Αρχείο κατηγορίας ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ

Η ιστορία της 8ης Μαρτίου, παγκόσμιας ημέρας της Γυναίκας.

Ψήφισμα και κινητοποίηση για την παγκόσμια ημέρα Γυναίκας.

Η φετινή παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει επιτέλους και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ούτως ή άλλως ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από αυτό προέκυψε αυτή η «επέτειος» στις αρχές του 20ού αιώνα. Μόνο «επετειακή» όμως δεν είναι! Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε ο «δείκτης ισότητας των φύλων» που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας σε όλο τον κόσμο. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών – μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.
Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% των εργαζομένων, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας με την επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας.
Όλοι εμείς που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, προχωράμε στις 8 Μάρτη 2019 σε Στάση Εργασίας 1μμ έως τη λήξη του ωραρίου και απεργιακή συγκέντρωση στις 2μμ στην πλατεία Κλαυθμώνος, μαζί με άλλα σωματεία Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα.
Γυναίκες και άντρες εργαζόμενοι μαζί εκείνη την ημέρα ξεσηκωνόμαστε διεκδικώντας αξιοπρέπεια ΚΑΙ επιτέλους να σταματήσουν οι παράλογες διακρίσεις με βάση το φύλο.
  Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

8 Μαρτίου 1885. Οι κάκιστες συνθήκες εργασίας οδηγούν 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας που ζητούσαν μειωμένο ωράριο σε 10 από 16 ώρες και ίσες απολαβές με τους άνδρες, σε μαζική απεργία στη Νέα Υόρκη.
Οι αστυνομικές αρχές χρησιμοποιούν βία για να διαλυθεί το πλήθος, ενώ οι εργοστασιάρχες δίνουν το στίγμα τους: Ομαδικές απολύσεις.
Δύο χρόνια αργότερα οι γυναίκες που συμμετείχαν στην κινητοποίηση οργανώνουν το πρώτο σωματείο γυναικών, κίνηση που δημιούργησε αργότερα θέμα διαχωρισμού ανάμεσα στο γυναικείο εργατικό κίνημα και τον φεμινισμό.

1908. Με σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» 
 15.000 γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης με αίτημα λιγότερες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Το ψωμί συμβόλιζε την οικονομική ασφάλεια και το τριαντάφυλλο την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Τελικά η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας καθιερώνεται το 1910, στη δεύτερη Διεθνή Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη και εορτάζεται για πρώτη φορά ένα χρόνο μετά. 

Στη Ρωσία, μετά το τέλος της Οκτωβριανής Επανάστασης, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι πείθει τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία, η οποία στη συνέχεια επεκτάθηκε στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.


Στην Ελλάδα η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1882 στον Πειραιά, στο εργοστάσιο υφαντουργίας των αδελφών Ρετσίνα.
Τη συγκεκριμένη χρονιά η εν λόγω υφαντουργία αποφάσισε να προβεί σε μειώσεις μισθών στις γυναίκες από 80 σε 60 λεπτά. Την είδηση μετέδωσε τότε η πρώτη γυναικεία εφημερίδα η «Εφημερίδα των Κυριών» που κυκλοφόρησε το 1887 και πρόβαλλε θέματα που αφορούσαν στο δικαίωμα στην εκπαίδευση και στο δικαίωμα στην εργασία.

Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα» του Περικλή Κοροβέση.

Αβράκωτοι με κίτρινα γιλέκα

perikliskorovesis.jpg

Περικλής Κοροβέσης – Εφημερίδα τών Συντακτών

12 νεκροί. 3.200 τραυματίες. Εκατοντάδες νοσηλεύονται, με 6 να βρίσκονται σε κώμα. Και περίπου 300 ακρωτηριασμένοι από τα νέα όπλα της αστυνομίας που χτυπούν το πλήθος σε ευθεία βολή (flash-ball). Οι συλληφθέντες έχουν φτάσει στους 8.300. Από αυτούς έχουν ήδη καταδικαστεί οι 1.100 και περιμένουν στη σειρά οι υπόλοιποι. Και ήδη οι 400 πρώτοι έχουν οδηγηθεί στη φυλακή. Και όλα αυτά όχι στη Βενεζουέλα, αλλά στην καρδιά της Ε.Ε., στη Γαλλία, που έχει εθνικό έμβλημα το «Ελευθερία-Ισότητα-Αδελφοσύνη» που είναι γραμμένο σε κάθε δημόσιο κτίριο. Και όλα αυτά με δημοκρατικούς νόμους.

Αλλά φαίνεται πως αυτή η σφαγή δεν αρκούσε. Το κράτος χρειάζεται ένα μεγαλύτερο νόμιμο μακελειό. Και ψήφισε έναν νόμο που θα τον ζήλευε κάθε δικτάτορας. Στην ουσία του αυτός ο ειδεχθής νόμος κάνει ποινικό αδίκημα τη συμμετοχή σε συλλαλητήριο με βαριά φυλάκιση και αβάσταχτο πρόστιμο (15.000 €).

Τι σημαίνει αυτή η άγρια καταστολή; Τον πανικό της εξουσίας μπροστά σε ένα πρωτοφανές κίνημα που ξεπήδησε από το πουθενά.

Από την περιθωριακή επαρχία, τη βαθιά Γαλλία, όπως λέγεται, για να γίνει πανεθνικό. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, γιγαντώθηκε χωρίς άμεσες προοπτικές να ξεθυμάνει. Δηλαδή δεν ακολούθησε τη μοίρα των αυθόρμητων κινημάτων, που ξεσπούν δυναμικά και μετά ή χάνονται ή αφήνουν μια μαγιά για την επόμενη φορά. Ο κ. Μακρόν, ο κομψευόμενος δανδής των τραπεζών, μισεί τους «τίποτα», κατά αντιστοιχία των ευγενών στη Γαλλική Επανάσταση που φορούσαν τα ακριβά παντελόνια με το όνομα culotte.

Οι αριστοκράτες κατηγορούσαν την πλέμπα πως δεν είναι ευπρεπώς ενδεδυμένη και άρα τι σόι επανάσταση θα μπορούσε να κάνει; Οι λεγόμενοι αβράκωτοι, sans culotte (χωρίς κιλότα) είναι τα σημερινά «κίτρινα γιλέκα», χαρακτηριστικό ένδυμα των εργατών που κάνουν μια επικίνδυνη δουλειά και πρέπει να φαίνονται. Μπορούμε λοιπόν να πούμε αβίαστα πως η culotte του κ. προέδρου είναι χεσμένη. Και ακολουθεί έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο δρόμο που είναι η ανοιχτή σύγκρουση με τον λαό του. Κοινώς τα έχει κάνει θάλασσα και ίσως να την πληρώσει ακριβά.

Το κίνημα αυτό δεν προσέχθηκε όσο έπρεπε από τη διεθνή αριστερή κοινότητα. Ο Γαλλικός Μάης του ’68, σε σύγκριση με αυτό το μακελειό, είχε ελάχιστα θύματα, κράτησε περίπου έναν μήνα και συντάραξε την υφήλιο. Εδώ η Αριστερά μοιάζει να μην έχει καταλάβει και πολλά πράγματα. Τα δημοσιεύματα φειδωλά και τα κινήματα συμπαράστασης σχεδόν ανύπαρκτα.

Και καλά τα παραδοσιακά κόμματα της Αριστεράς (όρος που έχει πια πολλαπλές ερμηνείες, περίπου αντίστοιχες με τις βιβλικές σπουδές), αλλά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά -καλή της ώρα- που τρέχει για κάθε πικραμένο σε όποια γωνιά της Γης, είναι και αυτή απούσα. Ισως οι αναζητήσεις της για τη μετεμψύχωση των Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, άντε βάλε και κανέναν Μπακούνιν, να την οδηγεί προς το Υπερπέραν και να χάνει τη γη που πατάει. Και τα «κίτρινα γιλέκα» φύτρωσαν στο χώμα της κοινωνίας και έδωσαν ένα παράξενο φρούτο, που πολλοί πίστευαν πως δεν πιάνει πια. Την άμεση δημοκρατία.

Η μεγάλη έρευνα του καθηγητή Alexis Spire (1), με συνεντεύξεις 2.700 φορολογουμένων μέσα στις εφορίες, έδειξε πως σχεδόν όλα τα έσοδα του κράτους προέρχονται από τους πολλούς και φτωχούς και οι πλούσιοι συμβάλλουν από ελάχιστα ώς καθόλου. Η πιο πλούσια γυναίκα στη Γαλλία, η Λιλιάν Μπετανκούρ, απέκρυψε από την Εφορία το χαρτζιλικάκι της που ανερχόταν σε περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ. Αλλά δεν ήταν τσιγκούνα. Χρηματοδότησε πλουσιοπάροχα την εκλογική καμπάνια του Σαρκοζί. Αντίθετα στην επαρχία κλείνουν σχολεία, ιατρεία, μπακάλικα και φούρνοι, όπως και σταθμοί τρένων λόγω της λιτότητας. Οπότε χωρίς αυτοκίνητο είσαι χαμένος.

Γι’ αυτό η αύξηση των καυσίμων ήταν δυσβάσταχτη λόγω πολλαπλών μετακινήσεων. Τα εργατικά κινήματα που ξέραμε μέχρι σήμερα είχαν αιτήματα για αυξήσεις, εναντίον απολύσεων, για τις συνθήκες εργασίας, αλλά όχι για φόρους. Δηλαδή τα «κίτρινα γιλέκα» δεν στρέφονταν εναντίον κάποιου εργοδότη, αλλά κατευθείαν εναντίον του κράτους. Και μάλιστα στο πιο νευραλγικό του σημείο. Στα έσοδά του. Με άλλα λόγια, κατά της φτώχειας των πολλών. Και έτσι άναψε η πυρκαγιά που έκαψε όλους τους θεσμούς και τα κόμματα της εργατικής τάξης που είχαν συριζοποιηθεί πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Εμπιστοσύνη λοιπόν σε κανέναν. Πίστη μόνο σε μας τους ίδιους».

Σήμερα σε κάθε γωνιά της Γαλλίας υπάρχει η Γενική Συνέλευση που αποφασίζει. Συντονίζονται από τη «Συνέλευση των Συνελεύσεων» (2) και συμμετέχουν από όλη τη Γαλλία. Σήμερα τα αιτήματα είναι: Παραίτηση Μακρόν. Αμεση ανακούφιση του λαού από τη λιτότητα. Βαθιά δημοκρατική αναμόρφωση. Δημοψηφίσματα. Διακοπή της αστυνομικής βίας και αμνήστευση των διωκομένων και καταδικασθέντων. Για πρώτη φορά τα συνδικάτα ενώθηκαν με το κίνημα στην απεργία της 5ης Φεβρουαρίου και συμμετείχαν κόμματα και κινήσεις της Αριστεράς. Εν τούτοις η δυσπιστία των «κίτρινων γιλέκων» για καπέλωμα από τα συνδικάτα παραμένει. Η μνήμη του Μάη του ‘68 είναι ζωντανή και ο ρόλος των συνδικάτων (CGT) δίδαγμα για την προάσπιση του κινήματος.

1. Alexis Spire, «Resistances a l’ impot, attachement a l’ etat» εκδόσεις Seuil 2018.

2. Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος παραβρέθηκε στην 1η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» και έγραψε ένα έγκυρο ρεπορτάζ στο μπλογκ του. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος» 2/2/19.

perkor29@gmail.com

Δεν θα Σωπάσω (2016) Του Θόδωρου Μαραγκού. Δες την, μη την προσπεράσεις.

Εύχομαι την ταινία να την δουν όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Φιλέλληνες, για να επιτελέσει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Αφιερώνεται σε όλους όσους οραματίζονται μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική Ελλάδα! Θόδωρος ΜαραγκόςΑποτέλεσμα εικόνας για Δεν θα Σωπάσω (2016) Full Movie Του Θόδωρου Μαραγκού

Ένας απλός άνθρωπος 1.75 ήταν ο Μήτσος Μπεμπόνης από το Σιτοχώρι (Πιτσά) Τριφυλίας …

Ένας απλός άνθρωπος 1.75 ήταν ο Μήτσος Μπεμπονης από το Σιτοχώρι (Πιτσά) Τριφυλίας..που η Πατρίδα τον απαξίωσε ως αξιωματικό του ΣΞ αλλά τον ανέδειξε ο Αγώνας στα βουνά της Πίνδου και μετά στα Οχυρά ως ΗΡΩΑ.
Αυτός ο απλός άνθρωπος που τον γνώρισα για πρώτη φορά τον Ιούλη του 1957 στον Εύδηλο …εξόριστο..γιατί μέχρι τότε «ήξερα»τον «μπαμπά»μου..αυτός ήθελε να σπουδάσω..
Η μάνα μου,η Γεωργία Παληού-Μπεμπονη, ήθελε να μην ανακατεύω με την δημόσια ζωή.
Ήθελε να βγάλω το Λύκειο, να βρουν ένα»καλό παιδί»,να κάνω οικογένεια..
Ο πατέρας ομως,(οδηγός ταξί μετά την αποφυλάκιση (επέμενε:»πρώτα να πάρει πτυχίο, να βρει δουλειά να κουδουναει η τσέπη της. Μετα αν είναι θα τον βρει μόνη της τον μουστερη)!!
Έβλεπε ο Μήτσος παραπέρα..
Όπως δεν»έβλεπε»ο θείος μου ο Κώστας, πρώτος ξάδελφος του μπαμπά από την γιαγιά Γιαννούλα …το γένος  Μητρογιαννοπουλου ησαντε,τεσσερις αδελφές.
Η γιαγιά Καλλιρόη που παντρεύτηκε τον Μήτσο Παπαδόπουλο, κάνανε τον Νίκο, μετέπειτα Εισαγγελέα Εφετών.. η Γιαγιά Μαρία που έφτιαξε τα αδέλφια Αριστείδη και Γιάννη Δριμη η Γιαγιά Γιαννούλα που έκανε την θεία Αλεξάνδρα, τον θείο Θεόδωρο τον εκτελεσμένο θείο Νίκο και το μπαμπά μου.
Ήταν όμως και η άλλη γιαγιά που έκανε τον θείο Κώστα
Το καμάρι μας.
Γιατί έγινε μεγάλος γιατρός,καθηγητής Ουρολόγος, Πανεπιστημίου και Πρύτανης.
Αυτός λοιπόν ο θείος,όταν αρρώστησε ο μπαμπάς από την σπειροματονεφριτιδα και πήγα στην οδό Πετράκη στο ιατρείο να μου πει τι να κάνω,έβγαλε την διάγνωση.
«Να παντρευτείς. Δουλεια έχεις και καλή.Υ παλληλος στην Εθνική Τράπεζα και μάλιστα εξελίξιμη .Τι τα θες τα πανεπιστήμια; Αηντε να του κάνεις του Μήτσου Κουτσούβελα. Δεν χρειάζεται το πτυχίο..»
Με αυτή λοιπόν την διάγνωση εν έτει 1976 παραμασχαλα γύρισα σπίτι και..στρώθηκα στο διάβασμα.
Το πρωί στη δουλειά, το απόγευμα διάβασμα..σκατα φοιτητική ζωή.. έπρεπε να πληρώνουμε το κάτι τις για τον τεχνητό νεφρό του μπαμπά..η σύνταξη του ελάχιστη..
Τα χρόνια πέρασαν..έλα που άνοιξε η ορεξη και ήθελα μεταπτυχιακές σπουδές..που να πάω;στον θείο Κώστα..τον Δημόπουλο..
Έλα που ποτέ δεν με δέχθηκε..
Πέρασαν τα χρόνια..έκανα έρευνα..αξιώθηκα να μιλήσω σε διεθνή συνέδρια..ο Μητσος μου με βλέπει από πάνω..
Παρόλες τις ταλαιπωρίες,έστω με λίγα ψωροευρω,κουδουνάει η τσέπη κατά πως τολεγε ο πατέρας μου..
Ο γάμος;όχι δεν είναι αποκατάσταση. Ειναι η συντροφικότητα όταν υπάρχει και είναι έντιμη δεν πήγε καλά ο γάμος και Κουτσού ΕΛΑΣ δεν ευλογήθηκα για ζήσει.
Αποκατάσταση είναι το κουδούνισμα της τσέπης ,η υγεία και οι σωστές κοινωνικές θέσεις..να αφήσουμε ένα λιθαράκι στην κοινωνία.
Να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να φτιάξει την Ζωή.
Δεν ξέρω αν τον συγχωρησα το θείο μου..συστατικές επιστολές πήρα από τέσσερις καθηγητές μου..ένας από αυτούς ο Γιώργος Μπαμπινιώτης..που με ήξερε από το 1971 καταδιωκόμενη από τον Καραπαναγιώτη..
Το διδακτορικο μου τοκανα με πόνο..ματωνοντας οικονομικά..
Δεν ξέρω αν πότε θα έχω χρήματα για να το εκδώσω..
Σημασία έχει ότι το όνειρο μου,το έκανα..
Στην κηδεία του θείου πήγα πριν τέσσερα χρόνια στον Άγιο Διονύσιο..ήταν εκεί κάποιοι εισαγγελείς γνωστοί..Ένας από αυτούς ήλθε και με συλλυπητήρια..δεν λέω το όνομα του..γιατί είναι εν ενεργεία στον Άρειο Πάγο..
Ο δεύτερος ξάδελφος μου,ο Μελέτης ο γυιος του θείου Κωστα είναι τώρα Πρύτανης στο ΕΚΠΑ..
Τον καμαρώνω όπως καμαρώνω και για τον θείο Κωστα..όπως καμαρώνω για τον ξάδελφο μου τον Νίκο που ήταν αδέκαστος Εισαγγελέας..όπως καμαρώνω για τον ξάδελφο μου Στέλιο Δριμη από τις παγκόσμιες αυθεντίες στην πνευμονολογία.
Φτωχοπαιδα ειμασταν όλοι στην οικογένεια..
Αγωνίστηκαν και αγωνίζομαι να φτιάξουμε τη ζωή..
Τώρα αν κάποιοι αλλοτρίωθηκαν στην πορεία..ε..τι να πω..πονάει πολύ η πληγή..πιο πολύ όταν ξύνεις το κακαδι..
Καλή σας όρεξη.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, περιλαμβάνεται η Ζανα Μπεμπονη, , τα οποία χαμογελούν

Διεθνές Φεστιβάλ «ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΚΕΣ ΗΛΙΑΧΤΙΔΕΣ» και …παραλήψεις άνευ λόγου και αιτίας.

Ο Μ.Ε.Σ.Κ. επειδή αυτή τη χρονιά ΔΕΝ του δόθηκε ο λόγος στην τελετή λήξης του Διεθνούς Φεστιβάλ «ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΚΕΣ ΗΛΙΑΧΤΙΔΕΣ», όπως γίνεται ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ και συγκεκριμένα στην Πρόεδρο και Διευθύντρια του Φεστιβάλ, η οποία μαζί με τον Πρόεδρο της Κοινωφελούς και το Δήμαρχο, κλείνουν ως είθισται το πενθήμερο των εκδηλώσεων, νιώθει έντονα την ανάγκη να εκφράσει τις ευχαριστίες του (αυτές που ήθελε να εκφράσει επί σκηνής, πλην όμως…) προς ΟΛΟΥΣ όσους συνέδραμαν το Φεστιβάλ. Και συγκεκριμένα : ) Το Δήμαρχο Τριφυλίας για το οικονομικό βάρος του Φεστιβάλ που επωμίστηκε μόνος του γι αυτή τη χρονιά, 2) Τη Φωτεινή Στυλιανού όχι μόνον για την άψογη συνεργασία με τον ΜΕΣΚ όσον αφορά τη διοργάνωση του Φεστιβάλ, αλλά και για τις ατελείωτες ώρες προσωπικού μόχθου που διέθεσε για το σκοπό αυτό, εκτός ωραρίου εργασίας της βέβαια..!! Επιπλέον…Μας πρόσφερε φρέσκιες ιδέες που δοκιμάστηκαν στην πράξη και τις επικροτήσαμε…..!! 3) Τους υπαλλήλους του Δήμου που δούλεψαν ΑΓΟΓΓΥΣΤΑ σε όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ. 4) Το Μορφωτικό + Πολιτιστικό Σύλλογο Γαργαλιάνων, το Σύλλογο Καλλιπάτειρα στο Κοπανάκι, τους Χριστιάνους, τον Σύλλογο ΕΡΜΗ στην Σπηλιά με την ταβέρνα της Νλικης Αγγελοπούλου, που μαγείρεψαν μόνοι τους και παρέθεσαν από ένα γεύμα στις ξένες αποστολές, 5) Το χωριό Ράχες που φιλοξένησαν με δική τους πρωτοβουλία 2 γκρουπ για το γεύμα της Παρασκευής 6) το Καφενείο της Χαράς Παπαδοπούλου, απέναντι από το Δημαρχείο της Κυπαρισσίας που επίσης φιλοξένησε τη Σλοβενία Παρασκευή και Σάββατο. 7) την Άσπα Νικολοπούλου για την εθελοντική της προσφορά στο ντεκόρ της σκηνής στην κεντρική παράσταση του Διεθνούς Φεστιβάλ το Σάββατο 8) το ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ, για την προσφορά των ψημμένων κοτόπουλων, 9) Το σουπερ μαρκετ «ΑΦΟΙ ΓΙΑΝΝΙΚΟΥ» για την προσφορά των κρασιών και 10) Τον Θανάση ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟ, επίσης για την προσφορά κρασιών.
ΚΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους συνοδούς – εθελοντές του Συλλόγου μας στα ξένα γκρουπ, οι οποίοι δίνουν δυναμικό παρόν κάθε χρόνο επιλέγοντας να θυσιάσουν την άδειά τους ή ακόμα και να χάσουν μεροκάματα προκειμένου να συνδράμουν τον ΜΕΣΚ στον αγώνα του Φεστιβάλ. Υπήρχε και μία συνοδός που επέλεξε άδεια άνευ αποδοχών, προκειμένου να είναι συνεπής της στο ραντεβού με το Σύλλογο κι φέτος. Η παρουσία της και μόνο δημιουργεί μεγάλη υποχρέωση για εμάς στο πρόσωπό της.
Η πολύχρονη εμπειρία των συνοδών των ξένων αποστολών , πρέπει να ξέρετε, είναι καθοριστικός για τον συντονισμό και την άψογη διεξαγωγή του Φεστιβάλ.
Και βέβαια ευχαριστούμε όλους εσάς και τον καθένα χωριστά που με την παρουσία σας, στηρίζετε το θεσμό αυτό και επιβεβαιώνετε την αναγκαιότητά του για την προβολή της Τριφυλίας, η οποία μέσα από τη διαδικασία του Διεθνούς Φεστιβάλ δεν κάνει μόνον εισαγωγή ξένων πολιτισμών αλλά το πιο σημαντικό κάνει εξαγωγή του δικού της πολιτισμού και κουλτούρας κάθε χρόνο σε 5 διαφορετικά κράτη. Για σκεφθείτε ότι είναι η 14η χρονιά !! Δηλαδή έχουμε στείλει τον πολιτισμό μας σε 70 κράτη μέχρι τώρα…. Ούτε με την πιο ακριβοπληρωμένη διαφήμιση δεν θα μπορούσε να συμβεί αυτό…!!!!

Υστερόγραφο απο το kopanakinews: Μόνο εδώ ολόκληρα τα  χορευτικά -οχι αποσπάσματα- αλλά κανείς δεν σας το είπε …ούτε ο ΜΕΣΚ.

https://kopanakinews.wordpress.com/2018/08/28/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-26-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85-2018-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-ma%CE%B3%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%B4/

 

«Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν» Από το Νηπιαγωγείο της Γελαστής Πολιτείας στην Κυπαρισσία.

«Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν» από τη Γελαστή Πολιτεία στην Κυπαρισσία.

Στις αρχές Ιουλίου έγινε στην αίθουσα «Αλέκος Παπαδόπουλος» θεατρική παρουσίαση του πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο «Τα παραδοσιακά επαγγέλματα… ζωντανεύουν», πάνω στο οποίο εργάστηκαν οι μαθητές και οι μαθήτριες του Νηπιαγωγείου της Γελαστής Πολιτείας, με την καθοδήγηση της νηπιαγωγού Ιωάννας Αναστασοπούλου, καθώς και τη γενική επίβλεψη της κας Γιώτας και της κας Χριστίνας Σταματογιαννοπούλου σε συνεργασία με την Ελληνική Επιτροπή Νέων του CIOFF®, (Διεθνές Συμβούλιο των Διοργανωτών Εκδηλώσεων Λαϊκού Πολιτισμού και Παραδοσιακών Τεχνών), διαπιστευμένου επίσημου εταίρου της Unesco για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά.
Τα τρέχοντα θέματα των δράσεων που απασχολούν την Επιτροπή Νέων του CIOFF® παγκοσμίως, όπως καθορίστηκαν στο τελευταίο Παγκόσμιο Συνέδριο Νέων, είναι τα: “Playing together”, όπου παρουσιάζονται παραδοσιακά παιχνίδια, “Traditional trades”, με παρουσίαση παραδοσιακών επαγγελμάτων που χάνονται και “Myths and Legends”, παραδοσιακοί μύθοι και θρύλοι.
Οι δράσεις αυτές απευθύνονται σε νέους και παιδιά σε όλο τον κόσμο, μέσα από συνεργασίες που πραγματοποιούν με διάφορους συλλόγους, ομάδες, σχολεία, φορείς, φεστιβάλ κ.ά. Σκοπό, δε, έχουν οι νέοι και τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους και να αποκομίσουν τα οφέλη που έχει η ενασχόληση με τέτοια προγράμματα, όπου αναδεικνύεται η συνεργασία, ο εθελοντισμός, η προσφορά και η συμμετοχή σε ήθη και έθιμα του τόπου.
Όσο για τη θεματική του προγράμματος με το οποίο ασχολήθηκαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου της Γελαστής Πολιτείας, ταυτίζεται με το διεθνές πρόγραμμα δράσεων “Traditional Trades”, το οποίο εκπονείται σε όλο τον κόσμο. Σκοπός του είναι να φέρει κοντά τα παιδιά και τους νέους στα παραδοσιακά επαγγέλματα του τόπου τους, πολλά από τα οποία έχουν χαθεί ή ασκούνται από λίγους ή εξελίχτηκαν και προσαρμόστηκαν στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής.
Τα επαγγέλματα που παρουσιάστηκαν είναι τα εξής: Νερουλάς, Γανωματής, Μοδίστρα, Καρεκλάς, Πλύστρα, Παγωτατζής, Καραμελάς, Υφάντρια, Πλέκτρια, Λατερνατζής, Φωτογράφος, Λούστρος, Ντελάλης κ.ά.
Σύντομη αναφορά στο CIOFF® έκανε η κα Δρούλια Κατερίνα, φιλόλογος και μέλος του Ελληνικού Εθνικού Τμήματος, η οποία διάβασε και το μήνυμα του προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής Νέων του CIOFF®, Κωνσταντίνου Ιωαννίδη.
Τη δράση της Ελληνικής Επιτροπής Νέων του CIOFF® στην Ελλάδα παρουσίασαν η Σωτηρία Καράμπελα και η Θεοδώρα Παναγιωτοπούλου, μέλη της ομάδας Νέων της Ελληνικής Επιτροπής του CIOFF® που έχει δημιουργηθεί και στην Κυπαρισσία.
Η εν λόγω συνεργασία θα έχει ως αποτέλεσμα να γίνει γνωστή η πολιτιστική δράση της Γελαστής Πολιτείας διεθνώς, μέσω του δικτύου ενημέρωσης που ο CIOFF® Youth έχει, με αναρτήσεις στην επίσημη σελίδα του (www.cioffyouth.org) αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του Οργανισμού.
Επίσης, ο CIOFF® Youth εκδίδει ανά τακτά χρονικά διαστήματα περιοδικό με τις δράσεις των Επιτροπών του. Το σύνολο της εργασίας των μαθητών θα αποτελέσει σημαντική προσφορά για άρθρα με ελληνικά παραδοσιακά επαγγέλματα.

«Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich.

Θράσος Αβραάμ

Φωτογραφία του Θράσος Αβραάμ.

Μια σημαντική ημέρα μνήμης αλλά και παράλληλα υπενθύμισης των φρικών εγκλημάτων που διέπραξαν οι ναζί στις χώρες της Ευρώπης είναι η σημερινή. Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Την επομένη 3 Ιουλίου, τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές μετά την κηδεία του Heydrich μπήκαν οι ναζί στρατιώτες στο χωριό Lidice. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε. Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.
203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.
Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σ ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του.
Μετά από χρόνια, 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, στήθηκαν εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής και του γεγονότος ότι ναζισμός δεν είναι ακόμα μια ιδεολογία είναι έγκλημα.
Ο επιζών του Ολοκαυτώματος Ελί Βιζέλ είχε γράψει «Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Ιδίως τώρα που στη χώρα μας μια συμμορία νοσταλγών του Χίτλερ παρουσιάζεται με το προσωπείο του «εθνικιστή» και «πατριώτη» προσπαθώντας να κρύψει την εγκληματική της φύση. Η υποκρισία και η ψευτιά τους περισσεύει όταν από τη μια τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο και τιμούν δήθεν την ελληνική σημαία, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια, ενώ από την άλλη ορκίζονται πίστη στη σημαία του Γ΄Ράιχ γιατί μοναδική «πατρίδα» τους είναι η σβάστικα.
Ποτέ ξανά φασισμός!