Αρχείο κατηγορίας ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ.

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ- Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ- Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ. Εργασία: ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, komianos.wordpress.com

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γιάννος Γιαννόπουλος  ήταν ο πατέρας του ονομαστού σημαιοφόρου Ηλία Γιαννόπουλου  που υπερετησε υπό τις διαταγές του καπετάνιου Αθανασίου Γρηγορίου μαζί με έναν Κατσικάρη από το χωριό Ψάρι της ορεινής τριφυλίας. Ο Γιάννος άξιος και γεναίος  πολεμιστής είχε πολεμήσει υπέρ της λευτεριάς της πατρίδας μας κατά την επανάσταση του 1769 – 1770. Καταγώταν από το Κρυονέρι (Σαρακινάδα). Είχε μαλώσει με τον τούρκο Αγά της περιοχής για οικονομικούς και οικογενειακούς λόγους, Στον οποίο είχε στείλει ειδοποίηση ότι αν τύχει και συναντηθούν οι δρόμοι τους θα τον χαλάσει. Μετά από αυτό ο Αγάς τον είχε επικυρήξει με μεγάλο χρηματικό ποσό και τον κατεδίωκε. Λιμέρι και κρυψώνα του είχε την περίφημη σπηλιά ή (τρύπα) του Γιαννόπουλου, στα βουνά της Μάλης. Ακόμη και σήμερα οι γεροντώτεροι με αυτό το όνομα την γνωρίζουν και ξέρουν την τοποθεσία. Οσοι την έχουν επισκεφτεί ακόμη και σήμερα μπορούν να δουν ίχνη φωτιάς και απομεινάρια από κόκκαλα τροφής. Εκεί βρίσκαν καταφύγιο οι τσοπαναραίοι σε κακοκαιρίες και σε περίπτωση που τους έπιανε το βράδυ για να προφυλάξουν τα ζωντανά τους. Από εκεί εξορμούσε και έσπερνε τον τρόμο και την κατστροφή στα τούρκικα φουσάτα, μέχρι την ημέρα που στην πόλη των Φιλιατρών  μετά από συννενόηση με τον φίλο και πατριώτη Γιώργη Παναγιώταρο, τον βοήθησε και μπόρεσε να περάσει οικογενειακώς με καϊκι στο νησί της Ζακύνθου. Σαν πέρασαν στο νησί οι κάτοικοι τους δέχτηκαν με αγάπη και ζεστασιά, το μέρος που κτίσαν το κονάκι τους το ονόμασαν χωριό Σαρακινάδου προς τιμήν της γενναιότητας του Γιάννου. Σε αυτό το μέρος άφησε την τελευταία του πνοή. Τα παιδιά του επέστρεψαν στην Τριφυλία το 1821 για να λάβουν μέρος στην επανάσταση.Μεταξύ των παιδιών του ήταν και ο Ηλίας Γιαννόπουλος.

ΗΛΙΑΣ  ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ- ΚΑΙ Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ.

Ο Ηλίας Γιαννοπουλος ένα από τα παιδιά του Γιάννου, το 1821 γύρισε με την οικογένειά του στην Ορεινή Τρυφυλία και πολέμησε σαν σημαιοφόρος του οπλαρχηγού Θανάση Γρηγορίου. Γεναίος πολεμιστής πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές με τους τουρκαλβανούς. Τέλος έλαβε μέρος στις 20 Μαίου 1825 στην περίφημη μάχη στο

ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΑΡΧΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ

Μανιάκι. Λέγεται ότι πριν οκτώ με δέκα μέρες είχε επισκεφτεί την οικογένειά του. Αφού αποφάγανε η μάνα του πήρε στα χέρια της το κόκκαλο από το στήθος της κότας που είχαν φάει και με τρεμάμενα χέρια προσπάθησε να μαντέψει τα μελλούμενα διαβάζοντας τα σημάδια του. Απότομα έχασε τον κόσμο γύρω της, το πρόσωπό της χλωμιασε, όμως δεν είπε λέξη… η νύφη της αισθανόμενη ότι κάτι κακό είχε μαντέψει στην «ορνιθοστηθομαντεία» όπως την ονομάζουνε, δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα αλλά σαν συναντήθηκε αργότερα με την πεθερά της την ώρα που πλένανε τα πιάτα, έμαθε πως στο κόκαλο του στήθους της κότας τα σημάδια ήταν άσχημα, οι γραμμές του σκοτεινές και έδειχναν θάνατικό! Συνεννοήθηκαν με την νύφη της να κάνει την βαριά άρρωστη για αρκετές ημέρες μήπως και γίνει αιτία αυτό για να μην πάει στο Μανιάκι ο Λιάκος μέχρι και της περάσει η «θέρμη». Όμως είχε δώσει τον λόγο του στον Γρηγορίου και στους συμπολεμιστές του να παραβρεθεί στη μάχη στο Μανιάκι. Πριν έρθει το μούσγομα, φόρεσε την καλή φρεσκοπλυμένη στολή του. Η μάνα του στην πόρτα μαζί με την γυναίκα προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν κοντά τους σαν τις αποχαιρετούσε για να πάει να συναντήσει τους συντρόφους του,λέγοντάς του το σχετικό δημοτικό τραγούδι: ΛΙΑ ΜΑΣ ΤΙ ΟΡΔΥΝΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙΣ Τ΄ ΑΡΜΑΤΑ ΣΟΥ; / ΛΙΑΚΟ ΣΕ ΓΑΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΣ ΜΗΔΕ ΣΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙ…/ΕΓΩ ΠΑΩ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΩ!/ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΕΙΣ ΔΥΣΜΟΙΡΕ ΛΙΑΚΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΚΛΑΨΕΙ; /ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΝΥΧΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ/ ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΟΥΝ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ. Και ύστερα βάζοντας φτερά στα πόδια του μέσα από μυστικά μονοπάτια και στενά περάσματα κίνησε να συναντήσει το πεπρωμένο του στη περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Η μάνα του  μετά την μάχη σαν έμαθε για το κακό που βρήκε τον γιο της, επήγε στον τόπο του χαμού παίρνοντας μαζί της κρασί και λάδι για να καθαρίσει το σώμα του νεκρού παιδιού της. Τον βρήκε μαυρισμένο από την κάπνα του μπαρουτιού και δίπλα το σπαθί του σπασμένο από την μανία της μάχης. Μοιρολογώντας καθάρισε τις πληγές του με τα δάκρυά της, έπλυνε το σώμα του με κρασί, το άλειψε με λάδι και μετά τον μετέφερε από εκεί μέχρι το χωριό στην πλάτη της, «ζαλιά». Από το πολύ βάρος και την κούραση έμεινε πιασμένη – κυρτή και καμπουριασμένη για όλη την υπόλοιπη ζωή της! Ο θρήνος και το μοιρολόϊ μάνας και της γυναίκας του ράγιζαν καρδιές σε όλη την Ορεινή Τριφυλία! Το μοιρολόϊ τους  έγινε τραγούδι αργότερα που το τραγουδούσαν με περηφάνια οι συχωριανοί τιμώντας την ανδρειωσύνη και τον ηρωϊκό του αγώνα. Σ΄ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΑΣΤΕΡΙΑ / Σ’ ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΛΙΟΣ / ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΒΑΡΙΑ ‘ΝΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΑ / Ο ΛΙΑΚΟΣ ΕΛΑΒΩΘΗΚΕ / ΠΟΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ / ΤΟΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ Η ΓΛΥΚΕΙΑ / ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΣΗΚΩ ΡΕ ΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΓΛΥΚΕ/ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΑΡΙΟΚΟΙΜΑΣΑΙ / ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ / ΚΑΙ ΟΥΛΟ ΤΟ ΝΤΟΥΒΛΕΤΙ…

Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης αναφέρει: Ο Ηλίας Γιαννόπουλος υπηρέτησε σπουδαίως καθ΄όλον τον αγώνα(Ιστορικαί αλήθειαι σελ.261)

Ο Φωτάκος αναφέρει το περιστατικό,  Εφθάσαμε εις το αλώνι του    Κολοκοτρώνη. Τα σώματα ήρχοντο το ένα κατόπιν του άλλου. Ο Γρηγοριάδης είχε τότε τον περίφημο σημαιοφόρο του Ηλίαν ονομαζόμενον, όστις διεκρίθει κατά την μάχην ταύτην δια την παληκαριά του, ήτις ήτο γνωστή εξ άλλων προηγουμένων πολέμων                                                                                         (Απομνημονεύματα 5ον βιβλίον σελ. 102).

Ο Αμβρόσιος Φραντζης  γράφει: Εις εκείνη την μάχη διεκρίθη ο σημαιοφόρος Γιαννόπουλος εκ Κυπαρισσίας, το ατρόμητο παλληκάρι…(Β΄τόμος σελ. 381-382).  

Πηγή : Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου (σελ. 397-398).

Εργασία του : ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του γιορτάζει το Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου στα Φιλιατρά.

Φιλιατρά: Καλλιτεχνικό εργαστήρι στο Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου (πατέρας και γιος).

 Γράφτηκε από την 

Φιλιατρά: Καλλιτεχνικό εργαστήρι στο Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου

Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του γιορτάζει το Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου και με αρωγό τον Εμπορικό Σύλλογο Φιλιατρών οργανώνει ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό εργαστήρι για τους μικρούς φίλους του και ξεναγήσεις για τους γονείς τους.

Την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου οι δημιουργοί της Ηersin means made by hand, μαζί με τους μικρούς φίλους του studioE θα δημιουργήσουν πρωτότυπα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Χρησιμοποιώντας κομμάτια ξύλου κατάλληλα κομμένα και διαμορφωμένα, θα σχηματίσουν χριστουγεννιάτικες φιγούρες, που θα έχουν την προσωπική σφραγίδα των συμμετεχόντων.

Θα πραγματοποιηθούν δύο εργαστήρια. Το πρώτο 10.30 π.μ. – 12 μ. και το δεύτερο 12.30 – 2 μ.μ. Ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι περιορισμένος. Κάθε εργαστήριο θα έχει 20 παιδιά, για αυτό το λόγο παρακαλούνται οι γονείς, να επικοινωνήσουν με το μουσείο στο τηλέφωνο 6932-940883 για να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους.

Η Ηersin means made by hand, μια οικογενειακή επιχείρηση, με έδρα την Καλαμάτα, κατασκευάζει εξ ολοκλήρου στο χέρι και με πολλή αγάπη υφασμάτινα και ξύλινα παιχνίδια διαχρονικής αισθητικής, τα οποία κατασκευάζονται από φυσικά υλικά.

Μουσείο Πάνου & Ηλία Ηλιόπουλου, Ζαχαριανών 11, 24300 Φιλιατρά.

Το Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου, νέος προορισμός στη Μεσσηνία

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τυχαία συνάντηση των αδελφών Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου στο Μικρασιατικό Μέτωπο. Εργο του Πάνου Ηλιόπουλου (δεκαετία 1930).

Ο Πάνος Ηλιόπουλος (1897-1985) υπήρξε ένας ιδιαίτερα δραστήριος άνθρωπος, πηγαίος δημιουργός, φωτογράφος και ζωγράφος. Σήμερα, χάρη στην οικογένειά του (είχε κάνει πέντε παιδιά) το φωτογραφικό του αρχείο δωρήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη, όπου το 2006 είχε διοργανωθεί μεγάλη έκθεση. Το λεύκωμα που είχε τότε εκδοθεί παραμένει τεκμήριο του εξαιρετικού ταλέντου αυτού του σπάνιου ανθρώπου, γεννημένου στη Σαρακινάδα, ένα ορεινό χωριό της Μεσσηνίας. Πολέμησε στη Μικρά Ασία, όπου ο αγαπημένος του αδελφός σκοτώθηκε το 1922. Από το 1923 ώς το 1930 μεταναστεύει στην Αμερική, εργάζεται σκληρά. Στο Σικάγο σπουδάζει φωτογραφία. Το 1930 ανοίγει φωτογραφείο στα Φιλιατρά και δύο χρόνια αργότερα παντρεύεται (τη Χρυσούλα Κόλια). Το 1947 ανοίγει δεύτερο φωτογραφείο στην Κυπαρισσία. Σε όλη του τη ζωή, έγραφε, ζωγράφιζε, φωτογράφιζε. Αυτός ο άνθρωπος, ο όχι συνηθισμένος, περνάει τώρα στη συλλογική μνήμη και χάρη στο μουσείο που δημιούργησαν οι απόγονοί του, στα Φιλιατρά. Το συγκινητικό είναι το Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου (Ηλίας είναι ο γιος του, επίσης ζωγράφος) στεγάζεται στο πατρογονικό σπίτι που αποκαταστάθηκε.

ΠΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ. ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΙΩΝ ΠΑΝΟΥ ΚΑΙ ΗΛΙΑ ΣΤΑ ΦΙΛΙΑΤΡΑ.

Ο Γιώργος Γκόνης πρόσθεσε 2 νέες φωτογραφίες.Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Μουσείο Πάνου και Ηλία Ηλιόπουλου στα Φιλιατρά, ένα πραγματικό στολίδι – θησαυρός, που πρέπει να αναδείξουμε και να τιμήσουμε…. Ο ευγενέστατος, γελαστός και ακούραστος ιδρυτής του το αξίζει….

Με αφορμή το αφιέρωμα του Γ. Γκόνη για την ίδρυση του μουσείου φωτογραφίας στα Φιλιατρά, ας ανατρέξουμε σε μια παλαιότερη δική μας δημοσίευση, θυμίζοντας ότι οι δυο μεγάλοι φωτογράφοι μας, γεννήθηκαν στην Σαρακινάδα. 

ΠΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΙΑΤΡΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ, ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ;

Πάνος Ηλιόπουλος: Η ποίηση της φωτογραφίας. Από το  Θάρρος.

Από τα πιο ενδιαφέροντα θέματα που έχουμε διαβάσει στην Τριφυλιακή Εστία, το περιοδικό του Συλλόγου των Κυπαρισσίων της Αθήνας «Η Αρκαδιά», είναι αυτό του νέου τεύχους για τον φωτογράφο Πάνο Ηλιόπουλο, με τίτλο «Η περιπέτεια της ζωής και η ποίηση της φωτογραφίας». Από το πολυσέλιδο αφιέρωμα του Πλάτωνα Ριβέλλη, πήραμε μερικά αποσπάσματα, για τη ζωή του Τριφύλιου φωτογράφου:

Ο Πάνος Ηλιόπουλος γεννήθηκε το 1897 στη Σαρακινάδα, ένα ορεινό χωριό της Μεσσηνίας. Από το 1919 έως το 1922 πολέμησε στη Μικρά Ασία.

Το 1923, με ελάχιστα χρήματα, άρχισε ένα μακρύ και περιπετειώδες ταξίδι για το Μεξικό, με σκοπό να περάσει λαθραία τα σύνορα για την Αμερική: Πειραιάς – Μασσαλία – Ισπανία – Λισαβώνα – Κούβα. Από Βερακρούζ βρέθηκε στο Mexico – City, διέσχισε λαθραία τον ποταμό Rio Grande με άλογο και έφτασε στο El Paso, σε αμερικανικό έδαφος. Ταξίδεψε με τραίνο στο Κάνσας και μετά στο Ντιτρόιτ, όπου εγκαταστάθηκε. Εργάσθηκε στις σιδηροδρομικές γραμμές, σε εργοστάσιο τσιμεντό-λιθων, σε αυτοκινητοβιομηχανίες, σε καπελάδικο. Το 1927 παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας σε Σχολή στο Σικάγο. Έμαθε ακόμη να χρησιμοποιεί την κινηματογραφική μηχανή και να επεξεργάζεται τα φιλμ. Ο συμμαθητής και φίλος του Matt Grenko, που είχε μετακομίσει στο Τέξας, τον κάλεσε να εργασθεί ως οπερατέρ σε μια ομάδα παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών. Δεν πήγε όμως, γιατί, ενώ ήταν έτοιμος να ταξιδέψει, έγινε γνωστό ότι θα κάνει την εμφάνισή του ο ομιλούν κινηματογράφος και η επιχείρηση διαλύθηκε, καθώς θα χρειάζονταν πολλά χρήματα για την αγορά νέων μηχανημάτων. Έτσι επέστρεψε στη δουλειά του, στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Το 1930, με την οικονομική κρίση στην Αμερική, ο Πάνος Ηλιόπουλος διασχίζει πάλι τον Ατλαντικό και επιστρέφει στην Ελλάδα, έχοντας διανύσει τρεις Ηπείρους. Εγκαθίσταται στα Φιλιατρά, όπου ανοίγει το πρώτο τυπογραφείο και σε μερικά χρόνια ακολουθεί ένα δεύτερο στην Κυπαρισσία. Παντρεύεται τη Χρυσούλα Κόλλια και αποκτούν πέντε παιδιά. Το 1964, μετά από 34 χρόνια, σταμάτησε την επαγγελματική του δραστηριότητα σε ηλικία 67 ετών, αλλά συνέχισε να φωτογραφίζει και να ζωγραφίζει. Πέθανε το 1985 στην Κυπαρισσία, 87 ετών.

Τον περασμένο Δεκέμβριο εγκαινιάστηκε έκθεσή του στο Μουσείο Μπενάκη της Αθήνας, όπου έχει παραχωρηθεί το αρχείο του.

ΠΑΝΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Η περιπέτεια της ζωής και η ποίηση της φωτογραφίας
Έκθεση φωτογραφίας ενός άγνωστου μέχρι σήμερα Έλληνα φωτογράφου, του Παναγιώτη Ηλιόπουλου.
Ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος γεννήθηκε σε ένα χωριό τής Μεσσηνίας το 1897 και πέθανε στην Κυπαρισσία το 1985. Πολέμησε σε όλη τη διάρκεια τής Μικρασιατικής Εκστρατείας και. μετά την καταστροφή μετανάστευσε το 1923 λαθραία, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας, ζωγραφικής και κινηματογράφου. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1930 και άνοιξε φωτογραφείο στα Φιλιατρά, όπου και έζησε την υπόλοιπη ζωή του, ενώ το 1947 άνοιξε και δεύτερο στην Κυπαρισσία, από το 1964 έκλεισε το φωτογραφείο και συνέχισε να ασχολείται σε προσωπικό επίπεδο με τη φωτογραφία.
Η φωτογραφική δουλειά του περιλαμβάνει κυρίως πορτρέτα σε στούντιο, πορτρέτα και σκηνές σε ανοιχτούς χώρους, αλλά και πολλά επίκαιρα στιγμιότυπα τής εποχής του, τα οποία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον.
Εκείνο όμως που τον καθιστά σημαντικό σαν φωτογράφο είναι η καλλιτεχνική ποιότητα τής δουλειάς του, η οποία ξεπερνάει κατά πολύ το επίπεδο ενός επαγγελματία φωτογράφου της επαρχίας.
Στην έκθεση θα παρουσιαστούν μέρος του υλικού από το αρχείο του φωτογράφου, το οποίο δωρήθηκε από τα παιδιά του στο Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη.
Μερικές φωτογραφίες του:

1.Δυο γυφτάκια στη Κατοχή και στο κρύο ξυπόλυτα. Η μικρή γυφτοπούλα ατενίζει το φακό με αισιοδοξία και χάρη.

2. Κηδεία ιερωμένου με την καθιερωμένη εκείνη την εποχή φωτογράφιση.

3. Νιόπαντρο ζευγάρι αμέσως μετά το γάμο.
4. Φωτογράφιση στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας με τη λεχώνα το νεογέννητο τη γιαγιά και τις νοσοκόμες.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ:

Γεννήθηκα το 1897 ξημερώνοντας του Αγίου Βασιλείου. Όταν είχα φτάσει στην 3η τάξη πέθανε η Μάνα μου από πνευμονία. Έκλαιγα για πολύ καιρό. Όταν έφυγε ο αδελφός μου Ηλίας στενοχωρήθηκα και έκλαιγα. Μετά τον θάνατο της Μάνας μου έβλεπα φοβερά ονείρατα και φώναζα στην αδελφή μου να ανοίξει το παράθυρο αλλιώς δεν σταματούσα τα κλάμματα (η αδελφή μου είχε αναλάβει τα καθήκοντα της Μάνας).

Έπαιξα ολίγο την φλογέρα και μετά κοιμήθηκα.

Αν δεν πεθάνει εκείνη την ώρα, θα γίνει καλά». Έτσι και έγινε. Το Σάββατο το βράδυ πέθανε όπως κουβέντιαζε . Έτσι έχασα και τον πατέρα μου.

Ολόκληρο το άρθρο με 10δες φωτογραφίες:

https://www.rivellis.gr/el/exhibitions/curating/item/91-panos-iliopoulos-2006