Αρχείο κατηγορίας ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΠΑΠΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ. ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

Πριν απο λίγες έφυγε απο κοντά μας ο παπά Παναγιώτης ο Μπεκιάρης, ο παπάς του χωριού μας, για ένα μεγάλο διάστημα. Όσοι είναι μεγάλοι σε ηλικία θα έχουν προφανώς έντονες μνήμες απο τα έργα και τις ημέρες του στην εκκλησία μας, σαν ήρεμος και φωτεινός καθοδηγητής της.Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Δεν γνωρίζω, γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε τόσο γρήγορα. Η, αν δεν ξεχνάνε, γιατί αποφεύγουν ν΄ αναφερθούν επαινετικά με δημόσιο λόγο για ανθρώπους που βοήθησαν με το πνευματικό τους έργο, στο βαθμό που αυτό απηχούσε στην μικρή κοινωνία του τότε Κοπανακίου. Πιστεύω ότι τέτοιοι »φωτεινοί» ιερείς και δάσκαλοι μπόλιασαν θετικά τα μυαλά των μικρών ονειροπόλων μαθητών αυτής της εποχής και όταν αυτοί μεγάλωσαν, λάμπρυναν και προέβαλαν Πανελλήνια το Κοπανάκι μας, κατακτώντας υψηλά δημόσια και ιδιωτικά αξιώματα.  Αυτό το »αμάρτημα» το έχει ο Ελληνισμός απο παλιά. Γιατί να μην τόχει και το Κοπανάκι ; Η λήθη και η λησμονιά δεν πρέπει σε άξιους ανθρώπους.

Προσπάθησα να σιωπήσω και είναι αλήθεια πως περίμενα και κάποιο άλλο σχόλιο, πέρα απο την δημοσιευμένη είδηση και το βιογραφικό του. Σιωπή και εδώ, όπως συνέβη και παλιότερα με τον δάσκαλο μας  τον αείμνηστο Κοκκίνη. Ενδόμυχη προτροπή λοιπόν μου επέβαλλε να ανακαλέσω τις όσες μνήμες που έχω μαζί του, και με λίγες λέξεις να αναφερθώ για το έργο του.

Ήτανε το 1966 και 1967 (μαθητής της Β΄ Λυκείου) όταν ο πνευματικός αυτός άνθρωπος, μεταξύ όλων των προαναφερθέντων στο βιογραφικό του, οργάνωσε με επιτυχία τα κατηχητικά και φυσικά την Βιβλιοθήκη στο Ισόγειο σπίτι της κατοικίας » Παπατσώρη »αφού προσφάτως η οικογένεια είχε μεταναστεύσει όλη στην Αμερική.

Τον βοηθήσαμε  εγώ και ο Δημοσθένης ο Πετρούλιας να φτιάξει έναν ευπρεπέστατο χώρο, να τον επιπλώσει, να τον γεμίσει με βιβλία για τα παιδιά του χωριού, που ήμασταν απο 12 εως 18 χρονών, και δεν γνωρίζαμε ούτε τον Παπαδιαμάντη! Μας έβαλε στον θαυμαστό κόσμο των βιβλίων με τρόπο όντως ζηλευτό. Εκεί διαβάζαμε, λύναμε απορίες και σαν πατέρας κι΄ αυτός μας μύησε και στα παιχνίδια ώστε  όλα να γίνονται  συμπληρωματικά. Μάθαμε σκάκι, πινγκ – πόνγκ και άλλα επιτραπέζια.

Πατέρα – Παναγιώτη,  κατάφερες ακόμη να μας »μαζέψεις» απο τις αλάνες στο κατηχητικό σου. Του έδωσες, ένα ευχάριστο, φιλοσοφικό και διαλεκτικό χαρακτήρα, πέρα απο τον κλασικό μονότονο και καθιερωμένο θρησκευτικό μονόλογο. Μας κέρδισες σαν παιδιά και δεν ήμασταν και τα καλλίτερα !

Πατέρα – Παναγιώτη είχες έμφυτη καλοσύνη, ευγένεια ψυχής, βαθύτατη γνώση του αντικειμένου σου, και παράλληλα ήσουν προσηνής και εγκάρδιος

Θυμάμαι, που δικαιωμένος πιά, στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, πόσες συζητήσεις κάναμε, στις επισκέψεις μου, είτε φιλικές είτε επαγγελματικές για να σε συμβουλεύσω σε Μηχανολογικά θέματα που σε απασχολούσαν για τον Ναό. Πάντα όμως μάθαινα νέα σου, τόσο απο τον Γιώργο όσο και απο την Μιμίκα σου.

Την φωτεινή σου αυτή παρένθεση στο Κοπανάκι, δεν θα την ξεχάσουμε. Καλό σου ταξίδι.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Υ.Γ : Αν η παραπάνω βιβλιοθήκη καταστράφηκε, θα μ΄ απασχολούσε απλά σαν Κοπανακαίο ! Απ΄ την στιγμή όμως, που το γεγονός αυτό, συνδέθηκε αργότερα με μια παρόμοια καταστροφή της επόμενης Βιβλιοθήκης που  ίδρυσε ο »Οίκος Λαμπράκη» στο χωριό μας πάλι, αυτό με θλίβει αφάνταστα  και μου αφήνει ερωτηματικά και απορίες.

Γ.Η

 

Advertisements

Μια φωτογραφία …χίλιες λέξεις. Του Γρηγόρη Ηλιόπουλου από το Κοπανάκι.

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Μια φωτογραφία, δεν είναι απλά μια φωτογραφία. Κουβαλάει μέσα τις μνήμες. Ξαναφέρνει στον νου γεγονότα, θύμισες, ανθρώπους συνοδοιπόρους, κάποιους που τα όνειρα τους υλοποιήθηκαν, κάποιους που δεν πρόλαβαν και έφυγαν νωρίς.Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Κάποιος στον χορό μας, μου είπε, »εσένα που σε ξέρουν και οι πέτρες ». Φίλε μου μού αρέσει. Γι΄ αυτό είμαι στον Σύλλογο. Ο άνθρωπος είναι ο κεντρικός μου άξονας και σημείο αναφοράς. Η εξωστρέφεια, φιλοσοφία μου. Νάχεις πάντα στον νου σου, ότι πρέπει να βάλεις μια »πλάτη» ώστε αυτή η εφήμερη ζωή να μπορεί να συνεχίσει. Εάν σ΄ ενδιαφέρει, οι επόμενοι θα αναζητήσουν τ΄ αχνάρι σου. Αν δεν είναι επιστημονικό, θα είναι ανθρώπινο. Έτσι τελειώνοντας την ζωή σου, θα λύσεις σαν πρόσκοπος και των κόμπο σου.

Γιατί τα λέω όλα αυτά ; Ακούστε λοιπόν πως μπορεί ένας χορός του Συλλόγου μας, να φέρει τόσες μνήμες και επανασυνδέσεις !

Στο Περιστέρι, στον » Τέντζερη και στο Καπάκι », ξανασμίξαμε. Ήταν πράγματι όμορφα. Εκεί στην μπάντα, έπαιζε ακορντεόν, ένα » τζουμαλόπαιδο » (έτσι έλεγε ο πατέρας μου τον όμορφο άντρα), απο το Γλυκορίζι, γιός φίλου μου και συμμαθητή μου στο Κοπανάκι, εως το 1964 που έφυγε για την Αθήνα, του Γιώργου του Παπαδάμη.

Ο Γιώργος έγινε τεχνίτης μηχανικός και εργάστηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Όπως και στο Κοπανάκι διέπρεψε στον αθλητισμό ( άλμα εις μήκος ) και έχει χρυσό μετάλλιο σε Πανστρατιωτικούς Πανελλήνιους αγώνες. Είναι απο χόμπι γλύπτης και έχει κάνει έκθεση γλυπτών όπου πολλά απο τα έργα του εκτέθηκαν στην Δυτική Αθήνα απο τον μεγάλο γλύπτη Τάκη.

Στην φωτογραφία, βραβεύεται στις » Γυμναστικές επιδείξεις » στο Κοπανάκι απο τον τότε λαοφιλή πρόεδρο μας Τάσο Χαραλαμπόπουλο. ( Νίκη, πάλι ο παππούς σου στο προσκήνιο ). Ήταν το 1964.

Ο γιός του, μουσικός σε πιάνο και ακορντεόν, είναι  συνεργάτης και της δικιάς μας νύφης, τραγουδίστριας, της Κατερίνας Σκορδαλάκη, συζύγου του γείτονα μου   Παναγιώτη  Νικολακόπουλου, με κόρη στην Νομική Αθηνών.

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος πως η ζωή με τα γυρίσματα της μας ξανασμίγει. Θα κλείσω παρατείνοντας το σχόλιο μου με το εξής :

Ο θείος του Γιώργου ο Αλέκος Παπαδάμης στρατιωτικός βοήθησε το 1972 τον αδελφό μου τον Γιάννη να υπηρετήσει ως Λοχίας στο Νάτο στην Σμύρνη της Τουρκίας. Εμένα δε, την ίδια περίοδο, να εφοδιαστώ με διαβατήριο (δεν μπορούσα) και να φύγω για σπουδές στην Αγγλία αμέσως, ώστε να μην χάσω την υποτροφία που είχα τότε. Συγκινητικές στιγμές και » ένα μεγάλο ευχαριστώ » σε κάποιον που έχει φύγει απο την ζωή.

Γιώργο μου, σαν απουσιολόγος σου στο Γυμνάσιο, σου είχα βάλλει πολλές απουσίες, έβρεχε και αργούσες απο το Γλυκορίζι για να έρθεις, αφού ερχόσουν με τα πόδια. Σήμερα που σε είδα και αναφερθήκαμε μετά απο 54 χρόνια στις διαδρομές μας, σου τις έσβησα όλες !

Στον Σύλλογο, θα σκάβουμε πάντα βαθειά, για να βρίσκουμε ανθρώπους, αναφορές, συσχετισμούς με το Κοπανάκι μας, για να προχωράμε μπροστά. Το εργαστήρι μας σφυρηλατεί την Λαογραφία, τον Πολιτισμό, που προβάλλει και βοηθά τον Άνθρωπο, παραμένει ανοιχτό όλο το 24ωρο. Σας περιμένουμε όλους.

 

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Μάρτης του ‘ 18

Ερώτηση για την πλήρη εγκατάλειψη του ρολογιού (matrix) στην πλατεία του Κοπανακίου.

Από τον σύλλογο απανταχού Κοπανακαίων προς τον πρόεδρο της κοινότητας Κοπανακίου.

Ερώτηση για την πλήρη εγκατάλειψη του ρολογιού (matrix) στην πλατεία

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε

Εγκαταλελειμμένο για πάρα πολλά χρόνια είναι το ρολόι στο Κοπανάκι  λόγω ελλιπούς συντήρησής του. Σύμφωνα με τους ειδικούς, για να μπορέσει το ρολόι να ξαναγίνει λειτουργικό, θα πρέπει να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης, έτσι ώστε να είναι εφικτή η λειτουργία του καθ΄όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τα τελευταία χρόνια παραμένει τελείως αναξιοποίητο.

Μπορεί ο Αϊνστάιν να υποστήριζε ότι <<η διάκριση μεταξύ παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος είναι απλώς ψευδαίσθηση>> και πως, κατ΄επέκταση, το ρολόι-ουσιαστικά- μετρά κάτι που δεν έχουμε τόση ανάγκη.

Η αξία όμως του ρολογιού του Κοπανακίου, που μας κοιτά…. αφ΄υψηλού αυτά τα λίγα χρόνια, δεν έγκειται μόνο στη μέτρηση της ουτοπίας του χρόνου, αλλά έγκειται στην διαφήμιση του παζαριού αλλά και των επαγγελματιών, στην πληροφόρηση για διάφορες εκδηλώσεις, για την ώρα, τη θερμοκρασία διότι μπροστά του εκτυλίσσεται το παζάρι και άνθρωποι μετρούν τα λεπτά και περιμένουν με ανυπομονησία το μεταφορικό μέσο για να φύγουν αλλά και μεγαλύτεροι που τρέχουν να προλάβουν να κάνουν τα ψώνια τους.

Το ρολόι της πλατείας αποτελεί σήμα κατατεθέν του χωριού, αφού είναι συνυφασμένο και με άλλες λειτουργίες.

Και για όλους εμάς όμως που το αντικρίζουμε καθημερινά στην ίδια θέση, αποτελεί υπενθύμιση πως ο χρόνος <<ρέει>> σαν χείμαρρος που κυλά ασταμάτητα…..

Σας παρακαλούμε λοιπόν για τις ενέργειες αρμοδιότητάς σας και την ενημέρωσή μας επί του θέματος.

Με εκτίμηση

Για το Δ.Σ.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος           Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου

        Πρόεδρος                             Γεν. Γραμματέας

«Παράθυρο στο Κοπανάκι του χθες» του συγχωριανού μας Χρήστου Ι. Γκότση. Η ομιλία του προέδρου μας.

Με μεγάλη επιτυχία, σε μια ιδιαιτέρως φορτισμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα, στη κατάμεστη «Αίθουσα λόγου» της Στοάς βιβλίου Πεζματζόγλου 5 & Σταδίου παρουσία εξεχουσών προσωπικοτήτων, συγχωριανών και φίλων, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα τις Τετάρτης 11 Οκτωβρίου 2017 η παρουσίαση του βιβλίου του συγχωριανού μας Χρήστου Ι. Γκότση, με τίτλο «Παράθυρο στο Κοπανάκι του χθες» μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα επάγγελμα.

Η εκδήλωση άρχισε με χαιρετισμό του προέδρου του Συλλόγου ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον συγγραφέα  που εμπιστεύτηκε το σύλλογο μας για την παρουσία του βιβλίου του, αναφέρθηκε και στο έργο του Συλλόγου.

Στο πάνελ των ομιλητών συμμετείχαν οι κκ.: Νίκος Αδάμ Βουδούρης Αρχιτέκτων Συγγραφέας, ο Γρηγόρης Ηλιόπουλος Πρόεδρος Συλλόγου, ο Δημήτρης Δήμας Δημοσιογράφος, ο συγγραφέας Χρήστος Γκότσης Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού και ο Σωτήρης Χειμάρας Οικονομολόγος Συγγραφέας.

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Δημήτρης Δήμας, ο οποίος  βοήθησε ιδιαίτερα με τις παρεμβάσεις του να εξελιχθεί η συζήτηση σε μια ζωντανή και ζεστή παρουσίαση.

Ο Νίκος Αδάμ Βουδούρης μίλησε για τον συγγραφέα και το περιεχόμενο του βιβλίου,

Ο Συγγραφέας Χρήστος Γκότσης με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο με νοσταλγία και συγκίνηση περιέγραψε πως εμπνεύστηκε την ιδέα του βιβλίου.

Ο Οικονομολόγος Σωτήρης Χειμάρας παρουσίασε μια πιο εξειδικευμένη ανάλυση του βιβλίου, προβάλλοντας video με συνεντεύξεις ενός παλιού και νέου Σιδερά του χωριού.

Η εκδήλωση έκλεισε με “μίνι “δεξίωση.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στην παρουσίαση του βιβλίου το « Τζουμάνης κετερινγκ» προσέφερε δωρεάν μπουφέ με εδέσματα στους καλεσμένους μας και σε όσους παραβρέθηκαν στην εκδήλωση ενώ ο Λεωνίδας Πανουσάκης  προσέφερε διάφορα κρασιά.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης, βιβλία που διανεμήθηκαν, υπέγραψε ο συγγραφέας – Χρήστος Γκότσης.

ΠΙΚΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙΟΥ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ.

Το Σάββατο 29 Ιουλίου 2017, έγινε το ‟πέρασμα του φαραγγιού„ στο ποτάμι της Νέδας, όπως παραδοσιακά γίνεται κάθε χρόνο. Παρά τις οργανωτικές παραλείψεις το κατέβασμα των 12 χλμ ήταν ονειρικό.Αποτέλεσμα εικόνας για νεδα μεσσηνια

Εκεί πράγματι υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της φύσης.

Παρ΄ ότι, προηγήθηκε καμπάνια ενημέρωσης μέσω του Συλλόγου, οι Κοπανακαίοι έλαμψαν δια της απουσίας τους, και δεν με ‟κόβει„ τόσο για τους παλιούς, αλλά για τους νέους. Τόσοι μουσικοί, τόσοι ποδοσφαιριστές, τόσοι αθλητές, τόσοι τοπικοί επιχειρηματίες, νέοι, τι έκαναν ; Τι πρέπει να κάνουμε την επόμενη φορά για να έρθουν και να μην χάσουν ξανά αυτή την ανεπανάληπτη ομορφιά ;

Για την ιστορία και μόνον, στην επτάωρη αυτή εμπειρία ήσαν :

  1. Στέφανος Παναγόπουλος

  2. Γρηγόρης Ηλιόπουλος

  3. Γιώργος Παπακωνσταντίνου και η εξαμελής παρέα του.

Και του χρόνου !

Για τον Σύλλογο

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Φίλε Δημοσθένη: Γράμμα σ΄ ένα φίλο, τον Δημοσθένη Πετρούλια, για την αποχώρησή του, από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Φίλε Δημοσθένη,

Είχα την τιμή και την χαρά να παραβρεθώ κι εγώ στην δεξίωση αποχώρησης σου από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη. Ένας πετυχημένος Αντιπρόεδρος αποχωρούσε. Σαράντα χρόνια μιας κορυφαίας επιτυχέστατης ανώτατης δικαστικής καριέρας. Δεν το λέω εγώ αλλά το είπαν όλες εκείνες οι τεράστιες παρουσίες των καθηγητών Πανεπιστημίων, τέως Προέδρων του ΣΤΕ, συναδέλφων σου, και έγκριτων νομικών.

Μούλαχε, σαν αχώριστο Γυμνασιακό δίδυμο, να συμπορευτώ μαζί σου σε παράλληλο ταξίδι με διαφορετικές κατευθύνσεις όμως, για την δική μας Ιθάκη. Σμίγαμε όμως ξανά και ξανά, σε νέες αφετηρίες, για να κουβεντιάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τους τελικούς μας στόχους.

Μοιραστήκαμε πολλές μνήμες. Απο την ‟ Κρητική σου Εστία στο Παγκράτι„ , την Νομική, το Παρίσι για μεταπτυχιακά, και απο το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η τότε αλληλογραφία μας υπάρχει και έχει την δική της αξία.

Η συνεπής διαδρομή και η σκληρή σου δουλειά, σε δικαίωσε. Κόσμησες, με το ήθος σου, την νομική σου ευρυμάθεια, τον στοχαστικό σου λόγο και το κριτικό σου πνεύμα, το Ανώτατο Δικαστήριο.

Νοιώθω περηφάνεια σαν συμμαθητής σου, σαν φίλος σου και σαν Κοπανακαίος. Το αξίωμα σου, λάμπρυνε και πρόβαλλε το χωριό μας.

Φίλε Δημοσθένη, ανέβασες τον πήχη πολύ ψηλά στο χωριό μας, και αυτό είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους τους νέους που τώρα στήνουν σενάρια και όνειρα για την ζωή τους.

Εγώ και όλο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Κοπανακαίων σ΄ ευχαριστούμε για ότι έκανες, και σου ευχόμαστε υγεία σε σένα και την οικογένεια σου και μεγάλες επιτυχίες με ότι άλλο καταπιαστείς στην ιδιωτική σου ζωή.

Και πάλι συγχαρητήρια απο όλους μας.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Πρόεδρος του Συλλόγου