Αρχείο κατηγορίας Ποίηση-Λογοτεχνία

Ποίηση-Λογοτεχνία

Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1919. Έφυγε από τη ζωή στις 21 Νοεμβρίου 1998….

Κείμενο του συγγραφέα Νικόλαου Σουβατζή

Ο Μιχάλης Κατσαρός γεννήθηκε στην Κυπαρισσία το 1919. Πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση μέσα από τις γραμμές του Ε.Α.Μ. και το 1945 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου έζησε έως το τέλος της ζωής του.

Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το ποίημα «Μπαρμπερίνικο καράβι» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Το 1949 εκδόθηκε το «Μεσολόγγι», η πρώτη του ποιητική συλλογή. Το 1953 αποτελεί σταθμό στη λογοτεχνική του πορεία, καθώς εκδόθηκε το σημαντικότερο έργο του, η ποιητική συλλογή «Κατά Σαδδουκαίων». Σε αυτή ο Μιχάλης Κατσαρός ασκεί κριτική στη σοβιετική γραφειοκρατία. Μόλις τέσσερα χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου έφερε ξανά στο προσκήνιο, μέσα απ’ τα ποιήματά του το ζήτημα της επανάστασης, απευθυνόμενος παράλληλα στους συντρόφους του. Οι αναφορές του σε λεγεωνάριους, συγκλητικούς και γενικά στη ρωμαϊκή εποχή θυμίζουν την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Ο Μεγαλέξαντρος», όπου ασκεί κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό χρησιμοποιώντας μια προσωπικότητα της αρχαιότητας στη μυθική της διάσταση. «Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες, ατελείωτες τις παρελάσεις σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν»

Το «Κατά Σαδδουκαίων» προκάλεσε πλήθος συζητήσεων στους κόλπους της Αριστεράς της εποχής. Ακόμα και άνθρωποι που αγνοούν το έργο του σίγουρα έχουν διαβάσει στίχους του σε τοίχους, προκηρύξεις και πολιτικά έντυπα: «Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία», «Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν», «Κάτω/ στο βάθος/ τόσα πέλματα βαριά. Ακούω νάρχεται καινούριο βήμα», «Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε/ όπως αυτός ο δραπέτης/ ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο/ απέναντί τους.». Το 1950 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατικός Τύπος» ένα ποίημά του, ίσως το πιο γνωστό του, που συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Κατά Σαδδουκαίων».

Αν και ο Μιχάλης Κατσαρός ήταν τότε πολύ νέος το ποίημα έχει τον τίτλο «Η διαθήκη μου».

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός. Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών στον κοντό άνθρωπο του γραφείου στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί στην κρατική εκπαίδευση στο φόρο σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.  Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους. Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους στους θεατές στον άνεμο σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία. Το ποίημα αυτό λογοκρίθηκε, από προοδευτικό διανοούμενο κατά τον ποιητή. Συγκεκριμένα παραλείφθηκαν οι στίχοι: στην κρατική εκπαίδευση στο φόρο σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία στα εργοστάσια πολεμικών υλών στα θούρια Ο Μιχάλης Κατσαρός διαμαρτυρήθηκε στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας με το ποίημα

«Υστερόγραφο»: Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί -καθώς διαβάστηκε- ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο. Πριν διαβαστεί όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν αλλά σφετεριστές καταπατήσαν τα χωράφια. Η διαθήκη μου για σένα και για σε χρόνια καταχωνιάστηκε στα χρονοντούλαπα από γραφιάδες πονηρούς συμβολαιογράφους. Αλλάξανε φράσεις σημαντικές ώρες σκυμμένοι πάνω της με τρόμο εξαφανίσανε τα μέρη με τους ποταμούς τη νέα βουή στα δάση τον άνεμο τον σκότωσαν – τώρα καταλαβαίνω πια τι έχασα ποιος είναι αυτός που πνίγει. Και συ λοιπόν στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις από φωνή από τροφή από άλογο από σπίτι στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος: Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν. Το 1975 στίχοι απ’ το «Κατά Σαδδουκαίων» ακούστηκαν στην ταινία «Ο θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Τους απαγγέλει το μέλος του θιάσου με το προσωνύμιο ποιητής, όταν τον βρίσκουν οι παλιοί σύντροφοί του και του λένε ότι σκέφτονται να ξαναφτιάξουν τον θίασο και να βγουν στους δρόμους. Το 1977 η ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε σε δίσκο με μουσική του ίδιου του ποιητή. Το 1976 η συλλογή του «Οροπέδιο» μελοποιήθηκε από τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ενώ το 1983 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Τα τραγούδια του νέου πατέρα» σε μουσική του ίδιου συνθέτη και ποίηση Μιχάλη Κατσαρού. Το 1983 επίσης το «Κατά Σαδδουκαίων» μελοποιήθηκε απ’ τον Μίκη Θεοδωράκη, μεταφράστηκε στα γερμανικά απ’ τον Dirk Mandel και παρουσιάστηκε στο Metropol – Theater Berlin του Βερολίνου. Το 1978 εκδόθηκαν δυο βιβλία με πολιτικές και οικονομικές μελέτες του. Παρότι η ποίησή του αναγνωρίστηκε από πολύ νωρίς ο Μιχάλης Κατσαρός έζησε όλη του τη ζωή μέσα στη φτώχεια. Σύχναζε σε λαϊκά καφενεία, συναναστρεφόταν με ανθρώπους του μόχθου, μετακινούταν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ποτέ δεν ξεχώρισε τον εαυτό του απ’ το πλήθος. Για αυτό και η ποίησή του είναι απλή, κατανοητή. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με βερμπαλισμούς και φληναφήματα. Είναι ευθύς, αιχμηρός και οι στίχοι του διατηρούν τη ζωντάνια που είχαν όταν γράφτηκαν. Έφυγε από τη ζωή στις 21 Νοεμβρίου 1998….

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/parte-mazi-sas-nero-to-mellon-echei-polli-xirasia-michalis-katsaros-o-anatreptikos-poiitis-poy-oi-stichoi-toy-eginan-synthimata-se-toichoys-kai-prokiryxeis/

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ
ενας άγνωστος-γνωστός ποιητής.

Ο Μιχάλης Κατσαρός είναι μία εντελώς ιδιόρυθμη περίπτωση στο χώρο της ποίησης.

Γενήθηκε το 1920 στην Κυπαρισσία Μεσηνίας και 16 χρονών μπήκε πρότακτος στην αεροπορία, όπου τον βρήκε ο πόλεμος. Στην Κατοχή προσχώρησε στην αντίσταση, και μάλιστα σε διαδήλωση στην Αθήνα θεάθηκε με ταινία στο στήθος που έγραφε «αεροπορία του ΕΛΑΣ».
Συμμετείχε στα Δεκεμβριανά και είναι γνωστό το επεισόδιο γνωριμίας του με έναν άλλο -τότε- Ελασίτη:
Ο Κατσαρός ήταν στά χαρακώματα όρθιος κι αγνάντευε, φορώντας μια μπέρτα ιταλική, λάφυρο του Αλβανικού. Ενας  άλλος που έκανε έρπειν για να δή που πάνε τα Εγγλέζικα τάνκς τον βλέπει και του φωνάζει:
-Τί κάνεις εκεί,συναγωνιστή, θα μας σκοτώσουν.Ο Κατσαρός τον κυτάει υπεροπτικά:
-Μπά! Και ποιός είσαι εσύ συναγωνιστή;
-Μίκης Θεοδωράκης, διοικητής ΕΛΑΣ νέας Σμύρνης. Κι εσύ;
-Μιχάλης Κατσαρός, ποιητής.

Ήταν ιδιόρυθμος τύπος.Μετά τηνεπελευθέρωση δούλεψε -πριν τον πετάξουν έξω (με βία, με σπρωξίματα και κλωτσιές)από το γραφείο του ως αριστερό-στο Ραδιοφωνικό σταθμό ενόπλων δυνάμεων. Μνημειώδη ήταν τα σαρδαμ-φάρσες που έκανε όταν εκφωνούσε ειδήσεις.

Σε μια περιοδεία της Φρειδερίκης σε έκθεση είχε πεί:
-Η βασσίλισσα Φρειδερίκη συνεχίζει την περίοδόν της στις αίθουσες της εκθέσεως.

Στην αρχή τα ποιήματά του κέρδισαν τον έπαινο  των αριστερών.
Μέχρι που εξέδοσε το » Κατά Σαδδουκαίων».
Ήταν από τους πρώτους που κατάλαβαν τις σταλινικές διαστρεβλώσεις της αριστεράς και με ποιητικό τρόπο κατέθεσε τις προσωπικές του  απόψεις του μέσα στη τις συλλογή αυτή.
Αυτό ήτανε. Η κομματική ιεραρχία τον έθαψε 20 χρόνια. Και βρέθηκε κυνηγημένος και από το κράτος και απομονωμένος από την αριστερά.

Ο κόσμος των ανένταχτων αριστερών και των αυτόνομων τον ξανα-ανακάλυψε στο τέλος της Δικτατορίας και τον αγάπησε καν έναν προφήτη- επαναστάτη- ποιητή   που έδινε στους απογοητευμένους από το χάλι του Σταλινισμού, ελπίδα.
Πέθανε το 1998.

ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗ

1.ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ

Στο ποίημα αυτό που διαβάζει ο ίδιος είναι αποτυπωμένα τα στναισθήματα κάποιου που πίστεψε στην επανάσταση, είδε την κατάληξή της στη Ρωσία, αλλά δεν υποτάχτηκε στη νέα εξουσία, ούτε έχασε την ελπίδα του. Σκέφτεται μόνο
«Πως θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαιές ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΟΒΙΕΤ ΕΞΟΥΣΙΑ

YouTube – Mιχάλης Κατσαρός – Στο νεκρό δάσος

2.ΟΙ ΒΗΣΙΓΟΤΘΟΙ

Οι Βησιγότθοι  είναι αρχικά για τη σταλινική ηγεσία της αριστεράς ,για τις γελοιότητες του σταχανοβισμού( «η εργάτρια Ντούμπιοβα παρήγαγε 15000 ποτήρια) αλλά  και για οποιονδήποτε  γλύφτη της εξουσίας -και γιαυτό θεωρείται ποίηση και όχι μπροσούρα. Εδω υπάρχει το »Υπάρχουν προυποθέσεις για μιά καινούρια άνοιξη»
που παλιότερα το γράφανε σα συνθημα στους τοιχους.

YouTube – Μιχάλης Κατσαρός – Οι Βησιγότθοι

3.Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Αυτό το επόμενο είναι το Αντισταθείτε που όταν δημοσιεύτηκε οι «κριτικοί» της επίσημης αριστεράς το λογόκριναν -,χωρίς να τον ρωτήσουν .
Και ο Κατσαρός απάντησε με το Υστερογραφο, που τελειώνει με το :
«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΑΛΙ ΣΟΥ ΤΑΖΟΥΝ»

YouTube – Αντισταθείτε-Χρήστος Θηβαίος

https://athens.indymedia.org/post/1185230/

 

 

 

 

«Πως βγαίνει το ψωμί!» Του Παν. Αντωνόπουλου. Χρονογράφημα.

Αιμάσσων στην ψυχή, βλέποντας τους πατριώτες μου να τρώνε στους δρόμους μπισκότο και φρυγανιά που << ξάφρισαν >> απ’ το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, κόβω τις ρουφηξιές του σκέτου μου και αυτοτιμωρούμαι με αποχή από το υπόλοιπο του περιεχομένου. 

<< Κλέβουν και τρώνε ότι βρούνε μέσα στα ράφια των σούπερ μάρκετ, η πείνα χτυπάει κόκκινο και στην επαρχία>> εμποιεί με το  λόγο του ένας  << απελέκητος >>  στο διπλανό τραπέζι και σφραγίζει το λογύδριό του περί πείνας με τούτο το σοφό και αστείο: << Σαν πάρει τ’ αυτί τους πως τα κόκαλά μας είναι γερά, θα μας ξεκοκαλίσουν οι φάρες του κερατά, θα μας τα πάρουν! >>
Τούτος άφηνε το λαϊκό ευωδιαστό του λόγο και το γκαρσόνι μούσκεμα, κουβαλούσε το φορτωμένο δίσκο σαν μέρμηγκας. Το λιοπύρι καυτό, ο ιδρώτας ρύαξ στο μέτωπό του, οι παραγγελιές η μία πίσω από την άλλη σαν ρουκέτες. Όταν ο αισθητήρας του άναβε αλάρμ, άδειαζε ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό στο κεφάλι και συνερχόταν. Ύστερα συνέχιζε το αλώνισμα πέρα δώθε πέρα δώθε σαν πιγκουίνος. Στο ελαφρύ φορτίο κούτσαινε, στο βαρύ έβαζε το χέρι στη μέση. Έτριβε το λειψό σπόνδυλο και καρτέραγε λίγο την ανακούφιση. Όταν ερχόταν έκανε πάλι το βάδισμα του πιγκουίνου, μία από ‘δω μία από ‘κει.
Στον ίδιο δρόμο ένας κατηφής και βουρκωμένος οδηγός, τροφοδοτούσε το ζαχαροπλαστείο. Το μαύρο μάτι του έπαιζε και κουβαλούσε, κουτιά στην αγκαλιά, ντάνες στο καρότσι. Πόσους άραγε να τάιζε με τα ψίχουλα που του ‘δινε ο παχύσαρκος εργοδότης του;
Σε λίγο στο σκληρό τούτο κόσμο της φωτιάς, ήρθε και το αγροτικό. Χώθηκε εισηγμένο με το << έτσι γουστάρω >> σφήνα εκεί που δε χώραγε με τη μούρη στο πεζοδρόμιο και την καρότσα στη λωρίδα του δρόμου. Ξεφόρτωσε δυο ωραίους. Μια κορούλα δώδεκα χρονών κι ένα εικοσάχρονο μελαψό. Στο άψε σβήσε κρέμασαν στους ώμους τις πλεξούδες με τα σκόρδα και σκόρπισαν πηγαίνοντας από τραπέζι σε τραπέζι. << έξι ευρώ τέσσερις >> παρακαλούσε με μοσχοβολημένη φωνούλα η μικρούλα, ένα αγριμάκι λερωμένο με μάτι αγκάθι και το μικρό αμάραντο κόρφο της να σαλεύει άταχτος. Όταν δεν έπαιρνες, στεκόταν σαν κλαράκι έτοιμο να σπάσει και επέμενε: << Πάρε καλέ, κύριε, γιατί το βράδυ πέφτει λόρδα στο σπίτι. Δέκα ζούμε σε μια καλύβη, ποιος να πρωτοχορτάσει με το επίδομα της τυφλής μάνας μας >>.
Σ’ όλο το περήφανο τετράγωνο έτσι βγάζει το ψωμάκι του ο κοσμάκης. Και σ‘ όλα τα τετράγωνα της πατρίδας. Σ’ όλα τα αγροτεμάχια της Θεσσαλίας, στους κάμπους της Μανωλάδας, στα διάσελα, στις φάμπρικες, και στα λιμάνια. Πότε με την κάψα στο κεφάλι και πότε με τον άγριο πουνέντε. Το κορμί σκοτωμένο, το σπαθί στο κόκαλο, το ψωμί λιγοστό. Κι από πάνω τα σκουριασμένα σκεύη της εξουσίας να φτύνουν στο χυμένο αίμα και τον ιδρώτα του κάθε άμοιρου.
Μόνη έννοια τους να μη σβήσει η φλογίτσα στο βουλευτικό κεράκι τους. Με παχυλούς μισθούς, τουρλωτές συντάξεις κοτεράκια στο Αιγαίο, με τη συναγρίδα μέρα νύχτα στο πιάτο τους. Και συ Ελλαδίτσα, κοιμήσου! Ραγιά Έλληνα ζήσε στην άχαρη ερημιά σου! Ως πότε!
ellinikoxronografima.blogspot.gr

Φωτογραφικό αρχείο ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ, Πάνω ρούγα Κοπανάκι.

ΓΙΩΤΑ ΣΒΕΡΚΟΥΝΟΥ-ΤΣΑΟΥΣΗ: ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΓΙΩΡΓΙΑΣ ΝΑΟΥΜ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ Γ.Γ. ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ.

«Η Μαλλούσα» της ποίησης και της πεζογραφίας

Η Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου όπως παρουσιάστηκε από τη φιλόλογο – Γεν.Γραμματέα της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων, Γιώτα Σβερκούνου – Τσαούση, σε λογοτεχνικό απογευματινό, στις 6 Μαρτίου, στο χώρο της Ένωσης στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Καλαμάτας. Η εκδήλωση αυτή έγινε στο πλαίσιο παρουσίασης μελών της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.
Η Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα), γεννήθηκε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας και διαμένει στην Τρίπολη Αρκαδίας. Άρχισε πανεπιστημιακές σπουδές (Τμήμα Φιλολογίας) αλλά τις διέκοψε και εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Απέκτησε οικογένεια, παιδιά και ασχολείται με τη λογοτεχνία, ενώ αγαπά ιδιαίτερα την ποίηση. Έλαβε μέρος σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κέρδισε διακρίσεις: Παμπελοποννησιακός Διαγωνισμός Ποίηση Δήμου Λαγκαδίων Γορτυνίας 1996, Πρώτη Πνευματική Ολυμπιάδα Δήμου Καλλιθέας 1996, Πρώτος Πανελλήνιος Αρκαδικός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2000, Πέμπτος Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός (ΑΛΒΕ-Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος) 2006.
Επίσης βραβεύτηκε για την προσφορά της στα ελληνικά γράμματα από την Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ) και από την Εταιρεία Αρκαδικών Γραμμάτων και Τεχνών (ΕΑΓ) το 2008.
Γράφει και δημοσιεύει σε πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης. Παρουσιάζει έργα ομότεχνων σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις. Επιμελήθηκε και παρουσίασε στο Κρατικό Ραδιόφωνο Τρίπολης το έτος 1994 τη βιογραφία και τα έργα μεγάλων ποιητών μας «Ένα ποίημα, ένα τραγούδι».
Η ποιήτρια συγκαταλέγεται: στην Αρκαδική Ανθολογία της Ευγενίας Παπαντωνοπούλου (1995), στη Λογοτεχνία της Μεσσηνίας του Κώστα Σταμάτη (2000), στη Διαρκή Ιστορία Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (ΔΙΝΛ) (2005) και στην Αθνολογία Ποίησης – Διηγήματος (Δ’ τόμος) «Πολιτιστική Συνεργασία» (2007).

Η Γεωργία Αγγελοπούλου έχει ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα είδη του έντεχνου λόγου, δηλαδή την ποίηση, τον πεζό λόγο και το κριτικό δοκίμιο. Όμως πάνω απ’ όλα είναι κυρίως και κατά βάθος ποιήτρια. Το κυριότερο γνώρισμα της τέχνης της είναι, ότι όλα τα αργά της υπερχειλίζουν από ένα συναισθηματικό λυρισμό, από μια τρυφερή ευαισθησία και μια ερωτική πλησμονή. Στα Γράμματα εμφανίστηκε, εντελώς αθόρυβα και δειλά, με την πρώτη ποιητική της συλλογή «Αθόρυβες διαδρομές» (1992), δίνοντας αμέσως ενθαρρυντικά δείγματα της μετέπειτα πορείας της. Η συλλογή περιλάμβανε 46 συντομότατα, λιτά και σχεδόν επιγραμματικά λυρικά τραγούδια, γεμάτα αισθησιασμό και συναισθηματικές εκρήξεις. Και οι επόμενες συλλογές της κύριο θέμα έχουν του έρωτα με όλα τα συμπαρομαρτούντα του. Αυτές είναι: «Στο έβγα του ήλιου» (1994), «Λευκό βαμμένο κόκκινο» (1994), «Όλα φως και όλα φωτιά» (2002), οι οποίες κινούνται στο ίδιο «μήκος κύματος». Χωρίς να ξεφεύγει από τον παραπάνω κανόνα, αλλά εμπλουτισμένη με υπαρξιακές και μεταφυσικές αποχρώσεις, είναι και η εξηκοντάδα των ποιημάτων μιας ακόμα ποιητικής συλλογής της ποιήτριας, της συλλογής «Κι αν τη ζωή μας» (2005). Πρόκειται για την πυκνότερη και φιλοσοφικότερη ποιητική δημιουργία της [διερωτήσεις φιλοσοφικής υφής για το νόημα της ζωής, για την αξία της αγάπης, για τη σημασία των διαπροσωπικών σχέσεων κ.α.].
Σπουδαία είναι η συνεισφορά της και στο δοκιμιακό λόγο. Στον τομέα αυτό άκρως ενδιαφέροντα είναι δυο βιβλία της. Το ένα εκδόθηκε στην Τρίπολη του 2007 και έχει τον τίτλο «Σταθερές αναφορές». Στο βιβλίο αυτό περιέχονται 17 δοκίμια πάνω σε διάφορα αισθητικά, κοινωνικά και φιλοσοφικά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου και όπως γράφει «αγαπώ τον άνθρωπο και θαυμάζω τη δημιουργία, πλάστης κι εγώ του αγνού και του ωραίου. Οι σταθερές αναφορές είναι αυτές που με γεννούν και με σκοτώνουν. Για να μη λιγοστέψει το γέλιο των μικρών παιδιών, να μη στραγγίξουν οι καρδιές των ανθρώπων.» Το βιβλίο «Τα Άγια τοις Αγίοις», που εκδόθηκε στην Αθήνα το 2007, επίσης, από τις εκδόσεις Ζαχαράκη, είναι ένα βιβλίο που το χαρακτηρίζει ο πλούτος των ιδεών, η οξεία κρίση και η βαθειά κατανόηση προσώπων και καταστάσεων. Εδώ η συγγραφέας με ποιητικό τρόπο και από τη δική της «οπτική γωνία», φιλοτεχνεί τα πορτρέτα έξι κορυφών της νεοελληνικής ποίησης, του Παλαμά, του Καβάφη, της Μυρτιώτισσας, του Καρυωτάκη, του Σεφέρη και της Μεσσήνιας ποιήτριας Μαρίας Πολυδούρη.
Η Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου έχει ήδη καταθέσει τα αποδεικτικά στοιχεία μιας ποιητικής προσωπικότητας, όπου με λυρική παρρησία και προπαντός ισορροπία ανάμεσα στη φορτισμένη από βιώματα ευαισθησία και ποιητική της λέξη μπόρεσε να αναδείξει τον κόσμο της και να ομιλήσει τη γλώσσα της ποίησης με τον αναγνώστη και όπως γράφει «αγαπώ την ποίηση και αυτούς που έχουν ανεμόδαρτη ψυχή. Τις άγρυπνες νύχτες στήνω χορό μαζί τους … Η ευτυχία μου ένας κόμπος δάκρυ!». Εκτός από το ποιητικό της έργο, όμως η Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου, έχει δώσει αξιόλογα δείγματα και στον πεζό λόγο με αρκετά πεζογραφήματά της όπως: «Η ποίηση και ο ποιητής» (2002), «Ποιητικά μοιρολόγια» (2002), «Πατέρα μου» (2002), «Κάποιες φορές η γυναίκα επαναστατεί» (2002), «Η αγάπη» (2002), «Η Αγάπη της Μαλλούσας» (2002), «Στο φευγιό κ’στ’ όνειρο» (2002), «Τ’ ακριβά του κόσμου» (2002), «Σαν νικηθεί η αγάπη» (2002), «Άγιο πάθος» (2002).
Το Μυθηστόρημά της «Μαλλούσα» είναι ένα υπέροχο αφήγημα. Ένα έργο που ξεχειλίζει από ερωτικό συναίσθημα έντονο και γνήσιο, με όλον εκείνο το «γλυκόπικρο» όπως θάλεγε και η αρχαία μας Σαπφώ, χαρακτήρα. Εκδόθηκε στην Αθήνα από τις εκδόσεις Ζαχαράκη (2007) και απλώνεται σε 319 ολόκληρες σελίδες!
Ένα βιβλίο γραμμένο από γυναίκα γι’ αυτό και οι εκφραστικοί του τρόποι θερμοί, άφοβοι, άφθονοι. Τα αισθήματά της πηγαία, ποτισμένα με μια γνήσια μελαγχολική διάθεση, που ως τόσο δεν είναι νοσηρή, και που διατηρούν μια βαθύτατη ευγένεια. Τα αισθήματα αυτά τα γνωστά, η ερωτική μελαγχολία, η νοσταλγία, η περιπάθεια, διατρέχουν απ’ άκρη σ’ άκρη το βιβλίο, το ενοποιούν, του δίνουν μιαν ολόκληρη προσωπικότητα, ένα χαρακτήρα και μια δική του ψυχική ατμόσφαιρα, γεμάτη παλμούς, συγκινήσεις και αισθηματική αγωνία.
Είναι διάσπαρτο από αυτοβιογραφικά στοιχεία της συγγραφέα. Είναι ολόκληρο ένας ύμνος στην αγάπη. Η βιογραφία μιας μεγάλης αγάπης ή ανατομία μιας ανεπανάληπτης διαπροσωπικής – ερωτικής σχέσης. «Αγάπη. Ιερή. Ευλογημένη. Μόσχος, λεβάντα και τριαντάφυλλο. Μέθη και γαλήνη. Τρέλα και φρονιμάδα. Μια λέξη δυνατή από τη γέννηση του ανθρώπου μέχρι το θάνατό του. Η μόνη αλήθεια που ανασαίνει ο κόσμος! Οι άνθρωποι θέλουν κίνητρα, αφετηρίες. Οι κοινωνίες άμιλλα. Ο κόσμος πρόοδο, δημιουργία, πολιτισμό. Μα όλα αυτά θέλουν συναισθηματική κάλυψη. Θέλουν αγάπη. Μόνο όσοι την ένιωσαν, έγιναν άνθρωποι, μεσ’ από έναν άλλον άνθρωπο».
Η βιοσοφία της Γ. Αγγελοπούλου δεν περικλείει την τραγική ουσία της ζωής σ’ ό,τι τραγικότερο έχει και καταντά ένα απλό «petit fatalisme», κατά την έκφραση του Νίτσε. Αυτή την τραγική ουσία της ζωής που βρίσκεται στην ασχήμια, στη φθορά σώματος και ψυχής, στην αντινομία σκέψης και πράξης, στην αντινομία σκέψης και αίσθησης, στο εφήμερο της ζωής, στο αίσθημα ότι δεν έχουμε μια στιγμή πραγματικής λευτεριάς, ότι δεν μπορούμε να βγούμε από τον εαυτό μας, ότι μες το εγώ μας, σ’ όλη μας τη ζωή, θα πνιγόμαστε σαν μέσα στους τέσσερις τοίχους της πιο ασφυκτικής φυλακής. Στη γνώση ότι μέτριοι, μικροί, καρφωμένοι στο ίδιο πάντα κομμάτι της γης, θα ζήσουμε αυτό το ανεκδιήγητο θαύμα που δεν το ζει κανείς δυο φορές, δίχως ανάταση και έξαρση, δίχως ούτε στιγμή να πιστέψουμε καν ότι μπορεί να υπάρξει για μας κάτι απροσδόκητο, ένα σκίρτημα της ψυχής που δεν το δοκιμάσαμε, μια μαγική ολοκαίνουργια όψη του κόσμου.
Η ευαισθησία της βαθαίνει και μετουσιώνει τα δεδομένα των αισθητηρίων και μεταβάλλει την απλή εντύπωση σε περιπέτεια του εγώ. Τα πράγματα ιδωμένα με μιαν όραση άμεση και νηφάλια, μένουν γυμνά, απομονωμένα και απαράβλητα στην ακρίβειά τους. Η διαφάνεια των περιγραφικών σημείων οφείλεται στο ξεκαθάρισμα των παραστάσεων από τα θαμπά και ροώδη εκείνα στοιχεία που επισωρεύει η συνείδηση, και στην ομαλή και ζυγισμένη διάταξή τους που ικανοποιεί και αναπαύει το λογικό. «Μέθυσε η λογική γράφει, μιλούσε το σώμα, καιγόταν η καρδιά. Παραδοθήκαμε στην οδύνη της ηδονής του άγνωρου έρωτα με πλήρη ανταπόκριση. Παραισθήσεις, πληρότητας, έκσταση. Γρήγορα εξαϋλωθήκαμε. Το εγώ έγινε εμείς και οι δυο γίναμε ένα. Αδιαίρετο όλο… Απόκοσμο! Ήμουν προσευχή κι ήσουν εικόνα!»
Είναι εραστής της ζωής. Η ζωή είναι γένους θηλυκού και όταν μια γυναίκα τολμά και ρίχνεται λαίμαργα και αχόρταγα στη ζωή, όπως ρίχνονται όλοι οι μεγάλοι ασυλλόγιστοι, όταν τη γεύεται και τη στραγγίζει όλη, τότε αποκτά νόημα και έχει βρει το «ολάκερο» «Σταθμό, δεν έχει η ζωή», αναφέρει «Αυτή είναι η αξία τη. Αυτή και η γοητεία της. Να ψάχνεις εκείνο το …ολάκερο». «Οι στιγμές που ζούσα έβλεπα να ‘ναι πιο μεγάλες από τη ζωή μου. Ζούσα το απόλυτο. Αυτό που ζουν κι αντέχουν μόνο οι παθιασμένοι άνθρωποι. Σκεφτόμουν …οι ευγενείς άνθρωποι! Έτσι εγώ τους θεωρώ. Έχουν μεγαλείο στην ψυχή. Μπορούν και δίνονται. Το απόλυτο δόσιμο είναι εξουθενωτικό και λυτρωτικό μαζί. Δεν έχει νοσηρότητα. Αντέχεις κι επιβιώνεις από την αρρώστια διότι εκφράζεται και τρέφεται η υγεία της ψυχής. Είναι εκρηκτικό κι επικίνδυνο, μα είναι εξαιρετικά γενναίο. Σε κρατεί ζωντανό στη μοναξιά σου και μένει άγιο. Δεν τελειώνει μέσα σου ποτέ. Ο απόηχος είναι η ασφαλέστερη απόδειξη ότι ζεις, αδύναμος, ίσως, αλλά υγιής. Μένεις Άνθρωπος. Δικαιώνεσαι στα γηρατειά».
Η Γ. Αγγελοπούλου φιλοσοφεί, υποδηλώνει με τη σκέψη της μια στάση απέναντι στη ζωή που είναι δράση. Η ζωή δεν διατηρείται παρά δρώσα, λειτουργούσα.
Η ανάγκη της δράσης, μιας δράσης υποδειγμένης από τη σκέψη, απελευθερωτικής του ανθρώπου είναι η μεγάλη ανάγκη του ανθρώπου. Στοχαστική με φιλοσοφική διάθεση. Αυτό πάντως που αξίζει να επισημανθεί είναι ότι ακόμα και στους στοχαστικούς διαλογισμούς της, η ποιήτρια δεν χάνει τη λυρική τρυφερότητα και τη συναισθηματική εγρήγορσή της. «Οι μόνες αληθινές επαναστάσεις είναι και θα είναι εκείνες οι οποίες ξεκίνησαν και φτερώθηκαν μεσ’ από την αγάπη. Αναίμακτες ή όχι, βέβαια μετράει, αλλά είναι κάτι πολύ δυνατό για τον άνθρωπο. Είναι μια στράτευση σ’ έναν αγώνα χωρίς νικητές και νικημένους. Μαχαίρι …κρατούν όλοι και οι αναμνήσεις είναι τα φονικά σημάδια ενός γλυκού μαρτυρίου. Είναι στοιχεία που επιβεβαιώνουν μια πραγματικότητα» και «ό,τι τιμιότερο, ό,τι αληθινότερο, ή όποια πλάνη ζούμε, τη χρωστάμε στον ονειρόκοσμο. Ύστερα κάνουμε τα πιο σταθερά βήματα, για την ολοκλήρωσή μας. Κανένας μα κανένας άνθρωπος δεν περιφρονεί τον ταπεινό εαυτό του, τις αδυναμίες του, αιτιατές ή αναίτιες. Κι αν κάποτε κααταφέρει να κρύβει το βαθύτερο εγώ του ψεύδεται. Δεν μπορεί να δαμάσει τις αταξίες του. Τις επιθυμεί κρυφά, βασανιστικά κι εύχεται να τολμήσει να τις χαρεί. Αυτές που κρύβουν, αυτές επιθυμούμε. Αυτές μας αγγίζουν, αυτές μας εξαγνίζουν».
Είναι λίγες τέτοιες υπέροχες προσμείξεις που πηγαίος και αγνός λυρισμός, λυρισμός του «εγώ» και του «εμείς» ανταμώνονται σε τέχνη.
Μετά τη Μαλλούσα εξέδωσε τελευταία μια πραγματεία με τον τίτλο «Έρωτας – Αγάπη – Ζωή» η οποία αποσπασματικά και επιλεκτικά είναι η ερωτική ανθολογία της και όπως γράφει: «Και στη ματιά η φωτιά/ και το τραγούδι τ’ αηδονιού/ στα χείλη.» Κυκλοφόρησε τελευταία ακόμα ένα θεατρικό της έργο με τίτλο «Σε ικετεύω Ύψιστε», σε δική της διασκευή από το θεατρικό «Το κριτήριο» του μεγάλου Μεσσήνιου συγγραφέα Πολύβιου Δημητρακόπουλου (Πο/Αρκάς)».
Η γλώσσα της Δημιουργού Δημοτική στρωτή και πολύ εκφραστική, ο λογος ξεδιπλώνεται με φυσικότητα, πηγαίος, αβίαστος αλλά και γνωμολογικός. Λόγος ζεστός που σαγηνεύει τον αναγνώστη. Ουσιαστικός, που ξέρει να μην υποκρίνεται και να μη συνθηκολογεί με την προχειρότητα. Οι στίχοι της αληθινοί, εκφράζονται με αξιοπρέπεια και με αίσθημα που πηγάζει από την ανάγκη της ψυχής. Τα ποιήματά της είναι τεχνικά ολοκληρωμένα. Ο λογισμός κατευθύνει τα αισθήματα και δίνει λελογισμένη ουσία στον ποιητικό λόγο. Παρατηρούμε προβληματισμό πολύ ανθρώπινο, με νύξεις ηθικής δεοντολογίας. Οι δε ανθρωπιστικές αξίες παρελαύνουν σε πολλά ποιήματα της. Γενικώς, ο στίχος της απλός, βαθυστόχαστος και οικουμενικός μέσα από την προσωπική έκφραση της ποιήτριας.
Η συγγραφέας Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου είναι άλλη μια ενδιαφέρουσα λογοτεχνική μορφή του τόπου μας, είναι η ποιήτρια από το Μεσσηνιακό Κοπανάκι, ένας άνθρωπος που υπηρετεί την τέχνη του λόγου, έχοντας ένα λόγο ευθύ, απλό και μεστό, φορτισμένο με την ορμή του πάθους. Είναι αυτή που μιλάει το ίδιο καυτά στην ποίηση, στο μυθιστόρημα και για τα πρόσωπα των δοκιμίων της, διαθέτοντας ένα δικό της προσωπικό ύφος, για να εκφέρει τις σκέψεις και τα συναισθήματα και που στοχεύει κατευθείαν στο συναίσθημα του αναγνώστη. Είναι η ποιήτρια που ξέρει ν’ αρμονίζει με λιτούς και απέριττους στίχους το ποιητικό με το ανθρώπινο.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΕΜΗ ΤΡΙΦΥΛΙΟ ΣΤΟΥΣ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΥΣ. Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ …ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΣΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑ.

Έκλεισε ένας κύκλος με τον Θέμη Τριφύλιο στους Γαργαλιάνους, ένας υπέροχος κύκλος, από ποιητές -δικούς μας ποιητές- άγνωστους στο ευρύ κοινό, χαμένους στη λήθη, χωμένους στο χρονοντούλαπο της λογοτεχνίας. Και αυτή ήταν η αξία των λογοτεχνικών βραδιών, η ανάδειξη των σπουδαίων αλλά άσημων λογοτεχνών μας. Έπρεπε να αποκτήσουμε λογοτέχνη Δήμαρχο, που είχε την …αγαθή τύχη να έχει μια …Βιβή Παντελάκη δίπλα του, για να ανοίξουμε ορίζοντες. Από κοντά ο Κοπανακαίος Κώστας Παπαδόπουλος-Ζωτόπουλος, που …ξέθαψε βιβλία και οικείους και …ψάρεψε ομιλητές και τέλος το …καλυτερότερο, οι απαγγελίες και οι αναγνώσεις των κειμένων από τους δικούς μας ηθοποιούς του Τριφυλιακού. Χάρις σ΄αυτούς έγιναν πιο ελκυστικότερες οι βραδιές. Για την χθεσινή βραδιά, δείτε την στα βιντεάκια που ακολουθούν, μείνετε …καθηλωμένοι από την ομιλία του λογοτέχνη Άγγελου Λάππα, απολαύστε τις γοητευτικές κυρίες του Τριφυλιακού μας θεάτρου Γιούλα Ζαχαροπούλου και Νατάσα Παπαδάκη και στο τελευταίο βίντεο, συγκινηθείτε από τα δυο λόγια της κόρης του Γιώργου Καλογερόπουλου-Θέμη Τριφύλιου, Ελένης Τσαμαδού.

ME TO AΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΘΕΜΗ ΤΡΙΦΥΛΙΟ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ.

Γαργαλιάνοι: Αφιέρωμα στους Τριφύλιους Λογοτέχνες. Θέμης Τριφύλιος

Ολοκληρώνεται ο κύκλος των εκδηλώσεων του αφιερώματος στους Τριφύλιους λογοτέχνες, την Τετάρτη 10 Οκτωβρίου, στους Γαργαλιάνους. Η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 8.00 μ.μ., στη Μπρίσκειο Βιβλιοθήκη, είναι αφιερωμένη στον πεζογράφο Θέμη Τριφύλιο , λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γεωργίου Δ. Καλογερόπουλου.

Ο Γεώργιος Καλογερόπουλος γεννήθηκε το 1907 στον Πύργο Τριφυλίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή και από το 1933 ως το 1939 άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στους Γαργαλιάνους. Από το 1939 ακολούθησε το δικαστικό κλάδο, όπου εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του Αρεοπαγίτη. Εκτός από το δικαστικό έργο ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία που ήταν από τα νεανικά του χρόνια το πάθος και η έμφυτη κλίση του. Στα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το θέατρο.

Όταν ήταν δικηγόρος στους Γαργαλιάνους , εξέδωσε μαζί με τους Πέτρο Ολύμπιο και Παν. Εράνα τα «Τριφυλικά Χρονικά» όπου έγραφε τα κύρια άρθρα και δημοσίευε διηγήματά του. Με την είσοδό του στο δικαστικό κλάδο η λογοτεχνία παραμερίζεται προσωρινά. Ξαναρχίζει να γράφει από το 1943. Δημοσιεύει πάρα πολλά διηγήματα και θεατρικά έργα για τα οποία λαμβάνει πολλές διακρίσεις και βραβεία. Ο Θέμης Τριφύλιος πέθανε στην Αθήνα το 1988.
Ομιλητής στην εκδήλωση θα είναι ο φιλόλογος-συγγραφέας Άγγελος Λάππας ο οποίος θα αναφερθεί στο «πεζογραφικό και θεατρικό του έργο», ενώ οι ηθοποιοί του Τριφυλιακού Ερασιτεχνικού Θεάτρου Γιούλα Ζαχαροπούλου και Νατάσα Παπαδάκη θα διαβάσουν αποσπάσματα από διηγήματα και από το θεατρικό έργο «Οινόμαος» .

Και αυτή η εκδήλωση είναι συνδιοργάνωση της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Τριφυλίας και της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων.

Η Πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης
ΠΑΝΤΕΛΑΚΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΟ ΑΙΝΕΙΑ ΣΤΑ ΦΙΛΙΑΤΡΑ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ NEWS.

Μια …άκρως εξαιρετική βραδιά, το αφιέρωμα στον Τίτο Αινεία στα Φιλιατρά στο Βορρέειον. Να αρχίσω με την προσέλευση του κοινού και να συνεχίσω με το ουσιαστικότερο. Την ανάγνωση διηγημάτων του λογοτέχνη από ηθοποιούς του τριφυλιακού θεάτρου και την μια από τις εγγονές του. Έκαναν την εμπνευσμένη ομιλία του Δημάρχου μας Κώστα Κόλλια – Ερανιώτη, προκλητικότερη. Ακόμα η παρουσία της οικογένειας του τιμώμενου. Η σύζυγος, οι δυό του γιοί, Τίτος και Αινείας και δυο εγγονές του.

Δείτε όλο το αφιέρωμα σε 6 βιντεάκια, το καθένα με την δική του …χάρη.

Το πρώτο έχει την παρέμβαση του μεγάλου γιου του Τίτου Αινεία, του Τίτου, που διόρθωσε τον ομιλιτή -αλλά και τους …βιογράφους του ποιητή, απ’ όπου άντλησε τις πληροφορίες του ο ομιλητής Κώστας Ζωτόπουλος- και έκανε γνωστό ότι τελικά δεν πήγε ο πατέρας του εξορία και γιατί δεν πήγε. ‘Εχει ενδιαφέρον.

Στο δεύτερο, για ένα δίλεπτο περίπου, μιλάει ο «Ερανιώτης» και βλέπουμε το …χέρι του. Πήγα για …τσιγαράκι ο άνθρωπος και κάποιος κούνησε την κάμερα.

Στο τρίτο διανθίζει την ομιλία του «Ερανιώτη» η ανάγνωση διηγήματος από την ηθοποιό Ελένη Πετροπούλου.

Και στο τέταρτο συνεχίζεται η ανάγνωση που τελειώνει μέσα σε θερμά χειροκροτήματα, χειροκροτήματα και για το διήγημα αλλά και για την εξαιρετική απόδοση από την Ελένη. Το βιντεάκι συνεχίζεται με την …έκπληξη της βραδιάς, την ανάγνωση βραβευμένου διηγήματος του Τίτου Αινεία, από την εγγονή του Άελλα -όνομα αμαζόνας- μας γοήτευσε η …πιτσιρίκα.

Στο πέμπτο την …σκυτάλη των αναγνώσεων, παίρνει ο ηθοποιός Γιάννης Κοπελούζος και μας …γοητεύει κι αυτός.

Τέλος στο έκτο, άλλη μια ανάγνωση της Ελένης Πετροπούλου και  το σονέτο που έγραψε και απήγγειλε, ο ομιλητής στον αποχαιρετισμό του Τίτου Αινεία. Την βραδιά έκλεισε ο γιος του Τίτος, ευχαριστώντας όλους τους συντελεστές.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ: ΒΟΡΡΕΕΙΟ

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ.

Από μια εκδήλωση που δεν ξέρουμε που και πότε έγινε.

AN ΚΑΠΟΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΛΛΟ, ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ: ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟΝ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ

ΒΡΑΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΖΑΔΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ. ΜΙΛΗΣΕ Ο ΣΤΑΘΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ.

Δεν θα …γκρινιάξω που δεν είμαστε πολλοί κι αυτή τη φορά, στο δεύτερο λογοτεχνικό αφιέρωμα. Λογοτεχνία δεν ακούς με το ζόρι. Άλλωστε στην εποχή μας που έχει χαθεί ο …ρομαντισμός, ποιoς ακούει ποίηση; Κάποια …γερόντια και κάποιοι …φευγάτοι. Ας είναι, θέλει δουλειά το πράγμα και δεν φταίει που δεν ήταν γνωστοί οι λογοτέχνες. Δεν μπορεί να μην είναι γνωστός ο Δημοσθένης Ζαδές στους Τριφύλιους. Δεν τον ήξεραν ούτε οι δασκάλοι και οι καθηγητάδες; Αλλά ξέχασα …είχε μπάλα, όπως μας θύμισε και ο Δήμαρχος.

Είπε ακόμα ο Δήμαρχος, ποιητής και ο ίδιος: Μου έχουν φέρει δυο ποιητικές συλλογές δυο νέοι άνθρωποι. Αυτή είναι η ελπίδα Δήμαρχε, οι νέοι άνθρωποι και εμείς οι …εραστές της ενημέρωσης θα είμαστε δίπλα τους. Για τον Δημοσθένη Ζαδέ μίλησε ο Στάθης Παρασκευόπουλος -θα τον απολαύσετε στα βιντεάκια που ακολουθούν- ένας από τους τελευταίους …Μοϊκανούς της Τριφυλιακής λογοτεχνίας. Χαιρέτησε ο αντιπρόεδρος της ένωσης  Μεσσηνίων λογοτεχνών Κώστας  Παπαδόπουλος  -γιος  του Κοπανακαίου λογοτέχνη Παναγιώτη Μελτέμη- και τίμησε με την παρουσία του την εκδήλωση ο Ηλίας Τσιμπλής άλλος …Μοϊκανός. Διάβασαν οι Γιωργία Παναγιωτοπούλου και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος.

 ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Δείτε τώρα όλη την εκδήλωση, σε 4 βιντεάκια …αμοντάριστα λόγω τεχνικών προβλημάτων. Έχουν την …χάρη τους, ας πούμε το …σκουντούφλισμα του «Ερανιώτη». Στο δεύτερο στη σειρά βίντεο, απολαύστε τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, να διαβάζει Ζαδέ.

ΣΗΜΕΡΑ 4 ΟΚΤΩΒΡΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΖΑΔΕ.

Στερνό αντίο στον Δ. Ζαδέ (Από τον Ριζοσπάστη 17/7/1997)

Την περασμένη Δευτέρα η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών αποχαιρέτησε για πάντα τον Δημοσθένη Ζαδέ,τον πάμφτωχο, σεμνό και ακούραστο συγγραφέα, «ταπεινό σκαπανέα» όπως αποκάλεσε ο ίδιος τον εαυτό του, στην εκδήλωση που είχε πραγματοποιηθεί με μεγάλη επιτυχία στον «Παρνασσό», για να τιμηθεί το λογοτεχνικό έργο του.

Ο Δημοσθένης Ζαδές γεννήθηκε το 1918 στην Κυπαρισσία. Η φτώχεια και ορφάνεια τον ανάγκασαν στα 16 του να καταταγεί εθελοντής στο στρατό. Σπούδασε στην Πάντειο, αλλά δεν πρόλαβε την τελειώσει. Το 1940 πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο, από όπου γύρισε με κρυοπαγήματα. Στη συνέχεια διορίστηκε στην ΚΥΔΕΠ, φθάνοντας στο βαθμό του διευθυντή, αλλά το 1969 η χούντα τον απέλυσε, εξαιτίας των δημοκρατικών του φρονημάτων. Με αγώνα επέστρεψε στην υπηρεσία το 1971.

Από 14 ετών άρχισε το γράψιμο. Το πρώτο δημοσιευμένο κείμενο χρονολογείται από το 1936. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1950, με τα «Χτεσινά στόματα». Εγραψε πολλά βιβλία (ποίηση, πεζογραφία, κριτική, δοκίμιο, θέατρο, μελέτες) και έλαβε διακρίσεις, μεταξύ των οποίων το Α βραβείο του «Φιλαδέλφιου Διαγωνισμού», κρατικό βραβείο διηγήματος, βραβείο της Ακαδημίας «Λυτές» του Παρισιού, βραβείο διηγήματος της ΕΕΛ. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε επτά γλώσσες, καθώς εξέφραζαν «έναν κόσμο εσωτερικό και πανέμορφο» και «έναν στοχασμό εκ βαθέων», όπως είπε απευθύνοντας το τελευταίο χαίρε ο πρόεδρος της ΕΕΛ, Γιώργος Κάρτερ.

«Για μια τέτοια αξιόλογη σε ποιότητα και μέγεθος πνευματική πορεία, αισθάνθηκα χρέος να προτείνω στο ΔΣ και στη γενική συνέλευση του περασμένου Δεκέμβρη, να σου απονείμουμε τον τίτλο του επίτιμου προέδρου της Εταιρείας μας. Η απόφαση ήταν ομόφωνη και δίκαιη. Εσύ με τα κριτικά σου δοκίμια ετίμησες όλους μας, έσκυψες με περίσσια αγάπη πάνω στα έργα μας για να τα εκτιμήσεις με επαγγελματική ευσυνειδησία και υπέροχη ευαισθησία. Σε ευγνωμονούμε», τόνισε μεταξύ άλλων ο Γ. Κάρτερ, στον αποχαιρετισμό του. Τον Δ. Ζαδέ αποχαιρέτησαν επίσης ο συμπατριώτης του Στ. Παρασκευόπουλος και ο πατέρας Δαμιανός από την Αγ. Τριάδα Νίκαιας.

ΟΜΗΡΟΣ ΠΕΛΛΑΣ. 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 2012. ΒΡΑΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ.

Στην Κυπαρισσία που φοίτησε στο Γυμνάσιό της και …κρίμα που ήμασταν τόσοι λίγοι, πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα.  Αλήθεια, τόσοι  λίγοι αποτελούν τον πνευματικό κόσμο της πόλης; Αλλά συγνώμη …το λησμόνησα, είχε Ολυμπιακό χθες. 

Δεν με παρηγόρησε ο λόγος του λογοτέχνη Δημάρχου μας Κώστα Κόλλια, ότι πάντα από τους λίγους ξεκινά κάθε καλή προσπάθεια.  Όμως δεν χάθηκαν όλα. Μέσα από τα βιντεάκια που τράβηξα και μπορούν να προβληθούν στα σχολεία μας, μπορούν οι νέοι μας -γιατί αυτοί είναι το ζητούμενο- να μάθουν για τον Οδυσσέα Γιαννόπουλο και να πάρουν μαθήματα ήθους  και αγωνιστικότητας. Και οι ομιλίες, αλλά τουλάχιστον η ανάγνωση αποσπασμάτων από  το εξαιρετικό του βιβλίο «Στάλαγκ VI C» που διάβασε η εκπαιδευτικός Καλομοίρα Εστιανίδου, πρέπει να γίνουν αντικείμενο μελέτης. Δάσκαλοι τολμήστε το, σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης, από τα Δημοτικά σχολεία μας. Λακωνικές και ουσιαστικές οι ομιλίες των συνδημοτών μας λογοτεχνών -Κώστα Παπαδόπουλου, Σωτήρη Γυφτάκη και  Στάθη Παρασκευόπουλου- αλλά η ομιλία του Δημοσιογράφου-λογοτέχνη Ηλία Καφάογλου, όμοια πανεπιστημιακή διάλεξη. Ας αρχίσω όμως από την …αδυναμία μου, την συνοπτική παρουσίαση του Όμηρου Πέλλα, μέσα από φωτογραφίες και κείμενα, σε επιμέλεια της κ. Καλομοίρας Εστιανίδου. Ο τελευταίος μου λόγος επαινετικός, για την ακούραστη Βιβή  Παντελάκη, πρόεδρο της Κοινωφελούς επιχείρησης του Δήμου Τριφυλίας και δημοτικό σύμβουλο. Ελπίζω μεθαύριο Πέμπτη, να είμαστε περισσότεροι στην τιμητική βραδιά για τον Δημοσθένη Ζαδέ.

Ηλίας Πετρόπουλος – Ένας Κόσμος Υπόγειος. Σήμερα 5 Σεπτέμβρη στο «Καφέ σινέ» στην Καλαμάτα. Ή αν δεν μπορέσετε, δείτε το εδώ. Συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, το Ρεμπέτικο, τα «Καρλιαντά» κλπ, κλπ.

«Παρουσιάζω τον κόσμο με ένα διαφορετικό βλέμμα, από ό,τι μας έμαθαν στο σχολείο ή στο στρατό. Πιστεύω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να βλέπει την κοινωνία με το δικό του βλέμμα. Προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο ο Διάβολος παρά ο Θεός»

Ηλίας Πετρόπουλος: Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα, που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του.

Προβολή ντοκιμαντέρ «Ενας κόσμος υπόγειος» στο «Καφέ σινέ»

Προβολή ντοκιμαντέρ "Ενας κόσμος υπόγειος'' στο "Καφέ σινέ" Με την προβολή του ντοκιμαντέρ »Ένας κόσμος υπόγειος» της Καλλιόπης Λεγάκη που αναφέρεται στην ζωή και το έργο του Ηλία Πετρόπουλου, συνεχίζει το πρόγραμμά του το Φεστιβάλ θερινών προβολών του…

Τετάρτη, 05 Σεπτεμβρίου 2012 10:10

…BIΒΛΙΑ :
http://scr.bi/sT5DAW Ηλίας-Πετρόπουλος-Καλιαρντά
http://scr.bi/K8U0vy Ηλίας-Πετρόπουλος-Τα-μικρά-ρεμπέτικα
http://scr.bi/NbWFsS Ηλιας-Πετροπουλος-Το-εγχειρίδιο-του-καλού-κλέφτη
http://scr.bi/KXBQxT Το-μπουρδέλο-Ηλίας-Πετρόπουλος
——————————
Περισσοτερες πληροφοριες για τον Η.Πετροπουλο και το ντοκιμαντερ :
http://wp.me/pyR3u-3ch
——————————-
Ηλίας Πετρόπουλος. Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Ηλίας Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του. Ο φακός τον συναντάει στο γραφείο του, στο Παρίσι, όπου έζησε αυτοεξόριστος τα τελευταία τριάντα χρόνια όταν, απογοητευμένος από την πολιτική της πατρίδας του και κουρασμένος από τις αλλεπάλληλες καταδιώξεις και φυλακίσεις, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Σε αυτήν την τελευταία του συνέντευξη -μερικούς μήνες μετά πέθανε από καρκίνο- ο Πετρόπουλος μας ταξιδεύει σε άγνωστα τοπία της παράδοσης και της ελληνικότητάς μας και μας γνωρίζει με όλους αυτούς τους ανθρώπους του κοινωνικού υπογείου που κυριάρχησαν

Μερικά στιγμιότυπα από τη ζωή και το έργο του Ηλία Πετρόπουλου.
Ο συγγραφέας, ποιητής και λαογράφος μιλά λίγο πριν τον θάνατό του…

«Πάντοτε μιλάω από μνήμης/ και τίποτα δεν καταφέρνω να αποδείξω. / Ωστόσο, νιώθω πως οι αναγνώστες μου / εξαγριώνονται από τις κακές λέξεις. / Γι’ αυτό, εφεξής, / θα χρησιμοποιώ υποκοριστικά: / μουνάκι, κωλοτρυπιδούλα, ψωλίτσα κτλ. / Οι μινιατούρες, ανέκαθεν / ήσαν προτιμητέες και αποδεκτές» (Ποτέ και Τίποτα – Η. Πετρόπουλος)
—————————————-

ΚΑΤΕΒΑΣMΑ NTOKIMANTEP (torrent) :
http://www.black-tracker.gr/details.php?id=201

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου Μαλλούσα: Αγαπημένοι μου συμμαθητές.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΧΕΔΟΝ …ΜΙΣΟ ΑΙΩΝΑ. ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ.

Αγαπημένοι μου συμμαθητές,

Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι από το δικό τους αγνάντεμα και τη δική τους τυραννία, ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας.

Σήμερα, λείπουν τα χαμόγελα, τα σφιχτά χέρια, οι ζεστές καρδιές. Υπάρχουν αδιέξοδα κι όλοι έχουμε ανάγκη κάτι να μας αποσπά από τη γυμνή μοναχικότητά μας.

Βέβαια, είναι πολύ οδυνηρό να πατάς και να πετάς. Χρειάζεσαι αντοχές για να επιβιώσεις, σ’ έναν κόσμο που όλο και περισσότερο οι ψυχές των ανθρώπων αδειάζουν.

Αλλά τα τριαντάφυλλα ξανανθίζουν και μοσχοβολούν, οι πεταλούδες πάλι φτερουγίζουν ξέγνοιαστες και οι καρδιές των ανθρώπων δεν παύουν ν’ αγαπούν.

Σας προσκάλεσα σ’ αυτό το αντάμωμα, εδώ, στο σταθμό του τρένου, το στέκι της νεολαίας μας τότε, να θυμηθούμε – όσοι μπορέσατε και ήρθατε, σας ευχαριστώ -, να ξεφυλλίσουμε τις παιδικές μας θύμησες, να αναθερμάνω την αγάπη για το χωριό μας, για τα πατρικά μας σπίτια που όλοι κι ερημώνουν, για τις ανθρώπινες αξίες – τις σταθερές αναφορές μας -, οι οποίες μας κρατούν όρθιους σαν κυπαρίσσι σ’ όποιο γκρεμό, σ’ όποιο μονοπάτι βρεθούμε….

Το δικό μου αγνάντεμα… είναι το γράψιμο. Σας χαρίζω κάποια κείμενα, λογοτεχνικά, ερωτικά, λαογραφικά, όχι για να προβληθώ, είμαι πολύ «μικρή» για να φαίνομαι «μεγάλη». Θέλω όμως να πάρω και να δώσω αγάπη. Για μένα αυτή η βραδιά είναι το «φευγιό μου». Χαίρομαι κι επιδιώκω να σας παρασύρω στον «κόσμο μου». Πιστέψτε με, το χαμόγελο και η ανοιχτωσιά του προσώπου σας είναι βάλσαμο στην ψυχή μου. Ας μη ντρεπόμαστε να είμαστε άνθρωποι, ας παραμείνουμε άνθρωποι. Η μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης ας μη μας αγγίζει… Σας αγαπώ.

Μ’ ένα ποίημα, μ’ ένα τραγούδι, μ’ ένα κείμενο «αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας».

Στη συντροφιά αυτή παρόντες ήταν:

  1. Αγγελοπούλου Γεωργία του Ναού και η κόρη της Μαρία.

  2. Αδαμόπουλος Κωνσταντίνος του Σωκράτη και η σύζυγός του.

  3. Αναγνωστόπουλος Αδάμ του Επαμεινώνδα.

  4. Γιαννόπουλος Τάκης.

  5. Ηλιόπουλος Παναγιώτης του Γεωργίου.

  6. Κακούτη Ιωάννα.

  7. Λιάτσος Αναστάσιος του Χρήστου.

  8. Παναγιωτόπουλος Χρήστος του Χαραλάμπους.

  9. Ρήγας Νικόλαος του Γεωργίου, η αδελφή του Σοφία και η σύζυγός του Άννα.

10. Σταυρόπουλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου.

11. Φωτεινός Κωνσταντίνος του Ιωάννη.

Ακόμα φίλοι και συγγενείς:

  1. Οικονόμου Ευάγγελος.

  2. Παπαγεωργίου Γιαννούλα.

  3. Γκότση Δήμητρα.

  4. Γκότση Άννα.

  5. Παπατσώρη Γιώτα.

  6. Παπαδημητρίου Αθηνά και ο σύζυγός της.

  7. Παπαγεωργίου Χριστίνα.

  8. Παπαγεωργίου Ρούλα.

  9. Ο τραγουδιστής, λεβέντης, δάσκαλος Κακούτης Ευστάθιος και

10. Ο ακάματος δημοσιογράφος μας του Κοπανάκι News Γιαννόπουλος Δημήτρης.

Όλη η παρέα χόρεψε και τραγούδησε σε κέντρο στου Σανοβά.

Εύχομαι υγεία και την επόμενη φορά ας είμαστε περισσότεροι.

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Μαλλούσα

ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ …ΕΔΩ. ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ. 

Κείμενο ή μάλλον κείμενα, περιμένω από εσάς. Όχι μόνο από την Γεωργία, από όλους ή τουλάχιστον από μερικούς. Δείτε το σαν …έκθεση ιδεών, θυμηθείτε  πραγματικά τα μαθητικά σας χρόνια. Πάντως εγώ πέρασα πολύ καλά και σας προτείνω να το ξανά κάνετε ίσως πιο …οργανωμένα. Όσοι από σας δεν ήρθαν μαζί μας στο Σανοβά …χάσανε. Υπέροχοι …μεζέδες -εκεί το μυαλό μου εμένα-  τραγούδι και χορός, κάτω από την φανταστική κληματαριά στου Σκούρου. Δημήτρης  Γιαννόπουλος. Κopanaki news.

21 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ. ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΔΟΣΗ ΜΑΛΛΟΥΣΑ.

Γιορτάζεται, απανταχού σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο και δεκάδες εκδηλώσεις γίνονται σε κλειστούς κι ανοιχτούς χώρους, για να υπενθυμίσουμε την αναγκαιότητα και την ανθεκτικότητα αυτής της Τέχνης.

Τι είναι ποίηση…

Όμηρος, Αισχύλος, Σοφοκλής… Ο Αριστοτέλης έλεγε: «Η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την Ιστορία». Η ποίηση είναι Απολλώνιος δωρεά, χάρισμα. Είναι έμπνευση! Δεν είναι ακριβώς Τέχνη, διότι δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα.

Είναι αρετή. Βλέπεις τον κόσμο με πιο δίκαιη ματιά… Μια ανταύγεια ηχεί, μια σταγόνα πλημμυρίζει και μια φωνή ανθεί (…)

Ως Έμπνευση, αποκαλύπτεται στα μάτια μας κάποια ανεξιχνίαστη οικονομία με το ρήμα ΠΟΙΩ για κάθε αγαθό.

Ως πράξη δημιουργίας, είναι μια έξοχη μορφή έκστασης, αγαλλίασης, προσευχής ή απόγνωσης. Είναι σαν όνειρο. Το ποίημα υπερβαίνει τον ποιητή και γίνεται ένας μικρός θεός!

Τη στιγμή που γράφουμε αστράφτει ένα φως! Μία εικόνα άξαφνης επικοινωνίας με κάτι μυστηριακό που πάει πιο πέρα…

Η ποίηση, είναι πράξη ερωτική του ανθρώπου και του κόσμου. Είναι δεμένη με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή του. Είναι υποταχτική και σε καθηλώνει. Μια στάση ζωής που ακολουθεί και παρακολουθεί την καθημερινότητα.

Κάθε αυθεντικό ποίημα είναι φιλί με τη… νύχτα!

Ένα ποίημά μου, αναφέρεται σ’ αυτήν ακριβώς την τέχνη και την ομορφιά της.

«Στη  μοναξιά / ακούω τις σιωπές μου / φλύαρες. / Στα σκοτάδια / φέγγει το μέσα μου φως / άλλο φως. / Στα σεργάνια των ονείρων μου / ακολουθώ τις σκιές / που ξεστρατίζουν. / Αγέρωχες περιφέρονται / μέσα στους ίσκιους / των πραγμάτων που παραμιλούν. / Ξάγρυπνες, απειθάρχητες / αιχμάλωτες στους αντικατοπτρισμούς / αφουγκράζονται τα εσωτερικά τους ρεύματα. / Ο παιδευτής λογισμός / δεσμώτης της ποίησης / σμίγει τις λέξεις. / Άγια η συγκομιδή. / Τούτο το δισκοπότηρο / με καθαγιάζει».

Ποίηση, είναι ένα απόσταγμα καθαρής γοητείας. Πολλές φορές, απλή και άμεση, ακατέργαστη, επιγραμματική ακόμη, εκφράζει ρεαλισμό και λεπτές καταστάσεις της ζωής. Όταν είναι αυθεντικό το βίωμα, είναι αυθεντική και η μορφοποίησή του. Δεν εξουσιάζει κανέναν. Έχει μόνο, λάμψη. Η αφορμή για να γράψεις ωραία πράγματα με πληθώρα λεκτικών τύπων και συναισθημάτων, είναι κάποια μυστική τάξη πραγμάτων, που δε θα μάθουμε ποτέ την πηγή της όσο παραμένουμε άνθρωποι. Είναι μια μορφή έκστασης!

«Γιατί το θαύμα δεν είναι πουθενά, παρά κυκλοφορεί μέσα στις φλέβες του ανθρώπου…», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης.

Θεματολογικά βέβαια, η ποίηση έχει εξαντληθεί από τους αρχαίους και τους νεότερους ποιητές. Όλοι έγραψαν για τη ζωή, την αγάπη, τον έρωτα, το θάνατο, τη φύση, την ειρήνη κλπ. Η ιδιαιτερότητα όμως του καθενός είναι μία έκφραση ξεχωριστή κι εκεί είναι η ποιότητα και το μέτρο σύγκρισης.

«Τι πιο γενναίο, γενναίο να είσαι ποιητής! Άξιον εστί το φως του!» Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες! Τις ψυχές του φευγιού και του ονείρου… Τις σκόρπιες και συγκροτημένες… Ο ποιητής… Ένας ρεαλιστής επαναστάτης!

Ένας αμφισβητίας που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη που λέγεται ταλέντο.

Η δύναμη αυτή τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό!

Αναπνοή του ποιητή είναι η πνοή της πλάσης! Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία τους χθες και του σήμερα να διασώσει την έννοια της λέξης Άνθρωπος. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά κλαίγοντας με ελπίδα για όλα τα όμορφα και τ’ ακριβά του κόσμου.

 Όσο κι αν η ζωή του μοιάζει μ’ ένα «υπέροχο μηδενικό», νιώθει το μεγαλείο του ανθρώπου και της δημιουργίας σε άλλη διάσταση. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής, κατά καιρούς, προσπαθεί και αγωνίζεται να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται ο άνθρωπος. Κάνει τις κρυφές, τις αθόρυβες διαδρομές του… Ζει τις στιγμές του κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Τη μελαγχολία της γνώσης… της δημιουργίας…

Ο ποιητής γνωρίζει ότι η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα μέσα στη ζωή είναι ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά… Είναι ένας μάρτυρας! Ζει βαθύτερα όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει πολιτισμό, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του… ο άνθρωπος μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Μες στις σιωπηλές στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, μόνο ο ποιητής αρνείται να υποταγεί στη φθορά. Το πνεύμα του δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό.

Ο ποιητής γράφει «για τα ξομολογήματα στιγμή, για τις αγάπες, για της ψυχής τα ιδανικά και του κορμιού τις δίψες, για το τραγούδι του καημού… για της ζωής τις έγνοιες», έλεγε ο Κ. Παλαμάς.

Κρατάει φυλαχτά διότι αντιλαμβάνεται  ότι όλα γύρω του είναι τόσο φτηνά, μα και τόσο ακριβά, αλήθεια…

Παγκόσμια ημέρα ποίησης, λοιπόν…

Μιλήσαμε για την ποίηση, μιλήσαμε για τον ποιητή…

Ναι, η ποίηση, που υπάρχει ως πολιτιστικό αγαθό και θα υπάρχει γι’ αυτούς οι οποίοι την αγαπούν και γι’ αυτούς οι οποίοι έχουν μάθει να σκέφτονται, να εκφράζονται μέσ’ από αυτήν και είναι, πιστέψτε με, ο καλύτερος τρόπος σκέψης και έκφρασης! Κι ακούστε με…

«Σ’ αυτόν τον κόσμο / του θορύβου και της μοναξιάς / κράτα ό,τι αγαπάς / και ό,τι θυμάσαι / φυλαχτά… / να μη χαθείς στο δρόμο. / Και… τίνος / η ψυχή δεν ταξίδεψε / μ’ ένα σύννεφο αντάμα; / Και… ποιο δάκρυ / γύρισε πίσω / σαν κύλησε; / Αλλά… και ποιος / τις δύσκολες στιγμές του / δεν τις άντεξε μόνος; / Ω! Ζωή μας. / Αξιοθαύμαστα όλα / μα ακριβά πληρωμένα!»

Και τούτο ακόμα…

«Οι ψυχές μας / ολόλευκες είναι… / ευλογημένες μοναξιές… / και τα κορμιά μας / Ναός!!!»

Παγκόσμια ημέρα ποίησης

21 Μαρτίου 2012

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

«Μαλλούσα»

Κοπανάκι Τριφυλίας – Μεσσηνίας

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΣ, Ο ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΑΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΝ …ΑΒΑΡΟ, ΤΟ ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ.

O   ΙΠΠΕΥΣ

Επικρατούσε μεγάλη σιωπή ως να

Εκτελούσαν κάποιον δημόσια

Τα κατοικίδια έτρεχαν αναστατωμένα

Ακόμα και τα δέντρα είχαν αλλάξει

Χρώμα, αν και Άνοιξη

Σημεία ασυνήθιστα.

Όλο το χωριό είχε βγει στ` αγνάντι

Μπόρεσε και στυλώθηκε στα πόδια του

Είδε τα δέντρα μεταλλαγμένα

Βλεφάρισε τα απέναντι περιβόλια

Μια ζωή τα νανούριζε

Αφουγκράστηκε την υδρορροή της λίμνας

Ντύθηκε και τράβηξε κατά τα χωράφια

Ακολούθησε τη διαδρομή του λαδιού

Τις ξερές βελόνες των κυπαρισσιών

Οι  κήποι έτριζαν από τη δίψα

Ο ήλιος χλόμιασε, κίτρινα δόντια

Το νερό στ` αυλάκι άλλαξε φορά

Ένας λευκοντυμένος ξεπέζεψε

Τα μάτια τους αγκαλιάστηκαν

Όπως πάντα αυτάρκης και συνεπής

Τάïσε και πότισε ο ίδιος τ’ άλογο

Γυρωθέν του επικρατούσε υποβλητική

Ηρεμία και ισορροπία .Ίππευσε

Έτσι ελαφρά και να υπομειδιά .Ήταν

Όλα σε τάξη. Άνεμος γίνηκε.

(Στο πατέρα μου)

Γλυκορρίζι,1993

ΤΟ    ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ

Σαν βγω στ’ αλώνια τα παλιά

Μπροστά μου φέγγει το χωριό

Χαίρεται, σκιρτάει η καρδιά

Θεέ, ευχαριστώ που πάλι ήταν μπορετό.

Να μπω στο σπίτι μου ποθώ

Να δω  το τζάκι, τον αργαλειό

Να κόψω δυόσμο και βασιλικό

Να νιώσω ότί ‘μαι στο χωριό.

Να πάρω βόλτα τις αυλές

Να χαιρετήσω κύρηδες και νοικοκυρές

Στη βρύση, στο σχολειό, στην εκκλησιά

Να βγω αγνάντια στην Παναγιά.

Βράδυα, χαρές στα μαγαζιά

Αγάπες, φίλοι, όνειρα μου παιδικά

‘Αβαρο, πυργάκια, Κάκκαβα αναπολώ

Κόσμος τρανός, μνημόσυνο τελώ.

Κι’ ήρθαν οι μέρες οι ισχνές

Κι’ αραίωσαν όλα στο χωριό

Ψάχνω να βρω που ‘ναι το χθες

Αλλάξανε, φίλε μου, οι εποχές.

Γλυκορρίζι,  2000

ET IN ARCADIA EGO….

Ξυπόλυτος ανέβηκα τις πλαγιές

Του Μαίναλου .Δεν πληγώθηκα

Συναπάντημα με τον άγρυπνο Παν

Να κουρσεύει τη καρπερή αγωνία μου

Στη κορυφή ηρέμησα

Αγνάντεψα τις νεροσυρμές στεφανωμένες

Με κυκλάμινα. Είδα τις μέλισσες να

Φέρνουν τη γύρη της ομορφιάς

Το Δάφνη να χαίρεται τη Χλόη

Εφτά αγκαλιές με ζώσανε

Πήρα το δρόμο της επιστροφής

Ξάστερος, ουρανομήκης. άμωμος

Είδα λύκους να φυλάν αρνιά

Πουλιά χόρευαν, ζώα έψελναν

Νύχτα ή μέρα τα δέντρα άνθιζαν

Θεία λειτουργία φωτός και ζωής

Κοίταξα πίσω μου, στήλη αρμονίας

Γίνηκα. Είχε σημάνει η Αυγή

Kυπαρισσία-2004

ΕΙΣΕΠΝΕΥΣΑ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ…..

Της ελιάς τη γύρη, το γάλα της Μάνας μου

Ήπια εφτά φορές, διέγραψα

Τη λέξη αλλεργία απ` τη γλώσσα μου

Ασπίδα στη καρδούλα μου ο μπουχός

Του δρόμου, στη τρυφεράδα της σκέψης μου

Τα πέντε καμίνια έκαψαν χειμώνα-καλοκαίρι

Λιβάνι και κάρβουνο στο θυμιατό

Των τριών ιεραρχών  και

Των Αγίων Πάντων του χωριού

Τα πανιά μου άδεια, τα φτερά γερά

Να μη πετάξω, είπανε, πολύ ψηλά

Ήλιος, ηλιάτορας μας κυβερνά

Σε μήκη και πλάτη, δε χάθηκα

Νήμα της Αριάδνης ο Άβαρος, όσο

Μάκρυνα κι` πιο καθαρά άκουα τη

Καμπάνα της Εκκλησιάς, του σχολειού

Πέρασαν αιώνες, η κλωστή κράτησε

Τα σύκα, τ` αχλάδια, τ`αμπέλια μέλωσαν

Έπιασε το κέντρωμα,οι κάμποι πρασινίσαν

Ελεύθερος ως άσωτος υιός

Περήφανα διασχίζω την Ωραία Πύλη

Μεταλαμβάνω των αχράντων ιστοριών

Παίρνω Αντίδωρο απ` το Γλυκορίζι

Έστησα κάστρο, δικό μου μετερίζι

Αλμάτυ,Απρ.2007

XΡΙΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΣ

Γεννήθηκε  και μεγάλωσε στο Γλυκορρίζι, Τριφυλίας όπου έλαβε την εγκύκλια ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΣ. Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ.παιδεία του (Kυπαρισσία). Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα, διεθνείς σχέσεις στη Στοκχόλμη και διεθνές δίκαιο στη Σορβόννη – Παρίσι. Το 1979 εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα. Έχει υπηρετήσει σε διάφορες χώρες και έχει συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς διασκέψεις. Σήμερα είναι Πρέσβυς της Ελλάδος στη Φινλανδία .

Πέρα από τις υπηρεσιακές μελέτες και άρθρα για διεθνή θέματα , ερωτοτροπεί και με τη ποίηση, καθώς και με τη μετάφραση ξένης ποίησης (γαλλικής-αγγλικής), ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά.Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές ,η τελευταία το 2011,με τίτλο 

«ΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ –AURORA BOREALIS«

Ως προς τη σύγχρονη ποίηση, θεωρεί ότι είναι πλέον  προσωποπαγώς εγωκεντρική υπόθεση και προσδιορίζεται από τον ιδιωτικό χώρο καθενός.   

«ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ» Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΥ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΛΥΒΙΩΤΗΣ. ΑΚΟΜΑ, ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΑΝΔΙΑ.

Το κείμενο φιλοξενεί το περιοδικό «Έκφραση» στο τελευταίο του τεύχος. Η ανταπόκριση από την Φιλανδία, είναι επίσης από το περιοδικό «Έκφραση» και περιλαμβάνει και το ενημερωτικό έντυπο, που συνόδευε την συναυλία της χορωδίας στο Ελσίνκι.


«ΣΤΗΝ ΕΛΜΠΙΣΤΙΑ ΣΤΟΝ ΤΡΥΓΟ». ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΕΛΤΕΜΗ.


Μετά την «Μηλίτσα», στο ίδιο βιβλίο, άλλο ένα εξαιρετικό διήγημα του συμπατριώτη μας Παναγιώτη Μελτέμη. Να πρότεινα στον γιό του, να σκανάρει όλα του τα έργα; Είναι κρίμα αυτή η …γραφή, να μην γίνει γνωστή και στους νεότερους.

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΕΛΤΕΜΗ. ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ.

Αγαπητέ κ .Γιαννόπουλε

Να καταθέσω στο φιλόξενο blog σου το σχόλιο μου για τον εξέχοντα συμπατριώτη μας. Ας μου επιτραπεί κατ΄ αρχάς η χρησιμοποίηση αποσπάσματος από την εισαγωγή του Κυπαρίσσιου Διονύση Πιτταρά στο βιβλίο του,«Μεσσήνιοι Δημιουργοί».
«Ο ποιητής και πεζογράφος Παναγιώτης Μελτέμης (Παναγιώτης Κ. Παπαδόπουλος) ξεχώρισε απ ΄τα πρώτα του ποιητικά και πεζά κείμενα σαν μία ιδιότυπη λογοτεχνική παρουσία.. Όμως δεν ευνοήθηκε από την τύχη και προτού δώσει τον καλύτερο εαυτό του ή ένα έργο πλατύτερης αξίας, μία κακή μοίρα του έκοψε τον ειρμό της τόσο λαμπρής σκέψης του, και βαριά άρρωστο τον έριξε στο κρεβάτι των πρόωρα καταδικασμένων δημιουργών. Τελικά πέθανε από πνευμονικό οίδημα τον Iανουάριο  του 1978 σε ηλικία 60 χρόνων αφήνοντας πίσω του ένα αξιόλογο έργο που ξεχωρίζει για την ζωντάνια του, την ειλικρίνειά του, την πρωτοτυπία του».
Επιλογικά δε, σημείωνε « Λέγαμε στο εισαγωγικό μας σημείωμα ότι θ΄ αφιερώσουμε τον καλό μας λόγο σ ΄αυτούς που με το έργο τους ανοίγουν δρόμο στην κοινωνική και πνευματική πρόοδο, που πίστεψαν στον συνάνθρωπο και το δίκιο του, σ΄αυτούς  ανήκει και ο Μεσσήνιος λογοτέχνης ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΛΤΕΜΗΣ.».
Προσωπικά , η γνωριμία μου με το έργο του Π. Μελτέμη έγινε μέσω του βιβλίου που προανέφερα και την πολύτιμη συνδρομή του διαδικτύου. Έτσι έμαθα για τα ποιήματα από την συλλογή «τα χωριάτικα» που απέσπασαν πολλά εγκώμια από την επίσημη κριτική και για τα βραβευμένα διηγήματα από το βιβλίο «Η Μηλίτσα».
Πάντοτε όμως μέσα μου υπήρχε μία ανεκπλήρωτη επιθυμία να βρω και να διαβάσω το τρίτο κατά σειρά βιβλίο του το μυθιστόρημα με τον τίτλο « Έρημα σημάδια».
Αυτό το κατάφερα μόλις το φετινό καλοκαίρι ανασκαλεύοντας την παλιά βιβλιοθήκη του πατέρα μου στο Κοπανάκι και η χαρά μου ήταν απροσμέτρητη.
Στο έργο του Παν.Μελτέμη με συνάρπασαν πρωτίστως η τοπικιστική θεματολογία του και κυρίως ο λεξιλογικός του πλούτος με το γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής μας.
Έχω δε αποδελτιώσει ικανό αριθμό λέξεων που σήμερα χρησιμοποιούνται ελάχιστα καθώς λιγοστεύουν δραματικά οι γεροντότεροι συμπολίτες μας που τις γνωρίζουν.
Μετά την προγραμματισμένη για σήμερα εκδήλωση, που ήταν η οφειλόμενη τιμή προς την προσωπικότητα του Μελτέμη που την καταύγαζε με την στάση ζωής του και την απαράμιλλη συγγραφική του δεινότητα , επαναφέρω την πρότασή μου που είχα αποστείλει στην απελθούσα δημοτική αρχή (Αετού),όπου ζητούσα να δοθεί το όνομα του Π.Μελτέμη, σ΄ έναν από τους κεντρικούς δρόμους του Κοπανακίου.

Γιώργος Π. Μπεκιάρης

…Απνευστί διάβασα τα «Έρημα σημάδια» του ποιητή μας, που μου έστειλες φίλε μου. Είχα πάρει μια γεύση, για το ύφος της γραφίδας του  νωρίτερα,  από μερικά ποιήματα του και την «Μηλίτσα», μέσα από το διαδίκτυο -τα δημοσίευσα και εγώ- διαβάζοντας αυτό του το βιβλίο όμως, κυριολεκτικά τον λάτρεψα.

O Τέλης Φράγκoς. Πρόεδρος της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων. μιλά για την εργοβιογραφία.

Μιλά για το έργο του, ο λογοτέχνης Θανάσης Λιακόπουλος.

Η Παυλάκου-Χριστακοπούλου, ειδική Γραμματέας της Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων, φιλόλογος, διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Καλαμάτας, αναλύει το ποιητικό του έργο.

Η Μηλίτσα. Διαβάζει η ηθοποιός Ευγενία Μανώλη. (Ανεβαίνει στο youtube)

Απαγγέλουν ποιήματά του, οι κυρίες, Νατάσα Παπαδάκη Ευγενία Μανώλη και Σταματία Δημητρακοπούλου.