Αρχείο κατηγορίας ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Αντ.αρ.σι.α ΣΤΟ ΜΩΡΙΑ: Ο ρατσισμός και ο φασισμός δε θα ριζώσει σε αυτήν την κοινωνία.

Ο ρατσισμός και ο φασισμός δε θα ριζώσει σε αυτήν την κοινωνία.Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή - Βικιπαίδεια

Τις τελευταίες μέρες επίσημοι πολιτικοί φορείς, όπως ο δήμαρχος Τριφυλίας, αλλά και διάφοροι άλλοι παρατρεχάμενοι έχουν επιδοθεί σε ένα αδιανόητο ρατσιστικό ντελίριο διασπείροντας το μίσος τους ενάντια στους μετανάστες που ζουν κι εργάζονται στην περιοχή.

Έφτασαν στο σημείο να κατηγορήσουν άδικα, όπως επιβεβαιώνει και η απόφαση της εισαγγελίας, έναν μετανάστη από το Σουδάν ότι αποπειράθηκε να απαγάγει ένα τετράχρονο κορίτσι στην πλατεία των Φιλιατρών. Διεγείρουν τα πιο σκοτεινά ένστικτα των πολιτών   για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, όπως την υλοποίηση της προεκλογικής δέσμευσης του δημάρχου για μια ιδιωτική εταιρία φύλαξης. Κάποιοι θέλουν τους μετανάστες χωρίς δικαιώματα, σκλάβους που θα δουλεύουν σαν τα σκυλιά στα θερμοκήπια και τα χωράφια τους με μηδαμινό ημερομίσθιο, χωρίς ασφάλιση, αποφέροντας τεράστια κέρδη για τους ίδιους.

Όμως, οι εργαζόμενοι που βιώνουμε κι εμείς από τη δική μας πλευρά την εκμετάλλευση και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στους περισσότερους κλάδους δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους μετανάστες. Αντιθέτως, είμαστε στο πλευρό τους και από κοινού αγωνιζόμαστε για τα εργασιακά μας δικαιώματα και για μια κοινωνία στην οποία δε θα υπάρχει εκμετάλλευση, δε θα υπάρχουν πόλεμοι και φτώχεια που ξεριζώνουν τους ανθρώπους από τον τόπο τους, για μια κοινωνία στην οποία τα παιδιά θα μπορούν να ονειρεύονται.

Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους ότι δε θα αφήσουμε τον ρατσισμό και τον φασισμό να ριζώσει σε αυτήν την κοινωνία.

Ωδή στα χέρια της μάνας – πρόσφυγα, με αφορμή τη σημερινή Γιορτή της Μητέρας.

Η μάνα – πρόσφυγας μέσα από συγκλονιστικές φωτογραφίες

Ωδή στα χέρια της μάνας – πρόσφυγα, που με αυτά καλείται όχι μόνο να πάρει το παιδί της από τη δίνη του πολέμου και να το κουβαλήσει μέσα από δύσβατα μονοπάτια και αγριεμένες θάλασσες, αλλά και να το προστατέψει εκεί που θα καταλήξει, αποτελεί το φωτογραφικό αφιέρωμα που παρουσιάζει το πρακτορείο Reuters με αφορμή τη σημερινή Γιορτή της Μητέρας. Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες λένε από μόνες τους τι σημαίνει μητέρα.

tvxs.gr

Σάββατο 17 Μάρτη: Διεθνής μέρα κατά ρατσισμού, φασισμού, πολέμου και φτώχειας.

17 Μάρτη: Διεθνής μέρα κατά ρατσισμού, φασισμού, πολέμου και φτώχειας.

Διεθνής μέρα κατά του ρατσισμού, του φασισμού, του πολέμου και της φτώχειας Σάββατο 17/3 3 μ.μ., Ομόνοια

Το Σάββατο 17 Μάρτη βγαίνουμε στους δρόμους κατά του ρατσισμού, του φασισμού, του πολέμου, και της φτώχειας την ώρα που στον πλανήτη βαρύνουν οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, το χωρίς τέλος δράμα του ξεριζωμού, η εκμετάλλευση, ο κατατρεγμός, η στέρηση στο δικαίωμα προστασίας των προσφύγων, η άνοδος της φασιστικής απειλής στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ.

https://liberationpolular.wordpress.com/2018/03/15/17-μάρτη-διεθνής-μέρα-κατά-ρατσισμού-φα/

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΣ ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ ΣΤΟ ΓΙΑΝΝΙΤΣΟΧΩΡΙ ΗΛΕΙΑΣ.

 Όλα τα παρακάτω που παραθέτω είναι πέρα για πέρα πραγματικά και συνέβησαν τη νύχτα των Χριστουγέννων. Με μια απλή ματιά συνάγεται καθαρά ότι είναι εμπρησμός.

     Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

    Μεταξύ των αλλοδαπών μεταναστών που ζουν  και εργάζονται στο χωριό είναι και μερικοί Πακιστανοί. Οι άλλοι αλλοδαποί μετανάστες Βαλκάνιοι, Αλβανοί και Βούλγαροι, έχουν απόλυτα αφομοιωθεί στην τοπική κοινωνία, τούτα όμως τα παιδιά είναι ξεριζωμένα και μουτζωμένα και από τον Χριστό και από τον Αλλάχ και από τον Βούδα.. Ζουν στο χωριό σε δύσκολες συνθήκες προσμένοντας ένα ξεροκόμματο ζωής, κάνοντας εποχιακά κανά μεροκάματο γεμάτο ιδρώτα ψυχής και πόνο. Κι όμως πάντα, όταν ξεπεράσουν το στάδιο του φόβου ζωγραφισμένο στο χαμηλωμένο τους βλέμμα, το πρόσωπό τους είναι ανοιχτό με ένα χαμόγελο. Λοιπόν, όλοι τους 8 νομάτοι της πρώτης νιότης, πατριωτάκια από το ίδιο χωριό το Χαν ζούνε  στο ίδιο σπίτι κατά κάποιο τρόπο συνεργατικό και αλληλέγγυο. Από όλους ο πιο παλιός μένει 8 χρόνια στο χωριό και όπως μου δήλωσε αγαπά την Ελλάδα και δεν θέλει ποτέ να την αποχωριστεί για κάποια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα. Μάλιστα έχει το όνομα Χαν όπως το χωριό του και είναι ο μόνος που έχει κανονικά χαρτιά και σκαμπάζει δυο-τρεις ελληνικούρες.

  Ο Χαν λοιπόν με τη βοήθεια και των άλλων σε ένα μικρό παρατημένο θερμοκήπιο της «νοικοκυράς»  αφού το έντυσαν με τα απαραίτητα νάιλα, φύτεψαν λαχανικά (μπρόκολα και κουνουπίδια) έτσι για να προσθέσουν λίγο στα ελάχιστα εισοδήματα και σε καμιά εικοσαριά μέρες θα μάζευαν την πρώτη σοδειά.

     Προχτές τη Δευτέρα των Χριστουγέννων έμαθα ότι κάποιοι έβαλαν φωτιά και έκαψαν το θερμοκήπιο. Παίρνω το Χαν και πάμε στο χωράφι. Με την πρώτη ματιά καταλαβαίνεις τον εμπρησμό. Πω, πω τούτοι οι έρμοι είναι μουτζωμένοι και από τον Χριστό και από τον Αλλάχ και από τον Βούδα.. Δυστυχώς κάηκαν όλα τα νάιλα, και επάνω  και δίπλα και μαζί καταστράφηκαν αρκετά φυτά. Το δράμα είναι ότι είμαστε στη μέση του χειμώνα και είναι απίθανο να επιζήσει κάποιο φυτό. Πάνε και τα μπρόκολα, πάνε και τα παραπούλια, μαζί και οι μικρές ελπίδες.

  Τι να πω; Μα καλά εκείνος ο Θεός δεν βλέπει τίποτα; Ας είναι, όπου φτωχός και η μοίρα του.

   Ποιος έκανε τέτοιο έγκλημα; Ότι είναι εμπρησμός κάνει μπαμ…

  Σίγουρα δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη για όσα παρακάτω θα ισχυριστώ, όμως όλες οι ενδείξεις στάζουν φαρμάκι, μισαλλοδοξία και απανθρωπισμό και όλα είναι στίγματα  κι αποτυπώματα της μισητής εγκληματικής οργάνωσης, της Χ.Α.. Η φασιστική μπότα μπορεί να μην αφήσει χνάρια αλλά αφήνει έντονη μυρουδιά. Μα είναι δυνατό ένας άνθρωπος, όποιας θρησκείας και εθνικότητας να διαπράξει μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη;

    Επιπροσθέτως αξίζει να δώσετε σημασία στα λόγια του Χαν, ότι δράστης είναι κάποιος Αλβανός ή κάποιος εξ αμελείας που πέταξε το σπίρτο. Με μια σιγουριά απέκλεισε τη Χ.Α και μάλιστα ισχυρίσθηκε ότι τόσα χρόνια δεν είχαν κανένα πρόβλημα με δαύτους. Εγώ τα πήρα ως λόγια φόβου και λαχτάρας και μη ξεχνάτε ότι σε τούτο εδώ το χωριό στις τελευταίες εκλογές η κάλπη έβγαλε 70 χρυσάβγουλα.

    Για μια στιγμή είπα να πάω στον Εισαγγελέα αλλά αμέσως   σκέφτηκα ..τα χαρτιά και την απέλαση.

Σαββατοκύριακο 24 και 25 Σεπτεμβρίου το 5ο Αντιφασιστικό – Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας.

Αντιφασιστικό – Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ το Σαββατοκύριακο στην Καλαμάτα

Γράφτηκε από τον 

Αντιφασιστικό - Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ το Σαββατοκύριακο στην Καλαμάτα

Με σύνθημα «Χτίζουμε την κοινωνία της ισότητας και της αλληλεγγύης», σήμερα 24 και αύριο 25 Σεπτεμβρίου, στο Πάρκο του Λιμενικού, από τις 6 το απόγευμα, πραγματοποιείται το 5ο Αντιφασιστικό – Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα:

Το Σάββατο, συζήτηση με θέμα: «Η αλληλεγγύη μας φραγμός στους πολέμους και το ρατσισμό». Ομιλητές: Νίκος Γιαννόπουλος (κατάληψη στέγης City Plaza), Δημήτρα Κυρίλλου (ΚΕΕΡΦΑ), Θανάσης Κούρκουλας (Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό). Θα ακολουθήσουν συναυλίες: Renovatio, Stand – up comedy Αλέξανδρος Τιτκώβ, Υπεραστικοί, ρεμπέτικο – λαϊκό γλέντι.

Την Κυριακή, συζήτηση με θέμα «Η αντιφασιστική πάλη στην κατοχή και η απελευθέρωση της Καλαμάτας». Ομιλητές: Ηλίας Μπιτσάνης (δημοσιογράφος), Τάσος Κωστόπουλος (δημοσιογράφος). Θα ακολουθήσουν συναυλίες: Βασίλης Αθάνας – Σωτήρης Πιφέας, Propabanda.

Στο φεστιβάλ περιλαμβάνονται προβολές ταινιών, ντοκιμαντέρ, έκθεση φωτογραφίας, έκθεση – εργαστήρι ζωγραφικής, σεμινάριο αυτοάμυνας.

Σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου από οργανωτές και συμμετέχοντες:

Ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, μέλος της Αντιφασιστικής Κίνησης Καλαμάτας, παρουσίασε το πρόγραμμα του φεστιβάλ.

Ο Βαρθολομαίος Φουντουλάκης, μέλος του Δ.Σ. της Α’ ΕΛΜΕ Μεσσηνίας, παρατήρησε ότι τα φαινόμενα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού πρέπει να καταπολεμηθούν. Κι εκτίμησε πως οι πολιτικές που εφαρμόζονται, έχουν σα βασικό πυρήνα την εξάπλωση φαινομένων νεοναζισμού και φασισμού.

Η Χριστίνα Λαδά, μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μεσσηνίας, επεσήμανε ότι η σκληρή λιτότητα και τα μνημόνια οδηγούν στο να χυθεί ρατσιστικό δηλητήριο και να αναπτυχθούν ακροδεξιά και φασιστικά μορφώματα.

Ο Μιχάλης Μπορνόβας, από το Κοινωνικό Ιατρείο, παρατήρησε ότι η Χρυσή Αυγή δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα στη Μόρια της Λέσβου και σημείωσε πως ζητούσαν να δημιουργήσουν αναμπουμπούλα και είναι λύκοι και όπως είναι γνωστό οι λύκοι στην αναμπουμπούλα χαίρονται.

Ο καθηγητής Φώτης Ξεπαπαδέας επεσήμανε πως πρόκειται για αντιφασιστική γιορτή, ριζοσπαστική και ακηδεμόνευτη.

Ο Παναγιώτης Κάτσαρης, από τον ΕΛΓΟ Δήμητρα, παρατήρησε ότι ρατσισμός, ξενοφοβία και φασισμός δε χωρούν στην ελληνική κοινωνία.

Γ.Σ.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ: «ΛΕΥΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΘΕΑΘΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΑ»

«Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»…Όταν οι Έλληνες ήταν μετανάστες

Όταν η Ελλάδα ήταν χώρα αποστολής κι όχι υποδοχής μεταναστών

«Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!» έγραφε το πρωτοσέλιδο αμερικανικής εφημερίδας την εποχή που οι Έλληνες μετέβαιναν κατά χιλιάδες στην ξένη ήπειρο για να κυνηγήσουν το «αμερικάνικο όνειρο». Ένα άλλο δημοσίευμα της εφημερίδας Αστήρ του Σικάγου με ημερομηνία 5/3/1909, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Γ. Τσάκαλου «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», από τις εκδόσεις Αιγέας αποτυπώνει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι έλληνες μετανάστες: Γράφει η Νίκη Παπάζογλου«Τη φρικιώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω “Νέα”. Κατά την εν συναδέλφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας.
Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμώμενους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον.
Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απολύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία του περίοικου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος εφημερίς επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλης
»Μερικές δεκαετίες αργότερα, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στην Γερμανία για να προσδιορίσουν τους έλληνες και ιταλούς μετανάστες χρησιμοποιούσαν τον βαυαρικό υποτιμητικό ιδιωματισμό Katzelmacher που χαρακτήριζε όσους προερχόνταν από φτωχές χώρες του νότου. Κι αυτά είναι μερικά από όσα «συνόδευσαν» τα μεταναστευτικά ρεύματα των Ελλήνων που μπάρκαραν να κυνηγήσουν το εκτός ελληνικών συνόρων όνειρο.Όπως υπογράμμιζε κι ο D.Barley ήδη από το 1966 στο βιβλίο του «Βασικές αρχές και προβλήματα της κοινωνιολογίας», «το Ξένο και το Άγνωστο θεωρείται γενικά ύποπτο, απειλή για την γνωστή, σταθερή τάξη πραγμάτων», κάτι που παρατηρεί κανείς να συμβαίνει και σήμερα όπου ο φόβος είναι παρών σαρώνοντας την ελληνική επικράτεια, λησμονώντας τις μελανές σελίδες της ιστορίας των ελληνικών μεταναστευτικών ρευμάτων.

Το γερμανικό παράδειγμα

Μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα βιώνει άλλη μια τραγική περίοδο της ιστορίας της. Ανεργία, κοινωνική ανασφάλεια, ανέχεια μαστίζουν κυρίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού τα οποία, ως είθισται, βρίσκουν διέξοδο για μια καλύτερη ζωή στην μετανάστευση. Το 1960 μάλιστα, την εποχή της μεγάλης εξόδου, υπογράφεται η ελληνογερμανική συμφωνία «Περί απασχολήσεως Ελλήνων εργατών στην Γερμανία». Μόνο στην Γερμανία θα μεταναστεύσουν περίπου 1.000.000 Έλληνες. Η Αμερική, ο Καναδάς, η Αυστραλία, το Βέλγιο θα αποτελέσουν με τη σειρά τους κέντρα υποδοχής μεταναστών.

Κατά την άφιξή τους οι μετανάστες θα ζήσουν ομαδικά σε δωμάτια, θα δουλέψουν κάτω από σκληρές συνθήκες για να εξοικονομήσουν χρήματα το οποία στέλνουν στις οικογένειές τους. Τα παιδιά των μεταναστών έχοντας βρεθεί αίφνης ανάμεσα σε δύο πατρίδες, αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες μη γνωρίζοντας καλά καμία από τις δύο γλώσσες. Ακόμα και η συνθήκη που έχει υπογραφεί δεν δεσμεύει τις γερμανικές αρχές, οι οποίες δεν θα χαρακτηρίσουν ποτέ την Γερμανία ως χώρα υποδοχής μεταναστών με την δικαιολογία ότι η παραμονή τους ξένων εργατών είναι προσωρινή. Εξαιτίας αυτού άλλωστε δεν αναγνωρίζεται σχεδόν κανένα δικαίωμα, πολιτικό ή κοινωνικό στους μετανάστες.

Την περίοδο εκείνη, στο γερμανικό λεξιλόγιο θα προστεθεί η λέξη γκασταρμπάιτερ. Αρχικά θα προσδιορίσει τον φιλοξενούμενο εργάτη αλλά με τα χρόνια θα πάρει διάφορες αρνητικές ερμηνείες.

Το αμερικανικό όνειρο

Αυτό το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα, αν και αντιμετώπισε δυσκολίες και ρατσιστικές συμπεριφορές μάλλον ήταν λιγότερες από εκείνες με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωπα τα προηγούμενα. Η Αμερική άλλωστε είχε γίνει πόλος έλξης για τους έλληνες μετανάστες ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, όπου άφηναν τα χωριά τους στην αναζήτηση για καλύτερες συνθήκες ζωής. Το πρώτο μαζικό μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική πρωτοεμφανίζεται στη δεκαετία του 1890. Μέχρι το 1920 περίπου 400.000 Ελληνες, από το μισό εκατομμύριο που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα δουλεύουν στις ΗΠΑ. Στην αμερικανική απογραφή του 1910 αναφέρονται μόλις 5.000 περίπου Ελληνες που έχουν αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα, ενώ στην επόμενη απογραφή, του 1920, ο αριθμός δεν φθάνει τις 30.000, οι περισσότεροι απ΄ αυτούς την είχαν αποκτήσει, υπηρετώντας στον στρατό κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πλειονότητά τους οι μετανάστες ήταν άντρες και άρχισαν να συγκεντρώνονται στη Νέα Υόρκη, στις περιοχές πάνω από την κοιλάδα του Μισισίπι και κυρίως στο Σικάγο και στο Σαν Φρανσίσκο, στην Οκλαχόμα στο Ομπάχο.

Κατά την άφιξή τους στην Αμερική, δουλεύουν στους σιδηροδρόμους, στα σφαγεία ή σε άλλες μικροεπιχειρήσεις.
Οι υπόλοιποι , τριγυρνούν σε διάφορα σημεία της πόλης αναμένοντας ένα νεύμα. Χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες και συχνά προέκυπταν απρόβλεπτες καταστάσεις.Όμως οι νοικοκυραίοι τάσσονται εναντίον των «ύποπτων και επικίνδυνων ξένων», που απειλούν τον «νόμο και την τάξη». Από πολλούς αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερη φυλή, ανάξια των προγόνων της. Μαρτυρίες της εποχής θέλουν νεαρούς Έλληνες να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης πατρώνων που τους έπαιρναν το μεροκάματο από το γυάλισμα των παπουτσιών, ενώ τους απαγόρευαν την επαφή με πολύ κόσμο από φόβο μην τους χάσουν από την δούλεψή τους.

«Στο Ροντάϊλαντ, όπου οι Ελληνες ασχολούνται εις την αλιείαν αστακών, οι Αμερικανοί αλιείς εξηγέρθησαν ζητούντες την εκδίωξίν των, ως μη όντων Αμερικανών πολιτών. Ευτυχώς ο διωγμός εματαιώθη»…

«Εις την Φλώριδαν κατά το έτος 1911 οι ιθαγενείς (ντόπιοι) εβύθισαν Ελληνικόν σπογγαλιευτικόν του οποίου τα πλήρωμα επνίγη»


Πέραν του ανθελληνικού μένους όμως δεν ήταν σπάνιες και οι παραβατικές συμπεριφορές των Ελλήνων, σύμφωνα με το τότε αστυνομικό δελτίο. Η διανυκτέρευση σε αστυνομικά τμήματα μέχρι να επιβεβαιωθεί ο τόπος κατοικίας και εργασίας ήταν συχνό φαινόμενο και φυσικά δεν έλλειπε και η εμπλοκή των ομογενών σε παράνομες δραστηριότητες με κυριότερη την εισαγωγή και εξαγωγή εμπορευμάτων.

Στα καταγεγραμμένα περιστατικά βρίσκει κανείς κι αυτό της απεργίας του Σικάγου του 1904, το οποίο αύξησε το ρατσιστικό αίσθημα των κατοίκων της περιοχής. Κατά την διάρκεια της απεργίας στα καταστήματα καυσίμων της πόλης πολλοί εργαζόμενοι που συμμετείχαν, αντικαταστάθηκαν από έλληνες μετανάστες που έκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και πήραν τις δουλειές των απεργών. Η αντιδραση του εργατικού συνδικάτου και του Τύπου εκφράστηκε αδιακρίτως εναντίων όλων των Ελλήνων. Εξαιτίας αυτού, μερικοί έλληνες μικροκαταστηματάρχες, που είχαν ήδη νιώσει το απειλητικό χέρι των γηγενών, ανήσυχοι για την ανθελληνική υστερία, καταδίκασαν τους συμπατριώτες τους απεργοσπάστες ενώ συγχρόνως διαμαρτυρήθηκαν στον Τύπο για την επίθεσή του σε όλους αδιακρίτως τους Ελληνες. Αλλά η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική έκανε όλο και πιο συχνά τέτοιες ρατσιστικές συμπεριφορές και χαρακτηρισμούς.

Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!

Ένα άλλο που έγινε αφορμή για τον διωγμο των ελλήνων από μια περιοχή ήταν η δολοφονία ενός αμερικανού αστυνομικού από έναν έλληνα ονόατι Γιάννη Μασουρίδη. Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν μετά τη δολοφονία του αστυνομικού, ο Γιάννης Μασουρίδης, ο οποίος βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1906, συνελήφθη έπειτα από καταγγελία ότι «διατηρούσε σχέσεις» με 17χρονη Αμερικανίδα. Καθ΄ οδόν προς το αστυνομικό τμήμα, ο Ελληνας τραυματίστηκε ενώ ο αστυνομικός έπεσε νεκρός ύστερα από ανταλλαγή πυροβολισμών. Ο Μασουρίδης διαφεύγει και επιστρέφει στο σπίτι του όπου τον συλλαμβάνουν και πάλι οι αστυνομικοί και τον κακοποιούν μέχρι αναισθησίας. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι σπεύδουν έξω από το σπίτι με σκοπό να τον λιντσάρουν. Τελικά, φυγαδεύεται ζωντανός από την αστυνομία στην πρωτεύουσα της Πολιτείας. Με αφορμή αυτό το περιστατικό εξαπολύεται προπαγανδιστική εκστρατεία η οποία προβάλλει την αξίωση να εξοριστούν οι έλληνες από την περιοχή. Την επόμενη μέρα συγκαλείται συλλαλητήριο κατά την διάρκεια του οποίου σημειώνονται επεισόδια με πολλούς τραυματίες και καταστροφές καταστημάτων, ενώ σημειώνεται πογκρόμ κατά των Ελλήνων και όσων έμοιαζαν με Ελληνες. Περίπου 1.300 Ελληνες αναγκάζονται τότε να εγκαταλείψουν την πόλη μαζί με άλλους Βαλκάνιους. Ο απεσταλμένος της ελληνικής πρεσβείας των ΗΠΑ, που φθάνει τον Μάρτιο στην πόλη για να καταγράψει τις καταστροφές, συστήνει στους εναπομείναντες Ελληνες να είναι «κόσμιοι» και «να μη ομιλώσιν εις τας γυναίκας» όταν τις συναντούν στο δρόμο. Εντέλει ο Μασουρίδης καταδικάζεται σε θάνατο δι΄ απαγχονισμού με την κατηγορία πως πυροβόλησε και σκότωσε τον αστυνομικό επιχειρώντας να διαφύγει . Σύμφωνα με την κατάθεση του ιδίου όταν συνελήφθη επιχείρησε να πετάξει το όπλο του για να αποφύγει το πρόστιμο. Τότε ο αστυνομικός τον πυροβόλησε και τον τραυμάτισε. Έτσι αμυνόμενος, πυροβόλησε με τη σειρά του και βρήκε τον αστυνομικό στην καρδιά. Η θανατική ποινή δεν εφαρμόστηκε λόγω ανεπαρκών στοιχείων και ο Μασουρίδης εξέτισε ποινή 5 ετων και μόλις αποφυλακίστηκε  επέστρεψε στην Ελλάδα.

Οι αφηγήσεις των επιζώντων της εποχής εκείνης αλλά των ιστορικών μαρτυρούν πολλά περιστατικά ρατσιστικών διακρίσεων και προκαταλήψεων θύματα των οποίων υπήρξαν Έλληνες και μετανάστες από φτωχές χώρες του νότου. Η καραντίνα, οι εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις και οι ανακρίσεις στις οποίες υποβάλλονταν με την άφιξή τους οι έλληνες  ήταν σύνηθες φαινόμενο. Όσοι κατάφερναν να τις περάσουν προσλαμβάνονταν με χαμηλότατους μισθούς στις ανθυγειϊνές δουλειές που δεν προτιμούσαν οι Αμερικανοί. Η έννοια του λευκού που σήμερα περιγράφει κάθε άτομο ευρωπαϊκής καταγωγής, τότε περιοριζόταν αποκλειστικά για τους ανθρώπους με αγγλοσαξονική ή βορειοευρωπαϊκή προέλευση. Οι Έλληνες θεωρούντο φυλετικά ανάμεικτοι, γενετικά κατώτεροι από τους δήθεν αμιγείς προγόνους τους, και, ως εκ τούτου, ανίκανοι ακόμα και να προσεγγίσουν τα επιτεύγματά τους. Το 1913 στην είσοδο ενός εστιατορίου στην Καλιφόρνια έγραφε: «Αμιγώς Αμερικανικό! Όχι Έλληνες».

Ενας Ελληνοαμερικανός καθηγητής από την περιοχή, που θα ασχοληθεί πολλά χρόνια αργότερα συστηματικά με τα επεισόδια και τους διωγμούς, με κυριότερο αυτόν της Ν. Ομάχα, που σημειώνοντα τότε θα τα παραλληλίσει με τη «νύχτα των κρυστάλλων του 1938» στη ναζιστική Γερμανία.

«Στο Πίτσμπουργκ (Πενσιλβάνια) “οι εντόπιοι εύρον ως αφορμήν τον φόνον ενός μαύρου διά να δημιουργήσουν ταραχάς κατά των Ελλήνων και ολίγον δειν θα είχωμεν επανάληψιν των θλιβερών σκηνών της Ομάχας…».

Για «αθρόους διωγμούς » γίνεται λόγος στην πρώτη αξιόλογη μελέτη για το μεταναστευτικό, απ’ όπου αντλούνται και τα προηγούμενα περιστατικά. Πρόκειται για το συλλογικό έργο φοιτητών «Η Ελληνική μετανάστευσις», με πρόλογο του καθηγητή Ανδρέα Ανδρεάδη. Όπως σημειώνεται, διαβάζοντας κάποιος τον Τύπο θα «πεισθή ακραδάντως ότι κυοφορείται γενική εξέγερσις κατά των ξένων εργατών και ιδία των Ελλήνων». Προβλέπεται ότι αυτή θα έχει «ως άμεσον αποτέλεσμα την εκτόπισιν των εργατών τούτων από των διαφόρων εργασιών, εξαιρουμένων των αγροτικών».
Τους διωγμούς των Ελλήνων στην Ν. Ομάχα κατέγραψε αναλυτικά και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής Τζον Μπίτζες, σε μια μελέτη του, η οποία δημοσιεύτηκε τη δεκαετία του 1970 και βραβεύτηκε.

Άλλες μελέτες βέβαια που είχαν εκπονηθεί στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1940 παρουσίαζαν τους Έλληνες ως τους πλέον επιρρεπείς στη διάπραξη απεχθών εγκληματικών πράξεων και μάλιστα στο σύνολο των αδικημάτων οι Έλληνες προηγούνταν τόσο των Ιταλών όσο και των Ρώσων. Οι Έλληνες κατηγορούνται ότι οι περισσότερες από τις παραβατικές πράξεις τους αναφέρονται σε ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα, όπως ανθρωποκτονίες, βιασμοί, επιθέσεις, κλοπές, ληστείες και εμπορία ναρκωτικών. Η αντικειμένικότητα βέβαια αυτών των κατα πολλούς μονομερών μελετών αμφισβειτείται, όπως συμβαίνει με κάθε είδους μελέτη εγκληματικότητας που αφορά την παραβατικότητα των μεταναστών σε ξένες χώρες, κατά τις οποίες οι μετανάστες πέφτουν θύματα ρατσισμού και αδίστακτης δυσφημιστικής προπαγάνδας.

Αν και η πρόβλεψη της αποχώρησης των Ελλήνων , δεν επαληθεύτηκε ποτέ, είναι ενδεικτική για τις προκαταλήψεις και την εχθρότητα που είχαν ν΄ αντιμετωπίσουν ως μετανάστες δεύτερης κατηγορίας, σ΄ ένα έθνος μεταναστών, όπως οι ΗΠΑ

Ακόμα και στην Αυστραλία, τα πράγματα για τους Έλληνες δεν σημειώνονται καλύτερα. Στα 1925, ο υφυπουργός προεδρίας του Queensland έγραφε:

«Οι Έλληνες της Βόρειας Κουϊνσλάνδης είναι γενικά ανεπιθύμητοι και δεν αποτελούν καλούς μετανάστες. Ζουν στις πόλεις της περιοχής και επιδίδονται σε επιχειρήσεις καφενείων, πανδοχείων και άλλων λιγότερο ευυπόληπτων δραστηριοτήτων. Δεν είναι γεωργοί και δεν συνεισφέρουν τίποτα στον πλούτο ή την ασφάλεια αυτής της χώρας. Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθειά τους.

Συνοδευόμενος από έναν αξιωματικό της αστυνομίας, επισκέφτηκα κάμποσες από τις λέσχες και τα πανδοχεία τους, που βρίσκονται σε γενικές γραμμές σε άθλια κατάσταση. Το βιοτικό τους επίπεδο είναι χαμηλότερο από των άλλων αλλοδαπών. Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα στην οποία εγκαθίστανται και θα ήταν προς όφελος της πολιτείας, αν η είσοδός τους απαγορευόταν ολοσχερώς» αναφέρεταιο αναφέρεται στο βιβλίο του κ. Τσάκαλου.

Οι «λαθραίοι» έλληνες μετανάστες σε ΗΠΑ και Αυστραλία, όπου το διάστημα 1950-1974 υπολογίζονται σε τουλάχιστον 50.000, περιέγραφαν την ζωή στην ξένη χώρα σαν ένα διαρκές δίλλημα.
«Όλοι εμείς οι λαθραίοι βλέπουμε δυο εφιάλτες. Ο ένας είναι ότι θα πεθάνουμε στην Αμερική ξένοι και ανεπιθύμητοι, και ο άλλος είναι ότι θα μας πιάσει το Ιμιγρέσο (immigration service) και θα μας στείλει πίσω στην Ελλάδα να πεθάνουμε εκεί».

Χαρακτηριστική είναι και η περιγραφή μιας Ελληνίδας εργάτριας στην Ολλανδία τη δεκαετία του 1960

«Όταν ήρθα να δουλέψω στη Φίλιπς, είχα κάτι μάτια να! Και επειδή είχα τόσο καλά μάτια, ο προϊστάμενος μου ανέθετε όλη τη λεπτή δουλειά. Δεν μετακινήθηκα ποτέ σε άλλο πόστο. Επί δέκα χρόνια καθόμουνα σκυμμένη πάνω σε κείνα τα μικρά λαμπερά εξαρτήματα και τα διάλεγα. Ήμασταν δυο. Αν φτιάχναμε μαζί 15.000 κομμάτια την ημέρα, εγώ έκανα τα 11.000. Οπότε καταλαβαίνεις! Την άλλη γυναίκα την άλλαξαν γρήγορα, αλλά εμένα μ’ αφήσανε. Πολλές φορές ζήτησα να μου δώσουν άλλη δουλειά, γιατί κουραζόμουν πολύ να κάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Αλλά τότε ο προϊστάμενος μου έλεγε: Όχι εσένα δεν σ’ αλλάζουμε με καμιά κυβέρνηση. Εσύ κάνεις 11.000 κομμάτια. Είσαι η καλύτερη εργάτρια μας. Και όταν τον είδα τελευταία και του είπα ότι έχω σχεδόν τυφλωθεί στα δυο μάτια, μου είπε: Τι λες, κορίτσι μου, δεν το περίμενα να χάσουμε τέτοια καλή εργάτρια…»

Στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Γερμανία και σε όλες τις άλλες χώρες που δέχτηκαν τους έλληνες μετανάστες, κατά τις περιόδους οικονομικής κρίσης τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονταν στην άνοδο της εγκληματικότητας αφού οπως συνηθίζεται, η ανεκτικότητα σταματά εκεί που σταματούν τα πλεονεκτήματα από τα φτηνά εργατικά χέρια. Καθώς περνούσαν τα χρόνια βέβαια η ζωή έπαιρνε το δρόμο της, ενώ οι Έλληνες σταδιακά ενσωματώνονταν.

Όμως η αρχή σε κάθε περίπτωση ήταν πανομοιότυπη. Έντονη ξενοφοβία με αποδέκτες έλληνες που ανασύρει στη μνήμη μας  ουκ ολίγα περιστατικά αντιμεταναστευτικής υστερίας που εκφράζει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, μια χώρα που αν και σήμερα καταγράφεται ως κέντρο υποδοχής μεταναστών παλαιότερα πέρασε στην ιστορία ως χώρα αποστολής…

Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη. Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 150 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους.

– See more at: http://www.alexiptoto.com/%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%

ΤΡΙΤΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ 4 ΚΑΙ 5 ΟΚΤΩΒΡΗ.


3ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ στο Πάρκο του Λιμενικού, Σάββατο 4/10 και Κυριακή 5/10
Όσο συνεχίζονται οι ρατσιστικές και φασιστικές πολιτικές δυναμώνουμε τις φωνές που δεν ανέχονται τα τάγματα εφόδου της Χ.Α. , τα πογκρόμ κατά των μεταναστών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τη διαπόμπευση και δίωξη κάθε διαφορετικότητας, τον αυταρχισμό της εξουσίας. Βάζουμε φρένο στην καταπίεση και οργανώνουμε τη συλλογική αντίσταση.Το Φεστιβάλ διοργανωνει η Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας.
Συνδιοργανωτές είναι: η Ε.ΡΑ. Καλαμάτας, το Νομαρχιακό ΑΔΕΔΥ, το ΠΕΕΚΠΕ Πελοποννήσου, ο Σύλλογος Υπαλλήλων πρώην Υπουργείου Γεωργίας, η θεατρική ομάδα «Ωκύτοπο», το Α.Σ.Κ.Ι. Αρκαδίας – Λακωνίας – Μεσσηνίας, το ΤΕΕ, το πολιτικό Στένσις, η θεατρική ομάδα Συν 1 «Μιχάλης Τούμπουρος» και το Re -think Project.

Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν και τις δύο ημέρες στις 7.00 το απόγευμα, ενώ θα περιλαμβάνουν ομιλίες, αλλά και εμφανίσεις μουσικων συγκροτημάτων.

Πρόγραμμα Σαββάτου: Ομιλία-συζήτηση με θέμα «Η απάντηση του κινήματος στη φασιστική απειλή στην Ευρώπη» από τον πανεπιστημιακό Παναγιώτη Σωτήρη και το Μιχάλη Ρένεση οικονομολόγο στο Πανεπιστήμιο Χαρκόβου της Ουκρανίας.
Επίσης συναυλίες με τους: Blue Gins, Flowjob, Γυμνά Καλώδια. Η βραδιά θα κλείσει με ρεμπέτικο γλέντι.

Καλεσμα για το τριτο αντιφασιστικο αντιρατσιστικο συλλαλητηριο στην Καλαματα απο την «Πελοποννησος πρωτα»

Κάλεσμα φορέων στο 3ο Αντιρατσιστικό-Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας-Σάββατο και Κυριακή στο Πάρκο του Λιμενικού.
(από τη σημερινή συνέντευξη τύπου στις εγκαταστάσεις της Ε.ΡΑ.ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ)

4, 5 και 6 Ιουλιου, για πρωτη φορα στην Πανεπιστημιουπολη στα Ιλισια, το Αντιρατσιστικο Φεστιβαλ.

Αλλάζει χώρο φέτος το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Κλείνοντας τα 18 (ενηλικιωθήκαμε!) το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια.
Με κεντρικό σύνθημα «Να σβήσουμε τα σύνορα, να νικήσουμε το φόβο, να μη γίνει ο κόσμος φυλακή» το Φεστιβάλ δίνει το ετήσιο ραντεβού του στις 4, 5 και 6 Ιουλίου.
Με μουσική, συζητήσεις, θέατρο, χορό, εικαστικά, δρώμενα, ντόπιοι και μετανάστες, στέλνουμε το μήνυμα της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και του κοινού αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, τον φασισμό, την πολιτική της εξαθλίωσης.
Είμαστε μαζί και είμαστε πολλοί!

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Συντονιστικό Μεταναστευτικών & Αντιρατσιστικών Οργανώσεων!

(Φωτογραφίες-video editing: Άγγελος Καλοδούκας)

Ενα λευκο αγορι, ενα μαυρο κοριτσι και ενα ινδιανακι, μπηκαν μαζι στο σταδιο του Sao Paulo και αφησαν ενα λευκο περιστερι.

Screen Shot 2014-06-15 at 3.40.47 PMΈνα λευκό αγόρι, ένα μαύρο κορίτσι και ένα ινδιανάκι, μπήκαν μαζί στο στάδιο του Sao Paulo για την τελετή έναρξης του παγκόσμιου κυπέλλου και άφησαν ένα λευκό περιστέρι στο κέντρο του γηπέδου, μπροστά σε εκατοντάδες κάμερες, χειροκροτούμενα από τους βραζιλιάνους και κροάτες παίκτες. Την ώρα που οι τρεις αγγελιοφόροι της ειρήνης άρχισαν να αποχωρούν ο νεαρός ινδιάνος βγάζει από την τσέπη του ένα κόκκινο πανό που έγραφε « demarcação » (οροθεσία, καθορισμός ορίων). Η εικόνα δεν μεταδόθηκε και αυτή η κίνηση διαμαρτυρίας δεν θα αναπαραχθεί σε καμία τηλεόραση του κόσμου. Ηταν μια έκκληση στην βραζιλιάνικη κυβέρνηση για την οροθέτηση των ινδιάνικων εδαφών που όλο και περιορίζονται, όπως και τα συνταγματικά δικαιώματα των ινδιάνων. Ο αρχηγός της ινδιάνικης Κοινότητας Fabio Jekupé δεν δείχνει καθόλου έκπληκτος από το κόψιμο της εικόνας. « Δεν θέλουν να φαίνονται αυτά τα πράγματα, θέλουν να δείξουν μόνο την ειρήνη μεταξύ των λαών για να πουν ότι όλα πάνε καλά αλλά δεν είναι αυτή η πραγματικότητα», λέει.

Ενας Συριος γιατρος Δημαρχος στη Νεα Μανωλαδα.

Αυτός είναι ο πρώτος μετανάστης δήμαρχος στην Ελλάδα -Ενας Σύριος γιατρός για τη Νέα Μανωλάδα

Ο νέος τοπικός άρχοντας είχε διατελέσει δημοτικός σύμβουλος επί τρεις θητείες, εκλεγμένος μάλιστα πρώτος σε σταυρούς.

Ο Ναμπίλ Μοράντ, γράφουν τα Νέα, είναι εγκατεστημένος στα Λεχαινά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Είναι παντρεμένος με Ελληνίδα γιατρό, έχουν μια κόρη και δύο εγγόνια.

Πηγή φωτογραφίας: eproini.gr

ΤΙ ΕΙΠΑΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ; ΦΑΣΙΣΜΟ, ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΔΕΝ …ΣΥΜΜΑΖΕΥΕΤΑΙ.

Ο χρήστης Risinggalaxy κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
tosxoleio.eu : Η φιναλίστ του γερμανικού Κυπέλλου και κάτοχος του Σούπερ…
USERS.SCH.GR

Λαϊκή διεύρυνση ή εθνομηδενιστική περιχαράκωση. Του Γιώργου Καραμπελιά.

Το πιο κάτω κείμενο το είδα το πρωί στο facebook και το κοινοποίησα μάλιστα γιατί με βρήκε σύμφωνο. Τώρα -το βραδάκι- μου το έστειλε αγαπητότατο πρόσωπο με την πιο κάτω σημείωση και αποφάσισα να το ανεβάσω.  Βλέπετε, τώρα τελευταία, παρά την πολύτιμη προσφορά μου στον ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι με είδαν σαν εχθρό.

Το κείμενο: Προσωπικά, συμφωνώ όλο και περισσότερο με τις αναλύσεις του Καραμπελιά…

Όχι πως δεν θα ψηφίσω Σύριζα (δεδομένων των επιλογών, το θεωρώ υποχρεωτικό…) 

Απλά λέμε…

Και η απάντηση μου: Εγώ Θανάση μου δεν θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά στις Ευρωεκλογές, οι άνθρωποι είναι …απερίγραπτοι. Ξεκινώ από τον Οδυσσέα τον …πρασινοθρεμένο και τελειώνω με τα   “παρεΐστικα” καπελώματα. 

Σαμπιχά Σουλεϊμάν versus Δημήτρης Χριστόπουλος

suleimanxristopoulos

Λαϊκή διεύρυνση ή εθνομηδενιστική περιχαράκωση

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η σύγκρουση γύρω από τον προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ προσλαμβάνει έναν εξαιρετικά συμβολικό χαρακτήρα, αντιπαραθέτοντας δύο «πρωταγωνιστές», που εκφράζουν απόλυτα ανταγωνιστικές μεταξύ τους κατευθύνσεις: Τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, Ρομά ακτιβίστρια, μουσουλμάνα, γυναίκα, που προσπαθεί να εκφράσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της τόσο απέναντι στον γενικό περιρρέοντα ρατσισμό όσο και στον κατ’ εξοχήν τουρκικό ρατσισμό, που επιθυμεί να εξαφανίσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της, εντάσσοντάς την βίαια στην τουρκική ταυτότητα και στους σχεδιασμούς της Τουρκίας για τη Θράκη.

Από την άλλη, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, υπεύθυνος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων), χρηματοδοτούμενος από το υπουργείο Εξωτερικών, σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, συνδεδεμένος με τις ΜΚΟ που συμμετείχαν στην κατεδάφιση της Γιουγκοσλαβίας, σημιτικός, μνημονιακός και, εσχάτως… αντιμνημονιακός.

Δροσερό Ξάνθης, στο γκέτο των Ρομά – Αθήνα, Κολωνάκι, Φίλιον, στο γκέτο των αρχουσών τάξεων και του εθνομηδενισμού. Δύο κόσμοι τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ αρχικώς προσπάθησε να συμπεριλάβει, ως δύο διαφορετικές όψεις και πτέρυγές του, στο ψηφοδέλτιό του και επομένως στην απεύθυνσή του. Από τη μια πλευρά, σε ό,τι πιο λαϊκό και περιθωριοποιημένο έχει η χώρα, και από την άλλη σε ό,τι πιο ψευδο-εκσυγχρονιστικό, παγκοσμιοποιητικό και εθνομηδενιστικό διαθέτει. Επρόκειτο για ένα εγχείρημα ακραίου ισορροπισμού, που προσπαθούσε να συνδυάσει τα χαρακτηριστικά του αρχικού σκληρού εθνομηδενιστικού πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ με την προσπάθεια διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ του 3% προς τα πλατειά λαϊκά στρώματα και τις ευαισθησίες του λαϊκού σώματος – προϋπόθεση για τη μετατροπή ενός μικρού κόμματος, εν μια νυκτί, στον κυριότερο μνηστήρα της εξουσίας, χάρη στη λαίλαπα του Μνημονίου.

Από τις εκλογές του 2012, και μετά την αποτυχία των Αγανακτισμένων –κυρίως με ευθύνη της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη και του μονολιθικού δεινοσαυρισμού του ΚΚΕ– να εκφράσουν τη νέα λαϊκή πλειοψηφία που διαμορφωνόταν στις πλατείες, η «ιστορική μοίρα» πρόσφερε στον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και στη Χ.Α. από την άλλη, την ευκαιρία να αναδειχθούν σε πολιτικές δυνάμεις πρώτου μεγέθους και να εκφράσουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, αυτή τη νέα πολιτική πραγματικότητα που αναδυόταν. Προϋπόθεση όμως γι’ αυτό αποτελούσε η προσαρμογή και ο μετασχηματισμός αυτών των δύο σχετικά μικρών κομμάτων σε κόμματα με πλειοψηφικά χαρακτηριστικά.

Αυτό το παράδοξο, το γεγονός δηλαδή ότι στο πολιτικό προσκήνιο, μέσα από τηνπολιτική επιτάχυνση που έφερε η σαρωτική κρίση του μνημονίου, αναδείχθηκαν δυνάμεις που δεν διέθεταν τις ιδεολογικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο, έχει αναλυθεί από εμάς πολλές φορές. Η πολιτική επιτάχυνση δεν επέτρεψε να γίνουν οι αναγκαίοι ιδεολογικοί μετασχηματισμοί, οι οποίοι πραγματοποιούνται πολύ πιο αργά στο σώμα της κοινωνίας. Γι’ αυτό και μια χιτλερική ομάδα μερικών εκατοντάδων ανθρώπων ψηφίστηκε από πεντακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας, ένα μεγάλο μέρος των οποίων αδιαφορούσαν για την ιδεολογία του κόμματος που ψήφιζαν. Τους αρκούσε η βίαιη αντιμνημονιακή και «εθνική» πολιτική τους. Το ίδιο, σε μεγαλύτερη κλίμακα, συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεκαπλασιασμός σχεδόν της εκλογικής του επιρροής αποτελεί το σύμπτωμα αυτής της πολιτικής επιτάχυνσης, το ότι δηλαδή οι πολίτες αναζήτησαν το προσφορότερο όχημα για να εκφράσουν την πολιτική τους αντίθεση στα μνημόνια.

Όμως, όσο περνάει ο χρόνος, η ιδεολογική ταυτότητα, αργά ή γρήγορα, αναδύεται και, σε βάθος  χρόνου, η  ιδεολογία τελικά επικαθορίζει την πολιτική κατεύθυνση.

Η μία περίπτωση, της Χ.Α., απέδειξε ήδη στην πράξη την αδυναμία της να μεταβληθεί, από μία συμμορίτικη νεοναζιστική ομάδα, σε ένα «σοβαρό» ακροδεξιό κόμμα. Η Χ.Α. δεν άντεξε ούτε ενάμιση χρόνο μετά τις εκλογές του Ιούνη του 2012 και, μεθυσμένη από την επιτυχία της, βυθίστηκε στο δολοφονικό παραλήρημά της, που με τον Παύλο Φύσσα την οδήγησε στην αναπόφευκτη περιθωριοποίησή της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, είχε μπροστά του μια σειρά από δοκιμασίες και «εξετάσεις» για να δείξει αν μπορεί να υπερβεί τον δομικό και μειοψηφικό εθνομηδενισμό του και να εκφράσει τις πλατειές λαϊκές δυνάμεις, συνδυάζοντας την κοινωνική ευαισθησία με τον πατριωτισμό. Μία από αυτές τις εξετάσεις, και πολύ σημαντική, υπήρξε η συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του εν όψει ευρωεκλογών, που ήθελε να τις μετατρέψει σε ένα δημοψήφισμα-προάγγελο της ανόδου του στην πολιτική εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όλη την περίοδο μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012, ταλαντευόταν ανάμεσα στην πατριωτική πλειοψηφική απεύθυνση, την οποία απαιτούσαν τα εκατομμύρια των νέων ψηφοφόρων, και την περιχαράκωση στα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα, τα οποία ενστερνίζεται η πλειοψηφία του κεντρικού στελεχιακού δυναμικού του κόμματος. Η ηγετική ομάδα και ο πρόεδρος του κόμματος, αντί να επιλέξουν ανοικτά τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, έπαιξαν ένα παιχνίδι ισορροπιών. Οι συχνές αναφορές στην «πατρίδα» έρχονταν να καλύψουν τις γενικόλογες τοποθετήσεις πάνω σε εθνικά θέματα, σε κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα ή και στην ίδια την αντίληψη σχετικά την Ευρώπη. Έτσι, ακραίες τοποθετήσεις, όπως διαφόρων συνιστωσών για το μακεδονικό ή για τα ανοικτά σύνορα στους μετανάστες, καθώς και ένα γενικότερο «άρωμα» εκσυγχρονιστικών και παγκοσμιοποιητικών αντιλήψεων για εθνικά θέματα, ζητήματα ασφάλειας κ.λπ., καλύπτονταν μεν, αλλά εμπόδιζαν την αθρόα και απρόσκοπτη συμμετοχή των λαϊκών μαζών στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και δεν του επέτρεπαν να σπάσει το όριο του 25 με 30%.

Ο Τσίπρας και οι «προεδρικοί» προσπαθούσαν να υπερβούν το ζήτημα χωρίς να το λύνουν, μέσα από μια προσωπική στρατηγική επαφών με τμήματα του παλιού ΠΑΣΟΚ και μιας διεύρυνσης που δεν περνούσε μέσα από τα κομματικά όργανα αλλά επιβαλλόταν  από τα πάνω, με μηντιακό και τηλεοπτικό τρόπο. Γι’ αυτό και περιορίζονταν σε ανοίγματα προς τον Λαζόπουλο, ηθοποιούς και άλλες περσόνες της ζωής του τόπου και όχι, όπως θα έπρεπε, με μια ενσωμάτωση της παρουσίας των λαϊκών στρωμάτων στην ίδια την ιδεολογία του κόμματος. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε τομές και ρήξεις με ένα κοινωνικά μεσοστρωματικό και ιδεολογικά παγκοσμιοποιητικό, πλειοψηφικό τμήμα της ηγεσίας. Ωστόσο, επειδή ο σκληρός πυρήνας του παλιού ΣΥΡΙΖΑ έβλεπε με τρόμο αυτά τα ανοίγματα, και τα δεχόταν μόνο με μια εκλογικίστικη ψηφοθηρική λογική, το ζήτημα παρέμενε εκκρεμές μέχρις ότου, με την ευκαιρία των επερχόμενων εκλογών και της πιθανής προοπτικής της εξουσίας, οι αντιθέσεις εξερράγησαν.

Αρχικώς, στην περίπτωση του Καρυπίδη και του Βουδούρη, όπου στην μεν πρώτη απορρίφθηκε μια λαϊκιστική, πλειοψηφικού χαρακτήρα, πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και στη δεύτερη επιλέχθηκε με επιμονή μια φιλοπαπανδρεϊκή μερίδα του ΠΑΣΟΚ! Και αυτή η επιλογή προς το εκσυγχρονιστικό, παπανδρεϊκό, σημιτικό ΠΑΣΟΚ, φάνηκε να θριαμβεύει και στην επιλογή του ευρωψηφοδελτίου, με περιπτώσεις όπως ο Κρίτων Αρσένης, ο Χριστόπουλος κ.ά., ενώ αντίθετα το λαϊκό ΠΑΣΟΚ υποαντιπροσωπεύεται.

Αλλά ο «πυρήνας Εξαρχείων-Κολωνακίου», που ελέγχει τα κομματικά όργανα, έκανε ένα βήμα παραπέρα. Ένα βήμα που ήρθε να αποκαλύψει τη ρήξη ανάμεσα στη μαζική πολιτική απεύθυνση και την κυρίαρχη ιδεολογία του κόμματος. Με βάρβαρο και ανοίκειο τρόπο εκπαραθύρωσε μια υποψήφια, η οποία είχε μάλιστα εκλεγεί τρίτη σε αριθμό ψήφων από την κεντρική επιτροπή (έλαβε 152 ψήφους στους 180). Παράλληλα, ανέδειξε και πρόβαλε ως κεντρική επιλογή του κόμματος ένα καθαρό δημιούργημα του πασοκικού εθνομηδενιστικού συστήματος, όπως τον Χριστόπουλο, που μετεβλήθη στο αντίπαλο δέος και στον κυρίαρχο ιδεολογικά πόλο του κόμματος.

Αλλά  αυτή η αντιπαράθεση δεν διεξήχθη σε κλειστά γραφεία, όπως φαντάζονταν και ήλπιζαν, αλλά πήρε δημοσιότητα και αποκάλυψε τη θεμελιώδη αντίφαση πολιτικής και ιδεολογίας που χαρακτηρίζει  τον ΣΥΡΙΖΑ και κινδυνεύει να αναδειχθεί στο αντίστοιχο της υπόθεσης Μπαλτάκου για τη Ν.Δ. και να αποτελέσει την αχίλλειο πτέρνα της λογικής του κουκουλώματος των αντιθέσεων που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ.  Εξ ου και ο λυσσαλέος και αστείος τρόπος με τον οποίο διάφοροι Σκουρλέτηδες  επικρίνουν τη δημοσιοποίηση του ζητήματος,  αποφεύγοντας το ίδιο το ζήτημα! Και όμως, την ίδια στιγμή, έρχεται μια δεύτερη, ακόμα πιο φρικτή, αποκάλυψη, η παρουσία ενός  ενεργούμενου του τουρκικού προξενείου και των γκρίζων λύκων, του Αχμέτ Κουρτ, στο περιφερειακό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, στη Θράκη!

Κατά την άποψή μου, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπαραθυρώσει τον Χριστόπουλο και το ενεργούμενο του τουρκικού προξενείου, πραγματοποιώντας μια ρήξη με την εθνομηδενιστική ομάδα, θα σφραγιστεί τελεσίδικα από μία ενέργεια που θα τον ξαναφέρνει  οριστικά, από τις πλατείες και τα λαϊκά ακροατήρια, στο Φίλιον και τα μπαρ των Εξαρχείων. Η προσπάθεια συγκάλυψης των αντιθέσεων έχει εκραγεί και φορέας της υπήρξε μια απόκληρη των αποκλήρων, μια Ελληνίδα μουσουλμάνα Ρομά.

http://ardin-rixi.gr/archives/17336

Με τη βοήθεια της Ελληνικής χωροφυλακής, η Γκεστάπο «σκουπίζει» την εβραϊκή γειτονιά των Ιωαννίνων.

«Δεν τράβηξε κανένας γείτονας το κουρτινάκι να δει τι γίνεται»

Αύριο (σήμερα 7 Μαρτίου) θα είναι μια δύσκολη ημέρα για την Εσθήρ Κοέν. Θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ και κάθε άλλο παρά για ευχάριστα θέματα θα συζητήσουν. Η ενενηντάχρονη Στέλλα στα ελληνικά, Κοέν, είναι μία από τους δύο εν ζωή Εβραίους των Ιωαννίνων, από τους πενήντα περίπου που επέζησαν του Ολοκαυτώματος και επέστρεψαν από το Αουσβιτς. Και ο Γερμανός πρόεδρος ζήτησε να τη δει.06s16esthir-thumb-large

Είναι άραγε ψυχολογικά έτοιμη αυτή η γυναίκα, να ανασύρει από την ομίχλη της λήθης (;) τον εφιάλτη; «Αισθάνομαι περίεργα. Είμαι ταραγμένη. Θέλω να τον ρωτήσω, πού βρέθηκε τόσο μίσος, για να κάψουν ζωντανούς εκατομμύρια ανθρώπους, επειδή έτυχε να έχουν διαφορετική θρησκεία;

 Πρέπει άραγε να δεχθώ τη συγγνώμη; Τίποτα δεν μπορεί να συγχωρέσει αυτό που μας έκαναν. Δεν απέμεινε συγγενής να με συνοδέψει όταν θα πεθάνω. Δεν άφησαν κανέναν, τους έκαψαν όλους», λέει.

Η αφήγησή της είναι γροθιά στο στομάχι. Ο λόγος της φαρμάκι, όχι μόνο για τους ναζί, αλλά και για τους συντοπίτες της χριστιανούς: «Οταν μας έβγαζαν από τα σπίτια μας και μας έσερναν στους δρόμους για να μας πάνε στην Γερμανία, δεν τράβηξε κανένας γείτονας ούτε το κουρτινάκι για να δει τι γίνεται…», σημειώνει.

Ξημερώματα 25ης Μαρτίου του 1944. Με μια καλά σχεδιασμένη επιχείρηση και με τη βοήθεια της ελληνικής χωροφυλακής, η Γκεστάπο «σκουπίζει» την εβραϊκή γειτονιά των Ιωαννίνων. Στοιβάζει σε φορτηγά, 1.725 άντρες, γυναίκες και παιδιά.

Ελάχιστοι πρόλαβαν και διέφυγαν στο βουνό, όπου εντάχθηκαν στις ανταρτικές ομάδες, μεταξύ αυτών και ο μετέπειτα σύζυγος της Εσθήρ.

Οι υπόλοιποι, μαζί και οι γονείς της δεκαεφτάχρονης τότε Εσθήρ και τα έξι αδέρφια της, πήραν τον δρόμο δίχως επιστροφή, με προορισμό το Αουσβιτς. Από το κρεματόριο θα επιστρέψουν λιγότεροι από πενήντα.

«Είδα τελευταία φορά τους γονείς μου στη ράμπα στο Αουσβιτς, όπου μας χώρισαν. Θυμάμαι ότι καθώς απομακρύνονταν στην καρότσα ενός φορτηγού, φώναξε σε εμένα και την αδερφή μου: “Κορίτσια να διαφυλάξετε την τιμή σας”. Μία μέρα που μας κούρευε μια αιχμάλωτη, με ρώτησε τι απέγιναν οι γονείς μου. Της απάντησα πως δεν γνωρίζω και εκείνη μου είπε δείχνοντας τις φλόγες που έβγαιναν από τα κρεματόρια: να, εκεί καίγονται…».

Η Εσθήρ θα γλιτώσει από καθαρή τύχη, καθώς μια εβραϊκής καταγωγής Γερμανίδα γιατρός και κάποιες νοσηλεύτριες την έκρυψαν στο αναρρωτήριο όταν οι Ες Ες πήραν όλους τους υπόλοιπους από τον θάλαμό της και τους οδήγησαν στους φούρνους.

Θα επιστρέψει μετά την απελευθέρωση και στο οικογενειακό προσκλητήριο θα δηλώσει παρούσα μόνη η αδερφή της! Οι άλλοι, είχαν εξοντωθεί όλοι.

Φτάνοντας στα Γιάννενα θα πάει κατευθείαν στο σπίτι της και εκεί θα δεχθεί το άλλο φοβερό χτύπημα. Αυτή τη φορά όχι από τους ναζί ή τον capo του Αουσβιτς.

«Χτύπησα την πόρτα και άνοιξε ένας άγνωστος. “Τι θέλετε”, με ρώτησε; “Εδώ είναι το σπίτι μου”, του είπα. “Θυμάσαι αν είχε φούρνο το σπίτι;”, είπε. “Ναι, βέβαια ψήναμε το ψωμί και ωραίες πίτες”, συνέχισα όλο χαρά. “Ε, λοιπόν, εξαφανίσου. Γλίτωσες από τους φούρνους στη Γερμανία, θα σε ψήσω εδώ στον φούρνο του σπιτιού σου”, άκουσα με φρίκη να μου λέει».

Δεν μας αγάπησε κανένας

Η Εσθήρ θα προσπαθήσει να φτιάξει τη ζωή της. Παντρεύτηκε τον Σαμουήλ, που κατέβηκε από το βουνό. Στη συνέχεια θα αρχίσει να αναζητάει τα κειμήλια και τα χρήσιμα εργαλεία για να επιβιώσει. «Εμαθα ότι τις δύο Singer ραπτομηχανές τις είχε πάρει ο μητροπολίτης. Πήγα και τις ζήτησα πίσω, αλλά μου είπαν ότι τις έδωσαν στη νομαρχία. Εκεί μου ζητούσαν τους αριθμούς πλαισίου των μηχανών μήπως και τις βρουν. Προφάσεις για να με ξεφορτωθούν.

Σήκωσα το μπράτσο μου και τους έδειξα το ανεξίτηλο νούμερο από το Αουσβιτς. “Να, αυτόν τον αριθμό θυμάμαι εγώ”, τους είπα και έφυγα…».

Κατάφερε να ορθοποδήσει σε ένα περιβάλλον όχι ιδιαίτερα φιλικό. «Μια μέρα στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, ένας καθηγητής θεολογίας στο γυμνάσιο αποκάλεσε “παλιοεβραία” την κόρη μου, επειδή τη συνάντησε στον δρόμο μαζί μου, περασμένες εννιά το βράδυ, κάτι που απαγορευόταν. Δεν άντεξε την προσβολή. Με το που τελείωσε η χρονιά, έφυγε στο Ισραήλ. Εκτοτε δεν επέστρεψε».

«Σιωπήσατε πολλά χρόνια, γιατί;», την ρωτάω.

«Γιατί φοβόμασταν. Δεν μας αγάπησε κανένας, το καταλαβαίνετε αυτό;», λέει δακρύζοντας.

http://www.kathimerini.gr/

ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΝΤΑΞΙΟ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ. Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΠΙΖΟΥ.

nelson-mandela-640_s640x427

 Ένα σπουδαίο  μνημείο για ένα μεγάλο άνδρα. Το μνημείο στο Γιοχάνεσμπουργκ  αποτελείται από 50 μεταλλικές ράβδους κομμένες με ακρίβεια με Laser υψηλής ενέργειας, τοποθετημένες έτσι στο τοπίο, ώστε να αναπαριστούν την επέτειο των 50 χρόνων, που ο Νέλσον Μαντέλα είχε συλληφθεί και φυλακισθεί, στις 6 Αυγούστου 1962, πριν την 27χρονη φυλάκισή του.

Όταν βρίσκεται κανείς σε ένα συγκεκριμένο μέρος, οι μεταλλικές πλάκες (οι κολώνες του μνημείου) ταιριάζουν έτσι, που μπορεί να «διακρίνει» την εικόνα του Νέλσον Μαντέλα, μέσα στο κελί !
Ο Γλύπτης είναι ο Marco Cianfanelli από το Γιοχάνεσμπουργκ.

 Διαβάστε επίσης από το αρχείο του INSIDER:  Γιώργος Μπίζος – Αποκλειστική Συνέντευξη με τον «δικηγόρο θρύλο» του Μαντέλα 

0061
Nelson-Mandela-Statue_1
staue2
1345748506-statue-c3
tumblr_mebao9Utyu1qz6flco1_500

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας