Αρχείο κατηγορίας ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

«Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν» Από το Νηπιαγωγείο της Γελαστής Πολιτείας στην Κυπαρισσία.

«Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν» από τη Γελαστή Πολιτεία στην Κυπαρισσία.

Στις αρχές Ιουλίου έγινε στην αίθουσα «Αλέκος Παπαδόπουλος» θεατρική παρουσίαση του πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο «Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν», πάνω στο οποίο εργάστηκαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Νηπιαγωγείου της Γελαστής Πολιτείας, με την καθοδήγηση της νηπιαγωγού Ιωάννας Αναστασοπούλου, καθώς και τη γενική επίβλεψη της κας Γιώτας και της κας Χριστίνας Σταματογιαννοπούλου σε συνεργασία με την Ελληνική Επιτροπή Νέων του CIOFF®, (Διεθνές Συμβούλιο των Διοργανωτών Εκδηλώσεων Λαϊκού Πολιτισμού και Παραδοσιακών Τεχνών), διαπιστευμένου επίσημου εταίρου της Unesco για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.
Τα τρέχοντα θέματα των δράσεων που απασχολούν την Επιτροπή Νέων του CIOFF® παγκοσμίως, όπως καθορίστηκαν στο τελευταίο Παγκόσμιο Συνέδριο Νέων, είναι τα: “Playing together”, όπου παρουσιάζονται παραδοσιακά παιχνίδια, “Traditional trades”, με παρουσίαση παραδοσιακών επαγγελμάτων που χάνονται και “Myths and Legends”, παραδοσιακοί μύθοι και θρύλοι.
Οι δράσεις αυτές απευθύνονται σε νέους και παιδιά σε όλο τον κόσμο, μέσα από συνεργασίες που πραγματοποιούν με διάφορους συλλόγους, ομάδες, σχολεία, φορείς, φεστιβάλ κ.ά. Σκοπό, δε, έχουν οι νέοι και τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους και να αποκομίσουν τα οφέλη που έχει η ενασχόληση με τέτοια προγράμματα, όπου αναδεικνύεται η συνεργασία, ο εθελοντισμός, η προσφορά και η συμμετοχή σε ήθη και έθιμα του τόπου.
Όσο για τη θεματική του προγράμματος με το οποίο ασχολήθηκαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου της Γελαστής Πολιτείας, ταυτίζεται με το διεθνές πρόγραμμα δράσεων “Traditional Trades”, το οποίο εκπονείται σε όλο τον κόσμο. Σκοπός του είναι να φέρει κοντά τα παιδιά και τους νέους στα παραδοσιακά επαγγέλματα του τόπου τους, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί ή ασκούνται από λίγους ή εξελίχτηκαν και προσαρμόστηκαν στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής.
Τα επαγγέλματα που παρουσιάστηκαν είναι τα εξής: Νερουλάς, Γανωματής, Μοδίστρα, Καρεκλάς, Πλύστρα, Παγωτατζής, Καραμελάς, Υφάντρια, Πλέκτρια, Λατερνατζής, Φωτογράφος, Λούστρος, Ντελάλης κ.ά.
Σύντομη αναφορά στο CIOFF® έκανε η κα Δρούλια Κατερίνα, φιλόλογος και μέλος του Ελληνικού Εθνικού Τμήματος, η οποία διάβασε και το μήνυμα του προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής Νέων του CIOFF®, Κωνσταντίνου Ιωαννίδη.
Τη δράση της Ελληνικής Επιτροπής Νέων του CIOFF® στην Ελλάδα παρουσίασαν η Σωτηρία Καράμπελα και η Θεοδώρα Παναγιωτοπούλου, μέλη της ομάδας Νέων της Ελληνικής Επιτροπής του CIOFF® που έχει δημιουργηθεί και στην Κυπαρισσία.
Η εν λόγω συνεργασία θα έχει ως αποτέλεσμα να γίνει γνωστή η πολιτιστική δράση της Γελαστής Πολιτείας διεθνώς, μέσω του δικτύου ενημέρωσης που ο CIOFF® Youth έχει, με αναρτήσεις στην επίσημη σελίδα του (www.cioffyouth.org) αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Οργανισμού.
Επίσης, ο CIOFF® Youth εκδίδει ανά τακτά χρονικά διαστήματα περιοδικό με τις δράσεις των Επιτροπών του. Το σύνολο της εργασίας των μαθητών θα αποτελέσει σημαντική προσφορά για άρθρα με ελληνικά παραδοσιακά επαγγέλματα.
Advertisements

«Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich.

Θράσος Αβραάμ

Φωτογραφία του Θράσος Αβραάμ.

Μια σημαντική ημέρα μνήμης αλλά και παράλληλα υπενθύμισης των φρικών εγκλημάτων που διέπραξαν οι ναζί στις χώρες της Ευρώπης είναι η σημερινή. Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Την επομένη 3 Ιουλίου, τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές μετά την κηδεία του Heydrich μπήκαν οι ναζί στρατιώτες στο χωριό Lidice. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε. Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.
203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.
Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σ ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του.
Μετά από χρόνια, 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, στήθηκαν εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής και του γεγονότος ότι ναζισμός δεν είναι ακόμα μια ιδεολογία είναι έγκλημα.
Ο επιζών του Ολοκαυτώματος Ελί Βιζέλ είχε γράψει «Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Ιδίως τώρα που στη χώρα μας μια συμμορία νοσταλγών του Χίτλερ παρουσιάζεται με το προσωπείο του «εθνικιστή» και «πατριώτη» προσπαθώντας να κρύψει την εγκληματική της φύση. Η υποκρισία και η ψευτιά τους περισσεύει όταν από τη μια τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο και τιμούν δήθεν την ελληνική σημαία, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια, ενώ από την άλλη ορκίζονται πίστη στη σημαία του Γ΄Ράιχ γιατί μοναδική «πατρίδα» τους είναι η σβάστικα.
Ποτέ ξανά φασισμός!

7μο Δημοτικό Σχολείο Kαλαμάτας, σχολείο ένταξης αλλά μη προσβάσιμο …για τον Παναγιώτη …Δικαίωμα πρόσβασης σε όλους

Ο χρήστης Καλαμάτα2030 πρόσθεσε 9 νέες φωτογραφίες.

για τον Παναγιώτη
Δικαίωμα πρόσβασης σε όλους

Για έξι χρόνια ο Παναγιώτης χρειαζόταν την βοήθεια του μπαμπά του για να μετακινηθεί μέσα στους χώρους του σχολείου του και για να παρακολουθήσει ειδικά μαθήματα στους ορόφους του. Για έξι χρόνια εξαρτιόταν από τους ώμους των γονιών του σε ένα εχθρικό, εμποδιζόμενο περιβάλλον.

Το 7ο Δημοτικό Σχολείο, σχολείο ένταξης αλλά μη προσβάσιμο, δεν έτυχε της αντιμετώπισης που του έπρεπε από τους αρμόδιους φορείς για την βελτίωση της προσβασιμότητάς του και της ανάλογης αντιμετώπισης από τις εκκλήσεις των γονιών του.Φωτογραφία του χρήστη Καλαμάτα2030.

Όταν μάθαμε για τον αγώνα του Παναγιώτη και είδαμε τις συγκλονιστικές φωτογραφίες, προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε και με την συμμετοχή του πρωταθλητή – εκπροσώπου μας Γιώργου Λαζαρίδη Giorgos Lazaridis, να ευαισθητοποιήσουμε τα παιδιά, μελλοντικούς πολίτες, να απαιτήσουν ένα οικιστικό περιβάλλον που να δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους και ίσες δυνατότητες για όλους – να φανταστούν και να δημιουργήσουν μια πλήρως προσβάσιμη πόλη.Φωτογραφία του χρήστη Καλαμάτα2030.

Χάρη στην πρωτοβουλία του πολύ δραστήριου Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 7ου Δημοτικού Σχολείου, του Διευθυντή του Σχολείου και του Διδακτικού προσωπικού παραδώσαμε σήμερα εκ μέρους του Καλαμάτα 2030 τον πλήρη φάκελο Μελετών στον πρόεδρο της ΔΕΥΑΚ και εκπρόσωπο του Δήμου κ. Δημήτρη Βεργόπουλο Dimitris Vergopoulos, με την ελπίδα το συντομότερο δυνατόν να υλοποιηθούν οι αναγκαίες παρεμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα παραδόθηκαν αφιλοκερδώς και εθελοντικά οι μελέτες Αναβάθμισης Υποδομών από τον αρχ. μηχ. Κώστα Μαστραγγελόπουλο Kostas Mastraggelopoulos, Ανελκυστήρα ΑμεΑ από την πολ. μηχ. Αντωνία Παπαλάμπρου-Στεφάνου Tonia Papalamprou, Πυροπροστασίας από τον ηλ. μηχ. Ηλία Τσουμελέα και Προσβασιμότητας από την αρχ. μηχ. Αντονία Κουζή Tonia Kouzi και τον πολ. μηχ. Βασίλη Παπαευσταθίου Vassilis Papaefstathiou

Ο πρωταθλητής μας Γιώργος Λαζαρίδης γνώρισε τα παιδιά του σχολείου και τον Παναγιώτη, του δώρισε την φανέλα της Εθνικής Ομάδας, και έπαιξε αγώνα επίδειξης τέννις με μικρούς μαθητές. Κυρίως, μίλησε παρέα με τον δικηγόρο Γιώργο Μακρή Γεωργιος Μακρής, εκ μέρους του Καλαμάτα 2030, στα παιδιά για την ανάγκη να ξεπερνούν όσα εμπόδια συναντούν μπροστά τους, για το ότι δεν υπάρχει «δεν γίνεται», αλλά με δύναμη ψυχής και θέλησης, όλα γίνονται.Φωτογραφία του χρήστη Καλαμάτα2030.

Ο αγώνας του Παναγιώτη και των γονιών του, που του χρόνου θα μετακομίσουν σ’ενα γυμνάσιο επίσης, μη προσβάσιμο, σ’ένα χώρο επίσης με προβλήματα μετακίνησης εμποδιζόμενων ατόμων, ας αποτελέσει πρότυπο έμπνευσης και αφορμή για να αναβαθμιστούν σιγά σιγά όλες οι κτηριακές υποδομές των σχολείων της πόλης μας.

Φωτογραφία του χρήστη Καλαμάτα2030.

«Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία», στο Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας.

ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ: ΜΙΑ ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Μπήκαμε στο Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας του Λυκείου των Ελληνίδων και ξεναγηθήκαμε στη νέα έκθεση «Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία»

Πίσω από τη βαριά πόρτα του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας του Λυκείου των Ελληνίδων, στην οδό Δημοκρίτου 7, μας περιμένει ένας κόσμος μνήμης, μια επιστροφή στην παιδική ηλικία, σε γεύσεις και ήχους μέσα από την έκθεση που αντλεί τον τίτλο της από το Pilote de guerre του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί «Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία».

Η μουσειολόγος και επιμελήτρια της έκθεσης Τάνια Βελίσκου μάς ξεναγεί σε ένα κόσμο του παρελθόντος που επιμένει να είναι σύγχρονος. Το Μουσείο, από την ίδρυσή του το 1988 έως και σήμερα που κλείνει τα 30 χρόνια λειτουργίας του, διοργανώνει ποικίλες εκθέσεις με στόχο το κοινό να γνωρίζει κάθε φορά ένα τμήμα της πλούσιας ενδυματολογικής συλλογής του.

Χαρακτηριστικές έως τώρα απόπειρες αποτελούν οι εκθέσεις που προσέγγιζαντο ένδυμα ως δηλωτικού της ταυτότητάς ενός τόπου ή μιας εθνοπολιτισμικής ομάδας. Ακόμη, έχουν οργανωθεί εκθέσεις βασισμένες στην τυπολογία των ενδυμάτων, την τελετουργική τους χρήση, αλλά και την αναπαράστασή τους στην τέχνη.

«Η ιδέα να γίνει μία έκθεση για το παιδί ανήκει στην Πρόεδρο του Ελληνικού Τμήματος του Διεθνούς Συμβουλίου των Μουσείων (ICOM) και Επιστημονική Σύμβουλο του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας του Λυκείου των Ελληνίδων, κυρία Τέτη Χατζηνικολάου», μας λέει η Τάνια Βελίσκου. «Στόχος ήταν να παρουσιαστούν αποκτήματα του Μουσείου που αφορούσαν στην παιδική ηλικία, αλλά παρέμεναν στην “αφάνεια”, καθώς στο παρελθόν δεν είχε τύχει μέχρι τώρα να “εξυπηρετούν” τις εκθεσιακές ανάγκες του Μουσείου. Η πρόκληση ήταν μεγάλη όσον αφορά στη μουσειολογική και στη μουσειογραφική προσέγγιση. Η κατά παράταξη παρουσίαση παιδικών ενδυμάτων θα αποτελούσε αποσπασματική ερμηνευτική προσέγγιση. Στόχος αυτή τη φορά υπήρξε η πρόσληψη της πληροφορίας να γίνει με “παιγνιώδη” τρόπο. Έτσι, η έκθεση κινείται γύρω από το παιδί, χρησιμοποιώντας μάλιστα ποικίλους τρόπους: κείμενο, φωτογραφίες, προφορικές μαρτυρίες, αλλά και βίντεο, εικαστικές και ηχητικές εγκαταστάσεις, προσφέροντας πολυαισθητηριακή μουσειακή εμπειρία».

Μια περιήγηση σε μια μαγική έκθεση

 

Στην έκθεση παρουσιάζονται παιδικά ενδύματα και εξαρτήματα,ξεκινώντας από τον 19ο αιώνα φθάνοντας ως τις αρχές του 20ού. Ωστόσο, ο τίτλος της έκθεσης «Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία» προδίδει ότι οι θεματικές της δεν επικεντρώνονται μόνο στο παιδί. Στις περισσότερες αναδρομές στην παιδική ηλικία αναδύεται σχεδόν πάντα κυρίαρχη η εικόνα της μητέρας. Για το λόγο αυτό, στο πρώτο μέρος της έκθεσης παρουσιάζονται ενδύματα και εξαρτήματα της γυναίκας-μητέρας.Τα εκθέματα κουβαλούν στοιχεία με σημειολογική βαρύτητα, καθώς συνδέονται με έθιμα, πρακτικές, δεισιδαιμονίες και μαγγανείες γύρω από την αρρενογονία, την ευγονία,τον τοκετό, καθώς και τη λοχεία.

Για παράδειγμα, ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχει ως φυλαχτό της γέννας ένα ζωνάρι δουλεμένο με την τεχνική «σπρανγκ» από το Κεφαλόβρυσο της Αργολίδας, το οποίο ανήκει στις συλλογές του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος. Σε περιπτώσεις δυστοκίας, έριχναν το ζωνάρι αυτό πάνω στην κοιλιά της γυναίκας για να φύγει το κακό μάτι.Πίστευαν ότι τα δαιμόνια δεν αντέχουν τον ήχο που δημιουργούν τα κρόσσια, όταν η γυναίκα περπατάει, και επίσης, δεν τολμούν να μπουν στο σώμα της, καθώς παγιδεύονται μέσα στις φούντες και στο λαβύρινθο των κόμπων του.

Ένα ακόμη έκθεμα, ένα γυναικείο πουκάμισο από τα περίχωρα της Αττικής, στο οποίο είναι εμφανή τα ίχνη από το μητρικό γάλα, μας δίνει την αφορμή να γνωρίσουμε τον ρόλο της τροφού στην Ελλάδα. Είναι πιθανό άλλωστε να ανήκε σε κάποια παραμάνα.

Πολλές γυναίκες της αστικής τάξης,προκειμένου να διατηρήσουν το σώμα τους σε καλή κατάσταση, ανέθεταν το έργο του θηλασμού των παιδιών τους σε θηλάστριες. Ιδανικές τροφούς θεωρούσαν όσες κατάγονταν από τα νησιά των Κυκλάδων και τα περίχωρα των Αθηνών, από όπου και προέρχεται το συγκεκριμένο πουκάμισο.

 

Στην τελευταία ενότητα παιχνίδια ταυτισμένα με την παιδική ηλικία εμφανίζονται ως συλλεκτικά αντικείμενα. Πρόκειται για κούκλες ντυμένες με τοπικές ενδυμασίες που όμως έχουν αποκτήσει με τον χρόνο μια άλλη διάσταση. Πίσω από αυτές στην πραγματικότητα κρύβονται «παιχνιδίσματα» ενηλίκων.

Συχνά, παιχνίδια των παιδικών χρόνων δίνουν σε ενήλικες το έναυσμα για καλλιτεχνική δημιουργία ή τη συγκρότηση μιας συλλογής. Ξεχωρίζουν οι πορσελάνινες κούκλες ντυμένες με τοπικές ενδυμασίες της βασίλισσας Όλγας,δωρεά στο Λύκειο των Ελληνίδων το 1914. Επίσης, παρουσιάζονται κούκλες Barbie από τις συλλογές του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματοςντυμένες κι αυτές με ελληνικές τοπικές ενδυμασίες που δημιούργησε η Φανής Καζές τη δεκαετία 1960-1970, καθώς και τα PlaymoGreeks του Πέτρου Καμινιώτη.

Τα σύγχρονα εκθέματα και οι δημιουργοί τους

Στοχεύοντας στην πολυεπίπεδηερμηνεία, για πρώτη φορά κλήθηκε μία εικαστικός ως «εντεταλμένος» ερμηνευτής, να ερμηνεύσει δηλαδή με το δικό της «καλλιτεχνικό ιδίωμα»θέματα που δεν έχουν αφήσει υλικά τεκμήρια. Πρόκειται για τη Μαίρη Θηβαίου, Visual Artist, η οποία, μεταξύ άλλων, δημιούργησε μία εικαστική εγκατάσταση με τίτλο «Reciprocal Relationship», εμπνεόμενη από το εθιμικό πλαίσιο που περιέβαλε τις πράξεις υιοθεσίαςκυρίως στη Θράκη, αλλά και σε διάφορα μέρη του ελλαδικού χώρου κατά τον 19ο αι.

Σύμφωνα με μια θρακική παράδοση, η μαία περνούσε το ψυχοπαίδι τρεις φορές μέσα από το πουκάμισο της θετής μητέρας. Το έβαζε από το άνοιγμα του λαιμού και το έβγαζεαπό τα πόδια, παριστάνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι «υποβοηθά» τη φυσική πράξη της γέννησής του. Το πουκάμισο της εγκατάστασης λειτουργεί ως υποκατάστατο του ίδιου του σώματος του θετού γονιού.Εσωτερικά του πουκαμίσου, ένας μηχανισμός, που λειτουργεί ως αναφορά μιας «μαίας», κινεί μια υφασμάτινη ταινία που φέρει ραμμένα στόματα,δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα ραμμένα στόματα ανοιγοκλείνουν, σαν να προσπαθούν να «μιλήσουν» για θέματα που ακόμη και σήμερα κουβεντιάζονται δύσκολα γιατί θεωρούνται ταμπού.

Η μνήμη ως υλικό μιας έκθεσης

«Η έκθεση δανείζεται τον τίτλο της από μία φράση του Αντουάν ντε Σεντ Εξιπερί, παρμένη από το βιβλίο που έγραψε το 1942 με τίτλο Pilote de guerre. Σε ηλικία τότε 40 ετών ο Εξιπερί γράφει: “Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία και επιθυμώ να επιστρέφω σ’ αυτήν”, εξηγώντας ότι τα παιδικά χρόνια επανέρχονται διαρκώς στο μυαλό μας μέσα από τις αναμνήσεις», εξηγεί η Τόνια Βελίσκου. «Εμπνεόμενοι λοιπόν από τα λόγια του, δημιουργήσαμε μια έκθεση με θέμα την παιδική ενδυμασία και ιστορίες-αναμνήσεις γύρω από αυτήν.

Η αφήγηση βασίζεται σε μια φανταστική ιστορία, εμπνευσμένη από την ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar Τα μυαλά που κουβαλάς (Inside/Out, 2015). Κεντρικό πρόσωπο είναι η Μνημοσύνη, η προσωποποίηση της μνήμης του ανθρώπου, η οποία ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι αναζήτησης αναμνήσεων από την παιδική της ηλικία. Στο ταξίδι της αυτό –όπως συμβαίνει στα περισσότερα παραμύθια- η ηρωίδα περνά δοκιμασίες και συναντά «εχθρούς». Στην προσπάθεια  της να «αποδράσει» από τη λήθη έχει πλάι της μαγικούς βοηθούς και μαγικά μέσα. Τους “αντιήρωες” στην ιστορία μας εκπροσωπούν η Ξεχασιά, ο Χρόνος, το Φερμουάρ – που προσπαθεί να τις κλείσει το στόμα και να αποσιωπήσει όλες τις αναμνήσεις-, ο Σκόρος και ο Λεκές,ενώ σύμμαχοι της Μνημοσύνης είναι η Ίαση, γιατρός στο επάγγελμα, ειδική να ανασύρει ιστορίες ζωής, βιώματα και η Μούσα, που εργάζεται στο Μουσείο και έχει ως αποστολή να διατηρεί ζωντανές τις αναμνήσεις των ανθρώπων.

Η φανταστική ιστορία λειτουργεί ως πλατφόρμα πάνω στην οποία αναπτύσσεταιη αφήγηση της έκθεσης. Ενδύματα, φωτογραφίες και παιχνίδια, μαζί με εικόνες και ήχους, ανατροφοδοτούν τη μνήμη της ηρωίδας, ενώ, παράλληλα, δημιουργούν σημεία εκκίνησης για προσωπικές αναμνήσεις που αναφέρονται στην παιδική ηλικία. Με αυτό το σκεπτικό η αφήγηση κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και στα τεκμήρια με τέτοιο τρόπο ώστε το ένα να υπερκαλύπτει το άλλο.

Για παράδειγμα, ο προθάλαμος του Μουσείου έχει μετατραπεί σε ένα “δωμάτιο ανάκλησης αναμνήσεων” από την παιδική ηλικία της Μνημοσύνης, όπου ο χρόνος κυλάει προς τα πίσω. Γενικά η αφήγηση αφορμάται από μικρές ιστορίεςσχετικές με τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού από τη στιγμή της γέννησής του – όπως το φαγητό, ο ύπνος, το λούσιμό του και το παιχνίδι- και καταλήγει στα αντικείμενα, αντιπροσωπευτικά των παραπάνω αναγκών».

Info έκθεσης:

Κατάγομαι από την παιδική μου ηλικία | Δεκέμβριος 2017 – Μάιος 2019, Δευτέρα-Παρασκευή: 10.00-14.00 | Μουσείο Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας (Δημοκρίτου 7, Κολωνάκι)

Η υποδειγματική Συνεστίαση του « Συλλόγου των Κοπανακαίων». Υπέροχες στιγμές από την Εκδήλωση. Ρεπορτάζ Δημήτρης Μητρόπουλος. Οι φωτογραφίες από τον σύλλογο.

Σε μια άριστη και ζεστή ατμόσφαιρα με περίσσιο κέφι και αρκετές γαστρονομικές γεύσεις και με τη συμμετοχή συγχωριανών και φίλων, ο Σύλλογος μας πραγματοποίησε την Κυριακή 18 Μαρτίου 2018 στο μεζεδοπωλείο <<ο Τέντζερης και ….το Καπάκι>> ανοιξιάτικη συνεστίαση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο ευχαριστεί όλους όσους συμμετείχαν στην παραπάνω εκδήλωση που με τη δυναμική τους παρουσία έδειξαν για μια ακόμα φορά την αγάπη τους για το Σύλλογο.

Ελπίζουμε η συμμετοχή τους να πλαισιώνει πάντοτε τις εκδηλώσεις μας.

Για το Δ.Σ.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος                              Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου

Πρόεδρος                                                          Γεν. Γραμματέας

Ο χρήστης Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων κοινοποίησε το άλμπουμ του — υπέροχα.

Υπέροχες στιγμές από την Εκδήλωση του Συλλόγου.🙂🙂🙂

Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Φωτογραφία του χρήστη Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων.
Για να δείτε και τις υπόλοιπες …μπείτε εδώ:
Ο χρήστης Σύλλογος των απανταχού Κοπανακαίων πρόσθεσε 47 νέες φωτογραφίες από 18 Μαρτίου στο άλμπουμ: Ανοιξιάτικη Εκδήλωση — με το χρήστη Γιάννης Ρούσσης και 4 ακόμη στην τοποθεσία Ο Τέντζερης και το Καπάκι.

Η υποδειγματική Συνεστίαση του « Συλλόγου των Κοπανακαίων».

Άλλη μία συντονισμένη και με επιμέλεια οργανωμένη εκδήλωση συνάντησης – Συνεστίασης – ,με τη συμμετοχή  πολλών μελών και φίλων του Συλλόγου που διαμένουν στην Αθήνα , πραγματοποίησε ο «Σύλλογος των Κοπανακαίων» το μεσημέρι της Κυριακής (18-03 -2018) ,στη Ταβέρνα «Ο Τέντζερης και το Καπάκι»,στο Περιστέρι (Μπουρνάζι) Αττικής.

Η κατάμεστη  Αίθουσα και η καλή διάθεση όλων των παρευρισκομένων, με τη συνοδεία ποτών και παραδοσιακών εδεσμάτων. ενισχυμένηενισχυμένη με τους ήχους ζωντανής Μουσικής και τραγουδιών της Δημοτικής μας Παράδοσης, δημιούργησε τη κατάλληλη διασκεδαστική ατμόσφαιρα και το κέφι αφού γιά όλες τις λεπτομέρειες είχαν μεριμνήσει τα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, με την αστείρευτη διάθεση προσφοράς, και την τρυφερή εκφραστική τους ματιά ,κερδίζοντας τη συμπάθεια και εκτίμηση όλων.

Το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Γιάννης Ρούσης, καλοσώρισε όλους και ανακοίνωσε το λεπτομερές πρόγραμμα και ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γρηγόρης Ηλιόπουλος, με το μόνιμο φωτεινό χαμόγελό του, την περίσσια ευφρόσυνη διάθεση και το λεπτό χιούμορ του, ευχαρίστησε για την ανταπόκριση στη πρόσκληση, ώστε να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση με μεγάλη επιτυχία, τονίζοντας, ότι μέσα σε τρία χρόνια έχουν αυξηθεί τα μέλη του Συλλόγου και αυτό τους δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση ,για να συνεχίζουν πολλές δραστηριότητες.

Χαιρετισμό απηύθυνε και ο Δήμαρχος Περιστερίου Ανδρέας Παταχουρίδης όπου στη περιοχή του Δήμου του τόνισε ,διαμένουν πολλοί Κοπανακαίοι.

Με τους ομοτράπεζους ,αγαπητούς πατριώτες  και εκλεκτούς φίλους ,χαρήκαμε που ξαναζωντανέψαμε τις παιδικές μαθητικές μας αναμνήσεις  ενός βιωμένου χρόνου και αισθανθήκαμε την εύκολη διέγερση ψυχικών δονήσεων, περιτριγυρισμένοι από ζεστασιά και συμπάθεια, βλέποντας όλοι να συζητούν σοβαρά, να γελάνε,να κρατάνε το ποτό τους,για να τσουγκρίσουν.

Στο ποιητικό λόγο του Κωνσταντίνου Καβάφη ,η φυγή στο παρελθόν,ικανοποιεί την ανάγκη  της μη επιθυμητής πραγματικότητας,μέσα από τα αρχέτυπα της φύσης και της αρμονικής συμβίωσης . Γι’ αυτό και ο νοσταλγός, μπαίνοντας στη μηχανή του χρόνου για να ανακαλύψει το παρελθόν ,αναπόφευκτα,συνομιλεί με το παρόν του και οραματίζεται το μέλλον του.

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους οργανωτές της ωραίας αυτής εκδήλωσης, που μας έδωσαν αυτή την ευκαιρία, να ανταμώσουμε, όλοι οι πατριώτες και φίλοι Κοπανακαίοι και των γύρω χωριών..

Με φιλικούς Χαιρετισμούς – Δημήτριος Μητρόπουλος

Α ρ τ ι κ α ί ο ς

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας