Αρχείο κατηγορίας ΜΑΛΛΟΥΣΑ

Γειτονιά…Καραγκιόζης: Ένα ακόμα αφιέρωμα της Μαλούσας μας, στον συμπατριώτη μας καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλο.

 Γεωργια Αγγελοπουλου-Μαλλουσα 

Γεωργια Αγγελοπουλου-Μαλλουσα

Γειτονιά…Καραγκιόζης

Ποτέ δε συμφώνησα με τις λεπτεπίλεπτες καραγκιοζίστικες φωνές διάφορων Καλλιτεχνών,οι οποίοι μπορεί θεωρητικά
να στέκουν, όμως άλλο η θεωρία κι άλλο
η πράξη.
Η 100% φωνή ήταν και είναι, αυτή
των παιδικών μου χρόνων στο χωριό μου
Κοπανάκι Τριφυλίας, η φωνή του δικού μας
καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλου.
Αυτή πρέπει να είναι η φωνή (αποψή μου)
του πολυφαμελίτη Καραγκιόζη, δηλαδή
τραχιά, ακαλλιέργητη, βραχνιασμένη,
πραχυπρόφερτη…αφού, ο Καραγκιόζης,
σε μια καλύβα έμενε που, μπαζε απ,όλες
τις πάντες κρύο, στα βουνά γύριζε,
τον τελάλη έκανε…οπότε δεν του πάει
το «Αθηναίϊκο στιλ»… το αστικό και το «πολίτικο»…άνθρωπος της υπαίθρου ήταν!
Οι παλιές παραστάσεις, του Καραγκιόζη
σήμερα, είναι φρεσκότατες, μιας και ξαναγυρίσαμε
στη φτώχεια και στη μιζέρια
που η φασολάδα, η μακαρονάδα, θα έχει πέραση…
όπως και η αδεκαρίλα, οπότε
θα περνάει η «ντοπροσυνη με ολίγη ναι, κουτοπονηριά», προκειμένου να ζήσει κανείς
αλλά να ζήσει και την οικογένειά του…
Πολύτιμο στοιχείο της λαϊκής μας παράδοσης,
άλλοτε ως φιγούρα  κι άλλοτε  ως θέαμα,
ο Καραγκιόζης δημιούργησε
ένα αυθεντικό είδος λαϊκού θεάτρου
που κατάφερε να αντανακλά και να εκφράζει
αξίες και πρότυπα γνήσια Ελληνικά.
Ως φιγούρα, έγινε αξιαγάπητος ήρωας
που συμπύκνωνε αρετές κι αδυναμίες
και μαζί ένα μοναδικό σύμβολο ανθρώπου
που μπορεί κι αντιστέκεται στη φτώχεια,
την κακοτυχία- και την εξουσία- σκορπώντας
κέφι κι ελπίδα ζωής!
Ως παράσταση, μας αποκάλυψε ένα
πλουσιότατο και θαυμαστό τρόπο έκφρασης
καθώς στη χάρη και τη δεξιοτεχνία που είχαν οι καραγκιοζοπαίχτες,κατόρθωσε με απλά
και πρωτόγονα μέσα να γοητέψει,
να συγκινήσει και να συναρπάσει εκατομμύρια
Έλληνες όπου κι αν βρίσκονταν.
Αυτοί οι δύο παράγοντες διαμόρφωσαν το μαγικό κόσμο του Καραγκιόζη, που πέρα απο διασκέδαση, ψυχαγωγία κι απόλαυση
αποτελεί για όλους μας μια ανεκτίμητη
κιβωτό αυτογνωσίας και οφείλουμε με κάθε
τρόπο να διαφυλάξουμε.

Η καταγωγή του Καραγκιόζη,
τ,ονομά του, η μορφή του.

Γύρω απο το πρόβλημα της καταγωγής
του Καραγκιόζη, αν δηλαδή είναι τούρκικο
ή ελληνικό δημιούργημα έχουν λεχθεί και αναπτυχθεί μύθοι και παραδόσεις,άλλοτε
υπέρ της μιάς κι άλλοτε υπέρ της άλλης άποψης.
Ο τρόπος και η τεχνική της λατρείας
ανάγονται πιθανότατα στα «Ελευσίνια Μυστήρια» ενώ σχετικές αναφορές ανιχνεύονται τόσο στον Πλάτωνα όσο
και στον Αριστοφάνη.
Οι παραστάσεις του είχαν δύο μορφές:
Τον » θρησκευτικό» και τον «βέβηλο» ή αισχρό.
Η πρώτη μορφή είχε ηθικοπλαστικό χαρακτήρα. Αντίθετα ο «βέβηλος» είχε στόχο
να διασκεδαζει τα πλήθη και ήταν γεμάτος
αθυροροστομίες και βωμολοχίες χωρίς
ν,αποφεύγει συμβολισμούς,που ήταν εμφανείς
και στη μεταγενεστερη ελληνική εκδοχή του.
Στα τούρκικα τ,ονομά του σημαίνει
μαυρομάτης και αναφέρεται ότι του το έδωσε
ένας Έλληνας απο την Ύδρα Γ.Μαυρομάτης,
τον 18ον αιώνα περίπου.
Καμπούρης, φαλακρός, πολυτεχνίτης
κι ερημοσπίτης,κατεργάρης και καταφερτζής
που όμως αντιμετωπιζει τη ζωή με θυμόσοφη
διάθεση ,κέφι κι αισιοδοξία. Συνεχώς πεινασμένος απλώνει το μακρύ του χέρι,
άλλοτε για να ξύσει σκυφτός το κεφάλι του
κι άλλοτε για ν,αρπάξει ό,τι μπορεί απο το
καθημερινό αλισβερίσι,ενώ παράλληλα του αρέσει ν,ανακατεύεται σε όλα,να κρίνει,
να σχολιάζει,να σαρκάζει και ν,αυτοσαρκάζεται.Αυθεντικός ήρωας
διαμαρτύρεται για τη ζωή του,αντιστέκεται
στην αδικία της αλλά υπομένει τα πάντα
με εγκαρτέρηση, αξιοπρέπεια, ειρωνία
και χαμόγελο!

Οι φιγούρες του

Χατζηαβατης,Μπαρμπαγιώργος,
Σιόρ Διονύσιος,Μορφονιός,Εβραίος,
Σταύρακας κ.α. καθώς και το ξυπόλυτο
τάγμα του,τα παιδιά του:
Κοπρίτης,Μπιριγκόγκος,Κολλητήρης
και η γυναίκα του Αγλαϊα…

» Οι φωνές του Καραγκιόζη,
όπως και οι φωνές των πλανόδιων μικροπωλητών,δυνατές,αγνές,μεσογειακές
με μιαν επισημότητα που σε κάνει ν,απορείς
και να μην ξέρεις σε ποιά αυλή εμαθήτεψαν
κι απο ποιά μεγάλη θρησκεία προέρχονται,
με τραβούσαν πολύ περισσότερο απο τη
σκαλδαλώδη ομοιότητα που είχαν
οι διαφημίσεις του και οι φιγούρες του
με τα αρχαία αγγεία.Όλη η νοστιμάδα
της Ελληνικής φυλής,εκφρασμένη με ήχους».
(Γιάννης Τσαρούχης)

«Ο Καραγκιόζης ειναι το μοναδικό λαϊκό μας
θέατρο.Ένα θέατρο βαθύπλουτο
σε περιεχόμενο και άφταστο σε σκηνική
πρωτοτυπία.Ανεξάρτητα απο το αν η αρχική του επινόηση ανήκει σε μας ή όχι, στα χέρια
των δικών μας καραγκιοζοπαιχτών,το θέατρο
των σκιών,έφτασε σε ψηλά καλλιτεχνικά
επιτεύγματα εκφράζοντας συνάμα με τρόπο
σπαρταριστό σύγχρονα βάσανα και παλιούς
ελληνικούς καημούς.» (Γιώργος Ιωάννου).

Σημείωση:
Για όσους δε γνωρίζουν ,
ο Θανάσης Σπυρόπουλος- εν ζωή ακόμα-
γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κοπανάκι
Τριφυλίας Μεσσηνίας.Άνοιξε τα φτερά του
παίζοντας ανα την Ελλάδα
(Κοπανάκι,Καλαμάτα,Τρίπολη,Αθήνα).
Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο
του πατέρα του.»Το πανί,οι φιγούρες πίσω
απο αυτό,οι φωνές,ο φωτισμός»,
ήτανε τα στοιχεία -ερεθίσματα- ως λέει,
που τον μάγεψαν και τον έκαναν, αρχικά
στη ηλικία περίπου των 15 χρόνων του,
βοηθό- μαθητή στον τοπικό Καραγκιοζοπαίχτη
Βασίλη Φιλντισάκο.Μαθητεύοντας κοντά του
και με τα ξέχωρα χαρίσματα που είχε, έμαθε
τα βασικά μυστικά της τέχνης αυτής.
Υπερήλιξ πλέον, δεν ξεχνά το χωριό μας και κάθε καλοκαίρι παίζει και σκορπά άφθονο
γέΑφιέλιο και ωραίες αυτοσχέδιες ατάκες,καθώς μοιράζει στους συντοπίτες του και φιγούρες.

«Αξιότιμο κύριοι,καλησπέρα,πέρα για πέρα..
Απόψε θα φάμε,θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε..» (Ε.Σπαθάρης)

«Κείνο που με τρώει,κείνο που με σώζει…
είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη»
(Δ.Σαββόπουλος)

Αφιέρωμα.
Τιμητική προσφορά στην προσφορά του!

Δημοσίευμα στο περιοδικό»Νέα Αριάδνη»
Τεύχος102,  Απρίλιος,Μάϊος,Ιούνιος.
(Η φωνή του χωριού.Γράφει η Μαλλούσα)

Δωδέκατη ώρα.

Μαννούλα* μου…

Εκείνο το πρωινό

έτσι ξαφνικά άρχισες

να «πηγαινοέρχεσαι».

 

Σα Χελιδόνι έτρεμες

στην αγκαλιά μου.

Τέλος… της διαδρομής

93 χρόνων!

 

«Κράτα με. Φοβάμαι», μου πες.

 

Κι εγώ τότε έγινα Γλάρος.

Σ’ έκρυψα στα φτερά μου.

Σε πήρα και πετάξαμε

με προσευχές!!!

 

Οι Άγγελοι ολόγυρά μας

καρτερούσαν.

Και ήρθε η Νύχτα…

 

Έκλεισες τα ματάκια σου,

έκανες τον Σταυρό σου!

 

Μόνη, Χαρούμενη, Υπερήφανη.

 

«Δεν θέλω», έλεγες

«να μου κλείσουν τα μάτια

τα χέρια “Ξένης Γέννας”

παιδάκι μου».

 

Κι ύστερα, Αγαπημένη μου,

αχ, φιλούσα τα δικά σου.

Αδύναμα, ψιθυριστά είπες:

«Φκη μου, Φκη μου, Φκη μου»

κι έγειρες…

 

Φύσηξες τρεις φορές

κι Έφυγες… Γαλήνεψες!!!

 

Κι εγώ… της χαρμολύπης.

 

Μα πάνω στο κρεβάτι σου

είχα τη Χάρη,

βρήκα και τη Δύναμη

«Άφκιαστη κι Αστόλιστη»

του Χάρου μη σε στείλω.

 

Τριανταφυλλένια

στ’ Άσπρα σ’ έντυσα.

 

Έτσι ήθελες, όχι τα μαύρα…

 

Να σ’ εύρει ο πατέρας μου

Νυφούλα όπως σε άφησε.

Πεντάμορφη, πεντάμορφη,

Νεράιδα, Μικρομάννα…

 

Ω! την Ευχή σου Φυλαχτό Κρατώ.

 

Τι Ευλογία Αξιώθηκα!

 

Σε οδήγησα

στον Πλάστη σου

τον Δημιουργό σου.

 

Εκείνον

που όμοια σε «Φύσηξε»!

 

Σε οδήγησα στο Φως

στην άλλη Διάσταση

εκεί… εκεί που μόνο,

μόνο Η ΑΓΑΠΗ Υπάρχει!!!

 

 mall.pdf - Adobe Reader

ΜΑΛΛΟΥΣΑ

 

1/10/2017

 

*Η λέξη «Μαννούλα» ακολουθεί την παλαιότερη

ορθογραφία για συναισθηματικούς λόγους

«Ο ΚΥΡ – ΜΑΝΩΛΗΣ Ο  ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ  ΜΑΣ» ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΜΑΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΧΟΥΡΧΟΥΓΙΑ MAΣ

 Το παρΟν ανήκει πάντα στο παρελθόν.

Το αγνΟ παρελθόν!

Ένας φΑκελος με κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τα μαθητικά μου χρόνια, το επιβεβαιώνουν. Τις ταξινομώ με πολλή προσοχή σ’ ένα μεγάλο άλμπουμ. Σημειώνω δίπλα, στο περιθώριο, ημερομηνίες που έχω καταγράψει στο πίσω μέρος τους.

Με απορΙα και θλίψη παρατηρώ τα σημάδια του χρόνου.

Ω! Ναι… Ο χρΟνος! Αθώος φταίχτης, σπλαχνικός φονιάς!

Κι εγΩ… Οι άλλοι… Πρόσωπα του χθες… Όλοι μας, φορτωμένοι με ρυτίδες κι άσπρα μαλλιά στη θωριά μας…

ΕνΩ τις κοιτάζω, παρατηρώ και διαπιστώνω πως ήταν εικόνες μιας «αλλοτινής ευτυχίας…» Εικόνες, που ταξιδεύουν σε άλλες εποχές, πικρόγλυκες κιόλας… Εποχές, τις οποίες όλοι μας νοσταλγούμε. Εικόνες, ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα μας. Γιορτές, εκδρομές, γάμοι, πανηγύρια. Εικόνες με τη δική τους ομορφιά.

Κι Ερχεται στη μνήμη μου… ο κυρ-Μανώλης Παπαπαναγιώτου. Ο Μανώλης «ο Χουρχουριάς». Ο ψιλόλιγνος φωτογράφος μας. Ο Καλλιτέχνης! Ο Άνθρωπος! Ευγενής, χαμογελαστός, ακούραστος, με το μεράκι, την καλοσύνη, την υπομονή. Είχε το χάρισμα, να σε βάζει να ποζάρεις με τον ωραιότερο τρόπο, για να «κρατήσει το τώρα, τη στιγμή που θα γίνεις χθες…»

Εδινε ψυχή στην εικόνα του. Εμφάνιζε ακόμα και τα σκυθρωπά πρόσωπα με χαμογελαστές μορφές. Πρόσεχε και τόνιζε την παραμικρή λεπτομέρεια. Πρόσωπα μελαγχολικά, χαρούμενα, ναζιάρικα, θυμωμένα, έκπληκτα…

ΜποροΥσε να «πιάσει» τα χρώματα, του ουράνιου τόξου! Να φυλακίσει μια ζεστή ματιά, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, όσα συναισθήματα ξεχείλιζαν και τα κρατούσε σ’ εκείνη τη στιγμή.

Τη στιγμΗ που έγινε κι έμεινε μια αλήθεια! Η φωτογραφία του…

… Μια μαθητριοΥλα 16 χρόνων με τη μαύρη ποδιά της. Ο άσπρος γιακάς, ξάνοιγε τη γλυκιά μελαγχολία της…

Απόψε θυμΑμαι εσένα κυρ-Μανώλη…

ΘυμΑμαι τη ζωή μου…

ΑιωνΙα σου η μνήμη, αγαπημένε μας φωτογράφε.

ΜαλλοΥσα

Το κείμενο με περισσότερες φωτογραφίες της Μαλλούσας μας, που δημιουργήθηκε και επιμελείται  από το kopanakinews:

https://mallousa.wordpress.com/page/9/

Καλό ταξίδι, Μάνα μας ηρωίδα. Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου.

Μανούλα μου όμορφη Μανούλα μου υπερήφανη Μανούλα μου πολυπονεμένη.   Leave a comment

ΕΚΦΡΑΣΗ  ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ  ΣΤΗ  κ. ΓΕΩΡΓΙΑ  ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ –ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΛΕΚΤΟ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ κ. ΔΗΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ.

Aγαπητέ Δημήτρη,
Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΤΙΚΙΗ ιστοσελίδα σου, που αποπνέει τη νόηση και τη ψυχή σου, ενημερώνει άμεσα και αντικειμενικά, όλους ανά τον κόσμο πατριώτες,φίλους και γνωστούς για τα τοπικά, Ανθρωπιστικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα.
Αυτό σε έχει καταξιώσει στη συνείδηση των αναγνωστών, γιατί όλοι αναγνωρίζουν τη προσφορά σου αυτή, με τις εκφάνσεις αγάπης, σεβασμού και διαμόρφωσης των εξ ‘ αυτών σχέσεων, με την ιστορικότητά τους.
Οι ιστορικές και λαογραφικές συνθέσεις και αναδρομές, με τα προσωπικά ρεπορτάζ που χρησιμοποιείς, αποδίδουν μία ξεχωριστή και έξοχα αρμονική πληρότητα, που σηματοδοτεί νοητικές ενατενίσεις.
Ο λόγος σου είναι εύληπτος, χωρίς δυσδιάκριτους και συμπερασματικούς,νοηματικούς λαβύρινθους.
Κλείνοντας την εισαγωγή μου,σου γράφω μερικά λόγια σε στίχους, για την πατριώτισσά μας κ. Γεωργία Αγγελοπούλου –Παπαβασιλείου (Μαλούσα), που γνώρισα από το Κοπανάκι ΝEWς, το λογοτεχνικό της ταλέντο, το οποίο στολίζει με αγάπη, φως και εικόνες, όταν κάποιοι βυθίζονται, στη θλίψη, την οργή και την απελπισία.
Η ποίησή της μπορεί να αγγίζει τις καρδιές όλων και ο έντεχνος λόγος της, να διώξει τα σύννεφα, από τον γκρίζο ορίζοντα,ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή κρίσεων.

ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ –ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ—(ΜΑΛΟΥΣΑ}                                                               Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Η κ.Γεωργία είναι Λογοτέχνης—Ποιήτρια και το Συγγραφικό της έργο, ιδιαίτερα ακτινοβολεί. Γεννήθηκε στο Κοπανάκι –Τριφυλίας και αυτό τους πατριώτες, ιδιαίτερα ευαισθητοποιεί. Το χαρισματικό της ταλέντο, την ανυψώνει, ως πνευματική ξεχωριστή προσωπικότητα, και όσοι διαβάζουν τα δημιουργήματά της, νοιώθουν ικανοποίηση, γι’ αυτήν την επιδεξιότητα.    

Γράφει, Ποίηση,Δοκίμια, Αφηγήσεις στο <Δευκαλίωνα> Πολιτιστικό Περιοδικό, λόγου και τέχνης. 

Είναι μέλος της,< Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων> και δημοσιεύει,ενδιαφέροντα κείμενα ,ως Λογοτέχνης.

Έχει εκδόσει Είκοσι Ένα [21]βιβλία, ποιητικά,πεζογραφίας και λογοτεχνικά δοκίμια  

και όλα ξεχωρίζουν για την ευαισθησία της ,την ειλικρίνεια,την πρωτοτυπία και την ευγένεια. 

                                                   ______         ______         _____       

Ο εσώκοσμος της είναι παράδεισος, που βλάστησε το δένδρο της ζωής της.    

Και σ’αυτόν ανθίζουν και στέκουν αρωματικά, τα άνθη των χαρισμάτων της.    

Είναι φιλόστοργη στούς τρόπους και σώφρων στο ήθος, που αφειδόλευτα, προσφέρει στην ποιότητα  του στίχου .

Ακάματη πνευματική δημιουργός,ευεργετική στην ωφελιμότητα,του έντεχνου λόγου.        

                                           ______            _____        ______       

Άδοξη ποιήτρια και συγγραφέας <Αυτοσυστήνεται> με δημοσίευμα, προς τους αναγνώστες, 

Που δεν φιλοδοξεί,ούτε φλυαρεί,αλλά προσφέρει το είναι της , όπως οι <διασώστες>.            

Με τον τίτλο <Άδοξοι ποιητές>στο  τελευταίο  περιοδικό <Δευκαλίων>, που δημοσιεύεται, 

σαγηνεύει και μαγνητίζει τον αναγνώστη, αφού περιγράφει <εκ βαθέων> πως σκέφτεται.          

                                       ______        ______       _______                  

Ως πνευματικός Άνθρωπος, διακατέχεται από βαθειά έμπνευση, για δημιουργία.  

Δραστήρια και πολυσχιδής, υπηρετεί τον Άνθρωπο , με την ευροσύνη της, στην κοινωνία.       

Διαθέτει μια ξεχωριστή ικανότητα , εκ του περισεύματος της ταπεινότητάς της      

και πάθος γι’  αυτά που συνθέτει , ικανό να συγκινεί και σαγηνεύει, με την ανθρωπιά της .  

                                          ______        ______       ______              

Τιμά την ιδιαίτερη πατρίδα της , που μεγάλωσε με πραγματικό αντικατοπτρισμό, συναισθημάτων .

Ιχνιλατώντας τα λογοτεχνικά δρώμενα, προσέγγυσε τον πλούτο, των πολυεπίπεδων  βιωμάτων.     

Προσωπικά, εκφράζω επαίνους , για τους έντονα βαθείς στοχαστικούς ειρμούς     

kαι για την , με γλαφυρό ύφος σκέψη , που διέπει τους πνευματικούς δημιουργούς.      

                                                                         Δημήτριος       Μητρόπουλος         

                                                                               Α ρ τ ι κ α ί ο ς.  

Χαμένος Παράδεισος, μουσική Γιώργος Κατραλής, ποίηση Γεωργία Αγγελοπούλου (Μαλλούσα)

Από την σοπράνο Γιέλενα Γιοβάνοβιτς Μπακοπούλου, στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο Τρίπολης.

Το Αττικό Ωδείο Τρίπολης με τη συμπαράσταση του Δήμου Τρίπολης, οργάνωσε την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016 στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο συναυλία κλασικής μουσικής, με τίτλο «Ρομαντικοί και σύγχρονοι συνθέτες».

Γιώργος Κατραλής, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΡΚΑΔΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, έργο 51

 Χαμένος Παράδεισος

Ποίηση: Γεωργία Αγγελοπούλου-Παπαβασιλείου (Μαλλούσα)

Από την ποιητική συλλογή Αθόρυβες διαδρομές

Γιέλενα Γιοβάνοβιτς-Μπακοπούλου, Σταύρος Θεοδωρόπουλος,

Νίκος Παπαηλίου, Γιώργος Κότσικας

(φωνή-όμποε-κλαρινέτο-πιάνο)

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑ Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (ΜΑΛΛΟΥΣΑ)

Βιβλιοπαρουσίαση του Γ. Βλάση.

«ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ»
Της Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου (Μαλλούσα)

Και ξαφνικά βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι ότι το δειλό και αθόρυβο συγγραφικό ξεκίνημα έδωσε, μέσα σε δύο περίπου δεκαετίες, στην Τρίπολη την ποιήτριά της, την λογοτέχνη ακριβέστερα, η οποία επάξια καταλαμβάνει, πλέον, ξεχωριστή θέση μεταξύ των ομοτέχνων της. Και όχι, βέβαια, μόνο μεταξύ των Αρκάδων – η αναγνώρισή της έχει προ πολλού ξεπεράσει τα τοπικά σύνορα, τρανταχτά ονόματα της Λογοτεχνίας, όπως ο Τάσος Αθανασιάδης και ο Ηλίας Σιμόπουλος, έχουν αναφερθεί θετικά, υμνητικά για την ακρίβεια, στο έργο και στο ταλέντο της. Με συγκίνηση θυμάμαι – αρχές της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα – την ντροπαλή παράκλησή της να διαβάσω και να αποτιμήσω (ο… επαΐων!) τα πρώτα ποιήματά της, χειρόγραφα σε μαθητικό τετράδιο…
Σήμερα, λοιπόν, η Μαλλούσα, κατά… κόσμον, Γ. Ν. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ από το Κοπανάκι Μεσσηνίας, μας έχει προσφέρει 21 (εικοσιένα) βιβλία. Από αυτά τα έξι (6) είναι ποιητικές συλλογές, ένα (1) μυθιστόρημα, μία (1) πραγματεία, Λογοτεχνικά Δοκίμια, ποιητικά πορτρέτα, πεζογραφήματα – αφηγήματα. Ακόμη και στον θεατρικό λόγο, με το έργο «Σε Ικετεύω, Ύψιστε…», διασκευή του θεατρικού έργου «Το Κριτήριο» του συντοπίτη της Πολύβιου Δημητρακόπουλου (Πωλ Αρκάς). Τελευταίο, αλλά – είναι βέβαιον – όχι έσχατο πόνημά της, «Τα κλειδιά της καρδιάς». Μια σειρά ποιημάτων, που πραγματικά έρχονται από τα βάθη της καρδιάς της, βιωματικό εμφανώς, αλλά και καταστάλαγμα πείρας και σοφίας, καθώς τα χρόνια, οι περιστάσεις του βίου και οι, μικρές ή μεγάλες, εμπειρίες πλουτίζουν την ποιήτρια. Ειδικά στο β΄ μέρος του βιβλίου, με τον εύγλωττο τίτλο «Του ποιητή το παραλήρημα», εύκολα ξεχωρίζει κανείς δίστιχα ή τρίστιχα, που ευχαρίστως αποθηκεύει στη δική του καρδιά και μνήμη.
Το α΄ μέρος περιλαμβάνει 46 ποιήματα, ολιγόστιχα ή πολύστιχα, στα οποία θεματικά κυριαρχεί η Μάνα, ο Έρωτας, το Θείο, ο Θάνατος. Διαμαντάκια που στραφταλίζουν και τραβούν πάνω τους προσοχή και αίσθημα.
Όσες και όσοι την Ποίηση και τους δημιουργούς της αγαπούν, θα χαρούν και θα κερδίσουν, ως άνθρωποι και αναγνώστες, εάν και όταν γνωρίσουν το έργο της Γ. Ν. Α. – Π. Και βέβαια, πρώτη η Τρίπολη οφείλει και συμφέρον έχει να γνωρίσει η ίδια και να προβάλλει ύστερα, με σεμνότητα, αλλά και με αυτοπεποίθηση, τη δική της ποιήτρια.

Γιώργος Βλάσης
Φιλόλογος

Βιβλιοπαρουσίαση «ΑΡΚΑΔΙΚΑ ΝΕΑ», Ιούνιος 2015

1-2386778a2a

«Τα κλειδιά της καρδιάς» μια ακόμα υπέροχη ποιητική συλλογή της Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου.

Με την κόρη της σε φιλολογική βραδιά.

«Τα κλειδιά της καρδιάς» αναζητήστε τα  στις σελίδες της καινούργιας ποιητικής συλλογής της Γεωργίας μας, της αγαπημένης μας Μαλλούσας και θα γίνετε …πλουσιότεροι. Ξεχώρισα το » Ο Θεάνθρωπος Ιησούς» στην σελίδα 27, ένα ποίημα γεμάτο Σοφία και Ανθρωπιά και το » Άκου Ανθρωπάκο!» στην σελίδα 34, που φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής της.

Διαβάστε την ποιητική συλλογή:

https://mallousa.wordpress.com/2015/05/17/%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-

Η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ – ΣΥΝΔΕΣΜΩΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΒΡΑΒΕΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ.

Στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του…Κατά την εκδήλωση βραβεύτηκαν με τιμητική πλακέτα της Ομοσπονδίας ο καθηγητής προϊστορικής Αρχαιολογίας κ Κορρές Γεώργιος για την ανασκαφή και ανάδειξη των αρχαιοτήτων της Τριφυλίας και η ποιήτρια συγγραφέας από το Κοπανάκι κύρια Γεωργία Αγγελοπούλου-Παπαβασιλειου για το συγγραφικό της έργο. Τον κ. Κορρέ προσφώνησε ο συμπατριώτης μας εκπαιδευτικός και πρόεδρος του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων κ.  Στάθης Παρασκευόπουλος και την κυρία Αγγελοπούλου, ο ιστορικός μελετητής και διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου κ. Γιαννικόπουλος Ηλίας.

DSC08736

Μετά την απονομή τον λόγο πήρε η συμπατριώτισσά μας, κα Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου:
Σεβασμιώτατε, την ευλογία σας.
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, καλώς ήλθατε.
Αγαπητοί κύριοι της Ομοσπονδίας Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, σας χαιρετώ και σας συγχαίρω.
Κύριε Πρόεδρε, αποκαλύπτομαι. 
Όταν κάποιοι είμαστε κομμάτια δημιουργίας με τη σωστή συνειδητότητα, μπορούμε να καταφέρουμε εκπληκτικά και καταπληκτικά αποτελέσματα. Και μην ξεχνάμε πως έχουμε το επώνυμο Έλληνες και όλα αυτά γίνονται «Δια την κοινήν της Πατρίδος ωφέλειαν»! 
Με αγάπη και μόνο αγάπη προς όλους, εύχομαι καλή χρονιά, ευλογημένη και δημιουργική.
Προσωπικά, ευχαριστώ από καρδιάς. Έχω τη μεγάλη τιμή, απόψε, να είμαι εδώ μπροστά σας. Τη δέχομαι με περίσσια χαρά και σεβασμό. Είναι σημαντικό να με αναγνωρίζουν οι συμπατριώτες μου. Με τον πνευματικό μου αγώνα προσπαθώ να διασώσω την έννοια της λέξης, Άνθρωπος! Ν’ αγγίξει η ψυχή μου, την ψυχή σας!
Ομολογώ, ταπεινά, πως είμαι πολύ «μικρή» για να αισθάνομαι «μεγάλη».
Με λόγια όχι «πολλά», αλλά τα «κατάλληλα», όπως έλεγε ο μεγάλος μας Σοφοκλής, ελπίζω να περάσω κι εγώ το μήνυμά μου.
Μέσα σ’ αυτό το υπέροχο Σύμπαν στο οποίο υπάρχουμε, το πιο θαυμαστό πλάσμα, το πιο τέλειο δημιούργημα, είναι ο Άνθρωπος.
«Κατ’ εικόνα και ομοίωση» του πλαστουργού του, έχει την ελευθερία και τη δυναμική, να μεγαλουργεί στο «καθείς εφ’ ώ ετάχθη». Η ιδιαιτερότητα ενός εκάστου, είναι μια έκφραση ξεχωριστή. Με τη δική του γλυκιά τυραννία, από το δικό του αγνάντευμα, πλάθει νόηση, συνείδηση, πλάθει πολιτισμό. Στόχος του, να προσφέρει υπεύθυνα «παν έργον αγαθόν».
Η ζωή, μας χαρίστηκε. Αλλά, κατά τη δική της οικονομία στο δικό της αυστηρό συλλαβισμό, μια εσωτερική φωνή μας αναστατώνει. Είναι η φωνή της σοφίας. Η σοφία, η οποία πηγάζει από την πληρότητα και από την επίγνωση. Η σοφία, η οποία απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση, στους δύσκολους καιρούς, τους οποίους εξελικτικά, πορεύεται η ανθρωπότητα.
Όλοι μας, γεννηθήκαμε για τα «κάλλιστα» κι όχι τα «χείριστα». Μέσ’ από κοινή δράση και συντροφικότητα, μέσ’ από το «εμείς» κι όχι το «εγώ», έτσι μπορούμε μόνο, να έχουμε μέλλον ως «κοινωνίες» κι ως «είδος» πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη. Με κοινό βηματισμό στη σχέση ανθρώπου και δημιουργίας, δεν αφυδατώνεται η ύπαρξή μας, στη ζωή! Πάνω από το «πηγαινέλα» της, πάνω απ’ ό,τι αποτελεί την «αγωνία» της, αγαπώντας την ως «δώρο», ας εκμεταλλευτούμε ευεργετικά, τα «τάλαντα» με τα οποία «σφραγιστήκαμε». 
Μόνο έτσι θα δικαιώσουμε την παρουσία μας πάνω στη γη. Να παραμείνουμε Άνθρωποι!!!

Αθήνα 27/1/2014
Ξενοδοχείο Στάνλεϋ – Δευτέρα 6:30μ.μ.

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Ιωάννης Κοκκίνης, ο Δάσκαλος! Δυο τρυφερά λόγια από την Μαλλούσα μας, για τον δάσκαλο που σημάδεψε την ζωή της.

Με αφορμή το άρθρο του Γρηγόρη Ηλιόπουλου: https://kopanakinews.wordpress.com Ιωάννης Κοκκίνης, ο …Δάσκαλος. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας.

Για να ξεχάσεις
πρέπει
να μη θυμάσαι.

Κι εγώ… θυμάμαι!
Θυμάμαι μιαν άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του.
«Είχε να συμμαζέψει φτωχά παιδιά που ορφάνεψαν από πατέρα».
Αλήθεια κι εγώ… ήμουν ένα απ’ τα κακόμοιρα «τ’ αρφανά»… Κάθε πρωί μ’ έστελνε στο σπίτι του, στην κ. Αλεξάνδρα, και μου έφτιαχνε – γάλα με κακάο και ψωμί με μέλι – να τρώω.
Ακόμα και τούτο…
Κάποια χρονιά εγώ και ο αδελφός μου ο Μάκης είχαμε αρρωστήσει από ιλαρά, «αστρακιά» την έλεγαν τότε. Η μάνα μας, έφευγε χαράματα για τα χωράφια. Μέναμε μόνα δυο παιδάκια και μας φρόντιζε η ηλικιωμένη, χαροκαμένη γιαγιά μας Γιαννούλα, η Χριστοπρίφτενα.
Αλλά, εκείνος ο Άνθρωπος, μας είχε περισσότερη έννοια… Πριν πάει το πρωί στο σχολείο, περνούσε από το σπίτι και μας συμβούλευε, μας επέβλεπε. Το μεσημέρι, πάλι, όταν σχολούσε και πριν γυρίσει η μάνα μας, την καρτερούσε το βράδυ! Ύστερα πήγαινε σπίτι του…
Αυτός ήταν ο Γιάννης Κοκκίνης. Τον ευγνωμονώ…
Κοιτώ τη φωτογραφία του, διαβάζω το αφιέρωμα και τα δάκρυά μου τρέχουν, τρέχουν…
Γρηγόρη Ηλιόπουλε, είσαι αξιέπαινος. Μπράβο! Με πρόλαβες. Ήμουν ξοπίσω σου…
Ομολογώ όμως… πως δε θα μπορούσα να γράψω περισσότερα, καλύτερα και τόσο στοχευμένα λόγια για τον Δάσκαλο, για τον Άνθρωπο…
Διαπαιδαγωγούσε τους μαθητές του, ως πίστευε… Αγαπούσε τα παιδιά σα να ήταν δικά του. Προστατευτικός, με τον τρόπο του… σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια.
Δεν τον υπερσκέλισε κανείς!
Πολλοί οι επιστήμονες, πολλοί οι «ειδήμονες. Χαίρομαι που ξύπνησες συνειδήσεις.
Είθε κάποιος από αυτούς να ευαισθητοποιηθεί και να πάρουν το θέμα του «σαν διατριβή», ως γράφεις..
Ο μεγάλος μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος έγραψε:
«Φυλάξατε τους ύμνους δια τους δικαίους… Μόνον εις αυτούς την ειρήνην και τους χρυσούς στεφάνους δότε».

Με σεβασμό στη μνήμη του

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
Τρίπολη 17/6/2013

ENA EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΟΠΑΙΚΤΗ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ ΘΑΝΑΣΗ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟ.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Ένας!!! Η Τρίπολη, τον θυμάται, τον αγαπά και τον τιμά.   

Η τοπική Εφημερίδα – ΟΔΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ – ΦΥΛΛΟ 215 – ΣΕΠΤ. –ΟΚΤ. 2012 – αναφέρθηκε σ’ ένα άρθρο της – επιστολή αναγνώστη – με τίτλο:

Γειτονιά… Καραγκιόζης

«Από την Αθήνα σας γράφω: Συνόδευσα τον εγγονό μου σε παράσταση Σκιών… στον Καραγκιόζη δηλ. ο οποίος μετράει 200 περίπου χρόνια ζωής στην Ελλάδα και είναι πέρα για πέρα τουρκική εκδήλωση που πέρασε στην πατρίδα μας… Ήτανε ένας «μοντέρνος Καραγκιόζης» που παιζόταν στο «Σινε-Τριανόν» με τον τίτλο «Karagiozis Music Project», μια δουλειά του Ηλ. Καρελλά… κατά την άποψή μου «ανεπιτυχής»… αφού, τι δουλειά έχει ο συμπαθής μας, πειναλέος, Καραγκιόζης, πολυφαμελίτης κι ερημοσπίτης με τα «Music» και τα «Project»…! Μπορώ, να ’πω, ότι δε συμμετέχω, αφού με απωθούν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στις σύγχρονες παραστάσεις όπως… «ο Καραγκιόζης αστροναύτης» ή «… δικηγόρος» ή … Ο Καραγκιόζης σταματάει στην Επανάσταση του ’21 και στο «Έλληνες με Τούρκους»… από εκεί και πέρα είναι όλα πολύ προχωρημένα που σε κάνουν «να ξερνάς»… Άλλωστε, ποτέ δε συμφώνησα με τις λεπτεπίλεπτες καραγκιοζίστικες φωνές του Σπαθάρη και του Μάνθου Αθηναίου αλλά και των Λοιπών οι οποίοι, μπορεί θεωρητικά να… όμως άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη… Η 100% φωνή ήταν και είναι, αυτή των παιδικών μου χρόνων, στην Τρίπολη, και στο θεατράκι του Παραλά δηλ. η φωνή του Θανάση Σπυρόπουλου. Αυτή πρέπει να είναι η φωνή του Καραγκιόζη, ήτοι τραχιά, ακαλλιέργητη, βραχνιασμένη, παχυπρόφερτη… αφού, ο Καραγκιόζης, σε μια καλύβα έμενε που ’μπαζε απ’ όλες τις πάντες κρύο, στα βουνά γύριζε, τον ντελάλη έκανε… οπότε δεν του πάει το «Αθηναίικο στιλ»… το παρουσιαστικό και «πολίτικο»… αφού άνθρωπος της υπαίθρου ήταν ο Καραγκιόζης… Οι παλιές παραστάσεις, σήμερα, του Καραγκιόζη είναι φρεσκότατες… αφού ξαναγυρίσαμε στη φτώχεια και στη μιζέρια… που η φασολάδα, η μακαρονάδα… θα έχει πέραση… όπως και η αδεκαρίλα, οπότε θα περνάει η «ντομπροσύνη με ολίγη κουτοπονηριά», προκειμένου να ζήσει κανείς αλλά να ζήσει και την οικογένειά του…»

φωτο μαλλουσα για θαναση σπυροπουλοΠολύτιμο στοιχείο της λαϊκής μας παράδοσης, άλλοτε ως φιγούρα και άλλοτε ως θέαμα, ο Καραγκιόζης δημιούργησε ένα αυθεντικό είδος λαϊκού θεάτρου που κατάφερε να αντανακλά και να εκφράζει αξίες και πρότυπα γνήσια ελληνικά. Ως φιγούρα, ο Καραγκιόζης έγινε αξιαγάπητος ήρωας που συμπύκνωνε αρετές και αδυναμίες και μαζί ένα μοναδικό σύμβολο ανθρώπου που μπορεί και αντιστέκεται στη φτώχεια, την κακοτυχία – και την εξουσία – σκορπώντας κέφι και ελπίδα ζωής! Ως θέαμα, μας αποκάλυψε ένα πλουσιότατο και θαυμαστό τρόπο έκφρασης που χάρη στους καραγκιοζοπαίχτες και τη δεξιοτεχνία τους κατόρθωσε με απλά και πρωτόγονα μέσα να γοητέψει, να συγκινήσει και να συναρπάσει εκατομμύρια Έλληνες όπου κι αν βρίσκονταν. Αυτοί οι δύο παράγοντες διαμόρφωσαν το μαγικό κόσμο του Καραγκιόζη που πέρα από διασκέδαση, ψυχαγωγία και απόλαυση αποτελεί για όλους μας μια ανεκτίμητη κιβωτό αυτογνωσίας που οφείλουμε με κάθε τρόπο να διαφυλάξουμε.

Η καταγωγή του Καραγκιόζη. Γύρω από το πρόβλημα της καταγωγής του Καραγκιόζη, αν δηλαδή είναι τούρκικο ή ελληνικό δημιούργημα έχουν αναπτυχθεί μύθοι και παραδόσεις άλλοτε υπέρ της μιας και άλλοτε υπέρ της άλλης άποψης. Ο τρόπος και η τεχνική της λατρείας ανάγονται πιθανότατα στα «Ελευσίνια Μυστήρια» ενώ σχετικές αναφορές ανιχνεύονται τόσο στον Πλάτωνα όσο και στον Αριστοφάνη.Οι παραστάσεις του είχαν δύο μορφές: τον «θρησκευτικό» και τον «βέβηλο» ή αισχρό. Η πρώτη μορφή είχε ηθικοπλαστικό χαρακτήρα. Αντίθετα ο «βέβηλος» είχε στόχο να διασκεδάζει τα πλήθη και ήταν γεμάτος αθυροστομίες και βωμολοχίες χωρίς να αποφεύγει συμβολισμούς, που ήταν εμφανείς και στην μεταγενέστερη ελληνική εκδοχή του.

Τ’ όνομά του, «Καραγκιόζ». Στα τούρκικα σημαίνει μαυρομάτης και αναφέρεται, ότι του το έδωσε ένας Έλληνας από την Ύδρα Γ. Μαυρομάτης, τον 18ο αιώνα περίπου.

Η μορφή του. Καμπούρης, φαλακρός, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης, κατεργάρης και καταφερτζής, που όμως αντιμετωπίζει τη ζωή με θυμόσοφη διάθεση, κέφι και αισιοδοξία. Συνεχώς πεινασμένος απλώνει το μακρύ του χέρι, άλλοτε για να ξύσει το κεφάλι του κι άλλοτε για ν’ αρπάξει ό,τι μπορεί από το καθημερινό αλισβερίσι, ενώ παράλληλα του αρέσει να ανακατεύεται σε όλα, να κρίνει, να σχολιάζει, να σαρκάζει και να αυτοσαρκάζεται. Αυθεντικός ήρωας, διαμαρτύρεται για τη ζωή του, αντιστέκεται στην αδικία της αλλά και υπομένει τα πάντα με εγκαρτέρηση, αξιοπρέπεια, ειρωνεία και χαμόγελο!

Οι φιγούρες του. Χατζηαβάτης, Μπαρμπαγιώργος, Σιόρ Διονύσιος, Μορφονιός, Εβραίος, Σταύρακας κ.ά. καθώς και το ξυπόλυτο τάγμα του, τα παιδιά του, Κοπρίτης, Μπιριγκόγκος, Κολλητήρης και η γυναίκα του Αγλαΐα.

«Οι φωνές του Καραγκιόζη, όπως και οι φωνές των πλανόδιων μικροπωλητών, δυνατές, αγνές, μεσογειακές με μιαν επισημότητα που σε κάνει ν’ απορείς και να μην ξέρεις σε ποια αυλή εμαθήτεψαν κι από ποια μεγάλη θρησκεία προέρχονται, με τραβούσαν πολύ περισσότερο από τη σκανδαλώδη ομοιότητα που είχαν οι διαφημίσεις του και οι φιγούρες του με τα αρχαία αγγεία. Όλη η νοστιμάδα της ελληνικής φυλής, εκφρασμένη με ήχους». ( Γιάννης Τσαρούχης)

«Ο Καραγκιόζης είναι το μοναδικό λαϊκό μας θέατρο. Ένα θέατρο βαθύπλουτο σε περιεχόμενο και άφταστο σε σκηνική πρωτοτυπία. Ανεξάρτητα από το αν η αρχική επινόησή του ανήκει σε μας ή όχι, στα χέρια των δικών μας καραγκιοζοπαιχτών το θέατρο των σκιών έφτασε σε ψηλά καλλιτεχνικά επιτεύγματα εκφράζοντας συνάμα με τρόπο σπαρταριστό σύγχρονα βάσανα και παλιούς ελληνικούς καημούς». (Γιώργος Ιωάννου)

Σημείωση: Για όσους δε γνωρίζουν ο Θανάσης Σπυρόπουλος – εν ζωή ακόμα – γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κοπανάκι – Τριφυλίας Μεσσηνίας. Άνοιξε τα φτερά του παίζοντας ανά την Ελλάδα (Κοπανάκι – Καλαμάτα – Τρίπολη – Αθήνα). Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο του πατέρα του. «Το πανί, οι φιγούρες πίσω από αυτό, οι φωνές, ο φωτισμός» ήτανε τα στοιχεία – ερεθίσματα, όπως λέει, που τον μάγεψαν και τον έκαναν, αρχικά, στην ηλικία περίπου των 15 χρόνων, βοηθό – μαθητή στον τοπικό Καραγκιοζοπαίχτη Βασίλη Φιλντισάκο. Μαθητεύοντας κοντά του έμαθε τις παραστάσεις και τα βασικά μυστικά της τέχνης αυτής. Συνεχίζει τις θεατρικές παραστάσεις του, μαζί με το γυιό του Κώστα, στο ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΕΙΟ, που βρίσκεται στην οδό Δωδεκανήσου 37 – Άγιοι Ανάργυροι, και το ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ του ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ στην οδό Λαμπρινής και Έρσης 9 στο Γαλάτσι. Δεν ξεχνά το χωριό μας. Στο Κοπανάκι κάθε καλοκαίρι παίζει και προσφέρει στους συντοπίτες τις φιγούρες του Καραγκιόζη, σκορπά άφθονο γέλιο και ωραίες αναμνήσεις… Αν θέλετε ν’ διαβάσετε να βεβαιωθείτε την αλήθεια, πηγαίνετε Google – Θανάσης Σπυρόπουλος.

«Αξιότιμοι κύριοι, καλησπέρα, πέρα για πέρα… Απόψε θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…»

«Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει… είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη…» (Δ. Σαββόπουλος)

Τιμητική προσφορά στην προσφορά του

Με σεβασμό και αγάπη Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβ. Μαλλούσα Τρίπολη 7/6/2013

 8-9ffa26ddab

Ο Θανάσης Σπυρόπουλος και οι φιγούρες του

 andros film thanasis spiropoulos karagiozopehtis

Θέατρο Σκιών ΘΑΝΑΣΗ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αγνωμοσύνη. Ποιητικός διάλογος. Δυο τρυφερά ποιήματα της Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου Μαλλούσας

Αγνωμοσύνη. Ποιητικός διάλογος   

                                                                               Αγνωμοσύνη
– Τα παιδιά… τα παιδιά
μην πάθουν κάτι τα παιδιά μου.
Θέλω τα παιδιά μου.
Να ’χω τα παιδιά μου…
Κι έρχεται
ο καιρός των γηρατειών
της ανημπόριας…
Τα παιδιά σου
ναι, τα παιδιά σου
είτε, δεν είχαν χρόνο
να σε φροντίσουν
είτε, δεν είχαν χώρο
να σε βολέψουν
είτε, θύμωσαν, μάλωσαν
ποιος πήρε λιγότερα
ποιος περισσότερα
στη μοιρασιά…
άφησαν
να σου κλείσουν τα μάτια
τα χέρια
μιας «ξένης γέννας»!

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου 
Μαλλούσα
Τρίπολη 2/3/2013

                                                                    Ποιητικός διάλογος

– «Τα γηρατειά είναι αξία!»
(Πλάτων)

– Σαφώς, Μεγάλε φιλόσοφε.
Η δικαίωση!!! Ως λες…
Αλλά ενίσταμαι, ενοχικά, βεβαίως.
Στα γηρατειά
χάνεις τον αυτοσεβασμό σου
την αξιοπρέπειά σου.
Η βαθμιαία αποψίλωση της ύπαρξής σου
και η τραγική προσαρμογή στην καθημερινότητα,
σε απομυθοποιούν…
Εσύ ο Δυνατός! Ο Υπάρχων! Ο Κραταιός!
Είναι και ’κείνος
ο φόβος του θανάτου.
Χρειάζεσαι δύναμη ν’ αντιπαλεύεσαι
τον ακατάλυτον εχθρό σου
τον άλλον εαυτό σου!
Οι ερωταπαντήσεις, Δάσκαλε
για τη «δικαίωση του αγώνα»
σ’ ενθαρρύνουν
ν’ αξιώνεις από τη ζωή
έναν υψηλό σκοπό
ενώ συγχρόνως
σε αποθαρρύνουν
οι “ατέλειες” της δημιουργίας.
Τελευταία ελπίδα…
«Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά
τα τέλη της ζωής ημών».
Και ψάχνεις, ν’ ακουμπήσεις
Στον “ανεξιχνίαστο Θεό”
Να τον αποδεχτείς
Να τον παραδεχτείς
Να του παραδοθείς
Να τον ευχαριστήσεις
Να του θυμώσεις κιόλας!
Μα… Κύριε…
Πώς;
«Τα πάντα εν Σοφία εποίησας!»

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου 
Μαλλούσα
Τρίπολη 28/2/2013

Μάννα: Ήλιος Αυγινός Μοσχοβολιά Αγριολούλουδου Αγκαλιά τ’ Απέραντου. Aπό το blog της Μαλλούσας.

Μάννα: Γένους Θηλυκού Μήτρα Ζωής Πυρετός του «Είναι μας». 9 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας.  

Μάννα

Μάννα: Γένους Θηλυκού
Μήτρα Ζωής
Πυρετός του «Είναι μας»

Μάννα: Ήλιος Αυγινός
Μοσχοβολιά Αγριολούλουδου
Αγκαλιά τ’ Απέραντου

Μάννα: Φυλαχτό η Ευχή σου
Καντήλι Ξωκκλησιάς
«Γεννηθήτω το Θέλημά Σου»

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
(Μαλλούσα)

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας

Μέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, με αρχαιοελληνική προέλευση. Στη σύγχρονη εποχή, η αμερικανίδα Άννα Μαρία Ριβς Τζάρβις ήταν εκείνη που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή όλων των μητέρων.

Οι αγώνες της ευοδώθηκαν στις 9 Μαΐου του 1914, όταν ο αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου. Έκτοτε, πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/worldays/22#ixzz2QV5AdFcx

Το «πλάγιασμα» της Μάννας

Μάννα

Μάννα: Γένους Θηλυκού
Μήτρα Ζωής
Πυρετός του «Είναι μας»

Μάννα: Ήλιος Αυγινός
Μοσχοβολιά Αγριολούλουδου
Αγκαλιά τ’ Απέραντου

Μάννα: Φυλαχτό η Ευχή σου
Καντήλι Ξωκκλησιάς
«Γεννηθήτω το Θέλημά Σου»

Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
(Μαλλούσα)

Το «πλάγιασμα» της Μάννας

Η γάτα, Νεογέννητη Μαννούλα
θήλαζε – κοινή θέα – στο γρασίδι
υπερήφανη, αμέριμνη, ευτυχής
τα τρία πανέμορφα γατάκια της.
Άρπαζαν τις θηλές των μαστών της
λαίμαργα κι άπληστα.
Την τυραννούσαν κιόλας!
Κρουνοί το γάλα της
έπιναν δίχως ανασαιμιά.
Θαρρείς θυμωμένα
στριμώχνονταν, βογγούσαν!
Ω! τη ζωής της ρουφούσαν!
Εκείνη, άγιο φυλαχτό
κρατούσε τα βλέμματά τους.
Τα μικρά της… να χορτάσουν!
Αθέατη η αγωνία της
συνεχώς τα κοιτάζει.
Ρίγος ζεστό τη διαπερνά.
«Ολόγιομη» ακόμα
δεν τα νιώθει σιμά της…
Μα… να, τα δυό
Αποκοιμήθηκαν παράπλευρά της.
Το άλλο, το «Ένα»
τη φιλούσε στο στόμα
τη φιλούσε στα μάτια
στα μάτια τα μισόκλειστά της…
Απόλαυσης Αντίδωρο
Αξιώθηκε η Μάννα!
Το πρόσφερε γενναιόδωρα.
Εκείνο, εκείνο μόνο
το Ένα!
Η ευγνωμοσύνη περίσσια, περίσσια
σ’ ένα μικρό, μικρό γατάκι.
Έλεος! Έλεος! Άνθρωποι…
– Κι είναι γι’ αυτό,
που νιώθω φοβερή ντροπή
για τη Γύμνια σας
για την Αχαριστία σας.
– Και είναι αργά για να στεγνώσουν
τα δάκρυα της μεταμελείας σας.
– Και είναι γι’ αυτό
που κοιτούν τα μάτια μου
στον «Έναν» Εσταυρωμένο
στον λιγότερο χορτασμένο
από το γάλα της Μάννας.
Αυτός θ’ αναστηθεί!
Γεωργία Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
(Μαλλούσα)

ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑ ΜΑΣ «ΜΑΛΛΟΥΣΑ» Ο ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΣΗΣ.

ΕΝ ΤΡΙΠΟΛΕΙ… η ΠΟΙΗΤΡΙΑ…γράφει ο φιλόλογος Γιώργος Βλάσης. 

Το πορτρέτο της ΠΟΙΗΤΡΙΑΣ της ΤΡΙΠΟΛΗΣ για το γε νυν έχον και μολονότι στη μικρή μας πόλη αρκετές είναι οι γυναίκες, οι κυρίες που αποτελεσματικά και αξιοπρόσεχτα θεραπεύουν την τέχνη του Ομήρου, της Σαπφούς, του Σολωμού και του Καβάφη και άλλων μεγάλων ομοτέχνων τους και των δύο φύλων, η ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – φαίνεται να έχει κατακτήσει δικαιωματικά τον τίτλο «η ποιήτρια της Τρίπολης».

Δεν απεφάνθη, πάντως, για πολλές του στίχου ιέρειες, ο προσφάτως αποδημήσας, μεγάλος συγγραφέας και Ακαδημαϊκός Τάσος Αθανασιάδης ότι: «οι στίχοι της είναι κελαηδισμοί αηδονιού». Και ο δικός μας Ηλίας Σιμόπουλος δεν δίστασε να γράψει ότι: «η ποίησή της είναι ένας ύμνος στον έρωτα, ένα τρυφερό ελεγείο γεμάτο ευγένεια και λυρικό πάθος». Και άλλοι όχι άσχετοι με την τέχνη του λόγου κρίνουν σημαντικό το έργο της. Κάτι αποδεικνύουν όλα αυτά – μαζί με τις διακρίσεις της σε πολλούς και διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Την Γ.Α.Π. «γνώρισα» ως δημιουργό προ δεκαπενταετίας περίπου, όταν δειλά με πλησίασε και ζήτησε την ταπεινή κρίση μου για τα πρώτα ποιήματά της, συγκεντρωμένα και χειρόγραφα σε χοντρό τετράδιο. Ουσιαστικά η «απάντησή μου» δόθηκε με και μέσα από δικά της λόγια, σαν κι αυτά:
Υπάρχει ένα αηδόνι /που κελαηδεί με την καρδιά.
Υπάρχει ένα λούλουδο / που όμοια μοσχοβολιά δεν έχει.
Και ψάχνεις. / Σαν πεταλούδα τριγυρνάς / για τ’ ακριβά. 
Η προτροπή ήταν να μην αφήσει το αηδόνι να βουβαθεί, το λούλουδο να μαραθεί, την πεταλούδα να σταματήσει το πέταγμα και το ψάξιμο… Ευτυχώς, άντεξε πολλούς και πολλά… Ξεκίνησε, συνεχίζει.
Μέσα σ’ αυτά τα 15 χρόνια, από το 1992 που δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή της, τις «Αθόρυβες διαδρομές», μέχρι σήμερα έχει εκδώσει πέντε συνολικά ποιητικές συλλογές και εννέα πεζογραφήματα, ενώ ανέκδοτο αλλά ολοκληρωμένο είναι ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα – ερωτικό, ρεαλιστικό, ευανάγνωστο, σε πολλά και πολύ αρτιότερο, συναρπαστικότερο και πλέον αισθηματογόνο από άλλα που κυκλοφορούν και διαφημίζονται και εις τα ευπώλητα αριθμούνται (το έχω μελετήσει γι’ αυτό και η διατύπωση της άποψης – αλλά η έκδοση και η «προώθηση» ενός πνευματικού προϊόντος γενικά, ενός βιβλίου ειδικότερον, είναι θέμα και πρόβλημα που δεν φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει και να λύσει(!) αντίστοιχα η παρούσα στήλη). 
Η ίδια η Γ.Α.Π. έχει συνείδηση των δυσχερειών και εμποδίων που αντιμετωπίζει η Ποίηση στην εποχή μας και οι ποιητές στην ελληνική περιφέρεια, οι εκτός Συστήματος και Κύκλων, «οι ποιητές άδοξοι που ’ναι» καταπώς γράφει ο δικός μας τραγικός αυτόχειρας. Σημειώνει κάπου η Γ.Α.Π.: «Εμείς οι “άδοξοι ποιητές”» και συγγραφείς δεν υστερούμε σε έργο. Αγαπήστε μας. Δεν φιλοδοξούμε, δεν φλυαρούμε – εκφραζόμαστε μόνο για όλους εκείνους που αισθάνονται. Έτσι είμαστε – όλο “τσουγκριά”. Ανήσυχοι κι αβέβαιοι, αποζητούμε την πληρότητα, την τελείωση, μέσα από τ’ αναρωτήματα. Είναι πολύ οδυνηρό να πατάς και ταυτόχρονα να πετάς, χρειάζεσαι αντοχές για να επιβιώσεις σ’ έναν κόσμο απρόσωπο, από τον οποίο λείπουν τα χαμόγελα, τα σφιχτά χέρια, οι ζεστές καρδιές. Πρωταγωνιστούν η ταπεινή φιλοδοξία, το χρήμα, οι περιστασιακές απολαύσεις – οι ψυχές των ανθρώπων αδειάζουν όλο και περισσότερο. Έρημες! Μόνες! Ο καθένας ζει την δική του γυμνή «μοναχικότητα». 
Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτήν τη γύμνια, την ερημιά και την μοναχικότητα η Ποιήτρια της Τρίπολης δίνει διαμάντια σαν την

Όμορφη γυναίκα…
Όλες οι γυναίκες είναι ωραίες.
Όμως μια όμορφη γυναίκα / είναι σπάνια.
Είναι η γυναίκα / του έρωτα και της αγάπης.
Είναι η γυναίκα / των άστρων και των λουλουδιών.
Είναι η γυναίκα του ονείρου / είναι η γυναίκα που στη μορφή της / φαίνεται η ψυχή της.
Βαθιά ερωτική η ποίηση της Γ.Α.Π., έχει ως βασικά θέματά της την ανθρώπινη μοναξιά, την σκληρότητα των καιρών μας, την μοίρα των ευαίσθητων, την γυναίκα, τον Έρωτα, προπαντός, σαν δύναμη ζωοποιό, γεγονός καθημερινό αλλά και διαχρονικά ζητούμενο, σκληρό και «γυμνό» και σύγκαιρα ιδεατό και πανώριο – θυμίζουν, συχνά, οι σχετικοί στίχοι της Σαπφώ ή Μαρία Πολυδούρη στη δύναμη πάθους και της πράξης. Κλείνω, λοιπόν, την, μοιραία σύντομη και αδρομερή, παρουσίαση της ποιήτριας με ένα ερωτικό ποίημά της – τίτλος: Εγώ κι εσύ.

Τα κορμιά μας / τυλιγμένα σ’ ένα σύμπλεγμα
όπως / τ’ αγρίμια που παλεύουν.
Οι ψυχές μας / παγιδευμένες / σπαράζουν.
Φωνή δεν ακούγεται / μόνο / κοφτές, βαριές ανάσες.

Ο έρωτας / έχει στήσει χορό
τυραννώντας / γλυκά τα κορμιά μας.
Μέσα στα μάτια μας / ανοίγονται / όνειρα, γέλιο και κλάμα.
Ακούγεται το τρίξιμο του κόσμου.
Είμαστε εγώ κι εσύ!

Η Τρίπολη, η Αρκαδία και η Λογοτεχνία έχουν πάρει, ήδη, πολλά από την ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Περιμένουν περισσότερα. Και μπορεί να τα δώσει – αδιαφορώντας για του μικρόκοσμού μας τα ασήμαντα…

Γιώργος Βλάσης
Φιλόλογος

«ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ» ΤΟΥ ΠΟΛΥΒΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ «ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ»

«ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ, ΥΨΙΣΤΕ…»

ΘΕΑΤΡΙΚΟ

 ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ: Πολύβιου Δημητρακόπουλου (Pol Arkas)

 Διασκευή: Γεωργίας Ν. Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου

Το πιο κάτω κείμενο είναι ένα από τα πλέον πρωτότυπα θεατρικά έργα του κόσμου. 
Έχει ένα μόνον πρόσωπο που ερωταπαντά, επαναλαμβανόμενα, ως να μην άκουσε καλά ή ως να θέλει να σκεφτεί εάν «κάποιες ατέλειες του Θεού δεν βοηθούσαν την τελειότητα του Σατανά…» 
Επίσης έχει και μία υπερφυή σκηνογραφία: Τα γαλανά του αιθέρος. Από τη μία πλευρά ένα γαλάζιο φως δείχνει τον αόρατο Θεό κι από την άλλη ένα κόκκινο, τον επίσης αόρατο Σατανά. 
Ένα εντυπωσιακό και υπερβατικό έργο. 
Τούτο είναι «Το Κριτήριο» του Πολύβιου Τ. Δημητρακόπουλου (Pol Arkas). Ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1864 στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας (Αρκαδιά), οποία είναι η παλαιότερη ονομασία της πόλης. Ξεκίνησε στρατιωτική καριέρα και παραιτήθη το 1892 για να αφοσιωθεί στη Λογοτεχνία. Καλύπτει ποικίλα έργα του γραπτού λόγου, ποίηση, πεζογραφία, χρονογράφημα, ευθυμογράφημα, ιστορικές και φιλολογικές εργασίες κλπ. 
Τη βαθύτερη αγάπη προς τον κόσμο και τη στοργικότερη φροντίδα για το μέλλον του, διέγνωσαν και αναγνώρισαν η πλειονότης των Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και κριτικών μέσ’ από την αξιόλογη εργασία του στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη». Ωστόσο, τον καταξίωσαν περισσότερο τα θεατρικά έργα του, τα οποία παίχθηκαν από μεγάλους θιάσους των Αθηνών με τεράστια εισπρακτική επιτυχία και διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της Αθηναϊκής επιθεώρησης, που ήκμαζε την εποχή εκείνη. Απέθανε το 1922.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ» ΤΟΥ ΠΟΛΥΒΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΑΣ ΜΑΣ «ΜΑΛΛΟΥΣΑΣ»