Αρχείο κατηγορίας ΤΙΤΑ

Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Ιουνίου στον Πύργο Ηλείας: Εορτασμός της Ευρωπαϊκής Γιορτής Μουσικής, στον Πεζόδρομο της Παλιάς Αγοράς και στο Πάρκο Σ.Π.Κ.

Το καράβι | Η Εφημερίδα των Συντακτών: Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει.

Το καράβι.

panellinies.jpg

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι:

Σαν ένα ταξίδι με το πλοίο είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ενα ταξίδι που κράτησε αρκετά· για πολλούς κουραστικό, για τους περισσότερους ψυχοφθόρο, για όλους μια ευκαιρία για καινούργιες εμπειρίες.

Για κάποιους ήτανε μοναχικό ετούτο το ταξίδι· αρκετοί, παρ’ όλα αυτά, σμίξανε με συνοδοιπόρους, που μοιραστήκανε μαζί τους χαρές και δυσκολίες· απάντησαν ανθρώπους ενδιαφέροντες και ξεκλειδώσανε γνωστικά πεδία πρωτόγνωρα κι ενίοτε συναρπαστικά.

Πέρασες πολλές φουρτούνες και μπουρίνια όλον ετούτο τον καιρό· στιγμές που αναρωτήθηκες τι στο καλό γυρεύεις σ’ ετούτο το καράβι κι αν άξιζε τον κόπο τόση ταλαιπωρία. Που βλαστήμησες την ώρα που ανέβηκες, που πίστεψες πως είναι αδύνατο να ορθοποδήσεις μες στη θαλασσοταραχή. Αραγε να ήταν το καράβι αυτό καλή επιλογή για σένα;

Σε οδηγεί σε μιαν Ιθάκη ή πρόκειται να σε ξεβράσει σε κάποιο ξερονήσι; Πόσες φορές δεν μπήκες στον πειρασμό να δραπετεύσεις με μια από τις λέμβους του! Να ξεστρατίσεις, παρασυρμένος από μια οφθαλμαπάτη στην άκρη του ορίζοντα ή σαγηνεμένος απ’ το τραγούδι κάποιων απατηλών Σειρήνων.

Πήρες πολλά μαθήματα ζωής μέσα σ’ ετούτο το καράβι. Είδες πως κάποιοι ταξιδεύουνε στην πρώτη θέση κι έχουν ό,τι χρειάζεται για να τα βγάλουν πέρα· μισθώνουνε συμβούλους και προσλαμβάνουν βοηθούς, έχουν ανέσεις και πρόσβαση στις καλύτερες υποδομές του πλοίου.

Την ίδια ώρα, άλλοι πολλοί ταξιδεύουν στριμωγμένοι στο κατάστρωμα, αποκλεισμένοι από τα vip σαλόνια και τα εστιατόρια, δίχως αχθοφόρους και καλοπληρωμένους οδηγούς· πορεύονται μ’ έναν υπνόσακο μονάχα και πρόχειρη τροφή στην τσάντα, εφόδια ανεπαρκή για τον μακρύ τον δρόμο. Κι αισθάνεσαι πως το καράβι ετούτο δεν έχει φλάμπουρό του την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

Μα, τώρα, βλέπεις το λιμάνι να σιμώνει. Κι είσαι αυτός ο ταξιδιώτης που απολαμβάνει το ξημέρωμα μιας καινούργιας μέρας, όρθιος στο κατάστρωμα, προσμένοντας τη λυτρωτική του αποβίβαση. Και περιμένεις την αναγγελία για να κατέβεις μαζί με τους υπόλοιπους και να ανοίξει ο καθένας τον δικό του δρόμο.

Γιατί το τέλος αυτού του ταξιδιού είναι ξεκίνημα ενός καινούργιου, που θα σε οδηγήσει σ’ άλλους προορισμούς κι άλλα ταξίδια. Απόλαυσε, λοιπόν, τη θέα και να ’σαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου, γιατί κατόρθωσες κι έφτασες στο λιμάνι. Σε λίγο θα χαθείς στα συναρπαστικά μονοπάτια της ζωής σου κι ετούτο το ταξίδι θα ’ναι μια αμυδρή ανάμνηση.

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι.

» Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΝΕΝΑΣ» ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΓΙΑ 4 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

Εξαιρετικό… Να πάτε να το δείτε!

ΤΕΤΑΡΤΗ, ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ

1,2,3,4 ΙΟΥΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΤΟΥ ΔΗΠΕΘΕ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ.

1 IOYNIOY KALAMATA

Ο Βασίλης Λεβέντης και τα …«ζώα» στα οποία απευθύνεται. Της Kατερίνας Ακριβοπούλου.

Kατερίνα Ακριβοπούλου: Λεβεντιές…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Με τις γνωριμίες που έχει στην Ευρώπη μπορεί λέει να βγάλει την Ελλάδα από τα μνημόνια σε δύο μήνες…

Εν τω μεταξύ το νέο colpo grosso του συστήματος να ευτελίσει περαιτέρω την πολιτική, την οποία απεχθάνεται ως γνωστόν η λογική των corporations, έβγαλε ήδη στην πίστα τους χρήσιμους ηλίθιους…

Βασίλης Λεβέντης από τα παλιά λοιπόν, το νέο φρούτο στην ελληνική παρωδία…

Προωθείται από τους δημοσκόπους, επιβάλλεται από το πουθενά στην πολιτική σκηνή και υποβάλλει το εκλογικό σώμα σε μια νέα δοκιμασία νοημοσύνης και αντοχών, προσβάλλοντας τη δημόσια ζωή στο σύνολό της …

Γιατί ; Επειδή έτσι βολεύει… Βολεύει η χαβαλεδοποίηση της ψήφου, ο ευτελισμός της πολιτικής αντιπαράθεσης και εν τέλει ο μηδενισμός της …

Ο Βασίλης Λεβέντης και τα «ζώα» στα οποία απευθύνεται- παροιμιώδης η έκφρασή του στα βίντεο εποχής- δεν είναι φολκλόρ!

Είναι η έσχατη εφεδρεία του ίδιου συστήματος που δοκίμασε Τζήμερους, έχτισε γέφυρες στα Ποτάμια που ενώνουν όλες τις όχθες της διαπλοκής και βάζει κάθε τόσο και ένα ζόμπι στο χορό των βρικολάκων, προκειμένου να αντισταθμίσει την πιο βαθιά πολιτικοποίηση που χαρακτηρίζει τον ελληνικό λαό, σε σύγκριση με τους άλλους Ευρωπαίους…

Ο κλόουν των προηγουμένων δεκαετιών, επανέκαμψε από την κατάψυξη δριμύτερος, αφού έδωσε σε ανύποπτο χρόνο τα πρώτα διαπιστευτήρια… Το 2011 χωρίς να ερωτηθεί από κανέναν, πρότεινε τον Λουκά Παπαδήμο, πριν από ένα χρόνο «εισηγήθηκε» την επανάκαμψη Σημίτη ενώ δεν διστάζει να πλέξει σε κάθε ευκαιρία το εγκώμιον Μέρκελ … Είναι που σπούδασε στη Γερμανία ίσως…

Και τώρα η σπουδή συγκεκριμένων κύκλων να τον εμφανίσουν ως τον αδικημένο και παραγκωνισμένο πολιτικό που δικαιώνεται εκ των υστέρων…Τον καλούν στα κανάλια σαν «σοφό», τον «περνούν» στη νεολαία σαν  τρολιά μήπως και τσιμπήσει η φυλή των απολιτικών ή των αφασικών φιλελέδων, τον προωθούν στα  social media με κάθε τρόπο και του ετοιμάζουν ήδη βουλευτικά έδρανα…

Και όποιος τσιμπήσει τσίμπησε…Το έργο είναι κατάλληλο και για ανηλίκους…

Ποιος πληρώνει; Όχι πάντως η πιτσαρία της γειτονιάς…

http://www.altsantiri.gr/homepage/katerina-akrivopoulou-leventies/

«ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΒΡΗ» ΤΗΣ ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ.

«Μια φορά και έναν καιρό ο Σεπτέμβρης» Το παραμύθι του αγιασμού.

Κική Δημητριάδου, Νηπιαγωγός  & συγγραφέας

Μια φορά κι έναν καιρό ο Σεπτέμβρης  που ήταν ένα αγόρι, χορτασμένο ήλιο και παιχνίδι, και βέβαια με ωραίο χρώμα απ’ το καλοκαίρι, πείσμωσε. Καλοκάθισε στην άκρη του δρόμου που θα τον έφερνε στη γη κι αρνιόταν να πάει στον προορισμό του. Πέσανε επάνω του όλοι για να τον μεταπείσουν. Πείσμα αυτός, ανένδοτος, δεν μιλούσε σε κανέναν! Τελευταίος τον πλησίασε ο μπαμπάς του ο Χρόνος: «Πες μου αμέσως  τι συμβαίνει» του λέει. «Τι πράγματα είναι αυτά; Πρέπει να πας Σεπτέμβρη, ν΄ αρχίσει  ο τρύγος, να ξεπροβοδιστούν τα χελιδόνια για το ταξίδι τους, να πάρουν το κιτρινοκόκκινο χρώμα τα φύλλα των δέντρων. Και βέβαια πρέπει να πας για ν’ ανοίξουν τα σχολεία παιδί μου! Χιλιάδες παιδιά περιμένουν! Πως μπορείς εσύ να τεμπελιάζεις;»
«Δεν είμαι τεμπέλης» άρχισε επιτέλους να μιλάει  ο Σεπτέμβρης. «Απλώς δεν βλέπω το λόγο για να πάω. Κοίτα τους ανθρώπους τριγύρω σου πατέρα.  Ήταν ποτέ άλλοτε χειρότερα;  Δες τους: Τόσο λυπημένοι και σκυθρωποί… Άρρωστοι χωρίς φάρμακα, άνθρωποι χωρίς δουλειές, πονοκεφαλιασμένοι από λογαριασμούς, τηλεθεατές που βλέπουν μετανάστες να τους καταπίνουν οι θάλασσες και νησιά να γίνονται στάχτη, άνθρωποι χωρίς  ελπίδα,  πες μου βρε μπαμπά, ποιος  θα το καταλάβει αν ξεχαστούν τα χελιδόνια εδώ; Ποιος νοιάζεται για το φθινόπωρο και τα χρώματά του πια; Οι άνθρωποι μόνο την φτώχεια τους κοιτάνε τώρα. Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω…»
«Καλό μου αγόρι» του λέει ο πατέρας του, ο σοφός ο Χρόνος. «Δίκαιο έχεις, αλλά την ίδια στιγμή κάνεις και λάθος! Δεν γίνεται να  τα ξεχνάς τα παιδιά που σε περιμένουν στα σχολειά.  Και να σου πω και το πιο σημαντικό;  Γιατί  νομίζεις ότι υπάρχουν σχολεία Σεπτέμβρη μου; Για τους αριθμούς, τις γραμματικές και τις χημείες; Λάθος καλέ μου!
Για να γίνονται οι άνθρωποι,  Άνθρωποι με το άλφα τους κεφαλαίο, γι αυτό υπάρχουν τα σχολεία. Για να μάθουν να σέβονται τη Ζωή, τη Φύση. Για να σέβονται το Δίκαιο, να σέβονται το γέλιο των παιδιών. Το σχολείο υπάρχει για να κάνει τα παιδιά ενεργούς πολίτες όταν μεγαλώσουν, όχι θλιβερούς τηλεθεατές με σταυρωμένα χέρια.
Σήκω Σεπτέμβρη μου και πήγαινε στο πόστο σου. Δεν υπάρχει άλλη ελπίδα καλέ μου. Τα παιδιά σε περιμένουν! Οι μεγάλοι άνθρωποι θα πρέπει να βρουν τον τρόπο για να συμμαζέψουν τη λύπη, το θυμό και τη φτώχια τους. Κι αν τους έχει μείνει και λίγο μυαλό μ’ όλα αυτά που τους βρήκαν, στα σχολεία πρώτα θ’ απλώσουν τα χέρια τους. Αυτά πρέπει να στηρίξουν όπως κι όσο μπορούν περισσότερο».
Άκουσε ο Σεπτέμβρης προσεκτικά τον μπαμπά του κι όπως κάθε καλό παιδί, υπάκουσε. Άλλωστε ο πατέρας είχε δίκαιο. Έτσι ακριβώς είχαν τα πράγματα. Μπήκε στη ζωή των ανθρώπων λοιπόν και στα ημερολόγιά τους. Γι αυτό και κατάφεραν σήμερα, παρόλα αυτά,  ν’ ανοίξουν τα σχολεία.
Άντε καλοί μου, καλή μας χρονιά για να ζήσουμε όλοι καλά και τα παιδιά μας καλύτερα.

αναδημοσίευση:Νηπιαγωγοί Πέλλας

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Του Κώστα Βαξεβάνη.

Την αλήθεια και ας πονάει

Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι θεσμοί είναι τρόικα, το μνημόνιο μνημόνιο και η αγκινάρα αναμφίβολα αγκινάρα. Δεν έχουν νόημα οι όροι, αλλά έχει η ουσία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μερικές μέρες μετά από μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα, που την έφερε στο απόγειο ίσως της λαϊκής αποδοχής παρά τις δύσκολες συνθήκες, αποδέχεται ένα πρόγραμμα που έχει όλα τα στοιχεία του μνημονίου.  Οι συγκρίσεις έχουν αρχίσει για το αν ένα μνημόνιο 8 δισ, είναι καλύτερο ή χειρότερο από ένα μνημόνιο 15 δις και όλα μαζί χειρότερα από τα μνημόνια των αλήστου μνήμης.

Ποιό είναι το νόημα, μετά από ένα τέτοιο δημοψήφισμα, να προχωρά ο Τσίπρας σε μια πρόταση συμφωνίας με τους δανειστές; (Εδώ πρέπει να σημειώσω τους φόβους μου για την πιθανότητα να μη δεχθούν ούτε αυτή την πρόταση οι δανειστές).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και χωρίς συναισθηματισμούς. Η μάχη του δημοψηφίσματος απέδειξε πως το διακύβευμα για τους δανειστές δεν είναι καμιά συμφωνία αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Θέλουν να αποδυναμώσουν τον Τσίπρα, να τον ανατρέψουν σε μια νέου τύπου επιχείρηση Αλιέντε με τις τράπεζες στη θέση των τανκς και της αεροπορίας της Χιλής και να παραδειγματίσουν όποιον σκέπτεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Είτε αυτός είναι στην Ισπανία, είτε στην Πορτογαλία είτε σε άλλη περιοχή του ανήσυχου Νότου. Πέντε μέρες πριν το δημοψήφισμα, οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες οδηγώντας τα πράγματα σε ανοιχτό εκβιασμό, ενώ οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί παράγοντες προχώρησαν σε ανοιχτές παρεμβάσεις υπέρ της “κατάργησης” του Τσίπρα.

Αν τελικώς τα πράγματα οδηγηθούν σε μη συμφωνία, τότε η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει ένα άλλο δρόμο που δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε σύντομος ακόμη και αν είναι σωτήριος. Πόσοι θα συνταχθούν σε αυτή την πορεία ακόμη και από αυτούς που πήραν την απόφαση να εξουσιοδοτήσουν τον Τσίπρα με το γνωστό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Αν επιλεγεί ο δρόμος της συμφωνίας, τότε αυτός αναγκαστικά θα περάσει από τη στενωπό μιας Ευρώπης που οι δομές της είναι περισσότερο συνδεδεμένες με τις τράπεζες παρά με τους θεσμούς. Περισσότερο με τις ελίτ και τα λόμπι παρά με τη Δημοκρατία.

Η υλοποίηση οποιουδήποτε προγράμματος από τον Τσίπρα δεν μπορεί να συγκρίνεται με τα μνημόνια, όχι γιατί δεν είναι μνημόνιο αλλά γιατί ο διαχειριστής είναι διαφορετικός. Δηλαδή πρόθεσή του δεν είναι η ικανοποίηση των δανειστών χωρίς όρους, αλλά η δημιουργία των συσχετισμών εν καιρώ, προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό σίγουρα εμπεριέχει μια επικίνδυνη ισορροπία πάνω σε μια πραγματικότητα στην οποία ο Τσίπρας οφείλει να ισορροπεί άλλοτε ως μάγος των εσωκομματικών συσχετισμών και άλλοτε ως ακροβάτης του ψευδοευρωπαϊκού τοπίου χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δύο επιλογές. Ή να παραιτηθεί δηλώνοντας πως σε αυτή την Ευρώπη υπάρχει ένα αδιέξοδο που δομήθηκε χρόνια και του οποίου δεν θέλει να είναι δομικό στοιχείο ή να μην τους κάνει την χάρη να πέσει όπως πολύ θα ήθελαν.

Αν το διακύβευμα λοιπόν είναι πραγματικά ο Τσίπρας, τότε τα σχέδια ανατρέπονται ίσως, αν δεν τους το προσφέρει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι ξεκάθαρος και ευθύς στον κόσμο που τον υποστήριξε στο δημοψήφισμα αναγνωρίζοντάς του τη στόφα και τη συμπεριφορά ενός άλλου ηγέτη. Πρέπει να μην καταναλωθεί σε υποκριτικούς ευρωπαϊσμούς και να ομολογήσει και τους εκβιασμούς αλλά και τη φύση του μορφώματος που εμφανίζεται ως  ευρωπαϊκό αξίωμα. Δεν έχει νόημα να απολογείται όπως οι προηγούμενοι στην αναγκαιότητα του ευρώ ή την ευρωζώνη αλλά να εξηγήσει όλα τα δομικά λάθη που κρατάνε την Ελλάδα εγκλωβισμένη σε μια Ευρώπη δίχως μέλλον. 

Στη συνέχεια πρέπει να εγγυηθεί στον κόσμο πως η αναγκαία επιλογή όποιου προγράμματος γίνεται προκειμένου να υπάρξει στο εσωτερικό της χώρας η μεγάλη ανατροπή. Πρέπει δηλαδή να προσφέρει ισχυρά ανταλλάγματα σε αυτούς που καλεί να προσφέρουν για μια ακόμη φορά. Αυτά τα κοινωνικά ισοδύναμα πρέπει να είναι η πλήρης αποκατάσταση της χώρας. Για να συναινέσουν οι πολίτες σε σκληρό πρόγραμμα, πρέπει να εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας ένα πρόγραμμα που απελευθερώνει και αποκαθιστά την κοινωνία. Δηλαδή πρέπει να αναμορφώσει τους νόμους της χώρας όχι με βάση τις αριστερές προτιμήσεις και ευαισθησίες, αλλά με βάση την απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που φταίνε. Δέχομαι να πληρώσω 100 ευρώ αν επιτέλους πληρώσουν όσοι διακινούν μαύρο χρήμα και χρήμα χωρίς φορολόγηση. Δέχομαι τη θυσία ενός χρόνου αν με πείσει πως οικοδομεί το μέλλον των παιδιών μου.

Αν εφαρμόσει Δικαιοσύνη, αν αναδημιουργήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν δείξει κανένα έλεος σε όσους κατάκλεψαν τη χώρα. Όσους μήνες κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά εξουσία πάνω στο παλιό σύστημα. Οι τράπεζες συνεχίζουν να αυθαιρετούν παρότι λειτουργούν με δημόσιο χρήμα, τα δικαστήρια να βγάζουν άδικες αποφάσεις, οι μεγάλοι να έχουν ασυλία και οι “παντός καιρού” να κάνουν δημόσιες σχέσεις με την κυβέρνηση όπως έκαναν με κάθε κυβέρνηση. Ακόμη και τα λεφτά των ΔΕΚΟ μοιράζονται με μορφή διαφήμισης στα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης για να καταλήξουν ως όπλο ενάντια στην κυβέρνηση.

Αν ο Αλέξης  Τσίπρας προσφέρει στην κοινωνία τη μορφή και το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, τότε αυτή η Ελλάδα μπορεί να κάνει μια θυσία για να κερδίσει. Αν σε αυτή την Ελλάδα απευθυνθεί με ειλικρίνεια τότε θα τον πιστώσει όχι με χρήμα αλλά με υπομονή για να καταφέρει όσα μπορεί να καταφέρει.

Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για την υπαναχώρηση και την αλλαγή στάσης, παρά μόνο η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτή την Ευρώπη αν δεν επιλεγεί ο δρόμος της ρήξης, τότε χρειάζεται χρόνος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να πάψει η Ελλάδα να είναι μόνη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα, αν αυτό δεν συνοδευτεί με ένα δόγμα του σοκ απέναντι στους ολιγάρχες, τους μιντιάρχες τη διαφθορά. Κανένας δεν θα πιστώσει καμιά κυβέρνηση που θέλει απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει να κυβερνά. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Σαμαράς ούτε Βενιζέλος, το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Το κακό όμως είναι πως πρέπει να αποδείξει ότι είναι αυτός από τον οποίο περιμένουν όλοι να δώσει λύση. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Αλλά πρέπει να έχει καταλήξει τι ακριβώς θέλει να την κάνει.

http://www.koutipandoras.gr/article/145571/tin-alitheia-kai-ponaei

Αριστείδης Μπαλτάς- Υπ. Παιδείας: «…Δικός μας στόχος εδώ είναι να ανακτηθούν λέξεις ζωογόνες. Να βρεθούν λέξεις που απελευθερώνουν…» (Άλλο ήθος).

Ελπίζω να πω «ευχαριστώ»

12:55 | 28 Ιαν. 2015
Αναστασία Καλαφάτη

Να βρεθούν λέξεις που απελευθερώνουν…»
(Αριστείδης Μπαλτάς- Υπ. Παιδείας)

Δεν θυμάμαι να χάρηκα  σε καμία ορκομωσία Υπουργού Παιδείας. Κάθε φορά το Υπ. Παιδείας ήταν μια λύση για την υπουργοποίηση εκλεκτών-ενίοτε και μη- πολιτικών. Στην πλειονότητά τους δεν γνώριζαν και δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι πονάει έναν δάσκαλο, τι χρειάζονται τα παιδιά, τι σημαίνει οργανώνω την εκπαίδευση μιας χώρας. Η απουσία αγάπης για τη γνώση ως αυτόνομο ιδανικό και η ροπή προς την ημιμάθεια ήταν σαφή χαρακτηριστικά της διοίκησης του Υπουργείου. Οι αποφάσεις των τελευταίων υπουργών κατέστρεψαν κεκτημένα και όνειρα. Κατέφυγαν μέχρι και σε μαγικά κόλπα «εξαφανίζοντας» προϋπηρεσίες και χρόνια δύσκολα σε απομακρυσμένα μέρη της Ελλάδας για πολλούς από εμάς. Η ιδιωτική εκπαίδευση αγάπησε τα voucher κι έπαψε να ανήκει στο υπ. Παιδείας- εκρεμεί η απόφαση- κι οι αναπληρωτές παρέμειναν για τους περισσότερους υπουργούς φανταστικές φιγούρες κάποιου διαδραστικού παιχνιδιού. Έφυγαν δάσκαλοι άξιοι, ματαιωμένοι και μετανιωμένοι για τη χώρα τους και στελέχωσαν φούρνους και  σούπερ μάρκετ του εξωτερικού.

Σήμερα χαίρομαι. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι πως ο Υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς κι ο Υφυπουργός Τάσος Κουράκης έχουν σαφή εικόνα της εκπαίδευσης. Ο Αριστείδης Μπαλτάς γεννήθηκε το 1943 στην Κέρκυρα. Είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών του τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών (πρ. Γενικού Τμήματος) του ΕΜΠ. Μετά τις βασικές σπουδές μηχανολόγου-ηλεκτρολόγου στο ΕΜΠ (1962-67), έκανε μεταπτυχιακά και διδακτορικό στη Θεωρητική Φυσική στο Πανεπιστήμιο Παρισίων XI (1972). Το 1982 εκλέχθηκε λέκτορας στον Τομέα Φυσικής του ΕΜΠ, το 1984 επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας και μεθοδολογίας της φυσικής στο ίδιο Τμήμα/Τομέα, το 1992 αναπληρωτής καθηγητής και το 2002 καθηγητής φιλοσοφίας των επιστημών. Στο πλαίσιο των ερευνητικών ενδιαφερόντων του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την επιστημολογία του Λουί Αλτουσέρ, ως απόρροια της λεγόμενης Γαλλικής Σχολής Επιστημολογίας (Μπασελάρ, Canguilhem, Κοϋρέ, Cavailles), καθώς και με την αγγλοσαξονική φιλοσοφία της επιστήμης, με βάση τη σκέψη των K. Popper, T.S. Kuhn, I. Lakatos, P. Feyerabend, L. Laudan, κ.ά. Ενδιαφέρθηκε, επίσης, για τη φιλοσοφία της επιστήμης στο πλαίσιο μιας γενικότερης φιλοσοφικής θεώρησης του κόσμου και της γνώσης, με βάση το έργο των Βιτγκενστάιν, Νίτσε, Σπινόζα, Ντεριντά, McDowell, Μπένγιαμιν, κ.ά.Το 2002 τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής για το βιβλίο του «Αντικείμενα και όψεις εαυτού» (εκδ. Εστία). Τον Δεκέμβριο του 2010 του απονεμήθηκε το Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας στη μνήμη των Βασίλη Ξανθόπουλου-Στέφανου Πνευματικού. Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου «Νίκος Πουλαντζάς» και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ συγκαταλέγεται στους ανθρώπους που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη δημιουργίας του κόμματος.

Ο Τάσος Κουράκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1948.
Τελείωσε  Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης.
Είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ
Σήμερα είναι αναπληρωτής Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. στο εργαστήριο Γενετικής. Έχει την ειδικότητα του παιδιάτρου και ασχολείται εδώ και 30 χρόνια αποκλειστικά με τη διδασκαλία και την έρευνα.Από τα φοιτητικά του χρόνια συμμετέχει σε συνδικαλιστικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Από το 1976 συμμετέχει ενεργά στον ιατρικό και εκπαιδευτικό συνδικαλισμό.Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος και μέλος νοσοκομειακών επιτροπών, καθώς και μέλος του Δ.Σ του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε Γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (2000-2003).Επί 20 έτη μέλος του Δ.Σ του Συλλόγου του Διδακτικού Προσωπικού της Ιατρικής Σχολής.
Έχει εκδώσει πέντε  ποιητικές συλλογές «Ιχνηλατώντας το παρόν», εκδ. Παρατηρητής, 1995, «Η λίμνη Βικτορία», εκδ. Παρατηρητής, 1997, «Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν» εκδ. Ίνδικτος, 2002, «ΙΕΡΩΤΙΚΟΝ» εκδ. Ιανός, 2009,  «67%» εκδ. Ιανός 2012, καθώς και μία συλλογή με δοκίμια « Τα παρεκκλίνοντα» εκδ. Παρατηρητής, 2002.

Με 149 ερωτήσεις, επίκαιρες ερωτήσεις, αναφορές έχει καταθέσει μέσα σε διάστημα ενός έτους (19/12/13 έως 19/12/14) ο νέος Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας κ. Κουράκης  κατατάσσεται στην πρώτη θέση ανάμεσα στους Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τον αριθμό των ερωτήσεων για τα θέματα του Υπουργείου Παιδείας.

Ελπίζω, θέλω βαθιά, να μου επιτρέψουν και οι δυό τους να πω «ευχαριστώ» στο τέλος της θητείας τους. Έχω ανάγκη να πιστέψω πως θα μας ακούσουν και μας βοηθήσουν να ονειρευτούμε και πάλι και να φτιάξουμε πια την εκπαίδευση που χρειάζονται τα παιδιά. Δεν είμαι σίγουρη πως όσα έχουν εξαγγελθεί θα γίνουν. Ίσως γιατί ακόμα έχω την ανάγκη να πιστέψω, αλλά δεν πιστεύω. Χαίρομαι για την επιλογή των προσώπων, ελπίζω η συγχώνευση πολιτισμού και παιδείας να εδράζεται σε μια προσέγγιση αλληλεξάρτησης των δύο εννοιών και στη βαθιά κατανόηση πως δεν υπάρχει τίποτα που να μην χωρά κατω από τη λέξη «παιδεία». Περιμένουμε πολλά γιατί η δουλειά μας βασίζεται στο όνειρο ενός καλύτερου κόσμου. Αν, όμως, κι αυτήν τη φορά οι προσδοκίες μας διαψευσθούν, η ελπίδα εύκολα θα γίνει οργή. Οργή πρωτόγνωρη.

Ας ανακτήσουμε, λοιπόν, λέξεις ζωογόνες, βαθιά απελευθερωτικές κ. Μπαλτά!

Κατηγορία άρθρου:

ΘΑ ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ; ΡΩΤΑ Ο …ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ.

Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως θα παραδώσουν την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ;

Οι 180 βουλευτές για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Δημοκρατίας δεν υπάρχουν, οπότε η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές και πρώτο κόμμα θα αναδειχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτά λένε οι αριθμοί και η λογική. Είναι έτσι, όμως;

Αλήθεια, πιστεύει κάποιος πως Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ που ήταν κυβέρνηση επί 40 χρόνια -και ουσιαστικά είχαν γίνει το ίδιο το κράτος- θα επιτρέψουν τόσο εύκολα σε ένα άλλο κόμμα να κυβερνήσει;

Πιστεύει κάποιος πως οι Έλληνες ολιγάρχες που έκαναν όμορφα τις συμφωνίες τους και τις δουλίτσες τους με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας -και τις στήριζαν μέσα από τα ΜΜΕ των οποίων οι άδειες τους είχαν παραχωρηθεί δωρεάν- θα πουν σε ένα νέο κόμμα «παρακαλώ, περάστε»;

Πιστεύει κάποιος πως οι Ευρωπαίοι εταίροι, οι οποίοι κρατούσαν από τα αχαμνά την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ -αφού μαζί τους έκαναν τις συμφωνίες επί δεκαετίες και ήξεραν όλες τις βρομιές- θα δεχθούν εύκολα να υπάρξει ένας νέος παίκτης που θα μπορεί να αποκαλύψει τα πάντα;

Πιστεύει κάποιος πως Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Έλληνες ολιγάρχες και Κομισιόν θα δεχτούν εύκολα ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει πρόσβαση σε στοιχεία και συμφωνίες, τις οποίες ήξεραν μόνο οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια;

Πιστεύει κάποιος πως η νέα λυσσαλέα επίθεση από τα καθεστωτικά ΜΜΕ κατά του ΣΥΡΙΖΑ -τώρα που διαφαίνεται το ενδεχόμενο εκλογών- είναι συμπτωματική;

«Μα καλά» θα πει κάποιος, «δεν έχουν προσβάσεις όλοι αυτοί στον ΣΥΡΙΖΑ; Αν τον έχουν εξαγοράσει;»

Σίγουρα έχουν τις άκρες τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη δικά τους. Αλλά δεν είναι όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δικά τους. Αυτό θα ήταν αδύνατον. Οπότε, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα πολύ επικίνδυνος για όλους αυτούς.

Πριν τις εκλογές του 2012 -τις εκλογές που έδιναν στους Έλληνες μια μεγάλη ευκαιρία, πριν η χώρα μας δεθεί από παντού, αλλά οι Έλληνες την πέταξαν-, έγραφα:

«Και πού οφείλεται η λύσσα των καθεστωτικών ΜΜΕ, των τηλεδημοσιογράφων, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο στους πολίτες;

Είναι απλό. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει στις εκλογές και γίνει κυβέρνηση, θα αποκτήσει πρόσβαση σε μια σειρά από στοιχεία και συμφωνίες που “καίνε” αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα επί 38 χρόνια αλλά «καίνε» και αυτούς που έκαναν τις συμφωνίες μαζί τους. Εντός και εκτός Ελλάδας.

Η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και η οικονομική ελίτ παλεύουν για να σωθούν. Παλεύουν για να σώσουν τους εαυτούς τους, όχι τη χώρα – άλλωστε, για να σωθούν οι ίδιοι, υπέγραψαν και το Μνημόνιο.

Γιατί ξέρουν πως για πολλούς από αυτούς –μετά από την πλήρη αποκάλυψη των πεπραγμένων τους- η κατάληξη θα είναι το δικαστήριο και η φυλακή.»

Επειδή το καθεστώς δεν πρόκειται να παραδώσει την εξουσία μέσα από νόμιμες εκλογές, οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να είναι έτοιμοι για όλα.

Τους επόμενους μήνες, θα παιχτεί το μέλλον της Δημοκρατίας στη χώρα μας.

Αυτή τη φορά, ας φροντίσουμε να είμαστε όλοι παρόντες.

http://pitsirikos.net/2014/12/%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81

Ο ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΕΧΕΙ ΝΙΚΗΣΕΙ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙ, ΚΟΥΦΑΛΕΣ

Γράφει ο Γελοτοποιός: Ο Ρωμανός Νίκησε, Ρε Κουφάλες

romanos-copy

«Τιμή σ” εκείνους όπου στην ζωήν των
όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες»
Κ.Π. Καβάφης.

Ας κόψουμε πια τις μαλακίες.

Τις μαλακίες του στυλ: «Δεν συμφωνώ με τις ιδέες του, αλλά πρέπει η δικαιοσύνη μπλα-μπλα».

Τις μαλακίες του στυλ: «Είδε τον παιδικό του φίλο να δολοφονείται και κουβάλησε το φέρετρο.»

Τις πρωθυπουργικές μαλακίες του στυλ: «Μην ξεχνάτε ότι αυτός ο νεαρός λήστεψε μια τράπεζα με καλάσνικοφ».

Τις μαλακίες του υποφαινόμενου και του Ράσελ: «Ποτέ δεν θα πέθαινα για τις ιδέες μου… Γιατί μπορεί να κάνω και λάθος.»

Τις μαλακίες του στυλ: «Δεν το κάνει για να σπουδάσει, αλλά για να αποδράσει.»

Τις μαλακίες του στυλ: «Είναι εγκληματίας και πρέπει να πληρώσει.»

Τις μαλακίες του στυλ: «Σταμάτα, Νίκο, δεν το αξίζουμε».

Ό,τι και να πείτε, κι εσείς κι εγώ κι οι άλλοι, οι κυβερνώντες κι οι αριστεροί, οι φασίστες κι οι απολιτικοί κι οι αναρχικοί, οι αντιεξουσιαστές κι οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι, οι αστυνομικοί κι οι μπάτσοι, οι τραγουδιστές κι οι μανάδες κι οι δικηγόροι και τα σωματεία και τα κόμματα κι οι βουλευτές και οι πρωθυπούργοι, ό,τι και να πείτε, ό,τι και να πούμε, η αλήθεια είναι μία:

Ο Ρωμανός νίκησε.

Δεν έχει σημασία τί θα ακολουθήσει, ως που θ” αντέξει να το φτάσει, αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει.

Δεν τον λυπάμαι, ακόμα κι αν πεθάνει, δεν τον λυπάμαι… Τον σέβομαι.

Αν βρισκόμουν σε μια μάχη θα ήθελα να τον έχω δίπλα μου, όχι εχθρό μου.

Δεν με νοιάζει πόσων χρονών είναι. Δεν είναι παιδί. Είναι άνθρωπος με ελεύθερη βούληση, κάτι που οι υπόλοιποι έχουμε απωλέσει ή νερώσει.

Αυτός, ο γαμημένος ο Ρωμανός, αναρχικός, εγκληματίας, πορωμένος (πείτε “τον όπως θέλετε, σας έχει γραμμένους στ” αρχίδια του), αυτός έβαλε το σώμα του μπρος στο έκτρωμα που αποκαλούμε Ελληνική Δημοκρατία, στο σίχαμα της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας.

Μόνος, ένας άνθρωπος φτιαγμένος από σάρκα και οστά, μόνος, ενάντια σε όλους.

Δεν είναι ήρωας ούτε μάρτυρας ούτε υπερασπίζεται τα δικαιώματα των χορτάτων που τον χαϊδεύουν εικονικά στη Βουλή, στα καφενεία και στο φέισμπουκ.

Δεν φωνάζει «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» σε επετειακές συγκεντρώσεις και ψόφιες απεργίες, για να πάει μετά να φάει ποπ-κορν και να δει την τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς.

Όχι, δεν τον νοιάζει να «μορφωθεί» στο μίζερο ΤΕΙ της κακομοιριάς μας.

Είναι ο μόνος άνθρωπος αυτή τη στιγμή, σε μια Έρημη Χώρα, που τα θέλει όλα!

Δεν έχει σημασία πια αν θα υποχωρήσει, αν θα τον σώσουν οι γιατροί, αν θα κάνουν πίσω οι υπούργοι κι οι πρωθυπούργοι.

Ο Ρωμανός, ένας άνθρωπος μόνος, νίκησε ένα ολόκληρο έθνος. Χωρίς να σκοτώσει, χωρίς να ρίξει βόμβες εμπλουτισμένες, χωρίς να είναι διάσημος, χωρίς να εκλεγεί στο κοινοβούλιο, χωρίς να παραδώσει μια χώρα στο ΔΝΤ.

Μόνος. Με αντάλλαγμα τη ζωή του.

Πόσοι από εσάς, εμάς, έχετε τη δύναμη, τα κότσια, να το κάνετε;

Πόσοι είστε έτοιμοι να πεθάνετε για τις ιδέες σας (αν έχετε), που μπορεί να είναι και λάθος;

Να πεθάνετε για την Νέα Δημοκρατία, το Σύριζα και το ΚΚΕ, να πεθάνετε για την αστυνομία, για το Κράτος, για την Αναρχία, για την Ορθοδοξία, για τη Δημοκρατία, για την Αγορά, για τη λογοτεχνία, για την οικολογία, για τη δικαιοσύνη, για τις γαλάζιες φάλαινες του Αρχιπελάγους.

Βγείτε μπροστά λοιπόν, δώστε τη ζωή σας. Μπορείτε;

Ποιος μπορεί να πεθάνει για όσα πιστεύει κι αγαπά;

Αυτός, ο εγκληματίας κι αναρχικός, ο Ρωμανός, το κάνει, είναι έτοιμος να το κάνει.

Και ίσως να σας φαίνεται βλακώδες, αλλά αυτόν τον κόσμο τον άλλαξαν οι άνθρωποι που πίστευαν σε κάτι, τόσο πολύ, ώστε να δεχτούν να πεθάνουν για τις πεποιθήσεις τους.

Κι αυτή είναι μια δύσκολη παραδοχή για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, που δεν πιστεύει σε τίποτα.

Ο Νίκος Ρωμανός έχει 28 μέρες να φάει στερεή τροφή. (31 ημέρες και από σήμερα ούτε νερό)

Εγώ κι εσύ προσπαθούμε να κάνουμε δίαιτα, να χάσουμε τα κιλά που περισσεύουν, αλλά δεν μπορούμε να αντισταθούμε στα μελομακάρονα.

Το θέμα δεν είναι ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, τ” είναι καλό, τί μη καλό, και τι τ” ανάμεσό τους.

Το θέμα είναι ποιος δίνει τη ζωή του για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη.
Και ποιοι μένουν να φυλάγουν Θερμοπύλες, τις δικές τους Θερμοπύλες, ενώ προβλέπουν πως οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ο Ρωμανός είναι εκεί. Μόνος και ηττημένος.

Αλλά έχει νικήσει, ρε κουφάλες.

Έχει νικήσει. Μόνος.

http://sanejoker.info/2014/12/romanos-at-thermopyles.html

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΚΩΣΤΑΡΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΖΗΤΑΝΕ ΟΧΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ Τ΄ΑΣΤΡΑ.

Πλήρη δικαιώματα για τους κρατουμένους Ηρ. Κωστάρη και Ν. Ρωμανό
Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. εκφράζει τη συμπαράστασή της στους απεργούς πείνας Ηρακλή Κωστάρη και Νίκο Ρωμανό που με το έσχατο αυτό μέσο αγωνίζονται για να τους παρασχεθούν οι προβλεπόμενες για όλους τους κρατούμενους εκπαιδευτικές άδειες. Και οι δύο έχουν όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις για αυτό, ενώ ο Ηρακλής Κωστάρης επί διόμισυ χρόνια πριν έπαιρνε τις σχετικές άδειες, χωρίς ποτέ να παραβιάσει τους όρους τους. Σταματήσαν να του χορηγούνται  μετά την απόδραση του Χρ. Ξηρού αυθαίρετα και χωρίς αιτιολογία.
Καταδικάζει την εκδικητική, κινούμενη από λόγους πολιτικής αντιπαλότητας άρνηση της κυβέρνησης να επιτρέψει την ισονομία στις φυλακές, παραβιάζοντας απροκάλυπτα το νόμο και χρησιμοποιώντας τις διακρίσεις ως μέσο επιλεκτικής κοινωνικής και βιολογικής εξόντωσης των κρατουμένων. Είναι μία πολιτική συνεπής προς την όλη πολιτική οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης που υπηρετούν τα μνημόνια και ο καθημερινά αυξανόμενος αυταρχισμός της.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει την κυβερνητική αναλγησία και την αδιαφορία για την εκπλήρωση των αναγκών υγείας και εκπαίδευσης των κρατουμένων εξαντλεί το ενδιαφέρον της στη δημιουργία φυλακών τύπου Γ και υψίστης ασφαλείας, χώρων στέρησης δικαιωμάτων και απομόνωσης. Καλεί τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, τη νεολαία, τους δικηγορικούς συλλόγους, τους κοινωνικούς φορεία, τα κόμματα να σταθούν στο πλευρό των Κωστάρη και Ρωμανού.
Απαιτεί την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών πείνας, για τον κίνδυνο της υγείας των οποίων ευθύνεται αποκλειστικά η κυβέρνηση και η ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης.
ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Ν.Ρωμανό, Τρίτη 2/12 – Μοναστηράκι (6μμ)

Το να ντυνεις με πουλοβερ τα δεντρα στην πλατεια Κλαυθμωνος ειναι κοινωνικη αφασια.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

IMG_8898

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος.

Όλο το άρθρο:

http://valuewhatworths.wordpress.com/2014/04/03/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD/

ΖΟΥΓΚΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΡΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Του Στρατη Μπουρναζου.

Πισω γοριλες! Δεν ειναι «κιτρινος»· ειναι φασιστας και εκβιαστης.

Έργο του Ιερώνυμου Μπος (λεπτoμέρεια), 1515

Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε ο εκβιασμός (γιατί περί αυτού, και μόνο αυτού πρόκειται), μία σκέψη τρυπάει βασανιστικά το μυαλό μου: Πώς θα φράξουμε τον βόθρο, πώς θα σταματήσει ο οχετός του «Ζούγκλα», πώς θα ορθώσουμε τείχος απέναντι στον μαφιόζο. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για την ουσία του πράγματος, μόνο λίγα εισαγωγικά (από όσα διάβασα, ξεχωρίζω τα άρθρα του Αντρέα Πετρουλάκη [goo.gl/eNWvfh], της Φωτεινής Λαμπρίδη [goo.gl/h48eGI] και το λίγο παλιότερο της Ευγενίας Λουπάκη [goo.gl/cOCLzB].).

  1. Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια καθαρή υπόθεση εκβιασμού. Εκβιασμού ενός πολιτικού προσώπου, εκβιασμού ενός πολιτικού κόμματος, που δηλητηριάζει όμως όλο τον πολιτικό χώρο. Δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με υπέρβαση ορίων ούτε με σκληρή αντιπαράθεση ούτε απλώς με σκανδαλοθηρία. Αν ο τύπος ήταν απλώς κίτρινος ή κατακίτρινος θα έβγαζε το βίντεο από την πρώτη μέρα. Η υποκλοπή ιδιωτικών σκηνών, η (προφανώς) αγορά του βίντεο, το σούρσιμο της υπόθεσης, οι απειλές, οι νουθεσίες προς ΣΥΡΙΖΑ κλπ. είναι τακτικές των μαφιόζων, του υποκόσμου και του παρακράτους. Έχει σημασία, για να ξέρουμε για ποιο πράμα μιλάμε.
  2. Γράφτηκε κατά κόρον ότι ο Τριανταφυλλόπουλος είναι κοινός εκβιαστής, και όχι δημοσιογράφος. Δυστυχώς, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι είναι δημοσιογράφος (σε όσα εισαγωγικά κι αν βάλουμε τη λέξη): είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, κάνει εκπομπές, συνομιλεί με δημόσια πρόσωπα, ανοίγεις την τηλεόραση και πέφτεις πάνω του· ως δημοσιογράφος τα κάνει όλα αυτά. Αν εξέπεμπε από τον νεροχύτη του σπιτιού του, αν βάσταγε απλώς ένα βαλιτσάκι γεμάτο βίντεο και γύρναγε πουλώντας την πραμάτεια του, το πρόβλημα θα ήταν πολύ διαφορετικό.
  3. Ως γνωστόν, δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι. Ο «Μάκης» παραμονή των ευρωεκλογών άρχισε να ξερνάει απειλές, μιλώντας για τον «νεαρό πολιτικό κλπ. κλπ.». Πριν αλέκτωρ λαλήσαι, λάλησε ο Κασιδιάρης από το webtvτης Χρυσής Αυγής, αποκαλύπτοντας τον πολιτικό. Ας μην περάσει απαρατήρητη η συμπόρευση.
  4. Ο «Μάκης» είναι φασίστας με όλη τη σημασία της λέξης. Όχι μόνο λόγω της συμπόρευσης με τον Κασιδιάρη, αλλά επειδή το να υποκλέπτεις στιγμές του προσωπικού (και δη σεξουαλικού) βίου, και μ’ αυτές να εκβιάζεις και να κάνεις καριέρα είναι η ουσία του φασισμού. Διαβάστε τον συγκλονιστικό φάκελο «Μάκης Τριανταφυλλόπουλος» του «Ιού» (goo.gl/PMZky7): ένας ποταμός εκβιασμών, διαπόμπευσης (Κορκολής, Ασλάνης), συκοφάντησης (Κατερίνα Μάτσα), πλαστών στοιχείων, υποκλοπών, αποκαλύψεων για μητροπολίτες που χορεύουν με τάνγκα… Μ’ αυτά το δεδομένα, μοιάζει παντελώς αδιάφορο αν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος είναι «αντιμνημονιακός», αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση ή μιλάει υπέρ του «λαού». Όλα αυτά είναι η φλούδα, είναι φούμαρα. Είναι, πέρα ως πέρα, φασίστας και εκβιαστής.

Τι κάνουμε λοιπόν; Ξεκινάω από το τι δεν πρέπει να κάνουμε.

Δεν πρέπει να σιωπήσουμε, πρώτα απ’ όλα. Το θέμα είναι σιχαμερό, οδυνηρό, άθλιο, η ενασχόληση μαζί του βαριά. Η απώθησή του λοιπόν είναι κατανοητή, αλλά και ολέθρια: όσο δεν κάνουμε κάτι, θα τον ξαναβρούμε μπροστά μας σε έναν, δύο, τέσσερις μήνες. Το θηρίον δεν πρόκειται ούτε να αυτομαστιγωθεί ούτε να δαγκώσει το ίδιο την ουρά του.

Έπειτα, δεν πρέπει να βουλιάξουμε στην γκρίνια: «Ναι, τώρα το θυμηθήκαμε, γιατί δεν είχε γίνει κάτι μέχρι τώρα;». «Ναι, αλλά στελέχη της Αριστεράς πήγαιναν στις εκπομπές…;». «Ναι, ο τάδε καταδίκασε τώρα, αλλά είπε και δυο κοτσάνες». Ασφαλώς πρέπει να σταθούμε κριτικά, και ο καθείς στον εαυτό του πρώτα (έχουμε όλοι καμπούρες στην πλάτη μας· λ.χ. η παρουσία στελεχών της Αριστεράς στη «Ζούγκλα» είναι όνειδος), αλλά αυτό ας μη σταθεί τροχοπέδη. Τώρα είναι η στιγμή, τώρα πρέπει να δράσουμε. Κι αν δεν δράσαμε στο παρελθόν, αυτό ας μην μας καθηλώνει, αλλά ας μας δώσει περισσότερη ορμή. Τι να κάνουμε λοιπόν;

Πρώτον, να αξιολογήσουμε το θέμα ως ύψιστης πολιτικής προτεραιότητας. Αυτό σημαίνει ενέργειες ατομικές και συλλογικές, συμμαχίες, δράσεις όπου και όπως μπορούμε. Με ένα βασικό κριτήριο και στόχο: Πώς θα βουλώσουμε τον βόθρο, πώς θα τελειώσουμε με τον εκβιαστή.

Δεύτερον, να εξαντλήσουμε κάθε έννομο μέσο, κάθε θεσμική δυνατότητα, είτε αυτή λέγεται δικαιοσύνη είτε ΕΡΣ είτε ΕΣΗΕΑ. Δεν μπορεί ο Τριανταφυλλόπουλος να μείνει ατιμώρητος για όλο αυτό το αίσχος. Κι επειδή οι εισαγγελείς δυστυχώς δεν δείχνουν να συγκινούνται, πρέπει να βρούμε τρόπους να τους πιέσουμε.

Τρίτον, μια γενικευμένη εκστρατεία απονομιμοποίησης, με πρώτο βήμα το εμπάργκο. Τη στιγμή που υπάρχει εμπάργκο στον Πρετεντέρη, δεν είναι νοητό να πηγαίνουμε στη Ζούγκλα. Όχι μόνο συριζαίοι και ανταρσαίοι κουκουέδες και δημαρίτες, αλλά κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος, σ’ όποια (πολιτική) φυλή κι αν ανήκει, σ’ όποιον θεό κι αν πιστεύει. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πάρει αμέσως απόφαση για τα στελέχη του, και πρέπει να διακινούμε το αίτημα ευρύτερα· κι όποιον τυχόν πάει να τον ξεμπροστιάσουμε.

Μας φαίνονται όλα αυτά λίγα ή ισχνά; Μπορεί. Πάντως, παρότι η αίσθηση της αδυναμίας μας δεν είναι παράλογη (θα ιδρώσει άραγε το αυτί του μαφιόζου από υπογραφές και Ραδιοτηλεοπτικά Συμβούλια και συγκεντρώσεις;), είναι εντελώς λανθασμένη η αίσθηση της δικής του παντοδυναμίας. Ο «Μάκης» είναι ισχυρός και λόγω της απραξίας, της ανοχής, αλλά και της στήριξής μας (διά της συμμετοχής στις εκπομπές του). Και σίγουρα, καθώς εκπέμπει από ένα κανάλι και απευθύνεται εκ των πραγμάτων στην κοινωνία, δεν τον αφήνουν αδιάφορο οι διαμαρτυρίες. Και ακόμα λιγότερο τους συνομιλητές του και τα μέσα που τον φιλοξενούν. Ας μην υποτιμάμε, τέλος, τη δύναμη των θεσμών, όσο κι αν είναι απαξιωμένοι, όσο δειλά κι αν δρουν· όχι από θεσμολαγνία, αλλά επειδή «ο Μάκης» (όπως και ο Τράγκας και η Χρυσή Αυγή), όλοι αυτοί οι Μεγάλοι Αντισυστημικοί, τρέφονται από τη σχέση τους με το κράτος, το παρακράτος και την εξουσία, από τη θεσμική αδράνεια.

Για όσους επιμείνουν, ακόμα ότι όλα αυτά είναι πράξεις ανίσχυρες μπροστά στη ζούγκλα θα πω: Σύμφωνοι, ας βρούμε όμως τις ισχυρές. Όταν ο κατακλυσμός έχει φτάσει σπίτι μας, δεν αρκεί να εξηγούμε γιατί είναι αναποτελεσματικά τα μέσα διάσωσης. Πρέπει να επινοήσουμε άλλα, επειγόντως. Αλλιώς, όσα δίκια κι αν έχουμε, θα πνιγούμε.

ΥΓ. Σεβασμός μεγάλος και αλληλεγγύη αμέριστη στον Γαβριήλ. Παρά την πρέσα που υπέστη από τους άθλιους, πρέπει να είναι υπερήφανος για τη στάση και την αξιοπρέπειά του: γιατί αυτή ακριβώς η στάση μπορεί να σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους του τέρατος.

http://enthemata.wordpress.com/2014/06/22/sbourn/

Το βλεπεις και σου ερχεται να κλαψεις. «…Δεν ειναι ορχηστρα, ειναι επανασταση…»

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση ; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω. Πριν απο πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ηταν ο Χοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια απο κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά απο το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδυνους που κουβαλάει μαζί της!!!

 Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema.

Κάμποσα χρόνια μετα, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές !

Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Ο Edgar μεγάλωσε σε μία από τις πιο σκληρές γειτονιές του Καράκας. Φοβόταν να βγει από το σπίτι του και φοβόταν να γυρίσει. Μόνο η μουσική θα μπορούσε να τον αποσπάσει από την άσχημη κατάσταση που βίωνε. Πήγε στο παράρτημα του El Sistema της γειτονιάς του και ζήτησε μια τρομπέτα. Δεν μπόρεσαν να του βρούν. Του έδωσαν όμως ένα φαγκότο. Τώρα, ο Edgar πιστεύει ότι αυτό το φαγκότο τού έσωσε τη ζωή. El Sistema θα μπορούσε να είναι το όνομα μια επαναστατικής οργάνωσης από τη δεκαετία του ’30. Ίσως αυτό να μας έρχεται στο μυαλό επειδή το El Sistema γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στη Βενεζουέλα, μια χώρα που αγωνίστηκε για πολλά χρόνια για την ανεξαρτησία της αλλά και την κατάργηση των απολυταρχικών καθεστώτων.

Το El Sistema είναι μια σκέψη που γεννήθηκε στο μυαλό του Jose Antonio Abreu, ενός οικονομολόγου που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αγαπούσε τους ανθρώπους και τη μουσική. O Abreu πίστευε ότι, όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος, αν μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θα αλλάξει. Και αποδείχτηκε ότι είχε απόλυτο δίκιο.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%81%CF%87%CE%AE%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7#ixzz33P6kd4fM
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Ανάλυσέ το. Ένα γαμάτο ταινιάκι του 5ου Λυκείου Εξαρχείων.


 

εξαρχεια3

Ένα ταινιάκι του 5ου Λυκείου Εξαρχείων. Μήπως τα Εξάρχεια δεν είναι αυτό που φαντάζεστε ή αυτό που σας αφήνουν να φανταστείτε;

Σημείωση της Σύνταξης: Κι ένα σχόλιο από μια φίλη για το 5ο Λύκειο Εξαρχείων:

Titania Matina Με συγκίνησες! Το 5ο Λύκειο ήταν εξαιρετικό σχολείο, αντιπροσωπευτικό των Εξαρχείων. Η κόρη μου αποφοίτησε από εκεί και μπήκε στο Πανεπιστήμιο χωρίς φροντιστήριο. Τα παιδιά έπαιρναν πρωτοβουλίες και ανέπτυσσαν δραστηριότητες. Όλα λειτουργούσαν περίφημα. Σήμερα, δυστυχώς, το 5ο Λύκειο δεν υπάρχει πια. Το συγχωνεύσανε.

ΠΗΓΗ/ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:

http://www.thepressproject.gr/article/52728

«Μαμά μην κλαίς, θα τα λέμε στο Skype». Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης…Ένα υπέροχο βίντεο.

«Μαμά μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype», η νέα ταινία του 1ου ΕΠΑΛ Άργους.

 
 Η ταινία των μαθητών του τομέα Ηλεκτρονικής-Ηλεκτρολογίας και του τομέα Μηχανολογίας πραγματεύεται τη μετανάστευση των νέων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον. 

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε ένα άρθρο του δημοσιογράφου Απόστολου Λυκεσά.

«Παλιά οι Έλληνες μετανάστευαν εξαιτίας της φτώχειας, της ανέχειας.

Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια, για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Όλα για αυτή τη μέρα του γυρισμού…

Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο.

Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να απογειώνεται, σπρώχνει στο περιθώριο τα παιδιά της.

Παλιά στη ξενιτειά ζητούσαν δυνατά κορμιά. 

Τώρα ζητούν δυνατά μυαλά. Τα Ελληνικά μυαλά..

Οι Έλληνες παίρνουν και πάλι το δρόμο της μετανάστευσης…

Η οικονομική κρίση «σκότωσε» τα όνειρα των νέων. Η λέξη ανεργία τους στοίχειωσε.

Πολλοί δεν αναγνωρίζουν πια τον τόπο που μεγάλωσαν. Αγωνία, θλίψη, και ανεργία. Έτσι πήραν τη μεγάλη απόφαση να φύγουν και να αναζητήσουν τη δική τους Ιθάκη, που θα τους επιτρέπει τουλάχιστον να ονειρεύονται….

Φεύγουν κατά χιλιάδες. Νέοι με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, έμπειροι τεχνικοί αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα τα λέμε στο σκάιπ»» …. Η συνέχεια στην ταινία.

Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στην εκδήλωση του 1ου ΕΠΑΛ Άργους για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου. 

Η επίσημη προβολή της ταινίας θα γίνει στις 30 Νοεμβρίου, στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για νέους και παιδιά.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%BC%CE