Αρχείο κατηγορίας ΠΟΙΗΣΗ

Προκήρυξη βραβείου ποίησης πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μ. Πολυδούρη» στην Καλαμάτα.

Προκήρυξη βραβείου ποίησης πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μ. Πολυδούρη».

Βραβείο ποίησης πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μ. Πολυδούρη» προκηρύσσουν ο Δήμος Καλαμάτας, η Κοινωφελής Επιχείρηση «Φάρις» και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Μεσσηνίας.
Η αίτηση συμμετοχής πρέπει να συνοδεύεται από την ποιητική συλλογή, η οποία πρέπει να έχει εκδοθεί την προηγούμενη χρονιά της βράβευσης (για φέτος έκδοση μέχρι 31/12/2019), και κατατίθεται στη Γραμματεία της Κ.Ε «Φάρις» αυτοπροσώπως, ή ταχυδρομικά, στη διεύθυνση Αθηνών 99 , Β΄ Κτήριο Νέου Δημαρχείου, (τηλ. 2721360611 & 612), μέχρι 28 Φεβρουαρίου 2020, πριν από τη λήξη της προθεσμίας αυτής, σε πέντε (5) αντίτυπα, με την ένδειξη «Για το Βραβείο Ποίησης Μ. Πολυδούρη».
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να διαβάσουν αναλυτικά την προκήρυξη στην ιστοσελίδα του Δήμου Καλαμάτας

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΩΝ ΧΩΡΙΏΝ ΜΑΣ. ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ …ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΥ.

«Η ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΩΝ ΧΩΡΙΏΝ ΜΑΣ«.  ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ

Δεκαετίες τώρα,όπου κι`αν βρέθηκα ανά την υφήλιο,τέλη Ιουλίου και για ένα περίπου μήνα,επιστρέφω και «κατασκηνώνω« στον γενέθλιο τόπο μου,για να «ανεφοδιασθώ«με τις γεύσεις και τις μυρωδιές των αγαπημένων θερινών οπωρών (σύκα,αχλάδια,σταφύδα ,καρπούζια κ.α),για να με κρατούν άγρυπνο νοσταλγό του χωριού μου (Γλυκορρίζιον-Τριφυλίας-Μεσσηνίας).

Αυτή τη χρονιά όμως ,αλλά και τις τελευταίες προηγούμενες ,άφησα το χωριό μου με μια παράξενη πικρή γεύση που της έδωσα την ονομασία «η ερήμωση των χωριών μας« . Και το γράφω αυτό, γιατί στο αγαπημένο μου χωριό δεν έχω πλέον τη δυνατότητα να καθίσω απέναντι σε λίγους νέους άνδρες –γυναίκες, μόνιμους κατοίκους του χωριού και να κουβεντιάσουμε για τα τρέχοντα τοπικά και άλλα γενικότερα θέματα και αυτό γιατί , απλώς ,δεν υπάρχουν πλέον νέοι άνθρωποι στα χωριά μας .

Δυστυχώς,όποιος γεννήθηκε ,έζησε και μεγάλωσε σε χωριό και έχει κρατήσει τους δεσμούς του,  διαπιστώνει σήμερα με την πρώτη του επαφή ότι έχει επέλθει η πλήρης δημογραφική,πολιτική,οικονομική και πολιτιστική «απαξίωση« , διάβασε ερήμωση της υπαίθρου , των χωριών μας.

Και για να εννοήσουμε πλήρως τη πραγματική διάσταση του θέματος ,παραθέτω λιτά και απλά την πρόσφατα ιστορική και σημερινή παράμετρο του φαινομένου στο χωριό μου: 1955-70 μόνιμοι κάτοικοι περί τους 350…ένα εξατάξιο μονοθέσιο δημοτικό σχολείο με 65 μαθητές… αυτοδιοικητική κοινότητα.. 3 καφενεία. Σήμερα 2019:μόνιμοι κάτοικοι 37…το σχολείο καταργήθηκε πριν 28 χρόνια…δεν υπάρχει κοινότητα… δεν υπάρχουν καφενεία . Τη νέα γενιά αποτελούν τρείς οικογένειες με 9 παιδιά σχολικής ηλικίας.

Και δυστυχώς το πρόβλημα της ερήμωσης των χωριών μας θα επιδεινωθεί καθόσον είναι μέρος του γενικότερου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα μας , που σύμφωνα με τη τελευταία (πριν 3 μήνες) επιστημονική έρευνα του δημογραφικού εργαστηρίου του πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο πληθυσμός της Ελλάδος το 2035 μπορεί να μειωθεί από 10.4 εκ .έως 9.5 εκ, το δε 2050 από 10 εκ .έως 8.3 εκ.

Τα κοινωνικά προβλήματα και οι δυσάρεστες καταστάσεις που έχει επιφέρει η ερήμωση των χωριών μας είναι τα ίδια κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό , για να αναβαπτιστώ στα νάματα της γενέθλιας γης.

Σύμφωνα με τις τεκμηριωμένες εκτιμήσεις, τα πολυσύνθετα κοινωνικο/πολιτικο/οικονομικά αίτια που οδήγησαν στην ερήμωση της υπαίθρου γενικώς οφείλονται στην έξαρση της αστυφιλίας και στην εξωτερική  μετανάστευση που βίωσε η ελληνική κοινωνία μετά τον εμφύλιο πόλεμο και κατά τις δεκαετίες του 50 και 60. Είναι όμως καιρός  και τώρα δεν είναι αργά, να κάνουμε κάτι και να μη καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια , όπως λένε στο χωριό μου .

Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητος , είχα τις ευκαιρίες και δυνατότητες να γνωρίσω και ζήσω σε πολλές και διάφορες χώρες και να είμαι σε θέση να διατυπώσω , πέρα και πάνω από όποιες εθνικιστικές και κακώς εννοούμενες πατριωτικές θεωρήσεις και εξάρσεις, τεκμηριωμένα τη προσωπική μου άποψη/εκτίμηση , την οποία νομίζω μπορεί να συμμεριστεί κάθε καλοπροαίρετος και ελεύθερα σκεπτόμενος συμπολίτης, ότι ζούμε σε μια προικισμένη/ευλογημένη από πλευράς φυσικής, κλιματολογικής και ανθρωπίνου δυναμικού χώρα , που μπορούσε και  μπορεί σήμερα να ανταποκριθεί και αντεπεξέλθει στη τρέχουσα κρίση και προκλήσεις , αξιοποιώντας τα συγκριτικά αυτά κι` άλλα πλεονεκτήματα που διαθέτει.

Επί του θέματός μας , το ζητούμενο είναι να ξαναζωντανέψουν τα χωριά μας , να αναβιώσουν , να επανενταχθούν στη παραγωγική και πολιτιστική διαδικασία , να ανασάνουν δημογραφικά , να ξαναγίνουν  όπως κάποτε , η μήτρα της φυλής μας , όπως έχει αναγνωρισθεί ιστορικός.

Το πως θα γίνουν είναι το έτερον ζητούμενο , που μπορεί να φαίνεται και ακούγεται ονειρικό , είναι όμως εφικτό , με τη προϋπόθεση ότι θα υπάρξει κατάθεση , πολιτικής τόλμης , αποφασιστικότητας , φαντασίας   στην εξουσία , οργανωτικότητας και δια-πολιτικήςσυνεννόησης/συναντίληψης.

Φειδώμενος του  φιλόξενου χώρου της «Ε«, καταθέτω τηλεγραφικά την εξής πρότασή μου: Όπως πρέπει να υπάρχει Ενεργή εθνική συνεννόηση των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, στο ίδιο αυτό πνεύμα να εκπονηθεί , συνταχθεί και συμφωνηθεί ένα μακροχρόνιο στρατηγικό αναπτυξιακό πρόγραμμα δημογραφικής- κοινωνικής-οικονομικής ανασυγκρότησης των χωριών μας.

Με αίσθημα ιστορικής/πολιτικής ευθύνης , κυβέρνηση και δημοκρατικές αντιπολιτευτικές παρατάξεις , αφού παραμερίσουν τα ανόητα φληναφήματα και τις στείρες αντιπαραθέσεις να καθίσουν στο τραπέζι και να δεσμευτούν σε βάθος χρόνου σε ένα σύνθετο αναπτυξιακό πρόγραμμα , που θα στοχεύει στην αναβίωση , γενικώς της υπαίθρου

     Το «εργαλείο-όργανο« υλοποίησης του προγράμματος αυτού θα είναι οι νέοι μας , που στη σημερινή αρνητική συγκυρία διαγκωνίζονται στα περιθώρια των αστικών κέντρων , ψάχνοντας να βρουν μια ανασφάλιστη δουλίτσα που θα τους εξασφαλίζει την ημερήσια «φραπεδιά«. Το εθνικό αυτό πρόγραμμα , που μπορεί να ενισχυθεί από ανάλογα ευρωπαϊκά , θα απευθύνεται και θα προσκαλεί νέους για επιστροφή ή εγκατάσταση στα χωριά , με οικονομικούς και κοινωνικούς προνομιακούς όρους , που θα τους δίνουν τις δυνατότητες να ενταχθούν στο εν ευρεία εννοία γίγνεσθαι της αγροτικής οικονομίας και κοινωνίας.

Δεν είναι του παρόντος και δεν είμαι εξ αντικειμένου σε θέση να παραθέσω ιδέες και σχέδια δράσης και εκπόνησης , καθώς οι αρμόδιοι παράγοντες είναι ικανοί προς τούτο , το μόνο όμως που χρειάζεται είναι όραμα, θέληση  και συμμετοχική δράση.

Και μόνο η σκέψη ότι στα χωριά μας θα γίνονται γάμοι και βαφτίσια και θα μπορούμε να βρίσκουμε στο ιστορικό παζάρι της Κυπαρισσίας (απ`το 1902) ελληνικά, σκόρδα, κρεμμύδια, πατάτες και λεμόνια  και όχι εισαγόμενα από τη Κίνα , Αίγυπτο και Αργεντινή , αναθαρρεύει τους λιγοστούς εναπομείναντες «ακρίτες μας« να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της ιστορικής συνέχειας των χωριών μας.

                             Χρίστος Κοντοβουνήσιος- π.Πρέσβυς

                       Γλυκορρίζιον- Τριφυλίας-Αύγουστος- 2019   

Κοντοβουνήσιος, Χρίστος

Ο Χρίστος Κοντοβουνήσιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γλυκορρίζι Κυπαρισσίας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, Διεθνείς σχέσεις, Δίκαιο στην Αθήνα, Στοκχόλμη και στη Σορβόννη – Παρίσι. Το 1979 εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα.
Έχει υπηρετήσει σε διάφορες χώρες. Σήμερα είναι Πρέσβης της Ελλάδος στη Φινλανδία.
Ερωτοτροπεί με τη ποίηση, καθώς και με τη μετάφραση ξένης ποίησης (γαλλικής, αγγλικής, ρωσικής). Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές. Ως προς τη σύγχρονη ποίηση, θεωρεί ότι είναι πλέον προσωποπαγώς εγωκεντρική υπόθεση και προσδιορίζεται από τον ιδιωτικό χώρο καθενός.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2017) Από-Μύθο-Ποίηση, Λεξίτυπον
(2014) Όζει ελλυχνίων, Λεξίτυπον
(2013) Άλφα έως ωμέγα – 24 μύθοι, Λεξίτυπον
(2011) Βόρειο Σέλας, Λεξίτυπον
(2007) Αυστηρώς προσωπική υπόθεση ή Έλεος απ’ τις λέξεις, Δεδεμάδης

Σάββατο 10 Αυγούστου 2019, στο Ναό του Επικούριου Απόλλωνος, «Στην αυγή της πανσελήνου…»

Σάββατο 10 Αυγούστου 2019, στις 21:00 στο  Ναό Επικούριου Απόλλωνος.

«Στην αυγή της πανσελήνου…»

Τέσσερις κύκλοι τραγουδιών σπουδαίων ποιητών μελοποιημένοι από σπουδαίους συνθέτες. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η συναυλία και ως  μουσική των λέξεων. Ο λόγος, το τραγούδι και η κιθάρα μας ταξιδεύουν με φόντο το μοναδικό ναό του Επικούριου Απόλλωνος!

– Ο Γ.Ρίτσος, συναντά τον Μ. Θεοδωράκη μέσα από το έργο <<Επιτάφιος>>. Ο ίδιος ο ποιητής νιώθει την ανάγκη να προλογίσει το ποίημά του. Έτσι, ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό από πού εμπνεύστηκε το ποίημα, αλλά και τι θα ακολουθήσει.

– Ο Ο.Ελύτης συναντά τον Στ.Γυφτάκη μέσα από το έργο <<Τα Ρω του Έρωτα>>. Ο Ο. Ελύτης σε αυτή τη συλλογή προσπαθεί να φτιάξει ένα παιχνίδι. Παίζει με τις λέξεις, με τους ήχους και την ομοιοκαταληξία. Προσπαθεί να κάνει μια ελαφριά ποίηση, που αντί να πραγματεύεται σοβαρά και βαρυσήμαντα πράγματα,  ασχολείται με απλά, αστεία, καθημερινά συμβάντα.

– Ο Ν. Γκάτσος συναντά τον Μ. Χατζιδάκη μέσα από τραγούδια που αγαπήθηκαν πολύ από το κοινό. Από την γνωριμία τους προέκυψαν σπουδαία έργα όπως ο Ματωμένος γάμος, το θρυλικό «Χάρτινο το Φεγγαράκι», οι Αντικατοπτρισμοί και τόσα άλλα σπουδαία τραγούδια.

– Παραδοσιακά Ισπανικά ποιήματα διασκευασμένα από τον Φ.Γ. Λόρκα.

Τραγούδι: Κατερίνα Παλαιολόγου

Αφήγηση:Παναγιώτα Ηλιοπούλου

Κλασσική κιθάρα: Αντώνης Κουφουδάκης

Συνδιοργάνωση :Δήμος Οιχαλίας, Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Οιχαλίας

Κατά την εκδήλωση θα γίνεται συγκέντρωση τροφίμων μακράς διαρκείας από την Τράπεζα Αλληλεγγύης της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου μας με σκοπό την διανομή τους σε άπορες οικογένειες.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΚΩΣΤΑ ΖΩΤΟΠΟΥΛΟΥ.

…Όνοι ονείρου θριαμβεύουν στων Βαΐων τη χώρα

800px-Stavronikita_interior_and_Athos_peak_Aug2006

Διαδοχή

Υποδυόμενος τον αρχηγό
έπινε αργά κρασί απ’ της δυναστείας την κύλικα.
Εκρήξεις και πεδία μαχών,
αναβόσβηναν σώματα ματωμένα, ακίνητα,
στις λάμψεις αστραπών.
Για δηλητήριο και θυσία στους υπηκόους, μιλούσε.
Πίστεψαν λίγοι, αποδέχτηκαν πολλοί,
μέχρι ο επόμενος να τον διαδεχτεί.
Στο βάθος πράσινοι, δροσάτοι δρυμοί
και μια μορφή θεού τις καρδιές παρηγορούσε.

~.~

Οὐρανια ἐλαφρότητα

Μετά τις αστραπές
ελαφράδα τ’ ουρανού, ηρεμία
στον ορίζοντα κυματίζουν σκεπές,
ήχοι μακρινοί απ’ την εκκλησία.

 

Αρχίζει το μάθημά του ο οικονόμος του χρόνου:
«Το πέρας γεγονός
καμπάνες κτυπούν του πόνου
άγνωστος γέροντας ο νέος νεκρός,
η λύπη λυγίζει κάτω απ’ το βάρος
μεγάλων ονείρων, μικρών ευτυχιών,
παλαιών, μα και τόσο χθεσινών.
Ποτέ το πέρας δεν μας σβήνει το θάρρος».

~.~

Χώρα των Βαΐων

Όνοι ονείρου θριαμβεύουν στων Βαΐων τη χώρα.
Αυτή η εικόνα, παλαιά, τον κατακλύζει τώρα
ενώ βαδίζει μες στο πλήθος,
η φωτεινή άφιξη δεν ήταν μύθος.
Στο έδαφος της φαντασίας χαράς μέθη
αργοσβήνει τις εικόνες απ’ τα πένθη.

~.~

Ο αγένειος Ιησούς

Νέος αθώος με αίσθημα θριάμβου
σε θρόνο ουράνιου τόξου καθισμένος
ψηλά, σε φωτεινή νεφέλη,
κρατά ανοιχτή περγαμηνή.
Από τα πόδια του πηγάζουν ποταμοί.

Τριγύρω του σε τέσσερα σημεία
όντα φτερωτά της αποκάλυψης
μ’ ένα βιβλίο το καθένα,
άγγελος, μόσχος, λέων, αετός,
τα σύμβολα των ευαγγελιστών.
Εικόνα ψηφιδωτού με ιστορία αιώνων ταραχώδη.

Παριστάνει το όραμα αρχαίου προφήτη
που κι αυτός είναι μέσα στην ίδια εικόνα γυρτός
και περιδεής ατενίζει
με τεταμένες τις παλάμες των χεριών
σε θέση μπροστά από τα ώτα.
Εκστατικός πιστός, εμπρός στην αποκάλυψη.

Συλλαμβάνει τα άδηλα
με σύγχυση των αισθήσεων.
Ακούει με τις παλάμες των χεριών.
Όχι, δεν βασανίζεται από αμφιβολία,
φόβο αυταπάτης, αγωνία για βεβαιότητα,
τάση για έλλογη σύλληψη του μυστηρίου.

Ο αγένειος νέος τού συμβολίζει το μέγιστο
που ασφυκτιούσε πάντα μέσα του,
τη δύναμη πίσω απ’ την κτίση
που πίστεψε και πόθησε να του αποκαλυφθεί.

Κώστας Ζωτόπουλος, Τέσσερα ποιήματα