Αρχείο κατηγορίας ΙΣΤΟΡΙΑ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

Το πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων για την 192η επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου. 18,19 και 20 Οκτωβρίου.

Το πρόγραμμα για την 192η επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου.

Το πρόγραμμα εορταστικών εκδηλώσεων για την 192η επέτειο της Ναυμαχίας του Ναυαρίνου δημοσιεύει ο δήμος Πύλου-Νέστορος.

Αναλυτικά:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
11.00 Ιστιοδρομία παραδοσιακών και σύγχρονων σκαφών
Όρμος Ναυαρίνου
Διοργάνωση: Ναυτικός Όμιλος Πύλου

20.00 Εγκαίνια περιοδικής έκθεσης ομοιωμάτων πλοίων του εικαστικού Γεώργιου Μπουζούνη
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Denis Gaille
Διάρκεια έκθεσης: καθημερινά από τις 18 έως και τις 28 Οκτωβρίου
Οικία Τσικλητήρα
Επιμέλεια: Νικόλαος Βλαβιανός
Διοργάνωση: Σωματείο «Πρωτέας», Ναυτικός Όμιλος Πύλου

20.00 Εθνικοί Παραδοσιακοί Χοροί
Πλατεία Τριών Ναυάρχων
Διοργάνωση: Σύλλογος Κυριών Πύλου, Πολιτιστικός Σύλλογος Πύλου

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019            
12.00 Τιμητική Εκδήλωση υπέρ θανόντων από Θέρμες κατά την περίοδο 1828-1832
·Παράταξη της μπάντας και του αγήματος του Πολεμικού Ναυτικού προ του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Γιάλοβας.
·Επιμνημόσυνη δέηση υπέρ πεσόντων.
·Κατάθεση στεφάνων από: α) τον Εκπρόσωπο της Γαλλικής Πρεσβείας, β) τον Εκπρόσωπο του Πολεμικού Ναυτικού, γ) τον Εκπρόσωπο της Περιφέρειας Πελοποννήσου, δ) τον Δήμαρχο Πύλου-Νέστορος, τον Εκπρόσωπο του Εκπολιτιστικού Συλλόγου των εν Αθήναις Πυλίων «ΤΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟ».
·Τήρηση ενός λεπτού σιγής.
·Ανάκρουση Εθνικών Ύμνων.
·Εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας από την Πρόεδρο του Εκπολιτιστικού Συλλόγου των εν Αθήναις Πυλίων «ΤΟ ΝΑΥΑΡΙΝΟ», κα Παναγιώτα Πολάλη.
Πέρας προσέλευσης Αρχών και Επισήμων στον Ιερό Ναό 12:05
Διοργάνωση: Δήμος Πύλου-Νέστορος

13.40 Μεταφορά σημαιών Ελλάδας, Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ηνωμένου Βασιλείου και Γαλλίας, με πομπή από το Δημαρχείο στην πλατεία Τριών Ναυάρχων, όπου θα πραγματοποιηθεί έπαρση αυτών από τον Δήμαρχο Πύλου-Νέστορος, παρισταμένων των Εκπροσώπων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και όλων των Αρχών της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας.

14.15 Συγκέντρωση Εκπροσώπων Πρεσβειών, Πολεμικού Ναυτικού, Περιφέρειας Πελοποννήσου και Δήμου Πύλου-Νέστορος στον λιμενοβραχίονα, επιβίβαση σε πλωτά μέσα και μετάβαση χωριστά στα νησιά Φανάρι, Σφακτηρία και Χελωνήσι, όπου βρίσκονται αντίστοιχα τα μνημεία των Γάλλων, Ρώσων και Βρετανών πεσόντων.

Τέλεση επιμνημόσυνης δέησης και κατάθεση στεφάνων από τους ανωτέρω.
Διοργάνωση: Περιφέρεια Πελοποννήσου

20.00 Αναπαράσταση Ναυμαχίας
Παλαιό Λιμάνι Πύλου
Διοργάνωση: Δήμος Πύλου-Νέστορος

21:30 Δεξίωση στη φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού
(ιδιαίτερες προσκλήσεις)
Διοργάνωση: Αρχηγείο Στόλου

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
09.30 Παράταξη στρατιωτικών αγημάτων, μαθητών και πολιτιστικών συλλόγων στην πλατεία Τριών Ναυάρχων.
10.00 Τέλεση Δοξολογίας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Πύλο.
Πέρας προσέλευσης Αρχών και επισήμων στον Ιερό Ναό 09:45

ØΜετά το πέρας της Δοξολογίας θα ακολουθήσει: Μετακίνηση στρατιωτικών αγημάτων, της μπάντας του Πολεμικού Ναυτικού, των μαθητών και των πολιτιστικών συλλόγων στην πλατεία Τριών Ναυάρχων.
ØΜετάβαση του Ιερού Κλήρου και των Επισήμων στην πλατεία Τριών Ναυάρχων.
ØΕπιμνημόσυνη Δέηση έμπροσθεν του Μνημείου Τριών Ναυάρχων
ØΚατάθεση στεφάνων από την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους Πρέσβεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας.

ØΤήρηση ενός λεπτού σιγής
ØΑνάκρουση Εθνικών Ύμνων
ØΕκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας από τον Εκπρόσωπο Τύπου της Μητρόπολης Μεσσηνίας κ. Κωνσταντίνο Ψυχάρη.

11.15 Παρέλαση Σχολείων, Πολιτιστικών Συλλόγων και Στρατιωτικών Τμημάτων προ των επισήμων στην Παραλιακή Ζώνη της Πύλου.

13.40 Παράθεση γεύματος από τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου στους επίσημους προσκεκλημένους στο Κέντρο δεξιώσεων «Μηδέν» (ιδιαίτερες προσκλήσεις).

17.30 Υποστολή Σημαιών με τη συμμετοχή τιμητικού στρατιωτικού αγήματος και μεταφορά αυτών στο Δημαρχείο.
Διοργάνωση: Περιφέρεια Πελοποννήσου

18.00: Μουσική εκδήλωση στην πλατεία Τριών Ναυάρχων. Διοργάνωση: Ρωσικός Στόλος της Μαύρης Θάλασσας.

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019: Ιστορικό συνέδριο για το μεταναστευτικό στην Ελλάδα.

Σημαντικό ιστορικό συνέδριο για το μεταναστευτικό στην Ελλάδα.

ΑΕΤΟΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ.

Όλοι οι λόγοι που βάζουν τον Αετό Μεσσηνίας στη λίστα με τα αγαπημένα σου ελληνικά χωριά

Σε χωρίζουν μόνο 243 χιλιόμετρα (αν βρίσκεσαι στην Αθήνα) από το χωριό που έχει όλες τις προδιαγραφές να γίνει ένα από τα πιο αγαπημένα σου.

    • Ο Αετός καταστράφηκε τέσσερις φορές στη μέχρι τώρα γνωστή ιστορία του.Το 1454 και το 1647 καταστράφηκε από τους Τούρκους. Το 1770, πυρπολήθηκε ξανά κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών. Περιλαμβάνεται στα Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας, έχοντας λάβει επίσημα τον χαρακτηρισμό από το Ελληνικό Κράτος. Το 1943 γνώρισε τη ναζιστική θηριωδία όταν κατά τη διάρκεια της Κατοχής βομβαρδίστηκε, κάηκε και κάτοικοί του βρήκαν τραγικό θάνατο σε αντίποινα για την αντιστασιακή δράση τους. Είναι ένα χωριό με ιστορία όσο να πεις.
    • Στο κάτω μέρος του χωριού έχουν βρεθεί κυκλώπεια τείχη της υστεροελλαδικής εποχής μήκους σχεδόν ενός χιλιομέτρου, ενώ υπάρχουν διάφορα αρχαιολογικά τεκμήρια, τα οποία επιβεβαιώνουν συνεχή ανθρώπινη παρουσία εκείνη την περίοδο.
    • Σχεδόν στο μέσο του χωριού υπάρχει ο Ναΐσκος της Θεοτόκου, ο οποίος χρονολογείται από τον 10ο αιώνα, διακοσμημένος με βυζαντινές αγιογραφίες, τις οποίες και έχουν βανδαλίσει οι Τούρκοι. Στο ίδιο μέρος υπάρχουν και τρεις μαρμάρινοι σπόνδυλοι αρχαίων κιόνων. Σύμφωνα με τον Σουηδό αρχαιολόγο, Mattias Natanael Valmin, ο ναϊσκος είχε χτιστεί πάνω στα θεμέλια αρχαίου ναού του 6ου π.Χ. αιώνα. Μάλιστα η Αγία Τράπεζα στο εκκλησάκι αυτό, στηρίζεται πάνω σ’ αρχαίο σπόνδυλο κίονα.
    • Η ενοριακή εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο, χτίστηκε το 1825 και το καμπαναριό της είναι ένα από τα πιο ωραία που έχεις δει.
    • Αν βρεθείς στις αρχές Αυγούστου στο χωριό θα χορέψεις στο ετήσιο πανηγύρι του χωριού που γίνεται τα τελευταία χρόνια -πιστά- στις 5 Αυγούστου. Θα πιείς μπύρες, θα φας γουρουνοπούλα και θα πρέπει να χορέψεις Καλαματιανό.
    • Το Διδακτήριο Συγγρού βρίσκεται στην άκρη του χωριού. Έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο Υπουργείου Πολιτισμού σύμφωνα με τον νόμο περί προστασίας ειδικής κατηγορίας οικοδομημάτων και έργων τέχνης μεταγενεστέρων του 1830.  Παρουσιάζει αρχιτεκτονικό και ιστορικό ενδιαφέρον για την ιστορία της στέγασης των σχολικών κτιρίων στην Ελλάδα.
    • Το Κεφαλάρι ή Κεφαλόβρυσος είναι το σημείο που κάποιοι θα έλεγαν ότι είναι η καλοκαιρινή πλατεία του χωριού. Έχει εφτά υπεραιωνόβια πλατάνια και τρεχούμενα, κρυστάλλινα νερά. Εδώ μεγάλωσαν πολλές γενιές κάνοντας βόλτες το καλοκαίρι, εδώ γεννήθηκαν πολλοί εφηβικοί και νεανικοί έρωτες αρκετές δεκαετίες τώρα. Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι του Αετού ανησυχούν για την απειλή-ασθένεια που μαστίζει τα πλατάνια σε όλη την Ελλάδα αφού και κάποια από τα πλατάνια του χωριού έχουν προσβληθεί ήδη.
    • Μπορεί να ακούσεις να φωνάζουν τους κατοίκους του Αετού ως Αετοβουναίους και να μη μπορείς να καταλάβεις γιατί. Ε, λοιπόν ο Αετός είναι χτισμένος στον λόφο που ονομάζεται Αετοβούνι, στη βάση του βουνού της Πύλας, για αυτό και οι κάτοικοι ονομάζονται Αετοβουναίοι.
    • Στο Κεφαλάρι θα βρεις δύο ταβέρνες, »την πάνω» και την »κάτω» όπως τις λένε κάποιες φορές οι ντόπιοι. Η »Αυλή της Χριστίνας« και το «Καμίνι».
    • Από τον Αετό κατάγονται πολλές οικογένειες που μεταπολεμικά μετανάστευσαν και πλέον τα παιδιά τους ζουν στην Αμερική και την Αυστραλία. Το καλοκαίρι όμως τα περισσότερα σπίτια ξανανοίγουν και σε πολλά από αυτά μπορεί να ακούσεις ελληνικά και αγγλικά μαζί.
  • Στα καφενεία του χωριού θα είσαι για όλους το »ανήψι» ή ο »γαμπρός/νύφη» ασχέτως αν υπάρχει πραγματική συγγένεια ή όχι. Και θα κεραστείς σίγουρα. Κομπόστα, πορτοκαλάδα, καφέ ή μπύρα, αναλόγως την ώρα.
  • Τα σπίτια στο χωριό είναι χτισμένα όπως και στα περισσότερα ελληνικά χωριά. Γειτονιές ανά οικογένειες. Τα Λοντέικα, τα Κωτσέικα κλπ.
  • Η »αγορά» του χωριού πάντα ξεκινούσε από το μπακάλικο του Μπενέα που πριν κάμποσα χρόνια το εντόπιζες από τη μυρωδιά της ψησταριάς. Πλέον τα μπακάλικα και τα καφενεία λιγόστεψαν αλλά η μυρωδιά στην πλατεία του χωριού τον Αύγουστο είναι εκεί.
  • Μερικά μέτρα από τα καφενεία του χωριού το πρώην Κοινοτικό Γραφείο έχει μετατραπεί σε γραφείο του Πολιτιστικού Συλλόγου. Εκεί, άνθρωποι που αγαπούν τον Αετό και γνωρίζουν καλά την ιστορία του έχουν συλλέξει με αγάπη λαογραφικά στοιχεία και αναμνήσεις από τα παλιότερα χρόνια ώστε να διασώσουν την ιστορία της περιοχής και να την »διδάξουν» σε νεότερους αλλά και επισκέπτες.
  • Το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα θα το δεις από το »μαντρί του Μπάμπη» στα βόρεια του χωριού.
  • Ο Αετός, λένε οι επισκέπτες του, έχει υπέροχο κλίμα. Οι περισσότεροι ξένοι που έρχονται στο χωριό σχολιάζουν το πόσο ελαφρύ και ξεκούραστο ύπνο κάνουν.
  • Περπάτησε τη παλιά διαδρομή που ενώνει τον Αετό με την Πολυθέα, δίπλα στο ποτάμι του Λίβα. Ψάξε το παλιό γεφύρι.
  • Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Πελοπόννησο, λένε συχνά οι Πελοποννήσιοι, και εγώ θα προσθέσω πως η απόσταση που έχεις να διανύσεις μέχρι να βρεθείς κάτω από τα πλατάνια του Αετού είναι σχεδόν δύο ώρες.
  • Το χωριό δεν είναι δίπλα στη θάλασσα, κάτι που για σένα που θες όλο το καλοκαίρι να είσαι στις Κυκλάδες να το κάνει ακατάλληλο, αλλά αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι οι πιο ωραίες παραλίες της Πελοπονήσου είναι το πολύ 40 λεπτά μακριά σου.
  • Ψάξε το κοντοσούβλι του Όθωνα, την παγωμένη μπύρα του Ντεμίρη, τον καφέ της Λούλας, την πίτσα του Τάκη.
  • Να πας να δεις τον Μύλο του Μπαλντά. Εδώ διαβάσαμε ότι ανήκε αρχικά στον Τούρ­κο Μπαλντά, ο οποίος ήταν Αγάς του Αετού επί Τουρκοκρατίας.
  • Ζήτησε να σου εξηγήσουν πως θα πας στη Βραχοπαναίτσα. Εκεί στα νερά της «Ξερόβρυσης» έχει σχηματιστεί από χιλιάδες χρόνια ένα κομμάτι βράχου και μια μικρή φυσική σπηλιά. Κανείς δε ξέρει αν η σπηλιά αυτή είχε χρησιμοποιηθεί σαν λατρευτικός χώρος από τους αρχαίους Μεσσήνιους ή αν χρησιμοποιήθηκε στην εποχή των διωγμών, από τους πρώτους χριστιανούς. Γεγονός είναι ότι η μικρή σπηλιά, μετετράπη σε ναό κατά τους βυζαντινούς χρόνους, δεδομένου ότι υπάρχουν βυζαντινές αγιογραφίες στη κόγχη του ιερού της. Κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας, χρησίμευε και για κρυφό σχολειό.

ΔΗΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ» ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΟΤΣΗ.

 Αγαπητέ Δημήτρη,

Σου γράφω  και εγώ, σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου» Παράθυρο στο Κοπανάκι τού χθές», πού οργάνωσε ο «Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων», στή Στοά του βιβλίου στις (11-10-2017), όπου παραβρέθηκα, με πολλούς άλλους αγαπητούς πατριώτες, στη κατάμεστη αίθουσα.

Φωτογραφία της Sia Zaxou.Άκουσα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα ρεαλιστικά λόγια των εκλεκτών ομιλητών Νίκου Βουδούρη και Σωτήρη Χειμάρα, με συντονιστή το Δημήτρη Δήμα Και τού Πολυδραστήριου συλλήπτορα νού, Πρόεδρου τού Συλλόγου Γρηγόρη Ηλιόπουλου ,πού εκφράστηκαν με αισθήματα απέραντης αγάπης και πατριωτισμό.

Αναφέρθηκαν στά διάφορα επαγγέλματα, που ασκούσαν οι κάτοικοι τού Κοπανακίου τα προηγούμενα εκατό (100) χρόνια, και πού με τον αδιάκοπο μόχθο τους, τον καθημερινό ιδρώτα τους , το σφυρί και το αμόνι, κατόρθωσαν να ανταπεξέλθουν, στις ιδιαίτερες αντίξοες συνθήκες.

Οι άνθρωποι τού Πάνελ , με το αφηγηματικό ταπεραμέντο τους , με γλαφυρότητα, μας οδήγησαν σε αναμνήσεις , που προκάλεσαν ψυχικές αναταράξεις και η θύμισή τους δημιούργησε αυτόματους συναισθηματικούς δεσμούς με το Κοπανάκι , οι προεκτάσεις των οποίων , φτάνουν μακρυά στα χρόνια εκείνα.

Το Κοπανάκι πού απέχει πέντε (5) Χιλ/τρα, από το χωριό μου το Αρτίκι πού γεννήθηκα και μεγάλωσα, είναι το Κεφαλοχώρι πού πήγαινα σχολείο στο Γυμνάσιο, περπατώντας καθημερινά τρείς (3)ώρες, μαζί με τα άλλα παιδιά τού χωριού.Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.

Επίσης , κάθε Κυριακή στο παζάρι, πηγαίναμε με τους γονείς με τα μουλάρια φορτωμένα και πουλούσαμε αγροτικά προϊόντα, όπως πορτοκάλια,τομάτες, κοτόπουλα, αρνιά, κατσίκια και αγοράζαμε , ρύζι, μακαρόνια, ζάχαρι καί άλλα τρόφιμα, για όλη την εβδομάδα προς συντήρηση της οικογένειάς μας.

Ο Συγγραφέας Χρήστος Γκότσης,γεμάτος αίσθημα αγάπης ,και ενθουσιασμό,προ πάντων γεμάτος πατριωτισμό,σεμνός και, μετριόφρων,υπογράμμισε έντεχνα,χαρές και λύπες των ανθρώπων και τους έντυσε με τη ζεστασιά της ψυχής του,παραθέτοντας,πολύμορφες ψηφίδες,πού έφτιαχναν την μαγική εικόνα της φτώχειας και ανέχειας περιγράφοντας όλα τα επαγγέλματα πού ασκούσαν. Περιέγραψε το Κοπανακαίικο υπαίθριο παζάρι,πού αποτελούσε πόλο έλξης γιά τους ντόπιους ,τούς επισκέπτες και τους κατοίκους των γύρω χωριών. Οι λεπτομέρειες προσέδωσαν, στην ιστορική πραγματικότητα, το ιδιαίτερο χρώμα της εποχής. Με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσίασε τα εντυπωσιακά πέτρινα σπίτια, την «κλασική» πλατεία και τα σαράντα τρεία(43)επαγγέλματα της απασχόλησης τους, αναλύοντας το τρόπο,τις διαδικασίες και μεθοδολογίες άσκησής τους επιδυκνείοντας με φωτογραφίες,όλα τα αναγκαία εργαλεία πού χρησιμοποιούσαν,γενόμενοι φωτεινοί διδάχοι γιά τους επιγενομένους.Τόνισε ιδιαίτερα ότι οι αποτελεσματικοί συμβουλάτορες στην περιγραφή, ήταν οι ίδιοι οι επαγγελματίες, πού με το πολυσχιδές πνεύμα τους , ασκούν και σήμερα μερικά επαγγέλματα, τονίζοντας στις συνεντεύξεις τους, ότι η εργασία δεν είναι ντροπή,ότι ντροπή είναι η οκνηρία, διαμορφώνοντας ένα κλίμα ακίνητης εγρήγορσης, στην ευρύτερη κοινωνία.

Το περιεχόμενο των (370) σελίδων του βιβλίου , με τη ζωντανή περιγραφή των παρουσιαστών και του Χρήστου Γκότση , ήταν η «φωτογραφία» η «ακτινογραφία»της ζωής των επαγγελματιών στο Κοπανάκι, στα δύσκολα χρόνια τού Εικοστού «20» αιώνα, με φυγόκεντρη περισκόπηση των σύγχρονων συγκυριών πού αδειάζει η ύπαιθρος, φεύγουν οι νέοι μας σε ξένες χώρες και η παράδοση αποδυναμώνεται ,μαζί με τις αξίες πού ουσιώνουν , τον Πολιτισμό,την αλληλεγγύη, τον αλτρουισμό και την αφοσίωση στο γενέθλιο τόπο.

Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι ακροατές, έχουμε γεννηθεί στα όμορφα γραφικά χωριά μας, όπως είναι και το Κοπανάκι , με την άγρια ακατέργαστη ομορφιά, σπάνιας οπτικής εικόνας, με τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια χτισμένα το ένα κοντά στο άλλο και τούς στενούς δρόμους ανάμεσά τους. Οι εικόνες τους ακτινοβολούν μέσα στη θύμησή μας, σε εκατοντάδες αναμνήσεις και   δημιουργούν ολιγόχρονη χαρά και συναισθηματισμό, με τη συγκίνηση της ψυχής μας.

Συγχαρητήρια σε όλους,τους συντελεστές της ωραίας εκδήλωσης και σε όσους βοήθησαν για την έκδοση και κυκλοφορία τού βιβλίου,πού αποτελεί ιδιαίτερο πολιτιστικό στοιχείο , για την ιστορική παράδοση τού τόπου μας.

                 Δημήτρης.          Μητρόπουλος

                          Αρτικαίος

Ημερολόγιο για το 2017 από τον Σύλλογο Καλλίτσαινας. «Χωριό μου, εσένα θέλουνε τις νύχτες τα όνειρά μου»

Αποτέλεσμα εικόνας για καλλιτσαινα μεσσηνιας

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Αγαπητοί συγχωριανοί, φίλοι και συμπατριώτες

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

Ένα Δημοτικό μας τραγούδι λέει: «Γοργοκυλάει η ζωή, τα χρόνια κρυφοφεύγουν, σαν τα τρεχούμενα νερά, που αλαργοταξιδεύουν». Κι ο ποιητής διορθώνει : «Ο χρόνος ποτέ δεν έρχεται νωρίς, ούτε αργεί να έρθει». Είναι συνεπής και έρχεται πάντα στην ώρα του. Φθάσαμε στην ανατολή του Νέου Έτους (2017) και το κλίμα είναι βαρύ και μελαγχολικό, γιατί την πατρίδα μας την έχει πλήξει σοβαρά η οικονομική κρίση. Πέραν αυτού, ο κόσμος γύρω μας καθημερινά αλλάζει αλματωδώς. Οι μεταβολές σε όλους τους τομείς είναι ραγδαίες και είναι πολύ δύσκολο να τις παρακολουθήσει κανείς. Η φορά των πραγμάτων και οι εξελίξεις της εποχής μας έχουν πλήξει δυσάρεστα και το μικρό και όμορφο Χωριό μας, την αγαπημένη μας Καλλίτσαινα, η οποία συνεχώς τείνει να εγκαταλειφθεί. Πιστεύουμε ότι επιβάλλεται και είναι μεγάλο χρέος και καθήκον μας να μην αφήσουμε να γίνει αυτό. 

Η Καλλίτσαινα είναι το αγαπημένο μας Χωριό, είναι η γενέτειρά μας, είναι η ιερή γη των πατέρων μας και των προγόνων μας, την οποία επί αιώνες δούλεψαν με τα άγια χέρια τους και την πότισαν με τον τίμιο ιδρώτα τους, είναι ο παράδεισός μας, είναι η ιδιαίτερη γλυκιά μας πατρίδα, είναι η δική μας Ιθάκη, την αγαπάμε – όπως όλοι τον τόπο τους – και δεν πρέπει να την αφήσουμε να ερημώσει. Η γη που μας γέννησε-είναι μοναδική, ξεχωριστή – μας διεκδικεί και μας καλεί κοντά της. Της οφείλουμε πολλά. Σ αυτή μάθαμε τόσα, όσα δεν θα μαθαίναμε κι αν πηγαίναμε σε δέκα Πανεπιστήμια.»Εκεί ναι ο ουρανός σχολειό και δάσκαλος ο ήλιος και σε μαθαίνουν πράγματα, που ούτε ο Θεός τα ξέρει». » Αν η ανθρωπότητα μια πατρίδα γενεί, σαν τη γη των πατέρων μας καμιά «. Θα πρέπει όλοι μας να εκδηλώσουμε την αγάπη μας γι αυτήν και να την παραδώσουμε με ζωή στα παιδιά και στα εγγόνια μας. 

Γι αυτό και ο Σύλλογός μας το Ημερολόγιο του Νέου Έτους το αφιερώνει, με μεγάλη αγάπη, στο Χωριό μας και στην ιερή μνήμη όλων όσων γεννήθηκαν σε αυτό ή κατάγονται απ αυτό και έφυγαν για Επάνω, αλλά ζουν δίπλα και μέσα μας και οι ψυχές τους από ψηλά πάντα θα βλέπουν και θα στέλνουν την ευχή τους σε όσους φροντίζουν να μείνουν ζωντανά τα χώματά τους, για τα οποία εκείνοι έδωσαν τη ζωή τους. 

Με σκοπό να τονώσουμε τα αισθήματα αγάπης όλων μας για το Χωριό μας το Ημερολόγιό μας θα περιλαμβάνει εικόνες του , σπίτια του κλπ, καθώς και ποιήματα και διηγήματα για την Πατρίδα και το Χωριό, αλλά και διάφορα άλλα θέματα, το περιεχόμενο των οποίων μάς προωθεί σε ανώτερες σφαίρες και στα ανθρωπιστικά ιδεώδη του Χριστιανισμού. 

Δείγμα αγάπης για το Χωριό είναι και η ενεργός συμμετοχή μας στο Σύλλογο, ο οποίος – όπως είναι γνωστό – καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων του. 

Είναι ανάγκη, αξίζει και πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάτι για την Καλλίτσαινα «βρε παιδιά». Να κάνουμε ό,τι έκανε και η συμπαθέστατη κ. Πατουλίδου, η οποία είπε αυθόρμητα τη γνωστή φράση » Για την Ελλάδα βρε παιδιά» και η οποία αγωνίστηκε και πέτυχε κι έγινε Ολυμπιονίκης. Έτσι κι εμείς πρέπει να αγωνιστούμε και να κάνουμε ό,τι είναι αναγκαίο για να πετύχουμε το σκοπό μας. Κι αυτό θα το καταφέρουμε όταν τα Μέλη του Συλλόγου θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με το ίδιο πάθος και με ακόμα μεγαλύτερη αγάπη. 

Τώρα είναι η ώρα να βροντοφωνάξουμε το απόσπασμα του Παιάνα των Σαλαμινομάχων «ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ (Αισχύλου – Πέρσαι)», που σημαίνει ότι τώρα όλων προέχει ο αγώνας μας να κρατήσουμε ζωντανό το Χωριό μας και να διατηρήσουμε τα ήθη, τα έθιμα και τις ωραίες παραδόσεις του τόπου μας. 

Η Αθήνα, εδώ και χρόνια, έπαψε να είναι η διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι, όπως ήταν στην εποχή του Παλαμά. Σήμερα τη ζωή σ αυτήν άλλοι τη λένε κόλαση και άλλοι τη λένε ζούγκλα. Γι αυτό πρέπει να αναφωνήσουμε «Οίκαδε «, που σημαίνει επιστροφή στις ρίζες μας, στην Πατρίδα, στο Χωριό μας για να πάρουμε χαρά και δύναμη και να λυτρωθούμε.»Χωριό μου, εσένα θέλουνε τις νύχτες τα όνειρά μου». Σε νοσταλγώ τόσο πολύ, που σαν σε συλλογίζομαι, σίντας σε βάζει ο νους μου » περνώ της γης τα σύνορα και ταξιδεύω στ’ άστρα».

Σφίγγοντας το χέρι όλων σας, ευχόμαστε και πάλι Υγεία και Καλή Χρονιά.

ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

Αγαπητοί συμπατριώτες, σας εύχομαι καλή και δημιουργική χρονιά. 

Παρακολουθώ ανελλιπώς τις δραστηριότητες και τις ωραίες εκδηλώσεις του Συλλόγου σας και σας συγχαίρω για το εξαιρετικό ημερολόγιο του νέου έτους (2017), ένα ημερολόγιο γεμάτο λυρισμό, αγάπη για το χωριό, για τις αξίες του τόπου μας, για την ιστορία της πατρίδας μας. Είναι μία ωδή στο χωριό και στην Ελλάδα, ένας ύμνος στο πατρικό σπίτι, μία υπενθύμιση ότι η επιστροφή στις ρίζες, στις πανάρχαιες ελληνικές αξίες, θα φέρει τη σωτηρία. 

Σαν φίλη του Συλλόγου σας, σας συγχαίρω ιδιαιτέρως εγκάρδια για την αγάπη με την οποία έχετε αγκαλιάσει το χωριό σας, την όμορφη Καλλίτσαινα και εύχομαι αυτή η αγάπη για την πατρική γη και τις πατρογονικές αξίες να βρει μιμητές σε όλα τα χωριά.

Μαρία Κ. Λιακάκη Ιστορικός

http://anodorio.blogspot.co.ke/2016/12/2017_19.html

Τέλος παραφράζοντας τη ρήση που λέει: » Τούτο τραγούδι π’ άρχισα θέλω να το τελειώσω. Δεν τό ’πα για να κλάψετε, τό ’πα για ν’ αντρειωθείτε» θα σας ’πούμε ότι τα όσα γράψαμε δεν τα γράψαμε για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις ή για να γεμίσουμε τις σελίδες του Ημερολογίου με κείμενα, αλλά τα γράψαμε γιατί τα θεωρούμε σημαντικά και αξιόλογα και εκτιμούμε ότι κάτι τέτοια, κάπου – κάπου,πρέπει να τα θυμόμαστε και να τα λέμε αφ’ ενός και αφ’ ετέρου κυρίως τα γράψαμε για να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον και την αγάπη όλων μας για το όμορφο Χωριό μας, που μοιάζει σαν τη μάνα που…στην αγκαλιά της τα ξεχνάει κανείς όλα. … Κι αν κάποια δεν τά ’παμε σωστά και με την τάξη, με ρίμες και με στίξεις, πιστεύουμε ότι δεν πειράζει, γιατί τα λόγια της αγάπης, όπως και να τα πει κανείς, δεν χάνουν το άρωμά τους.

ΜΕ ΤΟΥΣ «ΔΩΡΙΕΙΣ» ΑΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΕΝΔΥΣΗΣ, ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΤΑΣ.

Η ευανθια κουμπαρουλη πρόσθεσε 39 νέες φωτογραφίες. (Κάντε κλικ για να δείτε όλες τις φωτογραφίες και ακόμα καλύτερα να επισκεφθείτε το Μουσείο.)

Παρα τον βροχερο καιρο το χορευτικο τμημα του Συλλογου Γυναικων Δωριου οι ΔΩΡΙΕΙΣ επισκεφτηκε το μουσειο παραδοσιακης ενδυσης και κοσμηματων του ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΤΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟ !!!!!!!

Ο ΞΕΝΩΝΑΣ ΣΤΟ ΚΟΥΒΕΛΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Στα μέσα του 2009 ξεκίνησε η κατασκευή ξενώνα στο πανέμορφο Κούβελα. Ένα πολύ σημαντικό έργο που συμβάλλει από πέρσι, στην ανάπτυξη του χωριού. Δημιουργήθηκε κύρια με την συμβολή του αείμνηστου  Κουβελαίου Αχιλλέα Παναγόπουλου, που δώρησε το οικόπεδο όπου κτίστηκε ο ξενώνας, αλλά και προσφέροντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Αρκετοί ακόμα χωριανοί βοήθησαν στην αποπεράτωση του ξενώνα, ο οποίος συντηρείτε από τον τοπικό σύλλογο.

Αλλά ας γνωρίσουμε καλύτερα το Κούβελα, μέσα από ένα αφιέρωμα του blog του Σουλιμά και ένα βιντεάκι του Κώστα Ηλιόπουλου.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Το Κούβελα είναι ένα από τα Αρβανιτοχώρια της Τριφυλίας, που υπαγόταν στα Σουλιμοχώρια και με ιστορία που ξεκινάει από πολύ παλιά. Τον 14ο και 15ο αιώνα οι Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο, έφτασαν και στην περιοχή του Kούβελα, με τη «φάρα» των Μπουαίων που θα διαφεντέψει στην ορεινή Τριφυλία για 100 με 150 περίπου χρόνια. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία«Λιόπεσι», όπου και δημιούργησαν το ομώνυμο χωριό τους, σε υψόμετρο 900 μέτρων, περίπου στη βόρεια πλευρά μιας κορυφής των Νομίων Ορέων, του Κουβελαίικου Άι Λιά, του (κατά Παυσανία) Ελαΐου όρους.

Η τοποθεσία αυτή, που κατά τις πρώτες δεκαετίες του 1900, εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, έγινε γνωστή με το όνομα Παλαιοχώρι και Χαλάσματα. Το χωριό Λιόπεσι ονομάστηκε αργότερα Άνω Κούβελα, από κατοίκους του οποίου δημιούργησαν πιο κάτω, στην ίδια βόρεια πλευρά του Κουβελαίικου Άι Λια (φωτ. 5η), το σημερινό χωριό Κούβελα.

Από τα ερείπια των σπιτιών των οποίων οι τοίχοι διατηρούνται σε κάποιο ύψος, συμπεραίνει κανείς ότι είναι κατασκευής διαφόρων εποχών, γεγονός σύμφωνο με την παράδοση. Οι τοίχοι τους έχουν πλάτος ένα μέτρο περίπου και είναι κατασκευασμένοι μόνο με ογκολίθους «ξεροτοίχι». Υπάρχουν όμως και πιο καινούργια σπίτια, στα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί συνθετικά υλικά, όπως άμμος κι ασβέστης.

Το χωριό Λιόπεσι, οφείλει το όνομά του στον αρχηγό της φάρας, η οποία εγκαταστάθηκε πρώτη στην περιοχή αυτή, περί το έτος 1400. Οι έποικοι Αρβανίτες ήταν φυσικό να έπαιρναν το όνομα του φυλάρχου τους που ήταν γνωστός στους ομοφύλους τους κάθε περιοχής.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Στα χρόνια της Α’ Τουρκοκρατίας το Λιόπεσι μετονομάστηκε σε Άνω Κούβελα.

Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα οι κάτοικοι, για να βελτιώσουν την διαβίωση τους, άρχισαν να κατεβαίνουν χαμηλότερα και να φτιάχνουν το νέο τους χωριό, το «Κούβελα». Το Κούβελα βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων, στο βόρειο άκρο του νομού Μεσσηνίας, σε απόσταση 64 χλμ. ΒΔ της Καλαμάτας και 16 χλμ. από τοΔώριο.

Το Κούβελα πήρε το όνομά του από κάποιον που τον έλεγαν «Κουβελά», γιατί ασκούσε εκεί το επάγγελμα του μελισσοκόμου. Είχε κυψέλες, τις οποίες στην καθομιλουμένη τις έλεγαν «Κουβέλια», από σχετική Σλαβική λέξη.

Κατά την τοπική παράδοση οι πρώτοι οικιστές του χωριού, ήσαν δύο αδέρφια, ο Ντέντες και ο Κόρδας, από τους οποίους δημιουργήθηκαν οι δύο ρούγες του χωριού: η Ντεντόρουγα, ανατολικά της παλιάς βρύσης του χωριού και η Κορδόρουγα δυτικά

Το Κούβελα λεγόταν και «Αγία Παρασκευή» και στην αρβανίτικη διάλεκτο, την οποία μιλούσαν παλιά οι κάτοικοι του, «Σινέ Πρίμτε». Πήρε το όνομα αυτό από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που βρισκόταν στο μέρος που έχει χτισθεί η εκκλησία της Αγίας Τριάδας.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Στις διάφορες απογραφές το χωριό παρουσιάζει την εξής πληθυσμιακή εξέλιξη:

Έτος 1689 κάτ. 38, 1700 κάτ. 94, 1805 οικ. 25, 1830οικ. 41, 1835 κάτ. 386, 1844 κάτ. 447, 1861 κάτ. ΆνωΚούβελα 163 – Κάτω (Κούβελα) 309, 1876 κάτ. Άνω και Κάτω (Κούβελα) 503, 1879 κάτ.441, 1896 κάτ. 503, 1907 κάτ. 498, 1920 κάτ. 451, 1928 κάτ. 475, 1940 κάτ. 427, 1951κάτ. 382, 1961 κάτ. 306, 1971 κάτ. 165, 1981 κάτ. 100, 2001 κάτ. 262, 2011 κάτ. 180.

Στο Κούβελα ανήκουν οι συνοικισμοί Μάτεσι, Μαυρομάτι και Μπιζό (Κυψέλη). Τα δύο πρώτα έχουν εγκαταλειφθεί από πολύ παλιά ενώ στο τελευταίο οι κάτοικοι φτιάχνουν τα σπίτια τους τα τελευταία χρόνια και τα χρησιμοποιούν για τη θερινή τους κατοικία.

Οι απογραφές αφορούν το χωριό Κούβελα μόνο, χωρίς τους συνοικισμούς του.

Το Κούβελα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας έβγαλε κλεφτοκαπεταναίους και μεγάλους αγωνιστές του 1821, όπως τον Αντώνη Κουβελιώτη, Ιωάννη Κόρδα, Γιαννάκη Μέλιο καιτα αδέλφια του Κωνσταντή και Δημήτρη, Παν/τη Ντούφα, Γεώργιο Κωστόπουλο,Κωσταντή Γαλάνη, Χρόνη Μινόπουλο και άλλους, από τη δράση των οποίων έγινε γνωστό και το χωριό.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Μέχρι τη δεκαετία 1950, το Κούβελα ήταν σχεδόν απομονωμένο και οι κάτοικοί του ως γεωργοί, κτηνοτρόφοι και κυνηγοί, είχαν περιορίσει τις δραστηριότητές τους στη φτωχή και πετρώδη γη, την καλλιεργούσαν με το «αξινάρι», διέτρεφαν τα ποίμνιά τους με το λίγο χορτάρι της φτωχής γης τους και κυνηγούσαν για να εξασφαλίσουν την αναγκαία τροφή. Μετά το 1950, όπως έγινε σε όλα τα ορεινά χωριά, οι κάτοικοί τους άρχισαν να εγκαταλείπουν το χωριό, για αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής σε μεγάλες πόλεις και σε ξένες χώρες. Με την πάροδο του χρόνου οι γέροντες που απόμειναν άρχισαν να εκλείπουν, με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώνει και να μένει με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους. Αρκετοί από τους ξενιτεμένους έφτιαξαν τα σπίτια τους και τα χρησιμοποιούν για ολιγόχρονη διαμονή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το χωριό είναι περιποιημένο και καθαρό, με ανακαινισμένα πέτρινα σπίτια και μια συμπαθητική μικρή πλατεία. Από το Κούβελα ξεκινάει ένας φιδωτός δρόμος, που κατεβαίνει την απότομη πλαγιά της κοιλάδας και μετά από 7 χλμ. καταλήγει στις όχθες της Νέδας σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία δίπλα στη γέφυρα που οδηγεί στις απέναντι πλαγιές και τα χωριά τους. Στα μισά της διαδρομής ο δρόμος περνάει μέσα από το εγκαταλειμμένο χωριό Μαυρομμάτικαι την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου σώζονται μερικές παλιές τοιχογραφίες. Στην τοιχογραφία με την Παναγία βρεφοκρατούσα διακρίνεται η υπογραφή Βασίλειος Π. Γεννηματάς, με ημερομηνία 17 Φεβρουαρίου 1887. Μετά το Κούβελα στα 900 μ., υπάρχει ένας δρόμος αριστερά (βόρεια) που μετά από 4 χλμ. οδηγεί στο μικρό χωριό Kυψέλn (Μπιζό). Οι κάτοικοί του έρχονται μόνο τα καλοκαίρια, αλλά διατηρούν την ωραία εκκλησία του Άι Γιώργη με την απολαυστική θέα στις κατάφυτες πλαγιές.

Το Κούβελα από το έτος 1836 που συστάθηκαν οι δήμοι του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, υπαγόταν στο Δήμο Δωρίου (έδρα του Δήμου το Σουλιμά ως το 1906) μέχρι το έτος 1912 που έγινε ανεξάρτητη κοινότητα με το Διάταγμα 31-8-1912 (Φ.Ε.Κ. 262/1912) και με τους συνοικισμούς Μαυρομάτι καιΜπιζό (Κυψέλη). Το έτος 1998 με το σχέδιο«ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» αποτελεί και πάλι Δημοτικό Διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Δωρίου με το συνοικισμό Μαυρομάτι και Κυψέλη (πρώην Μπιζό). Από 1-1-2011 αποτελεί κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Δωρίου του νεοσύστατου Δήμου Οιχαλίας (ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ).

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο «ΚΟΥΒΕΛΑ» του Σωτηρίου Παπαδόπουλου, τον πλήρη ταξιδιωτικό οδηγό της Μεσσηνίας και τα αρχεία περί συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και διοικητικής διαιρέσεως του κράτους.