ΔΗΜ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ» ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΟΤΣΗ.

 Αγαπητέ Δημήτρη,

Σου γράφω  και εγώ, σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου» Παράθυρο στο Κοπανάκι τού χθές», πού οργάνωσε ο «Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων», στή Στοά του βιβλίου στις (11-10-2017), όπου παραβρέθηκα, με πολλούς άλλους αγαπητούς πατριώτες, στη κατάμεστη αίθουσα.

Φωτογραφία της Sia Zaxou.Άκουσα με ιδιαίτερη ευχαρίστηση τα ρεαλιστικά λόγια των εκλεκτών ομιλητών Νίκου Βουδούρη και Σωτήρη Χειμάρα, με συντονιστή το Δημήτρη Δήμα Και τού Πολυδραστήριου συλλήπτορα νού, Πρόεδρου τού Συλλόγου Γρηγόρη Ηλιόπουλου ,πού εκφράστηκαν με αισθήματα απέραντης αγάπης και πατριωτισμό.

Αναφέρθηκαν στά διάφορα επαγγέλματα, που ασκούσαν οι κάτοικοι τού Κοπανακίου τα προηγούμενα εκατό (100) χρόνια, και πού με τον αδιάκοπο μόχθο τους, τον καθημερινό ιδρώτα τους , το σφυρί και το αμόνι, κατόρθωσαν να ανταπεξέλθουν, στις ιδιαίτερες αντίξοες συνθήκες.

Οι άνθρωποι τού Πάνελ , με το αφηγηματικό ταπεραμέντο τους , με γλαφυρότητα, μας οδήγησαν σε αναμνήσεις , που προκάλεσαν ψυχικές αναταράξεις και η θύμισή τους δημιούργησε αυτόματους συναισθηματικούς δεσμούς με το Κοπανάκι , οι προεκτάσεις των οποίων , φτάνουν μακρυά στα χρόνια εκείνα.

Το Κοπανάκι πού απέχει πέντε (5) Χιλ/τρα, από το χωριό μου το Αρτίκι πού γεννήθηκα και μεγάλωσα, είναι το Κεφαλοχώρι πού πήγαινα σχολείο στο Γυμνάσιο, περπατώντας καθημερινά τρείς (3)ώρες, μαζί με τα άλλα παιδιά τού χωριού.Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.

Επίσης , κάθε Κυριακή στο παζάρι, πηγαίναμε με τους γονείς με τα μουλάρια φορτωμένα και πουλούσαμε αγροτικά προϊόντα, όπως πορτοκάλια,τομάτες, κοτόπουλα, αρνιά, κατσίκια και αγοράζαμε , ρύζι, μακαρόνια, ζάχαρι καί άλλα τρόφιμα, για όλη την εβδομάδα προς συντήρηση της οικογένειάς μας.

Ο Συγγραφέας Χρήστος Γκότσης,γεμάτος αίσθημα αγάπης ,και ενθουσιασμό,προ πάντων γεμάτος πατριωτισμό,σεμνός και, μετριόφρων,υπογράμμισε έντεχνα,χαρές και λύπες των ανθρώπων και τους έντυσε με τη ζεστασιά της ψυχής του,παραθέτοντας,πολύμορφες ψηφίδες,πού έφτιαχναν την μαγική εικόνα της φτώχειας και ανέχειας περιγράφοντας όλα τα επαγγέλματα πού ασκούσαν. Περιέγραψε το Κοπανακαίικο υπαίθριο παζάρι,πού αποτελούσε πόλο έλξης γιά τους ντόπιους ,τούς επισκέπτες και τους κατοίκους των γύρω χωριών. Οι λεπτομέρειες προσέδωσαν, στην ιστορική πραγματικότητα, το ιδιαίτερο χρώμα της εποχής. Με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό, παρουσίασε τα εντυπωσιακά πέτρινα σπίτια, την «κλασική» πλατεία και τα σαράντα τρεία(43)επαγγέλματα της απασχόλησης τους, αναλύοντας το τρόπο,τις διαδικασίες και μεθοδολογίες άσκησής τους επιδυκνείοντας με φωτογραφίες,όλα τα αναγκαία εργαλεία πού χρησιμοποιούσαν,γενόμενοι φωτεινοί διδάχοι γιά τους επιγενομένους.Τόνισε ιδιαίτερα ότι οι αποτελεσματικοί συμβουλάτορες στην περιγραφή, ήταν οι ίδιοι οι επαγγελματίες, πού με το πολυσχιδές πνεύμα τους , ασκούν και σήμερα μερικά επαγγέλματα, τονίζοντας στις συνεντεύξεις τους, ότι η εργασία δεν είναι ντροπή,ότι ντροπή είναι η οκνηρία, διαμορφώνοντας ένα κλίμα ακίνητης εγρήγορσης, στην ευρύτερη κοινωνία.

Το περιεχόμενο των (370) σελίδων του βιβλίου , με τη ζωντανή περιγραφή των παρουσιαστών και του Χρήστου Γκότση , ήταν η «φωτογραφία» η «ακτινογραφία»της ζωής των επαγγελματιών στο Κοπανάκι, στα δύσκολα χρόνια τού Εικοστού «20» αιώνα, με φυγόκεντρη περισκόπηση των σύγχρονων συγκυριών πού αδειάζει η ύπαιθρος, φεύγουν οι νέοι μας σε ξένες χώρες και η παράδοση αποδυναμώνεται ,μαζί με τις αξίες πού ουσιώνουν , τον Πολιτισμό,την αλληλεγγύη, τον αλτρουισμό και την αφοσίωση στο γενέθλιο τόπο.

Οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι ακροατές, έχουμε γεννηθεί στα όμορφα γραφικά χωριά μας, όπως είναι και το Κοπανάκι , με την άγρια ακατέργαστη ομορφιά, σπάνιας οπτικής εικόνας, με τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια χτισμένα το ένα κοντά στο άλλο και τούς στενούς δρόμους ανάμεσά τους. Οι εικόνες τους ακτινοβολούν μέσα στη θύμησή μας, σε εκατοντάδες αναμνήσεις και   δημιουργούν ολιγόχρονη χαρά και συναισθηματισμό, με τη συγκίνηση της ψυχής μας.

Συγχαρητήρια σε όλους,τους συντελεστές της ωραίας εκδήλωσης και σε όσους βοήθησαν για την έκδοση και κυκλοφορία τού βιβλίου,πού αποτελεί ιδιαίτερο πολιτιστικό στοιχείο , για την ιστορική παράδοση τού τόπου μας.

                 Δημήτρης.          Μητρόπουλος

                          Αρτικαίος

Advertisements

Ημερολόγιο για το 2017 από τον Σύλλογο Καλλίτσαινας. «Χωριό μου, εσένα θέλουνε τις νύχτες τα όνειρά μου»

Αποτέλεσμα εικόνας για καλλιτσαινα μεσσηνιας

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Αγαπητοί συγχωριανοί, φίλοι και συμπατριώτες

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ – ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

Ένα Δημοτικό μας τραγούδι λέει: «Γοργοκυλάει η ζωή, τα χρόνια κρυφοφεύγουν, σαν τα τρεχούμενα νερά, που αλαργοταξιδεύουν». Κι ο ποιητής διορθώνει : «Ο χρόνος ποτέ δεν έρχεται νωρίς, ούτε αργεί να έρθει». Είναι συνεπής και έρχεται πάντα στην ώρα του. Φθάσαμε στην ανατολή του Νέου Έτους (2017) και το κλίμα είναι βαρύ και μελαγχολικό, γιατί την πατρίδα μας την έχει πλήξει σοβαρά η οικονομική κρίση. Πέραν αυτού, ο κόσμος γύρω μας καθημερινά αλλάζει αλματωδώς. Οι μεταβολές σε όλους τους τομείς είναι ραγδαίες και είναι πολύ δύσκολο να τις παρακολουθήσει κανείς. Η φορά των πραγμάτων και οι εξελίξεις της εποχής μας έχουν πλήξει δυσάρεστα και το μικρό και όμορφο Χωριό μας, την αγαπημένη μας Καλλίτσαινα, η οποία συνεχώς τείνει να εγκαταλειφθεί. Πιστεύουμε ότι επιβάλλεται και είναι μεγάλο χρέος και καθήκον μας να μην αφήσουμε να γίνει αυτό. 

Η Καλλίτσαινα είναι το αγαπημένο μας Χωριό, είναι η γενέτειρά μας, είναι η ιερή γη των πατέρων μας και των προγόνων μας, την οποία επί αιώνες δούλεψαν με τα άγια χέρια τους και την πότισαν με τον τίμιο ιδρώτα τους, είναι ο παράδεισός μας, είναι η ιδιαίτερη γλυκιά μας πατρίδα, είναι η δική μας Ιθάκη, την αγαπάμε – όπως όλοι τον τόπο τους – και δεν πρέπει να την αφήσουμε να ερημώσει. Η γη που μας γέννησε-είναι μοναδική, ξεχωριστή – μας διεκδικεί και μας καλεί κοντά της. Της οφείλουμε πολλά. Σ αυτή μάθαμε τόσα, όσα δεν θα μαθαίναμε κι αν πηγαίναμε σε δέκα Πανεπιστήμια.»Εκεί ναι ο ουρανός σχολειό και δάσκαλος ο ήλιος και σε μαθαίνουν πράγματα, που ούτε ο Θεός τα ξέρει». » Αν η ανθρωπότητα μια πατρίδα γενεί, σαν τη γη των πατέρων μας καμιά «. Θα πρέπει όλοι μας να εκδηλώσουμε την αγάπη μας γι αυτήν και να την παραδώσουμε με ζωή στα παιδιά και στα εγγόνια μας. 

Γι αυτό και ο Σύλλογός μας το Ημερολόγιο του Νέου Έτους το αφιερώνει, με μεγάλη αγάπη, στο Χωριό μας και στην ιερή μνήμη όλων όσων γεννήθηκαν σε αυτό ή κατάγονται απ αυτό και έφυγαν για Επάνω, αλλά ζουν δίπλα και μέσα μας και οι ψυχές τους από ψηλά πάντα θα βλέπουν και θα στέλνουν την ευχή τους σε όσους φροντίζουν να μείνουν ζωντανά τα χώματά τους, για τα οποία εκείνοι έδωσαν τη ζωή τους. 

Με σκοπό να τονώσουμε τα αισθήματα αγάπης όλων μας για το Χωριό μας το Ημερολόγιό μας θα περιλαμβάνει εικόνες του , σπίτια του κλπ, καθώς και ποιήματα και διηγήματα για την Πατρίδα και το Χωριό, αλλά και διάφορα άλλα θέματα, το περιεχόμενο των οποίων μάς προωθεί σε ανώτερες σφαίρες και στα ανθρωπιστικά ιδεώδη του Χριστιανισμού. 

Δείγμα αγάπης για το Χωριό είναι και η ενεργός συμμετοχή μας στο Σύλλογο, ο οποίος – όπως είναι γνωστό – καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την αντιμετώπιση των διαφόρων προβλημάτων του. 

Είναι ανάγκη, αξίζει και πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάτι για την Καλλίτσαινα «βρε παιδιά». Να κάνουμε ό,τι έκανε και η συμπαθέστατη κ. Πατουλίδου, η οποία είπε αυθόρμητα τη γνωστή φράση » Για την Ελλάδα βρε παιδιά» και η οποία αγωνίστηκε και πέτυχε κι έγινε Ολυμπιονίκης. Έτσι κι εμείς πρέπει να αγωνιστούμε και να κάνουμε ό,τι είναι αναγκαίο για να πετύχουμε το σκοπό μας. Κι αυτό θα το καταφέρουμε όταν τα Μέλη του Συλλόγου θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με το ίδιο πάθος και με ακόμα μεγαλύτερη αγάπη. 

Τώρα είναι η ώρα να βροντοφωνάξουμε το απόσπασμα του Παιάνα των Σαλαμινομάχων «ΝΥΝ ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ (Αισχύλου – Πέρσαι)», που σημαίνει ότι τώρα όλων προέχει ο αγώνας μας να κρατήσουμε ζωντανό το Χωριό μας και να διατηρήσουμε τα ήθη, τα έθιμα και τις ωραίες παραδόσεις του τόπου μας. 

Η Αθήνα, εδώ και χρόνια, έπαψε να είναι η διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι, όπως ήταν στην εποχή του Παλαμά. Σήμερα τη ζωή σ αυτήν άλλοι τη λένε κόλαση και άλλοι τη λένε ζούγκλα. Γι αυτό πρέπει να αναφωνήσουμε «Οίκαδε «, που σημαίνει επιστροφή στις ρίζες μας, στην Πατρίδα, στο Χωριό μας για να πάρουμε χαρά και δύναμη και να λυτρωθούμε.»Χωριό μου, εσένα θέλουνε τις νύχτες τα όνειρά μου». Σε νοσταλγώ τόσο πολύ, που σαν σε συλλογίζομαι, σίντας σε βάζει ο νους μου » περνώ της γης τα σύνορα και ταξιδεύω στ’ άστρα».

Σφίγγοντας το χέρι όλων σας, ευχόμαστε και πάλι Υγεία και Καλή Χρονιά.

ΤΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ

Αγαπητοί συμπατριώτες, σας εύχομαι καλή και δημιουργική χρονιά. 

Παρακολουθώ ανελλιπώς τις δραστηριότητες και τις ωραίες εκδηλώσεις του Συλλόγου σας και σας συγχαίρω για το εξαιρετικό ημερολόγιο του νέου έτους (2017), ένα ημερολόγιο γεμάτο λυρισμό, αγάπη για το χωριό, για τις αξίες του τόπου μας, για την ιστορία της πατρίδας μας. Είναι μία ωδή στο χωριό και στην Ελλάδα, ένας ύμνος στο πατρικό σπίτι, μία υπενθύμιση ότι η επιστροφή στις ρίζες, στις πανάρχαιες ελληνικές αξίες, θα φέρει τη σωτηρία. 

Σαν φίλη του Συλλόγου σας, σας συγχαίρω ιδιαιτέρως εγκάρδια για την αγάπη με την οποία έχετε αγκαλιάσει το χωριό σας, την όμορφη Καλλίτσαινα και εύχομαι αυτή η αγάπη για την πατρική γη και τις πατρογονικές αξίες να βρει μιμητές σε όλα τα χωριά.

Μαρία Κ. Λιακάκη Ιστορικός

http://anodorio.blogspot.co.ke/2016/12/2017_19.html

Τέλος παραφράζοντας τη ρήση που λέει: » Τούτο τραγούδι π’ άρχισα θέλω να το τελειώσω. Δεν τό ’πα για να κλάψετε, τό ’πα για ν’ αντρειωθείτε» θα σας ’πούμε ότι τα όσα γράψαμε δεν τα γράψαμε για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις ή για να γεμίσουμε τις σελίδες του Ημερολογίου με κείμενα, αλλά τα γράψαμε γιατί τα θεωρούμε σημαντικά και αξιόλογα και εκτιμούμε ότι κάτι τέτοια, κάπου – κάπου,πρέπει να τα θυμόμαστε και να τα λέμε αφ’ ενός και αφ’ ετέρου κυρίως τα γράψαμε για να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον και την αγάπη όλων μας για το όμορφο Χωριό μας, που μοιάζει σαν τη μάνα που…στην αγκαλιά της τα ξεχνάει κανείς όλα. … Κι αν κάποια δεν τά ’παμε σωστά και με την τάξη, με ρίμες και με στίξεις, πιστεύουμε ότι δεν πειράζει, γιατί τα λόγια της αγάπης, όπως και να τα πει κανείς, δεν χάνουν το άρωμά τους.

ΜΕ ΤΟΥΣ «ΔΩΡΙΕΙΣ» ΑΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΕΝΔΥΣΗΣ, ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΤΑΣ.

Η ευανθια κουμπαρουλη πρόσθεσε 39 νέες φωτογραφίες. (Κάντε κλικ για να δείτε όλες τις φωτογραφίες και ακόμα καλύτερα να επισκεφθείτε το Μουσείο.)

Παρα τον βροχερο καιρο το χορευτικο τμημα του Συλλογου Γυναικων Δωριου οι ΔΩΡΙΕΙΣ επισκεφτηκε το μουσειο παραδοσιακης ενδυσης και κοσμηματων του ΛΥΚΕΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΤΑΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟ !!!!!!!

Ο ΞΕΝΩΝΑΣ ΣΤΟ ΚΟΥΒΕΛΑ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Στα μέσα του 2009 ξεκίνησε η κατασκευή ξενώνα στο πανέμορφο Κούβελα. Ένα πολύ σημαντικό έργο που συμβάλλει από πέρσι, στην ανάπτυξη του χωριού. Δημιουργήθηκε κύρια με την συμβολή του αείμνηστου  Κουβελαίου Αχιλλέα Παναγόπουλου, που δώρησε το οικόπεδο όπου κτίστηκε ο ξενώνας, αλλά και προσφέροντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Αρκετοί ακόμα χωριανοί βοήθησαν στην αποπεράτωση του ξενώνα, ο οποίος συντηρείτε από τον τοπικό σύλλογο.

Αλλά ας γνωρίσουμε καλύτερα το Κούβελα, μέσα από ένα αφιέρωμα του blog του Σουλιμά και ένα βιντεάκι του Κώστα Ηλιόπουλου.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Το Κούβελα είναι ένα από τα Αρβανιτοχώρια της Τριφυλίας, που υπαγόταν στα Σουλιμοχώρια και με ιστορία που ξεκινάει από πολύ παλιά. Τον 14ο και 15ο αιώνα οι Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο, έφτασαν και στην περιοχή του Kούβελα, με τη «φάρα» των Μπουαίων που θα διαφεντέψει στην ορεινή Τριφυλία για 100 με 150 περίπου χρόνια. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία«Λιόπεσι», όπου και δημιούργησαν το ομώνυμο χωριό τους, σε υψόμετρο 900 μέτρων, περίπου στη βόρεια πλευρά μιας κορυφής των Νομίων Ορέων, του Κουβελαίικου Άι Λιά, του (κατά Παυσανία) Ελαΐου όρους.

Η τοποθεσία αυτή, που κατά τις πρώτες δεκαετίες του 1900, εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της, έγινε γνωστή με το όνομα Παλαιοχώρι και Χαλάσματα. Το χωριό Λιόπεσι ονομάστηκε αργότερα Άνω Κούβελα, από κατοίκους του οποίου δημιούργησαν πιο κάτω, στην ίδια βόρεια πλευρά του Κουβελαίικου Άι Λια (φωτ. 5η), το σημερινό χωριό Κούβελα.

Από τα ερείπια των σπιτιών των οποίων οι τοίχοι διατηρούνται σε κάποιο ύψος, συμπεραίνει κανείς ότι είναι κατασκευής διαφόρων εποχών, γεγονός σύμφωνο με την παράδοση. Οι τοίχοι τους έχουν πλάτος ένα μέτρο περίπου και είναι κατασκευασμένοι μόνο με ογκολίθους «ξεροτοίχι». Υπάρχουν όμως και πιο καινούργια σπίτια, στα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί συνθετικά υλικά, όπως άμμος κι ασβέστης.

Το χωριό Λιόπεσι, οφείλει το όνομά του στον αρχηγό της φάρας, η οποία εγκαταστάθηκε πρώτη στην περιοχή αυτή, περί το έτος 1400. Οι έποικοι Αρβανίτες ήταν φυσικό να έπαιρναν το όνομα του φυλάρχου τους που ήταν γνωστός στους ομοφύλους τους κάθε περιοχής.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Στα χρόνια της Α’ Τουρκοκρατίας το Λιόπεσι μετονομάστηκε σε Άνω Κούβελα.

Κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα οι κάτοικοι, για να βελτιώσουν την διαβίωση τους, άρχισαν να κατεβαίνουν χαμηλότερα και να φτιάχνουν το νέο τους χωριό, το «Κούβελα». Το Κούβελα βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων, στο βόρειο άκρο του νομού Μεσσηνίας, σε απόσταση 64 χλμ. ΒΔ της Καλαμάτας και 16 χλμ. από τοΔώριο.

Το Κούβελα πήρε το όνομά του από κάποιον που τον έλεγαν «Κουβελά», γιατί ασκούσε εκεί το επάγγελμα του μελισσοκόμου. Είχε κυψέλες, τις οποίες στην καθομιλουμένη τις έλεγαν «Κουβέλια», από σχετική Σλαβική λέξη.

Κατά την τοπική παράδοση οι πρώτοι οικιστές του χωριού, ήσαν δύο αδέρφια, ο Ντέντες και ο Κόρδας, από τους οποίους δημιουργήθηκαν οι δύο ρούγες του χωριού: η Ντεντόρουγα, ανατολικά της παλιάς βρύσης του χωριού και η Κορδόρουγα δυτικά

Το Κούβελα λεγόταν και «Αγία Παρασκευή» και στην αρβανίτικη διάλεκτο, την οποία μιλούσαν παλιά οι κάτοικοι του, «Σινέ Πρίμτε». Πήρε το όνομα αυτό από το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που βρισκόταν στο μέρος που έχει χτισθεί η εκκλησία της Αγίας Τριάδας.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Στις διάφορες απογραφές το χωριό παρουσιάζει την εξής πληθυσμιακή εξέλιξη:

Έτος 1689 κάτ. 38, 1700 κάτ. 94, 1805 οικ. 25, 1830οικ. 41, 1835 κάτ. 386, 1844 κάτ. 447, 1861 κάτ. ΆνωΚούβελα 163 – Κάτω (Κούβελα) 309, 1876 κάτ. Άνω και Κάτω (Κούβελα) 503, 1879 κάτ.441, 1896 κάτ. 503, 1907 κάτ. 498, 1920 κάτ. 451, 1928 κάτ. 475, 1940 κάτ. 427, 1951κάτ. 382, 1961 κάτ. 306, 1971 κάτ. 165, 1981 κάτ. 100, 2001 κάτ. 262, 2011 κάτ. 180.

Στο Κούβελα ανήκουν οι συνοικισμοί Μάτεσι, Μαυρομάτι και Μπιζό (Κυψέλη). Τα δύο πρώτα έχουν εγκαταλειφθεί από πολύ παλιά ενώ στο τελευταίο οι κάτοικοι φτιάχνουν τα σπίτια τους τα τελευταία χρόνια και τα χρησιμοποιούν για τη θερινή τους κατοικία.

Οι απογραφές αφορούν το χωριό Κούβελα μόνο, χωρίς τους συνοικισμούς του.

Το Κούβελα κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας έβγαλε κλεφτοκαπεταναίους και μεγάλους αγωνιστές του 1821, όπως τον Αντώνη Κουβελιώτη, Ιωάννη Κόρδα, Γιαννάκη Μέλιο καιτα αδέλφια του Κωνσταντή και Δημήτρη, Παν/τη Ντούφα, Γεώργιο Κωστόπουλο,Κωσταντή Γαλάνη, Χρόνη Μινόπουλο και άλλους, από τη δράση των οποίων έγινε γνωστό και το χωριό.Αποτέλεσμα εικόνας για κουβελα μεσσηνιας

Μέχρι τη δεκαετία 1950, το Κούβελα ήταν σχεδόν απομονωμένο και οι κάτοικοί του ως γεωργοί, κτηνοτρόφοι και κυνηγοί, είχαν περιορίσει τις δραστηριότητές τους στη φτωχή και πετρώδη γη, την καλλιεργούσαν με το «αξινάρι», διέτρεφαν τα ποίμνιά τους με το λίγο χορτάρι της φτωχής γης τους και κυνηγούσαν για να εξασφαλίσουν την αναγκαία τροφή. Μετά το 1950, όπως έγινε σε όλα τα ορεινά χωριά, οι κάτοικοί τους άρχισαν να εγκαταλείπουν το χωριό, για αναζήτηση καλύτερων συνθηκών ζωής σε μεγάλες πόλεις και σε ξένες χώρες. Με την πάροδο του χρόνου οι γέροντες που απόμειναν άρχισαν να εκλείπουν, με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώνει και να μένει με ελάχιστους μόνιμους κατοίκους. Αρκετοί από τους ξενιτεμένους έφτιαξαν τα σπίτια τους και τα χρησιμοποιούν για ολιγόχρονη διαμονή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το χωριό είναι περιποιημένο και καθαρό, με ανακαινισμένα πέτρινα σπίτια και μια συμπαθητική μικρή πλατεία. Από το Κούβελα ξεκινάει ένας φιδωτός δρόμος, που κατεβαίνει την απότομη πλαγιά της κοιλάδας και μετά από 7 χλμ. καταλήγει στις όχθες της Νέδας σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία δίπλα στη γέφυρα που οδηγεί στις απέναντι πλαγιές και τα χωριά τους. Στα μισά της διαδρομής ο δρόμος περνάει μέσα από το εγκαταλειμμένο χωριό Μαυρομμάτικαι την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου σώζονται μερικές παλιές τοιχογραφίες. Στην τοιχογραφία με την Παναγία βρεφοκρατούσα διακρίνεται η υπογραφή Βασίλειος Π. Γεννηματάς, με ημερομηνία 17 Φεβρουαρίου 1887. Μετά το Κούβελα στα 900 μ., υπάρχει ένας δρόμος αριστερά (βόρεια) που μετά από 4 χλμ. οδηγεί στο μικρό χωριό Kυψέλn (Μπιζό). Οι κάτοικοί του έρχονται μόνο τα καλοκαίρια, αλλά διατηρούν την ωραία εκκλησία του Άι Γιώργη με την απολαυστική θέα στις κατάφυτες πλαγιές.

Το Κούβελα από το έτος 1836 που συστάθηκαν οι δήμοι του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, υπαγόταν στο Δήμο Δωρίου (έδρα του Δήμου το Σουλιμά ως το 1906) μέχρι το έτος 1912 που έγινε ανεξάρτητη κοινότητα με το Διάταγμα 31-8-1912 (Φ.Ε.Κ. 262/1912) και με τους συνοικισμούς Μαυρομάτι καιΜπιζό (Κυψέλη). Το έτος 1998 με το σχέδιο«ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» αποτελεί και πάλι Δημοτικό Διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Δωρίου με το συνοικισμό Μαυρομάτι και Κυψέλη (πρώην Μπιζό). Από 1-1-2011 αποτελεί κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Δωρίου του νεοσύστατου Δήμου Οιχαλίας (ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ).

Σημ: Οι πληροφορίες είναι από το βιβλίο «ΚΟΥΒΕΛΑ» του Σωτηρίου Παπαδόπουλου, τον πλήρη ταξιδιωτικό οδηγό της Μεσσηνίας και τα αρχεία περί συστάσεως και εξελίξεως των δήμων και κοινοτήτων 1836-1939 και διοικητικής διαιρέσεως του κράτους.

Αποτύπωση του Ι.Ν Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Εύα, δημιούργημα Λαγκαδινών μαστόρων της πέτρας το 1811.

Αποτύπωση του Ι.Ν Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Εύα
Γράφτηκε από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Ο ιστορικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Εύα, δημιούργημα Λαγκαδινών μαστόρων της πέτρας το 1811, βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος ειδικών επιστημόνων της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.Αποτύπωση του Ι.Ν Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Εύα

Το σωματείο «Κίνηση Πολιτών – Τα άνθη της Πέτρας – Φίλοι Παραδοσιακής Αρχιτεκτονικής Αρκαδίας» στοχεύει στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Παραδοσιακής Αρχιτεκτονικής μέσα από τις πετρόχτιστες κατασκευές των Λαγκαδινών μαστόρων. Έτσι μελετά, καταγράφει και προβάλει τα «Άνθη της πέτρας», δηλ. τα δημόσια και ιδιωτικά έργα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Λαγκαδινών μαστόρων της πέτρας και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την συντήρηση και ανάδειξής τους σε συνεργασία με τους φορείς στην αρμοδιότητα των οποίων εμπίπτουν. Αντικείμενο ενδιαφέροντος ταυτοποίησης , καταγραφής , αποτύπωσης και προβολής είναι και οι εκκλησίες που έχτισαν οι Λαγκαδινοί μαστόροι ιδιαίτερα της προεπαναστατικής περιόδου.

Ο ενοριακός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Εύα (παλιά ονομασία Αναζήριο ή Ναζήρι), χτίστηκε το 1811 μέσα σε χρονικό διάστημα σαράντα ημερών ύστερα από σχετική αδειοδότηση (Σουλτανικό ιραδί) του Σουλτάνου. Το αίτημα είχε υποβάλλει στον τοπικό Τούρκο πασά της Ανδρούσας ο Αναγνώστης Παπατσώνης, γιος του ιερέα του χωριού Δημήτρη Παπατσώνη και διοικητής της επαρχίας Εμπλακίων ή Ιμπλακίων στην οποία ανήκε και το Ναζήρι. Ο Τούρκος πασάς της Ανδρούσας συνηγόρησε θετικά στο αίτημα του Αναγνώστη Παπατσώνη γιατί του είχε απεριόριστη εκτίμηση. Ο Αναγνώστης Παπατσώνης με ένα έξυπνο τέχνασμα εξασφάλισε τη σύμφωνη γνώμη του Τούρκου τοπικού πασά. Η απαραίτητη Σουλτανική άδεια (ιραδί) δόθηκε με την προϋπόθεση της πλήρους οικοδόμησης σε χρονικό διάστημα σαράντα ημερών αλλιώς αν το κτίσμα είναι ημιτελές να γκρεμιστεί.

Ο Παπατσώνης απευθύνθηκε στον προεστό των Λαγκαδίων και μετέπειτα οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821, Κανέλλο Δεληγιάννη που ήταν και γαμπρός του. Ο Κανέλλος Δεληγιάννης είχε παντρευτεί την κόρη του Αναγνώστη Παπατσώνη, Αναστασία.

Επιλέχθηκαν οι καλύτεροι Λαγκαδινοί πρωτομάστορες της εποχής. Έτσι για το χτίσιμο της εκκλησίας έγινε συμφωνητικό μεταξύ του Αναγνώστη Παπατσώνη και των πρωτομαστόρων Μαστραντώνη (Ρηγόπουλου;), Μαστροστάθη(Θεοδώρου;) και Μαστροδημητράκη Στεργίου. (Το πλήρες κείμενο του συμφωνητικού με ημερομηνία 14 Μαρτίου 1811, διασώζεται σήμερα στο αρχείο της οικογένειας Παπατσώνη.) Οι ίδιοι πρωτομάστορες μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν χτίσει πάλι μέσα σε αντίστοιχους χρονικούς περιορισμούς την εκκλησία του Αϊ-Γιάννη Προδρόμου στα Λαγκάδια (1808) και την εκκλησία του Αϊ-Γιώργη στη Στεμνίτσα (1810). Πολύτιμη γραπτή πηγή πληροφοριών για την ιστορία του ναού αποτελεί η «Ιστορία Ναζηρίου, Νεοχωρίου και Καλαμαρά» που γράφτηκε από τον αείμνηστο δάσκαλο του χωριού Κωνσταντίνο Ζάνια (1884-1962).

Η εκκλησία τελείωσε την 1η Μαΐου 1811 όπως αναφέρεται στην εντοιχισμένη πλάκα πάνω από την κεντρική νότια είσοδο του ναού. Αναφέρονται επίσης ο κτήτορας Ανδρέας Αναγνώστης Παπατσώνης και οι Λαγκαδινοί πρωτομάστορες.

Την εκκλησία επισκέφτηκε πέρσι τον Ιούνιο ο πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών–Άνθη της Πέτρας, καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννης Τσιαούσης. Με την βοήθεια και συνεργασία του δασκάλου από την Εύα Γιώργου Αργυροηλιόπουλου, του καθηγητή από την Βαλύρα Γιάννη Λύρα και του παπα -Τάσση Παναγιωτόπουλου από την Εύα, εφημέριου του ναού τα τελευταία σαράντα χρόνια, έγινε η πρώτη ταυτοποίηση και φωτογράφιση.

Ακολούθησε φέτος τον Ιούλιο, σε συνεργασία με τον τωρινό εφημέριο ιερέα Παναγιώτη Βλάχο, το εκκλησιαστικό συμβούλιο και με τη βοήθεια φίλων – συνεργατών η αρχιτεκτονική αποτύπωση του ναού από κλιμάκιο εξειδικευμένων επιστημόνων που επισκέφτηκαν την Εύα και εργάστηκαν κοπιαστικά και επίμονα για το σκοπό αυτό.

Η ομάδα των επιστημόνων της αποτύπωσης αποτελείται από τους Φώτη Κόνδη, πολιτικό μηχανικό, Χριστιάννα Βελουδάκη, αρχιτέκτονα και Ειρήνη-Χρυσοβαλάντου Καραγεώργη, αρχιτέκτονα, όλοι με μεταπτυχιακή εξειδίκευση του Τμήματος Προστασίας Μνημείων του Ε.Μ.Π. (Σημειώνεται ότι οι ίδιοι επιστήμονες έχουν συμμετάσχει στην αποτύπωση και των άλλων δύο «συνομήλικων» εκκλησιών στα Λαγκάδια και στη Στεμνίτσα).

Ο ναός είναι χαρακτηρισμένος ως μνημείο ιδιαίτερης ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας και προστατεύεται από τη Διεύθυνση Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Η αποτύπωση του ναού εξασφαλίζει την ύπαρξη αναλυτικών και λεπτομερών σχεδίων της λιθοδομής για πάντα. Με τη λεπτομερειακή και ενδελεχή μελέτη της αποτύπωσης και τη μελέτη της καταγεγραμμένης ιστορίας του ναού θα ερευνηθούν η αρχική του μορφή καθώς και οι μεταγενέστερες τροποποιήσεις και προσθήκες. Είναι ένας ναός που παρουσιάζει πολύ μεγάλες ομοιότητες με τους «συνομήλικούς» του Αϊ-Γιάννη Πρόδρομο στα Λαγκάδια (1808) και Αϊ-Γιώργη στη Στεμνίτσα (1810) καθώς είναι χτισμένος από τους ίδιους μαστόρους και σε παρόμοιες συνθήκες. Αντίγραφα της αποτύπωσης θα δοθούν στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο προς φύλαξη στο αρχείο του ναού για μελλοντική χρήση.

https://www.eleftheriaonline.gr/local/koinonia/ekklisia/item/100007-apotyposi-tou-i-n-koimiseos-tis-theotokou-stin-eya

Κωνσταντινούπολη «Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο» του Γρηγόρη Ηλιούπολου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο. Όσες φορές κι αν έχω πάει, μου συμβαίνει κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η ομορφιά της ; Είναι το μείγμα της Ανατολής – Δύσης . Είναι το » σύρε κι έλα „ της αέναης κίνησης στον Βόσπορο ; Όλα αυτά ναι. Μα ιστορικά όμως δεν το αντέχεις. Λες και έχεις εσύ ζήσει την μεγάλη βυζαντινή αυτοκρατορία για χίλια και πλέον χρόνια και έχεις βιώσει και την καταστροφή της. Κάθε τέτοια μέρα σας χθες σε πιάνει ένας κόμπος !
Σας πάω λοιπόν σε δύο ποιήματα της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, για την αποφράδα εκείνη μέρα από το βιβλίο της » Το Άγνωστο Βυζάντιο „

Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 μχ

Ι. Εάλω! Η Πόλη σου πεθαίνει Παναγία μου·
συντρίμμια όλα τα ιερά και τα παλάτια
και συ, αδιάφορη, μ΄ αδάκρυτα τα μάτια,
στη συμφορά ακούς τα αναφιλητά μου…
Πέρα στον θρόνο του Θεού φτάνει ο θρήνος·
μα. αλί!, το πρόσωπο του άλλου στρέφει κι Εκείνος.
ΙΙ. Σταυρός! Εδώ τελειώνει η ένδοξη ιστορία.
Έκτοτε η πρώην κραταιά αυτοκρατορία,
της Παναγίας πολυανθής ανθοφορία,
των ασεβών έγινε παίγνιο και λεία.
Βάρκα τώρα στο πέλαγος εν απώλεια,
λικνίζεται με τα παλιά της μεγαλεία,
ενώ σε δόξες και σ΄ επάρσεις τα βιβλία
από καιρό έβαλαν παύλα και τελεία.

Στην πόλη μετά την Άλωση

Μάη, πανώρια, είδες το φώς,
Μάη και του θανάτου το σκοτάδι,
Όταν χωρίς ελπίδα Ανάστασης
Την Κάθοδο έζησες στον Άδη.
Βασίλισσα χιλιόχρονη,
σκλάβα τώρα αιώνια,
στολίστηκες την ημισέληνο
και στου Βοσπόρου παίζεις τα νερά,
όταν στου Μάη το ολόγεμο φεγγάρι,
το αερικό του πετρωμένου Βασιλιά κουφάρι
διώχνει απ΄ την Αγία Σοφιά τελώνια και δαιμόνια,
και μυστικά να προσκυνήσει αναζητά,
στην Χάλκη και στον Μαρμαρά,
στη Χώρα , στο Φανάρι,
τον τελευταίο τίμιο Σταυρό,
τον χρυσοποίκιλτο , τον λαμπερό,
που ο Άγγελος εξέχασε στον ουρανό να πάρει.

Θα ήταν κρίμα και άδικο όμως να μην αναφερθώ στην Θεσσαλονίκη μας. Την ξεχνάμε όλοι. Την ίδια μέρα, 29 Μαΐου, τριάντα τρία χρόνια πριν (1430) » έπεσε „ κι αυτή στον κατακτητή. Μουράτ Β΄
Συγγραφέας της άλωσης ο Ιωάννης Αναγνώστης.
Η λαϊκή μούσα την έκλαψε

» Τι να σε κάνω σταυραϊτέ
τι να σε ομολογήσω
πήρε το κάστρο η Τουρκιά
και τώρα φεύγω στα Βουνά
να βγάλω αετόπουλα για να την
πολεμήσω! „

Τέλος θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο βιβλίο για το «Βυζάντιο „ του Αμερικανού Colin Wells » Σαλπάροντας από το Βυζάντιο „ σε μετάφραση Κώστα Αντύπα.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

29 Μαΐου 1453: Η πιο συγκλονιστική αφήγηση της Αλωσης από την Μαριάννα Κορομηλά! (βίντεο)

Oι παλιές προβλέψεις το έλεγαν:

«Η Πόλη που έχτισε ο γιος της Αγίας Ελένης, ο ισαπόστολος και Μέγας Κωνσταντίνος, θα ζήσει .1000 χρόνια. Και θα χαθεί, είχαν πει οι αστρολόγοι, όταν θα βασιλεύσει πάλι κάποιος Κωνσταντίνος, γιος κι αυτός μιας μάνας που θα ονομάζεται Ελένη. (σ. Ελένη Δραγάτση)

.

«Και τα τελευταία μεσάνυχτα της ύστατης αγωνίας θα αρχίσουν μετά την πανσέληνο του Μαΐου».

Το ΄λεγαν κι αυτό οι παλιές προφητείες. (Από Μαριάννας Κορομηλά: «Η ύστατη αγωνία της Βασιλεύουσας»)

Ωστόσο παρ΄ όλον ότι τα κακά σημεία και οι προβλέψεις νόμιζε κανείς πως έβγαιναν σωστές, η πίστη πως με τη βοήθεια του Θεού η Πόλη θα σωζόταν, καθώς αυτό επιβεβαιωνόταν με νίκες της απίστευτες στις αδιάκοπες επιθέσεις των πολιορκητών, ήταν βαθειά ριζωμένη στις ψυχές των πολιορκημένων.

Και για άλλη μια φορά στις 23 του Μάη το ίδιο βράδυ άρχισε από το εχθρικό στρατόπεδο ατελείωτο κανονίδι.

Το κάστρο χτυπιόταν από όλες τις μεριές και με το πυροβολικό και με το μεγάλο κανόνι του Ουρβάνου, το πρωτοποριακό της εποχής.

Constantine_Palaiologos

Ο Μωάμεθ είχε διατάξει γενική επίθεση. Ολοι πίστεψαν πως δεν θα βαστούσαν τα τείχη.

Αλλά το κάστρο πάλι βάσταξε. Η Πόλη πάλι σώθηκε ενισχύοντας την πίστη των πολιορκημένων στο λόγο που έλεγε ότι:

«Του πολέμου η νίκη και των θρόνων

η κατάλυση είναι έργο της Θείας Πρόνοιας».

Η Πόλη πάλι σώθηκε ωστόσο οι μέρες της είναι μετρημένες και η πανσέληνος ανατέλλει φωτίζοντας τα νυχτερινά τριαντάφυλλα που ανθίζουν στους κήπους της Βασιλεύουσας να υποδεχθούν το Θάνατο-Χάρο.

Στις 24 Μαΐου μαθεύτηκε ότι ο σουλτάνος αποφάσισε να επιτεθεί στις 29 του μήνα από ξηρά και από θάλασσα με όλες του τις δυνάμεις.

Ολοι οι στρατιωτικοί και πολιτικοί άρχοντες, ιερείς και λαός δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να κάνουν αντιπερισπασμούς στον εχθρό και να επισκευάζουν τις νύχτες με κάθε μέσο τα τείχη που γκρεμίζονταν από τις κανονιές.

Στις 25 Μαΐου συνάχτηκαν στο παλάτι των Βλαχερνών οι άρχοντες κι ο κλήρος. Μερικοί, υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει σωτηρία για τη Βασιλεύουσα και πως πρέπει τουλάχιστον να φύγει ο αυτοκράτορας με το επιτελείο του και να σωθεί.

Μα εκείνος αρνιέται.

– Οχι δεν παρατάω το ποίμνιό μου, λέει με δάκρυα στα μάτια. Θα μείνω μαζί του και θα πεθάνω μαζί του.

(Αρχαίο σλαβικό χρονικό της πολιορκίας και της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, που εκδόθηκε το 1855 στην Πετρούπολη στην ρωσική γλώσσα, μας πληροφορεί πως ο Παλαιολόγος λιποθύμησε στο συμβούλιο αυτό, καθώς οι άρχοντες επιμένανε να φύγει ο Αυτοκράτορας)

Από το «Χρονικόν» της Αλωσης του βυζαντινού συγγραφέα Γεωργίου Φραντζή, ο οποίος υπήρξε επιστήθιος φίλος και σύμβουλος – πρωτοβεστιάριος του τελευταίου αυτοκράτορα των Ελλήνων Κ. Παλαιολόγου, μεταφέρουμε από το βιβλίο «η Πόλις εάλω» των εκδόσεων «Νέα Σύνορα – Λιβάνη», (σε μεταγλώττιση του κειμένου από Γ. Κουσουνέλο), αποσπάσματα από την τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, καθόσον ενέχει αυτή θέση ιστορικού ντοκουμέντου και προς όλους μας παρακαταθήκη. Είναι – καθώς αυτή η ομιλία έγινε από τον Αυτοκράτορα – σαν μια ύστατη προσπάθεια μυστικής, υπέρτατης κοινωνίας με το λαό της Πόλης και τους υπερασπιστές της – τότε και πάντοτε.

Λέγει ο Φραντζής: «Ο Αυτοκράτορας στο οδυνηρό βράδυ της Δευτέρας, 28 Μαΐου, αφού συγκέντρωσε όλους τους άρχοντες, τους δήμαρχους, τους εκατόνταρχους και τους άλλους βαθμοφόρους του στρατού, είπε τα παρακάτω λόγια:

»Ευγενέστατοι άρχοντες, εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί, γενναιότατοι στρατιώτες, τιμημένοι και πιστοί πολίτες, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας αποφάσισε να μας πιέσει ακόμη περισσότερο με όλα τα πολεμικά μέσα και τεχνάσματα που διαθέτει.

Θέλει να αρχίσει μια γενική επίθεση και πόλεμο από την ξηρά και από τη θάλασσα, έτοιμος να μας δαγκώσει σαν φαρμακερό φίδι και να μας καταβροχθίσει σαν ανήμερο λιοντάρι.

Γι΄ αυτό το λόγο σας παρακαλώ να φερθείτε με γενναιότητα και θάρρος, όπως κάνατε μέχρι τώρα, απέναντι στους εχθρούς της πίστης μας. Αφήνω στα χέρια σας την τύχη της δοξασμένης και λαμπρής πατρίδας μας, της μεγαλοπρεπέστατης και ευγενούς Βασιλεύουσας όλων των πόλεων.

Ξέρετε πολύ καλά, αδέλφια μου, ότι για τέσσερις λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή.

Πρώτον, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερον, για την πατρίδα, τρίτον, για τον βασιλιά, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου μας, και τέταρτον, για τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Αν λοιπόν, αδέλφια μου, πρέπει να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για έναν από τους παραπάνω λόγους, τότε έχουμε υποχρέωση να πολεμάμε ακόμη σκληρότερα όταν πρόκειται και για τα τέσσερα μαζί, διαφορετικά θα χάσουμε τα πάντα. (…) Ο βάρβαρος σουλτάνος μας έχει αποκλείσει 57 μέρες τώρα με όλες τις δυνάμεις του και μας πολιορκεί μέρα νύχτα με κάθε μέσον που διαθέτει, αλλά καταφέραμε να τον αποκρούσουμε με τη βοήθεια του Κυρίου μας Χριστού που βλέπει τα πάντα. Μη δειλιάσετε λοιπόν αδέλφια μου. (…)

Ηρθε λοιπόν, αδέλφια μου, ο σουλτάνος, μας πολιόρκησε και έχει ορθάνοιχτο το τεράστιο στόμα του να μας καταβροχθίσει τόσο εμάς όσο και την Πόλη που έχτισε ο αείμνηστος μεγάλος αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος, ο οποίος την αφιέρωσε στην Παναγία Δέσποινα Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία, εκφράζοντας την ευχή να την έχουμε πάντα βοηθό και προστάτη της πατρίδας μας, που αποτελεί καταφύγιο των χριστιανών, ελπίδα και χαρά των Ελλήνων, και καύχημα όλου του κόσμου». (…)

Τελειώνοντας ο Αυτοκράτορας είπε:

»Δεν υπάρχει χρόνος για περισσότερα λόγια. Παραδίδω στα χέρια σας το ταπεινό μου σκήπτρο για να το φυλάξετε με αγάπη. Σας παρακαλώ να δείξετε αφοσίωση και υπακοή στους ανωτέρους σας (…) Να αγωνιστείτε όλοι σύμφωνα με το αξίωμά σας (…)

Να έχετε υπόψη σας ότι: (…) μας περιμένει στον ουρανό το αμάραντο στεφάνι και στη γη η αιώνια δόξα.

Ας πεθάνουμε όλοι για την πίστη του Χριστού και για την πατρίδα μας» απάντησε το ακροατήριο με μια φωνή».

Τέλος ο Αυτοκράτορας πρόσθεσε ακόμη:

»Λοιπόν, αδέλφια και συμπολεμιστές μου, να είστε όλοι έτοιμοι το πρωί. Με τη δύναμη που μας δίνει ο Θεός και τη βοήθεια της Αγίας Τριάδας, στην οποία στηρίζουμε όλες μας τις ελπίδες, ας κάνουμε τους εχθρούς μας να φύγουν νικημένοι από την πόλη μας»».

Και στην ύστατη αντίσταση, μές στην πρώτη λάμψη της αυγής της 29ης Μαϊου 1453, έπεσε «άπαρτος» ο τελευταίος της Βασιλευούσης Πόλης Αυτοκράτορας, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ, φυλάσσοντας αιώνια τις Θερμοπύλες των δικαίων του Ελληνισμού.

* Τα κείμενα ήταν της Γεωργίας Κούτσαρη

«Η αξημέρωτη νύχτα του 1453» – Η συγκλονιστικη αφήγηση της Μ.Κορομηλα για την Άλωση (βίντεο)