Kopanaki news

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας

«Είναι φορές που μας πιάνει μια νοσταλγία για πράγματα πούχουν περάσει». Tου Γρηγόρη Ηλιόπουλου.

 

SALMAS37

View this document on Scribd

Αύγουστος 7, 2017 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ | Σχολιάστε

ΠΙΚΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΦΑΡΑΓΓΙΟΥ ΤΗΣ ΝΕΔΑΣ.

Το Σάββατο 29 Ιουλίου 2017, έγινε το ‟πέρασμα του φαραγγιού„ στο ποτάμι της Νέδας, όπως παραδοσιακά γίνεται κάθε χρόνο. Παρά τις οργανωτικές παραλείψεις το κατέβασμα των 12 χλμ ήταν ονειρικό.Αποτέλεσμα εικόνας για νεδα μεσσηνια

Εκεί πράγματι υποκλίνεσαι στο μεγαλείο της φύσης.

Παρ΄ ότι, προηγήθηκε καμπάνια ενημέρωσης μέσω του Συλλόγου, οι Κοπανακαίοι έλαμψαν δια της απουσίας τους, και δεν με ‟κόβει„ τόσο για τους παλιούς, αλλά για τους νέους. Τόσοι μουσικοί, τόσοι ποδοσφαιριστές, τόσοι αθλητές, τόσοι τοπικοί επιχειρηματίες, νέοι, τι έκαναν ; Τι πρέπει να κάνουμε την επόμενη φορά για να έρθουν και να μην χάσουν ξανά αυτή την ανεπανάληπτη ομορφιά ;

Για την ιστορία και μόνον, στην επτάωρη αυτή εμπειρία ήσαν :

  1. Στέφανος Παναγόπουλος

  2. Γρηγόρης Ηλιόπουλος

  3. Γιώργος Παπακωνσταντίνου και η εξαμελής παρέα του.

Και του χρόνου !

Για τον Σύλλογο

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Αύγουστος 1, 2017 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΣΥΛΛΟΓΟΙ | 1 σχόλιο

Φίλε Δημοσθένη: Γράμμα σ΄ ένα φίλο, τον Δημοσθένη Πετρούλια, για την αποχώρησή του, από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Φίλε Δημοσθένη,

Είχα την τιμή και την χαρά να παραβρεθώ κι εγώ στην δεξίωση αποχώρησης σου από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη. Ένας πετυχημένος Αντιπρόεδρος αποχωρούσε. Σαράντα χρόνια μιας κορυφαίας επιτυχέστατης ανώτατης δικαστικής καριέρας. Δεν το λέω εγώ αλλά το είπαν όλες εκείνες οι τεράστιες παρουσίες των καθηγητών Πανεπιστημίων, τέως Προέδρων του ΣΤΕ, συναδέλφων σου, και έγκριτων νομικών.

Μούλαχε, σαν αχώριστο Γυμνασιακό δίδυμο, να συμπορευτώ μαζί σου σε παράλληλο ταξίδι με διαφορετικές κατευθύνσεις όμως, για την δική μας Ιθάκη. Σμίγαμε όμως ξανά και ξανά, σε νέες αφετηρίες, για να κουβεντιάσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τους τελικούς μας στόχους.

Μοιραστήκαμε πολλές μνήμες. Απο την ‟ Κρητική σου Εστία στο Παγκράτι„ , την Νομική, το Παρίσι για μεταπτυχιακά, και απο το Συμβούλιο της Επικρατείας. Η τότε αλληλογραφία μας υπάρχει και έχει την δική της αξία.

Η συνεπής διαδρομή και η σκληρή σου δουλειά, σε δικαίωσε. Κόσμησες, με το ήθος σου, την νομική σου ευρυμάθεια, τον στοχαστικό σου λόγο και το κριτικό σου πνεύμα, το Ανώτατο Δικαστήριο.

Νοιώθω περηφάνεια σαν συμμαθητής σου, σαν φίλος σου και σαν Κοπανακαίος. Το αξίωμα σου, λάμπρυνε και πρόβαλλε το χωριό μας.

Φίλε Δημοσθένη, ανέβασες τον πήχη πολύ ψηλά στο χωριό μας, και αυτό είναι φωτεινό παράδειγμα για όλους τους νέους που τώρα στήνουν σενάρια και όνειρα για την ζωή τους.

Εγώ και όλο το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Κοπανακαίων σ΄ ευχαριστούμε για ότι έκανες, και σου ευχόμαστε υγεία σε σένα και την οικογένεια σου και μεγάλες επιτυχίες με ότι άλλο καταπιαστείς στην ιδιωτική σου ζωή.

Και πάλι συγχαρητήρια απο όλους μας.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Πρόεδρος του Συλλόγου

Ιουνίου 20, 2017 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ | Σχολιάστε

Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου του Συλλόγου Κοπανακαίων στην Ομοσπονδία Τριφυλίων Συλλόγων στον απόηχο της κοπής της πίτας.

….Το Δ.Σ του Συλλόγου Κοπανακαίων που αποτελείται από μαχόμενους νέους επιστήμονες έχει βάλει άλλες διαστάσεις στον σκοπό του και θέλει την Ομοσπονδία ‟ ζωντανό κύτταρο „ με :

  • Παρεμβάσεις στον κοινωνικό χώρο

  • Συμμετοχή στα πολιτιστικά δρώμενα

  • Επεξεργασία, μετά από συλλογική δουλειά των προέδρων, των θεμάτων και επαναφορά τους στους κόλπους των συλλόγων προς υλοποίηση, (και δεν εννοούμε φυσικά μόνο το χωριό μας).

  • Αέναο σφυροκόπημα της Δημοτικής μας Αρχής, με έτοιμες προτάσεις, για πράγματα πέραν των ορατών δημοτικών προβλημάτων.

Διείσδυση στην φτώχεια και την ανημπόρια, εκεί που οι αβάσταχτες καθημερινές ανάγκες, φρενάρουν την εξέλιξη του πνεύματος….Αποτέλεσμα εικόνας για κοπανακι μεσσηνιας

View this document on Scribd

Φεβρουαρίου 9, 2017 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ, ΣΥΛΛΟΓΟΙ | 1 σχόλιο

Από την ξενάγηση των μελών του συλλόγου Κοπανακαίων στην Αρχαία Μεσσήνη.

Πραγματοποιήθηκε, όπως προβλεπόταν, στις 22 του περασμένου μήνα η ξενάγηση μελών του συλλόγου στην Αρχαία Μεσσήνη.
Ο κ. Θέμελης, λόγω εκτάκτου ανάγκης, δεν παρευρέθη όπως είχε προγραμμιστεί, και την δίωρη ξενάγηση την έκανε η Φιλιώ Ηλιοπούλου.
Να θυμίσουμε ότι η Φιλιώ δεν είναι Αρχαιολόγος αλλά Αρχιτέκτονας. Πέντε χρόνια όμως είχε καθηγητή τον κ Θέμελη στην εκπόνηση του Διδακτορικού της με θέμα ‟ Αρχιτεκτονική τοπίου στους Αρχαιολογικούς χώρους με πιλοτικό θέμα την Αρχαία Μεσσήνη „
Η ομάδα των 50 ατόμων έδειξε πλήρως ικανοποιημένη από το επίπεδο της ξενάγησης.
Εμείς σαν Δ.Σ την ευχαριστούμε για όλη αυτή την προσφορά της.
Θα ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες εκδηλώσεις αφού πρώτα :
Παραλάβουμε το καταστατικό μας.
Διενεργήσουμε εκλογές ως το τέλος του Φλεβάρη. Θα πρέπει η προσωρινή Διοικητική επιτροπή να γίνει μόνιμη πια ώστε να κάνουμε επίσημα το πρόγραμμα του 2017. Μην ξεχνάμε, ότι ο Σύλλογος έχει μόνο τα 10 € της ετήσιας συνδρομής σας ως αποκλειστικό έσοδα.

Για τον Σύλλογο
το Δ.Σ

Νοέμβριος 2, 2016 Posted by | ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ, ΣΥΛΛΟΓΟΙ | Σχολιάστε

ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟΝ …ΧΡΟΝΟ, ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ, ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ. ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ …ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ.

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που ξανασμίγουμε στο χωριό. Εκεί, όπως λέμε και στα απλά ελληνικά, γίνονται τα REUNIONS! Το ‘χουμε στο αίμα μας να βουτάμε βαθιά… στον χρόνο! Ως εκ τούτου, αναπόφευκτα, βγαίνουν στην επιφάνεια ωραίες στιγμές, ξένοιαστες , που αν δεν ήταν η φωτογραφία, με φτερούγισμα… θα είχαν χαθεί από την μνήμη μας.
Ας μην ξεχάσουμε όμως, κάποιες δυνατές στιγμές της δικής μου γενιάς, από τα μαθητικά μου χρόνια, που πιστεύω διαφήμισαν και το χωριό μας. Να ‘ναι πάντα καλά, ο ακούραστος έφηβος πια, Γιώργος Καρακαϊδός που μας ενέπνευσε και μας οδήγησε σε υπέροχες στιγμές.
Το Κοπανάκι ήταν από τα λίγα Λύκεια της Μεσσηνίας που έστελναν «Τσολιάδες» και «Αμαλίες» με αυθεντικές στολές στις αναπαραστάσεις της απελευθέρωσης της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821. Μαζί με τον Γιώργο Καρακαϊδό και τους τσολιάδες, στην φωτογραφία θα καμαρώσετε και τις όμορφες Αμαλίες μας (φωτό 1 και 2).
Από αριστερά λοιπόν, όρθιες:
1.Χατζή Κική (του Χρίστου Χατζή)
2.Καράμπελα Κούλα (η φαρμακοποιός μας)
3.Σιούτη (από τον Αι-Γιάννη)
4.Μπάλτα Μαίρη (στην Αμερική, αδελφή του φαρμακοποιού Δημήτρη)
5.Κόλλια Τούλα
6.Παπακαλαμπόκη Τούλα
7.- Άγνωστη για εμένα –
8.Μερκούρης Γιάννης – Σημαιοφόρος (Αντιδήμαρχος)
9.Πετρούλια Άννα (του καφετζή)
10.Χατζή (του Κώστα Χατζή)
11.Γκότση Άννα (του γιατρού μας Γ. Γκότση)
12.Αδαμοπούλου Σωτηρία (από το Αρτίκι)
13.Αναγνωστοπούλου Βάσω (του Γιάννη Λίβα)

Οι καθήμενοι τσολιάδες, από αριστερά πάλι:
1.Μπόρας Ηλίας
2.Πετρούλιας Δημοσθένης
3.Ηλιόπουλος Γρηγόρης
4.Λιακόπουλος Ντίνος
5.Αλεβιζόπουλος Γιάννης
6.Παπατσώρης Τάσος
Είναι Μάρτης του ’67 και συμμετέχει η Α’, Β’ και Γ’ Λυκείου.

Η επόμενη φωτογραφία είναι από την παρέλαση των αγώνων στους Παμμεσσηνιακούς αγώνες στίβου μεταξύ των τότε 18 Λυκείων της Μεσσηνίας. Το αθλητικό γεγονός έλαβε χώρα τον Μάιο του 1967 στην Καλαμάτα.
Το Λύκειο μας ήρθε ΠΡΩΤΟ και μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσε ο Γιώργος που ψηφίστηκε ως ο πρώτος Γυμναστής του ’67 σε όλα τα σχολεία. Παρόν ήταν τότε στην Καλαμάτα και το 12μελές καθηγητικό προσωπικό του Γυμνασίου – Λυκείου μας (φωτό 3).
Οι αθλητές μας ήσαν:
Πρώτη τριάδα (κατά μήκος):
1.Παναγούλης Δήμος
2.Βουδούρης Σπύρος
3.Καπέλιος Γιάννης

Δεύτερη τριάδα:
1.Παπατσώρης Τάσος
2.Γεωργόπουλος Κώστας (λείπει)
3.Πατσούρης Μπάμπης (μόλις διακρίνεται)

Τρίτη τριάδα:
1.Φωτόπουλος Γιώργος
2.Μπόρας Ηλίας
3.Ηλιόπουλος Γρηγόρης

Έντονες θύμισες φυλαγμένες βαθιά μέσα μας…

Ρίτσα, δημοσιεύω και τη φωτογραφία που σου έλεγα αλλά δεν είναι ο Δημοσθένης (ο πατέρας σου) αλλά ο Γιαννούλης (ο θείος σου). Από αριστερά (φωτό 4):
1.Χαραλαμπόπουλος Γιαννούλης
2.Ηλιόπουλος Γιώργος (Στρατίκης)
3.Καμπούκος Γιώργος (πεθερός του Σ. Κάββουρα)
4.Αλεβιζόπουλος Μήτσος
5.Παπαδημητρίου Μήτσος (ελαιοτριβείο στη διασταύρωση)
6.Κωστακόπουλος Νίκος (κρεοπώλης – εστιάτωρ – τυροκόμος)
7.Κωνσταντόπουλος Παναγιώτης (Κεφαλάς)

Είναι έξω από το μαγαζί «Γενικό Εμπόριο» των Αφων Χαραλαμπόπουλων (στιγμές της δεκαετίας του ’60).

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Αύγουστος 31, 2016 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ | Σχολιάστε

ΤΟ ΠΑΡΩΝ ΕΔΩΣΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ.

Πραγματοποιήθηκε  η επιστημονική ημερίδα για την ανάδειξη των αρχαιολογικών χώρων της Τριφυλίας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τον σύλλογο Κοπανακαίων παρευρέθησαν οι δύο Γραμματείς κ.κ Παναγόπουλος Στέφανος και Νικολόπουλος Θανάσης. Επίσης η Αρχιτέκτων Φιλιώ Ηλιοπούλου στην οποία οφείλουμε και τα φωτογραφικά πλάνα. Η πρόσκληση ήλθε από την ομοσπονδία μας και ευχαριστούμε τον πρόεδρο κ. Λούτο.
Από το Δ.Σ του Συλλόγου

 

Ιουνίου 2, 2016 Posted by | ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΣΥΛΛΟΓΟΙ, ΤΡΙΦΥΛΙΑ | Σχολιάστε

Κωνσταντινούπολη «Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο» του Γρηγόρη Ηλιούπολου.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Αυτή η πόλη δεν σ΄ αφήνει ήσυχο. Όσες φορές κι αν έχω πάει, μου συμβαίνει κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η ομορφιά της ; Είναι το μείγμα της Ανατολής – Δύσης . Είναι το » σύρε κι έλα „ της αέναης κίνησης στον Βόσπορο ; Όλα αυτά ναι. Μα ιστορικά όμως δεν το αντέχεις. Λες και έχεις εσύ ζήσει την μεγάλη βυζαντινή αυτοκρατορία για χίλια και πλέον χρόνια και έχεις βιώσει και την καταστροφή της. Κάθε τέτοια μέρα σας χθες σε πιάνει ένας κόμπος !
Σας πάω λοιπόν σε δύο ποιήματα της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, για την αποφράδα εκείνη μέρα από το βιβλίο της » Το Άγνωστο Βυζάντιο „

Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 μχ

Ι. Εάλω! Η Πόλη σου πεθαίνει Παναγία μου·
συντρίμμια όλα τα ιερά και τα παλάτια
και συ, αδιάφορη, μ΄ αδάκρυτα τα μάτια,
στη συμφορά ακούς τα αναφιλητά μου…
Πέρα στον θρόνο του Θεού φτάνει ο θρήνος·
μα. αλί!, το πρόσωπο του άλλου στρέφει κι Εκείνος.
ΙΙ. Σταυρός! Εδώ τελειώνει η ένδοξη ιστορία.
Έκτοτε η πρώην κραταιά αυτοκρατορία,
της Παναγίας πολυανθής ανθοφορία,
των ασεβών έγινε παίγνιο και λεία.
Βάρκα τώρα στο πέλαγος εν απώλεια,
λικνίζεται με τα παλιά της μεγαλεία,
ενώ σε δόξες και σ΄ επάρσεις τα βιβλία
από καιρό έβαλαν παύλα και τελεία.

Στην πόλη μετά την Άλωση

Μάη, πανώρια, είδες το φώς,
Μάη και του θανάτου το σκοτάδι,
Όταν χωρίς ελπίδα Ανάστασης
Την Κάθοδο έζησες στον Άδη.
Βασίλισσα χιλιόχρονη,
σκλάβα τώρα αιώνια,
στολίστηκες την ημισέληνο
και στου Βοσπόρου παίζεις τα νερά,
όταν στου Μάη το ολόγεμο φεγγάρι,
το αερικό του πετρωμένου Βασιλιά κουφάρι
διώχνει απ΄ την Αγία Σοφιά τελώνια και δαιμόνια,
και μυστικά να προσκυνήσει αναζητά,
στην Χάλκη και στον Μαρμαρά,
στη Χώρα , στο Φανάρι,
τον τελευταίο τίμιο Σταυρό,
τον χρυσοποίκιλτο , τον λαμπερό,
που ο Άγγελος εξέχασε στον ουρανό να πάρει.

Θα ήταν κρίμα και άδικο όμως να μην αναφερθώ στην Θεσσαλονίκη μας. Την ξεχνάμε όλοι. Την ίδια μέρα, 29 Μαΐου, τριάντα τρία χρόνια πριν (1430) » έπεσε „ κι αυτή στον κατακτητή. Μουράτ Β΄
Συγγραφέας της άλωσης ο Ιωάννης Αναγνώστης.
Η λαϊκή μούσα την έκλαψε

» Τι να σε κάνω σταυραϊτέ
τι να σε ομολογήσω
πήρε το κάστρο η Τουρκιά
και τώρα φεύγω στα Βουνά
να βγάλω αετόπουλα για να την
πολεμήσω! „

Τέλος θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο βιβλίο για το «Βυζάντιο „ του Αμερικανού Colin Wells » Σαλπάροντας από το Βυζάντιο „ σε μετάφραση Κώστα Αντύπα.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Μαΐου 31, 2016 Posted by | ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ | Σχολιάστε

Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Είμαι κι εγώ σαν τον …Ανταίο.

Αθήνα, 10 Φεβρουαρίου 2016

Χρόνια Πολλά στους Μπάμπηδες!

Ήμουν το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Κοπανάκι, όπως το κάνω κάθε μήνα, για χρόνια τώρα! Θες η νοσταλγία θες το οξυγόνο που ρουφάω στα χωράφια και στα περιβόλια μας, θες η επαφή μου με τους συντοπίτες μας ; Είμαι κι εγώ σαν τον Ανταίο. Αντλώ δύναμη και αισιοδοξία για να προσδιοριστώ ξανά και ξανά.
Αυτή την φορά όμως, διέκρινα μια μαυρίλα στις συζητήσεις περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Βιώνουμε δύσκολες καταστάσεις. Όλοι μας. Μα εμένα με πειράζει η αδράνεια, και η έλλειψη αισιοδοξίας. Με πειράζουν οι μηδενικές αντιστάσεις και η σκυφτή αποδοχή του όποιου ριζικού μας.
Μας βολεύει αυτό για να μην κάνουμε τίποτα.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας
-Φταίει πρώτ΄ απ΄όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το ΄πε ακόμα.

Έτσι, στη σκοτεινή ταβέρνα
Πίνουμε πάντα μας σκυφτοί·
σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
Προσμένουμε, ίσως, ένα θαύμα!

( Μοιραίοι – Κώστα Βάρναλη )

Έφυγα το βράδυ της Κυριακής και σε όσους είπα το εξάωρο ταξίδι της επιστροφής μου με κακοτύχισαν όλοι. Μα εγώ το είδα αλλιώς! Κοπανάκι- Κολοσούρτης- ορεινοί Μύλοι μέσα από χωράφια και χωματόδρομους- Κόρινθος- Περαχώρα – Σχίνος – Αλεποχώρι – Μέγαρα – Αθήνα. Ήταν ένα ταξίδι, απείρου κάλους και μια ευκαιρία για δεύτερες σκέψεις και εσωτερικό ψάξιμο. Η άλλη ματιά του κόσμου μας και για να σας φτιάξω την διάθεση, κρατάω σαν φυλακτό ένα κομμάτι του μεγάλου μας Νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη που λέγεται «παράπονο» ταιριάζει στις μέρες μας.
Ας το μοιραστούμε !

Αναρωτιέμαι μερικές φορές :
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Η πιστεύουν ότι θα έχουν κι άλλες,
Πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν΄ αντικρίζεις την ζωή με μούτρα.
Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή
για να ζήσεις.
Κι ύστερα να μην φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές
Και μετά ούτε και αυτές να είναι αρκετές.
Να περιμένεις μεγάλες στιγμές.
Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μην βλέπεις, πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες
που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ΄ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.
Και να μην νιώθεις καμιά φορά ευλογημένος που μπορεί να χαίρεσαι τρία
πράγματα στην ζωή σου, την καλή υγεία, δύο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά,
μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η
ύπαρξη σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα έχεις, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και
απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα και πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στην θέση σου.
Κάθε μέρα αποτυγχάνω.
Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή.
Και που η λύπη τους είναι η δύναμη τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος
αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.
Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα
χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη
φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα΄ ναι
αργά δεύτερη ζωή δεν έχει.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Φεβρουαρίου 10, 2016 Posted by | ΕΥΧΕΣ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ, ΚΟΠΑΝΑΚΙ | 1 σχόλιο

Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν … Δυο λόγια για τον Κώστα Διαμαντόπουλο, που πέρασε στην άλλη ζωή.

Πριν από μερικούς μήνες, είχα γράψει κάποια πράγματα για τον δάσκαλο μας, τον Κοκκίνη. Σύντομα θα απασχολήσει και τον Σύλλογο μας, γιατί εκεί υπάρχει μια μεγάλη εκκρεμότητα.
Αυτό το κείμενο λοιπόν, διαβάστηκε μεταξύ των άλλων και από κάποιους ομογενείς που τον είχαν δάσκαλο. Ένας απ΄ αυτούς, ήταν και ο Κώστας ο Διαμαντόπουλος που μεγάλωσε στο σπιτάκι απέναντι από την Αστυνομία. Πριν από λίγες μέρες, ξαφνικά, πέρασε στην άλλη ζωή. Ήταν τρυφερός ο Κώστας. Μου τηλεφώνησε από τον Καναδά κλαίγοντας, ότι τον συγκίνησα με αυτά που έγραψα για τον δάσκαλο του. Με προέτρεψε να συνεχίζω να γράφω, γιατί με αυτόν τον τρόπο σκαλίζεται η ιστορία της μικρής μας κοινωνίας, και φέρνει μνήμες σ΄ αυτούς και συγκινήσεις. Έτσι είναι οι ξενιτεμένοι μας. Νοσταλγοί πάντα και με την πατρίδα ψηλά. Να τον ενημερώνω μου έλεγε γι΄ ότι γίνεται στο μικρό μας Κοπανάκι, και να πάω να τον δω με την πρώτη ευκαιρία.
Κώστα, δεν πρόλαβα.
Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν έγραψα σήμερα δύο λόγια για σένα.
Ήσουν ωραίος άνθρωπος, και θα σε θυμόμαστε πάντα.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος

https://kopanakinews.wordpress.com/2013/05/31/%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%8e

Ιανουαρίου 27, 2016 Posted by | ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ, ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ | 1 σχόλιο