Αρχείο κατηγορίας ΣΟΝΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΜΑΪΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ: ΣΥΝΑΥΛΙΑ «ΚΑΡΔΙΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ» ΜΕ ΤΗΝ KLAUDIA DELMER.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, κείμενο

Η Klaudia Delmer είναι με την Sonia Tourkolia και 3 ακόμη.

«Καρδιά στη Θάλασσα» (🤔λίγο σαν «Άνθρωπος στη θάλασσα» SOS) είναι όταν η καρδιά αφήνεται και αγγίζει το απέραντο…το μυστήριο, την αρχή των πάντων…δηλαδή όταν ζει τον έρωτα…και ο έρωτας μοιάζει τόσο με την θάλασσα και τις ομορφιές της, τους κινδύνους της, που είναι το ταξίδι μας στην απεραντοσύνη και η πηγή της ζωής μας.
Έτσι όλο για τον Έρωτα θα λέμε τραγουδιστά…αγάπη και έρωτα για το ταίρι μας το ποθητό, για τους συνανθρώπους μας, και την φύση και τον τόπο μας, που για την καλή μας τύχη, θα βρίσκεται για πάντα στην αγκαλιά της θάλασσας.

Το ποίημα της δικής μας Σόνιας Τουρκολιά που έχει γίνει τραγούδι, για τα παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια.

Ποίημα της Μεσσήνιας Σόνιας Τουρκολιά έγινε τραγούδι στήριξης για τα παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια

«Ο Πόνος – Καράβι» είναι το τίτλος του μελοποιημένου ποιήματος της Σόνιας Τουρκολιά, από το Σπύρο Σαμοϊλή, για τα παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια και τους γονείς τους, που συγκινεί!
Η πρόεδρος του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Κυπαρισσίας (ΜΕΣΚ), Σόνια Τουρκολιά, έγραψε το ποίημα «Ο Πόνος – Καράβι», για τους ανώνυμους ήρωες, τα παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια που παλεύουν με τον καρκίνο χρόνια, ταξιδεύοντας στα σκούρα νερά της μαύρης θάλασσας της χημειοθεραπείας, αλλά και τους γονείς – καπετάνιους που προσπαθούν να κρατήσουν το τιμόνι στο δύσκολο ταξίδι των παιδιών αυτών, ξέροντας καλά πως κάποια από τα παιδιά αυτά ίσως να μην φτάσουν ποτέ στο λιμάνι, και θα χαθούν στη διαδρομή… του δύσκολου αυτού ταξιδιού.

Στίχοι:
Καράβι ο πόνος… για πού σαλπάρει;
τί θα μου φέρει, τί θα μου πάρει…
Η ψυχή, καπετάνιος, κρατά το τιμόνι!
σκούρα η θάλασσα και πάμε μόνοι……

Γρανάζι του πόνου, γυρίζει αδιάκοπα
τη ρότα του πλοίου, πρόσω κι ανάποδα.
Κουράγιο ψυχή μου, σ’ αυτό το ταξίδι,
δε θα ’σαι μόνη σου, θα ’ναι κι οι φίλοι.

Συνταξιδιώτες της μάχης που δίνεις,
στη δίνη του χρόνου, της πίκρας που πίνεις.
Ξεκίνα ψυχή μου, για να αρμενίσεις,
σκούρα η θάλασσα, μα θα νικήσεις.

Τρίτη 18 Απριλίου στην Ολυμπιακή Ραδιοφωνία Τηλεόραση αφιέρωμα στη Φλόγα και στο τραγούδι για τα παιδιά με καρκίνο.

Η Sonia Tourkolia κοινοποίησε τη δημοσίευση της Καραγγελή Κυριακή-Μαρία.Φωτογραφία της Καραγγελή Κυριακή-Μαρία.

Από τα γυρίσματα μιας ακόμη εκπομπής Περί Παιδείας με θέμα τη σπουδαία δράση του Συλλόγου «ΦΛΟΓΑ» ( φλογα συλλογος γονιων παιδιων με νεοπλασματικη ασθενεια floga.οrg.gr)

Καλεσμένοι μας:
– O κ. Christos Sinis, Ιατρός, εκπρόσωπος της Φλόγας στη Μεσσηνία και συγγραφέας του βιβλίου Καρκινόδρακος
– Η κ. Sonia Tourkolia, πρόεδρος Μ.Ε.Σ.Κ. φίλη της ΦΛΟΓΑΣ  και η στιχουργός του τραγουδιού: Ο Πόνος – Καράβι.
Σε τηλεφωνική επικοινωνία είχαμε:
– Την κ. Μαρία Τρυφωνίδη, Πρόεδρο του Συλλόγου
– Τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη Σπύρος Σαμοΐλης και
-Τον κ. Διονύσης Βαλεριάνος, εκδότη της ELLINOEKDOTIKI Publishers – ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ Εκδόσεις

ΕΡΧΕΤΑΙ την Τρίτη 18/04/2017 και ώρα 22.00 στην Ολυμπιακή Ραδιοφωνία ΤηλεόρασηΦωτογραφία της Καραγγελή Κυριακή-Μαρία.

Τρίτη 10 μ.μ. στην ΟΡΤ  αφιέρωμα στη Φλόγα και στο τραγούδι για τα παιδιά με καρκίνο. Μιλάει η πρόεδρος της Φλόγας , ο συνθέτης που το μελοποίησε και ο γιατρός Χρήστος Σίνης για το βιβλίο ΚΑΡΚΙΝΟΔΡΑΚΟΣ.

O Σπ. Σαμοΐλης ερμηνεύει το τραγούδι του
» Ο ΠΟΝΟΣ – ΚΑΡΑΒΙ »
στίχοι: ΣΟΝΙΑ ΤΟΥΡΚΟΛΙΑ μουσική: ΣΠ. ΣΑΜΟΪΛΗΣ

Καράβι ο πόνος… για πού σαλπάρει;
τί θα μου φέρει, τί θα μου πάρει…
Η ψυχή, καπετάνιος, κρατά το τιμόνι!
σκούρα η θάλασσα και πάμε μόνοι……

Γρανάζι του πόνου, γυρίζει αδιάκοπα
τη ρότα του πλοίου, πρόσω κι ανάποδα.
Κουράγιο ψυχή μου, σ’ αυτό το ταξίδι,
δε θα ’σαι μόνη σου, θα ’ναι κι οι φίλοι.

Συνταξιδιώτες της μάχης που δίνεις,
στη δίνη του χρόνου, της πίκρας που πίνεις.
Ξεκίνα ψυχή μου, για να αρμενίσεις,
σκούρα η θάλασσα, μα θα νικήσεις.

Η άγνωστη ταινία κινουμένων σχεδίων του Νταλί για τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

 

ΥΠΕΡΟΧΟ ΒΙΝΤΕΟ……

Η άγνωστη ταινία κινουμένων σχεδίων του Νταλί για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, που έμεινε στα συρτάρια της «Ντίσνεϋ» 58 χρόνια

Διηγείται την ιστορία ενός άνδρα, του Χρόνου, που παρουσιάζεται ως ο χρόνος προσωποποιημένος, ο οποίος αδυνατεί να καταλάβει την ανάγκη που έχει μία θνητή κοπέλα να την ερωτευτεί. Η ίδια ελπίζει μέχρι τέλους πως θα καταφέρει να τον κερδίσει, όμως τελικά δεν τα καταφέρνει. Είναι μια απόλυτα σουρεαλιστική ταινία που εμπνεύστηκε και σχεδίασε ο ίδιος ο Νταλί. Ο Ισπανός ζωγράφος δούλευε ασταμάτητα στα στούντιο της «Ντίσνεϋ», θέλοντας να αποδώσει όσο καλύτερα γινόταν την ιδέα που είχε στο μυαλό του. Είχε σκεφτεί να τοποθετήσει κάπου μέσα στην ταινία το άγαλμα του Δία, απ’ όπου κάποια στιγμή θα αποκολλάται ένα ηλιακό ρολόι. Αυτό ήθελε να είναι ο συμβολισμός της πάλης ενάντια στο χρόνο….

60 Σπανιες φωτογραφιες που θα …ανατρεψουν ο, τι ξερατε για το παρελθον.

Πάμπλο Πικάσο & Μπριζίτ Μπαρντό – 1956

Τελευταία συναυλία των Beatles σε μια ταράτσα του Λονδίνου – 1969

Μαραθώνιος δρομείς στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, Ελλάδα – 1896

Ρόμπιν Γουίλιαμς ντυμένος σαν μαζορέτα – 1980

http://news.distractify.com/jake-heppner/x-history-photos/

Το κάστρο της ζωής. Διδακτικές ιστορίες και μύθοι.

Το κάστρο της ζωής

  Διδακτικές ιστορίες και μύθοι 

 

Το κάστρο της ζωής

Ήταν μια φορά ένας κύριος που έκανε ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Όταν έφτασε στο Ηνωμένο Βασίλειο, αγόρασε από το αεροδρόμιο έναν οδηγό με τα κάστρα των νησιών. Κάποια είχαν συγκεκριμένες μέρες επισκέψεων και άλλα πολύ αυστηρό ωράριο. Αλλά αυτό που του τράβηξε την προσοχή, ήταν ένα που παρουσιαζόταν με τη φράση «Η επίσκεψη της ζωής σου».

Στις φωτογραφίες τουλάχιστον, φαινόταν ένα κάστρο ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο εντυπωσιακό από τα άλλα, αλλά είχε ιδιαίτερες συστάσεις… Ο οδηγός εξηγούσε πως για λόγους που θα γίνονταν κατανοητοί αργότερα, οι επισκέπτες δεν πλήρωναν είσοδο εκ των προτέρων αλλά ήταν απαραίτητο να κλείσουν από πριν ραντεβού δηλαδή ημέρα και ώρα. Η διαφορετική αυτή πρόταση του είχε κινήσει την περιέργεια, και το ίδιο απόγευμα ο άνθρωπος τηλεφώνησε από το ξενοδοχείο του και έκλεισε ραντεβού.

Κάστρο Pierrefonds

Κάστρο Pierrefonds

Όλα λειτουργούν πάντα με τον ίδιο τρόπο στον κόσμο. Αρκεί να έχει κάποιος ένα σημαντικό ραντεβού κάποια συγκεκριμένη ώρα και ανάγκη να είναι ακριβής, για να μπερδευτούν όλα. Η περίπτωση αυτή δεν αποτέλεσε εξαίρεση, και δέκα λεπτά αργότερα από τη συμφωνημένη ώρα, ο τουρίστας έφτασε στο παλάτι. Παρουσιάστηκε σ’ έναν άντρα με καρό φούστα, που τον περίμενε και τον καλωσόρισε.

Οι υπόλοιποι μπήκαν ήδη με τον ξεναγό;» ρώτησε αφού πρώτα δεν είδε κανέναν άλλο επισκέπτη.

Οι υπόλοιποι;» ανταπέδωσε την ερώτηση ο άντρας. «όχι οι επισκέψεις είναι ατομικές και δεν προσφέρουμε ξεναγούς»

Χωρίς καμιά αναφορά στο ωράριο, του εξήγησε λίγο την ιστορία του κάστρου και του ανέφερε τι να προσέξει ιδιαιτέρως: τις τοιχογραφίες, τις πανοπλίες στη σοφίτα, τον πολεμικό εξοπλισμό στη Βόρεια αίθουσα, τις κατακόμβες κάτω από τη σκάλα και το δωμάτιο βασανιστηρίων στο μπουντρούμι. Αφού είπε αυτά του έδωσε ένα κουτάλι και του ζήτησε να το κρατήσει οριζόντιο, με το κοίλο μέρος προς τα πάνω.

Κι αυτό τι;» ρώτησε ο επισκέπτης

Εμείς δεν εισπράττουμε την άδεια εισόδου στο κάστρο. Για να κοστολογήσουμε την επίσκεψή σας καταφεύγουμε σε αυτό το σύστημα. Κάθε επισκέπτης κρατάει ένα κουτάλι σαν αυτό, γεμάτο μέχρι πάνω με ψιλή άμμο. Εδώ χωράνε ακριβώς 100 γραμμάρια. Μετά  την περιήγηση σας στο κάστρο, ζυγίζουμε την άμμο που έχει μείνει στο κουτάλι και σας χρεώνουμε μια λίβρα για κάθε γραμμάριο που έχετε χάσει… Ένας τρόπος για να βρούμε το κόστος της καθαριότητας» εξήγησε.

Κι αν δεν χάσω ούτε ένα γραμμάριο;»

Α αγαπητέ μου κύριε, τότε η επίσκεψη σας στο κάστρα θα είναι δωρεάν»

Κάστρο Chenonceau

Κάστρο Chenonceau

Ο άνθρωπος αν και έκπληκτος, βρήκε την πρόταση διασκεδαστική και, αφού είδε τον οικοδεσπότη να ξεχειλίζει το κουτάλι με άμμο, ξεκίνησε την περιήγησή του. Έχοντας εμπιστοσύνη στις κινήσεις του, ανέβηκε πολύ αργά τις σκάλες με το βλέμμα καρφωμένο στο κουτάλι. Όταν έφτασε πάνω, στην αίθουσα με τις πανοπλίες, προτίμησε να μην μπει γιατί σκέφτηκε πως ο αέρας θα έπαιρνε την άμμο κι έτσι αποφάσισε να κατέβει προσεκτικά. Περνώντας από την αίθουσα με τις πολεμικές μηχανές, κάτω από τη σκάλα, συνειδητοποίησε πως για να τις δει καλά, θα έπρεπε να κρατηθεί από τα κάγκελα και να σκύψει πολύ. Δεν ήταν επικίνδυνο για την σωματική του ακεραιότητα, αλλά συνεπαγόταν πως θα έχανε κάτι από το περιεχόμενο του κουταλιού, οπότε συμβιβάστηκε να το κοιτάξει από μακριά. Τι ίδιο του συνέβη και με την υπερβολικά απότομη σκάλα που οδηγούσε στα μπουντρούμια. Καθώς επέστρεφε από το διάδρομο στο σημείο εκκίνησης, κατευθύνθηκε ικανοποιημένος προς τον άνθρωπο με τη σκωτσέζικη φούστα που τον περίμενε με μια ζυγαριά. Εκεί άδειασε το περιεχόμενο του κουταλιού και περίμενε την ετυμηγορία του άντρα.

Εκπληκτικό, χάσατε μόνο μισό γραμμάριο» ανακοίνωσε, «σας συγχαίρω. Όπως εσεις προβλέψατε, αυτή η επίσκεψη δε θα σας στοιχίσει τίποτα»

Ευχαριστώ»

Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;» ρώτησε στο τέλος ο οικοδεσπότης.

Ο τουρίστας δίστασε και τελικά αποφάσισε να φανεί ειλικρινής.

Η αλήθεια είναι πως όχι και πολύ. Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να προσέχω την άμμο, που δεν μπόρεσα να δω αυτό που μου είπατε.»

Μα αυτό είναι φριχτό! Κοιτάξτε, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα σας ξαναγεμίσω το κουτάλι, γιατί είναι ο κανονισμός, αλλά τώρα ξεχάστε πόσο θα χυθεί: μένουν 12 λεπτά μέχρι να έρθει ο επόμενος επισκέπτης. Να πάτε και να γυρίσετε πριν φτάσει»

Κάστρο Val , Bort-les-Orgues

Κάστρο Val , Bort-les-Orgues

Χωρίς να χάσει χρόνο, ο άνθρωπος πήρε το κουτάλι κι έτρεξε στη σοφίτα. Όταν έφτασε έριξε μια γρήγορη ματιά σε ότι υπήρχε εκεί, και κατέβηκε τρέχοντας στα μπουντρούμια γεμίζοντας τις σκάλες με άμμο. Δεν περίσσευε ούτε μια στιγμή γιατί τα λεπτά περνούσαν, και σχεδόν πέταξε προς το πέρασμα κάτω από τη σκάλα, όπου, σκύβοντας για να μπει του έπεσε το κουτάλι και χύθηκε όλο το περιεχόμενό του. Κοίταξε το ρολόι του. Είχαν περάσει έντεκα λεπτά. Ξανά, χωρίς να δει τις πολεμικές μηχανές, έτρεξε μέχρι τον άνθρωπο στην είσοδο, στον οποίο παρέδωσε το άδειο κουτάλι.

Αυτή τη φορά χωρίς άμμο λοιπόν, αλλά μην ανησυχείτε, έχουμε κάνει μια συμφωνία. Πώς ήταν; Ευχαριστηθήκατε την επίσκεψη;»

Ξανά ο επισκέπτης δίστασε μερικές στιγμές.

Η αλήθεια είναι πως όχι» ομολόγησε στο τέλος. «Ήμουν τόσο απασχολημένος να γυρίσω πριν φτάσει ο επόμενος, που έχασα όλη την άμμο, αλλά και πάλι δεν το ευχαριστήθηκα καθόλου.»
Ο άνθρωπος με την πίπα άναψε την πίπα του και του είπε:

Υπάρχουν κάποιοι που περπατούν στο κάστρο της ζωής τους προσπαθώντας να μην τους κοστίσει τίποτα, και δεν μπορούν να το ευχαριστηθούν. Υπάρχουν άλλοι που βιάζονται τόσο να φτάσουν νωρίς, που χάνουν τα πάντα χωρίς και αυτοί να ευχαριστηθούν τίποτα. Κάποιοι λίγοι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και παίρνουν τον χρόνο τους για κάθε διαδρομή. Ανακαλύπτουν και απολαμβάνουν την κάθε γωνιά, το κάθε βήμα. Ξέρουν πως δε θα είναι δωρεάν, αλλά καταλαβαίνουν ότι το κόστος του να ζεις, αξίζει τον κόπο.»

________

   Απόσπασμα από το βιβλίο «Να σου πω μια ιστορία» του Χόρχε Μπουκαϊ

Νίκος Κούνδουρος: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Αφιέρωμα στον Θανάση Βέγγο.

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. «Το Βέγγο τον γνώρισα στο Μακρονήσι. Ήμουνα σ’ ένα βουνό επάνω και προσπαθούσα να στήσω ένα αντίσκηνο να κοιμηθώ, ανάμεσα στη μάζα του λόχου, στα τέσσερις χιλιάδες αντίσκηνα παρατεταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ανάμεσα σε τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, τρομαγμένους και κουρασμένους. Πήγα στην κορυφή του βουνού, με την ευλογία της διοίκησης, να στήσω τη σκηνή μου και τη ζωή μου. Κι εκεί που καθόμουνα και χάζευα και κοίταζα πως ν’ αρχίσω, μόνος τελείως, μ’ ένα αντίσκηνο πεταμένο χάμου, μ’ ένα σκεπάρνι και με πασσάλους, βλέπω μια σιλουέτα περίεργη, μέσα σ’ αυτές τις φοβερές χλαίνες που μας δίνανε, τις βρώμικες, ξεσκισμένες. Καταφθάνει, κουβαλώντας σανίδια από κιβώτια κι ένα σφυρί. Έφτιαξε κάτι, μια κατασκευή, ένα επίπεδο με τις σανίδες, και μου λέει ξαφνικά: ‘Συναγωνιστή -ευλογημένη λέξη, που τελικά έχει γίνει ρετσινιά- συναγωνιστή, θα πεθάνεις’, λέει. ‘Το βράδυ κάνει κρύο. Βάλε την κουβέρτα σου πάνω στα σανίδια.. Λέω: ‘Εσένα τι σε νοιάζει αν πεθάνω εγώ; Κι εσύ θα πεθάνεις’. Ούτε γέλασε καν ούτε και δε γέλασε. Πήρε τη διαλυμένη σκηνή κι άρχισε να τη στήνει μέσα στους πασσάλους της. Τον χάζευα, σκεφτόμουνα πως αυτός ή τρελός είναι ή άγιος. Τέλος πάντων, το ίδιο κάνει. Έκανα διάφορες σκέψεις, αφηρημένος και κουρασμένος, αλλά έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μου με το Βέγγο.Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος. 

Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

 Ο Βασίλης Βέγγος, γιος του ηθοποιού, σε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του, μιλά στο φακό του Σολδάτου (Ένας άνθρωπος παντός καιρού), για τον πατέρα του. «Στην Κατοχή, ο παππούς ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά, όταν ο πατέρας κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία,  να πάει βεβαίως στη Μακρόνησο», λέει. Και συνεχίζει: «Θα έλεγα ότι ο πατέρας θα πρέπει να είναι από τους λίγους, αν όχι ο μοναδικός, που η Μακρόνησος του ‘έκανε καλό’, μακροπρόθεσμα. Γιατί αν δεν είχε πάει στη Μακρόνησο, δε θα είχε γνωρίσει το Νίκο Κούνδουρο, και κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν μέχρι και σήμερα ένας πάρα πολύ καλός κατασκευαστής δερμάτινων ειδών (.) Εκεί κάποια στιγμή γνωρίστηκαν με το Νίκο Κούνδουρο και έκαναν κάποια σκετσάκια για τις γιορτές. Οπότε ο Νίκος, όταν απολύονταν σαν, του είπε: «Θανάση, κάποια στιγμή, θα κάνουμε ταινία και θα σε φωνάξω και σένα να πάρεις μέρος», έτσι κι έγινε. Ο πατέρας, βέβαια, όταν απολύθηκε, επέστρεψε στην κανονική του δουλειά, κάπου στο Μοναστηράκι, αν θυμάμαι καλά, και ξέχασε τελείως την ιστορία του Κούνδουρου, ώσπου κάποια στιγμή, όταν ο Νίκος ετοιμαζόταν να γυρίσει την πρώτη του ταινία, τη ‘Μαγική Πόλη’, τον φώναξε (.)».

Διαβάστε όλο το αφιέρωμα, αξίζει τον κόπο: http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_thanasis_veggos.html

ΥΓ: Ευχαριστώ την Σόνια, που μου   θύμισε τον αθάνατο Θανάση.

«Mind Changing Concept», ελληνιστί σημαίνει: Αλλαγή παραδοσιακού τρόπου σκέψης.

Kατά την διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στην πόλη Γουανγκτσού στην Κίνα, ο ληστής φώναξε στους πελάτες 

«ΜΗ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ! ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ! Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΣΑΣ ΟΜΩΣ! «

Όλοι ξάπλωσαν κάτω ήσυχα. Αυτή η μέθοδος ονομάζεται 

«Mind Changing Concept», ελληνιστι σημαίνει

 ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ.

Τότε, μια πελάτισσα άρχισε να παρακαλάει για τη ζωή της. Ο ένας ληστής λοιπόν, της λέει. «Σοβαρέψου κύρια μου, πρόκειται να σας ληστέψω, όχι να σας σκοτώσω! «

Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται eing Professional» ελληνιστί: «επαγγελματισμός», δηλαδή να εστιάζεις την προσοχή σου σε αυτό που έχεις εκπαιδευτεί. 

Φωτογραφία: There was this robbery in Guangzhou , the robber shouted to everyone: "All don't move, money belongs to the state, life belongs to you".Everyone in the bank laid down quietly.This is called "Mind Changing Concept --> Changing the conventional way of thinking".One lady lay on the table provocatively, the robber shouted at her "Please be civilised! This is a robbery and not a rape!"This is called "Being Professional --> Focus only on what you are trained to do!"When the robbers got back, the younger robber (MBA trained) told the older robber (who is only primary school educated), "Big bro, let's count how much we got", the older robber rebutted and said, "You very stupid, so much money, how to count, tonight TV will tell us how much we robbed from the bank!"This is called "Experience --> nowadays experience is more important than paper qualifications!"After the robbers left, the bank manager told the bank supervisor to call the police quickly. The supervisor says "Wait, wait wait, let's put the 5 million RMB we embezzled into the amount the robbers robbed".This is called "Swim with the tide --> converting an unfavorable situation to your advantage!"The supervisor says "It will be good if there is a robbery every month".This is called "Killing Boredom --> Happiness is most important."The next day, TV news reported that 100 million RMB was taken from the bank. The robbers counted and counted and counted, but they could only count 20 million RMB. The robbers were very angry and complained "We risked our lives and only took 20 million RMB, the bank manager took 80 million RMB with a snap of his fingers. It looks like it is better to be educated than to be a thief!"This is called "Knowledge is worth as much as gold!"The bank manager was smiling and happy because his loss in the CINOPEC shares are now covered by this robbery.Lashari..This is called "Seizing the opportunity --> daring to take risks!"Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι με τα εκατομμύρια που έκλεψαν μικρός αδελφός, με πτυχίο μάστερ παρακαλώ, λέει στο μεγάλο αδελφό, απόφοιτο δημοτικού. «ΕΛΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΡΠΑΞΑΜΕ! «

Ο μεγάλος αδελφός του Δημοτικού του λέει. «Είσαι βλάκας! Είναι πολλά τα χρήματα και θα κάνουμε ώρες να τα μετρήσουμε! Το βράδυ στις ειδήσεις, που θα ανακοινώσουν τη ληστεία θα πουν και το ακριβές ποσόν που κλάπηκε! «

Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται 

«Experience.» ΕΜΠΕΙΡΙΑ.

 Είναι σαφέστατα χρησιμότερη στις μέρες μας από τα πτυχία μάστερ.

Όμως στην τράπεζα, μετά την ληστεία, ο ταμίας φωνάζει στον διευθυντή να καλέσει την αστυνομία.

Ο διευθυντής του λέει. «Μην τηλεφωνήσεις ακόμα! Ευκαιρία είναι, κοντά στα 20 εκατομμύρια που μας έκλεψαν, να πάρουμε αλλά 10 εμείς και κοντά στα 70 που έχουμε καταχραστεί, να πούμε ότι μας έκλεψαν 100! «

Αυτή η μέθοδος ονομάζεται 

«Swim with the tide.»Ελληνιστί,

χρησιμοποιούμε μια δυσάρεστη κατάσταση προς όφελος μας.

Ο ταμίας λέει «Μακάρι να είχουμε μια ληστεία κάθε μηνά! «

Αυτό λέγεται «Killing Boredom.» Ελληνιστί, (σε ..παράφραση) σημαίνει ότι η προσωπική ευτυχία, είναι πιο σημαντική από τη δουλειά σου.

Το βράδυ, στις ειδήσεις, ανακοινώθηκε ότι εκλάπη το ποσόν των 100 εκατομμυρίων. Οι καημένοι οι ληστές, μετρούσαν και αναμετρούσαν, αλλά το ποσόν που είχαν στα χέρια τους ήταν 20 εκατομμύρια..

Θυμωμένος λοιπόν ο ένας ληστής λέει «ΡΙΣΚΑΡΑΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ 20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ,ΕΝΩ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΟΥΜΠΙΟΥ ΠΗΡΕ

80 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ!! ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΕΡΔΕΣ ΚΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΑΡΑ ΛΗΣΤΗΣ !!! «

Αυτό λέγεται

 «Knowledge is worth as much as gold!» Ελληνιστι,

η γνώση αξίζει όσο ο χρυσός! (οποιαδήποτε ομοιότητα με πολιτικές και άλλες καταστάσεις είναι εντελώς ..δεν ξέρω :-))

 

Ο διευθυντής της τράπεζας ήταν πολύ χαρούμενος, που κάλυψε τις κλοπές του, εξαιτίας της ληστείας. Αυτό λέγεται

 «Seizing the opportunity.»

Daring to take risks!» Ελληνιστι, σημαίνει

ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΡΙΣΚΟ!!!

https://www.facebook.com/ShenyangHuaGongUniversityChen

 

 ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  ΔΙΚΑ ΣΑΣ

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΜΩΛΙΑ ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.

Μια ιδιαίτερα τρυφερή φωτογραφία, που συμβολίζει την φρίκη του πολέμου, ανέβασε το Σαββατοκύριακο στο λογαριασμό της στο Twitter η δημοσιογράφος Λίζα Δουκακάρου: ένα κοριτσάκι που ζωγράφισε με κιμωλία τη νεκρή στον πόλεμο μητέρα της και στη συνέχεια μπήκε μέσα στη ζωγραφιά για να απολαύσει την αγκαλιά της.

newego_LARGE_t_1101_54201754_type12128

Η φωτογραφία, που είδε πριν λίγες ημέρες το φως της δημοσιότητας, απεικονίζει ένα κοριτσάκι το οποίο έχασε τη μητέρα του στον πόλεμο και οι κοινωνικές υπηρεσίες το έστειλαν στο ορφανοτροφείο για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη. Η μικρή ζητούσε συνεχώς τη μητέρα της αρνιόταν να φάει, να κοιμηθεί, ή να παίξει με τα υπόλοιπα παιδιά.

Μέχρι που κάποια στιγμή οι υπεύθυνοι του ιδρύματος τη βρήκαν στην αυλή ξαπλωμένη κι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.

Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι η μικρή είχε πάρει μια κιμωλία, ζωγράφισε στο τσιμέντο της αυλής του ορφανοτροφείου τη μητέρα της , και μετά μπήκε μέσα στη ζωγραφιά και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά της, όπως όταν ήταν έμβρυο.

Έβγαλε μάλιστα τα παπουτσάκια της και τα άφησε έξω από τη ζωγραφιά για να μην πατήσει αυτό που θεωρούσε ιερό… αποδεικνύοντας ότι η αγάπη είναι ο πιο ιερός μας τόπος.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63830714