Αρχείο κατηγορίας ΜΑΛΛΟΥΣΑ

Γειτονιά…Καραγκιόζης: Ένα ακόμα αφιέρωμα της Μαλούσας μας, στον συμπατριώτη μας καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλο.

 Γεωργια Αγγελοπουλου-Μαλλουσα 

Γεωργια Αγγελοπουλου-Μαλλουσα

Γειτονιά…Καραγκιόζης

Ποτέ δε συμφώνησα με τις λεπτεπίλεπτες καραγκιοζίστικες φωνές διάφορων Καλλιτεχνών,οι οποίοι μπορεί θεωρητικά
να στέκουν, όμως άλλο η θεωρία κι άλλο
η πράξη.
Η 100% φωνή ήταν και είναι, αυτή
των παιδικών μου χρόνων στο χωριό μου
Κοπανάκι Τριφυλίας, η φωνή του δικού μας
καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλου.
Αυτή πρέπει να είναι η φωνή (αποψή μου)
του πολυφαμελίτη Καραγκιόζη, δηλαδή
τραχιά, ακαλλιέργητη, βραχνιασμένη,
πραχυπρόφερτη…αφού, ο Καραγκιόζης,
σε μια καλύβα έμενε που, μπαζε απ,όλες
τις πάντες κρύο, στα βουνά γύριζε,
τον τελάλη έκανε…οπότε δεν του πάει
το «Αθηναίϊκο στιλ»… το αστικό και το «πολίτικο»…άνθρωπος της υπαίθρου ήταν!
Οι παλιές παραστάσεις, του Καραγκιόζη
σήμερα, είναι φρεσκότατες, μιας και ξαναγυρίσαμε
στη φτώχεια και στη μιζέρια
που η φασολάδα, η μακαρονάδα, θα έχει πέραση…
όπως και η αδεκαρίλα, οπότε
θα περνάει η «ντοπροσυνη με ολίγη ναι, κουτοπονηριά», προκειμένου να ζήσει κανείς
αλλά να ζήσει και την οικογένειά του…
Πολύτιμο στοιχείο της λαϊκής μας παράδοσης,
άλλοτε ως φιγούρα  κι άλλοτε  ως θέαμα,
ο Καραγκιόζης δημιούργησε
ένα αυθεντικό είδος λαϊκού θεάτρου
που κατάφερε να αντανακλά και να εκφράζει
αξίες και πρότυπα γνήσια Ελληνικά.
Ως φιγούρα, έγινε αξιαγάπητος ήρωας
που συμπύκνωνε αρετές κι αδυναμίες
και μαζί ένα μοναδικό σύμβολο ανθρώπου
που μπορεί κι αντιστέκεται στη φτώχεια,
την κακοτυχία- και την εξουσία- σκορπώντας
κέφι κι ελπίδα ζωής!
Ως παράσταση, μας αποκάλυψε ένα
πλουσιότατο και θαυμαστό τρόπο έκφρασης
καθώς στη χάρη και τη δεξιοτεχνία που είχαν οι καραγκιοζοπαίχτες,κατόρθωσε με απλά
και πρωτόγονα μέσα να γοητέψει,
να συγκινήσει και να συναρπάσει εκατομμύρια
Έλληνες όπου κι αν βρίσκονταν.
Αυτοί οι δύο παράγοντες διαμόρφωσαν το μαγικό κόσμο του Καραγκιόζη, που πέρα απο διασκέδαση, ψυχαγωγία κι απόλαυση
αποτελεί για όλους μας μια ανεκτίμητη
κιβωτό αυτογνωσίας και οφείλουμε με κάθε
τρόπο να διαφυλάξουμε.

Η καταγωγή του Καραγκιόζη,
τ,ονομά του, η μορφή του.

Γύρω απο το πρόβλημα της καταγωγής
του Καραγκιόζη, αν δηλαδή είναι τούρκικο
ή ελληνικό δημιούργημα έχουν λεχθεί και αναπτυχθεί μύθοι και παραδόσεις,άλλοτε
υπέρ της μιάς κι άλλοτε υπέρ της άλλης άποψης.
Ο τρόπος και η τεχνική της λατρείας
ανάγονται πιθανότατα στα «Ελευσίνια Μυστήρια» ενώ σχετικές αναφορές ανιχνεύονται τόσο στον Πλάτωνα όσο
και στον Αριστοφάνη.
Οι παραστάσεις του είχαν δύο μορφές:
Τον » θρησκευτικό» και τον «βέβηλο» ή αισχρό.
Η πρώτη μορφή είχε ηθικοπλαστικό χαρακτήρα. Αντίθετα ο «βέβηλος» είχε στόχο
να διασκεδαζει τα πλήθη και ήταν γεμάτος
αθυροροστομίες και βωμολοχίες χωρίς
ν,αποφεύγει συμβολισμούς,που ήταν εμφανείς
και στη μεταγενεστερη ελληνική εκδοχή του.
Στα τούρκικα τ,ονομά του σημαίνει
μαυρομάτης και αναφέρεται ότι του το έδωσε
ένας Έλληνας απο την Ύδρα Γ.Μαυρομάτης,
τον 18ον αιώνα περίπου.
Καμπούρης, φαλακρός, πολυτεχνίτης
κι ερημοσπίτης,κατεργάρης και καταφερτζής
που όμως αντιμετωπιζει τη ζωή με θυμόσοφη
διάθεση ,κέφι κι αισιοδοξία. Συνεχώς πεινασμένος απλώνει το μακρύ του χέρι,
άλλοτε για να ξύσει σκυφτός το κεφάλι του
κι άλλοτε για ν,αρπάξει ό,τι μπορεί απο το
καθημερινό αλισβερίσι,ενώ παράλληλα του αρέσει ν,ανακατεύεται σε όλα,να κρίνει,
να σχολιάζει,να σαρκάζει και ν,αυτοσαρκάζεται.Αυθεντικός ήρωας
διαμαρτύρεται για τη ζωή του,αντιστέκεται
στην αδικία της αλλά υπομένει τα πάντα
με εγκαρτέρηση, αξιοπρέπεια, ειρωνία
και χαμόγελο!

Οι φιγούρες του

Χατζηαβατης,Μπαρμπαγιώργος,
Σιόρ Διονύσιος,Μορφονιός,Εβραίος,
Σταύρακας κ.α. καθώς και το ξυπόλυτο
τάγμα του,τα παιδιά του:
Κοπρίτης,Μπιριγκόγκος,Κολλητήρης
και η γυναίκα του Αγλαϊα…

» Οι φωνές του Καραγκιόζη,
όπως και οι φωνές των πλανόδιων μικροπωλητών,δυνατές,αγνές,μεσογειακές
με μιαν επισημότητα που σε κάνει ν,απορείς
και να μην ξέρεις σε ποιά αυλή εμαθήτεψαν
κι απο ποιά μεγάλη θρησκεία προέρχονται,
με τραβούσαν πολύ περισσότερο απο τη
σκαλδαλώδη ομοιότητα που είχαν
οι διαφημίσεις του και οι φιγούρες του
με τα αρχαία αγγεία.Όλη η νοστιμάδα
της Ελληνικής φυλής,εκφρασμένη με ήχους».
(Γιάννης Τσαρούχης)

«Ο Καραγκιόζης ειναι το μοναδικό λαϊκό μας
θέατρο.Ένα θέατρο βαθύπλουτο
σε περιεχόμενο και άφταστο σε σκηνική
πρωτοτυπία.Ανεξάρτητα απο το αν η αρχική του επινόηση ανήκει σε μας ή όχι, στα χέρια
των δικών μας καραγκιοζοπαιχτών,το θέατρο
των σκιών,έφτασε σε ψηλά καλλιτεχνικά
επιτεύγματα εκφράζοντας συνάμα με τρόπο
σπαρταριστό σύγχρονα βάσανα και παλιούς
ελληνικούς καημούς.» (Γιώργος Ιωάννου).

Σημείωση:
Για όσους δε γνωρίζουν ,
ο Θανάσης Σπυρόπουλος- εν ζωή ακόμα-
γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κοπανάκι
Τριφυλίας Μεσσηνίας.Άνοιξε τα φτερά του
παίζοντας ανα την Ελλάδα
(Κοπανάκι,Καλαμάτα,Τρίπολη,Αθήνα).
Πρωτοείδε Καραγκιόζη στο καφενείο
του πατέρα του.»Το πανί,οι φιγούρες πίσω
απο αυτό,οι φωνές,ο φωτισμός»,
ήτανε τα στοιχεία -ερεθίσματα- ως λέει,
που τον μάγεψαν και τον έκαναν, αρχικά
στη ηλικία περίπου των 15 χρόνων του,
βοηθό- μαθητή στον τοπικό Καραγκιοζοπαίχτη
Βασίλη Φιλντισάκο.Μαθητεύοντας κοντά του
και με τα ξέχωρα χαρίσματα που είχε, έμαθε
τα βασικά μυστικά της τέχνης αυτής.
Υπερήλιξ πλέον, δεν ξεχνά το χωριό μας και κάθε καλοκαίρι παίζει και σκορπά άφθονο
γέΑφιέλιο και ωραίες αυτοσχέδιες ατάκες,καθώς μοιράζει στους συντοπίτες του και φιγούρες.

«Αξιότιμο κύριοι,καλησπέρα,πέρα για πέρα..
Απόψε θα φάμε,θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε..» (Ε.Σπαθάρης)

«Κείνο που με τρώει,κείνο που με σώζει…
είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη»
(Δ.Σαββόπουλος)

Αφιέρωμα.
Τιμητική προσφορά στην προσφορά του!

Δημοσίευμα στο περιοδικό»Νέα Αριάδνη»
Τεύχος102,  Απρίλιος,Μάϊος,Ιούνιος.
(Η φωνή του χωριού.Γράφει η Μαλλούσα)

Δωδέκατη ώρα.

Μαννούλα* μου…

Εκείνο το πρωινό

έτσι ξαφνικά άρχισες

να «πηγαινοέρχεσαι».

 

Σα Χελιδόνι έτρεμες

στην αγκαλιά μου.

Τέλος… της διαδρομής

93 χρόνων!

 

«Κράτα με. Φοβάμαι», μου πες.

 

Κι εγώ τότε έγινα Γλάρος.

Σ’ έκρυψα στα φτερά μου.

Σε πήρα και πετάξαμε

με προσευχές!!!

 

Οι Άγγελοι ολόγυρά μας

καρτερούσαν.

Και ήρθε η Νύχτα…

 

Έκλεισες τα ματάκια σου,

έκανες τον Σταυρό σου!

 

Μόνη, Χαρούμενη, Υπερήφανη.

 

«Δεν θέλω», έλεγες

«να μου κλείσουν τα μάτια

τα χέρια “Ξένης Γέννας”

παιδάκι μου».

 

Κι ύστερα, Αγαπημένη μου,

αχ, φιλούσα τα δικά σου.

Αδύναμα, ψιθυριστά είπες:

«Φκη μου, Φκη μου, Φκη μου»

κι έγειρες…

 

Φύσηξες τρεις φορές

κι Έφυγες… Γαλήνεψες!!!

 

Κι εγώ… της χαρμολύπης.

 

Μα πάνω στο κρεβάτι σου

είχα τη Χάρη,

βρήκα και τη Δύναμη

«Άφκιαστη κι Αστόλιστη»

του Χάρου μη σε στείλω.

 

Τριανταφυλλένια

στ’ Άσπρα σ’ έντυσα.

 

Έτσι ήθελες, όχι τα μαύρα…

 

Να σ’ εύρει ο πατέρας μου

Νυφούλα όπως σε άφησε.

Πεντάμορφη, πεντάμορφη,

Νεράιδα, Μικρομάννα…

 

Ω! την Ευχή σου Φυλαχτό Κρατώ.

 

Τι Ευλογία Αξιώθηκα!

 

Σε οδήγησα

στον Πλάστη σου

τον Δημιουργό σου.

 

Εκείνον

που όμοια σε «Φύσηξε»!

 

Σε οδήγησα στο Φως

στην άλλη Διάσταση

εκεί… εκεί που μόνο,

μόνο Η ΑΓΑΠΗ Υπάρχει!!!

 

 mall.pdf - Adobe Reader

ΜΑΛΛΟΥΣΑ

 

1/10/2017

 

*Η λέξη «Μαννούλα» ακολουθεί την παλαιότερη

ορθογραφία για συναισθηματικούς λόγους

«Ο ΚΥΡ – ΜΑΝΩΛΗΣ Ο  ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ  ΜΑΣ» ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΝΤΟΒΟΥΝΗΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΜΑΣ.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΧΟΥΡΧΟΥΓΙΑ MAΣ

 Το παρΟν ανήκει πάντα στο παρελθόν.

Το αγνΟ παρελθόν!

Ένας φΑκελος με κάποιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τα μαθητικά μου χρόνια, το επιβεβαιώνουν. Τις ταξινομώ με πολλή προσοχή σ’ ένα μεγάλο άλμπουμ. Σημειώνω δίπλα, στο περιθώριο, ημερομηνίες που έχω καταγράψει στο πίσω μέρος τους.

Με απορΙα και θλίψη παρατηρώ τα σημάδια του χρόνου.

Ω! Ναι… Ο χρΟνος! Αθώος φταίχτης, σπλαχνικός φονιάς!

Κι εγΩ… Οι άλλοι… Πρόσωπα του χθες… Όλοι μας, φορτωμένοι με ρυτίδες κι άσπρα μαλλιά στη θωριά μας…

ΕνΩ τις κοιτάζω, παρατηρώ και διαπιστώνω πως ήταν εικόνες μιας «αλλοτινής ευτυχίας…» Εικόνες, που ταξιδεύουν σε άλλες εποχές, πικρόγλυκες κιόλας… Εποχές, τις οποίες όλοι μας νοσταλγούμε. Εικόνες, ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα μας. Γιορτές, εκδρομές, γάμοι, πανηγύρια. Εικόνες με τη δική τους ομορφιά.

Κι Ερχεται στη μνήμη μου… ο κυρ-Μανώλης Παπαπαναγιώτου. Ο Μανώλης «ο Χουρχουριάς». Ο ψιλόλιγνος φωτογράφος μας. Ο Καλλιτέχνης! Ο Άνθρωπος! Ευγενής, χαμογελαστός, ακούραστος, με το μεράκι, την καλοσύνη, την υπομονή. Είχε το χάρισμα, να σε βάζει να ποζάρεις με τον ωραιότερο τρόπο, για να «κρατήσει το τώρα, τη στιγμή που θα γίνεις χθες…»

Εδινε ψυχή στην εικόνα του. Εμφάνιζε ακόμα και τα σκυθρωπά πρόσωπα με χαμογελαστές μορφές. Πρόσεχε και τόνιζε την παραμικρή λεπτομέρεια. Πρόσωπα μελαγχολικά, χαρούμενα, ναζιάρικα, θυμωμένα, έκπληκτα…

ΜποροΥσε να «πιάσει» τα χρώματα, του ουράνιου τόξου! Να φυλακίσει μια ζεστή ματιά, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, όσα συναισθήματα ξεχείλιζαν και τα κρατούσε σ’ εκείνη τη στιγμή.

Τη στιγμΗ που έγινε κι έμεινε μια αλήθεια! Η φωτογραφία του…

… Μια μαθητριοΥλα 16 χρόνων με τη μαύρη ποδιά της. Ο άσπρος γιακάς, ξάνοιγε τη γλυκιά μελαγχολία της…

Απόψε θυμΑμαι εσένα κυρ-Μανώλη…

ΘυμΑμαι τη ζωή μου…

ΑιωνΙα σου η μνήμη, αγαπημένε μας φωτογράφε.

ΜαλλοΥσα

Το κείμενο με περισσότερες φωτογραφίες της Μαλλούσας μας, που δημιουργήθηκε και επιμελείται  από το kopanakinews:

https://mallousa.wordpress.com/page/9/

Καλό ταξίδι, Μάνα μας ηρωίδα. Γεωργία Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου.

Μανούλα μου όμορφη Μανούλα μου υπερήφανη Μανούλα μου πολυπονεμένη.   Leave a comment

ΕΚΦΡΑΣΗ  ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ  ΣΤΗ  κ. ΓΕΩΡΓΙΑ  ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ –ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ – (ΜΑΛΟΥΣΑ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΛΕΚΤΟ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ κ. ΔΗΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ.

Aγαπητέ Δημήτρη,
Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΤΙΚΙΗ ιστοσελίδα σου, που αποπνέει τη νόηση και τη ψυχή σου, ενημερώνει άμεσα και αντικειμενικά, όλους ανά τον κόσμο πατριώτες,φίλους και γνωστούς για τα τοπικά, Ανθρωπιστικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα.
Αυτό σε έχει καταξιώσει στη συνείδηση των αναγνωστών, γιατί όλοι αναγνωρίζουν τη προσφορά σου αυτή, με τις εκφάνσεις αγάπης, σεβασμού και διαμόρφωσης των εξ ‘ αυτών σχέσεων, με την ιστορικότητά τους.
Οι ιστορικές και λαογραφικές συνθέσεις και αναδρομές, με τα προσωπικά ρεπορτάζ που χρησιμοποιείς, αποδίδουν μία ξεχωριστή και έξοχα αρμονική πληρότητα, που σηματοδοτεί νοητικές ενατενίσεις.
Ο λόγος σου είναι εύληπτος, χωρίς δυσδιάκριτους και συμπερασματικούς,νοηματικούς λαβύρινθους.
Κλείνοντας την εισαγωγή μου,σου γράφω μερικά λόγια σε στίχους, για την πατριώτισσά μας κ. Γεωργία Αγγελοπούλου –Παπαβασιλείου (Μαλούσα), που γνώρισα από το Κοπανάκι ΝEWς, το λογοτεχνικό της ταλέντο, το οποίο στολίζει με αγάπη, φως και εικόνες, όταν κάποιοι βυθίζονται, στη θλίψη, την οργή και την απελπισία.
Η ποίησή της μπορεί να αγγίζει τις καρδιές όλων και ο έντεχνος λόγος της, να διώξει τα σύννεφα, από τον γκρίζο ορίζοντα,ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή κρίσεων.

ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ –ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ—(ΜΑΛΟΥΣΑ}                                                               Αποτέλεσμα εικόνας για ΜΑΛΛΟΥΣΑ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Η κ.Γεωργία είναι Λογοτέχνης—Ποιήτρια και το Συγγραφικό της έργο, ιδιαίτερα ακτινοβολεί. Γεννήθηκε στο Κοπανάκι –Τριφυλίας και αυτό τους πατριώτες, ιδιαίτερα ευαισθητοποιεί. Το χαρισματικό της ταλέντο, την ανυψώνει, ως πνευματική ξεχωριστή προσωπικότητα, και όσοι διαβάζουν τα δημιουργήματά της, νοιώθουν ικανοποίηση, γι’ αυτήν την επιδεξιότητα.    

Γράφει, Ποίηση,Δοκίμια, Αφηγήσεις στο <Δευκαλίωνα> Πολιτιστικό Περιοδικό, λόγου και τέχνης. 

Είναι μέλος της,< Ένωσης Μεσσηνίων Συγγραφέων> και δημοσιεύει,ενδιαφέροντα κείμενα ,ως Λογοτέχνης.

Έχει εκδόσει Είκοσι Ένα [21]βιβλία, ποιητικά,πεζογραφίας και λογοτεχνικά δοκίμια  

και όλα ξεχωρίζουν για την ευαισθησία της ,την ειλικρίνεια,την πρωτοτυπία και την ευγένεια. 

                                                   ______         ______         _____       

Ο εσώκοσμος της είναι παράδεισος, που βλάστησε το δένδρο της ζωής της.    

Και σ’αυτόν ανθίζουν και στέκουν αρωματικά, τα άνθη των χαρισμάτων της.    

Είναι φιλόστοργη στούς τρόπους και σώφρων στο ήθος, που αφειδόλευτα, προσφέρει στην ποιότητα  του στίχου .

Ακάματη πνευματική δημιουργός,ευεργετική στην ωφελιμότητα,του έντεχνου λόγου.        

                                           ______            _____        ______       

Άδοξη ποιήτρια και συγγραφέας <Αυτοσυστήνεται> με δημοσίευμα, προς τους αναγνώστες, 

Που δεν φιλοδοξεί,ούτε φλυαρεί,αλλά προσφέρει το είναι της , όπως οι <διασώστες>.            

Με τον τίτλο <Άδοξοι ποιητές>στο  τελευταίο  περιοδικό <Δευκαλίων>, που δημοσιεύεται, 

σαγηνεύει και μαγνητίζει τον αναγνώστη, αφού περιγράφει <εκ βαθέων> πως σκέφτεται.          

                                       ______        ______       _______                  

Ως πνευματικός Άνθρωπος, διακατέχεται από βαθειά έμπνευση, για δημιουργία.  

Δραστήρια και πολυσχιδής, υπηρετεί τον Άνθρωπο , με την ευροσύνη της, στην κοινωνία.       

Διαθέτει μια ξεχωριστή ικανότητα , εκ του περισεύματος της ταπεινότητάς της      

και πάθος γι’  αυτά που συνθέτει , ικανό να συγκινεί και σαγηνεύει, με την ανθρωπιά της .  

                                          ______        ______       ______              

Τιμά την ιδιαίτερη πατρίδα της , που μεγάλωσε με πραγματικό αντικατοπτρισμό, συναισθημάτων .

Ιχνιλατώντας τα λογοτεχνικά δρώμενα, προσέγγυσε τον πλούτο, των πολυεπίπεδων  βιωμάτων.     

Προσωπικά, εκφράζω επαίνους , για τους έντονα βαθείς στοχαστικούς ειρμούς     

kαι για την , με γλαφυρό ύφος σκέψη , που διέπει τους πνευματικούς δημιουργούς.      

                                                                         Δημήτριος       Μητρόπουλος         

                                                                               Α ρ τ ι κ α ί ο ς.  

Χαμένος Παράδεισος, μουσική Γιώργος Κατραλής, ποίηση Γεωργία Αγγελοπούλου (Μαλλούσα)

Από την σοπράνο Γιέλενα Γιοβάνοβιτς Μπακοπούλου, στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο Τρίπολης.

Το Αττικό Ωδείο Τρίπολης με τη συμπαράσταση του Δήμου Τρίπολης, οργάνωσε την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016 στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο συναυλία κλασικής μουσικής, με τίτλο «Ρομαντικοί και σύγχρονοι συνθέτες».

Γιώργος Κατραλής, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΡΚΑΔΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, έργο 51

 Χαμένος Παράδεισος

Ποίηση: Γεωργία Αγγελοπούλου-Παπαβασιλείου (Μαλλούσα)

Από την ποιητική συλλογή Αθόρυβες διαδρομές

Γιέλενα Γιοβάνοβιτς-Μπακοπούλου, Σταύρος Θεοδωρόπουλος,

Νίκος Παπαηλίου, Γιώργος Κότσικας

(φωνή-όμποε-κλαρινέτο-πιάνο)