Αρχείο κατηγορίας ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ. Εργασία: +ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ.

Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑ- Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ- Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ. Εργασία: +ΚΟΜΙΑΝΟΣ ΠΙΠΗΣ. komianos.wordpress.comΣχετική εικόνα

Η ΤΡΟΥΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γιάννος Γιαννόπουλος  ήταν ο πατέρας του ονομαστού σημαιοφόρου Ηλία Γιαννόπουλου  που υπερέτησε υπό τις διαταγές του καπετάνιου Αθανασίου Γρηγορίου μαζί με έναν Κατσικάρη από το χωριό Ψάρι της ορεινής Τριφυλίας. Ο Γιάννος άξιος και γενναίος  πολεμιστής είχε πολεμήσει υπέρ της λευτεριάς της πατρίδας μας κατά την επανάσταση του 1769 – 1770. Καταγόταν από το Κρυονέρι (Σαρακινάδα). Είχε μαλώσει με τον Τούρκο Αγά της περιοχής για οικονομικούς και οικογενειακούς λόγους, Στον οποίο είχε στείλει ειδοποίηση ότι αν τύχει και συναντηθούν οι δρόμοι τους θα τον χαλάσει. Μετά από αυτό ο Αγάς τον είχε επικηρύξει με μεγάλο χρηματικό ποσό και τον καταδίωκε. Λημέρι και κρυψώνα του είχε την περίφημη σπηλιά ή (τρύπα) του Γιαννόπουλου, στα βουνά της Μάλης. Ακόμη και σήμερα οι γεροντότεροι με αυτό το όνομα την γνωρίζουν και ξέρουν την τοποθεσία. Όσοι την έχουν επισκεφτεί ακόμη και σήμερα μπορούν να δουν ίχνη φωτιάς και απομεινάρια από κόκαλα τροφής. Εκεί βρίσκαν καταφύγιο οι τσοπαναραίοι σε κακοκαιρίες και σε περίπτωση που τους έπιανε το βράδυ για να προφυλάξουν τα ζωντανά τους. Από εκεί εξορμούσε και έσπερνε τον τρόμο και την καταστροφή στα τούρκικα φουσάτα, μέχρι την ημέρα που στην πόλη των Φιλιατρών  μετά από συνεννόηση με τον φίλο και πατριώτη Γιώργη Παναγιώταρο, τον βοήθησε και μπόρεσε να περάσει οικογενειακώς με καΐκι στο νησί της Ζακύνθου.

(1806 μετά το αφοριστικό του πατριάρχη, μαζί με τους Κολοκοτρωναίους, με κόκκινα γράμματα είναι σημειώσεις του bloger Δημήτρη Γιαννόπουλου).

Σαν πέρασαν στο νησί οι κάτοικοι τους δέχτηκαν με αγάπη και ζεστασιά, το μέρος που κτίσαν το κονάκι τους το ονόμασαν χωριό Σαρακινάδου προς τιμήν της γενναιότητας του Γιάννου. Σε αυτό το μέρος άφησε την τελευταία του πνοή. Τα παιδιά του επέστρεψαν στην Τριφυλία το 1821 για να λάβουν μέρος στην επανάσταση. Μεταξύ των παιδιών του ήταν και ο Ηλίας Γιαννόπουλος.

(Η οικογενειακή παράδοση των Γιαννοπουλαίων, λέει ότι πήγε μόνος του στην Ζάκυνθο και άφησε τα δυο του αγόρια Ηλία και Νίκο, υπό την προστασία του Αθανάσιου Γρηγοριάδη. Την θυγατέρα του Ζαχάρω την είχε παντρέψει με τον γιο του φίλου του καπετάν Κωνσταντή Αντωνόπουλου, Αντώνη. Λέγεται ότι ήταν ο δεύτερος γάμος της Ζαχάρως, η οποία ήταν παντρεμένη με έναν Χανιτσή, στην Ηλεία -πήγαιναν εκεί στην Αγουλινίτσα για αλάτι- και μάλιστα το χάνι πήρε το όνομά της και μετά έτσι είπαν και το χωριό γύρω από το χάνι, την σημερινή Ζαχάρω.

Γυρίζοντας γνώρισε το ένα από τα δυο αγόρια του, από κάποιο σημάδι. Μάλιστα λένε ότι άφησε και άλλα παιδιά στην Ζάκυνθο, γιατί έτσι ανδρειωμένος που ήταν, του πήγαιναν οι …κοντακιανοί ντόπιοι τις θυγατέρες τους να πιάσουν …σπόρο).

ΗΛΙΑΣ  ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ – ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ- ΚΑΙ Η ΟΡΝΙΘΟΣΤΗΘΟΣΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ.

Ο Ηλίας Γιαννόπουλος ένα από τα παιδιά του Γιάννου, το 1821 γύρισε με την οικογένειά του στην Ορεινή Τρυφυλία και πολέμησε σαν σημαιοφόρος του οπλαρχηγού Θανάση Γρηγορίου. Γενναίος πολεμιστής πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές με τους Τουρκαλβανούς. Τέλος έλαβε μέρος στις 20 Μαΐου 1825 στην περίφημη μάχη στο

Μανιάκι. Λέγεται ότι πριν οκτώ με δέκα μέρες είχε επισκεφτεί την οικογένειά του. Αφού αποφάγανε η μάνα του πήρε στα χέρια της το κόκκαλο από το στήθος της κότας που είχαν φάει και με τρεμάμενα χέρια προσπάθησε να μαντέψει τα μελλούμενα διαβάζοντας τα σημάδια του. Απότομα έχασε τον κόσμο γύρω της, το πρόσωπό της χλωμιασε, όμως δεν είπε λέξη… η νύφη της αισθανόμενη ότι κάτι κακό είχε μαντέψει στην «ορνιθοστηθομαντεία» όπως την ονομάζουνε, δεν είπε τίποτα εκείνη την ώρα αλλά σαν συναντήθηκε αργότερα με την πεθερά της την ώρα που πλένανε τα πιάτα, έμαθε πως στο κόκαλο του στήθους της κότας τα σημάδια ήταν άσχημα, οι γραμμές του σκοτεινές και έδειχναν θάνατικό! Συνεννοήθηκαν με την νύφη της να κάνει την βαριά άρρωστη για αρκετές ημέρες μήπως και γίνει αιτία αυτό για να μην πάει στο Μανιάκι ο Λιάκος μέχρι και της περάσει η «θέρμη». Όμως είχε δώσει τον λόγο του στον Γρηγορίου και στους συμπολεμιστές του να παραβρεθεί στη μάχη στο Μανιάκι. Πριν έρθει το μούσγομα, φόρεσε την καλή φρεσκοπλυμένη στολή του. Η μάνα του στην πόρτα μαζί με την γυναίκα προσπάθησαν μάταια να τον κρατήσουν κοντά τους σαν τις αποχαιρετούσε για να πάει να συναντήσει τους συντρόφους του,λέγοντάς του το σχετικό δημοτικό τραγούδι: ΛΙΑ ΜΑΣ ΤΙ ΟΡΔΥΝΙΑΖΕΣΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙΣ Τ΄ ΑΡΜΑΤΑ ΣΟΥ; / ΛΙΑΚΟ ΣΕ ΓΑΜΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΣ ΜΗΔΕ ΣΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙ…/ΕΓΩ ΠΑΩ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΧΑΛΑΣΩ!/ ΚΙ ΑΝ ΑΠΟΘΑΝΕΙΣ ΔΥΣΜΟΙΡΕ ΛΙΑΚΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΕ ΚΛΑΨΕΙ; /ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΝΥΧΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ / ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ/ ΘΕ ΝΑ ΜΕ ΚΛΑΨΟΥΝ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ. Και ύστερα βάζοντας φτερά στα πόδια του μέσα από μυστικά μονοπάτια και στενά περάσματα κίνησε να συναντήσει το πεπρωμένο του στη περίφημη μάχη στο Μανιάκι. Η μάνα του  μετά την μάχη σαν έμαθε για το κακό που βρήκε τον γιο της, επήγε στον τόπο του χαμού παίρνοντας μαζί της κρασί και λάδι για να καθαρίσει το σώμα του νεκρού παιδιού της. Τον βρήκε μαυρισμένο από την κάπνα του μπαρουτιού και δίπλα το σπαθί του σπασμένο από την μανία της μάχης. Μοιρολογώντας καθάρισε τις πληγές του με τα δάκρυά της, έπλυνε το σώμα του με κρασί, το άλειψε με λάδι και μετά τον μετέφερε από εκεί μέχρι το χωριό στην πλάτη της, «ζαλιά». Από το πολύ βάρος και την κούραση έμεινε πιασμένη – κυρτή και καμπουριασμένη για όλη την υπόλοιπη ζωή της! Ο θρήνος και το μοιρολόϊ μάνας και της γυναίκας του ράγιζαν καρδιές σε όλη την Ορεινή Τριφυλία! Το μοιρολόϊ τους  έγινε τραγούδι αργότερα που το τραγουδούσαν με περηφάνια οι συχωριανοί τιμώντας την ανδρειωσύνη και τον ηρωϊκό του αγώνα. Σ΄ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΞΑΣΤΕΡΙΑ / Σ’ ΟΥΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΗΛΙΟΣ / ΤΗΣ ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΒΑΡΙΑ ‘ΝΑΙ ΣΚΟΤΙΣΜΕΝΑ / Ο ΛΙΑΚΟΣ ΕΛΑΒΩΘΗΚΕ / ΠΟΘΑΝΕ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ / ΤΟΝ ΚΛΑΙΕΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ Η ΓΛΥΚΕΙΑ / ΚΑΙ Η ΔΟΛΙΑ ΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ / ΣΗΚΩ ΡΕ ΛΙΑΚΟ ΜΑΣ ΓΛΥΚΕ/ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΑΡΙΟΚΟΙΜΑΣΑΙ / ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ / ΚΑΙ ΟΥΛΟ ΤΟ ΝΤΟΥΒΛΕΤΙ…

Ο Αθανάσιος Γρηγοριάδης αναφέρει: Ο Ηλίας Γιαννόπουλος υπηρέτησε σπουδαίως καθ΄όλον τον αγώνα (Ιστορικαί αλήθειαι σελ.261)

Ο Φωτάκος αναφέρει το περιστατικό,  Εφθάσαμε εις το αλώνι του    Κολοκοτρώνη. Τα σώματα ήρχοντο το ένα κατόπιν του άλλου. Ο Γρηγοριάδης είχε τότε τον περίφημο σημαιοφόρο του Ηλίαν ονομαζόμενον, όστις διεκρίθει κατά την μάχην ταύτην δια την παληκαριά του, ήτις ήτο γνωστή εξ άλλων προηγουμένων πολέμων                                                   (Απομνημονεύματα 5ον βιβλίον σελ. 102).

Ο Αμβρόσιος Φραντζης  γράφει: Εις εκείνη την μάχη διεκρίθη ο σημαιοφόρος Γιαννόπουλος εκ Κυπαρισσίας, το ατρόμητο παλληκάρι…(Β΄τόμος σελ. 381-382).  

Πηγή : Αποσπάσματα από το βιβλίο «Η ΤΡΙΦΥΛΙΑ» του Κοσμά Εμμ. Αντωνόπουλου (σελ. 397-398).

Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, απόγονος και αυτός των Γιαννοπουλαίων από την κόρη του Γιάννου Γιαννόπουλου, αναφέρει ότι στο Μανιάκι, έπεσε και ο άλλος γιος του Γιάννου, ο Νίκος. Από τον Νίκο Γιαννόπουλο κρατάει η δικιά μου σκούφια. Μα θα συνεχίσω με τα γενεολογικά …σύντομα.

Εργασία του : ΚΟΜΙΑΝΟΥ ΠΙΠΗ, komianos.wordpress.com

Advertisements

Σάββατο 24 Μαρτίου 2018: Εορτασμός της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο (Σουλιμά).

Πρόσκληση για τον Εορτασμό της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο (Σουλιμά), το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018

 
24-3-2017

Ο Δήμος Οιχαλίας, η Τοπική Κοινότητα Άνω Δωρίου και ο Εξωραϊστικός Σύλλογος  ΆνωΔωριτών  «ΤΟ ΣΟΥΛΙΜΑ», προσκαλούν όλες τις θρησκευτικές, πολιτικές, στρατιωτικές, δικαστικές και διοικητικές αρχές του νομού Μεσσηνίας καθώς και όλο τον κόσμο της Μεσσηνίας, να παρευρεθούν στον εορτασμό της 197ης Επετείου της Εξέγερσης και Ορκωμοσίας των Ντρέδων, στο Άνω Δώριο(Σουλιμά), το Σάββατο 24 Μαρτίου 2018 και ώρα 12:00, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα της τελετής:

Ώρα 12:00. Πέρας προσέλευσης επισήμων προσκεκλημένων στον χώρο της πλατείας Άνω Δωρίου.

Ώρα 12:05. Έναρξη τελετής στον προ του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου χώρο.
Ώρα 12:10. Επιμνημόσυνη δέηση.
Ώρα 12:25. Αναπαράσταση της Ορκωμοσίας των Ντρέδων.
Ώρα 12:28. Δέηση στη Μεγαλόχαρη.
Ώρα 12:30. Κατάθεση στεφανιών από επισήμους.
Ώρα 12:35. Απαγγελία ποιημάτων από μαθητές.
Ώρα 12:50. Εκφώνηση πανηγυρικού της Ημέρας από την ιστορικό κα Μαρία Λιακάκη, υποψήφια διδάκτορα Βυζαντινής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ώρα 13:10. Εθνικός Ύμνος.
Ώρα 13:20. Παραδοσιακοί χοροί στην πλατεία Άνω Δωρίου.
Ώρα 13:30. Πέρας τελετής. Δεξίωση στο Πνευματικό Κέντρο του Συλλόγου Άνω Δωριτών «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Β. ΠΑΛΛΑΣ».

Σας περιμένουμε όλους εκεί, προκειμένου να εκπληρώσουμε για μια ακόμη φορά το χρέος μας προς τους ηρωικούς προγόνους, σ’ αυτούς που μας ελευθέρωσαν από τον Τουρκικό ζυγό, σ’ αυτούς που μας έκαναν να νοιώθουμε περήφανοι, γιατί αποτελούσαν τον εκλεκτό στρατό του Κολοκοτρώνη.

Όπως γνωρίζετε, μετά το πέρας της εκδήλωσης, θα το γλεντήσουμε Σουλιμοχωρίτικα…

 Ο Δήμος Οιχαλίας
Η Τοπική Κοινότητα Άνω Δωρίου 

Ο Σύλλογος Άνω ΔωριτώνΦωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

Φωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

Ο Μακεδονομάχος – Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος από την Ανδραβίδα. Του Περικλή Δ.Καπετανόπουλου.

Μακεδονομάχος – Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος (κατά κόσμον Χρύσανθος Καπετανόπουλος)

Ενσωματωμένη εικόνα 1Γεννήθηκε το 1868 στην Ανδραβίδα Ηλείας.  Γιος του Διονύσιου Καπετανόπουλου και εγγονός του οπλαρχηγού της Ελληνικής Επαναστάσεως  του 1821, Καπετάν Κωνσταντή Παπαδημητρόπουλου (Ανδραβιδιώτη), μετέπειτα ταγματάρχη του νεοσύστατου ελληνικού στρατού και δημάρχου Μυρτουντίων. Ήταν  απόφοιτος του Ελληνικού Σχολαρχείου.

Του Περικλή Δ.Καπετανόπουλου δημοσιογράφου-ιστορικού.

Εκάρη μοναχός και εμόνασε στην Ιερά Μονή Σκαφιδιάς. Το 1904, αναχώρησε για την Αθήνα προκειμένου να ενταχθεί στο Μακεδονικό Κομιτάτο, από την Ιερά Μονή Μακαριωτίσσης στην Δόμβραινα Βοιωτίας, όπου ηγούμενος ήταν ο συγχωριανός του Διονύσιος Τσιατάς. Από το Μακεδονικό Κομιτάτο,παίρνει οδηγίες και φεύγει για την Μακεδονία. Τομέας δράσης του ο ανατολικός τομέας της λίμνης των Γιαννιτσών και τα χωριά Τσέκρι, Αγιοι Απόστολοι, Ζορμπάς, Κουφάλια, Ράμελ, Μπόζετς, και Τσοχαλάρ. Είναι η περιοχή που δέχεται την μεγαλύτερη πίεση ο ντόπιος πληθυσμός,για την προσχώρησή του στην Εξαρχία,  από τις ένοπλες βουλγαρικές ομάδες. Παρέμεινε στην περιοχή συνολικά  έξη χρόνια. Από το ανθυγιεινό κλίμα του Βάλτου και τις κακουχίες της αντάρτικης ζωής, νόσησε με φυματίωση.

Τα έξη χρόνια που έμεινε στην Μακεδονία,  κατέβηκε μόνο  δυο φορές στην Αθήνα, στο κέντρο του Μακεδονικού Κομιτάτου.

Την δεύτερη φορά, μετέβη και στην γενέτειρά του Ανδραβίδα, αρχές του 1910.

Τα αδέλφια του Κωνσταντίνος, Χαράλαμπος και Λεωνίδας, τον παρακάλεσαν θερμά να μην ξαναφύγει για την Μακεδονία δεδομένης και της καταστάσεως της υγείας της. Στάθηκε όμως αδύνατο να τον μεταπείσουν. Η δραματική εξέλιξη των πραγμάτων στην Μακεδονία επέβαλλε την άμεση αναχώρησή  του για την περιοχή ευθύνης του στα Γιαννιτσά.

 Ας σημειωθεί ότι μετά τον Ιούλιο του 1908, και την ανακήρυξη του νεοτουρκικού συντάγματος, η  ελληνοβουλγαρική σύγκρουση συνεχίστηκε σε όλη την κεντρική Μακεδονία.
Οι βουλγαρικοί πυρήνες άρχισαν να σχηματίζονται πάλι στα χωριά, Πέτροβο, Ζορμπάς, Τσοχαλάρ, Μπόζετς, Δαρίτσι, Άγιοι Απόστολοι και Κουφάλια, τομέα δράσης του Χρυσόστομου. Ζούσε κάτω την διαρκή απειλή κατά της ζωής του. Δεν αποχωρίζεται ποτέ, το πιστόλι του. 

Προσπαθεί με τις Επιτροπές Αμύνης των χωριών να διατηρήσει ανοιχτά τα ελληνικά σχολεία και τις εκκλησίες. Είναι σε επαφή με το Προξενείο Θεσσαλονίκης και τον υπολοχαγό Δημήτριο Κάκαβος (Ζώης). Ο κλοιός όμως στενεύει γύρω από τον ηρωικό καλόγερο. Η βουλγαρική συμμορία  του βοεβόδα Αποστόλ τον έχει στοχοποιήσει.Ο Χρυσόστομος είναι εμπόδιο στα σχέδια τους.
Σε νυχτερινή επιδρομή στο Μπόζετς τον συλλαμβάνουν, μετά από προδοσία βουλγαρίζοντα χωρικού.  Τον οδηγούν στο αρχηγείο τους, στους  Αγίους Αποστόλους, τον βασανίζουν, αλλά δεν παίρνουν λέξη από το στόμα του. Τέλος τον εκτελούν με απαγχονισμό, στον πλάτανο μπροστά από την παλιά εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Ήταν τότε 43 ετών.
Δυο χρόνια αργότερα, στο Α Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, συμπατριώτες του στρατιώτες του 12ου Συντάγματος Πεζικού (όπου υπηρετούσαν οι στρατεύσιμοι Πεζικού από την Ανδραβίδα) πέρασαν με το Τάγμα τους από τους Αγίους Αποστόλους. Οι ντόπιοι χωρικοί τους έδειξαν τον πλάτανο που κρέμασαν τον εθνομάρτυρα Χρυσόστομο, καθώς και την επιγραφή που οι Βούλγαροι κομιτατζήδες του είχαν κρεμάσει το στήθος, με το όνομά του και το «έγκλημα» του, δηλαδή την υπεράσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Γέροντες του χωριού τους είπαν ότι τον έθαψαν πίσω από το ιερό της Εκκλησίας.
Το 1937, το Υπουργείο Στρατιωτικών, τον αναφέρει ως «ομαδάρχη»στην Επετηρίδα των Αγωνιστών του Μακεδονικού Αγώνα.
Ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος είναι ο μοναδικός Μακεδοναμάχος από την Ηλειακή Γη.

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2017, βιβλιοπαρουσίαση στην Καλαμάτα: «Αλήθειες και ψέματα για τον σοσιαλισμό: 4. Για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση».

Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2017, η Τομεακή Επιτροπή Μεσσηνίας του ΚΚΕ και το Τομεακό Συμβούλιο Μεσσηνίας της ΚΝΕ θα πραγματοποιήσουν εκδήλωση – βιβλιοπαρουσίαση της έκδοσης του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ «Αλήθειες και ψέματα για τον σοσιαλισμό: 4. Για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 19:00 στον Πολυχώρο δημιουργίας της ΚΝΕ «ΜΙΚΡΟΒΙΟ-Γιώργος Βουβαλέας» με ομιλήτρια την Τσιουπρά Κωνσταντίνα, επικεφαλή της ιδεολογικής επιτροπής του ΚΣ της ΚΝΕ.Ενσωματωμένη εικόνα 1

“Κάτω η χούντα”. Γιώργος Κηρύκου (1955-1993): Η ιστορία ενός εκ των «άγνωστων» αγωνιστών του Πολυτεχνείου.

Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη.

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκου, καταγόταν από την Ικαρία, ένα από τα 5 παιδιά της οικογένειάς του, και το 1973 ήταν 18 χρονών.Είχε έλθει στην Αθήνα να βρει την τύχη του και δούλευε περιστασιακά οικοδόμος και ελαιοχρωματιστής. Η μεγάλη του αγάπη, όμως, ήταν η μουσική και η κιθάρα. Ερασιτέχνης μουσικός, έφτιαχνε στιχάκια και τα έντυνε με τα ακόρντα της κιθάρας του.

Η φωτογραφία που τον δείχνει ανεβασμένο στην πύλη του Πολυτεχνείου, ανεμίζοντας την ελληνική σημαία και φωνάζοντας συνθήματα “Κάτω η χούντα” και “Επανάσταση λαέ“, είναι πασίγνωστη. Τότε ήταν αρραβωνιασμένος με μια φοιτήτρια.

Μετά τα γεγονότα, συνελήφθη από τα όργανα της χούντας, κρατήθηκε στο Χαϊδάρι και βασανίστηκε. Οι γονείς του είχαν χάσει τα ίχνη του, δεν ήξεραν εάν είναι ζωντανός ή όχι. Τελικά, κατάφερε να επικοινωνήσει με την αρραβωνιαστικιά του μέσω ενός φαντάρου, κι εκείνη έστειλε γράμμα στην Ικαρία για να πει στην οικογένεια ότι είναι ζωντανός.

Αργότερα μπαρκάρισε στα καράβια, ξαναγύρισε γιατί ήταν “παράνομος”, πήγε στην Αμερική, παντρεύτηκε, έκανε έναν γιο, και δούλευε μουσικός στην Αστόρια. Χώρισε, γύρισε στην Ικαρία στην μάνα του και στις αδελφές του, έκανε έναν δεύτερο γάμο, και έκανε μαθήματα κιθάρας σε παιδιά. Το παρατσούκλι του ήταν “Αλμπάνο“

Το καλοκαίρι του 1993, με τις φοβερές πυρκαγιές στο νησί που κόστισαν 13 νεκρούς, σε ηλικία 38 ετών, μαζί με δυο φίλους του, βοηθούσε να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Οταν άκουσε για 4 γέροντες εγκλωβισμένους που κινδύνευε η ζωή τους, πήγε εκεί. Προσπάθησε να σώσει μια γριούλα από την φωτιά, την πήρε στην πλάτη του για να την μεταφέρει, όμως ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση και η φωτιά γύρισε. Εγκλωβίστηκαν όλοι εκεί, κι εκεί έχασε τη ζωή του.

Αυτή ήταν, εν συντομία, η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου. Αλλά δεν είναι η ιστορία του Γιώργου Κηρύκου μόνο. Είναι και η ιστορία των χιλιάδων άγνωστων “ανώνυμων” ανιδιοτελών αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που ποτέ δεν ζήτησαν τίποτε και ποτέ δεν εξαργύρωσαν εκείνους τους αγώνες.

https://left.gr/news/giorgos-kirykoy-1955-1993-i-istoria-enos-ek-ton-agnoston-agoniston-toy-polytehneioy