Αρχείο κατηγορίας ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

Νίκο, καλό ταξίδι στον παράδεισο. Του Γρηγόρη Ηλιόπουλου για τον Νίκο Αρβανίτη.

ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χθες χάσαμε απ`αυτόν τον κόσμο έναν ωραίο άνθρωπο, που με την ευγενική και διακριτική παρουσία του, κοσμούσε το Κοπανάκι.Αποτέλεσμα εικόνας για νίκο τον αρβανίτη φαρμακειο

Μιλάω φυσικά για τον Νίκο τον Αρβανίτη ή τον Νίκο τον φαρμακοποιό όπως ήταν γνωστός στο Κοπανάκι στα τέλη της 10ετίας του 50 και όλη τη 10ετία του 60. Ας μην ξεχνάμε πόσο σημαντικό ρόλο είχε στην μικρή μας κοινωνία ο γιατρός μας ο αείμνηστος Γιάννης Γκότσης και ο φαρμακοποιός μας.

Το φαρμακείο ήταν εκεί που είναι τώρα το SUPER MARKET του Αντώνη Παναγούλη. Ήταν γαμπρός στο σόι των Νικολακόπουλων αφού είχε νυμφευτεί την Άννα που δυστυχώς χάθηκε νωρίς. Ακούραστος και συντρέχτης στον ανθρώπινο πόνο. Μικρός τον θαύμαζα γιατί πέρα από την ωραία παρουσία του ήταν ευγενικός και πολύ κομψός. Ένας πραγματικός δανδής.

Ήταν ο φαρμακοποιός μου και στην οδό Αρτάκης, στον Φάρο της Άνω Νέας Σμύρνης όπου διέμενα στον θείο μου το 1968 ως τελειόφοιτος Λυκείου στην Ευαγγελική Σχολή της Ν.Σμύρνης.  Απίθανος άνθρωπος. Το ίδιο έλεγα και την δεκαετία του 80 όπου ως εργολάβος μηχανικός πλέον του έκανα τον κλιματισμό στο φαρμακείο και στο σπίτι του. Ξέρετε τέτοιοι άνθρωποι με αυτήν τη σοφία , σήμερα σπανίζουν. Γι αυτό και το κενό που αφήνουν είναι μεγάλο.

Νίκο, καλό ταξίδι στον παράδεισο

Στην κηδεία σου δεν μπόρεσα να είμαι και νοιώθω άσχημα που δεν σε χαιρέτησα.

Θα μας λείψεις πολύ

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΠΑΠΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ. ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

Πριν απο λίγες έφυγε απο κοντά μας ο παπά Παναγιώτης ο Μπεκιάρης, ο παπάς του χωριού μας, για ένα μεγάλο διάστημα. Όσοι είναι μεγάλοι σε ηλικία θα έχουν προφανώς έντονες μνήμες απο τα έργα και τις ημέρες του στην εκκλησία μας, σαν ήρεμος και φωτεινός καθοδηγητής της.Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Δεν γνωρίζω, γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε τόσο γρήγορα. Η, αν δεν ξεχνάνε, γιατί αποφεύγουν ν΄ αναφερθούν επαινετικά με δημόσιο λόγο για ανθρώπους που βοήθησαν με το πνευματικό τους έργο, στο βαθμό που αυτό απηχούσε στην μικρή κοινωνία του τότε Κοπανακίου. Πιστεύω ότι τέτοιοι »φωτεινοί» ιερείς και δάσκαλοι μπόλιασαν θετικά τα μυαλά των μικρών ονειροπόλων μαθητών αυτής της εποχής και όταν αυτοί μεγάλωσαν, λάμπρυναν και προέβαλαν Πανελλήνια το Κοπανάκι μας, κατακτώντας υψηλά δημόσια και ιδιωτικά αξιώματα.  Αυτό το »αμάρτημα» το έχει ο Ελληνισμός απο παλιά. Γιατί να μην τόχει και το Κοπανάκι ; Η λήθη και η λησμονιά δεν πρέπει σε άξιους ανθρώπους.

Προσπάθησα να σιωπήσω και είναι αλήθεια πως περίμενα και κάποιο άλλο σχόλιο, πέρα απο την δημοσιευμένη είδηση και το βιογραφικό του. Σιωπή και εδώ, όπως συνέβη και παλιότερα με τον δάσκαλο μας  τον αείμνηστο Κοκκίνη. Ενδόμυχη προτροπή λοιπόν μου επέβαλλε να ανακαλέσω τις όσες μνήμες που έχω μαζί του, και με λίγες λέξεις να αναφερθώ για το έργο του.

Ήτανε το 1966 και 1967 (μαθητής της Β΄ Λυκείου) όταν ο πνευματικός αυτός άνθρωπος, μεταξύ όλων των προαναφερθέντων στο βιογραφικό του, οργάνωσε με επιτυχία τα κατηχητικά και φυσικά την Βιβλιοθήκη στο Ισόγειο σπίτι της κατοικίας » Παπατσώρη »αφού προσφάτως η οικογένεια είχε μεταναστεύσει όλη στην Αμερική.

Τον βοηθήσαμε  εγώ και ο Δημοσθένης ο Πετρούλιας να φτιάξει έναν ευπρεπέστατο χώρο, να τον επιπλώσει, να τον γεμίσει με βιβλία για τα παιδιά του χωριού, που ήμασταν απο 12 εως 18 χρονών, και δεν γνωρίζαμε ούτε τον Παπαδιαμάντη! Μας έβαλε στον θαυμαστό κόσμο των βιβλίων με τρόπο όντως ζηλευτό. Εκεί διαβάζαμε, λύναμε απορίες και σαν πατέρας κι΄ αυτός μας μύησε και στα παιχνίδια ώστε  όλα να γίνονται  συμπληρωματικά. Μάθαμε σκάκι, πινγκ – πόνγκ και άλλα επιτραπέζια.

Πατέρα – Παναγιώτη,  κατάφερες ακόμη να μας »μαζέψεις» απο τις αλάνες στο κατηχητικό σου. Του έδωσες, ένα ευχάριστο, φιλοσοφικό και διαλεκτικό χαρακτήρα, πέρα απο τον κλασικό μονότονο και καθιερωμένο θρησκευτικό μονόλογο. Μας κέρδισες σαν παιδιά και δεν ήμασταν και τα καλλίτερα !

Πατέρα – Παναγιώτη είχες έμφυτη καλοσύνη, ευγένεια ψυχής, βαθύτατη γνώση του αντικειμένου σου, και παράλληλα ήσουν προσηνής και εγκάρδιος

Θυμάμαι, που δικαιωμένος πιά, στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, πόσες συζητήσεις κάναμε, στις επισκέψεις μου, είτε φιλικές είτε επαγγελματικές για να σε συμβουλεύσω σε Μηχανολογικά θέματα που σε απασχολούσαν για τον Ναό. Πάντα όμως μάθαινα νέα σου, τόσο απο τον Γιώργο όσο και απο την Μιμίκα σου.

Την φωτεινή σου αυτή παρένθεση στο Κοπανάκι, δεν θα την ξεχάσουμε. Καλό σου ταξίδι.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Υ.Γ : Αν η παραπάνω βιβλιοθήκη καταστράφηκε, θα μ΄ απασχολούσε απλά σαν Κοπανακαίο ! Απ΄ την στιγμή όμως, που το γεγονός αυτό, συνδέθηκε αργότερα με μια παρόμοια καταστροφή της επόμενης Βιβλιοθήκης που  ίδρυσε ο »Οίκος Λαμπράκη» στο χωριό μας πάλι, αυτό με θλίβει αφάνταστα  και μου αφήνει ερωτηματικά και απορίες.

Γ.Η

 

Μια φωτογραφία …χίλιες λέξεις. Του Γρηγόρη Ηλιόπουλου από το Κοπανάκι.

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μια φωτογραφία, δεν είναι απλά μια φωτογραφία. Κουβαλάει μέσα τις μνήμες. Ξαναφέρνει στον νου γεγονότα, θύμισες, ανθρώπους συνοδοιπόρους, κάποιους που τα όνειρα τους υλοποιήθηκαν, κάποιους που δεν πρόλαβαν και έφυγαν νωρίς.Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Κάποιος στον χορό μας, μου είπε, »εσένα που σε ξέρουν και οι πέτρες ». Φίλε μου μού αρέσει. Γι΄ αυτό είμαι στον Σύλλογο. Ο άνθρωπος είναι ο κεντρικός μου άξονας και σημείο αναφοράς. Η εξωστρέφεια, φιλοσοφία μου. Νάχεις πάντα στον νου σου, ότι πρέπει να βάλεις μια »πλάτη» ώστε αυτή η εφήμερη ζωή να μπορεί να συνεχίσει. Εάν σ΄ ενδιαφέρει, οι επόμενοι θα αναζητήσουν τ΄ αχνάρι σου. Αν δεν είναι επιστημονικό, θα είναι ανθρώπινο. Έτσι τελειώνοντας την ζωή σου, θα λύσεις σαν πρόσκοπος και των κόμπο σου.

Γιατί τα λέω όλα αυτά ; Ακούστε λοιπόν πως μπορεί ένας χορός του Συλλόγου μας, να φέρει τόσες μνήμες και επανασυνδέσεις !

Στο Περιστέρι, στον » Τέντζερη και στο Καπάκι », ξανασμίξαμε. Ήταν πράγματι όμορφα. Εκεί στην μπάντα, έπαιζε ακορντεόν, ένα » τζουμαλόπαιδο » (έτσι έλεγε ο πατέρας μου τον όμορφο άντρα), απο το Γλυκορίζι, γιός φίλου μου και συμμαθητή μου στο Κοπανάκι, εως το 1964 που έφυγε για την Αθήνα, του Γιώργου του Παπαδάμη.

Ο Γιώργος έγινε τεχνίτης μηχανικός και εργάστηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Όπως και στο Κοπανάκι διέπρεψε στον αθλητισμό ( άλμα εις μήκος ) και έχει χρυσό μετάλλιο σε Πανστρατιωτικούς Πανελλήνιους αγώνες. Είναι απο χόμπι γλύπτης και έχει κάνει έκθεση γλυπτών όπου πολλά απο τα έργα του εκτέθηκαν στην Δυτική Αθήνα απο τον μεγάλο γλύπτη Τάκη.

Στην φωτογραφία, βραβεύεται στις » Γυμναστικές επιδείξεις » στο Κοπανάκι απο τον τότε λαοφιλή πρόεδρο μας Τάσο Χαραλαμπόπουλο. ( Νίκη, πάλι ο παππούς σου στο προσκήνιο ). Ήταν το 1964.

Ο γιός του, μουσικός σε πιάνο και ακορντεόν, είναι  συνεργάτης και της δικιάς μας νύφης, τραγουδίστριας, της Κατερίνας Σκορδαλάκη, συζύγου του γείτονα μου   Παναγιώτη  Νικολακόπουλου, με κόρη στην Νομική Αθηνών.

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος πως η ζωή με τα γυρίσματα της μας ξανασμίγει. Θα κλείσω παρατείνοντας το σχόλιο μου με το εξής :

Ο θείος του Γιώργου ο Αλέκος Παπαδάμης στρατιωτικός βοήθησε το 1972 τον αδελφό μου τον Γιάννη να υπηρετήσει ως Λοχίας στο Νάτο στην Σμύρνη της Τουρκίας. Εμένα δε, την ίδια περίοδο, να εφοδιαστώ με διαβατήριο (δεν μπορούσα) και να φύγω για σπουδές στην Αγγλία αμέσως, ώστε να μην χάσω την υποτροφία που είχα τότε. Συγκινητικές στιγμές και » ένα μεγάλο ευχαριστώ » σε κάποιον που έχει φύγει απο την ζωή.

Γιώργο μου, σαν απουσιολόγος σου στο Γυμνάσιο, σου είχα βάλλει πολλές απουσίες, έβρεχε και αργούσες απο το Γλυκορίζι για να έρθεις, αφού ερχόσουν με τα πόδια. Σήμερα που σε είδα και αναφερθήκαμε μετά απο 54 χρόνια στις διαδρομές μας, σου τις έσβησα όλες !

Στον Σύλλογο, θα σκάβουμε πάντα βαθειά, για να βρίσκουμε ανθρώπους, αναφορές, συσχετισμούς με το Κοπανάκι μας, για να προχωράμε μπροστά. Το εργαστήρι μας σφυρηλατεί την Λαογραφία, τον Πολιτισμό, που προβάλλει και βοηθά τον Άνθρωπο, παραμένει ανοιχτό όλο το 24ωρο. Σας περιμένουμε όλους.

 

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Μάρτης του ‘ 18

Ερώτηση για την πλήρη εγκατάλειψη του ρολογιού (matrix) στην πλατεία του Κοπανακίου.

Από τον σύλλογο απανταχού Κοπανακαίων προς τον πρόεδρο της κοινότητας Κοπανακίου.

Ερώτηση για την πλήρη εγκατάλειψη του ρολογιού (matrix) στην πλατεία

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε

Εγκαταλελειμμένο για πάρα πολλά χρόνια είναι το ρολόι στο Κοπανάκι  λόγω ελλιπούς συντήρησής του. Σύμφωνα με τους ειδικούς, για να μπορέσει το ρολόι να ξαναγίνει λειτουργικό, θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης, έτσι ώστε να είναι εφικτή η λειτουργία του καθ΄όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τα τελευταία χρόνια παραμένει τελείως αναξιοποίητο.

Μπορεί ο Αϊνστάιν να υποστήριζε ότι <<η διάκριση μεταξύ παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος είναι απλώς ψευδαίσθηση>> και πως, κατ΄επέκταση, το ρολόι-ουσιαστικά- μετρά κάτι που δεν έχουμε τόση ανάγκη.

Η αξία όμως του ρολογιού του Κοπανακίου, που μας κοιτά…. αφ΄υψηλού αυτά τα λίγα χρόνια, δεν έγκειται μόνο στη μέτρηση της ουτοπίας του χρόνου, αλλά έγκειται στην διαφήμιση του παζαριού αλλά και των επαγγελματιών, στην πληροφόρηση για διάφορες εκδηλώσεις, για την ώρα, τη θερμοκρασία διότι μπροστά του εκτυλίσσεται το παζάρι και άνθρωποι μετρούν τα λεπτά και περιμένουν με ανυπομονησία το μεταφορικό μέσο για να φύγουν αλλά και μεγαλύτεροι που τρέχουν να προλάβουν να κάνουν τα ψώνια τους.

Το ρολόι της πλατείας αποτελεί σήμα κατατεθέν του χωριού, αφού είναι συνυφασμένο και με άλλες λειτουργίες.

Και για όλους εμάς όμως που το αντικρίζουμε καθημερινά στην ίδια θέση, αποτελεί υπενθύμιση πως ο χρόνος <<ρέει>> σαν χείμαρρος που κυλά ασταμάτητα…..

Σας παρακαλούμε λοιπόν για τις ενέργειες αρμοδιότητάς σας και την ενημέρωσή μας επί του θέματος.

Με εκτίμηση

Για το Δ.Σ.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος           Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου

        Πρόεδρος                             Γεν. Γραμματέας

«Παράθυρο στο Κοπανάκι του χθες» του συγχωριανού μας Χρήστου Ι. Γκότση. Η ομιλία του προέδρου μας.

Με μεγάλη επιτυχία, σε μια ιδιαιτέρως φορτισμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα, στη κατάμεστη «Αίθουσα λόγου» της Στοάς βιβλίου Πεζματζόγλου 5 & Σταδίου παρουσία εξεχουσών προσωπικοτήτων, συγχωριανών και φίλων, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα τις Τετάρτης 11 Οκτωβρίου 2017 η παρουσίαση του βιβλίου του συγχωριανού μας Χρήστου Ι. Γκότση, με τίτλο «Παράθυρο στο Κοπανάκι του χθες» μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα επάγγελμα.

Η εκδήλωση άρχισε με χαιρετισμό του προέδρου του Συλλόγου ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον συγγραφέα  που εμπιστεύτηκε το σύλλογο μας για την παρουσία του βιβλίου του, αναφέρθηκε και στο έργο του Συλλόγου.

Στο πάνελ των ομιλητών συμμετείχαν οι κκ.: Νίκος Αδάμ Βουδούρης Αρχιτέκτων Συγγραφέας, ο Γρηγόρης Ηλιόπουλος Πρόεδρος Συλλόγου, ο Δημήτρης Δήμας Δημοσιογράφος, ο συγγραφέας Χρήστος Γκότσης Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού και ο Σωτήρης Χειμάρας Οικονομολόγος Συγγραφέας.

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Δημήτρης Δήμας, ο οποίος  βοήθησε ιδιαίτερα με τις παρεμβάσεις του να εξελιχθεί η συζήτηση σε μια ζωντανή και ζεστή παρουσίαση.

Ο Νίκος Αδάμ Βουδούρης μίλησε για τον συγγραφέα και το περιεχόμενο του βιβλίου,

Ο Συγγραφέας Χρήστος Γκότσης με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο με νοσταλγία και συγκίνηση περιέγραψε πως εμπνεύστηκε την ιδέα του βιβλίου.

Ο Οικονομολόγος Σωτήρης Χειμάρας παρουσίασε μια πιο εξειδικευμένη ανάλυση του βιβλίου, προβάλλοντας video με συνεντεύξεις ενός παλιού και νέου Σιδερά του χωριού.

Η εκδήλωση έκλεισε με “μίνι “δεξίωση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στην παρουσίαση του βιβλίου το « Τζουμάνης κετερινγκ» προσέφερε δωρεάν μπουφέ με εδέσματα στους καλεσμένους μας και σε όσους παραβρέθηκαν στην εκδήλωση ενώ ο Λεωνίδας Πανουσάκης  προσέφερε διάφορα κρασιά.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης, βιβλία που διανεμήθηκαν, υπέγραψε ο συγγραφέας – Χρήστος Γκότσης.

ΠΙΚΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙΟΥ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ.

Το Σάββατο 29 Ιουλίου 2017, έγινε το ‟πέρασμα του φαραγγιού„ στο ποτάμι της Νέδας, όπως παραδοσιακά γίνεται κάθε χρόνο. Παρά τις οργανωτικές παραλείψεις το κατέβασμα των 12 χλμ ήταν ονειρικό.Αποτέλεσμα εικόνας για νεδα μεσσηνια

Εκεί πράγματι υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της φύσης.

Παρ΄ ότι, προηγήθηκε καμπάνια ενημέρωσης μέσω του Συλλόγου, οι Κοπανακαίοι έλαμψαν δια της απουσίας τους, και δεν με ‟κόβει„ τόσο για τους παλιούς, αλλά για τους νέους. Τόσοι μουσικοί, τόσοι ποδοσφαιριστές, τόσοι αθλητές, τόσοι τοπικοί επιχειρηματίες, νέοι, τι έκαναν ; Τι πρέπει να κάνουμε την επόμενη φορά για να έρθουν και να μην χάσουν ξανά αυτή την ανεπανάληπτη ομορφιά ;

Για την ιστορία και μόνον, στην επτάωρη αυτή εμπειρία ήσαν :

  1. Στέφανος Παναγόπουλος

  2. Γρηγόρης Ηλιόπουλος

  3. Γιώργος Παπακωνσταντίνου και η εξαμελής παρέα του.

Και του χρόνου !

Για τον Σύλλογο

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Φίλε Δημοσθένη: Γράμμα σ΄ ένα φίλο, τον Δημοσθένη Πετρούλια, για την αποχώρησή του, από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Φίλε Δημοσθένη,

Είχα την τιμή και την χαρά να παραβρεθώ κι εγώ στην δεξίωση αποχώρησης σου από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη. Ένας πετυχημένος Αντιπρόεδρος αποχωρούσε. Σαράντα χρόνια μιας κορυφαίας επιτυχέστατης ανώτατης δικαστικής καριέρας. Δεν το λέω εγώ αλλά το είπαν όλες εκείνες οι τεράστιες παρουσίες των καθηγητών Πανεπιστημίων, τέως Προέδρων του ΣΤΕ, συναδέλφων σου, και έγκριτων νομικών.

Μούλαχε, σαν αχώριστο Γυμνασιακό δίδυμο, να συμπορευτώ μαζί σου σε παράλληλο ταξίδι με διαφορετικές κατευθύνσεις όμως, για την δική μας Ιθάκη. Σμίγαμε όμως ξανά και ξανά, σε νέες αφετηρίες, για να κουβεντιάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τους τελικούς μας στόχους.

Μοιραστήκαμε πολλές μνήμες. Απο την ‟ Κρητική σου Εστία στο Παγκράτι„ , την Νομική, το Παρίσι για μεταπτυχιακά, και απο το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η τότε αλληλογραφία μας υπάρχει και έχει την δική της αξία.

Η συνεπής διαδρομή και η σκληρή σου δουλειά, σε δικαίωσε. Κόσμησες, με το ήθος σου, την νομική σου ευρυμάθεια, τον στοχαστικό σου λόγο και το κριτικό σου πνεύμα, το Ανώτατο Δικαστήριο.

Νοιώθω περηφάνεια σαν συμμαθητής σου, σαν φίλος σου και σαν Κοπανακαίος. Το αξίωμα σου, λάμπρυνε και πρόβαλλε το χωριό μας.

Φίλε Δημοσθένη, ανέβασες τον πήχη πολύ ψηλά στο χωριό μας, και αυτό είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους τους νέους που τώρα στήνουν σενάρια και όνειρα για την ζωή τους.

Εγώ και όλο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Κοπανακαίων σ΄ ευχαριστούμε για ότι έκανες, και σου ευχόμαστε υγεία σε σένα και την οικογένεια σου και μεγάλες επιτυχίες με ότι άλλο καταπιαστείς στην ιδιωτική σου ζωή.

Και πάλι συγχαρητήρια απο όλους μας.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Πρόεδρος του Συλλόγου

Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου του Συλλόγου Κοπανακαίων στην Ομοσπονδία Τριφυλίων Συλλόγων στον απόηχο της κοπής της πίτας.

….Το Δ.Σ του Συλλόγου Κοπανακαίων που αποτελείται από μαχόμενους νέους επιστήμονες έχει βάλει άλλες διαστάσεις στον σκοπό του και θέλει την Ομοσπονδία ‟ ζωντανό κύτταρο „ με :

  • Παρεμβάσεις στον κοινωνικό χώρο

  • Συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα

  • Επεξεργασία, μετά από συλλογική δουλειά των προέδρων, των θεμάτων και επαναφορά τους στους κόλπους των συλλόγων προς υλοποίηση, (και δεν εννοούμε φυσικά μόνο το χωριό μας).

  • Αέναο σφυροκόπημα της Δημοτικής μας Αρχής, με έτοιμες προτάσεις, για πράγματα πέραν των ορατών δημοτικών προβλημάτων.

Διείσδυση στην φτώχεια και την ανημπόρια, εκεί που οι αβάσταχτες καθημερινές ανάγκες, φρενάρουν την εξέλιξη του πνεύματος….Αποτέλεσμα εικόνας για κοπανακι μεσσηνιας

Από την ξενάγηση των μελών του συλλόγου Κοπανακαίων στην Αρχαία Μεσσήνη.

Πραγματοποιήθηκε, όπως προβλεπόταν, στις 22 του περασμένου μήνα η ξενάγηση μελών του συλλόγου στην Αρχαία Μεσσήνη.
Ο κ. Θέμελης, λόγω εκτάκτου ανάγκης, δεν παρευρέθη όπως είχε προγραμμιστεί, και την δίωρη ξενάγηση την έκανε η Φιλιώ Ηλιοπούλου.
Να θυμίσουμε ότι η Φιλιώ δεν είναι Αρχαιολόγος αλλά Αρχιτέκτονας. Πέντε χρόνια όμως είχε καθηγητή τον κ Θέμελη στην εκπόνηση του Διδακτορικού της με θέμα ‟ Αρχιτεκτονική τοπίου στους Αρχαιολογικούς χώρους με πιλοτικό θέμα την Αρχαία Μεσσήνη „
Η ομάδα των 50 ατόμων έδειξε πλήρως ικανοποιημένη από το επίπεδο της ξενάγησης.
Εμείς σαν Δ.Σ την ευχαριστούμε για όλη αυτή την προσφορά της.
Θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες εκδηλώσεις αφού πρώτα :
Παραλάβουμε το καταστατικό μας.
Διενεργήσουμε εκλογές ως το τέλος του Φλεβάρη. Θα πρέπει η προσωρινή Διοικητική επιτροπή να γίνει μόνιμη πια ώστε να κάνουμε επίσημα το πρόγραμμα του 2017. Μην ξεχνάμε, ότι ο Σύλλογος έχει μόνο τα 10 € της ετήσιας συνδρομής σας ως αποκλειστικό έσοδα.

Για τον Σύλλογο
το Δ.Σ

ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟΝ …ΧΡΟΝΟ, ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ. ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ …ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ.

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που ξανασμίγουμε στο χωριό. Εκεί, όπως λέμε και στα απλά ελληνικά, γίνονται τα REUNIONS! Το ‘χουμε στο αίμα μας να βουτάμε βαθιά… στον χρόνο! Ως εκ τούτου, αναπόφευκτα, βγαίνουν στην επιφάνεια ωραίες στιγμές, ξένοιαστες , που αν δεν ήταν η φωτογραφία, με φτερούγισμα… θα είχαν χαθεί από την μνήμη μας.
Ας μην ξεχάσουμε όμως, κάποιες δυνατές στιγμές της δικής μου γενιάς, από τα μαθητικά μου χρόνια, που πιστεύω διαφήμισαν και το χωριό μας. Να ‘ναι πάντα καλά, ο ακούραστος έφηβος πια, Γιώργος Καρακαϊδός που μας ενέπνευσε και μας οδήγησε σε υπέροχες στιγμές.
Το Κοπανάκι ήταν από τα λίγα Λύκεια της Μεσσηνίας που έστελναν «Τσολιάδες» και «Αμαλίες» με αυθεντικές στολές στις αναπαραστάσεις της απελευθέρωσης της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821. Μαζί με τον Γιώργο Καρακαϊδό και τους τσολιάδες, στην φωτογραφία θα καμαρώσετε και τις όμορφες Αμαλίες μας (φωτό 1 και 2).
Από αριστερά λοιπόν, όρθιες:
1.Χατζή Κική (του Χρίστου Χατζή)
2.Καράμπελα Κούλα (η φαρμακοποιός μας)
3.Σιούτη (από τον Αι-Γιάννη)
4.Μπάλτα Μαίρη (στην Αμερική, αδελφή του φαρμακοποιού Δημήτρη)
5.Κόλλια Τούλα
6.Παπακαλαμπόκη Τούλα
7.- Άγνωστη για εμένα –
8.Μερκούρης Γιάννης – Σημαιοφόρος (Αντιδήμαρχος)
9.Πετρούλια Άννα (του καφετζή)
10.Χατζή (του Κώστα Χατζή)
11.Γκότση Άννα (του γιατρού μας Γ. Γκότση)
12.Αδαμοπούλου Σωτηρία (από το Αρτίκι)
13.Αναγνωστοπούλου Βάσω (του Γιάννη Λίβα)

Οι καθήμενοι τσολιάδες, από αριστερά πάλι:
1.Μπόρας Ηλίας
2.Πετρούλιας Δημοσθένης
3.Ηλιόπουλος Γρηγόρης
4.Λιακόπουλος Ντίνος
5.Αλεβιζόπουλος Γιάννης
6.Παπατσώρης Τάσος
Είναι Μάρτης του ’67 και συμμετέχει η Α’, Β’ και Γ’ Λυκείου.

Η επόμενη φωτογραφία είναι από την παρέλαση των αγώνων στους Παμμεσσηνιακούς αγώνες στίβου μεταξύ των τότε 18 Λυκείων της Μεσσηνίας. Το αθλητικό γεγονός έλαβε χώρα τον Μάιο του 1967 στην Καλαμάτα.
Το Λύκειο μας ήρθε ΠΡΩΤΟ και μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσε ο Γιώργος που ψηφίστηκε ως ο πρώτος Γυμναστής του ’67 σε όλα τα σχολεία. Παρόν ήταν τότε στην Καλαμάτα και το 12μελές καθηγητικό προσωπικό του Γυμνασίου – Λυκείου μας (φωτό 3).
Οι αθλητές μας ήσαν:
Πρώτη τριάδα (κατά μήκος):
1.Παναγούλης Δήμος
2.Βουδούρης Σπύρος
3.Καπέλιος Γιάννης

Δεύτερη τριάδα:
1.Παπατσώρης Τάσος
2.Γεωργόπουλος Κώστας (λείπει)
3.Πατσούρης Μπάμπης (μόλις διακρίνεται)

Τρίτη τριάδα:
1.Φωτόπουλος Γιώργος
2.Μπόρας Ηλίας
3.Ηλιόπουλος Γρηγόρης

Έντονες θύμισες φυλαγμένες βαθιά μέσα μας…

Ρίτσα, δημοσιεύω και τη φωτογραφία που σου έλεγα αλλά δεν είναι ο Δημοσθένης (ο πατέρας σου) αλλά ο Γιαννούλης (ο θείος σου). Από αριστερά (φωτό 4):
1.Χαραλαμπόπουλος Γιαννούλης
2.Ηλιόπουλος Γιώργος (Στρατίκης)
3.Καμπούκος Γιώργος (πεθερός του Σ. Κάββουρα)
4.Αλεβιζόπουλος Μήτσος
5.Παπαδημητρίου Μήτσος (ελαιοτριβείο στη διασταύρωση)
6.Κωστακόπουλος Νίκος (κρεοπώλης – εστιάτωρ – τυροκόμος)
7.Κωνσταντόπουλος Παναγιώτης (Κεφαλάς)

Είναι έξω από το μαγαζί «Γενικό Εμπόριο» των Αφων Χαραλαμπόπουλων (στιγμές της δεκαετίας του ’60).

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ.

Πραγματοποιήθηκε  η επιστημονική ημερίδα για την ανάδειξη των αρχαιολογικών χώρων της Τριφυλίας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τον σύλλογο Κοπανακαίων παρευρέθησαν οι δύο Γραμματείς κ.κ Παναγόπουλος Στέφανος και Νικολόπουλος Θανάσης. Επίσης η Αρχιτέκτων Φιλιώ Ηλιοπούλου στην οποία οφείλουμε και τα φωτογραφικά πλάνα. Η πρόσκληση ήλθε από την ομοσπονδία μας και ευχαριστούμε τον πρόεδρο κ. Λούτο.
Από το Δ.Σ του Συλλόγου

 

Κωνσταντινούπολη «Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο» του Γρηγόρη Ηλιούπολου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο. Όσες φορές κι αν έχω πάει, μου συμβαίνει κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η ομορφιά της ; Είναι το μείγμα της Ανατολής – Δύσης . Είναι το » σύρε κι έλα „ της αέναης κίνησης στον Βόσπορο ; Όλα αυτά ναι. Μα ιστορικά όμως δεν το αντέχεις. Λες και έχεις εσύ ζήσει την μεγάλη βυζαντινή αυτοκρατορία για χίλια και πλέον χρόνια και έχεις βιώσει και την καταστροφή της. Κάθε τέτοια μέρα σας χθες σε πιάνει ένας κόμπος !
Σας πάω λοιπόν σε δύο ποιήματα της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, για την αποφράδα εκείνη μέρα από το βιβλίο της » Το Άγνωστο Βυζάντιο „

Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 μχ

Ι. Εάλω! Η Πόλη σου πεθαίνει Παναγία μου·
συντρίμμια όλα τα ιερά και τα παλάτια
και συ, αδιάφορη, μ΄ αδάκρυτα τα μάτια,
στη συμφορά ακούς τα αναφιλητά μου…
Πέρα στον θρόνο του Θεού φτάνει ο θρήνος·
μα. αλί!, το πρόσωπο του άλλου στρέφει κι Εκείνος.
ΙΙ. Σταυρός! Εδώ τελειώνει η ένδοξη ιστορία.
Έκτοτε η πρώην κραταιά αυτοκρατορία,
της Παναγίας πολυανθής ανθοφορία,
των ασεβών έγινε παίγνιο και λεία.
Βάρκα τώρα στο πέλαγος εν απώλεια,
λικνίζεται με τα παλιά της μεγαλεία,
ενώ σε δόξες και σ΄ επάρσεις τα βιβλία
από καιρό έβαλαν παύλα και τελεία.

Στην πόλη μετά την Άλωση

Μάη, πανώρια, είδες το φώς,
Μάη και του θανάτου το σκοτάδι,
Όταν χωρίς ελπίδα Ανάστασης
Την Κάθοδο έζησες στον Άδη.
Βασίλισσα χιλιόχρονη,
σκλάβα τώρα αιώνια,
στολίστηκες την ημισέληνο
και στου Βοσπόρου παίζεις τα νερά,
όταν στου Μάη το ολόγεμο φεγγάρι,
το αερικό του πετρωμένου Βασιλιά κουφάρι
διώχνει απ΄ την Αγία Σοφιά τελώνια και δαιμόνια,
και μυστικά να προσκυνήσει αναζητά,
στην Χάλκη και στον Μαρμαρά,
στη Χώρα , στο Φανάρι,
τον τελευταίο τίμιο Σταυρό,
τον χρυσοποίκιλτο , τον λαμπερό,
που ο Άγγελος εξέχασε στον ουρανό να πάρει.

Θα ήταν κρίμα και άδικο όμως να μην αναφερθώ στην Θεσσαλονίκη μας. Την ξεχνάμε όλοι. Την ίδια μέρα, 29 Μαΐου, τριάντα τρία χρόνια πριν (1430) » έπεσε „ κι αυτή στον κατακτητή. Μουράτ Β΄
Συγγραφέας της άλωσης ο Ιωάννης Αναγνώστης.
Η λαϊκή μούσα την έκλαψε

» Τι να σε κάνω σταυραϊτέ
τι να σε ομολογήσω
πήρε το κάστρο η Τουρκιά
και τώρα φεύγω στα Βουνά
να βγάλω αετόπουλα για να την
πολεμήσω! „

Τέλος θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο βιβλίο για το «Βυζάντιο „ του Αμερικανού Colin Wells » Σαλπάροντας από το Βυζάντιο „ σε μετάφραση Κώστα Αντύπα.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Είμαι κι εγώ σαν τον …Ανταίο.

Αθήνα, 10 Φεβρουαρίου 2016

Χρόνια Πολλά στους Μπάμπηδες!

Ήμουν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Κοπανάκι, όπως το κάνω κάθε μήνα, για χρόνια τώρα! Θες η νοσταλγία θες το οξυγόνο που ρουφάω στα χωράφια και στα περιβόλια μας, θες η επαφή μου με τους συντοπίτες μας ; Είμαι κι εγώ σαν τον Ανταίο. Αντλώ δύναμη και αισιοδοξία για να προσδιοριστώ ξανά και ξανά.
Αυτή την φορά όμως, διέκρινα μια μαυρίλα στις συζητήσεις περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Βιώνουμε δύσκολες καταστάσεις. Όλοι μας. Μα εμένα με πειράζει η αδράνεια, και η έλλειψη αισιοδοξίας. Με πειράζουν οι μηδενικές αντιστάσεις και η σκυφτή αποδοχή του όποιου ριζικού μας.
Μας βολεύει αυτό για να μην κάνουμε τίποτα.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας
-Φταίει πρώτ΄ απ΄όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το ΄πε ακόμα.

Έτσι, στη σκοτεινή ταβέρνα
Πίνουμε πάντα μας σκυφτοί·
σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
Προσμένουμε, ίσως, ένα θαύμα!

( Μοιραίοι – Κώστα Βάρναλη )

Έφυγα το βράδυ της Κυριακής και σε όσους είπα το εξάωρο ταξίδι της επιστροφής μου με κακοτύχισαν όλοι. Μα εγώ το είδα αλλιώς! Κοπανάκι- Κολοσούρτης- ορεινοί Μύλοι μέσα από χωράφια και χωματόδρομους- Κόρινθος- Περαχώρα – Σχίνος – Αλεποχώρι – Μέγαρα – Αθήνα. Ήταν ένα ταξίδι, απείρου κάλους και μια ευκαιρία για δεύτερες σκέψεις και εσωτερικό ψάξιμο. Η άλλη ματιά του κόσμου μας και για να σας φτιάξω την διάθεση, κρατάω σαν φυλακτό ένα κομμάτι του μεγάλου μας Νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη που λέγεται «παράπονο» ταιριάζει στις μέρες μας.
Ας το μοιραστούμε !

Αναρωτιέμαι μερικές φορές :
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Η πιστεύουν ότι θα έχουν κι άλλες,
Πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν΄ αντικρίζεις την ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή
για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μην φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές
Και μετά ούτε και αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μην βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ΄ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μην νιώθεις καμιά φορά ευλογημένος που μπορεί να χαίρεσαι τρία
πράγματα στην ζωή σου, την καλή υγεία, δύο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά,
μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η
ύπαρξη σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα έχεις, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και
απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα και πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στην θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμη τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος
αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα
χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη
φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα΄ ναι
αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν … Δυο λόγια για τον Κώστα Διαμαντόπουλο, που πέρασε στην άλλη ζωή.

Πριν από μερικούς μήνες, είχα γράψει κάποια πράγματα για τον δάσκαλο μας, τον Κοκκίνη. Σύντομα θα απασχολήσει και τον Σύλλογο μας, γιατί εκεί υπάρχει μια μεγάλη εκκρεμότητα.
Αυτό το κείμενο λοιπόν, διαβάστηκε μεταξύ των άλλων και από κάποιους ομογενείς που τον είχαν δάσκαλο. Ένας απ΄ αυτούς, ήταν και ο Κώστας ο Διαμαντόπουλος που μεγάλωσε στο σπιτάκι απέναντι από την Αστυνομία. Πριν από λίγες μέρες, ξαφνικά, πέρασε στην άλλη ζωή. Ήταν τρυφερός ο Κώστας. Μου τηλεφώνησε από τον Καναδά κλαίγοντας, ότι τον συγκίνησα με αυτά που έγραψα για τον δάσκαλο του. Με προέτρεψε να συνεχίζω να γράφω, γιατί με αυτόν τον τρόπο σκαλίζεται η ιστορία της μικρής μας κοινωνίας, και φέρνει μνήμες σ΄ αυτούς και συγκινήσεις. Έτσι είναι οι ξενιτεμένοι μας. Νοσταλγοί πάντα και με την πατρίδα ψηλά. Να τον ενημερώνω μου έλεγε γι΄ ότι γίνεται στο μικρό μας Κοπανάκι, και να πάω να τον δω με την πρώτη ευκαιρία.
Κώστα, δεν πρόλαβα.
Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν έγραψα σήμερα δύο λόγια για σένα.
Ήσουν ωραίος άνθρωπος, και θα σε θυμόμαστε πάντα.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος

https://kopanakinews.wordpress.com/2013/05/31/%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%8e