Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Ιουνίου στον Πύργο Ηλείας: Εορτασμός της Ευρωπαϊκής Γιορτής Μουσικής, στον Πεζόδρομο της Παλιάς Αγοράς και στο Πάρκο Σ.Π.Κ.

Advertisements

Το καράβι | Η Εφημερίδα των Συντακτών: Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει.

Το καράβι.

panellinies.jpg

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι:

Σαν ένα ταξίδι με το πλοίο είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ενα ταξίδι που κράτησε αρκετά· για πολλούς κουραστικό, για τους περισσότερους ψυχοφθόρο, για όλους μια ευκαιρία για καινούργιες εμπειρίες.

Για κάποιους ήτανε μοναχικό ετούτο το ταξίδι· αρκετοί, παρ’ όλα αυτά, σμίξανε με συνοδοιπόρους, που μοιραστήκανε μαζί τους χαρές και δυσκολίες· απάντησαν ανθρώπους ενδιαφέροντες και ξεκλειδώσανε γνωστικά πεδία πρωτόγνωρα κι ενίοτε συναρπαστικά.

Πέρασες πολλές φουρτούνες και μπουρίνια όλον ετούτο τον καιρό· στιγμές που αναρωτήθηκες τι στο καλό γυρεύεις σ’ ετούτο το καράβι κι αν άξιζε τον κόπο τόση ταλαιπωρία. Που βλαστήμησες την ώρα που ανέβηκες, που πίστεψες πως είναι αδύνατο να ορθοποδήσεις μες στη θαλασσοταραχή. Αραγε να ήταν το καράβι αυτό καλή επιλογή για σένα;

Σε οδηγεί σε μιαν Ιθάκη ή πρόκειται να σε ξεβράσει σε κάποιο ξερονήσι; Πόσες φορές δεν μπήκες στον πειρασμό να δραπετεύσεις με μια από τις λέμβους του! Να ξεστρατίσεις, παρασυρμένος από μια οφθαλμαπάτη στην άκρη του ορίζοντα ή σαγηνεμένος απ’ το τραγούδι κάποιων απατηλών Σειρήνων.

Πήρες πολλά μαθήματα ζωής μέσα σ’ ετούτο το καράβι. Είδες πως κάποιοι ταξιδεύουνε στην πρώτη θέση κι έχουν ό,τι χρειάζεται για να τα βγάλουν πέρα· μισθώνουνε συμβούλους και προσλαμβάνουν βοηθούς, έχουν ανέσεις και πρόσβαση στις καλύτερες υποδομές του πλοίου.

Την ίδια ώρα, άλλοι πολλοί ταξιδεύουν στριμωγμένοι στο κατάστρωμα, αποκλεισμένοι από τα vip σαλόνια και τα εστιατόρια, δίχως αχθοφόρους και καλοπληρωμένους οδηγούς· πορεύονται μ’ έναν υπνόσακο μονάχα και πρόχειρη τροφή στην τσάντα, εφόδια ανεπαρκή για τον μακρύ τον δρόμο. Κι αισθάνεσαι πως το καράβι ετούτο δεν έχει φλάμπουρό του την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

Μα, τώρα, βλέπεις το λιμάνι να σιμώνει. Κι είσαι αυτός ο ταξιδιώτης που απολαμβάνει το ξημέρωμα μιας καινούργιας μέρας, όρθιος στο κατάστρωμα, προσμένοντας τη λυτρωτική του αποβίβαση. Και περιμένεις την αναγγελία για να κατέβεις μαζί με τους υπόλοιπους και να ανοίξει ο καθένας τον δικό του δρόμο.

Γιατί το τέλος αυτού του ταξιδιού είναι ξεκίνημα ενός καινούργιου, που θα σε οδηγήσει σ’ άλλους προορισμούς κι άλλα ταξίδια. Απόλαυσε, λοιπόν, τη θέα και να ’σαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου, γιατί κατόρθωσες κι έφτασες στο λιμάνι. Σε λίγο θα χαθείς στα συναρπαστικά μονοπάτια της ζωής σου κι ετούτο το ταξίδι θα ’ναι μια αμυδρή ανάμνηση.

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι.

» Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ» ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑ 4 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

Εξαιρετικό… Να πάτε να το δείτε!

ΤΕΤΑΡΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ

1,2,3,4 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΤΟΥ ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ.

1 IOYNIOY KALAMATA

Ο Βασίλης Λεβέντης και τα …«ζώα» στα οποία απευθύνεται. Της Kατερίνας Ακριβοπούλου.

Kατερίνα Ακριβοπούλου: Λεβεντιές…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Με τις γνωριμίες που έχει στην Ευρώπη μπορεί λέει να βγάλει την Ελλάδα από τα μνημόνια σε δύο μήνες…

Εν τω μεταξύ το νέο colpo grosso του συστήματος να ευτελίσει περαιτέρω την πολιτική, την οποία απεχθάνεται ως γνωστόν η λογική των corporations, έβγαλε ήδη στην πίστα τους χρήσιμους ηλίθιους…

Βασίλης Λεβέντης από τα παλιά λοιπόν, το νέο φρούτο στην ελληνική παρωδία…

Προωθείται από τους δημοσκόπους, επιβάλλεται από το πουθενά στην πολιτική σκηνή και υποβάλλει το εκλογικό σώμα σε μια νέα δοκιμασία νοημοσύνης και αντοχών, προσβάλλοντας τη δημόσια ζωή στο σύνολό της …

Γιατί ; Επειδή έτσι βολεύει… Βολεύει η χαβαλεδοποίηση της ψήφου, ο ευτελισμός της πολιτικής αντιπαράθεσης και εν τέλει ο μηδενισμός της …

Ο Βασίλης Λεβέντης και τα «ζώα» στα οποία απευθύνεται- παροιμιώδης η έκφρασή του στα βίντεο εποχής- δεν είναι φολκλόρ!

Είναι η έσχατη εφεδρεία του ίδιου συστήματος που δοκίμασε Τζήμερους, έχτισε γέφυρες στα Ποτάμια που ενώνουν όλες τις όχθες της διαπλοκής και βάζει κάθε τόσο και ένα ζόμπι στο χορό των βρικολάκων, προκειμένου να αντισταθμίσει την πιο βαθιά πολιτικοποίηση που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, σε σύγκριση με τους άλλους Ευρωπαίους…

Ο κλόουν των προηγουμένων δεκαετιών, επανέκαμψε από την κατάψυξη δριμύτερος, αφού έδωσε σε ανύποπτο χρόνο τα πρώτα διαπιστευτήρια… Το 2011 χωρίς να ερωτηθεί από κανέναν, πρότεινε τον Λουκά Παπαδήμο, πριν από ένα χρόνο «εισηγήθηκε» την επανάκαμψη Σημίτη ενώ δεν διστάζει να πλέξει σε κάθε ευκαιρία το εγκώμιον Μέρκελ … Είναι που σπούδασε στη Γερμανία ίσως…

Και τώρα η σπουδή συγκεκριμένων κύκλων να τον εμφανίσουν ως τον αδικημένο και παραγκωνισμένο πολιτικό που δικαιώνεται εκ των υστέρων…Τον καλούν στα κανάλια σαν «σοφό», τον «περνούν» στη νεολαία σαν  τρολιά μήπως και τσιμπήσει η φυλή των απολιτικών ή των αφασικών φιλελέδων, τον προωθούν στα  social media με κάθε τρόπο και του ετοιμάζουν ήδη βουλευτικά έδρανα…

Και όποιος τσιμπήσει τσίμπησε…Το έργο είναι κατάλληλο και για ανηλίκους…

Ποιος πληρώνει; Όχι πάντως η πιτσαρία της γειτονιάς…

http://www.altsantiri.gr/homepage/katerina-akrivopoulou-leventies/

«ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΒΡΗ» ΤΗΣ ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ.

«Μια φορά και έναν καιρό ο Σεπτέμβρης» Το παραμύθι του αγιασμού.

Κική Δημητριάδου, Νηπιαγωγός  & συγγραφέας

Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης  που ήταν ένα αγόρι, χορτασμένο ήλιο και παιχνίδι, και βέβαια με ωραίο χρώμα απ’ το καλοκαίρι, πείσμωσε. Καλοκάθισε στην άκρη του δρόμου που θα τον έφερνε στη γη κι αρνιόταν να πάει στον προορισμό του. Πέσανε επάνω του όλοι για να τον μεταπείσουν. Πείσμα αυτός, ανένδοτος, δεν μιλούσε σε κανέναν! Τελευταίος τον πλησίασε ο μπαμπάς του ο Χρόνος: «Πες μου αμέσως  τι συμβαίνει» του λέει. «Τι πράγματα είναι αυτά; Πρέπει να πας Σεπτέμβρη, ν΄ αρχίσει  ο τρύγος, να ξεπροβοδιστούν τα χελιδόνια για το ταξίδι τους, να πάρουν το κιτρινοκόκκινο χρώμα τα φύλλα των δέντρων. Και βέβαια πρέπει να πας για ν’ ανοίξουν τα σχολεία παιδί μου! Χιλιάδες παιδιά περιμένουν! Πως μπορείς εσύ να τεμπελιάζεις;»
«Δεν είμαι τεμπέλης» άρχισε επιτέλους να μιλάει  ο Σεπτέμβρης. «Απλώς δεν βλέπω το λόγο για να πάω. Κοίτα τους ανθρώπους τριγύρω σου πατέρα.  Ήταν ποτέ άλλοτε χειρότερα;  Δες τους: Τόσο λυπημένοι και σκυθρωποί… Άρρωστοι χωρίς φάρμακα, άνθρωποι χωρίς δουλειές, πονοκεφαλιασμένοι από λογαριασμούς, τηλεθεατές που βλέπουν μετανάστες να τους καταπίνουν οι θάλασσες και νησιά να γίνονται στάχτη, άνθρωποι χωρίς  ελπίδα,  πες μου βρε μπαμπά, ποιος  θα το καταλάβει αν ξεχαστούν τα χελιδόνια εδώ; Ποιος νοιάζεται για το φθινόπωρο και τα χρώματά του πια; Οι άνθρωποι μόνο την φτώχεια τους κοιτάνε τώρα. Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω…»
«Καλό μου αγόρι» του λέει ο πατέρας του, ο σοφός ο Χρόνος. «Δίκαιο έχεις, αλλά την ίδια στιγμή κάνεις και λάθος! Δεν γίνεται να  τα ξεχνάς τα παιδιά που σε περιμένουν στα σχολειά.  Και να σου πω και το πιο σημαντικό;  Γιατί  νομίζεις ότι υπάρχουν σχολεία Σεπτέμβρη μου; Για τους αριθμούς, τις γραμματικές και τις χημείες; Λάθος καλέ μου!
Για να γίνονται οι άνθρωποι,  Άνθρωποι με το άλφα τους κεφαλαίο, γι αυτό υπάρχουν τα σχολεία. Για να μάθουν να σέβονται τη Ζωή, τη Φύση. Για να σέβονται το Δίκαιο, να σέβονται το γέλιο των παιδιών. Το σχολείο υπάρχει για να κάνει τα παιδιά ενεργούς πολίτες όταν μεγαλώσουν, όχι θλιβερούς τηλεθεατές με σταυρωμένα χέρια.
Σήκω Σεπτέμβρη μου και πήγαινε στο πόστο σου. Δεν υπάρχει άλλη ελπίδα καλέ μου. Τα παιδιά σε περιμένουν! Οι μεγάλοι άνθρωποι θα πρέπει να βρουν τον τρόπο για να συμμαζέψουν τη λύπη, το θυμό και τη φτώχια τους. Κι αν τους έχει μείνει και λίγο μυαλό μ’ όλα αυτά που τους βρήκαν, στα σχολεία πρώτα θ’ απλώσουν τα χέρια τους. Αυτά πρέπει να στηρίξουν όπως κι όσο μπορούν περισσότερο».
Άκουσε ο Σεπτέμβρης προσεκτικά τον μπαμπά του κι όπως κάθε καλό παιδί, υπάκουσε. Άλλωστε ο πατέρας είχε δίκαιο. Έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα. Μπήκε στη ζωή των ανθρώπων λοιπόν και στα ημερολόγιά τους. Γι αυτό και κατάφεραν σήμερα, παρόλα αυτά,  ν’ ανοίξουν τα σχολεία.
Άντε καλοί μου, καλή μας χρονιά για να ζήσουμε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

αναδημοσίευση:Νηπιαγωγοί Πέλλας

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Του Κώστα Βαξεβάνη.

Την αλήθεια και ας πονάει

Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι θεσμοί είναι τρόικα, το μνημόνιο μνημόνιο και η αγκινάρα αναμφίβολα αγκινάρα. Δεν έχουν νόημα οι όροι, αλλά έχει η ουσία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μερικές μέρες μετά από μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα, που την έφερε στο απόγειο ίσως της λαϊκής αποδοχής παρά τις δύσκολες συνθήκες, αποδέχεται ένα πρόγραμμα που έχει όλα τα στοιχεία του μνημονίου.  Οι συγκρίσεις έχουν αρχίσει για το αν ένα μνημόνιο 8 δισ, είναι καλύτερο ή χειρότερο από ένα μνημόνιο 15 δις και όλα μαζί χειρότερα από τα μνημόνια των αλήστου μνήμης.

Ποιό είναι το νόημα, μετά από ένα τέτοιο δημοψήφισμα, να προχωρά ο Τσίπρας σε μια πρόταση συμφωνίας με τους δανειστές; (Εδώ πρέπει να σημειώσω τους φόβους μου για την πιθανότητα να μη δεχθούν ούτε αυτή την πρόταση οι δανειστές).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και χωρίς συναισθηματισμούς. Η μάχη του δημοψηφίσματος απέδειξε πως το διακύβευμα για τους δανειστές δεν είναι καμιά συμφωνία αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Θέλουν να αποδυναμώσουν τον Τσίπρα, να τον ανατρέψουν σε μια νέου τύπου επιχείρηση Αλιέντε με τις τράπεζες στη θέση των τανκς και της αεροπορίας της Χιλής και να παραδειγματίσουν όποιον σκέπτεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Είτε αυτός είναι στην Ισπανία, είτε στην Πορτογαλία είτε σε άλλη περιοχή του ανήσυχου Νότου. Πέντε μέρες πριν το δημοψήφισμα, οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες οδηγώντας τα πράγματα σε ανοιχτό εκβιασμό, ενώ οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί παράγοντες προχώρησαν σε ανοιχτές παρεμβάσεις υπέρ της “κατάργησης” του Τσίπρα.

Αν τελικώς τα πράγματα οδηγηθούν σε μη συμφωνία, τότε η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει ένα άλλο δρόμο που δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε σύντομος ακόμη και αν είναι σωτήριος. Πόσοι θα συνταχθούν σε αυτή την πορεία ακόμη και από αυτούς που πήραν την απόφαση να εξουσιοδοτήσουν τον Τσίπρα με το γνωστό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Αν επιλεγεί ο δρόμος της συμφωνίας, τότε αυτός αναγκαστικά θα περάσει από τη στενωπό μιας Ευρώπης που οι δομές της είναι περισσότερο συνδεδεμένες με τις τράπεζες παρά με τους θεσμούς. Περισσότερο με τις ελίτ και τα λόμπι παρά με τη Δημοκρατία.

Η υλοποίηση οποιουδήποτε προγράμματος από τον Τσίπρα δεν μπορεί να συγκρίνεται με τα μνημόνια, όχι γιατί δεν είναι μνημόνιο αλλά γιατί ο διαχειριστής είναι διαφορετικός. Δηλαδή πρόθεσή του δεν είναι η ικανοποίηση των δανειστών χωρίς όρους, αλλά η δημιουργία των συσχετισμών εν καιρώ, προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό σίγουρα εμπεριέχει μια επικίνδυνη ισορροπία πάνω σε μια πραγματικότητα στην οποία ο Τσίπρας οφείλει να ισορροπεί άλλοτε ως μάγος των εσωκομματικών συσχετισμών και άλλοτε ως ακροβάτης του ψευδοευρωπαϊκού τοπίου χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δύο επιλογές. Ή να παραιτηθεί δηλώνοντας πως σε αυτή την Ευρώπη υπάρχει ένα αδιέξοδο που δομήθηκε χρόνια και του οποίου δεν θέλει να είναι δομικό στοιχείο ή να μην τους κάνει την χάρη να πέσει όπως πολύ θα ήθελαν.

Αν το διακύβευμα λοιπόν είναι πραγματικά ο Τσίπρας, τότε τα σχέδια ανατρέπονται ίσως, αν δεν τους το προσφέρει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι ξεκάθαρος και ευθύς στον κόσμο που τον υποστήριξε στο δημοψήφισμα αναγνωρίζοντάς του τη στόφα και τη συμπεριφορά ενός άλλου ηγέτη. Πρέπει να μην καταναλωθεί σε υποκριτικούς ευρωπαϊσμούς και να ομολογήσει και τους εκβιασμούς αλλά και τη φύση του μορφώματος που εμφανίζεται ως  ευρωπαϊκό αξίωμα. Δεν έχει νόημα να απολογείται όπως οι προηγούμενοι στην αναγκαιότητα του ευρώ ή την ευρωζώνη αλλά να εξηγήσει όλα τα δομικά λάθη που κρατάνε την Ελλάδα εγκλωβισμένη σε μια Ευρώπη δίχως μέλλον. 

Στη συνέχεια πρέπει να εγγυηθεί στον κόσμο πως η αναγκαία επιλογή όποιου προγράμματος γίνεται προκειμένου να υπάρξει στο εσωτερικό της χώρας η μεγάλη ανατροπή. Πρέπει δηλαδή να προσφέρει ισχυρά ανταλλάγματα σε αυτούς που καλεί να προσφέρουν για μια ακόμη φορά. Αυτά τα κοινωνικά ισοδύναμα πρέπει να είναι η πλήρης αποκατάσταση της χώρας. Για να συναινέσουν οι πολίτες σε σκληρό πρόγραμμα, πρέπει να εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας ένα πρόγραμμα που απελευθερώνει και αποκαθιστά την κοινωνία. Δηλαδή πρέπει να αναμορφώσει τους νόμους της χώρας όχι με βάση τις αριστερές προτιμήσεις και ευαισθησίες, αλλά με βάση την απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που φταίνε. Δέχομαι να πληρώσω 100 ευρώ αν επιτέλους πληρώσουν όσοι διακινούν μαύρο χρήμα και χρήμα χωρίς φορολόγηση. Δέχομαι τη θυσία ενός χρόνου αν με πείσει πως οικοδομεί το μέλλον των παιδιών μου.

Αν εφαρμόσει Δικαιοσύνη, αν αναδημιουργήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν δείξει κανένα έλεος σε όσους κατάκλεψαν τη χώρα. Όσους μήνες κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά εξουσία πάνω στο παλιό σύστημα. Οι τράπεζες συνεχίζουν να αυθαιρετούν παρότι λειτουργούν με δημόσιο χρήμα, τα δικαστήρια να βγάζουν άδικες αποφάσεις, οι μεγάλοι να έχουν ασυλία και οι “παντός καιρού” να κάνουν δημόσιες σχέσεις με την κυβέρνηση όπως έκαναν με κάθε κυβέρνηση. Ακόμη και τα λεφτά των ΔΕΚΟ μοιράζονται με μορφή διαφήμισης στα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης για να καταλήξουν ως όπλο ενάντια στην κυβέρνηση.

Αν ο Αλέξης  Τσίπρας προσφέρει στην κοινωνία τη μορφή και το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, τότε αυτή η Ελλάδα μπορεί να κάνει μια θυσία για να κερδίσει. Αν σε αυτή την Ελλάδα απευθυνθεί με ειλικρίνεια τότε θα τον πιστώσει όχι με χρήμα αλλά με υπομονή για να καταφέρει όσα μπορεί να καταφέρει.

Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για την υπαναχώρηση και την αλλαγή στάσης, παρά μόνο η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτή την Ευρώπη αν δεν επιλεγεί ο δρόμος της ρήξης, τότε χρειάζεται χρόνος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να πάψει η Ελλάδα να είναι μόνη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα, αν αυτό δεν συνοδευτεί με ένα δόγμα του σοκ απέναντι στους ολιγάρχες, τους μιντιάρχες τη διαφθορά. Κανένας δεν θα πιστώσει καμιά κυβέρνηση που θέλει απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει να κυβερνά. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Σαμαράς ούτε Βενιζέλος, το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Το κακό όμως είναι πως πρέπει να αποδείξει ότι είναι αυτός από τον οποίο περιμένουν όλοι να δώσει λύση. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Αλλά πρέπει να έχει καταλήξει τι ακριβώς θέλει να την κάνει.

http://www.koutipandoras.gr/article/145571/tin-alitheia-kai-ponaei

Αριστείδης Μπαλτάς- Υπ. Παιδείας: «…Δικός μας στόχος εδώ είναι να ανακτηθούν λέξεις ζωογόνες. Να βρεθούν λέξεις που απελευθερώνουν…» (Άλλο ήθος).

Ελπίζω να πω «ευχαριστώ»

12:55 | 28 Ιαν. 2015
Αναστασία Καλαφάτη

Να βρεθούν λέξεις που απελευθερώνουν…»
(Αριστείδης Μπαλτάς- Υπ. Παιδείας)

Δεν θυμάμαι να χάρηκα  σε καμία ορκομωσία Υπουργού Παιδείας. Κάθε φορά το Υπ. Παιδείας ήταν μια λύση για την υπουργοποίηση εκλεκτών-ενίοτε και μη- πολιτικών. Στην πλειονότητά τους δεν γνώριζαν και δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι πονάει έναν δάσκαλο, τι χρειάζονται τα παιδιά, τι σημαίνει οργανώνω την εκπαίδευση μιας χώρας. Η απουσία αγάπης για τη γνώση ως αυτόνομο ιδανικό και η ροπή προς την ημιμάθεια ήταν σαφή χαρακτηριστικά της διοίκησης του Υπουργείου. Οι αποφάσεις των τελευταίων υπουργών κατέστρεψαν κεκτημένα και όνειρα. Κατέφυγαν μέχρι και σε μαγικά κόλπα «εξαφανίζοντας» προϋπηρεσίες και χρόνια δύσκολα σε απομακρυσμένα μέρη της Ελλάδας για πολλούς από εμάς. Η ιδιωτική εκπαίδευση αγάπησε τα voucher κι έπαψε να ανήκει στο υπ. Παιδείας- εκρεμεί η απόφαση- κι οι αναπληρωτές παρέμειναν για τους περισσότερους υπουργούς φανταστικές φιγούρες κάποιου διαδραστικού παιχνιδιού. Έφυγαν δάσκαλοι άξιοι, ματαιωμένοι και μετανιωμένοι για τη χώρα τους και στελέχωσαν φούρνους και  σούπερ μάρκετ του εξωτερικού.

Σήμερα χαίρομαι. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι πως ο Υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς κι ο Υφυπουργός Τάσος Κουράκης έχουν σαφή εικόνα της εκπαίδευσης. Ο Αριστείδης Μπαλτάς γεννήθηκε το 1943 στην Κέρκυρα. Είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών του τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών (πρ. Γενικού Τμήματος) του ΕΜΠ. Μετά τις βασικές σπουδές μηχανολόγου-ηλεκτρολόγου στο ΕΜΠ (1962-67), έκανε μεταπτυχιακά και διδακτορικό στη Θεωρητική Φυσική στο Πανεπιστήμιο Παρισίων XI (1972). Το 1982 εκλέχθηκε λέκτορας στον Τομέα Φυσικής του ΕΜΠ, το 1984 επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας και μεθοδολογίας της φυσικής στο ίδιο Τμήμα/Τομέα, το 1992 αναπληρωτής καθηγητής και το 2002 καθηγητής φιλοσοφίας των επιστημών. Στο πλαίσιο των ερευνητικών ενδιαφερόντων του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την επιστημολογία του Λουί Αλτουσέρ, ως απόρροια της λεγόμενης Γαλλικής Σχολής Επιστημολογίας (Μπασελάρ, Canguilhem, Κοϋρέ, Cavailles), καθώς και με την αγγλοσαξονική φιλοσοφία της επιστήμης, με βάση τη σκέψη των K. Popper, T.S. Kuhn, I. Lakatos, P. Feyerabend, L. Laudan, κ.ά. Ενδιαφέρθηκε, επίσης, για τη φιλοσοφία της επιστήμης στο πλαίσιο μιας γενικότερης φιλοσοφικής θεώρησης του κόσμου και της γνώσης, με βάση το έργο των Βιτγκενστάιν, Νίτσε, Σπινόζα, Ντεριντά, McDowell, Μπένγιαμιν, κ.ά.Το 2002 τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής για το βιβλίο του «Αντικείμενα και όψεις εαυτού» (εκδ. Εστία). Τον Δεκέμβριο του 2010 του απονεμήθηκε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στη μνήμη των Βασίλη Ξανθόπουλου-Στέφανου Πνευματικού. Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συγκαταλέγεται στους ανθρώπους που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη δημιουργίας του κόμματος.

Ο Τάσος Κουράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1948.
Τελείωσε  Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης.
Είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ
Σήμερα είναι αναπληρωτής Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. στο εργαστήριο Γενετικής. Έχει την ειδικότητα του παιδιάτρου και ασχολείται εδώ και 30 χρόνια αποκλειστικά με τη διδασκαλία και την έρευνα.Από τα φοιτητικά του χρόνια συμμετέχει σε συνδικαλιστικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Από το 1976 συμμετέχει ενεργά στον ιατρικό και εκπαιδευτικό συνδικαλισμό.Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος και μέλος νοσοκομειακών επιτροπών, καθώς και μέλος του Δ.Σ του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε Γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (2000-2003).Επί 20 έτη μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου του Διδακτικού Προσωπικού της Ιατρικής Σχολής.
Έχει εκδώσει πέντε  ποιητικές συλλογές «Ιχνηλατώντας το παρόν», εκδ. Παρατηρητής, 1995, «Η λίμνη Βικτορία», εκδ. Παρατηρητής, 1997, «Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν» εκδ. Ίνδικτος, 2002, «ΙΕΡΩΤΙΚΟΝ» εκδ. Ιανός, 2009,  «67%» εκδ. Ιανός 2012, καθώς και μία συλλογή με δοκίμια « Τα παρεκκλίνοντα» εκδ. Παρατηρητής, 2002.

Με 149 ερωτήσεις, επίκαιρες ερωτήσεις, αναφορές έχει καταθέσει μέσα σε διάστημα ενός έτους (19/12/13 έως 19/12/14) ο νέος Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κουράκης  κατατάσσεται στην πρώτη θέση ανάμεσα στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τον αριθμό των ερωτήσεων για τα θέματα του Υπουργείου Παιδείας.

Ελπίζω, θέλω βαθιά, να μου επιτρέψουν και οι δυό τους να πω «ευχαριστώ» στο τέλος της θητείας τους. Έχω ανάγκη να πιστέψω πως θα μας ακούσουν και μας βοηθήσουν να ονειρευτούμε και πάλι και να φτιάξουμε πια την εκπαίδευση που χρειάζονται τα παιδιά. Δεν είμαι σίγουρη πως όσα έχουν εξαγγελθεί θα γίνουν. Ίσως γιατί ακόμα έχω την ανάγκη να πιστέψω, αλλά δεν πιστεύω. Χαίρομαι για την επιλογή των προσώπων, ελπίζω η συγχώνευση πολιτισμού και παιδείας να εδράζεται σε μια προσέγγιση αλληλεξάρτησης των δύο εννοιών και στη βαθιά κατανόηση πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην χωρά κατω από τη λέξη «παιδεία». Περιμένουμε πολλά γιατί η δουλειά μας βασίζεται στο όνειρο ενός καλύτερου κόσμου. Αν, όμως, κι αυτήν τη φορά οι προσδοκίες μας διαψευσθούν, η ελπίδα εύκολα θα γίνει οργή. Οργή πρωτόγνωρη.

Ας ανακτήσουμε, λοιπόν, λέξεις ζωογόνες, βαθιά απελευθερωτικές κ. Μπαλτά!

Κατηγορία άρθρου: