Αρχείο κατηγορίας ΠΑΠΑΦΩΤΙΟΥ Ε. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Πέμπτη 11 Μαΐου: Η Περιφέρεια Πελοποννήσου στην 1η έκθεση “Greek Panorama” στη Νέα Υόρκη.

Με μεγάλη επιτυχία και εντυπωσιακό αντίκτυπο στο αμερικανικό κοινό και τους επαγγελματίες του τουρισμού, παρουσιάστηκε στην 1η Έκθεση Greek Panorama, στη Νέα Υόρκη, το τουριστικό προϊόν και τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα της Περιφέρειας Πελοποννήσου ως ιδανικός τουριστικός προορισμός της Μεσογείου, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της προβολής της στην αμερικανική αγορά.

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου συμμετείχε με περίπτερο 30 τ.μ. στην έκθεση που έλαβε χώρα στις 12 & 13 Μαΐου 2017 στην αίθουσα Vanderbilt Hall, στην ανατολική είσοδο του εμβληματικού και κομβικού Grand Central Terminal, στην «καρδιά» του Manhattan, όπου 750.000 είναι οι καθημερινοί επισκέπτες.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης επισκέφτηκαν το περίπτερο της Περιφέρειας και ενημερώθηκαν για τις δυνατότητες που προσφέρει η Πελοπόννησος στους επισκέπτες, δεκάδες χιλιάδες Νεοϋορκέζοι, αλλά και τουρίστες από άλλες χώρες, καθώς επίσης και σημαντικοί παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας της Ν. Υόρκης όπως ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, η βουλευτής Carolyn Maloney, οι Μόνιμοι Αντιπρόσωποι της Ελλάδος και της Κύπρου στον ΟΗΕ, πρέσβεις Αικατερίνη Μπούρα και Κορνήλιος Κορνηλίου, αντίστοιχα, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος, Δρ. Κωνσταντίνος Κούτρας, ο Πρόξενος Μάνος Κουμπαράκης, η διευθύντρια του Γραφείου Τύπου της Ελλάδος στα Ηνωμένα Έθνη Αθανασία Παπατριανταφύλλου, η διευθύντρια του ΕΟΤ ΗΠΑ και Καναδά Γρηγορία Καματερού, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης Πέτρος Γαλάτουλας, η πρόεδρος του ΔΣ της Atlantic Bank Νάνσυ Παπαϊωάννου, o τουριστικός επιχειρηματίας Peter Vlitas του Travel Leaders Group, καθώς επίσης προσωπικότητες και διάσημοι φίλοι της Ελλάδας.

Στο περίπτερο της Περιφέρειας ο Ελληνοαμερικανός υπερμαραθωνοδρόμος Dean Karnazes, παρουσίαζε και υπέγραφε το βιβλίο του “The road to Sparta”, προβάλλοντας την πολιτισμική κληρονομιά της Πελοποννήσου.

Την Περιφέρεια Πελοποννήσου εκπροσώπησε ο Εντεταλμένος σύμβουλος της Περιφέρειας κ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου ο οποίος είχε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και τον Πρόεδρο της Παγκόσμιας Παγκορινθιακής Ομοσπονδίας κ. Πέτρο Δούκα, όπου έκανε ιδιαίτερη αναφορά για τον παραγωγικό πλούτο της Περιφέρειας, στα πλεονεκτήματα της Πελοποννήσου, στο υψηλό αίσθημα φιλοξενίας, στις επιτυχείς δράσεις εξωστρέφειας και στην περαιτέρω προβολή και προώθηση της Πελοποννήσου στην Αμερικανική Αγορά.

Η Περιφερειακή Αρχή με συντονισμένες δράσεις, με οργάνωση και σε συνεργασία με την Εκκλησία, την Ομογένεια και τις Προξενικές Αρχές θα ανακοινώσει τις νέες δράσεις για την αγορά των ΗΠΑ, η οποία είναι δυναμική και φιλική προς τις Περιφέρειες.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι κατά τη διάρκεια της έκθεσης η Περιφέρεια διένειμε ενημερωτικό υλικό του περιοδικού «Greece Is Peloponnese» καθώς και ειδικούς θεματικούς οδηγούς.

Στο ειδικό περιοδικό «Hellas Blu», το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά και θα διανέμεται αποκλειστικά στην αμερικανική αγορά, και όπου μοιράστηκαν πάνω από 20.000 τεύχη, η Πελοπόννησος είχε προνομιακή προβολή με 8 σελίδες αφιέρωμα.

Την Πέμπτη 11 Μαΐου, η Περιφέρεια Πελοποννήσου μαζί με την Πελοπόννησος Α.Ε. συμμετείχαν στην Ημέρα Επαγγελματιών της Greek Panorama, στο χώρο του ελληνικού «Kellari» και είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν με τουριστικούς πράκτορες, στελέχη τουριστικών επιχειρήσεων, επαγγελματίες του τουρισμού και δημοσιογράφους από την Νέα Υόρκη και τα γειτονικά μεγάλα αστικά κέντρα, να ενημερώσουν για τις εμπειρίες που μπορεί να προσφέρει ο προορισμός, αλλά και για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους και να διερευνήσουν νέες συνεργασίες. Ο αριθμός των συναντήσεων υπερέβη κατά πολύ τον αριθμό των προγραμματισμένων.

Η Περιφέρεια, με την ουσιαστική πολιτική που εφαρμόζει, ανοίγει νέες προοπτικές ανάδειξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Πελοποννήσου και της χώρας. Προωθεί αναπτυξιακές και τουριστικές σχέσεις με νέες αγορές. Η αγορά της Αμερικής είναι ιδιαίτερα φιλική για την Πελοπόννησο και για την πατρίδα μας και απαιτούνται συνεχείς επαφές. Η Περιφέρεια συμμετέχει και έχει ζωντανή παρουσία σε κάθε εκδήλωση για την προβολή της Πελοποννήσου και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της. Αναπτύσσει δραστηριότητες φιλικές στην επιχειρηματικότητα, που στόχο έχουν τον εμπλουτισμό και τη βελτίωση του επιπέδου του τουριστικού προϊόντος της χώρας, και των προσφερόμενων υπηρεσιών, βασιζόμενη σε πνεύμα συνεργασίας, αλληλεγγύης και γνώσης των προβλημάτων.

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου

Εντεταλμένος Σύμβουλος Πελοποννήσου

Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

Ευχες απο τον Αποστολο Ε. Παπαφωτιου για τα Χριστουγεννα και την νεα χρονια 2015.

Ευχές Χριστουγέννων

Ο “ἐν Σαρκὶ φανερωθείς” Χριστός
μας καλεί όλους
σε νηφάλια αναθεώρηση της συμπεριφοράς μας
σε αυτοκριτική του ρυθμού της ζωής μας.

Ο “ἐν Σπηλαίῳ γεννηθείς” Χριστός
μας οδηγεί όλους
σε μια συνειδητή στροφή προς τη λιτή, ταπεινή και
αλληλέγγυα ζωή που ζητά την ελευθερία της
από το παθιασμένο κυνήγι του υλικού πλούτου,
των πλασματικών αναγκών, των περιττών ανέσεων,
των ευημερούντων αριθμών.

Ο “προαιώνιος Λόγος” μας διαμηνύει
να σταθούμε όρθιοι στη ζοφερή πραγματικότητα
να ξεπεράσουμε την κρίση, την παρακμή
τα ποικίλα αδιέξοδα, σε κοινωνία μετοχής
και σε πνεύμα δικαιοσύνης.

Ευφρόσυνα και Ευλογημένα Χριστούγεννα
Καλή και Δημιουργική Χρονιά
με Φωτισμό και Ελπίδα.

Δρ. Απόστολος Ε. Παπαφωτίου
Εντεταλμένος Σύμβουλος Πελοποννήσου
Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π.

ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ε. ΠΑΠΑΦΩΤΙΟΥ.

Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου ο Απόστολος Ε. Παπαφωτίου.

Από την τελετή του όρκου καθομολόγησης του Διδάκτορος της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Αποστόλου Ε. Παπαφωτίου. Το θέμα της Διατριβής είναι: “Η Βασιλική του Αγίου Λεωνίδη στο Αρχαίο Λιμάνι του Λεχαίου, Μνημειακή Τοπογραφία της Χριστιανικής Κορίνθου (Παλαιοχριστιανικοί Ναοί)”.

Ετησια Γενικη Συνελευση της Επιτροπης Χωρων Βαλκανικης & Ευξεινου Πόντου.

Γενική Συνέλευση της Επιτροπής Χωρών Βαλκανικής & Ευξείνου Πόντου

18 Ιουνίου 2014 στις 8:37 μ.μ.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου Απόστολος Ε. Παπαφωτίου εκπροσωπώντας τον Περιφερειάρχη  κο. Πέτρο Τατούλη και την Περιφέρεια Πελοποννήσου συμμετείχε στην ετήσια Γενική Συνέλευση της Επιτροπής Χωρών Βαλκανικής & Ευξείνου Πόντου πού έλαβε χώρα στην Τουρκία, στην Αδριανούπολη, από τις 12 έως 15 Ιουνίου 2014. Η Συνέλευση διοργανώθηκε από το Δίκτυο των Παράκτιων Περιφερειών της Ευρώπης (CPMR), την Επιτροπή των Χωρών της  Βαλκανικής & του Ευξείνου Πόντου (BBSRC) και την Επαρχία της Αδριανουπόλεως.

Στη Συνέλευση παρευρέθηκαν υπουργοί, περιφερειάρχες, βουλευτές, δήμαρχοι, πρόεδροι και μέλη διοικήσεων, αιρετά μέλη συμβουλίων, αξιωματούχοι, επιστήμονες, ερευνητές, δημοσιογράφοι των κρατών μελών και των χωρών της Βαλκανικής και της Μαύρης Θάλασσας καθώς και εκπρόσωποι χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και περιφερειακών οργανισμών.

Η Γενική Συνέλευση ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη, με ποικιλία θεμάτων, με εμπεριστατωμένες και υψηλού επιπέδου εισηγήσεις των συμμετεχόντων. Εστίασε κυρίως σε προγράμματα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας. Πιο συγκεκριμένα, για την Προγραμματική Περίοδο 2014-2020, είναι υπό διαμόρφωση το INTERREG EUROPE 2014-2020 (αφορά και τη Μακροπεριφέρεια Αδριατικής – Ιονίου), το διασυνοριακό Πρόγραμμα «Λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας», το διακρατικό Πρόγραμμα «Βαλκανικής-Μεσογείου» και το διακρατικό Πρόγραμμα του Δούναβη.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις συνέργειες  και τις συνεργασίες των Περιφερειών της Βαλκανικής και της Μαύρης Θάλασσας με τις κεντρικές κρατικές αρχές, προκειμένου να ενισχυθεί η τομεακή συνεργασία και ο διάλογος ώστε να υπάρξουν οφέλη σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.

Επίσης επισημάνθηκε ότι τα νέα χρηματοδοτικά μέσα και εργαλεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης  για την περίοδο 2014-2020 προσφέρουν πολλές δυνατότητες ανάπτυξης για τις χώρες των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας μέσω διαπεριφερειακών έργων.

Κύριοι στόχοι της Επιτροπής Χωρών Βαλκανικής & Ευξείνου Πόντου είναι να ενθαρρύνει τον διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε. και των Χωρών της Βαλκανικής και του Ευξείνου Πόντου και να αποτελέσει ένα διαρκές θεσμικό πλαίσιο όπου να υποστηρίζει και να βελτιώνει τις σχέσεις τους στο πλαίσιο της διεύρυνσης.Επίσης στοχεύει στην ενίσχυση της διαπεριφερειακής συνεργασίας και στην ανάπτυξη κοινών σχεδίων σε τομείς όπως ο τουρισμός, το περιβάλλον, οι μεταφορές και οι επιχειρήσεις. Όλοι αυτοί οι τομείς αποτελούν όρους για αποκατάσταση σταθερότητας και αναπτυξιακής προοπτικής στις περιοχές αυτές.

Ο Αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου κος Απόστολος Ε. Παπαφωτίου επεσήμανε τον ρόλο των περιφερειακών πρωτοβουλιών, των οργανισμών οι οποίοι μέσω των κατάλληλων μηχανισμών στοχεύουν στον καλύτερο και αποτελεσματικότερο συντονισμό της οικονομικής ανάταξης των περιοχών. Τόνισε επίσης,τη σημαντικότητα των περιφερειακών υποδομών για τη διασφάλιση της διασύνδεσης των περιοχών, γι’ αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη ανάπτυξης στενής συνεργασίας, συντονισμού επενδυτικών στρατηγικών και από κοινού διαμόρφωσή προτεραιοτήτων όσον αφορά τους κρίσιμους τομείς. Στον τομέα του Τουρισμού που ήταν πρωτεύον θέμα της διαβούλευσης πρότεινε ότι η ονομασία Μαύρη Θάλασσα, δεν αποτελεί ένα «καθαρό» brand name, μεταφέρει αρνητικό περιεχόμενο για την περιοχή και γι’ αυτό πρέπει να χρησιμοποιείται η αρχαία ελληνική ονομασία «Εύξεινος Πόντος», ως φιλόξενη θάλασσα που ενώνει τους λαούς και προσφέρει ανοικτή φιλοξενία.

Τέλος αναφέρθηκε και στη συγκρότηση μιας Μακροπεριφέρειας η οποία θα λειτουργεί σαν πλατφόρμα συνεργασίας και σύμπλευσης Περιφερειών με κοινά χαρακτηριστικά και κοινούς στόχους.

 

Οι Περιφέρειες αποτελούν πηγή ειρήνης,συμφιλίωσης και ανάπτυξης για τις περιοχές της Βαλκανικής και της Μαύρης Θάλασσας και ως εκ τούτου, η συνεργασία τους είναι ένα βασικό εργαλείο για τη σταθεροποίηση ορισμένων χωρών.

Η Περιφέρεια Πελοποννήσου με την ουσιαστική αυτή συμμετοχή της αποβλέπει στο να γίνουν τα Βαλκάνια και οι περιοχές της Μαύρης Θάλασσας χώροι οικονομικής ανάπτυξης και στενής εμπορικής συνεργασίας.

Διαθέτει μια δυναμική παρουσία και μέσα από συνεχείς δράσεις και ενέργειες είναι σε θέση να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει τις σημερινές δύσκολες συγκυρίες, με την εφαρμογή και τη διαμόρφωση στρατηγικών συνεργασιών και έργων, με την προώθηση και αξιοποίηση σύγχρονων χρηματοδοτικών εργαλείων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ε. ΠΑΠΑΦΩΤΙΟΥ

ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Ε.Μ.Π.

ΤΟ ΕΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ε. ΠΑΠΑΦΩΤΙΟΥ.

Η απόφαση της καταδίκης του Ιησού Χριστού

 Το έγγραφο της απόφασης της καταδίκης του Ιησού Χριστού παρέμεινε μέχρι το 1309 μ.Χ. τελείως άγνωστο, οπότε βρέθηκε στην πόλη L’Aquila της Κεντρικής Ιταλίας (κοντά στην οποία έχει ανακαλυφθεί η αρχαία ρωμαϊκή πόλη του Αμιτέρνο, όπου βρέθηκε το σπίτι του Ποντίου Πιλάτου). Το 1381 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του Πατριάρχου Ιερεμίου. Μεταφράστηκε από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο, κατά το έτος 1643:

«Τω εβδόμω και δεκάτω Τιβερίου Καίσαρος, Βασιλέως Ρωμαίων, μονάρχου ανικήτου, Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου, κατά τον ημέτερον μερισμόν των Εβραίων τετράκισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και καταβολής των Ρωμαίων βασιλείας έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του ιερού βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί υπάτου του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου και Μάρκου Συννίου και ανθυπάτου του Ιλλιρικού Παλιστέρα, κοινού διοικητού της χώρας των Ιουδαίων Κουίντου Φλαβίου, επί της διοικήσεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της Κάτω Γαλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας αρχιερωσύνης Άννα και Καιάφα Αλλιάσου και Ματίλ μεγιστάνων εις τον ναόν, Ραμπάλ Αμαμπέλ Πιοκτένου εκατόνταρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιερουσαλήμ Σουμπιμασάξιου Ποπιλίου Ρούφου.

Εγώ Πόντιος Πιλάτος, ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων, επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και κατακρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησού λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, και από πατρίδος Γαλιλαίας, άνθρωπον στασιώτη κατά τον Νόμο του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Ρωμαίων Τιβερίου Καίσαρος και ορίζω και αποφαίνομαι τον θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των άλλων κατά το συνήθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων πλουσίων και φτωχών, ουκ έπαυσε θορύβους εγείρων, ενοχλείν την Ιουδαίαν ποιών εαυτόν Υιόν Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ, απειλών φθοράν της Ιερουσαλήμ και του Ιερού Ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος και τολμήσας εισελθείν μετά βαϊων θριαμβευτής και πλείστου όχλου ώσπερ τις Ρήξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ι. Ναόν και διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον Κουϊντον Κορνήλιον περιάξαι τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ δεδεμένον, μαστιζόμενον και ενδεδυμένον πορφύραν, εστεφανωμένον ακάνθινω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί ώμου αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς μεθ’ ού βούλομαι συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλας, της νυν Αντωνιανής, αναχθήναι δε Αυτόν τον Χριστόν παρρησία επί το όρος των κακούργων ονόματι Κολβάριον, ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω σταυρώ εις κοινόν θεώρημα πάντων των κακούργων, και άνω του σταυρού τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί γλώσσας τον

ΙΗΣΟΥΣ ΑΛΟΝ Ο ΙΛΗΣ ΙΟΔΑΜ (Εβραϊστί)

ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ (Ελληνιστί)

ΙΕΖΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥΣ ΡΕΞ ΙΟΥΔΑΙΟΡΟΥΜ (Ρωμαϊστί).

Ορίζομεν ουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεις και ποιότητος τομήσαι απερισκέπτως της τοιαύτην εμποδίσαι δίκην, ως υπ’ εμού ωρισμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν της αυτομολίας τούτου, Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους Νόμους της των Ρωμαίων Βασιλείας.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ

– Από της φυλής Ισραήλ : Ρωδιέ, Δανιήλ, Ραμπινήλ, Ιονακείν, Μπανικάν, Ροτάμ, Ιουταβέλ και Περκουλάμ.

– Από της Βασιλείας και ηγεμονίας Ρωμαίων : Λούκιος, Σεξτίλιος και Μαξιμίλιος.

– Από των Φαρισσαίων : Μπαρμπάς Συμεών και Μπονέλη.

– Από των υπάτων και δικαστών των Ρωμαίων : Λούκιος, Μπαντάνης, και Μακαρόλας.

– Από της αρχιερωσύνης : Ρωάν, Ιουάδους και Μπουκασόλης.

– Νομικός δημόσιος από των εγκλημάτων των Εβραίων Μπουτάν».

ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ.

ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ (Λεηλασία και Διαρπαγή από τον Λόρδο Έλγιν)

Το 2ο Γυμνάσιο Κορίνθου συνεχίζοντας την έντονη παρουσία του σε μαθητικά και κοινωνικά δρώμενα και στον αγώνα για το ‘‘νόστιμον ήμαρ’’  των ξενιτεμένων γλυπτών του Παρθενώνα, προσκάλεσε την Δρ. Αρχαιολόγο κα Έλενα Κόρκα, προϊσταμένη της Εφορ…

Περισσότερα …

“Το παλικαράκι του Ήλιου” της Παυλίνα Μπεχράκη. Γράφει ο Απόστολος Ε. Παπαφωτίου.

Παυλίνα Μπεχράκη “Το παλικαράκι του Ήλιου” (Μάθημα επιβίωσης)

«Το παλικαράκι του ήλιου» είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου της εικαστικού και λογοτέχνιδας κας Παυλίνας Μπεχράκη που από το 2007 εμφανίζεται επίσημα στο χώρο των γραμμάτων με 6 ποιητικές συλλογές μέχρι σήμερα. Οι προηγούμενες ποιητικές συλλογές της ήταν :Το 2007 παρουσίασε την ενότητα  με τίτλο«Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ», συνέχισε το 2009 με την  «ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ», το 2010  με την ποιητική συλλογή «ΠΗΛΙΝΟΙ ΘΕΟΙ», το 2011 με τον ποιητικό λόγο  «ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ », το 2012  με μια ποιητική ενότητα «ΕΝΑ ΡΥΑΚΙ ΑΠΟ ΦΩΣ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ», με θέμα και περιεχόμενο την πατρίδα μας. Ένα οδοιπορικό μέσα στο χρόνο. Μια αντίστιξη του λαμπρού και ηρωικού παρελθόντος της και του ταπεινωτικού σήμερα,  και το 2013 ένα ποιητικό αφιέρωμα στην Κύπρο μας, με τίτλο «ΕΠΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ ΗΛΩΝ», ένα οδοιπορικό μνήμης στην κομματιασμένη γη της. Το δασύφυλλο δένδρο της ποιητικής τέχνης της συγγραφέα βλάστησε το 2007, διακλαδώθηκε τα επόμενα χρόνια σε πολλούς κλάδους, που ο τελευταίος είναι το έβδομο βιβλίο, με τίτλο «Το παλικαράκι του ήλιου» και υπότιτλο μάθημα επιβίωσης . Αυτό είναι ένα ιστορικό κοινωνικό αφήγημα το οποίο αποτελεί μια αληθινή ιστορία και έχει κεντρικό ήρωα ένα μικρό δεκάχρονο αγόρι που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στη δραματική δεκαετία στην Ελλάδα του 1940 – 1950.

Όπως η ίδια αναφέρει στον πρόλογο της,μεταξύ άλλων, : «….. Εκείνη η μαύρη εποχή είναι γεμάτη με μαθήματα ψυχικής αντοχής, θάρρους, ηρωισμού, μικρών-μεγάλων,γύρω από τον πανικό του ίδιου θανάτου, του χάους, της πείνας». Η κα Μπεχράκη μεταφέρει σε μας με το νέο της πεζογράφημα ένα  μάθημα επιβίωσης, μια δική της προσωπική εμπειρία που αφορά ένα αγαπημένο της πρόσωπο. 

Εάν θέλουμε να εμβαθύνουμε στο νόημα του ηρωικού 1940, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όλα τα ιστορικά γεγονότα, καθώς ανήκουν στο χώρο του πνεύματος και γενικά στο χώρο της ελευθερίας του ανθρώπου,δεν κατανοούνται με γενικούς άκαμπτους νόμους, όπως εκείνοι που ισχύουν για ταφυσικά φαινόμενα, αλλά με μια εξατομικευμένη ανάλυση τους. Αυτό το σημαντικό ρόλο, στην κατανόηση του 1940, παίζει η εξατομικευμένη περίπτωση του μικρού Βλάσση που αναφέρεται στο βιβλίο.

Μέσα απ’ αυτήν την αφήγηση θέλει η συγγραφέας να δώσει το μήνυμα του ηρωισμού, της αυτοθυσίας και του αγώνα ενάντια στον εχθρό, να ‘δώσει ένα μάθημα για τα σημερινά παιδιά’όπως τονίζει η ίδια, μια φωτεινή διδαχή, ένα ζωντανό παράδειγμα στην ανηφορική πορεία τους. Το βιβλίο χωρίζεται σε 10 μικρά κεφάλαια, συνολικά 100 περίπου σελίδων που διανθίζονται από ενδιαφέρον επίκαιρο φωτογραφικό υλικό από 38 φωτογραφίες.

Έχει γλώσσα απλή δημοτική, στρωτή και ομοιογενή ο λόγος της έχει ροή, μεστότητα, το ύφος της είναι λιτό. Οι περιγραφές των γεγονότων είναι απέρριτες, έχουν χαρακτήρα αφηγηματικό με ακρίβεια και σαφήνεια. Δεν υπάρχουν διάλογοι που θα μπορούσαν να έχουν μυθιστορηματική εξέλιξη. Οι κουβέντες των δρώντων προσώπων είναι συγκεκριμένες και εξυπηρετούν την αφήγηση. Δίνονται όμως οι χαρακτηρισμοί των ατόμων που σχετίζονται με τον κεντρικό ήρωα. Η συγγραφέας μας δίνει την δυνατότητα να κατανοούμε τις ψυχικές καταστάσεις, τις συγκινήσεις, τις εντάσεις τους. Με ουσιαστικό και διεισδυτικό λόγο κάνει καθαρότερη την ανθρωπιά των ηρώων του διηγήματος.

Ο μικρός Βλάσσης, το δεκάχρονο Ελληνόπουλο, θ’ αρχίσει να ζει τη φρίκη του πολέμου από τη στιγμή που θ’ αποχωριστεί τον πατέρα που φεύγει για το μέτωπο. Πρώτη περήφανη πράξη : προσπαθεί να κρύψει τα δάκρυα του. Νιώθει πως πρέπει να στηρίξει τη μητέρα και τ’ αδέρφια του. Δεν ξεχνά πως ο πατέρας του τον θεωρούσε πιο τολμηρό από τα αλλά παιδιά του. 

Παράλληλα φτιάχνει ομάδα συμπαράστασης από φίλους που πηγαίνουν στο νοσοκομείο και τραγουδούν για τους στρατιώτες.

Η μητέρα και ο πατέρας είναι για το μικρό Βλάσση ηγετικές μορφές, σεβαστές. Η μάνα, κόρη παπά – δασκάλου, ο πατέρας Συνταγματάρχης, μια στέρεη προσωπικότητα στην υπηρεσία του καθήκοντος.

Είναι εκείνο το παιδάκι που ντύνεται παπαδάκι και ακολουθεί τον παππού στην Κυριακάτικη λειτουργία, που κάθε βράδυ προσεύχεται για το καλό όλων, που δίνει κουράγιο στη μάνα με τα γλύκα του λόγια: «Μην είσαι λυπημένη μανούλα κάνε κουράγιο, σε χρειαζόμαστε διπλά τώρα που λείπει ο πατέρας…..» (σελ.21).Είναι ο ίδιος που ξεφεύγει από ένα στούκας που τον κυνηγούσε, που ζει την πείνα και τη στέρηση αγαθών, που ζούσαν χιλιάδες άλλοι, που τα αντιμετωπίζει με θάρρος μεγάλο και με κίνδυνο της ζωής του, που ακούει τις αφηγήσεις του πατέρα για τις εμπειρίες του στους πολέμους και γέμιζε από περηφάνια για τον άξιο πάτερα, που συμμετέχει στην εύρεση τροφής και στην επεξεργασία της, που υψώνει το ανάστημα του στον άγριο Γερμανό γιατρό που έκανε κατάληψη του σπιτιού τους και του λέει:«Το σπίτι αυτό είναι δικό μας. Παραμέρισε να περάσουμε» (σελ.58), και σώθηκε τελικά από την παρέμβαση  του πατέρα του, που ζήτησε συγγνώμη.

Είναι εκείνο το παιδί που φροντίζει πάντα να κάνει το καθετί με τον πιο καλό δυνατό τρόπο, που ορμά πάνω στον Γερμανό και τον δαγκώνει όταν πήραν τον Μίμη τον αδερφό του για τη φυλακή. (Τον είχαν κατηγορήσει  για αντιστασιακή δράση ). (σελ.76-77). Η αφοβία και η μεγάλη τόλμη του Βλάσση πολλές φορές είχε προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στους γονείς του. Για τις επιδόσεις του και τις όλες ενέργειες του, του είχαν δώσει το παρατσούκλι «σαλταδόρος».  Ο Βλάσσης ήταν ο ριψοκίνδυνος και αυτό το ήξεραν όλοι και αυτό τον γέμιζε περηφάνια.(σελ.78)

Μέσα όμως από την εξιστόρηση του μικρού δεκάχρονου αγοριού του Βλάσση, η συγγραφέας παράλληλα και με διακριτικές παρεμβολές μας δίνει μια συνοπτική εικόνα της ιστορίας της δεκαετίας εκείνης με τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα, με την πιο αμερόληπτη κι αντικειμενική κατάθεση.

Το ένατο (9ο) κεφάλαιο περιέχει πολιτική ανάλυση μεγάλης σπουδαιότητας. Σε αυτό καταγράφεται και αναλύεται ο Διχασμός, τα πραγματικά γεγονότα, οι σχέσεις των ανθρώπων, οι ενστικτώδεις αντιδράσεις, συνδεδεμένα όλα με ουσιαστικές παραινέσεις της συγγραφέως, ξεπερνώντας τη συναισθηματική προσέγγιση. «Η γενιά  του 1940, ήταν μια ηρωική γενιά, που εξαγόρασε με θυσίες, πόνο, δάκρυα και θάνατο το δικαίωμα να ζούμε εμείς ελεύθεροι. Ήταν η γενιά των Ελλήνων που πίστεψε πως τελικά σ’ αυτό τον αγώνα θα νίκησε το δίκιο και η ελπίδα, θα νικήσει ο άνθρωπος. Σε αντίθεση με τη δική μας γενιά, που εβδομήντα χρόνια μετά, εδώ στη μικρή μέγιστη πατρίδα μας, που το δίκιο και η ελπίδα είναι προς εξαφάνιση, μόνο αγρυπνάει προς το παρόν…».(σελ.74).

Το Αλβανικό Έπος του 1940, η κατοχή, η πείνα, τα αντίποινα των κατακτητών, η βαρβαρότητα του εχθρού, ο εμφύλιος πόλεμος περνούν μες από τις σελίδες του βιβλίου ταχύτατα με πυκνότητα γραφής,ανθρώπινα με τα μάτια του ευαίσθητου πολίτη. Για τον δοσιλογισμό θα πει η συγγραφέας με παρρησία και με απόλυτο τρόπο: «Ο δοσιλογισμός ήταν στίγμα, ήταν ντροπή, έφερε το στίγμα της προδοσίας,ήταν αποτρόπαιο εθνικό φαινόμενο, ασυγχώρητο».(σελ.81-82)

Θα μας μιλήσει ακόμα, στη σελίδα 91, για “το χρέος το λεγόμενο « κατοχικό δάνειο»,που μέχρι σήμερα  δεν αποπληρώθηκε και που ακόμα είναι ανοιχτό, αυτή η διατύπωση «για μελλοντική χρήση» παραπέμπει ρητά στην υποχρεωτική πληρωμή, δίχως ημερομηνία λήξης, και που τότε μάλιστα με πολύπλοκους υπολογισμούς ανερχόταν –από τους ιδίους τους Γερμανούς εκτιμήθηκε – σε 476 εκατομμύρια μάρκα. 

 Και το δυστύχημα είναι πως ενώ το είχαμε τόσα ανάγκη αυτό το χρηματικό ποσό, ποτέ δεν το απαιτήσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Από τότε, μέχρι αυτή τη μαύρη ώρα, που η πατρίδα μας βγήκε ζήτουλας στη χώρα που μας χρωστάει, όχι μόνο δεν απαιτήσαμε τα οφειλόμενα, αλλά υπάρχει δέσμευση στα μνημόνια να μην γίνει κανένας συμψηφισμός …”     


 Θα μας καταθέσει ακόμη μεγάλες αλήθειες  και μια τραγική πραγματικότητα για τη χώρα μας, για την πατρίδα μας, για την Ελλάδα  και θα μας δώσει μια όψη απερίγραπτου ήθους,με τις σκέψεις και τις κρίσεις υψηλού πατριωτικού φρονήματος και συνεχίζει στην ίδια σελίδα (91):

“………Κι αν ανακαλέσουμε τους σιγανούς ήχους  της μνήμης, τους πανηγυρικούς, τους γιορταστικούς, τους ελπιδοφόρους, στην Ευρώπη,όταν ελευθερώθηκε κι αφουγκραστούμε αυτούς, της δικής μας πατρίδας, η ψυχή μας θα πονέσει, θα γεμίσει θλίψη, θα οργιστεί. Γιατί  μέσα στο στρόβιλο της χαράς και της προσμονής  για ένα καλύτερο μελλούμενο για όλους τούς λαούς, μόνο η πατρίδα μας δε συμμετείχε 

Γονατισμένη από τη φτώχεια, κατεστραμμένη, μαυροφορεμένη από τους σκοτωμούς, διχασμένη από μίσος, που άλλοι στάλαξαν στην ψυχή της, προσπάθησε επί χρόνια να ρίξει βάλσαμο  στις ανοιχτές βαθιές πληγές τηςπου αιμορραγούσαν. Τόσο ο πόλεμος και η κατοχή επί τεσσάρα σχεδόν χρόνια, όσο και ο εμφύλιος στη συνέχεια, αποδεκάτισαν και ξεσπίτωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Τα θύματα ήταν πάρα πολλά. Η πείνα, οι φόνοι, η προσφυγιά,αποδεκάτισαν τον άμαχο πληθυσμό.   

Οι σύμμαχοι όχι μόνο μας άφησαν στην τύχη μας, αφού το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πώς θα εξασφαλίσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα με κάθε τρόπο και μέσο,έβαλαν το χέρι τους στον αδελφοκτόνο σπαραγμό που σαν Πόντιοι Πιλάτοι τον ονόμασαν «ελληνικό εμφύλιο».”

Αξίζει να τονίσουμε πως η συγγραφέας στο βιβλίο με τη μεστή, όμορφη, καλογραμμένη αφήγηση της μας δίνει μια πλήρη εικόνατης παραδοσιακής, ελληνικής, πολυμελούς οικογένειας, οπού δεσπόζουν τα ήθη, τα έθιμα, οι παραδόσεις και προ πάντων η αγάπη, η ενότητα, ο σεβασμός, αρχές και ιδανικά που καταξιώνουν  και στεφανώνουν την ανθρώπινη υπόσταση και την καθιστούν συμβατή με τις αρχές της κοινωνικότητας. Η οικογένεια κινείται το ίδιο άνετα και στους ρυθμούς της φύσης και της πόλης. Κοινό γνώρισμα και στα δύο η σύμπνοια τους που ήταν μεγαλύτερη από την αυτοσυντήρηση. Ακόμα η συμμετοχή όλων στις εργασίας της οικογένειας , η κατανομή αυτών  και η συνεργασία μεταξύ τους.

Ο πατέρας Συνταγματάρχης καταγόμενος από μια μεγάλη οικογένεια της Μάνης ευτύχησε να δει τα παιδιά του και να τα καμαρώσει: Τον Βλάσση και τον Μίμη αξιωματικούς του στρατού, τον Θοδωρή στρατιωτικό γιατρό και την κόρη του την όμορφη Ελένη καθηγήτρια φιλόλογο με σπουδές στη μουσική και στη φιλοσοφία.(σελ.109).

Στον επίλογο  του βιβλίου της η συγγραφέας μας αποκαλύπτει,πως το μικρό 10χρονο αγόρι, είναι ο αγαπημένος της σύντροφος Βλάσσης, που το ονόμασε «Το παλικαράκι του ήλιου» και αυτό όχι τυχαία, γιατί πραγματικά σε μια τραγική εποχή για την πατρίδα μας, άνθρωποι, σαν τον μικρό Βλάσση υπήρξαν φως,ζεστασιά, παρηγοριά κι ελπίδα.

Έτσι το βιβλίο, εκτός από τη λογοτεχνική του αξία, έχει και μια άλλη προσωπική διάσταση, αυτή του αντικειμένου αφιέρωσης. Με αυτό το βιβλίο εκδηλώνει απερίφραστα την αγάπη προς τον σύντροφο της. 

 Η δημιουργός σχεδίασε το έργο. Έβαλε στο χαρτί ότι ήταν δυνατό να αποδοθεί με λέξεις. Οι λέξεις όμως δεν μπορούν παρά να εκφράσουν ένα μέρος του ονείρου. Τα υπόλοιπα δεν είναι στο χειρόγραφο.Δημιουργούνται μέσα μας και λαμβάνονται ως μηνύματα και ως διαπιστώσεις:  

 Α) Η ιστορία  γράφεται και αποτελείται από μικρές ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που τις βιώνουν και δημιουργούν την μεγάλη ιστορία.Άνθρωποι που είναι μεταξύ μας και την κατάλληλη στιγμή αποκαλύπτουν το μεγάλο μέγεθος τους.

Β) Το βιβλίο αποτελεί πηγή πληροφοριών για το ρόλο πολλών ανθρώπων της Κορινθίας αλλά και για τη μετάδοση του πνεύματος του ηρωισμού που υπήρχε σε κάθε ελληνική οικογένεια. Εδώ θέλω να σταθώ λίγο στο πατριωτικό ρόλο που έπαιξε η οικογένεια Κοτσερώνη, και ειδικά ο πολιτικός μηχανικός Κοτσερώνης που παντρεύτηκε μια Γερμανίδα, στη διευκόλυνση, εξυπηρέτηση και σωτηρία πολλών Κορινθίων. Ακόμα τον ρόλο της Εκκλησίας της Κορίνθου στη διανομή των τροφίμων που κάλυπταν τις ανάγκες των οικογενειών σε αλευρά κυρίως.

Γ) Μέσα από το βιβλίο καταγράφονται οι αρχές και οι αξίες μιας μέσης ελληνικής οικογένειας που μπολιάζει τα μέλη της με τις αρχές της ελευθερίας και του πατριωτισμού. 

Δ) Πιστοποιείται έμπρακτα και γραπτά η συνέχιση των αρχών και των παραδόσεων . Η οικογένεια του μικρού Βλάσση πήρε τη σκυτάλη των αξιών από τους γονείς της και την μεταφέρει στα παιδιά της.

Ε) Στέλνει μήνυμα για τις δυνατότητες του ανθρώπου, του Έλληνα να επιζεί και στις πιο δύσκολες στιγμές, με όπλο τη συντροφικότητα, τη συνοχή και την αλληλεγγύη. (σελ.116,στο ποίημα της οργής)

ΣΤ) Ακόμα η συγγραφέας μας προτείνει και τώρα που έχει έλθει η μεγάλη κρίση, όπου η τόλμη και η αποφασιστικότητα ζητούνται, μας δίνεται η ευκαιρία να σταθούμε αντιμέτωποι με το παρελθόν, με τον εαυτό μας, με το μέλλον μας. Είμαστε εμείς που πρέπει να αποφασίσουμε, σε μια αδιάκοπη ενδόμυχη περισυλλογή, και είμαι σίγουρος ότι, την κατάλληλη στιγμή θα γίνουμε και εμείς παλικαράκια του φωτός.

Ζ) Το μεγαλείο του πολιτισμού ενός λαού είναι πάντοτε ανάλογο με την καθαρότητα και το βάθος της μνήμης του. Έτσι εμείς οι Έλληνες, με την πολύχρονη ιστορία μας, είμαστε άξιοι της αποστολής μας όσο βαθαίνει η γνώση και η συνείδηση που έχουμε για την ιστορία μας αυτή.

Η) Για τη συγγραφέα που λατρεύει τη χαρά της ζωής και γνωρίζει καλώς την αξία της, στον επίλογο του βιβλίου περιέχεται και η λύση του σημερινού δράματος “Αρκεί να αγωνιστούν και αυτά με τη σειρά τους και να αντισταθούν” μας προτείνει.(σελ.117)

Θ) Γιατί το κύριο πρόσωπο του έργου ο μικρός Βλάσσης είναι ένας ήρωας; Τι τον ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά; Πώς από μικρό Ελληνόπουλο έγινε ένας καλός Έλληνας;

Είναι λίγα από τα ερωτήματα που διατυπώνονται από τον αναγνώστη του βιβλίου. Ο μικρός Βλάσσης ήταν ένα συνηθισμένο παιδί της εποχής του, όπως και τα άλλα παιδιά.

 Τον χαρακτηρίζουν μικρές ηρωικές,καθημερινές πράξεις. Έβγαζε το ψωμί του με τον ιδρώτα του, έκανε ομάδες συμπαράστασης, φρόντιζε τους αρρώστους, τραγουδούσε τα σατυρικά τραγούδια της Βέμπο, έκλεβε και μοιραζόταν με τα αδέλφια του τα καρύδια, που είχε κλέψει βιαίως ο Γερμανός γιατρός, άκουγε ραδιόφωνο και άλλα πολλά. Συμμετείχε στα προβλήματα της οικογένειας του, με το δικό του αποτελεσματικό ελεύθερο τρόπο,με τη δική του σκέψη. Έτσι η εξέλιξη του, ο μετασχηματισμός ήλθε πολύ εύκολα και γρήγορα.

Βασίστηκε και ενισχύθηκε από τις αρχές της οικογενείας του. Κυρίως όμως από τα πλούσια συναισθήματα – τα οποία είναι μεν κοινά σε κάθε άνθρωπο- στον ίδιο όμως παρουσιάζονται στην πιο ψιλή και οξεία μορφή.  

Και έτσι ο μικρός Βλάσσης έπαψε να είναι άτομο, το ξεπέρασε έγινε πρόσωπο. Αυτό βρίσκει εφαρμογή στο λεχθέν από τον Ηράκλειτο «Ήθος ανθρώπω δαίμων». Το ήθος είναι ο θεός, η μοίρα του ανθρώπου.Αυτό το ήθος, τον ηθικό πλούτο, μαζί με το ψυχικό σθένος, την ευθύνη και τον πόνο για τους άλλους συγκεντρώνει ο μικρός Βλάσσης. Εξ’ άλλου είχε μεγαλώσει σε ένα αντίστοιχο περιβάλλον, σ’ ένα σύστημα αξιών που περιείχε το ηρωικό ήθος, ως ιδανικό. Ήταν ακόμα ο καιρός, η εποχή που έδινε τέτοια πρότυπα.

Συγχαίρουμε τη συγγραφέα για το αξιόλογο συγκινητικό και θαυμάσιο αυτό διήγημα της και της ευχόμαστε να δημιουργεί πάντα με την ευαισθησία και την ανθρωπιά που την διακρίνει. Σε μια αιχμηρή εποχή η δημιουργός έχει αφήσει την καρδιά της ελεύθερη και ελεύθερα στοχάζεται και γράφει. Την ευχαριστούμε όμως ιδιαίτερα διότι μας χάρισε μια απλή, υπαρκτή, πραγματική και αληθινή ιστορία και μας έκανε να γνωρίσουμε την εποχή και την κοινωνία έτσι ώστε :

“όσο γνωρίζεις  πιο καλά

τόσο αγαπάς πιο πλέρια”.

Όπως λέγει ο μεγάλος ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς. Έτσι πιο πλέρια γίνεται η αγάπη όλων μας προς την πατρίδα μας, προς την Κόρινθο, προς τους ανθρώπους της και κυρίως προς τη συγγραφέα, την αγαπητή Παυλίνα Μπεχράκη, τον μικρό ήρωα τον Βλάσση Μπεχράκη και την οικογένεια τους.

Όσο είμαστε πιο πιστοί θεματοφύλακες των συσσωρευμένων εμπειριών του παρελθόντος, τόσο γινόμαστε πιο ελεύθεροι πλάστες του μέλλοντος.  

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Ε. ΠΑΠΑΦΩΤΙΟΥ

ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Ε.Μ.Π.