Και εκεί βρίσκεται η μαγεία του ήλιου, ορμώντας σε …ερωτικά πλάνα των ανατρεπτικών κινηματογραφιστών.

Drone Boning

Directed by Ghost and Cow

Blink and you may miss anything out of the ordinary in Ghost and Cow’s conceptual, sexual short. And there lies the magic of the subversive filmmakers’ sun-dappled, swooping shots.

«La Divanee»: H Ρόσι ντε Πάλμα στο ντιβάνι

Το «La Divanee» είναι μια μικρού μήκους της Τζέσικα Μιτράνι, βασισμένη στην αληθινή ιστορία της Καταλανής κόμισσας Παλόμπα Ματάς Μούχικα ντε Πουμεράλ και Σαντιάγο, ή οποία στην ηλικία των 18 αποφάσισε να ξαπλώσει σε ένα ανάκλιντρο και να μην σηκωθεί ποτέ από εκεί.

Η Φατίμα Αζάρα υποδύεται την κόμισσα που έμεινε στο ντιβάνι της για χρόνια έγραψε εκεί εφτά βιβλία και γέννησε ένα παιδί και η Ρόσι ντε Πάλμα αφηγείται την ιστορία της (που μπορεί να μην είναι και αληθινή), με την υπέροχη φωνή της και μια ακόμη πιο υπέροχη προφορά στα αγγλικά.

Το φιλμ γυρισμένο το 2014 έκανε την διαδικτυακή πρεμιέρα του στο nowness και μπορείτε να το δείτε ολόκληρο πιο κάτω.

https://www.nowness.com/story/la-divanee-rossy-de-palma-jessica-mitriani

H ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ …ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΜΑΚΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΕΙΧΝΩ …ΑΚΡΩΣ ΕΡΩΤΙΚΟ. ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΤΟ.

Την έλεγαν  Άννα, ότι πιο ερωτικό πέρασε από την ζωή μου -με μια εξαίρεση αργότερα-. Η πρώτη μου νιότη και ήμουν τρελά ερωτευμένος  και με …άλλη γυναίκα. Διαφορετικά πρόσωπα.  Μου μίλαγε Γαλλικά …όλες τις ώρες και με …έστελνε. Σπούδαζε Γαλλική φιλολογία και μετά έφυγε για το Παρίσι. Την ψάχνω -όχι για ερωτικούς λόγους- αλλά δεν την βρίσκω …ούτε στο …Facebook, ποιος ξέρει; Εύχομαι να περνάει καλά και να είναι ευτυχισμένη. Για όλες τις γυναίκες της ζωής μου αυτό εύχομαι.

And now for something explosive. And also tender, and thought-provoking. Fleur & Manu’s latest video, for the Sydney trio Movement’s track Ivory, is a frank exploration of sexual intimacy between a young couple. It’s all about sex – but it’s also about love.

A young couple, nude, recline on a bed, and then they begin to perform sex. It is real and natural, but then it becomes frozen, abstracted – literally framed – where both parties view themselves from without,and then becomes lost in surrealism.

This is brave work – and frankly, very French – with courageous performances from the boy and girl. Maybe it will be the most controversial of the year so far – for all the right reasons.

Σάββατο βράδυ σήμερα, όλα επιτρέπονται. Το είχα ετοιμάσει για …κέρασμα του Αγίου Δημητρίου, αλλά …κώλωσα. Ας όψονται οι απόγονοι του …Αβραάμ.

Έρως & Άδωνις: Η ανδρική μορφή στην Ιστορία της Τέχνης.

http://issuu.com/boxartist/docs/erosandadonissmall_watermarked

(Η μετάφραση έγινε από το google. Aν θέλεις να διαβάσεις το βιβλίο,έμπα στον πιο πάνω σύνδεσμο και πάτησε για μεγέθυνση τα δυο αντικριστά λοξά βελάκια, κάτω δεξιά)

Έρως & Άδωνις: Η ανδρική μορφή στην Ιστορία της Τέχνης. Μια συλλογή από άρθρα από την τέχνη του ανθρώπου »από Grady Harp- Η τέχνη της ανδρικής μορφής

έρως

Άρπα, Grady (εκδότης και συγγραφέας), ο Πέτρος και ο Edward Dobson Moran. «Έρως & Άδωνις: Η ανδρική μορφή στην Ιστορία της Τέχνης? Μια συλλογή από άρθρα από την τέχνη του Μαν «, CreateSpace, 2013.

Η Τέχνη της ανδρικής μορφής

Amos Lassen

Μου αρέσει που η ανδρική μορφή γράφεται για άλλη μια φορά, αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του μήνα που ασχολείται με αυτό. Έτσι, συχνά, τέχνη κυριαρχείται από τη γυναικεία φιγούρα, αλλά ξέρουμε ότι δεν ήταν πάντα έτσι και αυτό το βιβλίο μας δείχνει ακριβώς αυτό.Φέρνοντας τον Έρωτα (ο θεός του σαρκικού έρωτα) και Άδωνις (ο θεός της αρσενικής ομορφιάς) μαζί δίνει μια ματιά σε ομοφυλοφιλική ερωτική τέχνη. Τώρα πρέπει να καταλάβουμε ότι homoeroticism δεν είναι πάντα οι ομοφυλόφιλοι και οι δύο άνδρες και γυναίκες, ευθεία και οι ομοφυλόφιλοι, είναι περίεργοι για τα σώματα των άλλων και πώς να μετρήσει μέχρι. Στον κόσμο της τέχνης (η οποία περιλαμβάνει ζωγραφική, γλυπτική, ψηφιακές εικόνες και φωτογραφία), η ανδρική μορφή κλασικά απεικονίζεται με ό, τι ευχαριστεί τόσο το σώμα όσο και το μυαλό-άνθρωπος, όπως ο ίδιος θέλει να είναι και δεν ήταν μέχρι αρκετά πρόσφατη που βλέπουμε τον άνθρωπο ως που πραγματικά είναι. Ο ερωτισμός ήταν πάντα μέρος της ζωής γι ‘αυτό είναι και εδώ. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο ερωτισμός και αυτό είναι που κάνει τόσο καλά εδώ Γκρέιντι άρπα.Κοιτάζοντας την ανδρική μορφή στην τέχνη μας διδάσκει πολλά για τη φύση της αρρενωπότητας και τι σημαίνει πραγματικά να είναι ένας άνθρωπος. Άρπα δεν ασχολείται μόνο με την τέχνη στο γράψιμό του, αλλά και με την ιστορική περίοδο κατά την οποία δημιουργήθηκε η τέχνη. Μαθαίνουμε της ομορφιάς και της ιστορίας συγχρόνως στη γλώσσα που είναι εύκολο να διαβάσει, όπως μας λέει τόσα πολλά.

Το βιβλίο είναι όμορφα οπτικά και τα δοκίμια είναι όλοι άριστοι. Θα πάρετε μια νέα ματιά στην τέχνη της ανδρικής μορφής.

Οι καλλιτέχνες που εκπροσωπούνται εδώ «είναι Agnolo Bronzino (1503 – 1572), Γκουίντο Ρένι (1575 – 1642), Jacques-Louis David (1748 – 1825), William Blake (1757 – 1827, ο Jean-Hippolyte Flandrin (1809 – 1864), Jean -Léon Ζερόμ (1824 – 1904), Θωμάς Eakins (1844 – 1916, Eugène Jansson (1862 – 1915), Shozo Ναγκάνο (1928 – 2007), ο Κορνήλιος McCarthy (1935 – 2009) και Wade Reynolds (1929 – 2011. Αντιπροσωπεύουν τέχνης από τον 17ο έως τον 21ο αιώνα και το καθένα είναι αξιοσημείωτη, όχι μόνο για τη σημασία τους στην ιστορία, αλλά και για την γιορτή τους για την ανδρική μορφή «. Επίσης, περιλαμβάνονται οι« έρευνες της ελληνικής και ρωμαϊκής γλυπτικής, η επιρροή της Ανατολής για Occidental Τέχνης, και άρθρα σχετικά με τις χρήσεις των εικόνων του Ίκαρου, ο Γανυμήδης, ο Απόλλωνας, ο Ηρακλής και ο Άγιος Σεβαστιανός σε όλες τις εποχές μέχρι τη σύγχρονη εποχή «. Αν κάποια από αυτά τα ονόματα ακούγονται άγνωστη σε εσάς, που θα αλλάξει μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου.

http://reviewsbyamoslassen.com/?p=21100

Άδωνις μυθολογείται ότι ήταν ένας ωραίος νέος, αγαπημένος της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη, «τιμωρώντας» τη Σμύρνα ήMύρρα (μετέπειτα μητέρα του Αδώνιδος), την έκανε να νιώσει μεγάλο έρωτα για τον Kινύρα, τον οποίο και παραπλάνησε, προκειμένου να ικανοποιήσει τον έρωτά της. Καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Άδωνις, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος από τη νηπιακή του ακόμα ηλικία. Η θεά τον έκρυψε μέσα σε μία λάρνακα (κιβώτιο) (σημείωση: στην Κύπρο υπάρχει η πόλη Λάρνακα), που την έδωσε στην Περσεφόνη προς φύλαξη. Σε άλλη εκδοχή του μύθου μητέρα του ήταν η Μεθάρμηκαι αδέλφια του ο Οξύπορος, η Ορσεδίκη, η Λαογόρη και η Βραισία[1].

Ωστόσο, άλλη εκδοχή του μύθου, μας λέει ότι ο Kινύρας ήταν πατέρας της Σμύρνας. Όταν ανακάλυψε ότι παραπλανήθηκε και έσμιξε με την κόρη του, γεμάτος οργή και αποτροπιασμό την κυνήγησε για να τη σκοτώσει. Η Σμύρνα κατάφερε να ξεφύγει και έτρεξε προς τα βουνά. Εκείνος την πρόλαβε, σήκωσε το σπαθί του και ήταν έτοιμος να της πάρει το κεφάλι, αλλά η Αφροδίτη, παρεμβαίνοντας, πρόλαβε και μεταμόρφωσε τη Σμύρνα στο ομώνυμο φυτό. Καθώς το σπαθί συνέχισε την πορεία του και έκοψε την ήδη μεταμορφωθείσα σε φυτό Σμύρνα, ξεπετάχτηκε από τον κορμό της ο Άδωνις. Τον πήρε τότε η θεά και τον παρέδωσε στην Περσεφόνη μέσα σε μία λάρνακα, όπως προαναφέρθηκε. Όταν η Περσεφόνη άνοιξε το κιβώτιο και αντίκρισε την ομορφιά του μωρού, αποφάσισε μυστικά να μην επιστρέψει ξανά τον Άδωνη. Έτσι, όταν εκείνος μεγάλωσε, αρνήθηκε να τον παραδώσει στην Αφροδίτη. Η τελευταία κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο, όπου έμενε η Περσεφόνη μαζί με τον Άδη, για να λυτρώσει τον αγαπημένο της από την κυριαρχία του θανάτου.

Η θεϊκή «διαμάχη» που προέκυψε μεταξύ της θεάς του Έρωτα και της θεάς του Θανάτου, ρυθμίστηκε από τον Δία ως εξής: Ο Άδωνις να μένει το ένα τρίτο του χρόνου στον Κάτω Κόσμο με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου να μένει στον Επάνω Κόσμο με την Αφροδίτη, και το απομένον τρίτο, όπου διάλεγε εκείνος. Η Αφροδίτη χρησιμοποιώντας τη μαγική της ζώνη στην οποία δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί, κατάφερε να της αφιερώσει την επιλογή του.

Έτσι, ο Άδωνις περνούσε τα δύο τρίτα του χρόνου με την Αφροδίτη και το ένα τρίτο με την Περσεφόνη. Τελικά, μετά από χρόνια, ο ωραίος νέος σκοτώθηκε στη διάρκεια ενός κυνηγιού από έναν κάπρο. Η Αφροδίτη θρήνησε πικρά τον αγαπημένο της. Από το αίμα του Αδώνιδος πρόβαλαν για πρώτη φορά από το χώμα τα κόκκινα ρόδα – τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της θεάς φύτρωσαν οι ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρακάλεσε την Περσεφόνη να αφήνει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη. Η Περσεφόνη δέχθηκε, και ο Άδωνις ανεβαίνει στη γη και μένει έξι μήνες με την Αφροδίτη, ενώ τους υπόλοιπους έξι μήνες μένει με την Περσεφόνη.

15 κλασικά έργα τέχνης που είναι πολύ πιο ερωτικά από όσο θυμάστε – Μέρος 2ο

 | 

Πριν από λίγες μέρες είχαμε θαυμάσει το πρώτο μέρος του αφιερώματος στην ερωτική κλασική τέχνη, με επτά θρυλικούς πίνακες απερίγραπτου αισθησιασμού, υπονοούμενων και, φυσικά, σεξουαλικότητας.

Σήμερα ήρθε η ώρα να δούμε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος, που κλείνει με το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα κλασικής τέχνης που δε φοβήθηκε την ερωτική πλευρά της.

  • Miyagawa Isshō, «Spring Pastimes»

    Δημιουργημένο το 1750, αυτό το έργο απεικονίζει την κρυφή συνάντηση δύο ανδρών -ο ένας φαίνεται να είναι σαμουράι και ο άλλος ηθοποιός του θεάτρου kabuki, με το δεύτερο να έχει πάρει τον σεξουαλικό ρόλο της γυναίκας.

  • Édouard Manet, «Olympia»

    Σας θυμίζει κάτι; Ο πίνακας του 1863 του Μανέ είναι βασισμένος στην «Αφροδίτη» του Τιτσιάνο και την «Γυμνή Μάχα» του Γκόγια. Σύμφωνα με καταγραφές του συγγραφέα Antonin Proust, ο πίνακας αυτός της ιερόδουλης ήταν τόσο σκανδαλώδης που «οι προφυλάξεις που έλαβε η διοίκηση (του μουσείου) ήταν το μόνο που τον έσωσε από την καταστροφή», όταν έκανε πρεμιέρα στην έκθεση.

  • Jean-Honoré Fragonard, «The Swing»

    Αυτό το ροκοκό αριστούργημα του 1767 είναι γεμάτο με συμβολισμούς, το σύνολο των οποίων επικεντρώνεται στην εξωσυζυγική σχέση μιας νεαρής γυναίκας. Βλέπετε τον άντρα που κρύβεται στους θάμνους στην αριστερή πλευρά του καμβά; Όχι μόνο βρίσκεται στο σημείο που θα πέσει -σκόπιμα- το παπούτσι, αλλά ταυτόχρονα έχει μια αποκαλυπτική θέα μέσα στο φόρεμα της γυναίκας. Ερωτικό; Ίσως. Ενοχλητικά ανατριχιαστικό υπονοούμενο του 18ου αιώνα; Σίγουρα.

  • Pablo Picasso, «Les Demoiselles d’Avignon (The Young Ladies of Avignon)»

    Το διάσημο πριμιτιβιστικό έργο του Πικάσο απεικονίζει πέντε γυμνές πόρνες που, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, φέρεται να είναι από έναν οίκο ανοχής στη Βαρκελώνη. Οι αντισυμβατικές γυναικείες μορφές τους και τα αμείλικτα βλέμματά τους, κάνουν αυτό τον πίνακα μια πρώτο-κυβιστική εκδοχή της ερωτικής τέχνης.

  • Egon Schiele, «Friendship»

    Παρά τον τίτλο του, υπάρχει μια υποβόσκουσα αίσθηση σεξουαλικότητας σε αυτό το έργο του Schiele, που απεικονίζει δύο γυμνά άτομα να αγκαλιάζονται, χρησιμοποιώντας τις χαρακτηριστικές στρεβλές γραμμές και μορφές του σπουδαίου Αυστριακού ζωγράφου.

  • Diego Velázquez, «Rokeby Venus»

    Ο πίνακας αυτός του Βελάσκεθ δείχνει μια γυναίκα να αντλεί ευχαρίστηση από την εικόνα του δικού της γυμνού εαυτού. Για ένα έργο που δημιουργήθηκε μεταξύ 1647 και 1651 -δηλαδή μια χρονική περίοδο που χαρακτηριζόταν από την περιφρόνηση του ισπανικού κοινού απέναντι στα γυμνά σώματα στην τέχνη- ο πίνακας αυτός κατατάσσεται στην «πρόστυχη» πλευρά της τότε κοινωνίας. (Σε περίπτωση που αναρωτιέστε: Ο Τιτσιάνο και ο Ρούμπενς έκαναν, επίσης, τις δικές τους εκδοχές της Αφροδίτης που κοιτάζεται στον καθρέφτη).

  • Gustave Courbet, «L’Origine du monde (The Origin of the World)»

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην αμερικάνικη Huffington Post και έχει μεταφραστεί από τα αγγλικά.

Drool: End Girl. Σκηνοθεσία: Cara Stricker & Τζίνα Gammell. Ένα όμορφο …τολμηρό βίντεο κλιπ.

Drool: End Girl

Directed by Cara Stricker and Gina Gammell

The languid and preposterously good-looking video to “End Girl” by duo Drool – Cara Stricker and musician John Kirby (who has worked with Dev Hynes’s Blood Orange and Sebastian Tellier) – mines glamorous indifference so hard that it’s borderline parodic. Essentially it’s the sort of party you’d be secretly chuffed to be invited to, but which you’d leave after a half hour because there’s no conversation and everyone appears to be on ketamine.