ισπανία.
Φωτογραφία – Jose Pesquero Γκόμεζ 
Τιμητική διάκριση – ένα κοράκι διώχνοντας ένα αυξομειούμενο κουκουβάγια.
Φωτογραφία – Chia Boon Oo Lawrence
Κατηγορία Πράξεων
1 st Place και το Μεγάλο Βραβείο Νικητής – Predators καιροφυλακτούν κατά σαρδέλες, Eastern Cape, Νότια Αφρική.
National Geographic - Φωτογραφία - Νικητές

Φωτογραφία – Greg LECOEUR
2 ος Place – Ένας ανεμοστρόβιλος κλείνει μέσα σε ένα σπίτι, Wray, Κολοράντο, Ηνωμένες Πολιτείες.
Φωτογραφία – Tori Shea-Ostberg
3 rd Place – αργυροτσικνιάς φλερτάροντας, Ζάλα, Ουγγαρία. 
Φωτογραφία – Zsolt Kudich 
Τιμητική διάκριση – Πράσινη χελώνα κατασπαράζει μέδουσες, Byron Bay, Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία.
Φωτογραφία – Scott Portelli
Κατηγορία Περιβαλλοντικά Θέματα

1 st Place  – Τα απομεινάρια μιας πολικής αρκούδας, Σβάλμπαρντ, Σβάλμπαρντ και Jan Mayen.National Geographic - Φωτογραφία - Νικητές

Φωτογραφία – Vadim Balakin
2 ος Place – λίμνες αλάτι, Ravenswood, Καλιφόρνια, Ηνωμένες Πολιτείες.
Φωτογραφία – Chris McCann
3 rd Τόπος  – Μεγέθυνση των πλαστικών σωματιδίων στο eyeliner, Falmouth, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο.
Φωτογραφία – Eleanor Ryder 
Τιμητική διάκριση – Μια νεαρή γυναίκα παρακολουθεί μια πυρκαγιά κοντά στην παραλία, γιος Serra de Marina, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ισπανία.
Φωτογραφία – Sergej Chursyn 
Πηγή:  boredpanda

Ακούστε τα κλασικά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια …μέσα από το μαγικό δέντρο μας!

Αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο διαθέτει κάποιες διαχρονικές κλασικές  μελωδίες των Χριστουγέννων για να τις απολαύσετε. Για να ακούσετε τα τραγούδια, απλά κάντε κλικ σε κάθε κόκκινο βελάκι, και στο αστέρι στην κορυφή του δέντρου.

http://www.ba-bamail.com/content.aspx?emailid=23775

Υπέροχα Χριστουγεννιάτικα χτενίσματα. Αν όχι για σας κυρίες μου, ιδανικά για τις κόρες και τις εγγονές σας.

10+ Of The Most Creative Christmas Hairstyles Ever.

Kopanakinews: Αφιερωμένο στην αδελφή μου την Ζέτα, με τις πέντε εγγονές. 

Christmas is just around the corner and we’re all slowly getting into that holiday mode. If you think that your ugly Christmas sweater will not be enough this year, we have you covered. Bored Panda compiled a list of the most creative Christmas hairstyles ever, perfect to add the extra novelty to your Christmas outfit.

From Rudolph the red nose reindeer buns, to Christmas trees on the head or in a beard, everyone will surely find something they like. If you decide to wear something festive in your hair, do not hesitate and upload your pic to this list!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΜΑΙ ΓΥΜΝΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΔΕΝΔΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ.

 

Το όνομά μου είναι TreeGirl και αγαπώ τα δέντρα. Έχω περάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής μου φωτογραφίζοντας τον εαυτό μου, συνυφασμένο, με μερικά από τα πιο καταπληκτικά δέντρα του κόσμου.

Ο στόχος των φωτογραφιών μου, στις οποίες μερικές φορές είμαι σχεδόν καμουφλαρισμένη, είναι να δημιουργηθούν όμορφες εικόνες για να μας θυμίζουν ότι είμαστε η φύση. Η δουλειά μου είναι μια πρόσκληση για τους ανθρώπους να επανασυνδεθούν με τη φύση ως  επούλωση των πληγών μας  μέσα στην τρέλα του πολιτισμένου κόσμου μας.

Περισσότερες πληροφορίες: treegirl.org

Wanaka Willow-White Willow (Salix alba), Νέα Ζηλανδία

Fisheye Μέσα Holboom-Αφρικής Baobab (δέντρο μπαομπάμπ), Ναμίμπια

Birch Δάσος Αγκαλιάστε-Λευκό σημύδα (Betula papyrifera), Αλάσκα

Monterey Cypress Wind-Monterey Κυπαρίσσι (Cupressus macrocarpa), Νέα Ζηλανδία

Επτά Αδελφές Full-Αφρικής Baobab (άϊξίίαία αδανσονία), Μποτσουάνα

Καθεδρικός Ναός σχήμα-Πράσινο σχήμα (virens Ficus), Αυστραλία

Sycomore ποταμού σχήμα-Sycomore σχήμα (Ficus sycomorous), Νότια Αφρική

Interbanyan Ον-ινδική Banyan (Ficus bengalensis), Big Island, Χαβάη

Επτά Αδελφές Sitting-Αφρικής Baobab (άϊξίίαία αδανσονία), Μποτσουάνα

http://www.boredpanda.com/i-photograph-myself-naked-with-trees-all-over-the-world-to-show-that-we-are-nature/

Οικογένεια Μπελιέ (2015) – Ένα υπέροχο απόσπασμα. Δείτε και το Trailer και τα δυο με Ελληνικούς υπότιτλους. Δείτε και την ταινία στα …Τουρκικά

H Πολά έχει να διαχειριστεί ολομόναχη την οικογένειά της, μαμά, μπαμπά και αδελφό που είναι και οι τρεις κωφάλαλοι. Έχει ένα πηγαίο ταλέντο στο τραγούδι,η οικογένειά της, που ούτως ή άλλως δεν την ακούει, θα δυσκολευτεί αλλά στο τέλος….δείτε το!!!
Απόσπασμα από την ταινία : La Famille Bélier.

Η ταινία στα Γαλλικά είναι μπλοκαρισμένη.

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας