Αρχείο κατηγορίας ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η Επανάσταση επιστρέφει στην Ευρώπη και ο Μακρόν παίζει με τη φωτιά. «Κενό εξουσίας» στη Γαλλία. 

«Η καρδιά σου
είναι πολύ μικρή για να χωρέσει
τόσους πολλούς ανθρώπους»

Στίχος από τραγούδι των Κίτρινων Γιλέκων που απευθύνεται στον Μακρόν

«Δεν είμ’ εγώ σπορά της Τύχης
ο πλαστουργός της νιας ζωής
Εγώ είμαι τέκνο της Ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της Οργής…

…Άκου, πως παίρνουν οι αγέρες
χιλιάδων χρόνων τη φωνή!
Μέσα στο λόγο το δικό μου
όλ’ η ανθρωπότητα πονεί…»

Κώστα Βάρναλη, Ο Οδηγητής

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1789, ο Δούκας Λα Ρουσεφουκώ-Λιανκούρ ξύπνησε τον Βασιλιά Λουδοβίκο 16ο για να τον ενημερώσει για την κατάληψη της Βαστίλλης.

Μα είναι εξέγερση; διερωτήθηκε ο Βασιλιάς.

‘Όχι Κύριε, είναι επανάσταση, του απάντησε ο Δούκας.

Τα όσα εξελίσσονται σήμερα στη Γαλλία, συνιστούν πιθανώς το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια.

Πρόκειται για την πιο ριζική, πιο βαθιά και πιο δυναμική αμφισβήτηση της σύγχρονης μορφής του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που έχει εμφανισθεί εδώ και δεκαετίες, τόσο από την άποψη του τρόπου –της άμεσης, μαζικής δράσης του λαού, των «μαζών», της δραματικής εισόδου τους στο ιστορικό προσκήνιο– όσο και από την άποψη του βάθους της εξέγερσης, όπως αντανακλάται ήδη στα αιτήματά της που θέτουν ευθέως θέμα πολιτικού και, εμμέσως πλην σαφώς, κοινωνικού καθεστώτος. (*)

Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στην περίοδο 1965-85, για να ξαναβρούμε αντίστοιχου βάθους και μαζικότητας επαναστατικά κινήματα στην Ευρώπη.

Δηλαδή στις γενικές επαναστατικές απεργίες στη Γαλλία και την Ιταλία (1968-69), στην Άνοιξη της Πράγας (1968), στην Επανάσταση των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία (1974-75), στην επανάσταση της Αλληλεγγύης στην Πολωνία (1979-81) και, ίσως, σε μικρότερο βέβαια βαθμό, στην μακρά, μαχητική απεργία των Βρετανών ανθρακωρύχων (1984-85).

¨ολο το άρθρο:

http://www.konstantakopoulos.gr/2019/01/05/%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%8C-

Advertisements

Ο Λ. Τρότσκι είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο συκοφαντημένες μορφές του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ.

Εκτρωματική σειρά που βιάζει την Ιστορία και προσβάλει την προσωπικότητα του Τρότσκι και την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Αποτέλεσμα εικόνας για TROSKIΣτην ψηφιακή πλατφόρμα  Netflix είναι διαθέσιμη η σειρά «Τρότσκι», ρώσικη παραγωγή του 2017 που αποτελείται από οκτώ 50λεπτα επεισόδια και αγοράστηκε από την ΕΡΤ. Η σειρά επιχειρεί μία χυδαία και εξοργιστική διαστρέβλωση της προσωπικότητας του Τρότσκι και της ίδια της Ιστορίας. Τον παρουσιάζει ως ένα σκιώδη, αλαζονικό, αμοραλιστή, απάνθρωπο, ραδιούργο, μικρόψυχο άνθρωπο που συνεχώς μηχανορραφεί, εις βάρος ακόμη και των ίδιων των συντρόφων του, για να επιτύχει τον ένα και μοναδικό σκοπό του: να αναρριχηθεί στην εξουσία και να την διατηρήσει. Η  Ρώσικη Επανάσταση – το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός του 20ου αιώνα- παρουσιάζεται ως ένα «πραξικόπημα» που εκείνος κατασκεύασε και ο Λένιν συμμετείχε  ως ένας αφελής υποτακτικός του. Ο Στάλιν δεν είναι παρά ένα καταπιεσμένο στέλεχος του κόμματος, με επιρροή μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα, που περιμένει υπομονετικά να του δοθεί η ευκαιρία να εκδικηθεί τον Τρότσκι. Η γραφειοκρατικοποίηση του μπολσεβίκικου κόμματος και του πρώτου εργατικού κράτους, η συνεχής και αταλάντευτη πάλη του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης για την υπεράσπιση της επανάστασης και του ρώσικου προλεταριάτου ενάντια στην γάγγραινα της σταλινικής γραφειοκρατίας, υποκαθίστανται από την προσωπική κόντρα, τον ανταγωνισμό και την ματαιοδοξία δύο στελεχών, του Τρότσκι και του Στάλιν.  Στο αποκορύφωμα του αίσχους και του ιστορικού παραλογισμού διαστρέβλωσης, ο Μερκαντέρ δεν είναι ο διορισμένος από τον Στάλιν δολοφόνος του Τρότσκι, αλλά ένας τακτικός και έμπιστος συνομιλητής του, που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας την «αυτοκτονία» του Τρότσκυ που είχε τρελαθεί και ήταν όντας μισότρελος και γεμάτος τύψεις για τα «εγκλήματα» που έχει διαπράξει.
Ο Λ. Τρότσκι είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο συκοφαντημένες μορφές του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος. Σε αυτόν ανήκει η τιμή ότι βρέθηκε με τις θεωρητικές του αναλύσεις, αλλά και την πολιτική του δράση, συγχρονισμένος με την κίνηση της Ιστορίας και τις ανάγκες του προλεταριάτου. Ήταν ο ηγέτης της στρατιωτικής επιτροπής του Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης που οργάνωσε την εξέγερση του Οκτώβρη που έδωσε την πλήρη εξουσία στα Σοβιέτ. Ο δεύτερος τη τάξει μετά τον Λένιν άνδρας στη Σοβιετική Ένωση που Τρότσκι οργάνωσε εκ του μηδενός και διεύθυνε τον Κόκκινο Στρατό των 5,5 εκατομμυρίων εργατών και αγροτών, που έσωσε την νεογέννητη επανάσταση από το στρατό των Λευκών και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους στον ρώσικο εμφύλιο (1917-1920). Στον Τρότσκι ανήκει το ιστορικό επίτευγμα του ότι ερμήνευσε το σύνθετο φαινόμενο της γραφειοκρατικοποίησης σχεδόν στη γέννησή του και ηγήθηκε διαμέσου της Αριστερής Αντιπολίτευσης του αγώνα εναντίον της. Η επικράτηση του σταλινισμού και η ήττα της Αρ. Αντιπολίτευσης σήμανε και την εξορία του Τρότσκι από τη χώρα των Σοβιέτ. Κυνηγημένος από τους σταλινικούς πράκτορες και ανεπιθύμητος από τις αστικές κυβερνήσεις, περιπλανήθηκε σε αρκετές χώρες, εξορίστηκε σε απομονωμένα νησιά και του επιβλήθηκαν πολλάκις περιορισμοί μετακίνησης και έκφρασης. Παρ’ όλες τις δυσκολίες η συμβολή του στην υπόθεση των εργαζομένων στάθηκε εξαιρετική πρώτον με τις έξοχες αναλύσεις του για το φασιστικό φαινόμενο και δεύτερον με την ίδρυση της 4ης Διεθνούς το 1938. Έζησε για να δει το χαμό όλων σχεδόν όλων των παιδιών του από τον σταλινισμό, μέχρι τη δολοφονία του από τον σταλινικό πράκτορα Μερκαντέρ, τον Αύγουστο του 1940 στο Καγιοάκαν του Μεξικού. Όπως στην καρδιά κάθε γνησίου μαρξιστή βρίσκεται η πίστη στον άνθρωπο που χωρίς αυτόν κάθε επαναστατική δραστηριότητα δεν θα είχε νόημα έτσι και ο Τρότσκι διατήρησε αυτή την ακλόνητη πίστη στη επαναστατική δυνατότητα του προλεταριάτου, μέχρι το τέλος της ζωής του. Απαιτούμε από την ΕΡΤ να μην προβάλει την εκτρωματική σειρά που βιάζει την Ιστορία, προσβάλει την προσωπικότητα του Τρότσκι και υποτιμά την συμβολή του στην υπόθεση της απελευθέρωσης του προλεταριάτου.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, το 1/5 των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ήταν δούλοι.

Το δουλεμπόριο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

API VIA GETTY IMAGES

Το εμπόριο σκλάβων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση. Στις αρχές του 17ου αιώνα, το 1/5 των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ήταν δούλοι. Το 1637 υπήρχαν στο Αλγέρι 25.000 χριστιανοί αιχμάλωτοι, ανάμεσά στους οποίους και πολλοί Έλληνες. Υπολογίζεται δε ότι την περίοδο 1450-1700, μόνο από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, αιχμαλωτίστηκαν περίπου 2.500.000 άτομα, καταλήγοντας στα σκλαβοπάζαρα της οθωμανικής πρωτεύουσας.

Πολλές ήταν οι δραστηριότητες οι οποίες τροφοδοτούσαν το εμπόριο των δούλων. Οι πειρατές που λυμαίνονταν την Μεσόγειο, αιχμαλώτιζαν πληρώματα πλοίων και κατοίκους νησιών και παραθαλάσσιων περιοχών και στην συνέχεια τους πωλούσαν στα σκλαβοπάζαρα. Οι δε επαγγελματίες δουλέμποροι είχαν γίνει μάστιγα για τις φυλές της Αφρικής, συλλαμβάνοντας κάθε χρόνο εκατοντάδες άτομα, από τα ανατολικά και κεντροδυτικά τμήματα της μαύρης ηπείρου.

Παράλληλα, οι συνεχείς εκστρατείες του οθωμανικού στρατού σε Ευρώπη και Ασία είχαν ως αποτέλεσμα τον εξανδραποδισμό στρατιωτών και αμάχων, οι οποίοι πωλούνταν αργότερα ως δούλοι.

Τα μαρτύρια των αιχμαλώτων ξεκινούσαν από την πρώτη στιγμή, καθώς σύρονταν βίαια στα πλοία, με βρισιές και χτυπήματα. Στην συνέχεια στοιβάζονταν μέσα στα σκοτεινά αμπάρια, σε κλειστοφοβικές συνθήκες, εκτεθειμένοι στην ακαθαρσία και τα μικρόβια. Κάθε καράβι διέθετε και κάποιον γραμματικό, ο οποίος έγραφε σε έναν κατάλογο τα ονοματεπώνυμα των σκλάβων που θα μεταφέρονταν. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν άντεχαν τις κακουχίες και πέθαιναν στα πλοία, κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Τα νεκρά τους σώματα ρίχνονταν στην θάλασσα, αφού προηγουμένως τους έκοβαν το δεξί αυτί, ως απόδειξη του θανάτου τους. Τέλος, ο γραμματικός του πλοίου έσβηνε από τον κατάλογό του τα ονόματα όσων είχαν πεθάνει εν πλω. Με αυτόν τον τρόπο εξάλλου υπολογιζόταν και η «ζημιά» που είχε υποστεί το «εμπόρευμα» κατά την μεταφορά του.

Ο Γάλλος ευγενής και διπλωμάτης Φιλίπ Κανάιγ περιγράφει το πώς λειτουργούσε το σκλαβοπάζαρο της Κωνσταντινούπολης, στα 1573. Όποιος ήθελε να αγοράσει κάποια σκλάβα, την πλησίαζε και σήκωνε το πέπλο που κάλυπτε το κεφάλι της. Στη συνέχεια την έφτυνε στο πρόσωπο, έτσι ώστε αν ήταν μακιγιαρισμένη από τον δουλέμπορο, να της φύγει το βάψιμο και να φανούν τα αληθινά της χαρακτηριστικά. Κατόπιν, ο πελάτης κοιτούσε την σκλάβα στο στόμα, μετρώντας και ψηλαφώντας τα δόντια της, προκειμένου να διαπιστώσει αν είναι ψεύτικα, χαλασμένα ή αν κουνιούνται. Στην περίπτωση που έμενε ικανοποιημένος από την επιθεώρηση, ο υποψήφιος αγοραστής άρχιζε να παζαρεύει την τιμή της κοπέλας με τον δουλέμπορο.

Ένας από τους πρώτους περιηγητές στην Ελλάδα και την Μικρά Ασία, ο Γάλλος Πιερ Μπελόν, παραθέτει ενδεικτικές τιμές σκλάβων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 16ου αιώνα, ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και την σωματική τους κατάσταση. Μια νέα και όμορφη γυναίκα πουλιόταν 80-100 δουκάτα ενώ μια γριά 30-40. Η τιμή ενός ευτραφούς εφήβου ήταν συνήθως 40-50 δουκάτα και ενός γεροδεμένου άνδρα 60. Συγκριτικά, αναφέρεται ότι την ίδια περίοδο στην Βενετία, ο μέσος ναύτης είχε ετήσιο εισόδημα 22 δουκάτα, ο μηχανικός 100, ο κυβερνήτης επαρχίας 840 και ο πρεσβευτής 1800.

Οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας κατέληγαν συνήθως να υπηρετούν ως οικόσιτες δούλες, ασχολούμενες με δουλειές του σπιτιού καθώς και ελαφριές χειρωνακτικές εργασίες. Αντίθετα, οι νεαρές και ωραίες κοπέλες πωλούνταν τις περισσότερες φορές στα χαρέμια διάφορων Οθωμανών αξιωματούχων, ενώ την ίδια τύχη είχαν και αρκετά έφηβα αγόρια. Οι περισσότεροι όμως άνδρες δούλοι προορίζονταν για πιο βαριές εργασίες. Όσοι από αυτούς ήταν γεροδεμένοι και χειροδύναμοι, θεωρούνταν ιδιαίτερα πολύτιμο εμπόρευμα και πωλούνταν πάντα σε πολύ καλή τιμή. Μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως οικιακοί υπηρέτες, βοσκοί, γεωργοί και γενικά να επωμιστούν κάθε είδους βαριά χειρωνακτική εργασία. Δεν ήταν εξάλλου λίγες οι φορές που οι ρωμαλέοι σκλάβοι αντικαθιστούσαν τα ζώα και έσερναν οι ίδιοι το άροτρο κατά το όργωμα.

Η χειρότερη όμως μοίρα που μπορούσε να έχει ένας άνδρας δούλος, ήταν να βρεθεί κωπηλάτης σε γαλέρα. Τα συγκεκριμένα πλοία ονομάζονταν «κάτεργα» και οι σκλάβοι που υπηρετούσαν σε αυτά «κατεργάρηδες». Οι άνθρωποι εκείνοι ζούσαν σε πραγματικά εφιαλτικές συνθήκες. Σχεδόν γυμνοί, κάθονταν δίπλα στα κουπιά, έχοντας το ένα πόδι και τα χέρια τους αλυσοδεμένα. Η τροφή τους ήταν μόνο δυο μικρά κομμάτια ξερό ψωμί την ημέρα. Τα βράδια κοιμούνταν ο ένας πάνω στον άλλον, μέσα στην βρώμα και τα ζωύφια, ενώ η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ήταν απλώς ανύπαρκτη. Ο καιρός πολλές φορές έκανε ακόμα πιο ανυπόφορη την ζωή των «κατεργάρηδων», οι οποίοι κωπηλατούσαν υπομένοντας άλλοτε τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και άλλοτε θύελλες και σφοδρές καταιγίδες. Ο καπετάνιος του κάτεργου επιτηρούσε συνεχώς τους σκλάβους και μαστίγωνε ανελέητα όποιον σταματούσε να τραβάει κουπί, νικημένος από την εξάντληση και την απελπισία. Ένας πρώην δούλος που κατάφερε να απελευθερωθεί, χαρακτήρισε την ζωή του στις γαλέρες «χειρότερη και από τον θάνατο».

Πολλοί σκλάβοι, έχοντας φτάσει στα σωματικά και ψυχικά τους όρια, αποφάσιζαν να αποδράσουν. Η απελπισία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν νοιάζονταν για τους κινδύνους ενός τέτοιου τολμηρού εγχειρήματος. Οι περισσότεροι όμως δραπέτες ξαναπιάνονταν και καταδικάζονταν σε θάνατο με φρικτές μεθόδους.

Μία από αυτές ήταν και η εξής: τα τέσσερα άκρα του καταδικασμένου δένονταν ξεχωριστά το καθένα στις πρύμνες ισάριθμων διαφορετικών πλοίων. Στη συνέχεια, τα σκάφη αυτά άρχιζαν να κινούνται σε τέσσερις αντίθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις, διαμελίζοντας αργά και βασανιστικά τον άτυχο σκλάβο.

CULTURE CLUB VIA GETTY IMAGES

Εντούτοις, αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν καταγραφεί αρκετά περιστατικά επιτυχημένων εξεγέρσεων σε κάτεργα ή δουλεμπορικά πλοία. Στις περιπτώσεις αυτές, οι σκλάβοι κατάφερναν να σκοτώσουν όλους τους φύλακές τους και δραπέτευαν, καταλαμβάνοντας το πλοίο στο οποίο βρίσκονταν κρατούμενοι. Οι φρικτές εμπειρίες της δουλείας άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην καθημερινή ζωή των τουρκοκρατούμενων Ελλήνων. Σε κείμενα του 16ου -18ου αιώνα συναντάμε κατάρες όπως «σκλαβιά να σου’ ρθη» ή «σκλάβος να πάης στην Μπαρμπαριά», εννοώντας τα δουλοπάζαρα των βορειοαφρικανικών ακτών.

Τον 19ο αιώνα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την κατάργηση της δουλείας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1830, ένα φιρμάνι του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ απελευθέρωσε κάποιες κατηγορίες λευκών σκλάβων. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονταν και όσοι Έλληνες είχαν αιχμαλωτιστεί κατά την Επανάσταση του 1821. Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν κι άλλα φιρμάνια που περιόριζαν την δουλεία ακόμα περισσότερο, ενώ η οριστική της κατάργηση επήλθε στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Οι τελευταίοι σκλάβοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χειραφετήθηκαν το 1924, μετά την κατάργηση του σουλτανάτου από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το νέο σύνταγμα της Τουρκίας όρισε την διάλυση του χαρεμιού που διατηρούσε ο τελευταίος Οθωμανός μονάρχης, Μωάμεθ ΣΤ΄, καθιστώντας τις παλλακίδες και τους ευνούχους του ελεύθερους πολίτες.

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ. Εργασία: +ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ- Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ- Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ. Εργασία: +ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ. komianos.wordpress.comΣχετική εικόνα

Η ΤΡΟΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γιάννος Γιαννόπουλος  ήταν ο πατέρας του ονομαστού σημαιοφόρου Ηλία Γιαννόπουλου  που υπερέτησε υπό τις διαταγές του καπετάνιου Αθανασίου Γρηγορίου μαζί με έναν Κατσικάρη από το χωριό Ψάρι της ορεινής Τριφυλίας. Ο Γιάννος άξιος και γενναίος  πολεμιστής είχε πολεμήσει υπέρ της λευτεριάς της πατρίδας μας κατά την επανάσταση του 1769 – 1770. Καταγόταν από το Κρυονέρι (Σαρακινάδα). Είχε μαλώσει με τον Τούρκο Αγά της περιοχής για οικονομικούς και οικογενειακούς λόγους, Στον οποίο είχε στείλει ειδοποίηση ότι αν τύχει και συναντηθούν οι δρόμοι τους θα τον χαλάσει. Μετά από αυτό ο Αγάς τον είχε επικηρύξει με μεγάλο χρηματικό ποσό και τον καταδίωκε. Λημέρι και κρυψώνα του είχε την περίφημη σπηλιά ή (τρύπα) του Γιαννόπουλου, στα βουνά της Μάλης. Ακόμη και σήμερα οι γεροντότεροι με αυτό το όνομα την γνωρίζουν και ξέρουν την τοποθεσία. Όσοι την έχουν επισκεφτεί ακόμη και σήμερα μπορούν να δουν ίχνη φωτιάς και απομεινάρια από κόκαλα τροφής. Εκεί βρίσκαν καταφύγιο οι τσοπαναραίοι σε κακοκαιρίες και σε περίπτωση που τους έπιανε το βράδυ για να προφυλάξουν τα ζωντανά τους. Από εκεί εξορμούσε και έσπερνε τον τρόμο και την καταστροφή στα τούρκικα φουσάτα, μέχρι την ημέρα που στην πόλη των Φιλιατρών  μετά από συνεννόηση με τον φίλο και πατριώτη Γιώργη Παναγιώταρο, τον βοήθησε και μπόρεσε να περάσει οικογενειακώς με καΐκι στο νησί της Ζακύνθου.

(1806 μετά το αφοριστικό του πατριάρχη, μαζί με τους Κολοκοτρωναίους, με κόκκινα γράμματα είναι σημειώσεις του bloger Δημήτρη Γιαννόπουλου).

Σαν πέρασαν στο νησί οι κάτοικοι τους δέχτηκαν με αγάπη και ζεστασιά, το μέρος που κτίσαν το κονάκι τους το ονόμασαν χωριό Σαρακινάδου προς τιμήν της γενναιότητας του Γιάννου. Σε αυτό το μέρος άφησε την τελευταία του πνοή. Τα παιδιά του επέστρεψαν στην Τριφυλία το 1821 για να λάβουν μέρος στην επανάσταση. Μεταξύ των παιδιών του ήταν και ο Ηλίας Γιαννόπουλος.

(Η οικογενειακή παράδοση των Γιαννοπουλαίων, λέει ότι πήγε μόνος του στην Ζάκυνθο και άφησε τα δυο του αγόρια Ηλία και Νίκο, υπό την προστασία του Αθανάσιου Γρηγοριάδη. Την θυγατέρα του Ζαχάρω την είχε παντρέψει με τον γιο του φίλου του καπετάν Κωνσταντή Αντωνόπουλου, Αντώνη. Λέγεται ότι ήταν ο δεύτερος γάμος της Ζαχάρως, η οποία ήταν παντρεμένη με έναν Χανιτσή, στην Ηλεία -πήγαιναν εκεί στην Αγουλινίτσα για αλάτι- και μάλιστα το χάνι πήρε το όνομά της και μετά έτσι είπαν και το χωριό γύρω από το χάνι, την σημερινή Ζαχάρω.

Γυρίζοντας γνώρισε το ένα από τα δυο αγόρια του, από κάποιο σημάδι. Μάλιστα λένε ότι άφησε και άλλα παιδιά στην Ζάκυνθο, γιατί έτσι ανδρειωμένος που ήταν, του πήγαιναν οι …κοντακιανοί ντόπιοι τις θυγατέρες τους να πιάσουν …σπόρο).

ΗΛΙΑΣ  ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ- ΚΑΙ Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ.

Ο Ηλίας Γιαννόπουλος ένα από τα παιδιά του Γιάννου, το 1821 γύρισε με την οικογένειά του στην Ορεινή Τρυφυλία και πολέμησε σαν σημαιοφόρος του οπλαρχηγού Θανάση Γρηγορίου. Γενναίος πολεμιστής πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές με τους Τουρκαλβανούς. Τέλος έλαβε μέρος στις 20 Μαΐου 1825 στην περίφημη μάχη στο

Μανιάκι. Λέγεται ότι πριν οκτώ με δέκα μέρες είχε επισκεφτεί την οικογένειά του. Αφού αποφάγανε η μάνα του πήρε στα χέρια της το κόκκαλο από το στήθος της κότας που είχαν φάει και με τρεμάμενα χέρια προσπάθησε να μαντέψει τα μελλούμενα διαβάζοντας τα σημάδια του. Απότομα έχασε τον κόσμο γύρω της, το πρόσωπό της χλωμιασε, όμως δεν είπε λέξη… η νύφη της αισθανόμενη ότι κάτι κακό είχε μαντέψει στην «ορνιθοστηθομαντεία» όπως την ονομάζουνε, δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα αλλά σαν συναντήθηκε αργότερα με την πεθερά της την ώρα που πλένανε τα πιάτα, έμαθε πως στο κόκαλο του στήθους της κότας τα σημάδια ήταν άσχημα, οι γραμμές του σκοτεινές και έδειχναν θάνατικό! Συνεννοήθηκαν με την νύφη της να κάνει την βαριά άρρωστη για αρκετές ημέρες μήπως και γίνει αιτία αυτό για να μην πάει στο Μανιάκι ο Λιάκος μέχρι και της περάσει η «θέρμη». Όμως είχε δώσει τον λόγο του στον Γρηγορίου και στους συμπολεμιστές του να παραβρεθεί στη μάχη στο Μανιάκι. Πριν έρθει το μούσγομα, φόρεσε την καλή φρεσκοπλυμένη στολή του. Η μάνα του στην πόρτα μαζί με την γυναίκα προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν κοντά τους σαν τις αποχαιρετούσε για να πάει να συναντήσει τους συντρόφους του,λέγοντάς του το σχετικό δημοτικό τραγούδι: ΛΙΑ ΜΑΣ ΤΙ ΟΡΔΥΝΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙΣ Τ΄ ΑΡΜΑΤΑ ΣΟΥ; / ΛΙΑΚΟ ΣΕ ΓΑΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΣ ΜΗΔΕ ΣΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙ…/ΕΓΩ ΠΑΩ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΩ!/ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΕΙΣ ΔΥΣΜΟΙΡΕ ΛΙΑΚΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΚΛΑΨΕΙ; /ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΝΥΧΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ/ ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΟΥΝ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ. Και ύστερα βάζοντας φτερά στα πόδια του μέσα από μυστικά μονοπάτια και στενά περάσματα κίνησε να συναντήσει το πεπρωμένο του στη περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Η μάνα του  μετά την μάχη σαν έμαθε για το κακό που βρήκε τον γιο της, επήγε στον τόπο του χαμού παίρνοντας μαζί της κρασί και λάδι για να καθαρίσει το σώμα του νεκρού παιδιού της. Τον βρήκε μαυρισμένο από την κάπνα του μπαρουτιού και δίπλα το σπαθί του σπασμένο από την μανία της μάχης. Μοιρολογώντας καθάρισε τις πληγές του με τα δάκρυά της, έπλυνε το σώμα του με κρασί, το άλειψε με λάδι και μετά τον μετέφερε από εκεί μέχρι το χωριό στην πλάτη της, «ζαλιά». Από το πολύ βάρος και την κούραση έμεινε πιασμένη – κυρτή και καμπουριασμένη για όλη την υπόλοιπη ζωή της! Ο θρήνος και το μοιρολόϊ μάνας και της γυναίκας του ράγιζαν καρδιές σε όλη την Ορεινή Τριφυλία! Το μοιρολόϊ τους  έγινε τραγούδι αργότερα που το τραγουδούσαν με περηφάνια οι συχωριανοί τιμώντας την ανδρειωσύνη και τον ηρωϊκό του αγώνα. Σ΄ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΑΣΤΕΡΙΑ / Σ’ ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΛΙΟΣ / ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΒΑΡΙΑ ‘ΝΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΑ / Ο ΛΙΑΚΟΣ ΕΛΑΒΩΘΗΚΕ / ΠΟΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ / ΤΟΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ Η ΓΛΥΚΕΙΑ / ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΣΗΚΩ ΡΕ ΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΓΛΥΚΕ/ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΑΡΙΟΚΟΙΜΑΣΑΙ / ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ / ΚΑΙ ΟΥΛΟ ΤΟ ΝΤΟΥΒΛΕΤΙ…

Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης αναφέρει: Ο Ηλίας Γιαννόπουλος υπηρέτησε σπουδαίως καθ΄όλον τον αγώνα (Ιστορικαί αλήθειαι σελ.261)

Ο Φωτάκος αναφέρει το περιστατικό,  Εφθάσαμε εις το αλώνι του    Κολοκοτρώνη. Τα σώματα ήρχοντο το ένα κατόπιν του άλλου. Ο Γρηγοριάδης είχε τότε τον περίφημο σημαιοφόρο του Ηλίαν ονομαζόμενον, όστις διεκρίθει κατά την μάχην ταύτην δια την παληκαριά του, ήτις ήτο γνωστή εξ άλλων προηγουμένων πολέμων                                                   (Απομνημονεύματα 5ον βιβλίον σελ. 102).

Ο Αμβρόσιος Φραντζης  γράφει: Εις εκείνη την μάχη διεκρίθη ο σημαιοφόρος Γιαννόπουλος εκ Κυπαρισσίας, το ατρόμητο παλληκάρι…(Β΄τόμος σελ. 381-382).  

Πηγή : Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου (σελ. 397-398).

Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, απόγονος και αυτός των Γιαννοπουλαίων από την κόρη του Γιάννου Γιαννόπουλου, αναφέρει ότι στο Μανιάκι, έπεσε και ο άλλος γιος του Γιάννου, ο Νίκος. Από τον Νίκο Γιαννόπουλο κρατάει η δικιά μου σκούφια. Μα θα συνεχίσω με τα γενεολογικά …σύντομα.

Εργασία του : ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Σάββατο 24 Μαρτίου 2018: Εορτασμός της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο (Σουλιμά).

Πρόσκληση για τον Εορτασμό της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο (Σουλιμά), το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018

 
24-3-2017

Ο Δήμος Οιχαλίας, η Τοπική Κοινότητα Άνω Δωρίου και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος  ΆνωΔωριτών  «ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ», προσκαλούν όλες τις θρησκευτικές, πολιτικές, στρατιωτικές, δικαστικές και διοικητικές αρχές του νομού Μεσσηνίας καθώς και όλο τον κόσμο της Μεσσηνίας, να παρευρεθούν στον εορτασμό της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο(Σουλιμά), το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018 και ώρα 12:00, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα της τελετής:

Ώρα 12:00. Πέρας προσέλευσης επισήμων προσκεκλημένων στον χώρο της πλατείας Άνω Δωρίου.

Ώρα 12:05. Έναρξη τελετής στον προ του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου χώρο.
Ώρα 12:10. Επιμνημόσυνη δέηση.
Ώρα 12:25. Αναπαράσταση της Ορκωμοσίας των Ντρέδων.
Ώρα 12:28. Δέηση στη Μεγαλόχαρη.
Ώρα 12:30. Κατάθεση στεφανιών από επισήμους.
Ώρα 12:35. Απαγγελία ποιημάτων από μαθητές.
Ώρα 12:50. Εκφώνηση πανηγυρικού της Ημέρας από την ιστορικό κα Μαρία Λιακάκη, υποψήφια διδάκτορα Βυζαντινής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ώρα 13:10. Εθνικός Ύμνος.
Ώρα 13:20. Παραδοσιακοί χοροί στην πλατεία Άνω Δωρίου.
Ώρα 13:30. Πέρας τελετής. Δεξίωση στο Πνευματικό Κέντρο του Συλλόγου Άνω Δωριτών «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β. ΠΑΛΛΑΣ».

Σας περιμένουμε όλους εκεί, προκειμένου να εκπληρώσουμε για μια ακόμη φορά το χρέος μας προς τους ηρωικούς προγόνους, σ’ αυτούς που μας ελευθέρωσαν από τον Τουρκικό ζυγό, σ’ αυτούς που μας έκαναν να νοιώθουμε περήφανοι, γιατί αποτελούσαν τον εκλεκτό στρατό του Κολοκοτρώνη.

Όπως γνωρίζετε, μετά το πέρας της εκδήλωσης, θα το γλεντήσουμε Σουλιμοχωρίτικα…

 Ο Δήμος Οιχαλίας
Η Τοπική Κοινότητα Άνω Δωρίου 

Ο Σύλλογος Άνω ΔωριτώνΦωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

Φωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

Ο Μακεδονομάχος – Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος από την Ανδραβίδα. Του Περικλή Δ.Καπετανόπουλου.

Μακεδονομάχος – Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος (κατά κόσμον Χρύσανθος Καπετανόπουλος)

Ενσωματωμένη εικόνα 1Γεννήθηκε το 1868 στην Ανδραβίδα Ηλείας.  Γιος του Διονύσιου Καπετανόπουλου και εγγονός του οπλαρχηγού της Ελληνικής Επαναστάσεως  του 1821, Καπετάν Κωνσταντή Παπαδημητρόπουλου (Ανδραβιδιώτη), μετέπειτα ταγματάρχη του νεοσύστατου ελληνικού στρατού και δημάρχου Μυρτουντίων. Ήταν  απόφοιτος του Ελληνικού Σχολαρχείου.

Του Περικλή Δ.Καπετανόπουλου δημοσιογράφου-ιστορικού.

Εκάρη μοναχός και εμόνασε στην Ιερά Μονή Σκαφιδιάς. Το 1904, αναχώρησε για την Αθήνα προκειμένου να ενταχθεί στο Μακεδονικό Κομιτάτο, από την Ιερά Μονή Μακαριωτίσσης στην Δόμβραινα Βοιωτίας, όπου ηγούμενος ήταν ο συγχωριανός του Διονύσιος Τσιατάς. Από το Μακεδονικό Κομιτάτο,παίρνει οδηγίες και φεύγει για την Μακεδονία. Τομέας δράσης του ο ανατολικός τομέας της λίμνης των Γιαννιτσών και τα χωριά Τσέκρι, Αγιοι Απόστολοι, Ζορμπάς, Κουφάλια, Ράμελ, Μπόζετς, και Τσοχαλάρ. Είναι η περιοχή που δέχεται την μεγαλύτερη πίεση ο ντόπιος πληθυσμός,για την προσχώρησή του στην Εξαρχία,  από τις ένοπλες βουλγαρικές ομάδες. Παρέμεινε στην περιοχή συνολικά  έξη χρόνια. Από το ανθυγιεινό κλίμα του Βάλτου και τις κακουχίες της αντάρτικης ζωής, νόσησε με φυματίωση.

Τα έξη χρόνια που έμεινε στην Μακεδονία,  κατέβηκε μόνο  δυο φορές στην Αθήνα, στο κέντρο του Μακεδονικού Κομιτάτου.

Την δεύτερη φορά, μετέβη και στην γενέτειρά του Ανδραβίδα, αρχές του 1910.

Τα αδέλφια του Κωνσταντίνος, Χαράλαμπος και Λεωνίδας, τον παρακάλεσαν θερμά να μην ξαναφύγει για την Μακεδονία δεδομένης και της καταστάσεως της υγείας της. Στάθηκε όμως αδύνατο να τον μεταπείσουν. Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων στην Μακεδονία επέβαλλε την άμεση αναχώρησή  του για την περιοχή ευθύνης του στα Γιαννιτσά.

 Ας σημειωθεί ότι μετά τον Ιούλιο του 1908, και την ανακήρυξη του νεοτουρκικού συντάγματος, η  ελληνοβουλγαρική σύγκρουση συνεχίστηκε σε όλη την κεντρική Μακεδονία.
Οι βουλγαρικοί πυρήνες άρχισαν να σχηματίζονται πάλι στα χωριά, Πέτροβο, Ζορμπάς, Τσοχαλάρ, Μπόζετς, Δαρίτσι, Άγιοι Απόστολοι και Κουφάλια, τομέα δράσης του Χρυσόστομου. Ζούσε κάτω την διαρκή απειλή κατά της ζωής του. Δεν αποχωρίζεται ποτέ, το πιστόλι του. 

Προσπαθεί με τις Επιτροπές Αμύνης των χωριών να διατηρήσει ανοιχτά τα ελληνικά σχολεία και τις εκκλησίες. Είναι σε επαφή με το Προξενείο Θεσσαλονίκης και τον υπολοχαγό Δημήτριο Κάκαβος (Ζώης). Ο κλοιός όμως στενεύει γύρω από τον ηρωικό καλόγερο. Η βουλγαρική συμμορία  του βοεβόδα Αποστόλ τον έχει στοχοποιήσει.Ο Χρυσόστομος είναι εμπόδιο στα σχέδια τους.
Σε νυχτερινή επιδρομή στο Μπόζετς τον συλλαμβάνουν, μετά από προδοσία βουλγαρίζοντα χωρικού.  Τον οδηγούν στο αρχηγείο τους, στους  Αγίους Αποστόλους, τον βασανίζουν, αλλά δεν παίρνουν λέξη από το στόμα του. Τέλος τον εκτελούν με απαγχονισμό, στον πλάτανο μπροστά από την παλιά εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Ήταν τότε 43 ετών.
Δυο χρόνια αργότερα, στο Α Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, συμπατριώτες του στρατιώτες του 12ου Συντάγματος Πεζικού (όπου υπηρετούσαν οι στρατεύσιμοι Πεζικού από την Ανδραβίδα) πέρασαν με το Τάγμα τους από τους Αγίους Αποστόλους. Οι ντόπιοι χωρικοί τους έδειξαν τον πλάτανο που κρέμασαν τον εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, καθώς και την επιγραφή που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες του είχαν κρεμάσει το στήθος, με το όνομά του και το «έγκλημα» του, δηλαδή την υπεράσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Γέροντες του χωριού τους είπαν ότι τον έθαψαν πίσω από το ιερό της Εκκλησίας.
Το 1937, το Υπουργείο Στρατιωτικών, τον αναφέρει ως «ομαδάρχη»στην Επετηρίδα των Αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα.
Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος είναι ο μοναδικός Μακεδοναμάχος από την Ηλειακή Γη.