Αρχείο κατηγορίας ΣΙΝΕΜΑ

Σε αυτό το απύθμενης σάχλας, πανάκριβο παραμύθι, την Eurovision, πρώτοι βγήκαν …Ασιάτες.

Ο χρήστης Geo Sab κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα.
Φωτογραφία του χρήστη Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα.
Φωτογραφία του χρήστη Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα.
 

Σε αυτό το απύθμενης σάχλας, χυδαιότητας και ψευτογκλαμουριάς πανάκριβο παραμύθι που αποκαλείται ακόμα Eurovision, παρά τη συμμετοχή χωρών άλλων δύο ηπείρων (Ασίας: Ισραήλ και χώρες του Καυκάσου, Αυστραλίας! Αποτέλεσμα εικόνας για γιουροβιζιον 2018Θα ξεχάσουμε και τα ψήγματα γεωγραφίας που γνωρίζαμε), αποδείχτηκε για άλλη μια φορά το χοντρό πολιτικό παιχνίδι που παίζεται. Οι λεγόμενες «εθνικές επιτροπές» ήταν καλά δασκαλεμένες. Έπρεπε να βγει πρώτο το Ισραήλ, όχι μόνον επειδή φέτος, και μάλιστα στις 14 Μαΐου, γιορτάζει τα 70 χρόνια από την ίδρυσή του. Αυτό θα ήταν κάτι σχετικά αθώο, πάντα στο πλαίσιο της υπόδειξης. Όμως ο σκοπός αυτής της επιλογής ήταν ξεκάθαρος και τον βροντοφώναξαν οι χαριτωμένες κυράτσες-παρουσιάστριες στο τέλος: «του χρόνου στην Ιερουσαλήμ» (“Next year in Jerusalem”).
Κατά διαβολική σύμπτωση, τριάντα ώρες αργότερα, ανήμερα της ίδρυσης, θα μεταφερθεί η Πρεσβεία των ΗΠΑ από την επίσημη πρωτεύουσα της χώρας, το Τελ Αβίβ, στο νέο τμήμα της Ιερουσαλήμ, αυτό που περιβάλλει ασφυκτικά την κατεχόμενη παλαιά Ιερουσαλήμ, που είχε συμφωνηθεί να παραμείνει διεθνής πόλη (υπό διεθνές καθεστώς) και την κατέλαβε το Ισραήλ τον Ιούνιο του 1967. Έκτοτε, άρχισε η βίαιη ισραηλοποίηση του πανάρχαιου αστικού χώρου. Σε αυτό το σχέδιο μετείχε ενεργά και η Αρχαιολογία. Ανασκαφές επί ανασκαφών αφαιρούσαν τα νεότερα στρώματα της ζωής και «καθάριζαν» τα πάντα για να φτάσουν στο ρωμαϊκό επίπεδο της παλαιάς πόλης, το στρώμα δηλαδή της εποχής του Χριστού, όταν ακόμα η Ιερουσαλήμ κατοικείτο από Εβραίους πριν να διατάξουν οι Ρωμαίοι τον εβραϊκό πληθυσμό να εκκενώσει την πόλη. Κατ’ αυτό τον τρόπο ενώθηκαν σε αδιάλειπτη συνέχεια τα 2.000 χρόνια που μεσολάβησαν από το τότε μέχρι το σήμερα. Κι άλλα πολλά φρικτά έγιναν εκεί, μέσα στην τειχισμένη πόλη όπου βρίσκονται τα ιερά προσκυνήματα των Εβραίων, των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων. Οι υπό αυστηρότατη επιτήρηση παλαιστινιακές συνοικίες ξεδοντιάζονται, οι χριστιανικές έχασαν την πλειονότητα των κατοίκων τους, οι νεόδμητες εβραϊκές αυξάνονται και πληθύνονται χάρη και στα απανταχού ιδρύματα που οικοδομούν πολυτελή παραρτήματα στην κατεχόμενη πόλη.
Η απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ να μεταφερθεί η πρεσβεία της υπερδύναμης στην εκτός των τειχών νέα Ιερουσαλήμ, δυο βήματα από το αίσχος που ντροπιάζει την ανθρωπότητα 51 χρόνια τώρα, ανήκει στη σφαίρα της εξωτερικής (😉 πολιτικής. Το ξεδιάντροπο αποτέλεσμα της φετινής Eurovision κατέδειξε στο παγκόσμιο κοινό μέχρι πού φτάνουν τα πλοκάμια αυτής της πολιτικής. Ούτε υπαλληλίσκοι τρίτης κατηγορίας σε μυστικές υπηρεσίες δεν θα υπέκυπταν τόσο εύκολα στις επιταγές του διευθυντή τους. Υπηρέτησαν με τον χειρότερο τρόπο μια από τις χειρότερες κινήσεις του χειρότερου, κατά κοινή ομολογία, προέδρου της αμερικανικής δημοκρατίας. Και μετέβαλλαν τη γελοία «πανευρωπαϊκή» γιορτή σε βόμβα που θα πέσει στην καρδιά μιας εμπόλεμης ζώνης, στο ιερότερο σημείο των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. “Next year in Jerusalem”, λοιπόν. Ωσαννά εν τοις υψίστοις!
Μαριάννα Κορομηλά, Δευτέρα 14 Μαΐου του 2018

Advertisements

Δευτέρα 30 Απριλίου 2018 προβολή της ταινίας » Το Τελευταίο Σημείωμα» στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας. 

Η Τομεακη Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ διοργανώνει προβολή της ταινίας » Το Τελευταίο Σημείωμα» τη Δευτέρα 30 Απριλίου 2018 στις 20:00 στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας.  Είσοδός ελεύθερη.

Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη, σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Η ταινία πραγματεύεται την ανυπέρβλητη θυσία των 200 κομμουνιστών, κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές την 1η Μάη του 1944 στην Καισαριανή. Κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης, κρατούμενος στο Χαϊδάρι, που εκτελούσε και χρέη διερμηνέα του Γερμανού διοικητή Κ. Φίσερ.

Το μήνυμα στο «Τελευταίο Σημείωμα»
« Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ…», έγραφε ένα απ’ τα δεκάδες σημειώματα τα σκορπισμένα κοντά στα άψυχα κορμιά των 200 κομμουνιστών – κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου – που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές την 1η Μάη του 1944 στην Καισαριανή. Και πραγματικά, το απαράμιλλο μεγαλείο που απέπνεε αυτός ο ανθός του Κομμουνιστικού Κόμματος με την περήφανη, την όρθια στάση του εμπνέοντας ένα πλήθος καλλιτεχνικών έργων εκείνη την περίοδο, εξακολουθεί, 73 χρόνια μετά, να συγκινεί την τέχνη, όπως έδειξε η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το Τελευταίο Σημείωμα» σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη και του ίδιου του σκηνοθέτη.

Το εγχείρημα ήταν τολμηρό, ειδικά γιατί το θέμα της ταινίας προϋποθέτει, εκτός από την καλή γνώση της ιστορίας και των μέσων της κινηματογραφικής τέχνης – που ο Παντελής Βούλγαρης αναμφισβήτητα διαθέτει – σοβαρή εξοικείωση με την κομμουνιστική ιδεολογία και δράση. Παρά τις δυσκολίες της, η ταινία δικαίωσε τη φιλοδοξία των δημιουργών της: Να ξυπνήσει τη διάθεση για να ψάξουμε περισσότερο την πρόσφατη ιστορία της ταξικής πάλης στη χώρα μας, ν’ αναζητήσουμε στην αγωνιστική κληρονομιά των γονιών και των παππούδων μας, στις πιο πολύτιμες παρακαταθήκες του χτες, απαντήσεις και αναλογίες για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το σήμερα.

Και μόνο γιατί – σε καιρούς που ο κινηματογράφος βρίθει από ανώφελες έως βλαβερές χολιγουντιανές υπερπαραγωγές – οι εμπνευστές της ταινίας αναγνωρίζουν και αποδίδουν στην τέχνη την κοινωνικά χρήσιμη λειτουργία της, τους αξίζει έπαινος. Πολύ περισσότερο που το έργο παίρνει θέση και σ’ ένα ακόμη πιο κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής και ιδεολογικής διαπάλης, τη διεθνή εκστρατεία του κεφαλαίου για ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό.

Απέναντι στον κόσμο του κυνισμού, της βαρβαρότητας, της κτηνωδίας που αντιπροσωπεύουν οι δυνάμεις του χιτλεροφασισμού, η ταινία ορθώνει έναν κόσμο αλληλεγγύης, ήθους, εντιμότητας, αξιοπρέπειας και βαθιάς ανθρωπιάς που φτάνει έως την ύστατη θυσία, χωρίς να κρύβει ότι βασικοί φορείς των ανώτερων αυτών ψυχικών δυνάμεων του ανθρώπου είναι οι κομμουνιστές, με επικεφαλής το στέλεχός τους Ναπολέοντα Σουκατζίδη, με κομματική αποστολή διερμηνέα του στρατοπέδου, ατσαλωμένο – όπως οι περισσότεροι από τους 200 – στα μεταξικά στρατόπεδα εξορίας και προπαντός στο μεγάλο ταξικό σχολειό της Ακροναυπλίας.

Αυτό, άλλωστε, είναι το περιεχόμενο και το βαθύτερο μήνυμα της ταινίας, που προεκτείνεται στο σήμερα: Η θεμελιωμένη στα πιο προωθημένα ανθρώπινα ιδανικά ηθική υπεροχή των λαϊκών αγωνιστών είχε τη δύναμη να σμπαραλιάσει, να συντρίψει, να εκμηδενίσει το μύθο του αήττητου, σιδερόφρακτου χιτλερικού οικοδομήματος, τη σάπια τενεκεδένια «υπεροχή» της «ανώτερης άριας φυλής», μια υπεροχή για την οποία καυχιέται άλλωστε στην αρχή της ταινίας ο Γερμανός διοικητής του στρατοπέδου, ο Φίσερ.

Με άλλα λόγια, «Το Τελευταίο Σημείωμα», χωρίς να έχει την πρόθεση να διδάξει ιστορία, σέβεται την ιστορικά χρήσιμη αλήθεια της. Οι δεσμώτες του Χαϊδαρίου δεν αποτελούν ένα παραδομένο στο έλεος της ταπείνωσης, του άγριου βασανισμού και της αγωνίας από το καθημερινό προσκλητήριο του θανάτου, μπουλούκι, αλλά μια συγκροτημένη κοινότητα, όπου καθένας δεν νιώθει μόνος, καθώς βρίσκει στα σπλάχνα της ανθρώπινη ζεστασιά και αμέριστη φροντίδα, παρηγοριά και συμπαράσταση για να νικά τον πόνο, το φόβο, την απελπισία, την παραίτηση και να ωριμάζει, να γίνεται ολοένα πιο άξιος αγωνιστής. Οι κρατούμενοι ετοίμασαν και χάρισαν ένα μακρύ παντελόνι στο δεκατριάχρονο σύντροφό τους με τα κοντά παντελονάκια, που ανδρώθηκε δίπλα τους και θα πάρει τη θέση τους, όταν αυτοί θα λείψουν.

Οργανωτής όλης αυτής της δουλειάς είναι το Κόμμα, που ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του ηλικιωμένου και έμπειρου ανώνυμου καθοδηγητή. Η κομματική ηλικία του – καθόλου τυχαία – ταυτίζεται με τα χρόνια της μέχρι τότε ζωής του Κομμουνιστικού Κόμματος (1918 – 1944): «Εικοσιπέντε χρόνια αγώνα και θυσίας δεν πήγαν χαμένα. Πεθαίνω σαν άνθρωπος… Για μια δίκαιη κοινωνία…» λέει, όταν μαθαίνει για την επικείμενη εκτέλεση των 200 κομμουνιστών. Αυτός, δηλαδή το Κόμμα, είναι που – έχοντας στήσει έναν παράνομο μηχανισμό άμεσης πληροφόρησης για τα επίκαιρα πολιτικά γεγονότα – εμψυχώνει τους κρατούμενους με τις ειδήσεις για την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και τις επιτυχίες των ΕΑΜικών και ΕΛΑΣίτικων δυνάμεων ενάντια στα κατοχικά στρατεύματα. Αυτός πάλι, με τις εύστοχες παρεμβάσεις του και τις νηφάλιες συμβουλές του, στηρίζει κάθε βήμα τους, εμποδίζοντάς τους να λυγίσουν, αποτρέποντας ακόμη και τον ίδιο τον Σουκατζίδη να παραιτηθεί από διερμηνέας, κάτω από την αφόρητη συνειδησιακή πίεση του σκληρού και άχαρου, μα καίριου αυτού ρόλου.

Ολοι οι ήρωες του Χαϊδαρίου, άλλωστε, αποδίδονται ρεαλιστικά στην ταινία. Δεν δείχνονται σαν υπερφυσικά, υπεράνθρωπα όντα, αλλά σαν κανονικοί, όπως κι εμείς άνθρωποι, υποφέρουν, λαχταρούν τις μικροχαρές, ερωτεύονται, παλεύουν με τις αντιφάσεις τους, αγαπούν με πάθος τη ζωή και γι’ αυτό πεθαίνουν γι’ αυτήν. Για να την ημερέψουν, να την ομορφύνουν.

Η ταινία, λιτή και αφαιρετική, δείχνει απλή και ευκολοδιάβαστη, μα δεν καταναλώνεται εύκολα στο σύνολό της. Μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση και απόλαυσή της έχει απαιτήσεις για οξυμένη παρατηρητικότητα, ιστορική γνώση και κινητοποίηση της σκέψης. Για παράδειγμα, χρειάζεται ένταση της προσοχής για να αντιληφθεί κανείς την αντίθεση ανάμεσα στους ανοργάνωτους κρατούμενους – που με σκοπό τον τέλειο εξευτελισμό τους οδηγούνται με τα εσώρουχα στην εκτέλεση, ένας τους μάλιστα εκλιπαρεί κλαίγοντας να τον λυπηθούν – και στους διακόσιους κομμουνιστές, που την παραμονή της εκτέλεσής τους πλένονται, χτενίζονται, φορούν τα «καλά» τους και ρίχνονται σε ένα τρικούβερτο, ολονύχτιο χορό, περιφρονώντας κι εξευτελίζοντας όχι μόνο τους κατακτητές, αλλά τον ίδιο το θάνατο. Με τα πρόσωπα σκοτεινά μέσα στην τρομερή τους προσπάθεια, αδέκαστα όμως και αποφασισμένα, και τα κορμιά συντονισμένα στο ρυθμό λεβέντικων παραδοσιακών τραγουδιών, σαν άξιοι κληρονόμοι της προγονικής φωτιάς για ανυποταγή, φεύγουν πάνοπλοι για την εκστρατεία της ζωής ενάντια στο θάνατο, σ’ αυτήν τη συγκλονιστική σκηνή της ταινίας.

«Πρωτομαγιά. Γειά σας όλοι. Πάμε στη μάχη», όπως έγραφε στο τελευταίο του σημείωμα ένας ακόμη εκτελεσμένος ήρωας της Καισαριανής. Και πραγματικά, στη σκηνή της εκτέλεσης, θα ταίριαζε μια πιο επική κινηματογραφική έκφραση αυτού του ηρωισμού, γιατί τέτοιος και μόνο τέτοιος ήταν στην πραγματικότητα, μεγαλειώδης και επικός. Οι κομμουνιστές του Χαϊδαρίου, διαλεχτά στελέχη του πιο συνειδητού τμήματος της εργατικής τάξης, ήξεραν πως δεν ήταν τυχαία η επιλογή τους για εκτέλεση, ούτε η μέρα που αυτή πραγματοποιήθηκε. Ηξεραν όλοι τους ότι αυτήν την κρίσιμη ώρα δεν είχαν κανένα δικαίωμα να εκφράσουν την ατομικότητά τους. Με την υποδειγματική στάση τους όφειλαν να στείλουν μήνυμα όχι μονάχα στην οικογένειά τους, ούτε καν μόνο στον ελληνικό λαό, που μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ μάχονταν ολοένα και πιο αποφασιστικά το φασίστα κατακτητή, αλλά στην παγκόσμια εργατική τάξη. Είναι το μήνυμα της αναπότρεπτης νίκης της στον τιτάνιο κι ασυμφιλίωτο αγώνα της, που θα καταργήσει τη βαρβαρότητα της ταξικής αδικίας και εκμετάλλευσης, όποια έκφραση κι αν αυτή παίρνει. Το μήνυμα της ακλόνητης βεβαιότητάς τους ότι το ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά επιστημονικά θεμελιωμένη και πρακτικά επιβεβαιωμένη αναγκαιότητα της ιστορίας. Αυτή η βεβαιότητα έθρεψε τέτοιους γενναίους επαναστάτες και θα εξακολουθεί πάντα ν’ αναθρέφει, ώσπου η ανθρωπότητα να εξανθρωπιστεί. Η εικόνα της τελευταίας ομάδας των εκτελεσμένων, που πέφτουν στη γη με αλύγιστη την υψωμένη σιδερένια τους γροθιά, αυτό είναι το τελευταίο σημείωμα των διακοσίων, η διαθήκη που μας εμπιστεύτηκαν.

Στα πλούσια συναισθήματα που διεγείρει η ταινία, σπουδαία είναι η συμβολή των ηθοποιών και ειδικά του πρωταγωνιστικού δίδυμου, του Ανδρέα Κωνσταντίνου στο ρόλο του Ναπολέοντα Σουκατζίδη και του Αντρέ Χένικε στο ρόλο του Καρλ Φίσερ, ενώ καθόλου δεν υπολείπεται και η ερμηνεία του Τάσου Δήμα στο ρόλο του «καθοδηγητή».

Ε. Μ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ : ΜΠΙΛΟΜΠΑ. ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ.

Η «Μπιλόμπα», μας καλεί να ανακαλύψουμε, μαζί με τον ήρωα, όλα αυτά τα μαγικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και δεν μπαίνουμε στον κόπο να προσέξουμε. Λοιπόν… «Τι είναι η Μπιλόμπα;»

Παραγωγή: Ελληνική Σκηνοθεσία: Σοφία Παπαχρήστου
Πρωταγωνιστούν: Λαρς Μπρίγκμαν, Μέχθιλντ Γκρόσμαν, Δημήτρης Πιατάς, Βασίλης Nανάκης, Αννα Δελαπόρτα, Πελαγία Φυτοπούλου, Νίκος Ζωιόπουλος

Αποτέλεσμα εικόνας για Μπιλόμπα

Σάββατο 24 Φεβρουαρίου στην βιβλιοθήκη του 10ου Δημοτικού Καλαμάτας: Προβολή της ταινίας FAHRENHEIT 451 (1966),

ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ 10ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣΑποτέλεσμα εικόνας για 451 fahrenheit 1966

Η βιβλιοθήκη του 10ου Δημοτικού στο πλαίσιο της θεματικής Ο Κόσμος Του Βιβλίου σας προσκαλεί στην προβολή της ταινίας

FAHRENHEIT 451 (1966)

αυτό το Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου και ώρα 20:00. Η ταινία, που είναι παραγωγής 1996 και έχει διάρκεια 112′, απευθύνεται αποκλειστικά σε ενηλίκους (γονείς – εκπαιδευτικούς – φίλους της βιβλιοθήκης).

Το Φαρενάιτ 451 είναι ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία του Φρανσουά Τρυφώ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρέι Μπράντμπερι. Ήταν υποψήφια για Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας. Βικιπαίδεια

Jin ling shi san chai (2011). Ένας ξένος βρίσκει καταφύγιο με ένα γκρουπ γυναικών σε μια εκκλησία …

Jin ling shi san chai (2011)

IMDB Link | Rating: 7.6 

Ένας ξένος από τη Δύση βρίσκει καταφύγιο με ένα γκρουπ γυναικών σε μια εκκλησία κατά τη διάρκεια της εισβολής των Γιαπωνέζων στη Νανκίνγκ το 1937. Παίρνει τη θέση του ιερέα και αναλαμβάνει να οδηγήσει τις γυναίκες έξω απ την Νανκίνγκ, πράγμα που όμως θα αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολο και επικίνδυνο…

Είδος: Action, Drama, History, Romance, War

Διάρκεια: 146 λεπτά

Ελληνικοί Υπότιτλοι: Ναι

https://movies.tzampa.tv/movie/tt1410063

 

Το θρυλικό ταξίδι του Ernest Shackleton στην Ανταρκτική.

Γράμματα φωτιάς

Ο Βρετανός ηθοποιός Dominic West αφηγείται μια κινηματογραφική οδύσσεια μέσα από ένα τοπίο της Ανταρκτικής που πέρασε από τον θρυλικό εξερευνητή Sir Ernest Shackleton (κάντε κλικ)Είναι εποχή χιόνι-και ακόμα και αν είστε τυλιγμένο ζεστό, θα είστε ευτυχείς να τρέμουν σε αυτή την επιλογή των ταινιών.Φωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

https://www.nowness.com/story/letters-of-fire-glen-milner

Προχωρήστε νότια στην ποιητική καταγραφή του Glen Milner για το θρυλικό ταξίδι του Ernest Shackleton στην Ανταρκτική. Στη συνέχεια, μεταβείτε σε ένα νορβηγικό ερευνητικό σταθμό με χιόνι, που είναι ο χώρος για έναν απίθανο επισκέπτη στην ταινία της Emilija Skarnulytė.

Στη συνέχεια, βουτήξτε βαθύτερα σε ένα επικίνδυνο ταξίδι κάτω από τα ύδατα της Αρκτικής με την ταινία του Ian Derry σχετικά με έναν κολυμβητή που κατέχει ρεκόρ. Τέλος, ζεσταίνετε με τη μυθική ιστορία του Guille Cascante εμπνευσμένη από τους Orson Welles και Moby Dick.

Βίντεο τέχνης βίντεο: Sirenomelia

Μια γοργόνα εξερευνά μια λαβυρινθινή ναυτική βάση στην Αρκτική Νορβηγία

Δοκιμή αντοχής: Johanna

Ένα freediver που κρατάει ρεκόρ πέφτει κάτω από τον επικίνδυνο πάγο της Αρκτικής

Ανεξάρτητη Οδύσσεια: Λευκή Φάλαινα

Ο Orson Welles και ο Moby Dick εμπνέουν ένα ταξίδι στην Αρκτική

Οι 25 καλύτερες ταινίες του 2017 σε ένα εξαιρετικό βίντεο.

Οι 25 καλύτερες ταινίες του 2017 σε ένα εξαιρετικό βίντεο.

Ο Ντέιβιντ ‘Ερλιχ, ο επικεφαλής κριτικός κινηματογράφου του indiewire, προτείνει τις 25 καλύτερες ταινίες της χρονιάς και τις αναδεικνύει μέσα από τις πιο αξέχαστες στιγμές τους.

Εδώ και λίγα χρόνια, ο βασικός κριτικός του Indiewire, Ντέιβιντ Έρλιχ, έχει βρει έναν προσωπικό τρόπο για να παρουσιάζει τα καλύτερα της χρονιάς. Πέρα από την παραδοσιακή λίστα, φτιάχνει ένα βίντεο που μοιάζει με προσωπική ανάμνηση για τα όσα έγιναν μέσα στην κινηματογραφική χρονιά και η συγκεκριμένη οπτικοακουστική αντίστροφη μέτρηση που επιλέγει είναι ένα από τα πιο όμορφα, καλοσχεδιασμένα και μονταρισμένα βίντεο- ανασκόπησης της χρονιάς.

Με έναν πρόλογο που υπογραμμίζει τις καλύτερες ταινίες του 2017, το βίντεο που επιμελήθηκε ο Έρλιχ παρουσιάζει μέσα σε 10 λεπτά τις 25 ταινίες που ο ίδιος ξεχώρισε, επιλέγοντας αντί της αφήγησης τραγούδια που ακούσαμε σε ταινίες μέσα στη χρονιά. Το συγκεκριμένο βίντεο γίνεται πλέον θεσμός, πλάι στις πιο αναμενόμενες λίστες γνωστών μέσων, ενώ για την ταινία που επιλέχθηκε ως κορυφαία της χρονιάς, ο Έρλιχ φαίνεται να συμφωνεί με συναδέλφους του, ειδικά αυτούς του Λος Άντζελες που έδωσαν προχθές το ίδιο αποτέλεσμα.

Δείτε  το παραπάνω βίντεο και θυμηθείτε μαζί του το κινηματογραφικό 2017.

http://antikleidi.com/2017/12/06/david-ehrlichs-25-best-movies-of-2017/