Αρχείο κατηγορίας ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019: Ένα σιωπηλό πλήθος θα βγει στους δρόμους σε 12 πόλεις της Ελλάδας για ένα σπουδαίο σκοπό.

Ένα σιωπηλό πλήθος θα βγει στους δρόμους της Αθήνας το Σάββατο 19 Οκτωβρίου για σπουδαίο σκοπό

Σε 40 εκατομμύρια υπολογίζονται όσοι ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας. To Walk for Freedom είναι μια πορεία για τα εκατομμύρια θύματα εμπορίας ανθρώπων.Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Σήμερα υπάρχουν περισσότερα θύματα εμπορίας ανθρώπων στον κόσμο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Σε 40 εκατομμύρια υπολογίζονται οι άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας (Global Estimates of Modern Slavery, 2018). Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, το Σάββατο 19 Οκτωβρίου περπατάμε για την Ελευθερία σε 12 πόλεις της Ελλάδας παράλληλα με άλλες 50 χώρες του κόσμου.

H πορεία Walk For Freedom πραγματοποιείται παγκοσμίως για έκτη συνεχόμενη χρονιά με πρωτοβουλία της διεθνούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Α21. Φέτος, στην Αθήνα η δράση συνδιοργανώνεται από την Α21, το Fashion Revolution Greece και το Raise Your Voice, ενώ την υποστήριξή του στη δράση εκφράζει το Γραφείο του Εθνικού Εισηγητή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων του Υπουργείου Εξωτερικών. Σκοπός της δράσης Walk For Freedom είναι η αφύπνιση του κόσμου για την έκταση του εγκλήματος της εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα καθώς και για την αναγκαιότητα να εκλείψει η σκληρή εκμετάλλευση που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας.

Σκοπός της δράσης Walk For Freedom είναι η αφύπνιση του κόσμου για την έκταση του εγκλήματος της εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα καθώς και για την αναγκαιότητα να εκλείψει η σκληρή εκμετάλλευση που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας.

Το Walk For Freedom δεν είναι μια πορεία διαμαρτυρίας, αλλά μια δράση στην οποία τα άτομα περπατούν σε μια σειρά σιωπηλά, εκπροσωπώντας τα εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών που βρίσκονται σήμερα παγιδευμένοι στα «δίχτυα» του οργανωμένου εγκλήματος. Μεμονωμένα άτομα και φορείς κοινωνικής προσφοράς καλούνται να πάρουν μέρος και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με στόχο να σπάσει η αλυσίδα της εκμετάλλευσης. H δράση αποτελεί μια ευκαιρία για την πόλη των Αθηναίων να πάρει θέση ενάντια στο αόρατο αυτό έγκλημα στο όποιο καθένας μας είναι συμμέτοχος, έστω και άθελά του. Από τα χωράφια και τα φανάρια, στους οίκους ανοχής ή στον δρόμο, μέχρι τα κλειστά σπίτια, τα νοσοκομεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα θύματα εμπορίας ανθρώπων βρίσκονται δίπλα μας και αυτό μας αφορά όλους.

Από τα χωράφια και τα φανάρια, στους οίκους ανοχής ή στον δρόμο, μέχρι τα κλειστά σπίτια, τα νοσοκομεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα θύματα εμπορίας ανθρώπων βρίσκονται δίπλα μας και αυτό μας αφορά όλους.

Η συγκέντρωση των συμμετεχόντων θα ξεκινήσει στις 17:00 μ.μ. στην πλατεία Μοναστηρακίου. Η πορεία θα περάσει από την οδό Ερμού, με στάση στη Βουλή των Ελλήνων και θα καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος. Παράλληλα θα διανέμεται ενημερωτικό υλικό σχετικό με το human trafficking. Η συμμετοχή στη δράση είναι δωρεάν και ανοιχτή προς όλους. Η πορεία θα διεξαχθεί και σε άλλες 11 πόλεις, μεταξύ άλλων Θεσσαλονίκη, Βόλο, Λάρισα, Τρίκαλα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη, Καρδίτσα και Πάτρα.

Για οποιαδήποτε πληροφορία ή ανώνυμη καταγγελία για περιστατικό εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα, υπάρχει διαθέσιμη όλο το εικοσιτετράωρο η Γραμμή Πληροφόρησης για την Εμπορία Ανθρώπων 1109.

Η συγκέντρωση των συμμετεχόντων θα ξεκινήσει στις 17:00 μ.μ. στην πλατεία Μοναστηρακίου. Η πορεία θα περάσει από την οδό Ερμού, με στάση στη Βουλή των Ελλήνων και θα καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος.

Info

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019, 5:00 μ.μ. Αφετηρία η Πλατεία Μοναστηρακίου. Εγγραφές και περισσότερες πληροφορίες: A21.org/Walk και A21 Greece στο FBΕνδυμασία: Τ-shirt “Walk For Freedom” ή οποιαδήποτε μαύρη περιβολή.

Δείτε το promo βίντεο:

Ακολουθήστε το WomanToc στο Instagram

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ 7 ΗΡΩΪΚΟΥΣ ΛΑΠΑΙΟΥΣ.

Τιμήθηκε η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων

 Γράφτηκε από τον  

Τιμήθηκε η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες
Η επέτειος της μάχης των 7 ηρωικών Λαπαίων τιμήθηκε χθες το πρωί στο Ανω Λάπι της ΔΕ Αετού.

Μια μάχη που έδωσαν και έπεσαν μέχρι τον τελευταίο οι Μήτζας, Τζανέτος, Μπούρας, Πανοστάθης ή Πανούσης, Δήκος, Στέργιος, Ματζώρης, απέναντι στα στρατεύματα του Ιμπραήμ, ανακόπτοντας για αρκετή ώρα την πορεία τους και δίνοντας έτσι την δυνατότητα στους υπόλοιπους συγχωριανούς και κυρίως στα γυναικόπαιδα να εκκενώσουν το χωριό και να σωθούν.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Το πρωί τελέστηκε λειτουργία στον ναό της Παναγίας στο Ανω Λάπι και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο σημείο της μάχης στη θέση Κουρόρα, με ομιλία για τα ιστορικά γεγονότα από τον Χαράλαμπο Πατσούρη, τέως πρόεδρο της Κοινότητας Κοπανακίου. Στη συνέχεια έγινε απαγγελία ποιημάτων από μαθητές και μαθήτριες των σχολείων του Κοπανακίου, προσκλητήριο πεσόντων, κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη τους και ανάκρουση του εθνικού ύμνου.Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν οι αντιδήμαρχοι Τριφυλίας Γιάννης Μερκούρης και Οιχαλίας Αθανάσιος Κόλλιας, ο πρόεδρος της ΤΚ Κοπανακίου Γρηγόρης Παπαδόπουλος και ο πρώην δήμαρχος Αετού Δημήτρης Βόγκας.

Κ.Μπ.

3 Απριλίου 1770: Γεννιέται ο «Γέρος του Μωριά» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο Ραμοβούνι.

Ηγετική μορφή της Ελληνικής Επανάστασης, που έδρασε στην Πελοπόννησο και εξ αυτού του λόγου είναι γνωστός και ως «Γέρος του Μωριά».
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής… εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του.
Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας.

Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.

Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του.
Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου.
Το 1806, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των κλεφτών από τους κατακτητές, κατόρθωσε να διασωθεί και να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του ταγματάρχη.
Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.

Στις 23 Μαρτίου του 1821 συμμετείχε στο υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στρατιωτικό σώμα που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Αμέσως μετά έβαλε σκοπό να καταλάβει την Τριπολιτσά, το διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στον Μωριά, γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να επικρατήσει η επανάσταση, όπως πίστευε.
Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821) και η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στον Κολοκοτρώνη, τον επέβαλαν ως αρχηγό του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.
Στη μάχη των Δερβενακίων (26 – 28 Ιουλίου 1822), όπου καταστράφηκε ο στρατός του Δράμαλη, αναδείχθηκε η στρατηγική του ιδιοφυΐα και η κυβέρνηση Κουντουριώτη τον διόρισε αρχιστράτηγο των επαναστατικών δυνάμεων.
Η ίδια, όμως, κυβέρνηση θα τον φυλακίσει στην Ύδρα, κατά τη διάρκεια των εμφύλιων συρράξεων των ετών 1823 και 1824, όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Θα τον απελευθερώσει τον Μάιο του 1825, όταν ο Ιμπραήμ απειλούσε να καταστείλει την επανάσταση και θα του αναθέσει εκ νέου την αρχιστρατηγία του Αγώνα.
Μετρ του κλεφτοπολέμου και της «καμμένης γης», θα κατορθώνει να κρατήσει ζωντανή την επανάσταση μέχρι τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (7 Οκτωβρίου 1827).
Μετά την απελευθέρωση συντάχθηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια κι έγινε ένα από τα επιφανή στελέχη του Ρωσικού Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάσθηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834.
Μετά την ενηλικίωσή του, ο Όθωνας του χάρισε την ποινή, τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και τον ονόμασε αντιστράτηγο.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κολοκοτρώνης τα πέρασε στην Αθήνα με την ερωμένη του Μαργαρίτα Βελισσάρη (η σύζυγός του είχε πεθάνει το 1820), στο ιδιόκτητο σπίτι του, στη γωνία των σημερινών οδών Κολοκοτρώνη και Λέκκα.
Την ίδια περίοδο υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα απομνημονεύματά του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836» και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843, λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι του από δεξίωση στα Ανάκτορα.
Από τον γάμο του με την Αικατερίνη Καρούσου απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Πάνο (1798-1824), τον Γενναίο (1806- 1868), τον Κολλίνο (1810-1848) και την Ελένη, ενώ από τη σχέση του με τη Μαργαρίτα Βελισσάρη τον Παναγιωτάκη (1836-1893), τον οποίο αναγνώρισε με τη διαθήκη του.

Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα» του Περικλή Κοροβέση.

Αβράκωτοι με κίτρινα γιλέκα

perikliskorovesis.jpg

Περικλής Κοροβέσης – Εφημερίδα τών Συντακτών

12 νεκροί. 3.200 τραυματίες. Εκατοντάδες νοσηλεύονται, με 6 να βρίσκονται σε κώμα. Και περίπου 300 ακρωτηριασμένοι από τα νέα όπλα της αστυνομίας που χτυπούν το πλήθος σε ευθεία βολή (flash-ball). Οι συλληφθέντες έχουν φτάσει στους 8.300. Από αυτούς έχουν ήδη καταδικαστεί οι 1.100 και περιμένουν στη σειρά οι υπόλοιποι. Και ήδη οι 400 πρώτοι έχουν οδηγηθεί στη φυλακή. Και όλα αυτά όχι στη Βενεζουέλα, αλλά στην καρδιά της Ε.Ε., στη Γαλλία, που έχει εθνικό έμβλημα το «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» που είναι γραμμένο σε κάθε δημόσιο κτίριο. Και όλα αυτά με δημοκρατικούς νόμους.

Αλλά φαίνεται πως αυτή η σφαγή δεν αρκούσε. Το κράτος χρειάζεται ένα μεγαλύτερο νόμιμο μακελειό. Και ψήφισε έναν νόμο που θα τον ζήλευε κάθε δικτάτορας. Στην ουσία του αυτός ο ειδεχθής νόμος κάνει ποινικό αδίκημα τη συμμετοχή σε συλλαλητήριο με βαριά φυλάκιση και αβάσταχτο πρόστιμο (15.000 €).

Τι σημαίνει αυτή η άγρια καταστολή; Τον πανικό της εξουσίας μπροστά σε ένα πρωτοφανές κίνημα που ξεπήδησε από το πουθενά.

Από την περιθωριακή επαρχία, τη βαθιά Γαλλία, όπως λέγεται, για να γίνει πανεθνικό. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, γιγαντώθηκε χωρίς άμεσες προοπτικές να ξεθυμάνει. Δηλαδή δεν ακολούθησε τη μοίρα των αυθόρμητων κινημάτων, που ξεσπούν δυναμικά και μετά ή χάνονται ή αφήνουν μια μαγιά για την επόμενη φορά. Ο κ. Μακρόν, ο κομψευόμενος δανδής των τραπεζών, μισεί τους «τίποτα», κατά αντιστοιχία των ευγενών στη Γαλλική Επανάσταση που φορούσαν τα ακριβά παντελόνια με το όνομα culotte.

Οι αριστοκράτες κατηγορούσαν την πλέμπα πως δεν είναι ευπρεπώς ενδεδυμένη και άρα τι σόι επανάσταση θα μπορούσε να κάνει; Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα», χαρακτηριστικό ένδυμα των εργατών που κάνουν μια επικίνδυνη δουλειά και πρέπει να φαίνονται. Μπορούμε λοιπόν να πούμε αβίαστα πως η culotte του κ. προέδρου είναι χεσμένη. Και ακολουθεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο δρόμο που είναι η ανοιχτή σύγκρουση με τον λαό του. Κοινώς τα έχει κάνει θάλασσα και ίσως να την πληρώσει ακριβά.

Το κίνημα αυτό δεν προσέχθηκε όσο έπρεπε από τη διεθνή αριστερή κοινότητα. Ο Γαλλικός Μάης του ’68, σε σύγκριση με αυτό το μακελειό, είχε ελάχιστα θύματα, κράτησε περίπου έναν μήνα και συντάραξε την υφήλιο. Εδώ η Αριστερά μοιάζει να μην έχει καταλάβει και πολλά πράγματα. Τα δημοσιεύματα φειδωλά και τα κινήματα συμπαράστασης σχεδόν ανύπαρκτα.

Και καλά τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς (όρος που έχει πια πολλαπλές ερμηνείες, περίπου αντίστοιχες με τις βιβλικές σπουδές), αλλά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά -καλή της ώρα- που τρέχει για κάθε πικραμένο σε όποια γωνιά της Γης, είναι και αυτή απούσα. Ισως οι αναζητήσεις της για τη μετεμψύχωση των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, άντε βάλε και κανέναν Μπακούνιν, να την οδηγεί προς το Υπερπέραν και να χάνει τη γη που πατάει. Και τα «κίτρινα γιλέκα» φύτρωσαν στο χώμα της κοινωνίας και έδωσαν ένα παράξενο φρούτο, που πολλοί πίστευαν πως δεν πιάνει πια. Την άμεση δημοκρατία.

Η μεγάλη έρευνα του καθηγητή Alexis Spire (1), με συνεντεύξεις 2.700 φορολογουμένων μέσα στις εφορίες, έδειξε πως σχεδόν όλα τα έσοδα του κράτους προέρχονται από τους πολλούς και φτωχούς και οι πλούσιοι συμβάλλουν από ελάχιστα ώς καθόλου. Η πιο πλούσια γυναίκα στη Γαλλία, η Λιλιάν Μπετανκούρ, απέκρυψε από την Εφορία το χαρτζιλικάκι της που ανερχόταν σε περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ. Αλλά δεν ήταν τσιγκούνα. Χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα την εκλογική καμπάνια του Σαρκοζί. Αντίθετα στην επαρχία κλείνουν σχολεία, ιατρεία, μπακάλικα και φούρνοι, όπως και σταθμοί τρένων λόγω της λιτότητας. Οπότε χωρίς αυτοκίνητο είσαι χαμένος.

Γι’ αυτό η αύξηση των καυσίμων ήταν δυσβάσταχτη λόγω πολλαπλών μετακινήσεων. Τα εργατικά κινήματα που ξέραμε μέχρι σήμερα είχαν αιτήματα για αυξήσεις, εναντίον απολύσεων, για τις συνθήκες εργασίας, αλλά όχι για φόρους. Δηλαδή τα «κίτρινα γιλέκα» δεν στρέφονταν εναντίον κάποιου εργοδότη, αλλά κατευθείαν εναντίον του κράτους. Και μάλιστα στο πιο νευραλγικό του σημείο. Στα έσοδά του. Με άλλα λόγια, κατά της φτώχειας των πολλών. Και έτσι άναψε η πυρκαγιά που έκαψε όλους τους θεσμούς και τα κόμματα της εργατικής τάξης που είχαν συριζοποιηθεί πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Εμπιστοσύνη λοιπόν σε κανέναν. Πίστη μόνο σε μας τους ίδιους».

Σήμερα σε κάθε γωνιά της Γαλλίας υπάρχει η Γενική Συνέλευση που αποφασίζει. Συντονίζονται από τη «Συνέλευση των Συνελεύσεων» (2) και συμμετέχουν από όλη τη Γαλλία. Σήμερα τα αιτήματα είναι: Παραίτηση Μακρόν. Αμεση ανακούφιση του λαού από τη λιτότητα. Βαθιά δημοκρατική αναμόρφωση. Δημοψηφίσματα. Διακοπή της αστυνομικής βίας και αμνήστευση των διωκομένων και καταδικασθέντων. Για πρώτη φορά τα συνδικάτα ενώθηκαν με το κίνημα στην απεργία της 5ης Φεβρουαρίου και συμμετείχαν κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς. Εν τούτοις η δυσπιστία των «κίτρινων γιλέκων» για καπέλωμα από τα συνδικάτα παραμένει. Η μνήμη του Μάη του ‘68 είναι ζωντανή και ο ρόλος των συνδικάτων (CGT) δίδαγμα για την προάσπιση του κινήματος.

1. Alexis Spire, «Resistances a l’ impot, attachement a l’ etat» εκδόσεις Seuil 2018.

2. Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος παραβρέθηκε στην 1η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» και έγραψε ένα έγκυρο ρεπορτάζ στο μπλογκ του. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» 2/2/19.

perkor29@gmail.com

Η Επανάσταση επιστρέφει στην Ευρώπη και ο Μακρόν παίζει με τη φωτιά. «Κενό εξουσίας» στη Γαλλία. 

«Η καρδιά σου
είναι πολύ μικρή για να χωρέσει
τόσους πολλούς ανθρώπους»

Στίχος από τραγούδι των Κίτρινων Γιλέκων που απευθύνεται στον Μακρόν

«Δεν είμ’ εγώ σπορά της Τύχης
ο πλαστουργός της νιας ζωής
Εγώ είμαι τέκνο της Ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της Οργής…

…Άκου, πως παίρνουν οι αγέρες
χιλιάδων χρόνων τη φωνή!
Μέσα στο λόγο το δικό μου
όλ’ η ανθρωπότητα πονεί…»

Κώστα Βάρναλη, Ο Οδηγητής

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1789, ο Δούκας Λα Ρουσεφουκώ-Λιανκούρ ξύπνησε τον Βασιλιά Λουδοβίκο 16ο για να τον ενημερώσει για την κατάληψη της Βαστίλλης.

Μα είναι εξέγερση; διερωτήθηκε ο Βασιλιάς.

‘Όχι Κύριε, είναι επανάσταση, του απάντησε ο Δούκας.

Τα όσα εξελίσσονται σήμερα στη Γαλλία, συνιστούν πιθανώς το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.

Πρόκειται για την πιο ριζική, πιο βαθιά και πιο δυναμική αμφισβήτηση της σύγχρονης μορφής του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που έχει εμφανισθεί εδώ και δεκαετίες, τόσο από την άποψη του τρόπου –της άμεσης, μαζικής δράσης του λαού, των «μαζών», της δραματικής εισόδου τους στο ιστορικό προσκήνιο– όσο και από την άποψη του βάθους της εξέγερσης, όπως αντανακλάται ήδη στα αιτήματά της που θέτουν ευθέως θέμα πολιτικού και, εμμέσως πλην σαφώς, κοινωνικού καθεστώτος. (*)

Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην περίοδο 1965-85, για να ξαναβρούμε αντίστοιχου βάθους και μαζικότητας επαναστατικά κινήματα στην Ευρώπη.

Δηλαδή στις γενικές επαναστατικές απεργίες στη Γαλλία και την Ιταλία (1968-69), στην Άνοιξη της Πράγας (1968), στην Επανάσταση των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία (1974-75), στην επανάσταση της Αλληλεγγύης στην Πολωνία (1979-81) και, ίσως, σε μικρότερο βέβαια βαθμό, στην μακρά, μαχητική απεργία των Βρετανών ανθρακωρύχων (1984-85).

¨ολο το άρθρο:

http://www.konstantakopoulos.gr/2019/01/05/%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8C-

Ο Λ. Τρότσκι είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο συκοφαντημένες μορφές του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ.

Εκτρωματική σειρά που βιάζει την Ιστορία και προσβάλει την προσωπικότητα του Τρότσκι και την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για TROSKIΣτην ψηφιακή πλατφόρμα  Netflix είναι διαθέσιμη η σειρά «Τρότσκι», ρώσικη παραγωγή του 2017 που αποτελείται από οκτώ 50λεπτα επεισόδια και αγοράστηκε από την ΕΡΤ. Η σειρά επιχειρεί μία χυδαία και εξοργιστική διαστρέβλωση της προσωπικότητας του Τρότσκι και της ίδια της Ιστορίας. Τον παρουσιάζει ως ένα σκιώδη, αλαζονικό, αμοραλιστή, απάνθρωπο, ραδιούργο, μικρόψυχο άνθρωπο που συνεχώς μηχανορραφεί, εις βάρος ακόμη και των ίδιων των συντρόφων του, για να επιτύχει τον ένα και μοναδικό σκοπό του: να αναρριχηθεί στην εξουσία και να την διατηρήσει. Η  Ρώσικη Επανάσταση – το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός του 20ου αιώνα- παρουσιάζεται ως ένα «πραξικόπημα» που εκείνος κατασκεύασε και ο Λένιν συμμετείχε  ως ένας αφελής υποτακτικός του. Ο Στάλιν δεν είναι παρά ένα καταπιεσμένο στέλεχος του κόμματος, με επιρροή μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα, που περιμένει υπομονετικά να του δοθεί η ευκαιρία να εκδικηθεί τον Τρότσκι. Η γραφειοκρατικοποίηση του μπολσεβίκικου κόμματος και του πρώτου εργατικού κράτους, η συνεχής και αταλάντευτη πάλη του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης για την υπεράσπιση της επανάστασης και του ρώσικου προλεταριάτου ενάντια στην γάγγραινα της σταλινικής γραφειοκρατίας, υποκαθίστανται από την προσωπική κόντρα, τον ανταγωνισμό και την ματαιοδοξία δύο στελεχών, του Τρότσκι και του Στάλιν.  Στο αποκορύφωμα του αίσχους και του ιστορικού παραλογισμού διαστρέβλωσης, ο Μερκαντέρ δεν είναι ο διορισμένος από τον Στάλιν δολοφόνος του Τρότσκι, αλλά ένας τακτικός και έμπιστος συνομιλητής του, που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας την «αυτοκτονία» του Τρότσκυ που είχε τρελαθεί και ήταν όντας μισότρελος και γεμάτος τύψεις για τα «εγκλήματα» που έχει διαπράξει.
Ο Λ. Τρότσκι είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο συκοφαντημένες μορφές του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Σε αυτόν ανήκει η τιμή ότι βρέθηκε με τις θεωρητικές του αναλύσεις, αλλά και την πολιτική του δράση, συγχρονισμένος με την κίνηση της Ιστορίας και τις ανάγκες του προλεταριάτου. Ήταν ο ηγέτης της στρατιωτικής επιτροπής του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης που οργάνωσε την εξέγερση του Οκτώβρη που έδωσε την πλήρη εξουσία στα Σοβιέτ. Ο δεύτερος τη τάξει μετά τον Λένιν άνδρας στη Σοβιετική Ένωση που Τρότσκι οργάνωσε εκ του μηδενός και διεύθυνε τον Κόκκινο Στρατό των 5,5 εκατομμυρίων εργατών και αγροτών, που έσωσε την νεογέννητη επανάσταση από το στρατό των Λευκών και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους στον ρώσικο εμφύλιο (1917-1920). Στον Τρότσκι ανήκει το ιστορικό επίτευγμα του ότι ερμήνευσε το σύνθετο φαινόμενο της γραφειοκρατικοποίησης σχεδόν στη γέννησή του και ηγήθηκε διαμέσου της Αριστερής Αντιπολίτευσης του αγώνα εναντίον της. Η επικράτηση του σταλινισμού και η ήττα της Αρ. Αντιπολίτευσης σήμανε και την εξορία του Τρότσκι από τη χώρα των Σοβιέτ. Κυνηγημένος από τους σταλινικούς πράκτορες και ανεπιθύμητος από τις αστικές κυβερνήσεις, περιπλανήθηκε σε αρκετές χώρες, εξορίστηκε σε απομονωμένα νησιά και του επιβλήθηκαν πολλάκις περιορισμοί μετακίνησης και έκφρασης. Παρ’ όλες τις δυσκολίες η συμβολή του στην υπόθεση των εργαζομένων στάθηκε εξαιρετική πρώτον με τις έξοχες αναλύσεις του για το φασιστικό φαινόμενο και δεύτερον με την ίδρυση της 4ης Διεθνούς το 1938. Έζησε για να δει το χαμό όλων σχεδόν όλων των παιδιών του από τον σταλινισμό, μέχρι τη δολοφονία του από τον σταλινικό πράκτορα Μερκαντέρ, τον Αύγουστο του 1940 στο Καγιοάκαν του Μεξικού. Όπως στην καρδιά κάθε γνησίου μαρξιστή βρίσκεται η πίστη στον άνθρωπο που χωρίς αυτόν κάθε επαναστατική δραστηριότητα δεν θα είχε νόημα έτσι και ο Τρότσκι διατήρησε αυτή την ακλόνητη πίστη στη επαναστατική δυνατότητα του προλεταριάτου, μέχρι το τέλος της ζωής του. Απαιτούμε από την ΕΡΤ να μην προβάλει την εκτρωματική σειρά που βιάζει την Ιστορία, προσβάλει την προσωπικότητα του Τρότσκι και υποτιμά την συμβολή του στην υπόθεση της απελευθέρωσης του προλεταριάτου.

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας