Αρχείο κατηγορίας ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Περιστατικά δηλητηρίασης αδέσποτων σκύλων στο Κοπανάκι: Απαντητική Επιστολή του Δήμου Τριφυλίας.

Περιστατικά δηλητηρίασης αδέσποτων σκύλων στο Κοπανάκι

Ο Δήμος Τριφυλίας και επί των συγκεκριμένων περιστατικών η Τ.K. Κοπανακίου απερίφραστα καταδικάζουν την επαίσχυντη πράξη δηλητηρίασης αδέσποτων ζώων, έργο ανθρώπων που έχουν χάσει κάθε επαφή με τον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό.

Ως αρμόδιος φορέας ενεργούμε σε συνεργασία με τις Φιλοζωικές Οργανώσεις για την προστασία και περίθαλψη των εγκαταλειμμένων αδέσποτων σκύλων.

Επειδή όμως οι απαράδεκτες και παράνομες αυτές ενέργειες προέρχονται από μικρό αριθμό ανθρώπων χωρίς φιλικά αισθήματα στα ζώα που δεν χαρακτηρίζουν τον τόπο μας,  καλούμε όλους τους πολίτες σε επαγρύπνηση, ώστε να προλάβουμε στο μέλλον τέτοιου είδους φαινόμενα .

Ο ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΣ Δ.Ε. ΑΕΤΟΥ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ

—————————————————————————-

Φωτεινή Στυλιανού

Υπ/νη Δημ. Σχέσεων & Επικοινωνίας

Δήμου Τριφυλίας

Τηλ. επικοινωνίας 2761360033/6942778793

Advertisements

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Ο οικισμός του Κοπανακίου άρχισε να δημιουργείται στα τέλη του 19ου αιώνα, με πρώτες αναφορές του τοπωνυμίου σε Β.Δ. του 1893 (ΦΕΚ 25Α`/1893, “Περί συστάσεως ταχυδρ. Γραφείου εν Κοπανάκι του δήμου Δωρίου κλπ”) και του 1894 (ΦΕΚ 14Γ`/1894, “Περί συστάσεως ετησίας εμπορικής πανηγύρεως εν θέσει «Κοπανάκι» του δήμου Δωρίου”). Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν στο κάτω Κοπανάκι από το φουστανελοφόρο Σουλιμαίο βουλευτή Δημήτρη Παπατσώρη και συγγενείς του, καθώς και από οικογένειες Βαρυμποπαίων (Μοναστήρι).Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, δέντρο, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Φ. 1. Η πλατεία Κοπανακίου, όπως διαμορφώθηκε το 2010. Γύρω της απλώνεται το παζάρι.

Ο οικισμός του Άνω Κοπανακίου είναι δημιούργημα του τρένου, όπως και άλλοι πεδινοί οικισμοί. Στις αρχές του 20ού αιώνα ολοκληρώθηκε η μετρική γραμμή Πελοποννήσου, με την κατασκευή σταθμών, ραμπών φόρτωσης και εκφόρτωσης, έργων υποστήριξης του τρένου και χώρων διαμονής του προσωπικού σε κάθε στάση. Οι σταθμοί αυτοί έπαιρναν το όνομα του πλησιέστερου χωριού. Έτσι και ο Σταθμός Κοπανακίου, από το όνομα του Κάτω Κοπανακίου, που μέχρι τότε ονομαζόταν Κοπανάκι. Γύρω από τους σταθμούς άρχισαν να χτίζονται σπίτια και να αναπτύσσονται οικισμοί. Έτσι δημιουργήθηκε το Άνω Κοπανάκι και είχαμε, έως την ένωσή τους το 1951, δύο κοινότητες, Άνω και Κάτω Κοπανακίου.

Το όλο Κοπανάκι κατοικήθηκε, κυρίως, από κατοίκους των Κοντοβουνίων και των Σουλιμοχωρίων (Αρβανιτοχώρια) καθώς και από κατοίκους της ορεινής Ολυμπίας, που είτε ως περαστικοί επαγγελματίες είτε ως μόνιμοι κάτοικοι πλούτισαν και πλουτίζουν τον τόπο μας. Τόποι καταγωγικοί με πλούσια ιστορία και ανυπόταχτο πνεύμα: «Τ` Αητοχώρια τα λαμπρά και τα Σουλιμοχώρια/ χαράτσι δεν πληρώνουνε, δεν σκύβουν το κεφάλι./ …». (1)

Το Κοπανάκι επέλεξαν, επίσης, ως τόπο διαμονής τους και άνθρωποι από άλλες περιοχές, είτε μόνοι τους, όπως ο Κώστα Μάγκας, η Σταυρούλα, ο Μανωλάς, ο Λαζαρίδης, είτε με τις οικογένειές τους, όπως οι βορειοελλαδίτες Βλαχοπαναγιώτης, Μουργκάνας κ.α..

Είναι, ακόμα, πατρίδα χιλιάδων παιδιών, από τα ορεινά χωριά της περιοχής, που πέρασαν την εφηβεία τους στα σχολεία του. Αγοριών και κοριτσιών που άφηναν σε μικρή ηλικία την οικογενειακή θαλπωρή αναζητώντας τη Γυμνασιακή και Λυκειακή γνώση στο Κοπανάκι. Παιδιών που τα μικρά σπίτια τους, δωμάτιά τους καλύτερα, λόγω της απουσίας των γονιών, ήταν τόποι ελευθερίας. Εκεί συζητάγαμε, χαζεύαμε, ενίοτε καπνίζαμε, ονειρεύομαστε, ερωτευόμαστε, διαβάζαμε, πίναμε κουρτάκι ή βερμούτ, ακούγαμε μουσική, τραγουδάγαμε. Εκεί διαμορφώνονταν σχέσεις ζωής και ενοποιείτο η ευρύτερη περιοχή.

Τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα παιδιά αυτά και τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο, από την τρυφερή τους ηλικία καταγράφει ο Δ. Καραγιάννης (2) διασώζοντας τις παιδικές του μνήμες: «… όταν τα παιδιά τελείωναν το Δημοτικό, έδιναν εισαγωγικές εξετάσεις και όσα περνούσαν, πήγαιναν στο Γυμνάσιο, στο Κοπανάκι ή στην Κυπαρισσία. Εκεί, άρχιζε ένας άλλος αγώνας, πιο δύσκολος. Παιδιά, από 13 χρονών και πάνω, να περπατάνε τρείς ώρες δρόμο, κάτω από καιρικές συνθήκες άσχημες πολλές φορές, ή να μένουν σε νοικιασμένα δωμάτια, μόνα τους, νηστικά, άπλυτα, απροστάτευτα….».

Ο Δ. Μητρόπουλος, επίσης, για τις σχέσεις ζωής που σύναψε στο Κοπανάκι, από τα μαθητικά του χρόνια τη δεκαετία του `50-`60 γράφει: «Το Κοπανάκι για μένα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό μου και γνωρίζω όλους τους κατοίκους (…) Όταν κατεβαίνω στην Κυπαρισσία, που έχουμε σπίτι, υποχρεωτικά, θέλω και επιθυμώ να περάσω από το Κοπανάκι και μάλιστα στο Παζάρι, που θα δω περισσότερους γνωστούς και πατριώτες».

Το Κοπανάκι, τέλος, υπέστη τη βάσανο της μετανάστευσης και της αστυφιλίας, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εγκατασταθεί πολλές οικογένειες μεταναστών από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, τη Γερμανία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία, που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές και οικοδομικές εργασίες. Αξίζει να σημειωθεί πως το 1/3 των παιδιών του δημοτικού σχολείου αλλά και αρκετά που στελεχώνουν την ομάδα του Διαγόρα, προέρχονται από γονείς αλλοδαπούς. Από γονείς που συμμετέχουν δημιουργικά σε κοινές δράσεις πολιτισμού, όπως το χορευτικό του Συλλόγου γυναικών, σε συλλογικότητες, όπως οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων καθώς και σε τοπικές δράσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Είναι η κίνηση και η συνάντηση των ανθρώπων στο χρόνο, που δημιουργεί μιά νέα αρμονία.

Σήμερα, το Κοπανάκι είναι μία σύγχρονη κωμόπολη και ένα εμπορικό κέντρο μεγάλης εμβέλειας με παραδοσιακό Παζάρι και πρότυπη ζωαγορά. Διαθέτει περιφερειακό ιατρείο, στελεχωμένο με τη μόνιμη γενική γιατρό Κωνσταντινίδη Χαρίκλεια και την αγροτική γιατρό Γαβαλά Μαριάννα, ενώ νοσηλεύτρια την παρούσα περίοδο δεν υπάρχει. Είναι έδρα του διαδημοτικού προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», διαθέτει Δημοτικό Παιδικό Σταθμό, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, πλήρως ανακαινισμένο κτίριο του Γυμνασίου – Λυκείου με περιβάλλοντα χώρο γηπέδων μπάσκετ και βόλεϋ καθώς και μικρό υπαίθριο θέατρο. Επίσης, σύγχρονα καταστήματα και δραστήριους επαγγελματίες, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, ανακαινισμένη και μεγάλη πλατεία στο κέντρο, καινούριο δίκτυο ύδρευσης, δίκτυο αποχέτευσης και ΒΙΟΚΑ, παιδική χαρά, γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5, γήπεδα μπάσκετ και βόλεϋ, στο κέντρο της πόλης. Τέλος, εξαιρετικά πλούσια είναι και η πολιτιστική του ζωή. Όλα αυτά είναι σημαντικές υποδομές και δραστηριότητες, που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και στην προστασία του περιβάλλοντος, ενώ δίνουν αναπτυξιακή ώθηση στην όλη περιοχή.

Αλλά και η αρχαιολογική αξία του Κοπανακίου δεν είναι ευκαταφρόνητη. Στο Κοπανάκι, μπροστά από το κατάστημα του Κουμπαρούλη, ανασκάφηκε και  σκεπάστηκε τη δεκαετία του 1990, η μοναδική μέχρι σήμερα αγροικία αρχαϊκής εποχής (550-450 π.Χ.) στη Μεσσηνία, ενώ στο λόφο Στυλάρι σώζεται τμήμα μνημειακής ελληνιστικής οχύρωσης. Ευρήματα από την αρχαϊκή οικία εκτίθενται στο Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Η αγροικία, σύμφωνα με τη σήμανση του Μουσείου, κτίστηκε γύρω στο 550 π.Χ. και πιθανώς ανήκε σε Σπαρτιάτη μεγαλογαιοκτήμονα. Καταστράφηκε από φωτιά περίπου εκατό χρόνια μετά, ίσως κατά τη διάρκεια εξέγερσης Μεσσήνιων ειλώτων. Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων οικία, πιθανώς διώροφη, με εσωτερική αυλή γύρω από την οποία είχαν κτιστεί ένδεκα δωμάτια σε σχήμα Π, με κατάλληλο προσανατολισμό για προστασία από τις κακές καιρικές συνθήκες. Τα δάπεδά της ήταν από σκληρό πατημένο χώμα ή από μεγάλες ακατέργαστες ασβεστολιθικές πλάκες, οι τοίχοι της πλιθόκτιστοι και η στέγη της από καλάμια, πηλό, άχυρα και κεραμίδια.Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Φ. 2. Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Αναπαράσταση της αγροικίας.

Σημειώσεις:

  1. Λεωνίδας Θεοχάρης, “Δημοτικά Τραγούδια της Ορεινής Τριφυλίας”, Εκδόσεις Δεδεμάδη, Αθήνα 2005.
  2. Δημήτρης Καραγιάννης, “Πλατάνια Μεσσηνίας – Σκόρπιες Αναμνήσεις”.

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” ΤΟ Σ/Κ 16-17/02/2019)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

 

Επιστολή διαμαρτυρίας για δηλητηριάσεις σκύλων στο Κοπανάκι, από την κ. Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου.

Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Αντιδήμαρχο κ. Μερκούρη Γιάννη για δηλητηριάσεις σκύλων στο Κοπανάκι.

Με μεγάλη λύπη και αγανάκτηση πληροφορήθηκα ότι το βράδυ της 12ης Φεβ. 2019 παρουσιάστηκαν περιστατικά δηλητηρίασης αδέσποτων σκύλων στο Κοπανάκι. Είναι απαράδεκτο να προβαίνουμε σε ακραίες τακτικές και ενέργειες (φόλες). Τέτοιου είδους παράνομες και απάνθρωπες ενέργειες χαρακτηρίζουν τόπους και ανθρώπους χωρίς πολιτισμό και αξιοπρέπεια.

Όπως γνωρίζετε, σύμφωνα με την ισχύουσα Εθνική και Κοινοτική Νομοθεσία, είναι υποχρέωση της τοπικής αυτοδιοίκησης η προστασία των εγκαταλειμμένων και αδέσποτων ζώων. Είναι υποχρέωση του Δήμου να ενημερώνει τον κόσμο σχετικά με τις ποινές που επιβάλλονται σε όσους νομίζουν πως η φόλα και τα βασανιστήρια επιτρέπονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τέλος, έως ένα βαθμό, είναι υποχρέωση του Δήμου η εκπαίδευση των πολιτών, με προγράμματα και ενημερωτικό υλικό, ώστε να αποκτήσουν παιδεία και αισθήματα φιλικά προς το περιβάλλον και τα ζώα, όπως σε όλες τις εξελιγμένες χώρες.

Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου

Παρακαλώ, προβείτε στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να βρεθούν οι δράστες και να μην επαναληφθούν αυτά τα φαινόμενα που δυσφημούν το Κοπανάκι.

ΔΩΡΕΑΝ 1000 ΛΙΤΡΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΛΥΚΟΡΡΙΖΑΙΟ ΒΑΣΙΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ.

O Αντιδήμαρχος Τριφυλίας κ. Ιωάννης Μερκούρης, ευχαριστεί θερμά τον συμπατριώτη μας κ. Βασίλη Δημητρόπουλο, ο οποίος για πολλοστή φορά, διέθεσε 1.000 λίτρα πετρελαίου για τη θέρμανση του Δημοτικού Σχολείου και του Νηπιαγωγείου Κοπανακίου.

Πρόκειται για τον Βασίλη Δημητρόπουλο από το Γλυκορρίζι -αδελφό του Κώστα- που δραστηριοποιείτε στο Ντουμπάι ασχολούμενος με ναυτιλιακές υποθέσεις και δεν είναι η πρώτη φορά που συνδράμει στις ανάγκες των σχολείων μας.

Το Παζάρι του Κοπανακίου ως χώρος πολιτικών διεργασιών. Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται και κείμενο

“Το παζάρι υπάρχει σαν ένα ιδιότυπο κοινωνικό βουητό, που διαπερνά, μέσα από την πολυκοσμία, την πολυφωνία και την πολυχρωμία του τον ιστορικό χρόνο της ευρύτερης περιοχής. Είναι το ιδιαίτερο τοπόσημο των κοινωνιών που το αποτελούν και το δημιουργούν διαρκώς. Η ιστορία των τόπων μας περνάει μέσα από το Παζάρι.”

Το Παζάρι λειτουργούσε και λειτουργεί και ως τόπος πολιτικών διεργασιών. Τοπικοί βουλευτές και υποψήφιοι, υπουργοί και κεντρικά πολιτικά πρόσωπα, πρωθυπουργοί και πρόεδρος της δημοκρατίας πέρασαν και περνούν από το Παζάρι. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Ενδεικτικά, μετά τη μεταπολίτευση: ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλος, ο τ. πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης (ομιλία το Σεπτέμβριο του 1996 στα πλαίσια των εθνικών εκλογών, από το πεζοδρόμιο μπροστά από τα κτίρια Χαραλαμπόπουλου και Ντόντου) (1), ο τ. πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, ο Γ. Γεννηματάς (ομιλία το Μάϊο του 1985 στα πλαίσια των εθνικών εκλογών, από το μπαλκόνι του σπιτιού του Τάσου Παπαδόπουλου) (1α). Οι υπουργοί και βουλευτές Ιω. Μπούτος, Αρ. Καλαντζάκος, Ανδρ. Κοκκέβης, Δ. Τσοβόλας, Τηλ. Χυτήρης, Στ. Μπένος, Ιω. Λαμπρόπουλος, Ιω. Γιαννακόπουλος, Δ. Κουσελάς, Πετ. Κατσιλιέρης, Γ. Κατρούγκαλος, Παν. Κοζομπόλη, Πετ. Κωνσταντινέας, είναι μερικά από τα ονόματα που μου έρχονται στο νου. Οι αιρετοί νομάρχες Π. Φωτέας και Δ. Δράκος, ο αιρετός περιφερειάρχης Πετ. Τατούλης αλλά και όλοι σχεδόν οι δήμαρχοι και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες του νομού έδιναν και δίνουν το παρόν κάθε Κυριακή.

Η περατζάδα από το παζάρι και τα μαγαζιά, η διακίνηση εντύπων και προεκλογικού υλικού, οι χαιρετισμοί με τους επαγγελματίες, τους επισκέπτες και καταναλωτές και, πολλές φορές, η πολιτική ομιλία στο παζάρι είναι ισχυρή πολιτική πράξη. Πρόκειται για πραγματικό «κολύμπι στο λαό». Ο πολιτικός δεν απευθύνεται σε ένα στενά τοπικό κοινό αλλά σε ολόκληρο ουσιαστικά το νομό καθώς από κάθε χωριό και πόλη κάποιος/οι θα ήταν/είναι στο παζάρι. Ο πολιτικός λόγος και η παρουσία έτσι φτάνουν παντού. Όλοι στην επιστροφή τους θα διηγηθούν τι έγινε στο παζάρι, τι άκουσαν, ποιόν είδαν, τι είπε. Οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αναμεταδότες γεγονότων. Η τοπική παρουσία του πολιτικού έτσι γινόταν και γίνεται υπερτοπική. Η πολιτική επίσκεψη, συνήθως, καταλήγει σε κάποιο φιλικό καφέ ή μεζεδοπωλείο της πλατείας με φίλους για κρασί, τσίπουρο, ούζο, γουρνοπούλα, μεζέδες. Δεν είναι δε λίγες οι φορές που διεργασίες συνδυασμών γειτονικών δήμων, αλλά και κυνήγι υποψηφίων και παρακολουθήσεις αντιπάλων, έγιναν και γίνονται στα πλαίσια του παζαριού.

Τη δεκαετία του `80 τα τοπικά στελέχη των κομμάτων έδιναν τη μάχη των αεροπανό. Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε ποιος θα κερδίσει τη μάχη της κεντρικής εισόδου του χωριού, κυρίως τα Σαββατόβραδα, ενόψει του Κυριακάτικου παζαριού, ώστε το μήνυμα του κάθε κόμματος να φτάσει σε, όσο το δυνατόν, περισσότερους ανθρώπους.

Στη διάρκεια της κατοχής το Παζάρι λειτούργησε ως χώρος συνάντησης συνδέσμων αλλά και στελεχών αντιστασιακών οργανώσεων. Η παρουσία κάποιου/ων σε ένα χωριό γεννά υποψίες. Ποιος/οί είναι, τι θέλει/ουν, με ποιόν/ούς μίλησε/αν. Η παρουσία, όμως, στο παζάρι ήταν και είναι αυτονόητη για όλους. Δεν δημιουργούνται υποψίες, ούτε είναι εύκολο να παρακολουθήσει κάποιος, μέσα στην πολυκοσμία, ποιος και με ποιόν συναντήθηκε, τι είπαν και τι αντάλλαξαν.

Το Παζάρι του Κοπανακίου, τέλος, είναι συνδεδεμένο με τα μεγάλα αντικατοχικά συλλαλητήρια, που έγιναν το 1943 για να αποτραπεί η πολιτική επιστράτευση των νέων Ελλήνων.  «Στις 21.3.43 ημέρα Κυριακή, στο Κοπανάκι, που είχε και παζάρι, με πρόσκληση του ΕΑΜ έγινε συλλαλητήριο κατά της «πολιτικής επιστράτευσης», που με εντολή των Γερμανών αποφάσισε η προδοτική Κυβέρνηση Λογοθετόπουλου για την επιστράτευση 150.000 νέων Ελλήνων που θα στέλνονταν στα γερμανικά εργοστάσια (και από εκεί, το πιθανότερο, και στα πολεμικά μέτωπα). Πήρανε μέρος πάνω από 3.000 άτομα. Το συλλαλητήριο, προστάτευε από πιθανή επέμβαση των Ιταλών η ομάδα του Ναπολέοντα που είχε πιάσει επίκαιρα σημεία (αυτό, ελάχιστοι το γνωρίζανε). Κι όπως ο κόσμος επιδίδονταν στο εμπορικό αλισβερίσι, ξαφνικά, ανεβαίνει σ` ένα πρόχειρο βήμα ο Πατσώνης Γεωργακόπουλος (από του Πιτσά, τραβαγέρης το επάγγελμα, υποψήφιος βουλευτής του «Παλλαϊκού Μετώπου» το 1935) και αρχίζει ένα χειμαρρώδη πατριωτικό λόγο. Οι οργανωμένοι, προστατευτική ασπίδα, πυκνοί ολόγυρά του, σκόρπιοι και σαν κύκλο στις άκρες της πλατείας του παζαριού. Οι ανοργάνωτοι ξαφνιάζονται, τα χάνουν, προσπαθούν να περιμαζέψουν την πραμάτεια τους για να φύγουν ή και λακάνε χωρίς αυτή. Κι έβλεπες, άλλον μ` ένα γουρνοπουλάκι στην αγκαλιά, άλλον με σακκί στον ώμο, άλλον να κόβει το καπίστρι του ζωντανού που έχει δέσει σε δέντρο – για να μη χάνει χρόνο λύνοντας τους κόμπους … Με τις πατριωτικές εκκλήσσεις των ΕΑΜιτών, σταματάνε, συνέρχονται και πλησιάζουν κατά τον ομιλητή, η απορία και ο πανικός εξαφανίζονται και ο πατριωτικός ενθουσιασμός και η περηφάνια κατακλύζει κι αυτούς. Τον Π.Γ. διαδέχεται στο βήμα ο 18άρης Γιώργος Τασιόπουλος από τη Φούσια. Θερμότερος τούτος ομιλητής, ανεβάζει τον ενθουσιασμό σε «παραλήρημα», ας πω. Κι όλος ο κόσμος κατευθύνεται στο Τηλεγραφείο και απαιτεί από τον τηλεγραφητή να στείλει στην Κυβέρνηση τηλεγράφημα διαμαρτυρίας εκ μέρους του λαού της Ορεινής Τριφυλίας – όπως και έκαμε (…….) Με το στανιό καταφέραμε να φύγει ο κόσμος, που διαδήλωνε στους δρόμους με συνθήματα και τραγούδια πατριωτικά. Και ο φόβος μας επαληθεύτηκε: μόλις είχε αδειάσει η πλατεία που έφτασε αρκετή δύναμη Ιταλών. Όταν άρχισε το συλλαλητήριο, βρισκόταν εκεί μια μικρή ομάδα Ιταλών (περί τους 10) που φύγανε βιαστικά γραμμή γραμμή προς Κυπ/σία». (2)

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες

Μέλη του ΚΚΕ διακινούν την εφημερίδα τους στο Παζάρι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται και γυαλιά ηλίου

Ο τ. πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο Παζάρι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

 Δεκαετία του `80. Η μάχη των αεροπανό στην είσοδο του Παζαριού. (αρχείο Ν. Τσαρουχά)

Σημειώσεις:

  • και 1α) το Παζάρι έχει ήθος. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής ομιλίας οι δυνατές φωνές των επαγγελματιών σταματούν. Από τους πολίτες άλλοι παρακολουθούν και άλλοι ψωνίζουν αθόρυβα, ώστε να μην ενοχλούν.
  • Δ. Κυριαζής, “1940-1950. Η δεκαετία που συγκλόνισε τη χώρα. Πόλεμος – Κατοχή – Εθνική Αντίσταση – Εμφύλιος”, Εκδόσεις Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2002

(Δημοσιεύτηκε στην εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τη Δευτέρα 04/02/2019)

Πεντάτοξη Τρενογέφυρα στο Γλυκορρίζι Tριφυλίας, Μεσσηνίας.

Πεντάτοξη τρενογέφυρα η οποία γεφυρώνει ρέμα της περιοχής. Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή και πολύ εύκολα προσβάσιμη.

Τα όμορφα χωριά μας: Γλυκορρίζι!

Το Γλυκορρίζι είναι ένα μικρό και πολύ όμορφο χωριό της Μεσσηνίας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αετού του Δήμου Τριφυλίας. Είναι αρκετά κοντά στο Κοπανάκι και απέχει περίπου πενήντα χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και τριακόσια από την Αθήνα. Αριθμεί εξήντα μόνιμους κατοίκους ενώ τους θερινούς μήνες ο πληθυσμός του χωριού υπερδιπλασιάζεται. Το χωριό κατοικείται αδιάκοπα από το δέκατο έβδομο αιώνα τουλάχιστον, ενώ στην προεπαναστατική περίοδο, ο πληθυσμός της κοινότητας αυξήθηκε σταδιακά λόγω των πληθυσμιακών ανακατάξεων της εποχής. Το όνομα του χωριού μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα ήταν Μουρτάτου.

Στο χωριό βρίσκονται δυο καφενεία, το άνω και το κάτω, καθώς και δυο ναοί, αφιερωμένοι στην Παναγία και στον Άγιο Ιωάννη. Στα παλαιότερα χρόνια λειτουργούσε σχολείο των δημοτικών τάξεων, το οποίο τώρα έχει μετατραπεί σε χώρο κοινής χρήσεως των κατοίκων του Γλυκορριζίου. Επίσης, στην είσοδο του χωριού βρίσκει κανείς και την πηγή του Αβάρου. Δυτικά του χωριού βλέπουμε τον Κυπαρισσιακό Κόλπο και το Ιόνιο πέλαγος. Πρόκειται για ένα πραγματικά γραφικό χωριό σε μια μοναδική τοποθεσία της περιοχής μας, που έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.