Αρχείο κατηγορίας ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ

Πρωτοχρονιά: Πώς γιορτάζεται σε όλη την Ελλάδα -Έθιμα & παραδόσεις (φωτο). Το έθιμο της Καμήλας –Θεσσαλονίκη …

Η πρώτη μέρα του νέου χρόνου γιορτάζεται πάντα με λαμπρότητα σε όλες τις γωνιές τις Ελλάδας, φέρνοντας μια νότα ελπίδας και αισιοδοξίας. Οι Έλληνες καλωσορίζουν τη νέα δεκαετία που ξεκινά αναβιώνοντας έθιμα των οποίων οι ρίζες χάνονται βαθιά μέσα στο χρόνο. Από το έθιμο της Καμήλας στη Βόρεια Ελλάδα μέχρι την Κρεμύδα στην Κρήτη, αυτά είναι μερικά από τα πιο παλιά πρωτοχρονιάτικα ήθη και έθιμα.

Το έθιμο της Καμήλας –Θεσσαλονίκη

Κάθε χρόνο, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου ‘Καβακλή’ των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης. Δεν λένε όμως τα κάλαντα, αλλά μεταμφιέζονται σε καμήλες και φωνάζουν δυνατά διάφορα συνθήματα. Σκοπός τους είναι να παραπλανήσουν τους στρατιώτες του Ηρώδη που ψάχνουν να βρουν το νεογέννητο Ιησού, ώστε να μην μπορέσουν να τον σκοτώσουν.

Πρασόπιτα-Άβδηρα Ξάνθης


Οι οικογένειες ανοίγουν φύλλο και παρασκευάζουν μια πίτα με πράσο, κιμά και μπαχαρικό κύμινο μέσα στην οποίο βάζουν το φλουρί. Η πίτα ψήνεται σε παραδοσιακό ταψί, το οποίο ονομάζεται «σινί» και τα παλιότερα χρόνια σερβίρονταν πάνω σε χαμηλό ξύλινο τραπέζι, το σορβά.

Οι «κολόνιες» – νησιά του Ιονίου

kolonies

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς το βράδυ, οι κάτοικοι της πόλης γεμάτοι χαρά για τον ερχομό του Νέου Χρόνου κατεβαίνουν στο δρόμο κρατώντας μπουκάλια με κολώνια και ραίνουν ο ένας τον άλλο τραγουδώντας: « Ήρθαμε με ρόδα και με ανθούς να σας ειπούμε Χρόνους Πολλούς».

Στις Κυκλάδες θεωρούν καλό οιωνό να φυσάει βοριάς την πρωτοχρονιά. Επίσης θεωρούν καλό σημάδι αν έρθει στην αυλή τους περιστέρι τη μέρα αυτή. Αν όμως πετάξει πάνω από το σπιτικό τους κοράκι τους βάζει σε σκέψεις μελαγχολικές ότι τάχα τους περιμένουν συμφορές.

«Κλίκια» και «φταζμίτ’κα»- Χαλκιδική


Στη Χαλκιδική οι γυναίκες, εκτός από τη βασιλόπιτα, πρέπει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να φτιάξουν «κλίκια» και «φταζμίτ’κα», όπως και άλλα γλυκά για τους καλαντιστές, τους επισκέπτες και τα μέλη της οικογένειας. Συνήθως τα γλυκά αυτά είναι: σαραγλί, σουσαμόπιτα, μπακλαβάς, κανταΐφι κ.ά. Ειδικότερα στην Ορμύλια έκαναν κι ένα ειδικό κουλούρι, σε σχήμα «οχτώ», για τον Άγιο Βασίλειο. Το κουλούρι αυτό το έβαζαν στο εικονοστάσι για το καλό του χρόνου. Επίσης, τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς στα χωριά της Χαλκιδικής η βρύση του χωριού έπρεπε να είναι ανοιχτή, έτσι ώστε να τρέχει η τύχη όλη τη χρονιά σαν το νερό.

Κάλαντα με φωτιές- Καβάλα


Το έθιμο επιβιώνει από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τα αγόρια που θα φύγουν στρατιώτες τη νέα χρονιά, συγκεντρώνουν μεγάλες στοίβες από ξύλα στην πλατεία. Την παραμονή ανάβουν μια μεγάλη φωτιά και ψέλνουν τα κάλαντα. Με το που ο δείκτης δείξει δώδεκα, ξεκινά το παραδοσιακό γλέντι με τσίπουρο και γλυκά. Σε άλλες περιοχές της Καβάλας, το μικρότερο μέλος της οικογένειας μεταφέρει μια πέτρα στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο και γερή η οικογένεια, ενώ τα μικρότερα παιδιά κάνουν «ποδαρικό» σε όλα τα σπίτια του κάθε οικισμού, μπαίνοντας με το δεξί. Για την καλή τύχη που φέρνουν, ανταμείβονται από τους ιδιοκτήτες με δώρα και γλυκά.

 

 Το σκόρπισμα των φύλλων-Θάσος

spordisma

Πρόκειται για ένα πολύ παλιό έθιμο κατά τη διάρκεια του οποίου όλοι κάθονται γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ’ αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάς, βάζοντας στο νου τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί και η ευχή του.

Βασιλόψωμο-Στερεά Ελλάδα

Αποτέλεσμα εικόνας για βασιλόψωμο"

Το βασιλόψωμο τρώγεται ανήμερα του Αγίου Βασιλείου και εκτός από αλεύρι οι νοικοκυρές βάζουν μέσα ρεβύθι αλεσμένο, βασιλικό και νερό και πάνω του δημιουργούν διάφορα σχήματα και παραστάσεις είτε αυτές αφορούν την παραγωγή είτε την υγεία είτε την οικογένεια.

Το σφάξιμο του χοίρου

sfaksimo_xoirou

Ένα παλιό έθιμο, που η πρόοδος και οι σύγχρονες ευκολίες το έχουν σβήσει, είναι το σφάξιμο του χοίρου. Κάθε οικογένεια μεγαλώνει στην αυλή του σπιτιού ένα χοίρο για να το σφάξει τις μέρες των γιορτών. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς η νοικοκυρά έβραζε σ’ ένα καζάνι πολύ νερό.

Τα λουκάνικα και τα κρέατα του χοίρου αφού τα κρέμαγαν σε ένα κοντάρι, τα κάπνιζαν σε φωτιά από σχοινιές, μερσινιές και ξισταρκές για να στεγνώσουν. Μετά τα κρεμούσαν στον ήλιο για να ξεραθούν καλά. Από το κρέας του χοίρου έτρωγαν όλο το χρόνο.

Η «προβέντα» και τα «μπουλιστρίνα»- Σάμος

Εκτός από την βασιλόπιτα, οι γυναίκες της Σάμου φτιάχνουν και την «προβέντα». Πρόκειται για ένα πιάτο με γλυκά που «κρίνει» τη νοικοκυροσύνη της Σαμιώτισσας. Απαραίτητο «συστατικό» κάθε σπιτιού είναι το σπάσιμο του ροδιού και το σκόρπισμα των σπόρων του ώστε να γεμίσει το σπίτι ευτυχία και υγεία, ενώ οι τυχεροί που θα κάνουν ποδαρικό, παίρνουν τα «μπουλιστρίνα», το γνωστό σε όλους μας χαρτζιλίκι.

Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς-Κομοτηνή

Στην Κομοτηνή δεν λένε κάλαντα τα Χριστούγεννα αλλά την Πρωτοχρονιά. Αποβραδίς γυρνούν με αναμμένα φανάρια στολισμένα με κορδέλες χάρτινες και ποικιλόχρωμες, με βαπόρια και τραγουδούν τα κάλαντα από ένα τυπωμένο βιβλίο.

Τα αγιοβασιλιάτικα καραβάκια-Χίος

Στην πόλη της Χίου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς υπάρχει ένα έθιμο, τα αγιοβασιλιάτικα καραβάκια. Σύμφωνα με αυτό, οι ενορίες κατασκευάζουν πλοία, σε σμίκρυνση. Αυτά συναγωνίζονται μεταξύ τους ως προς την ποιότητα κατασκευής και ως προς την ομοιότητα με τα πραγματικά πλοία, ενώ οι ομάδες, το πλήρωμα, του κάθε πλοίου τραγουδούν κάλαντα.

Πoδαρικό και Μπουγάτσα-Κρήτη

bougatsa

Το ποδαρικό είναι ένα από τα παλαιότερα έθιμα και στην Κρήτη. Ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει με το πόδι του στο σπίτι μετά την είσοδο του νέου χρόνου, πρέπει να είναι τυχερός. Για να φέρει γούρι στο σπίτι, πρέπει να πατήσει πρώτα με το δεξί του πόδι για να πάνε όλα δεξιά, δηλαδή καλά.

Επίσης την ημέρα της Πρωτοχρονιάς μεταφέρουν νερό από τη βρύση στο σπίτι και ο νοικοκύρης λέει : «Όπως τρέχει τούτο το νερό έτσι να τρέχουν και τα καλά στο σπίτι μου». Ακόμη ο ιδιοκτήτης μεταφέρει μια πέτρα στην κατοικία του λέγοντας: «Όπως είναι γερή τούτη η πέτρα έτσι να είναι γερό και το σπίτι μου». Σε ορισμένα μέρη του Ηρακλείου, την πρωτοχρονιά συνηθίζεται η οικογένεια να πηγαίνει στην εκκλησία.

Μαζί τους παίρνουν μια εικόνα του σπιτιού, η οποία αφού λειτουργηθεί θα κάνει το ποδαρικό στο σπίτι. Την πρωτοχρονιά οι παππούδες και οι στενοί συγγενείς της οικογένειας δίνουν στα παιδιά την «καλή χέρα», δηλαδή κάποιο χρήματα. Έθιμο που διατηρείται μέχρι και σήμερα. Χαρακτηριστικά είναι ακόμη και τα παραδοσιακά κάλαντα της Κρήτης…

Στο Ηράκλειο υπάρχει επίσης και το έθιμο της μπουγάτσας, όπου οι κάτοικοι καταναλώνουν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς μεγάλες ποσότητες μπουγάτσας, θέλοντας να είναι γλυκιά η πρώτη τους γεύση. Μάλιστα σε όλους τους δρόμου του Ηρακλείου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς έχουν στηθεί υπαίθριοι πάγκοι για την διανομή μπουγάτσας.

Ποδαρικό-Λέρος

Στο νησί της Λέρου μόλις γυρίσει ο χρόνος ένας που βρίσκεται έξω από το σπίτι έρχεται κρατώντας ένα δοχείο με νερό και μια πέτρα. Είναι το ποδαρικό του σπιτιού.

Με το νερό ραντίζουν στα τέσσερα καντούνια (γωνιές) μέσα στο σπίτι μέχρι να ‘ρθει τον επόμενο χρόνο η καινούργια πέτρα και εύχονταν «όπως η πέτρα είναι γερή έτσι να ναι και η υγειά σας όλο το χρόνο».

Το πρωί επίσης της Πρωτοχρονιάς στη Λέρο σφάζανε έναν μαύρο πετεινό που τον φυλάγανε όλο το χρόνο για αυτή την ημέρα. Έπρεπε να είναι οπωσδήποτε μαύρος. Γυρίζανε ανατολικά το κεφάλι του, τον σφάζανε και τον κάνανε σούπα.

 Το τάισμα της βρύσης- Κεντρική Ελλάδα

to_taisma_ths_vrisis

Σε κάποιες περιοχές την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση “για να κλέψουν το άκραντο νερό”. Το λένε άκραντο, δηλαδή αμίλητο, γιατί δε βγάζουν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούργιο χρόνο και όπως γλυκό είναι το μέλι, έτσι γλυκιά να είναι και η ζωή τους.

Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την “ταΐζουν”, με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Έλεγαν μάλιστα πως όποια θα πήγαινε πρώτη στη βρύση, αυτή θα στεκόταν και η πιο τυχερή ολόκληρο το χρόνο.

Στη συνέχεια ρίχνουν στη στάμνα ένα βατόφυλλο και τρία χαλίκια, “κλέβουν νερό” και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

Εικονοστάσι και μπουλουστρίνα -Δωδεκάνησα

Σε χωριά της Ρόδου, αλλά και σε πολλά νησιά τηρούν το έθιμο να αφήνουν αποβραδίς κοντά στο εικονοστάσι ένα ποτήρι νερό κι ένα πιάτο με τρία κομμάτια μπακλαβά ή εφτάζυμου ή βασιλόπιτας, το ένα του Χριστού, το άλλο του Άη Βασίλη και το τρίτο του φτωχού.

Επίσης, στα δωδεκάνησα, τα μικρά παιδιά την πρώτη μέρα του χρόνου επισκέπτονται τους συγγενείς (γιαγιάδες, παππούδες, θείους, νονούς) και παίρνουν από αυτούς χρηματικό ποσό εν είδει δώρου το οποίο ονομάζεται μπουλουστρίνα.

Κρεμύδα για Γούρι-Κρήτη

kremmyda

Το σκυλοκρέμμυδο ή κρεμύδα (Scilla maritima) είναι συνηθισμένο φυτό στην Κρήτη. Φυτρώνει άγριο και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα ζώα δεν το τρώνε γιατί έχει δηλητήριο, που μπορεί να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό από επαφή. Ακόμα και να το βγάλεις απ’ τη γη και να το κρεμάσεις, δεν παύει να βγάζει νέα φύλλα και άνθη. Ο λαός πιστεύει ότι αυτή τη μεγάλη ζωτική του δύναμη μπορεί να τη μεταδώσει σε έμψυχα και άψυχα, γι’ αυτό την Πρωτοχρονιά κρεμούν σκυλοκρέμμυδο στα σπίτια τους.

Το σπάσιμο του ροδιού-Πελοπόννησος

rodi

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι, για να το λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- και έτσι να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι.

 Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα, το ρίχνει δηλαδή κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά”. Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Το «κοφτανέσι»-Δερβιτσάνη Ηπείρου

Το απόγευμα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς, όλες οι οικογένειες της Δερβι(η)τσάνης στη Βόρεια Ήπειρο κάθονταν μαζεμένες κοντά στο τζάκι, αφού πρώτα έβαζαν πολλά ξύλα για να θερμανθεί το σπίτι.

Έπειτα ο αρχηγός της οικογένειας, ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν ο παππούς, έπαιρνε το «κοφτανέτσι», ένα είδος φυτού με αγκάθια και με τη σειρά έριχνε από ένα φύλλο να καεί σε μια πυρακτωμένη μαυρόπλακα, λέγοντας το όνομα απ’ το κάθε μέλος του σπιτιού. Αν το φύλλο έτριζε και πηδούσε προς τα πάνω, αυτό σήμαινε ότι το νέο έτος για το συγκεκριμένο μέλος θα ήταν τυχερό.

Στο τέλος έριχναν όλο το «κοφτανέτσι» στη φωτιά. Την Πρωτοχρονιά φρόντιζαν οι πάντες να είναι εύθυμοι και γελαστοί, για να τους πάει όπως έλεγαν όλη η χρονιά χαρούμενα. Ένα έθιμο πολύ διαδεδομένο μέχρι σήμερα είναι και εκείνο της Βασιλόπιτας, η οποία φτιαχνόταν από χοιρινό κρέας στο οποίο μέσα τοποθετούνταν το νόμισμα.

Επίσης την Πρωτοχρονιά γινόταν και οι επισκέψεις στους συγγενείς και υποχρεωτικά έπρεπε όταν πλησιάζανε στην πόρτα του σπιτιού των συγγενών τους, να μπαίνανε με το δεξί πόδι για να τους πάνε όπως έλεγαν, όλα «δέξα».

 

«Σούρβαλα-Σούρβαλα» και «αλμυρή βασιλόπιτα»-Έβρος

«Σούρβαλα-Σούρβαλα» (κάλαντα της Πρωτοχρονιάς) διαλαλούσαν οι μικροί καλαντιστές την προηγούμενη της έλευσης του νέου χρόνου, στις γειτονιές των χωριών του Έβρου, τραγουδώντας «Άγιους Βασίλης έριτι απού την Καισαρεία, απού την Καισαρεία, βαστάει πένα κι χαρτί, χαρτί κι καλαμάρι?». Το βράδυ της τελευταίας μέρας του χρόνου ομάδες νέων καλαντιστών, ανύπανδρων ή αρραβωνιασμένων, επισκέπτονταν όλα τα σπίτια του χωριού και εύχονταν υγεία και ευημερία στους νοικοκύρηδες που τους αντάμειβαν δεόντως.

Ιδιαίτερη θέση μεταξύ των πρωτοχρονιάτικων εθίμων έχει και το φαγητό το οποίο, στον Έβρο συνδέεται με τον προγραμματισμό της νέας χρονιάς. Χαρακτηριστική είναι η τυρόπιτα, η εβρίτικη «αλμυρή βασιλόπιτα», που μεταξύ των φύλλων της έκρυβε, εκτός από το γνωστό σε όλους νόμισμα, διάφορα ξυλαράκια το καθένα με τον δικό του συμβολισμό (η κρανιά για την υγεία, το σουσάμι για την πληθώρα των αγαθών και της παραγωγής κ.α.) ενώ μέσω των συμβόλων γίνονταν και οι αναθέσεις των εργασιών του νέου έτους, π.χ. αυτός που τύχαινε το άχυρο θα φρόντιζε το στάβλο κ.ο.κ. Την Πρωτοχρονιά ετοιμάζεται και το ζυμωτό ψωμί «κεντημένο» περίτεχνα με σχέδια της αγροτικής παραγωγής, το οποίο ο νοικοκύρης κρατά στον αέρα καλώντας τους υπόλοιπους να κόψουν ένα κομμάτι με το χέρι, σύμβολο υγείας και τύχης.

 

Φυλλωτή Βασιλόπιτα-Καστανιές Ανατολικής Θράκης

vasilopita_filloti

Τη Βασιλόπιτα την έκαναν φυλλωτή. Έβαζαν γόμο (γέμιση) πλιγούρι και ανάμεσα στα φύλλα τον «παρά», το νόμισμα, και άλλα σημάδια. Η νοικοκυρά με τον παρά τη σταύρωνε τρεις φορές και ύστερα τον έχωνε στο ζυμάρι, θα να βάλει πελεκούδι από την πόρτα ή κλαρί, για το σπίτι, κουκί στάρι για τα χωράφια, σταφίδα για το αμπέλι, κομματάκια τυρί για τα πρόβατα, άχερο για τα γελάδια…

Στους λυπημένους που έστελναν πίτα, εκείνοι δεν την έκοβαν με το μαχαίρι αλλά ο καθένας έκοβε με το χέρι ένα κομμάτι. Την παραμονή το βράδυ έβαζαν στο τραπέζι εννιά ειδών φαγητά και πολλών ειδών οπωρικά, στη μέση τη βασιλόπιτα, τρία ψωμιά κι ένα κεράκι αναμμένο στο ένα ψωμί.

Αφού έτρωγαν έκοβαν την πίτα. Σ’ όποιον έπεφτε ο παράς, έλεγαν πως εκείνος «βασίλεψε». Τον «βασιλεμένο» παρά τον έριχναν μέσα σε ποτήρι με κρασί, έπιναν από λίγο και εύχονταν : «Και του χρόνου καλύτερα!». Τον παρά τον άφηναν στα εικονίσματα και τον επόμενο χρόνο τον έβαζαν στην άλλη πίτα.

Τα Πρωτοχρονιάτικα Μπαμπαλιούρια-Λάρισα

Οι γιορτές της Πρωτοχρονιάς ξεκινούν παραδοσιακά στη Λάρισα από την παραμονή, όπου τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους τραγουδώντας τα Αγιοβασιλιάτικα κάλαντα και φωνάζοντας “Σουρβάσο”. Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς αναβιώνουν τα “Μπαμπαλιούρια”, είναι ένα Πρωτοχρονιάτικο έθιμο, που έχει τις ρίζες του στη Διονυσιακή λατρεία.

Η στολή των Μπαμπαλιούρηδων, αποτελείται από το “σαλβάρι”, ένα μάλλινο άσπρο παντελόνι, το οποίο στερεώνουν στη μέση με μια μάλλινη άσπρη ζώνη. Το πουκάμισο που φορούν από πάνω είναι συνήθως άσπρο με φαρδιά μανίκια σαν εκείνο των τσολιάδων. Στα πόδια φορούν άσπρες καλτσοδέτες και τσαρούχια. Στη μέση φορούν ένα χοντρό μάλλινο ύφασμα, διπλωμένο πολλές φορές, όπου επάνω δένουν τα μεγάλα και βαριά κουδούνια. Στο κεφάλι φορούν ειδική μάσκα, από προβιά ζώου, τη λεγόμενη “φουλίνα”. Η μάσκα αυτή είναι άσπρη ή μαύρη και έχει τρία ανοίγματα, δύο στα μάτια και ένα στο στόμα. Στα χέρια κρατούν ένα ξύλινο κυρτό σπαθί που συμπληρώνει τη φορεσιά του κάθε “Μπαμπαλιούρη”.

Έτοιμα πλέον τα “Μπαμπαλιούρια” περιμένουν να τελειώσει η Θεία Λειτουργία για να ξεχυθούν στους δρόμους. Μαζί τους είναι πάντα ο “αδελφογύρτης” ο οποίος κρατάει έναν κουμπαρά και μαζεύει τα χρήματα που προσφέρει ο κόσμος. Πριν ακόμη τελειώσει η Πρωτοχρονιάτικη Θεία Λειτουργία οι “Μπαμπαλιούρηδες” έχουν πάρει θέση έξω από τις τρεις ενορίες του χωριού.

Βγαίνοντας ο κόσμος από την εκκλησία τους συναντά και αιφνιδιάζεται αφού περνούν το σπαθί στη μέση τους και δεν αφήνουν κανέναν να περάσει αν δεν βάλει χρήματα επάνω σ’ αυτό. Μόλις βάλουν τα χρήματα τα παίρνει ο αδελφογύρτης και τους εύχεται Καλή Χρονιά. Μετά τις εκκλησίες τα “Μπαμπαλιούρια” πηγαίνουν στην πλατεία, και με το δυνατό θόρυβο που προκαλούν τα κουδούνια τους, τραβούν την προσοχή των ντόπιων και ξένων επισκεπτών. Φεύγοντας από εκεί, περνούν από τα καφενεία και τις καφετέριες του χωριού και έπειτα ξεχύνονται στους δρόμους μέχρι αργά το βράδυ. Αυτό το έθιμο έχει σαν σκοπό να διώξει τα κακά πνεύματα, και να είναι ήσυχη και χαρούμενη η καινούρια χρονιά.

Το μέλι-Ζίτσα

Ολοι του σπιτιού εγεύοντο μια κουταλιά μέλι για να πάει η καινούρια χρονιά «μελάτη», ο καινούριος χρόνος «γλυκύς»! Προσπαθούσαν αυτήν την ημέρα να μη λογοφέρουν γιατί θεωρούσαν πως ο χρόνος θα «πήγαινε» με λογοτριβές τσακωμούς σ’ ολο το διάβα του.

Η Καλή Χέρα-Κρήτη

Την Πρωτοχρονιά συνηθίζεται να δίνεται ένα χρηματικό ποσό στα παιδιά θα επισκεφτούν κάποιο σπίτι. Συνήθως πρόκειται για τα εγγόνια ή τα ανίψια. Μερικές δεκαετίες παλιότερα, η «καλή χέρα» ήταν το μόνο δώρο που έπαιρναν τα παιδιά την Πρωτοχρονιά και σε πολλές περιπτώσεις ήταν απλά ένα κέρασμα μιας κι ούτε χρήματα υπήρχαν πολλά, αλλά ούτε μαγαζιά με παιχνίδια.

Μωμόγεροι-Δράμα

Αποτέλεσμα εικόνας για μωμογεροι

Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί της Δράμας απαντάται το έθιμο των Μωμόγερων, που προέρχεται από τους Πόντιους πρόσφυγες.

Η ονομασία τους προέρχεται από το «μίμος» ή το «μώμος» και το «γέρος», και συνδέεται με τις μιμητικές τους κινήσεις. Φοράνε τομάρια λύκων ή τράγων, ή στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά, και έχουν τη μορφή γέρων.

Οι Μωμόγεροι, προσδοκώντας τύχη για τη νέα χρονιά, γυρίζουν σε παρέες όλο το δωδεκαήμερο, ψάλλοντας τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους.

Όταν οι παρέες συναντηθούν, κάνουν ψευτοπόλεμο μεταξύ τους ώσπου η μία ομάδα να νικήσει και η άλλη να δηλώσει υποταγή.

Πρωταπριλιά: Γιατί λέμε ψέματα; Πώς βγήκε το έθιμο. Ο θάνατος του βασιλειά Γεωργίου Β, την 1η Απριλίου του 1947 …

που δεν έγινε πιστευτή λόγω πρωταπριλιάς.

Πρωταπριλιά: Γιατί λέμε ψέματα; Πώς βγήκε το έθιμο.

Κάθε χρόνο την 1η Απριλίου αναβιώνει το έθιμο με τα αθώα ψέματα. Πρόκειται για μία παιγνιώδη συνήθεια των ανθρώπων, με παγκόσμια διάσταση. Το έθιμο έλκει την καταγωγή του από τη Δύση και οι ρίζες του ανιχνεύονται στους αρχαίους Κέλτες, οι οποίοι συνήθισαν την Πρωταπριλιά που καλυτέρευε ο καιρός να βγαίνουν για ψάρεμα. Τις περισσότερες φορές γύριζαν με άδεια χέρια, αλλά οι ψεύτικες ιστορίες τους για μεγάλα ψάρια έδιναν κι έπαιρναν.Τον Μεσαίωνα, οι Γάλλοι γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η Απριλίου, λόγω του Πάσχα. Το 1560 ή το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος Θ’ μετέθεσε την αρχή του έτους από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου για να συμβαδίζει η χώρα του ημερολογιακά με τις άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή δημιούργησε προβλήματα στο λαό, καθώς ό,τι έχει σχέση με την οργάνωση του χρόνου δημιουργεί συναισθηματικές φορτίσεις και αντιδράσεις. Όσοι, λοιπόν, από τους υπηκόους του βασιλιά αποδέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή πείραζαν εκείνους που συνέχιζαν να τηρούν την παλιά πρωτοχρονιά (1η Απριλίου), λέγοντάς τους περιπαικτικά ψέματα ή κάνοντάς τους ψεύτικα πρωτοχρονιάτικα δώρα.Το 1957 συνέβη μια πρωταπριλιάτικη φάρσα στην Αγγλία, που θα αφήσει εποχή. Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Ρίτσαρντ Ντίμπλεμπι παρουσιάζει οπτικοποιημένο ρεπορτάζ για την ανοιξιάτική συγκομιδή σπαγγέτι στην Ιταλία και γίνεται πιστευτός!

Από τους Κέλτες και τους Γάλλους το έθιμο μεταλαμπαδεύτηκε σ’ όλο τον κόσμο, με προεξάρχουσες τις εφημερίδες στις αρχές του 20ου αιώνα και στη συνέχεια τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, που συχνά μεταδίδουν πολύ επιτυχημένες ειδήσεις – φάρσες. Με την εξάπλωση του Ίντερνετ, η Πρωταπριλιά έχει γίνει πλέον καθημερινή συνήθεια. Τα λεγόμενα «hoax» είναι οι πιο συνηθισμένες διαδικτυακές φάρσες. Πρόκειται για κατασκευασμένες ιστορίες με περίτεχνο τρόπο που μπορούν να ξεγελάσουν ακόμη κι ένα γνώστη του θέματος, το οποίο πραγματεύονται.

Στον ελληνικό χώρο το έθιμο πρέπει να ήταν γνωστό από την εποχή των Σταυροφοριών. Η συνήθεια να λένε ψέματα δεν είναι άγνωστη στην Ελλάδα. Μάλιστα, αποτελεί, όπως υποστηρίζει ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας, συνήθη μηχανισμό στην προσπάθεια εξασφάλισης της επιτυχίας μιας μαγικής ενέργειας ή ενός δύσκολου έργου, βάσει της αντίληψης ότι η ψευδολογία ξεγελά και εμποδίζει τις βλαπτικές δυνάμεις. Και το ψέμα της Πρωταπριλιάς είναι «ένα σκόπιμο ξεγέλασμα των βλαπτικών δυνάμεων που θα εμπόδιζαν την αγροτική παραγωγή», σύμφωνα με το λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο.

https://www.aftodioikisi.gr/koinonia/protaprilia-giati-leme-

ΒΑΣΙΛΙΑΣ Î“Î•Î©Î¡Î“Î™ÎŸÎ£Ο Γεώργιος γεννήθηκε στο βασιλικό ανάκτορο Τατοΐου στις 20 Ιουλίου 1890. ήταν γιος του τότε πρίγκηπα διαδόχου και μετέπειτα Βασιλιά Κωνσταντίνου Α’ (1868-1923) και της πριγκίπισσας Σοφίας της Πρωσίας (1870-1932), αδελφής του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’ της Γερμανίας, στο δημοψήφισμα της 28ης Σεπτεμβρίου 1946 επικράτησαν οι οπαδοί της Βασιλείας. Ο Βασιλιάς Γεώργιος επέστρεψε για να πεθάνει την 1η Απριλίου 1947 από καρδιακή ανακοπή. Αρχικά μάλιστα, λόγω της ημέρας, δεν έγινε πιστευτή η είδηση του θανάτου του. Επειδή από το γάμο του με την Ελισάβετ δεν είχε αποκτήσει παιδιά τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Παύλος.

ΣΑΒΒΑΤΟ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 2018: ΛΑΜΠΑΔΗΦΟΡΙΕΣ ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ.

Λαμπαδηφορίες στο Σιδηρόκαστρο για τη συμμετοχή της Τριφυλίας στην Επανάσταση του ’21!

Με επετειακές εκδηλώσεις, θεατρικό δρώμενο από ιστορικά γεγονότα και αναβίωση του εθίμου με τις λαμπαδηφορίες, θα τιμηθεί την Κυριακή, ανήμερα της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου, η συμμετοχή της Τριφυλίας στην Επανάσταση του ’21!
Η Τριφυλία, με γενναίους οπλαρχηγούς και πολεμιστές, έλαβε ενεργά μέρος στην προετοιμασία της Επανάστασης, καθώς και σε όλες τις μάχες για την Ελευθερία και στο Σιδηρόκαστρο, τα τελευταία χρόνια, αναβιώνει το έθιμο με τις λαμπαδηφορίες, το οποίο, σύμφωνα με τις ιστορικές έρευνες και πηγές, χρονολογείται προεπαναστατικά, με τη φωτιά να συμβολίζει το πάθος για ελευθερία και την ανάσταση του γένους.
Το απόγευμα της Κυριακής θα τελεστεί δοξολογία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, στον οποίο φυλάσσεται το ιερό δισκοπότηρο με το οποίο κοινώνησαν οι οπλαρχηγοί πριν δώσουν τις μάχες για την απελευθέρωση της πατρίδας από τον τούρκικο ζυγό!
Στη συνέχεια, έξω από την εκκλησία, θα παρουσιαστεί θεατρικό δρώμενο και θα αναβιώσει το έθιμο με τις λαμπαδηφορίες σε δρόμους του χωριού και συγκέντρωση όλων, με τις δάδες στα χέρια, στην πλατεία, όπου και θ’ ανάψει η φωτιά, γύρω από την οποία θα στηθεί παραδοσιακό γλέντι με τραγούδια και χορούς!
Τις εκδηλώσεις συνδιοργανώνουν η Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, ο Δήμος Τριφυλίας, η Τοπική Κοινότητα Σιδηροκάστρου, ο Σύνδεσμος Σιδηροκαστριτών Τριφυλίας, ο Σύλλογος Γυναικών Σιδηροκάστρου «Η ΕΣΤΙΑ», ο Εξωραϊστικός Λαογραφικός Σύλλογος «Δημοσθένης Κάκκαβας», με τη συμμετοχή του Συλλόγου «Ελληνομνήμονες», του Συλλόγου Φιλοπροόδων Φιλιατρών, του Συλλόγου Νεδουσαίων Καλαμάτας, της Λαογραφικής Ένωσης Μεσσηνίας και του Συλλόγου Μικρασιατών Μεσσηνίας «Η ΙΩΝΙΑ».Του Ηλία Γιαννόπουλου

Πάσχα με μεσσηνιακά έθιμα και δρώμενα στην Costa Navarino.

Πάσχα με μεσσηνιακά έθιμα και δραστηριότητες στην Costa Navarino.

Πατροπαράδοτα έθιμα και τοπικές παραδόσεις στην ανοιξιάτικη μεσσηνιακή φύση δημιουργούν ένα ξεχωριστό σκηνικό αυτό το Πάσχα στην Costa Navarino.
Από τη Μεγάλη Παρασκευή έως και τη Δευτέρα του Πάσχα το πρόγραμμα της Costa Navarino είναι γεμάτο δραστηριότητες για κάθε ηλικία. Στολισμός και περιφορά του Επιταφίου στο γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Σαμψών, προετοιμασία παστελιού και «Λαμπροκουλούρας», εργαστήρια για πασχαλινές λαμπάδες και σοκολατένια αυγά, καθώς και πασχαλινό κυνήγι θησαυρού, είναι μόνο μερικές από τις εκδηλώσεις αυτών των ημερών.
Η Αναστάσιμη Λειτουργία και ένας μοναδικός «χορός» πυροτεχνημάτων θα μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα το Μεγάλο Σάββατο, ενώ την  Κυριακή του Πάσχα η γιορτή συμπληρώνεται με παραδοσιακούς χορούς από τοπικούς συλλόγους στην Αγορά του Navarino Dunes, παρασκευή λαλαγγίδων και πλούσια τοπικά εδέσματα, συνοδεία ελληνικής μουσικής.
Οι επιλογές ψυχαγωγίας και για τους μικρούς επισκέπτες είναι άφθονες, με συμμετοχή σε όλα τα εργαστήρια προετοιμασίας παραδοσιακών εδεσμάτων, σοκολατένιων αυγών και λαμπάδων, εξερεύνηση της μεσσηνιακής φύσης μέσα από το κυνήγι θησαυρού, αθλητικές δραστηριότητες, βόλτες με ποδήλατα και βουτιές στο θερμαινόμενο υδάτινο πάρκο και τις εξωτερικές πισίνες.
Εκδρομές στην ανθισμένη μεσσηνιακή φύση, πεζοπορία και αναρρίχηση, για τους δραστήριους, βραβευμένες θεραπείες και περιποιήσεις στο Anazoe Spa, κοντινές εκδρομές στα αξιοθέατα, κατανυκτικές λειτουργίες σε μικρά ξωκλήσια, συμπληρώνουν τις επιλογές για μια αξέχαστη πασχαλινή απόδραση.
Το ελληνικό Πάσχα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην Costa Navarino και όσοι επισκεφθούν τα ξενοδοχεία The Westin Resort Costa Navarino και The Romanos, a Luxury Collection Resort, θα απολαύσουν μια μοναδική ανοιξιάτικη απόδραση με οικογένεια και φίλους.
Οι προτάσεις διαμονής στο The Westin Resort Costa Navarino και στο The Romanos, A Luxury Collection resort Costa Navarino περιλαμβάνουν: 3 ή 4 διανυκτερεύσεις με ημιδιατροφή, πασχαλινές λιχουδιές καλωσορίσματος στο δωμάτιο, πρωινό σε μπουφέ καθημερινά, νηστίσιμο δείπνο τη Μεγάλη Παρασκευή, Αναστάσιμο δείπνο το Μεγάλο Σάββατο και πασχαλινό γεύμα την Κυριακή του Πάσχα, ξεκινώντας από 1.335 ευρώ.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Costa Navarino: costanavarino.com.

Τι είναι ο «Μάρτης»; Πρώτα-πρώτα, μας προστατεύει από τον «ύπουλο» ήλιο της άνοιξης

Τι είναι ο «Μάρτης» -Γιατί φοράμε το βραχιολάκι με τη λευκή και κόκκινη κλωστή.

Το ημερολόγιο σήμερα γράφει 1 Μαρτίου και πολλοί από εμάς θα φορέσουν στο χέρι τους τον γνωστό «Μάρτη», το βραχιολάκι δηλαδή που είναι φτιαγμένο με λευκή και κόκκινη κλωστή.

Ξέρουμε όμως τι συμβολίζει το συγκεκριμένο έθιμο;

Όπως αναφέρεται, το έθιμο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι παμπάλαιο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οι μύστες έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Μας προστατεύει από τον «ύπουλο» ήλιο της άνοιξης

Σύμφωνα με το έθιμο, την 1η του Μάρτη, οι μητέρες φορούν στον καρπό του χεριού των παιδιών τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, για να τα προστατεύει από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, που είναι ιδιαίτερα βλαβερός, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες. Ο Μάρτης προφυλάσσει επίσης, όπως πιστεύεται, από τα κουνούπια και τους ψύλλους και ακόμα απομακρύνει τις αρρώστιες και άλλα κακά.

Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του.

Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους ή το καίνε με το αναστάσιμο φως του Πάσχα.

Η Χριστιανική Εκκλησία δια του Ιωάννου του Χρυσοστόμου θεωρεί το έθιμο ειδωλολατρικό ήδη από τον 5ο αιώνα.

Ο «Μάρτης» στα Βαλκάνια

Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται το ίδιο και στα Σκόπια με την ονομασία «Μάρτινκα» και στην Αλβανία ως «Βερόρε».

Οι κάτοικοι των δύο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.

Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται «Μαρτενίτσα».

Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη.

Η Μαρτενίτσα λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.


Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία «Μαρτιζόρ».

Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας.

Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι.

Μια μέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -όπως λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι.

Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

http://best-tv.gr/%CF%84%CE%B9-

Πηγή: sansimera

Έθιμα της Τσικνοπέμπτης και η …Γιαννούλα η κουλουρού στην Πάτρα.

Η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (Κρεατίνης) ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, επειδή την ημέρα αυτή… όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λιώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός (τσίκνα) είναι διάχυτος παντού. Από αυτή την τσίκνα, λοιπόν, έχει πάρει και το όνομά της η Πέμπτη και λέγεται Τσικνοπέμπτη.

Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού.

Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης».

Η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου (Κρεατινής) ονομάζεται Τσικνοπέμπτη ή Τσικνοπέφτη, επειδή την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια ψήνουν κρέας ή λιώνουν το λίπος από τα χοιρινά και ο μυρωδάτος καπνός ή τσίκνα είναι διάχυτος παντού. Από αυτή την τσίκνα, λοιπόν, έχει πάρει και το όνομά της αυτή η Πέμπτη και λέγεται Τσικνοπέμπτη.

Το έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, χωρίς να γνωρίζουμε την προέλευσή του. Εικάζεται, όμως, ότι προέρχεται από τις βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, που επιβίωσαν του Χριστιανισμού.Σύμφωνα με τον λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, το φαγοπότι και το γλέντι της ημέρας είναι «ομοιοπαθητικές προσπάθειες για την ευφορία της γης».

Την Τσικνοπέμπτη, που βρίσκεται στο μέσο του Τριωδίου, ξεκινούν ουσιαστικά οι εκδηλώσεις της Αποκριάς, οι οποίες κορυφώνονται με τα Κούλουμα την Καθαρά Δευτέρα.Ανάλογες γιορτές υπάρχουν στη Γερμανία (Schmutziger Donnerstag = Λιπαρή Πέμπτη) και στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ (Mardi Gras = Λιπαρή Τρίτη), που συνδυάζονται με καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Το έθιμο της Τσικνοπέμπτης ανά την Ελλάδα

Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας τελούνται τα Κορφιάτικα Πετεγολέτσια ή αλλιώς Κουτσομπολιά ή Πέτε Γόλια.Η πετεγολέτσα, το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα, κοντά στην τοποθεσία “Κουκουνάρα”, της πόλης της Κέρκυρας.

Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσον είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Για αυτό ντύνεται νύφη και με τη συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι. Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματά της.

Γιαννούλα Κουλουρού βίντεο γάμος αναπαράσταση περασμένου αιώνα καρναβάλι της Πάτρας Ελάχιστοι γνωρίζουμε πραγματικά, ποιά ήταν αυτή η περίφημη κουλουρού που κάθε Τσικνοπέμπτη πάμε να την παραδώσουμε νύφη. Η Γιαννούλα γεννήθηκε το 1868. Ήταν φτωχή και ζούσε στην Άνω Χώρα πίσω από την Καζάρμα. Για να μπορέσει να ζήσει έκανε δουλειές του ποδαριού. Πούλαγε κουλούρια, έγνεθε μαλλί και έπλεκε για λογαριασμό άλλων. Όπως γράφει ο αξέχαστος Νίκος Πολίτης στο βιβλίο του «Οι ωραίοι τρελοί της παλιάς Πάτρας» Ο μεγάλος της καημός ήταν που έμεινε γεροντοκόρη γεγονός που έγινε ο πυρήνας του ντόρου που στήθηκε γύρω της.Ώσπου αυτός ο καημός, έφτασε στα αυτιά μιας παρέας θαμώνων στο καφενείο Γιογκαράκη.Η πρώτη εμφάνιση της Γιαννούλας ως νύφης στην Κάτω πόλη έγινε την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου του 1914. Η Γιαννούλα, συνοδευόμενη από πολλούς πλακατζήδες κατηφόρισε στην οδό Καλαβρύτων, τη σημερινή Γούναρη και παρήλασε σε κεντρικούς δρόμους με τη συνοδεία της.Τον επόμενο χρόνο, τον μήνα Ιούλιο, το Εαρινό Θέατρο σε θεατρική επιθεώρηση που είχαν γράψει οι Πατρινοί δημοσιογράφοι Τέλης Τουρνάς, και Μάκης Αθανασίου, παρουσιάστηκε ο ηθοποιός Εδμόνδος Φυρστ μεταμφιεσμένος σε Γιαννούλα Κουλουρού. Aπό τότε και μέχρι το 1917 δεν ακουσηκε ξανά κάτι καθώς ο εθνικός διχασμός απαγόρευσε την μάσκα και τον ντόρο στο καρναβάλι και η Γιαννούλα ξεχάστηκε. Στα 1918 όμως πάλι η παρέα του Γιογκαράκη την έφερε στο προσκήνιο. «Ψήσανε» πάλι την Γιαννούλα και την ετοίμασαν για γάμο. ΩΣΠΟΥ ΗΡΘΕ Ο ΟΥΙΛΣΟΝ Όμως με τον τερματισμό του Ά παγκοσμίου πολέμου και τη σύναψη της συνθήκης των Βερσαλιών έγινε πασίγνωστος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ουίσλον. Τότε η παρέα που έκανε την πλάκα, υπέβαλε στην Γιαννούλα ότι ο Ουίλσον ήταν πλούσιος συγγενής της και οι δυο τους από κοινού κληρονομούν ένα πλούσιο θείο της.Στις 13 Φλεβάρη του 1922 , τελευταία Κυριακή του Καρναβαλιού, κατέβησε στο λιμάνι να υποδεχτεί τον Ουίλσωνα και τα εκατομμύριά του. Όλη η Πάτρα ήταν στο πόδι. Στα ξέπλεκα μαλιά της τα στόλιζαν μικρά κουρελάκια και στο μέτωπο φορούσε μια πλατιά κόκκινη κορδέλα.Για να συνεχίσουν τον ντόρο στα 1923 ο Γιογκαράκης και οι φίλοι του αποφασίσουν να της προξενέψουν τώρα τον ίδιο τον Ουίλσον πείθοντάς την ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και θα ερχόταν για να παντρευτούν. Αλλά γάμος ξανά δεν έγινε. Στα 1930 πεθαίνει ο Γιογκαράκης που του είχε εμπιστοσύνη και την παρέσυρε. Και μαζί με αυτόν, τέρμα και τα σούρτα φέρτα της Γιαννούλας, η οποία όμως είχε ήδη γίνει θρύλος. Το 1940 βρίσκει τη Γιοννούλα γρια 72 χρόνων και μόνη. Στην εποχή της Κατοχής δεν μπορούσε πια να ασκήσει το επάγγελμά της. Ξεχασμένη, περνούσε τις ώρες της στη χαμοκέλα, χαμένη από όλους ώσπου κάποια μέρα βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της. Η ιστορία της όμως, δεν είχε κλείσει τα μάτιαΑποτέλεσμα εικόνας για Γιαννούλα η κουλουρού

Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ αναλαμβάνει τα «προξενιά», ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.

Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν φαγώσιμα δώρα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».

Στο Ηράκλειο της Κρήτης, μικροί και μεγάλοι περιδιαβαίνουν μεταμφιεσμένοι στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης, τραγουδώντας και χορεύοντας.

Ευρυτανία: H Τσικνοπέμπτη στα χωριά των Αγράφων

Η «Τσικνοπέμπτη» στα χωριά των Αγράφων ήταν η μέρα που ετοίμαζαν το «παστό».Έβραζαν το λίπος με λίγο νερό, ραντίζοντάς το συγχρόνως με νερό. Το σούρωναν στη συνέχεια. Αυτή ήταν η «γουρναλοιφή».Φυλαγόταν σε δοχεία (πήλινα). Χρησιμοποιούνταν ως άρτυμα για όλη τη χρονιά. Στον πάτο του καζανιού έμεναν οι «τσιγαρίδες» που νοστίμιζαν τα φαγητά (με χόρτα, αυγά, όσπρια). Σε καζάνι έβραζαν το κρέας με λίγο κρασί για να βγάλει λίπος, που με αυτό έβραζε. Έριχναν τα μπαχαρικά για νοστιμάδα και τα λουκάνικα, αφού τα καθάριζαν από την καπνιά. Πρόσεχαν μη «τσικνιστούν» γιατί θα χάλαγε όλο το «παστό».

Μετά το βράσιμο καθάριζαν το κρέας από τα κόκαλα, έκοβαν τα λουκάνικα και τα τοποθετούσαν σε δοχεία πήλινα και τα περιέχεαν με λίπος για να σκεπαστούν οι μεζέδες.Ήταν το φαγητό για όλο το χρόνο. Μ’ αυτό φίλευαν και τους ξένους.

Ένα άλλο έθιμο είναι και οι τσιγαρίδες.

Οι τσιγαρίδες είναι το τραγανό και πολύ νόστιμο υπόλειμμα του χοιρινού λίπους μαζί με κρέας αφού έχει αφαιρεθεί από το καζάνι η «λίγδα», το καθαρό λίπος δηλαδή.Το λίπος του γουρουνιού , τη «λίπα», όπως την έλεγαν, την έκοβαν μικρά κομματάκια και την έλιωναν στη φωτιά. Αφού έλιωνε ένα τμήμα από το λίπος έμεναν στο καζάνι μικρά κομματάκια από λίπος και κρέας. Ήταν οι περίφημες « τσιγαρίδες», το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων.Μετά το ψήσιμο στα καζάνια άρχιζε το τσιμπούσι με άφθονο κρασί αλλά και χορό.Το υπόλοιπο λίπος το στράγγιζαν σε τενεκέδες και το χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν πίτες ,τηγανίτες και μπουκουβάλα ή το άλειφαν πάνω σε φέτες ψωμιού.

Η συγκεκριμένη ημέρα ήταν ιδιαίτερη ανάμεσα στις ημέρες του Τριωδίου γιατί την ημέρα αυτή όλα τα σπίτια έψηναν κρέας ενώ παλιότερα έλιωναν το λίπος από τα χοιρινά και η τσίκνα ήταν διάχυτη παντού.

Τα έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στην Πελοπόννησο, όπως τα αναφέρει το BEST Καλαμάτας.

Τα έθιμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς στην Πελοπόννησο.

Στην Πελοπόννησο, όπως σε όλη την Ελλάδα, οι μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς εορτάζονται με έθιμα και παραδόσεις που φέρουν τη σφραγίδα του τόπου που γεννήθηκαν.

Αρκαδία

Αρκετά από τα παραδοσιακά έθιμα της Αρκαδίας για την περίοδο των Χριστουγέννων εξακολουθούν να τηρούνται, κυρίως στα ορεινά χωριά.

Συγκεκριμένα, την παραμονή των Χριστουγέννων οι κάτοικοι τοποθετούν ένα μεγάλο κούτσουρο στο τζάκι, ώστε να καίει όλη την ημέρα, «για να ζεσταίνει την Παναγία που γεννούσε». Επίσης, οι γυναίκες καθαρίζουν τις εικόνες του σπιτιού, με βαμβάκι και κρασί.

Ένα ακόμα έθιμο είναι το Χριστόψωμο. Οι νοικοκυρές παρασκευάζουν το ψωμί του Χριστού, με κομμάτια από σύκα και στην επιφάνειά του κεντούν στολίδια και πλέκουν σταυρούς.

Ακόμα, σε αρκετά χωριά ζυμώνουν ένα κομμάτι ψωμί που διαμόρφωναν σαν χέρι και το τοποθετούν στον τοίχο κάτω από το εικόνισμα. Αυτό το ψωμί το ονομάζουν το χέρι του Χριστού.

Αργολίδα

Στην Ερμιόνη ο «Γιάλα – Γιάλα» είναι η γιορτή των Θεοφανείων. Τα ξημερώματα οι νέοι, που θα βουτήξουν αργότερα στη θάλασσα για να πιάσουν το σταυρό και την εικόνα της Παναγίας, περνούν από σπίτι σε σπίτι, όπου δέχονται κεράσματα και ευχές, τραγουδώντας, το «Γιάλα – Γιάλα».

Την προηγούμενη ημέρα, συγκεντρώνονται στο λιμάνι και στολίζουν τις βάρκες, με φύλλα φοίνικα.

Από αυτές τις βάρκες οι νέοι τραγουδούν το «Γιάλα –Γιάλα», μέχρι ο ιερέας να ρίξει στη θάλασσα το σταυρό και την εικόνα της Παναγίας

Στη Νέα Κίο ανήμερα των Θεοφανίων τηρείται το έθιμο του πυροβολισμού των τενεκέδων μέσα στη θάλασσα και η ρίψη του νεότερου καπετάνιου στο νερό.

Μετά τη ρίψη του σταυρού στη θάλασσα, όσοι βούτηξαν για να τον πιάσουν, παίρνουν στα χέρια τους τον νικητή και τον περιφέρουν σ’ όλη την περιοχή, ενώ προηγουμένως έχουν βουτήξει στη θάλασσα τον νεότερο καπετάνιο της πόλης.

Επίσης, μετά το τέλος της τελετής τοποθετούνται στα ανοιχτά πολλοί άδειοι και σφραγισμένοι τενεκέδες που επιπλέουν. Στην συνέχεια οι βαρκάρηδες πυροβολούν τους τενεκέδες, προκαλώντας μεγάλο θόρυβο.

Μάνη

Κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου τηρείται το έθιμο της παρασκευής τηγανίδων και χριστόψωμων.

Οι τηγανίδες, φτιάχνονται σε διάφορα σχήματα τις ημέρες των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, ενώ όταν η νοικοκυρά παρασκευάζει την τηγανίδα σε σχήμα σταυρού, εύχεται «να σταυρωθούν τα κακά και του χρόνου».

Επίσης, κάθε οικογένεια, κόβει στο εορταστικό τραπέζι των Χριστουγέννων το παραδοσιακό χριστόψωμο, το οποίο είναι στολισμένο με σταυρούς.

Μεσσηνία

Αμέσως μετά την αλλαγή του χρόνου οι οικογένειες περιμένουν να έλθει στο σπίτι ένα μικρό παιδί για να τους κάνει ποδαρικό, ώστε ο νέος χρόνος να τα φέρει όλα καλότυχα. Στη συνέχεια του ζητούν να πατήσει ένα σίδερο, για να είναι όλοι υγιείς.

Παράλληλα, η νοικοκυρά προσφέρει γλυκά στο παιδί που κάνει ποδαρικό για το καλό του χρόνου.

Ακόμη, αν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς έχει καλοκαιρία πιστεύεται πως ο καιρός θα είναι ο ίδιος για 40 μέρες, ενώ αν υπάρχει κακοκαιρία, αυτή θα εξακολουθήσει επίσης για 40 μέρες.

Ένα ακόμη έθιμο είναι το σπάσιμο του ροδιού. Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, ο νοικοκύρης παίρνει μαζί του στην εκκλησία ένα ρόδι. Όταν επιστρέφει σπίτι ανοίγει ο ίδιος την πόρτα, ώστε να είναι ο πρώτος που θα κάνει ποδαρικό, κρατώντας το ρόδι στο χέρι. Κατόπιν το ρίχνει κάτω με δύναμη για να σπάσει.

Κορινθία

Στην περιοχή της Νεμέας υπάρχει το έθιμο της ψυχοκόρης. Συγκεκριμένα, ανήμερα τα Χριστούγεννα, όταν τα μέλη της οικογένειας επιστρέφουν από την εκκλησία, η έφηβη κόρη τούς περιμένει με παραδοσιακά εδέσματα, όπως μελομακάρονα τηγανόψωμα, δίπλες, κουραμπιέδες κ.α. ενώ στον άνδρα προσφέρεται και λικέρ. Επίσης, την παραμονή των Χριστουγέννων τοποθετούν κλαδιά πάνω από τα τζάκια και σκεπάζουν τα γλυκά, για να μην τα πειράξουν οι καλικάντζαροι.

http://best-tv.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%AD%CE%B8%CE%B

Ξεφάντωμα την Τσικνοπέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 στο Σχολείο στο Κάτω Κοπανάκι. Οργάνωση Σύλλογος Γυναικών «Καλλιπάτειρα».

 

Από τον εορτασμό του Αγίου Νικολάου, πολιούχο του Σιδηροκάστρου Τριφυλίας, στην Αθήνα.

Φωτογραφία της Sia Zaxou.Ο Σύνδεσμος Σιδηροκαστριτών, πιστός  στο θρησκευτικό καθήκον και την ελληνική Παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά της Πατρίδας μας,  γιόρτασε στις 11 Δεκεμβρίου 2016 μετά αρτοκλασίας τον πολιούχο του Άγιο Νικόλαο, προστάτη των ναυτικών και του Πολεμικού μας Ναυτικού στη φιλόξενη αίθουσα  ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΚΑΚΚΑΒΑ στην Αθήνα.  Ευχαριστούμε θερμά τους Σιδηροκαστρίτες, συμπατριώτες Μεσσήνιους  και φίλους, που παρευρέθηκαν. Εκ μέρους της περιφέρειας Πελοποννήσου μας τίμησε με την παρουσία της η περιφερειακή σύμβουλος κα Αντωνία Μπούζα, η οποία μετέφερε τις ευχές του Περιφερειάρχη, κ. Τατούλη. Επίσης, παρέστησαν ο Επίτιμος αρχηγός Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγος, από το Αρτίκι κ. Δημήτρης Μητρόπουλος, ο οποίος με έναν συγκινητικό λόγο εξήρε το έργο της προέδρου και των μελών του Συνδέσμου Σιδηροκαστριτών, ο κ. Νικόλαος Καρυώτης, γ΄ αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων-Συνδέσμων Τριφυλίας, ο κ. Στέφανος Αναστασόπουλος,Ορθοπαιδικός Χειρουργός – Διευθυντής Ορθοπαιδικής Κλινικής METROPOLITAN HOSPITAL & τ.Υποδιευθυντής Ορθοπαιδικής Κλινικής ΝΙΜΤΣ, ο κ. Κωνσταντίνος Λιακάκης από την Ένωση Μεσσηνίων συγγραφέων, ο πρώην πρόεδρος του Συνδέσμου κ. Ηρακλης Μπινιώρης και το ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου κ. Παναγιώτης Μανούσος. Τους άρτους προσέφεραν στη μνήμη του Δημητρίου Αντωνόπουλου, ο εξάδελφός του Ανδρέας Αντωνόπουλος. Σημαντική ήταν η βοήθεια του καταστήματος ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ.  Φωτογραφία της Sia Zaxou.Φωτογραφία της Sia Zaxou.Φωτογραφία της Sia Zaxou.Φωτογραφία της Sia Zaxou.

Φωτογραφία της Sia Zaxou.Φωτογραφία της Sia Zaxou.

Ο Σύνδεσμος Σιδηροκαστριτών ευχαριστεί  το kopanakinews και προσωπικά τον κ. Δημήτρη Γιαννόπουλο για τη δημοσιογραφική στήριξή του!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!

Για το Δ.Σ. του Συνδέσμου Σιδηροκαστριτών Τριφυλίας

Η Πρόεδρος

Μαρία Κ. Λιακάκη

TO ΚΟΠΑΝΑΚΙ THN ΔΕΚΑΕΤΙΑ 1960. TOY ΘΕΜΗ ΓΚΟΥΝΤΡΑ.

Φίλε μου Δημήτρη γεια σου.

Εύχομαι να είσαι καλά. Αν και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να ξοδέψω λίγο πιο πολύ καιρό μαζί σου σε αυτή την ολιγοήμερη επίσκεψη μου στο Κοπανάκι αυτό το καλοκαίρι, χάρηκα όμως πολύ που βρεθήκαμε έστω και για μερικές ώρες στο φετινό αντάμωμα των παλιών συμμαθητών μου. Όπως σου υποσχέθηκα σου στέλνω σε PDF Format την έτσι πρόχειρη και μισοτελειωμένη, πρώτη έκδοση του «Κοπανάκι – Δεκαετία του 1960».

Για μια ακόμη φορά σ’ευχαριστώ και σε συγχαίρω για το ακούραστο, συνεχές και πολύτιμο για τον τόπο μας  έργο σου του «Kopanakinews».

Φιλικά

Θέμης ΓκούντραςΑποτέλεσμα εικόνας για θεμης γκουντρας κοπανακι

ΑΝΤΑΜΩΜΑ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ 1970

https://kopanakinews.wordpress.com/2016/08/12/%CE%B1%CE%BD%CF%8

Κυπαρισσία: Αναβιώνουμε το έθιμο του «Πετάγματος των Γλόμπων» την Μ. Παρασκευή.

 

Ο Εμπορικός Σύλλογος Κυπαρισσίας σε γιορτινή διάθεση.

Την Μεγάλη Παρασκευή και κατά την συνάντηση των δυο Επιτάφιων στην Κεντρική Πλατεία της πόλεως μας αναβιώνουμε το έθιμο του «Πετάγματος των Γλόμπων». Οι γλόμποι είναι με λευκές κόλλες, που συμβολίζουν την Ανάσταση του Κυρίου διατηρώντας ανέπαφο το έθιμο που κρατούσε πριν χρόνια στην παλιά Πόλη της Κυπαρισσίας. Οι γλόμποι θα αφεθούν από το κέντρο της πόλης μας και καλούμε οποίον άλλον κάτοικο το επιθυμεί να πράξει το ίδιο, προσφέροντας έτσι ένα όμορφο θέαμα στους επισκέπτες της πόλεως μας και δημιουργώντας έναν νέο πασχαλινό θεσμό.

Και αυτό το Πάσχα μένουμε στην Κυπαρισσία, ψωνίζουμε στην Κυπαρισσία, στηρίζουμε τον τόπο μας !!

Φωτογραφία του Εμπορικός Σύλλογος Κυπαρισσίας.

Τα έθιμα του Πάσχα σε όλη την Ελλάδα. Στην Καλαμάτα ο διαγωνισμός των «μπουλουκιών».

Από τη Ρόδο ως τη Χαλκιδική και από τη Σύρο ως τη Λευκάδα, κάθε γωνιά της Ελλάδας γιορτάζει το Πάσχα με το δικό της μοναδικό τρόπο. Έθιμα και παραδόσεις ζωντανεύουν και πάλι στη μεγαλύτερη και πλουσιότερη, σε λαογραφικές εκδηλώσεις, γιορτή της χριστιανοσύνης, της άνοιξης, της ζωής.

ΘΡΑΚΗ

Στις Μέτρες της Θράκης, τα παιδιά φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου σταματά εξω από ενα παρεκκλήσι, όπου εκεί βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τ η στιγμή που ο ιερέας διαβάζει το σχετικό Ευαγγέλιο ανάβουν τη φωτιά και καίνε το ομοίωμα. Αργότερα θα πάρουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και θα τη ρίξουν στα μνήματα.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Συνέχεια:

– See more at: http://airetos.gr/xronia-polla-apo-to-airetosgr-ta-ethima-toy-pasxa-se-oli-tin-ellada.aspx#sthash.SSpdHSXb.dpuf

Χρόνια Πολλά από το airetos.gr.

Σαϊτοπόλεμος και …Γ. Σεφέρης “Κόβοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, είναι σαν να κόβουμε ένα κομμάτι από το μέλλον”».

Παγωμένη η τοπική κοινωνία από την ανθρωποθυσία.

Προτάσεις και απόψεις για τη σύνδεσή της με το σαϊτοπόλεμο Η ανθρώπινη τραγωδία που έπληξε τη Μεσσηνία και ειδικότερα τους Δήμους Καλαμάτας και Μεσσήνης τις ημέρες του Πάσχα, έχει παγώσει την τοπική κοινωνία. Όλοι μας ψάχνουμε να απαντήσουμε το «πώς» και το «γιατί». Να δώσουμε μια λογική εξήγηση στα όσα συνέβησαν. Δύσκολο εγχείρημα και το πιθανότερο είναι να μείνει αναπάντητο. Από την άλλη πλευρά, η Δημοτική Αρχή Καλαμάτας δεν έχει προβεί σε καμία ανακοίνωση, ενώ η δημοτική παράταξη «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες», σύμφωνα με τον Σταμάτη Μπεχράκη, θα θέσει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο, σε συνδυασμό με τα μέτρα ασφαλείας που θα πρέπει να λαμβάνονται κατά τη διάρκεια διεξαγωγής του σαϊτοπόλεμου. Πάντως, αν κρίνουμε από τα τηλεφωνήματα που λάβαμε, ο χώρος στην πλατεία Όθωνος δεν πληροί όλες τις προϋποθέσεις ασφαλείας, ενώ και οι εικόνες με μικρά παιδιά να ρίχνουν σαΐτες δημιουργούν φοβικούς συνειρμούς. Βέβαια, η κουλτούρα των βαρελότων, των αυτοσχέδιων μικρών ή μεγάλων βομβών, είναι διάσπαρτη σε όλη την Ελλάδα, αλλά υπάρχουν και απόψεις που τη συνδέουν, ειδικότερα, με το έθιμο του σαϊτοπόλεμου. Για την πληρέστερη ενημέρωση των πολιτών ζητήσαμε τη γνώμη του Χρήστου Ζερίτη, ο οποίος έχει ασχοληθεί επισταμένως με το τοπικό δρώμενο. Όπως σχολίασε χαρακτηριστικά, «φαίνεται πως κάποιοι “άκαπνοι” που θέλουν να το παίξουν “χωροφύλακες” και “παιδονόμοι”, πήρανε αφορμή τα θλιβερά περιστατικά της μεγαλοβδομάδας στην περιοχή μας και παίζουν το παιχνίδι της κατάργησης του σαϊτοπόλεμου. Παραβλέπουν πως είναι διαχρονικό έθιμο της Καλαμάτας, που αντιστάθηκε στην κάθε εξουσία και έχει βαθιά τις ρίζες του στην τοπική κοινωνία, αλλά και έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές Καλαματιανών. Το αν κάποιοι απρόσεκτοι και με επιπόλαιη συμπεριφορά συνεχίζουν να κατασκευάζουν βαρελότα και λοιπά εκρηκτικά, αυτό δε συνδυάζεται με τον σαϊτοπόλεμο και είναι τελείως ξεκομμένο. Εξάλλου, τα εκρηκτικά δεν είναι σημερινό φαινόμενο, αλλά έρχεται από τα πρώτα επαναστατικά χρόνια του 1821, και ερμηνεύεται και λαογραφικά. Όσον αφορά και αυτούς που σχολιάζουν αρνητικά τη ρίψη σαϊτών από μικρά παιδιά και εφήβους, ας μάθουν, διότι μάλλον δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ τους το σαϊτοπόλεμο, πως κανένα άσχετο παιδί δε ρίχνει σαΐτες και πως όλα τα παιδιά, είναι παιδιά σοβαρών σαϊτολόγων, και τις σαΐτες τις ρίχνουν με την επίβλεψη των γονιών τους. Και βέβαια, οι σαΐτες είναι πιο ήπιες και πιο στρωτές από αυτές των ενηλίκων. Εφέτος τα δύο μικρά από το “Κρυφό σχολειό” τα βοήθησαν, όπως κάθε χρόνο, οι πατεράδες τους, και τα τέσσερα εφηβάκια από το “Κούγκι”, τα πρόσεχαν παρόντες δύο έμπειροι ενήλικες. Όσο για το κάψιμο του Ιούδα, απαντώ πως ο λαός μας καίγοντας και ανατινάζοντάς τον καίει και ανατινάζει τον κάθε προδότη και ρουφιάνο και καμιά σχέση δεν έχει με τους Εβραίους και το Ισραήλ. Το κάψιμο του Ιούδα δεν το χρηματοδοτεί ο Δήμος μας, αλλά η τσέπη των λαϊκών ανθρώπων που τηρούν και συνεχίζουν τις παραδόσεις. Ας μη γινόμαστε παπαγαλάκια των διαδόχων των εμπνευστών της «Πατρικής Διδασκαλίας», που μέχρι σήμερα τους προκαλεί αλλεργία κάθε τι που είναι λαϊκό και πηγάζει από το λαό. Αν περίμενε ο λαός μας να ψυχαγωγηθεί με βάση του τι αρέσει στην εξουσία και τι όχι, τότε θα χορεύανε μποσανόβες σε γλυκανάλατες βεγγέρες, φορώντας παπιγιόν και στενούς κορσέδες. Το έθιμο του σαϊτοπόλεμου και η ανατίναξη του Ιούδα είναι πραγματικά λαϊκά έθιμα και ο λαός μας τα διέσωσε μέχρι σήμερα, ενάντια στη συνεχή και ακατάσχετη «μπουρδολογία» αυτών που θέλουν να τον ξεκόψουν από τα έθιμά του. Είναι έθιμα απολύτως ασφαλή, αρκεί να ακολουθούνται- όπως και γίνεται απ’ όλα τα σημερινά μπουλούκια- απλοί κανόνες ασφαλείας. Όσον αφορά στα εκρηκτικά και τα βαρελότα, που υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, ας μαθαίνουν οι γονείς και οι δάσκαλοι τα παιδιά πως αυτό το έθιμο είναι επικίνδυνο και ας κοιτάξουν οι αρμόδιοι να ελέγξουν αυτούς που πουλάνε ελεύθερα τα υλικά κατασκευής τους. Δυστυχώς και κρίμα υπήρξαν θύματα. Ας γίνει μάθημα στους επίδοξους βομβιστές και στον περίγυρό τους. Και ας μη στραφούν τα σημερινά ήθη κατά των εθίμων. Ας έχουμε όλοι μας τα λόγια του Σεφέρη στο μυαλό μας, που έγραφε πως “κόβοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν, είναι σαν να κόβουμε ένα κομμάτι από το μέλλον”».Του Αντώνη Πετρόγιαννη

» Βurneshas «- ορκισμένες παρθένες. Ένα αρχαίο έθιμο στην Αλβανία.

Φωτογράφος αποτυπώνει Αλβανίδες γυναίκες που έχουν ζήσει τη ζωή τους ως άντρες.

από  

Ο Φωτογράφος Jill Peters ξόδεψε το χρόνο του εξερευνώντας το μοναδικό και αρχαίο αλβανικό φαινόμενο της » burneshas «- ορκισμένες  παρθένες, οι οποίες πρέπει να παραιτηθούν από τη θηλυκότητά τους και να περάσουν τη ζωή τους ως άντρες. Η παράδοση χρονολογείται από το 15ο αιώνα, και θα πρέπει να ασκείται σε οικογένειες όπου δεν θα υπάρχουν άνδρες να αναλάβουν τις επιχειρήσεις της οικογένειας. Peters δίνει επίσης μια ελαφρώς διαφορετική εξήγηση:

«Η ελευθερία να ψηφίσουν, το αυτοκίνητο, τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων, να κερδίσουν χρήματα, ποτό, το κάπνισμα, το ορκίζομαι, να αγοράσουν ένα όπλο ή να φορούν παντελόνια ήταν παραδοσιακά στην αποκλειστική αρμοδιότητα των ανδρών. Νεαρά κορίτσια συχνά εξαναγκάζονται σε αναγκαστικούς γάμους, συχνά με πολύ μεγαλύτερούς τους άντρες σε απομακρυσμένα χωριά. Ως εναλλακτική λύση, να γίνει μια Ένορκη Virgin, ή «burnesha» . Για να εκδηλωθεί η μετάβαση μια τέτοια γυναίκα κόψει τα μαλλιά της, φόρεσε αντρικά ρούχα και μερικές φορές άλλαξε ακόμα και το όνομά της. Αντρικές  χειρονομίες και swaggers είχαν ασκηθεί έως τους έγινε δεύτερη φύση. Το πιο σημαντικό απ’ όλα, πήρε όρκο αγαμίας. Η πρακτική αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αλλά ως ίντσες εκσυγχρονισμού προς τα μικρά χωριά, αυτή η αρχαϊκή παράδοση θεωρείται όλο και περισσότερο ως άνευ αντικειμένου. Μόνο λίγες γερασμένες  Ορκισμένες  Παρθένες παραμένουν. «

Η συνέχεια: Photographer Captures Albanian Women …