Ο «ακριβός» Ψηνάκης και οι «φθηνοί»: Η απίστευτη υπόθεση με τα τρόφιμα που «έκαναν φτερά» από την παιδική κατασκήνωση για ΑμεΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο «ακριβός» Ψινάκης και οι «φθηνοί»

Η απίστευτη υπόθεση με τα τρόφιμα που «έκαναν φτερά» από την παιδική κατασκήνωση για ΑμεΑ στον Αγιο Ανδρέα και η άμεση αντίδραση του δημάρχου Μαραθώνα τον ανέδειξε στα μάτια μας ως ένα σοβαρό, αποφασιστικό, αποτελεσματικό, έντιμο, συνεπές, πρακτικό, με ήθος και τσαγανό, χρήσιμο ον

Ρέα Βιτάλη

Ρέα Βιτάλη

9 Αυγουστου 2016, 10:07

Πόσο φθηνός; Μάλλον πιο πολύ! Πόσο τσιγκοπάφιλας πρέπει να είσαι, αν, για παράδειγμα, μπορείς να βάλεις χέρι σε τρόφιμα που προορίζονται για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες; Πώς μπορεί ο άνθρωπος να ξεριζώσει τη συνειδησιακή ζυγαριά του; Πώς μπορεί να πορεύεται στην καθημερινότητα της ζωής του και να μην βαραίνει την πλάτη του η αμαρτία; Πώς μπορεί να θεωρεί ότι έχει καπαρωμένο το ότι θα γεννήσει μόνο υγιή παιδιά; Και δεν αντιλαμβάνεται, ότι τον γονιό που κουβαλάει σταυρό, από τον άλλον που καμαρώνει ένας υγιές παιδί, τον χωρίζει μόλις μια τρίχα απόσταση;Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ας ξεκινήσουμε από τη σημαντικότητα μιας κατασκήνωσης. Οχι γενικώς για παιδάκια αλλά για παιδιά με ειδικές ανάγκες, πολλά απ΄αυτά δε και βαριές περιπτώσεις. Αν η κατασκήνωση, πέραν της χαράς του παιδιού είναι και η ανάσα του γονιού, τη συγκεκριμένη καταχωρείστε την ως το ΟΞΥΓΟΝΟ του γονιού. Εχει διαφορά. Υπάρχει βαρύτερος σταυρός; Σίσυφος-σταυρός. Οξυγόνο, για να αγκαλιάσουν για τόσο δα, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μερικές στιγμές κανονικότητας. Να βγάλουν πέρα χειμώνα και «χειμώνες».
Την προσοχή μου τράβηξε μια επιστολή του Ηλία Ψηνάκη, Δημάρχου Μαραθώνα. Μιας προσωπικότητας που για πολλούς (βάλτε και μένα στην λίστα) ήταν εξαιρετικά «θορυβώδης», άνευ λόγου αιτίας και αξίας, αλλά που στην πορεία κατάφερε να διοχετεύσει τον θόρυβο της παρουσίας του σε χρήσιμο σκοπό για την κοινωνία, οπότε και μας έκλεισε τα στόματα.Αναφερόταν στην Ε Παιδική Εξοχή του Αγίου Ανδρέα. Η οποία για λόγους γραφειοκρατικούς (το γιαβάς γιαβάς της χώρας μας για όλα!) αλλά και οικονομικούς, κινδύνευε να μην ανοίξει τις πύλες της αυτό το καλοκαίρι, για 280 παιδιά με ειδικές ανάγκες. Μέχρι που ο κ. Ψηνάκης το πήρε πάνω του και αναστάτωσε τα υπουργεία.Πρώτη σύμμαχός του απεδείχθη η Θεανώ Φωτίου, που ξεπερνώντας αγκυλώσεις κρατικού μηχανισμού, υπέγραψε την απόφαση για την εκταμίευση της πίστωσης που καθυστερούσε μήνες και έδωσε το πράσινο φως για τη λειτουργία. Λόγω όμως της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας μας και του γεγονότος ότι οι προμηθευτές δεν νοιώθουν ασφαλείς να ρισκάρουν την εξόφληση προϊόντων, πάλι ο Δήμαρχος βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδο. Απευθύνθηκε λοιπόν στον Γεράσιμο Σκλαβενίτη ο οποίος προσφέρθηκε αφιλοκερδώς για το ξεκίνημα της κατασκηνωτικής περιόδου. Μα δεν πέρασαν παρά μερικές μέρες και ο Δήμαρχος ενημερώθηκε ότι τα προϊόντα ξαφνικά δεν επαρκούσαν. Σαν να είχε καταναλωθεί ένα κατσίκι ανά παιδί! Και έκανε «ντου» με αστυνομική δύναμη. Γιατί βλέπετε, μερικοί Δήμαρχοι-πολιτικά όντα, δεν κάνουν γαργάρα ανήθικες νοοτροπίες και είπε ότι θα βγάλει άκρη. Και διαπίστωσε, σε πέντε λεπτά, ότι οι προμήθειες «είχαν κάνει φτερά». Εν αντιθέσει προς την υπεύθυνη της κατασκήνωσης, που διατηρούσε τη θέση υπεύθυνης πάνω από 20 χρόνια και δεν είχε υποπέσει κάτι ανάλογο στην αντίληψή της ώστε να το βγάλει στο φως της δημοσιότητας και να βγάλει στη «σέντρα» των πολιτών τους ανέντιμους.Ακούστε τη συνέχεια! Με το που άρχισε να ξετυλίγεται ένα κουβάρι ανομίας, αυτομάτως, «υπάλληλοι» ΑΜΕΑ, αρνήθηκαν πλέον να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους καθώς «προφανώς τα προϊόντα που έλειπαν συμπλήρωναν το εισόδημα κάποιων» κατά τον κ. Ψηνάκη. Ο οποίος απευθύνθηκε πλέον στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Παίρνοντας και πάλι επάνω του την τερατώδη ευθύνη να συνεχίσει η λειτουργία της κατασκήνωσης. Οπως είπε χαρακτηριστικά και σαρκαστικά: «Να δεις που στο τέλος θα βάλουν μέσα εμένα!». Ο Αρχηγός Στρατού Βασίλης Τελίδης υπήρξε ο επόμενος σύμμαχος. Κι έφτασαν από τον στρατό «δυνάμεις» μαγείρων κ.λ.π. Αλήθεια γιατί αυτό δεν θα μπορούσε να είναι πάγια ευθύνη του στρατού και όχι να προσθέτουμε κόσμο και κόσμο στο Δημόσιο για να λοβοτομούμε «δημοσίους υπαλλήλους»;Κατέγραψα λοιπόν, αγαπητοί μου αναγνώστες μου, τα μέχρι τώρα συμβάντα για να γίνουμε όλοι μάρτυρες αυτών και να λειτουργήσουμε και ως δίχτυ προστασίας σε όποιον πράττει τα σωστά. Για να πω τη μαύρη αλήθεια μου, δεν φανταζόμουν ποτέ, ότι εκείνος ο «θορυβώδης» άνθρωπος που πολλές φορές άγγιζε τα όρια της σαχλής ελαφράδας, θα αναδεικνυόταν τελικά στα μάτια μας σε ένα σοβαρό, αποφασιστικό, αποτελεσματικό, έντιμο, συνεπές, πρακτικό, με ήθος και τσαγανό, χρήσιμο ον. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι κάποιος που φοράει γυαλιά ηλίου όλες τις ώρες της νύχτας θα είναι από τους ελάχιστους που θα μπορεί να μας κοιτάει και να τον κοιτάμε στα μάτια.Καλό κουράγιο σε όλους μας! Τα χρόνια μας γεννάνε κι άλλους κι άλλους λυσσασμένους λύκους. Ζουν ανάμεσά μας ή ζούμε εμείς ανάμεσά τους; Προσοχή! Δαγκώνουν ανήθικα. Και μάλιστα εκεί που δεν το περιμένεις. Μάλλον εκεί που δεν το διανοείσαι!ΥΓ. Το κονδύλι που εγκρίθηκε φέτος για την κατασκήνωση είναι 300.000 ευρω. Κάποτε, στο παρελθόν, είχε φτάσει και στα 1.500.000 ευρω! Σκεφτείτε το φαγοπότι στα 1.500.000 ευρω!

Το καράβι | Η Εφημερίδα των Συντακτών: Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει.

Το καράβι.

panellinies.jpg

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι:

Σαν ένα ταξίδι με το πλοίο είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ενα ταξίδι που κράτησε αρκετά· για πολλούς κουραστικό, για τους περισσότερους ψυχοφθόρο, για όλους μια ευκαιρία για καινούργιες εμπειρίες.

Για κάποιους ήτανε μοναχικό ετούτο το ταξίδι· αρκετοί, παρ’ όλα αυτά, σμίξανε με συνοδοιπόρους, που μοιραστήκανε μαζί τους χαρές και δυσκολίες· απάντησαν ανθρώπους ενδιαφέροντες και ξεκλειδώσανε γνωστικά πεδία πρωτόγνωρα κι ενίοτε συναρπαστικά.

Πέρασες πολλές φουρτούνες και μπουρίνια όλον ετούτο τον καιρό· στιγμές που αναρωτήθηκες τι στο καλό γυρεύεις σ’ ετούτο το καράβι κι αν άξιζε τον κόπο τόση ταλαιπωρία. Που βλαστήμησες την ώρα που ανέβηκες, που πίστεψες πως είναι αδύνατο να ορθοποδήσεις μες στη θαλασσοταραχή. Αραγε να ήταν το καράβι αυτό καλή επιλογή για σένα;

Σε οδηγεί σε μιαν Ιθάκη ή πρόκειται να σε ξεβράσει σε κάποιο ξερονήσι; Πόσες φορές δεν μπήκες στον πειρασμό να δραπετεύσεις με μια από τις λέμβους του! Να ξεστρατίσεις, παρασυρμένος από μια οφθαλμαπάτη στην άκρη του ορίζοντα ή σαγηνεμένος απ’ το τραγούδι κάποιων απατηλών Σειρήνων.

Πήρες πολλά μαθήματα ζωής μέσα σ’ ετούτο το καράβι. Είδες πως κάποιοι ταξιδεύουνε στην πρώτη θέση κι έχουν ό,τι χρειάζεται για να τα βγάλουν πέρα· μισθώνουνε συμβούλους και προσλαμβάνουν βοηθούς, έχουν ανέσεις και πρόσβαση στις καλύτερες υποδομές του πλοίου.

Την ίδια ώρα, άλλοι πολλοί ταξιδεύουν στριμωγμένοι στο κατάστρωμα, αποκλεισμένοι από τα vip σαλόνια και τα εστιατόρια, δίχως αχθοφόρους και καλοπληρωμένους οδηγούς· πορεύονται μ’ έναν υπνόσακο μονάχα και πρόχειρη τροφή στην τσάντα, εφόδια ανεπαρκή για τον μακρύ τον δρόμο. Κι αισθάνεσαι πως το καράβι ετούτο δεν έχει φλάμπουρό του την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

Μα, τώρα, βλέπεις το λιμάνι να σιμώνει. Κι είσαι αυτός ο ταξιδιώτης που απολαμβάνει το ξημέρωμα μιας καινούργιας μέρας, όρθιος στο κατάστρωμα, προσμένοντας τη λυτρωτική του αποβίβαση. Και περιμένεις την αναγγελία για να κατέβεις μαζί με τους υπόλοιπους και να ανοίξει ο καθένας τον δικό του δρόμο.

Γιατί το τέλος αυτού του ταξιδιού είναι ξεκίνημα ενός καινούργιου, που θα σε οδηγήσει σ’ άλλους προορισμούς κι άλλα ταξίδια. Απόλαυσε, λοιπόν, τη θέα και να ’σαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου, γιατί κατόρθωσες κι έφτασες στο λιμάνι. Σε λίγο θα χαθείς στα συναρπαστικά μονοπάτια της ζωής σου κι ετούτο το ταξίδι θα ’ναι μια αμυδρή ανάμνηση.

Κι ό,τι κι αν γίνει τις επόμενες ημέρες, να θυμάσαι πως εσύ έχεις πετύχει. Γιατί αποτυχημένος ταξιδιώτης είναι μονάχα αυτός που δεν τολμά ν’ ανέβει στο καράβι.

Η κορυφή του παγόβουνου. Τροπάρια για εφησυχασμένους πολίτες. Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη.

Η κορυφή του παγόβουνου. Τροπάρια για εφησυχασμένους πολίτες.

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη.

Η κορφή του παγόβουνου επισημαίνει. Επισημαίνει χωρίς να λέει. Μιλά δια της αποκρύψεως. Η κορφή του παγόβουνου προειδοποιεί, σχεδόν δια της αφαιρέσεως. Προσδιορίζει δια μέσου της αορατότητας. Γίνεται ορατή μέσω της αφάνειας. Η κορφή του παγόβουνου κρύβει, προκειμένου να αποκαλύψει. Και εν τέλει, ως εκ τούτου, η κορφή του παγόβουνου ποτέ δεν αιφνιδιάζει. Είναι πάντα εκεί, εμφανώς υπαινικτική για το υποκρυπτόμενο μέρος του παγόβουνου που ακολουθεί. Η κορφή του παγόβουνου «έχει» πάντα «από κάτω» παγόβουνο! Δεν είναι ολόκληρο ορατό, αλλ’ εντούτοις, αρκεί η κορυφή για τον έλλογο συμπερασμό και την πιστοποίηση της ύπαρξης του. Αν βλέπεις την κορφή είναι ανόητο να αρνείσαι το μέρος του παγόβουνου που ακολουθεί, έστω και αν αυτό καλύπτεται από την επιφάνεια της θάλασσας.

Κατ’ αναλογία, οι πάπιες στη μικρή λίμνη ενός ζωολογικού κήπου φαίνονται να κολυμπούν με ιδιαίτερη άνεση, σχεδόν καμαρωτά, σχεδόν άκοπα, απλά, πλέουν προς την τροφή που προσφέρουν οι ενθουσιασμένοι με το θέαμα επισκέπτες. Εν τούτοις και εδώ, μια προσεκτική υποβρύχια παρατήρηση μπορεί να αποκαλύψει το αγωνιώδες της πλεύσης. Την κοπιώδη και ταχεία κίνηση των νηκτικών μεμβρανών που καλύπτουν τα δάκτυλα των ποδιών και κινούνται με ταχύτητα και δυσκολία δυσανάλογη της προφανούς άνεσης της πλεύσης.

Απλά μαθήματα ωκεανογραφίας και υδροβιολογίας, θα πει κανείς. Όχι! Απλά, προαναγγελίες συναγερμού! Γιατί «τα ζόρια είναι κάτω από το νερό». Μη ορατά για όσους θέλουν απλά να κολυμπούν χαριεντιζόμενοι και άνετοι.

Γιατί η τραγική δολοφονία του 6χρονου κοριτσιού από τον ίδιο τον πατέρα της, είναι η κορφή του παγόβουνου των συνθηκών βίας που έχει επισωρεύσει στην νεοελληνική οικογένεια ο μνημονιακός καπιταλισμός. Όπως οι εκατοντάδες αυτοκτονίες, είναι η κορφή του παγόβουνου. Οι δείκτες ανεργίας και φτώχειας, είναι απλά η κορφή του παγόβουνου. Τα αποτελέσματα των ερευνών σύμφωνα με τις οποίες 1 στους 5 ενήλικους Έλληνες παρουσιάζει κλινικά σημαντική συμπτωματολογία ψυχοπαθολογίας και η τεράστια αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων και ψυχοτρόπων ουσιών, είναι και αυτό απλά η κορυφή του παγόβουνου. Όλα όσα αντιλαμβανόμαστε, από την μαζική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, μέχρι τα συσσίτια και τη σωρεία των αστέγων ή την περιφερόμενη καταθλιπτική μουτσούνα του νεοέλληνα, είναι μόνο η κορφή του παγόβουνου.

Όπως κατ’ αναλογία, η «προκλητική τεμπελιά» των θαμώνων των ανά την επικράτεια καφέ, η «μεγαλειώδης έξοδος» των εκδρομέων του Πάσχα, αλλά και ό,τι άλλο ενοχοποιητικό και επικριτικό μπορεί να σκαρφιστεί το Κίνημα Εξωραϊσμού των Μνημονίων, είναι απλά ο μακρόστενος κορμός, ο μακρύς λαιμός, μιας πάπιας, που αν και δεν φαίνεται, αγωνιά κάτω από το νερό.

Αλλά το παγόβουνο δεν θα σ’ αφήσει για πολύ καιρό ακόμη να κάνεις την πάπια…

Το κύριο μέρος του παγόβουνου βρίσκεται πάντα κάτω από το νερό. Μέσα στην περίκλειστη νεοελληνική οικογένεια. Κι εκεί, οι συνέπειες της Μνημονιακής κακοποίησης του Λαού μας αποκτούν όνομα, αγγίζουν τη σάρκα και την ψυχή του συγκεκριμένου ανθρώπου, που δεν είναι πια ένας στατιστικός δείκτης. Εκεί, και κάτω από την εξοντωτική και απάνθρωπη πίεση που επιβάλλουν στον ανθρώπινο ψυχισμό οι βάρβαρες πολιτικές των μνημονίων, εκεί κάποιος γονιός δεν μπορεί παρά να εκτονώνει, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, την καθημερινή υπαρξιακή λεηλασία που υφίσταται ο ίδιος. Εκεί, κάποιος κακοποιεί σωματικά τα αδύναμα μέλη της οικογένειας. Γυναίκα και παιδιά. Εκεί, κάποιος ταπεινώνει και υποβιβάζει κακοποιώντας λεκτικά τους πιο αδύναμους κρίκους της μνημονιακής αλυσίδας. Εκεί, κάποιος -επειδή εξαναγκάζεται- εξαναγκάζει σε πράξεις υπό την απειλή της φτώχειας, της τιμωρίας ή της εκδίκησης. Εκεί, κάποιος «προειδοποιεί» διαρκώς για την ανάγκη προφύλαξης και μη εμπιστοσύνης προς τους άλλους. Εκεί, κάποιος πληγώνεται και πληγώνει. Τραυματίζεται και τραυματίζει. Και όλα αυτά, σε μια περίεργη ανάμιξη αγάπης και πόνου.

Στην νεοελληνική οικογένεια κανείς δεν νιώθει ασφάλεια. Οι γονείς εξαντλημένοι από την καθημερινή πίεση παραμένουν συχνά συναισθηματικά απόμακροι και δεν χάνουν ευκαιρία να συγκρουστούν, ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους. Συχνά ο ένας από τους δυο έχει σχεδόν παραιτηθεί, εγκαταλειμμένος σε μια καταθλιπτική υπολειτουργία, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα παιδιά γονεϊκοποιούνται αναλαμβάνοντας τη φροντίδα μέλους ή και ολόκληρης της οικογένειας. Κάποιοι άλλοι γονείς ματαιωμένοι, γεμάτοι άγχος και φόβο για το αύριο, προσκολλώνται στα παιδιά υπερπροστατεύοντας ή θέτοντας απαράδεκτα στάνταρτ αποδοχής. Και όπως τίποτα δεν είναι αρκετό για την τρόϊκα, κατ’ αναλογία, τίποτα δεν είναι αρκετό για το «αφεντικό», κι έτσι τίποτα δεν είναι ικανοποιητικό στο σπίτι από τα παιδιά. Και όπως η τρόϊκα και το Κίνημα Εξωραϊσμού των Μνημονίων επιπλήττει και απορρίπτει, έτσι απορρίπτει και επιπλήττει το «αφεντικό», έτσι απορρίπτει και επιπλήττει ο γονιός τον άλλο γονιό ή το παιδί. Σε μια ιδιότυπη σκυταλοδρομία βίας και κακοποίησης, οι συνέπειες των Μνημονίων φτάνουν και εγκαθίστανται στις πιο απόμακρες γωνιές της ψυχής των παιδιών μας.

Το αίσθημα της ασφάλειας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για ένα παιδί και η απειλή της εγκατάλειψης ή της κακοποίησης όταν προέρχεται από τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους, εκείνους που υποτίθεται πως μας αγαπούν, μας φροντίζουν και μας προστατεύουν, οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά σε σοβαρότατες διαταραχές της προσωπικότητας.

Κάτω από την κορφή του παγόβουνου, οι γενιές δηλαδή που μεγαλώνουν στα Μνημόνια, θα είναι άνθρωποι που θα δυσκολευτούν εξαιρετικά να νιώσουν ασφάλεια, γιατί θα νιώθουν πως ανά πάσα στιγμή κάτι τραγικό θα τους συμβεί. Κάποιο αγαπημένο πρόσωπο θα τους εγκαταλείψει ή θα τους πληγώσει. Οι ενήλικες του αύριο θα νιώθουν ευάλωτοι και εύθραυστοι ασύγκριτα περισσότερο απ’ ότι οι μανάδες και οι πατεράδες τους. Η ισορροπία τους θα διαταράσσεται εύκολα. Η διάθεση τους θα είναι έντονη και ασταθής, ενώ, το πιο συχνά, θα είναι παρορμητικοί και αυτοκαταστροφικοί.

Οι ενήλικες του αύριο, οι άνθρωποι που θα είναι οι συνεργάτες, οι εραστές, οι ερωμένες, οι σύζυγοι, οι συνάδελφοι και οι φίλοι, οι φίλες των πολυαγαπημένων σήμερα παιδιών σου, θα ανταποκρίνονται σε ένα πολύπλοκο σύμπλεγμα συναισθημάτων -πόνου, φόβου, οργής και θλίψης. Και το παιδί σου, που τόσο φρόντισες να κρατήσεις μακριά από τις συνέπειες της μνημονιακής τραγωδίας, το παιδί σου, που για να το υπερασπιστείς, όπως νόμισες, δεν αντέδρασες, δεν μίλησες, δεν έβγαλες τσιμουδιά όταν γίνονταν όλα αυτά, το δικό σου παιδί, που δεν το κακοποίησες γιατί εσύ «είχες τον τρόπο σου» με το κόμμα ή την κονόμα, το παιδί σου, που μεγάλωσε μέσα στην απόλυτη ασφάλεια, δίχως να του λείψει τίποτα, γιατί εσύ είχες κάνει τα κουμάντα σου με τα ΕΣΠΑ, αυτό, το δικό σου παιδί, θα έχει συνεργάτες, συναδέλφους, εραστές και ερωμένες, συζύγους, φίλες και φίλους όλους αυτούς τους βαρύτατα τραυματίες των Μνημονίων.

Κι έτσι, αν ύστερα από δέκα χρόνια, το παιδί της μικροαστικής σου προφύλαξης, παντρευτεί κάποιον που χάνει τον έλεγχο και πίνει πολύ, κάποιον που έχει οξύθυμο χαρακτήρα, κάποιον που ταπεινώνει την κόρη σου μπροστά ακόμη και σε σένα ή κάποιαν που υποτιμά και κατακρίνει το καλοσπουδαγμένο γιο σου και τον κάνει να νιώθει ανάξιος ακόμη και μπροστά σε σένα, αν ύστερα από δέκα-είκοσι χρόνια οι φίλοι του παιδιού σου δεν σέβονται τις ανάγκες του, αν του λένε ψέματα και το χρησιμοποιούν, αν το παιδί σου μπλέκεται με ανθρώπους που κυριολεκτικά χαίρονται να το βλέπουν να υποφέρει, αν η κόρη σου έρθει μια νύχτα στο σπίτι κακοποιημένη, ή μάλλον, όταν συμβούν όλα αυτά, να ξέρεις ότι δεν ήταν μοιραίο να συμβεί.

Δεν ήταν καρμική συνέπεια στη ζωή του παιδιού σου. Ήταν γιατί όταν η χώρα καταστρέφονταν, όταν η βία απλώνονταν ως το μικρότερο κύτταρο της ύπαρξης, εσύ κοίταζες απλά να τη βγάλεις καθαρή…Ε, δεν θα την βγάλεις! Εσύ, που σήμερα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στηρίζεις τη μνημονιακή βία, θα έρθει η ώρα που τα παιδιά σου θα «λουστούν» τις συνέπειες της. Η κορφή του παγόβουνου μάρτυρας μου, καθώς οι καμαρωτές πάπιες δεν φτάνουν πλέον για να καλύψουν τον απειλητικό του όγκο, που πλησιάζει με ταχύτητα.

Η κορφή του παγόβουνου «έχει» πάντα «από κάτω» παγόβουνο, και αυτό το αδιάλυτο συναίσθημα από το παρελθόν, θα στρέφεται πάντα ενάντια στον ίδιο μας/τους τον εαυτό.

Μάνα και Γυναίκα αλλά και Γη. Δυο παιδιά, ένα σε κάθε χέρι.

Μάνα, Γυναίκα αλλά και Γη -από το Πρόβατο όχι Αρνί

Μάνα και Γυναίκα και Γη. Δυο παιδιά, ένα σε κάθε χέρι. Μια ματιά, μία για κάθε άνθρωπο σ’ αυτό τον πλανήτη. Αντέχουν; Αντέχουν τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια να την κοιτάξουν εκεί, στα μάτια, και να μην καούν, να μη λυγίσουν, να μην ηττηθούν αυτοστιγμεί; Δυο αγκαλιές, σφιχτές, βέβαιες, ακούραστα χέρια. «Από όλους τους τόπους θα με διώξετε; Από όλους θα φύγω ρε, αλλά τα παιδιά δε θα τ’ αφήσω. Σε όλες μου τις ζωές, λύκαινα, θα τα κουβαλάω. Έτσι θα σας νικήσω. Σώζοντας αυτά θα συντρίβω εσάς.»

Μια τούφα μαύρα μαλλιά πέφτει στο πρόσωπο, κρύβει το ένα μάτι. Αν είχα μιαν ευχή, αν είχα ένα σκοπό να αφιερωθώ, αυτά τα μαλλιά να κάνω στη άκρη θα ‘ταν και το μέτωπό της να σκουπίζω απ’ τον ιδρώτα όσο θα περπατάει στον κόσμο, όσο θα περπατάει και από όπου περνάει θα αλλάζει τον κόσμο.

Δυο μπουκάλια νερό. Στο ίδιο χέρι. Είπαμε: Μάνα, Γυναίκα αλλά και Γη! Μόνο νερό θέλει για να γίνουν οι σπόροι της ζωή. Μόνο νερό για να καρπίσουν τα ανόργωτα, να αλλάξουν γεωφυσική τα αχρωμάτιστα. Δυο μπουκάλια νερό ίσα να ξεδιψάει. Λίγο αυτή, λίγο τα παιδιά. Ίσα μερικές σταγόνες να αποτρέψουν την αφυδάτωση σώματος και μυαλού. Θέλει υγρασία η δύναμη, έτσι θάλλουν οι μυς.

Και μιας και για δύναμη ο λόγος, να ο ορισμός της. Σε όλα τα λεξικά όλων των γλωσσών να η έννοια της, η ετυμολογία της, η ρίζα της. Όλα μαζεμένα σε ετούτη τη φωτογραφία, σε ετούτη τη Μάνα, τη Γυναίκα, τη Γη. Στην Αγία Τριάδα τη δικιά μας, του δικού μας κόσμου, αυτού που δε θα ηττηθεί ποτέ.

«KAΪΑΦΑΣ» ΤΟ ΝΕΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΔΑΜ ΒΟΥΔΟΥΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 8 ΜΑΪΟΥ 2017.

Η Ένωση Μεσσήνιων Συγγραφέων, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πατάκη και με το βιβλιοπωλείο bookmark, πραγματοποίησε εκδήλωση παρουσίασης του μυθιστορήματος «Καϊάφας», του συγγραφέα Νίκου Αδάμ Βουδούρη, στον χώρο του βιβλιοπωλείου bookmark, στην πλατεία της Καλαμάτας, τη Δευτέρα, 8 Μαϊου 2017.Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Για το μυθιστόρημα μίλησε ο συγγραφέας Κώστας Ζωτόπουλος, Ειδικός Γραμματέας της Ένωσης Μεσσήνιων Συγγραφέων. Ο παρουσιαζόμενος συγγραφέας Νίκος Αδάμ Βουδούρης διάβασε αποσπάσματα από το μυθιστόρημα και ακολούθησε συζήτηση με το κοινό, ενώ την εκδήλωση χαιρέτησε ο Πρόεδρος της Ένωσης Μεσσήνιων Συγγραφέων, Άγγελος Λάππας. Στην εκδήλωση παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο τέως  κοινοτάρχης Κοπανακίου, Μπάμπης Πατσούρης, ο αδελφός του …επιστήθιος φίλος μας Παναγιώτης Βουδούρης, τα μέλη του Δ.Σ. της Ένωσης Μεσσήνιων Συγγραφέων κ.ά.Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Ο Νίκος Αδάμ Βουδούρης γεννήθηκε στο Γλυκορρίζι της Μεσσηνίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Οδός Πανός», «Εντευκτήριο» και «Μπιλιέτο», καθώς και σε ανθολογίες νεοελληνικού διηγήματος. Παρακολούθησε σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Το «Ο βυθός είναι δίπλα» ήταν το πρώτο βιβλίο του.

 Ο Aristofanis Patrinos πρόσθεσε 15 νέες φωτογραφίες (κάντε κλικ εδώ).

Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

 

Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Φωτογραφία του Aristofanis Patrinos.

Την Τετάρτη στις 22 Μαρτίου, …Αγαπητοί Αρκάδες συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, «Το 1821 στο Δημοτικό Τραγούδι»

«Το 1821 στο Δημοτικό Τραγούδι», στον φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός.

Την Τετάρτη στις 22 Μαρτίου στις 6.30μ.μ. ταξίδι με το λόγο, τις εικόνες, τους χορούς, τα τραγούδια

«Το 1821 στο Δημοτικό Τραγούδι», στον φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός

Για τον εορτασμό της 196ης Εθνικής Επετείου της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, η Περιφέρεια Πελοποννήσου, η Παναρκαδική Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε.), η Ένωση Τριπολιτών Αττικής, η Παγγορτυνιακή Ένωση και ο Τεγεατικός Σύνδεσμος, θα πραγματοποιήσουν την Τετάρτη, 22/3/2017 και ώρα 6:30 μ.μ., στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός (Πλατεία Αγ. Γεωργίου Καρύτση 8), επετειακή εκδήλωση με θέμα: «Το 1821 στο Δημοτικό Τραγούδι».

Θα ταξιδέψουμε με το λόγο, τις εικόνες, τους χορούς και τα τραγούδια στην εποχή εκείνη! Σε ένδοξες στιγμές και μεγάλες θυσίες των Ελλήνων.

Θα ζωντανέψουν πρόσωπα και γεγονότα του ΄21, η καθημερινότητα που επικρατούσε τότε, αλλά και πώς συνθλίβονταν οι χαρές, οι λύπες και τα όνειρα των Ελλήνων κάτω από το ζυγό του δυνάστη – κατακτητή με την απουσία κάθε έννοιας ελευθερίας.

Αγαπητοί Αρκάδες συμπατριώτες και συμπατριώτισσες, φίλες και φίλοι της Αρκαδίας, με τη συμμετοχή μας θα αποτίσουμε τιμή και δόξα στους πρωταγωνιστές της παλιγγενεσίας.

Για την Π.Ο.Ε.

Ο υπεύθυνος τύπου και δημοσίων σχέσεων,

Νίκος Ι. Τσιντής 

Και εδώ το πρόγραμμα