Αρχείο κατηγορίας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ. ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 1347.

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.

Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.

Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.

Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα – νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.

Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από του Γουδή προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ’ Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Advertisements

Την περίοδο της δικτατορίας στο νομό μας λειτουργούσαν δύο Κυριακάτικα Παζάρια. Το Παζάρι του Κοπανακίου και το Παζάρι του Αλή Τσελεπή (Οιχαλίας).

Τα Παζάρια της Μεσσηνίας την περίοδο της δικτατορίας, η τοπική κινητοποίηση

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

Την περίοδο της δικτατορίας στο νομό μας λειτουργούσαν δύο Κυριακάτικα Παζάρια. Το Παζάρι του Κοπανακίου και το Παζάρι του Αλή Τσελεπή (Οιχαλίας).

Με σχετική υπουργική Απόφαση, (ΦΕΚ Β`/624/13-10-1967) «Περί μεταθέσεως των κατά Κυριακήν λειτουργουσών Λαϊκών Αγορών», καταργήθηκαν οι Κυριακάτικες Αγορές με την κατ` εξαίρεση δυνατότητα «…… Εις ας περιπτώσεις ένιαι των ανωτέρω Λαϊκών Αγορών λειτουργούσι από μακρού χρόνου κατά Κυριακήν υπό μορφήν παζαρίων δύνανται κατ` εξαίρεσιν οι Νομάρχαι όπως εν συνεννοήσει μετά των κατά τόπους Εκκλησιαστικών Αρχών να επιτρέπουν την λειτουργίαν τούτων πάντοτε όμως μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας.».

Τη δυνατότητα αυτή δεν την αξιοποίησαν πάντοτε οι τότε νομάρχες.

Στην περιοχή προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση. Επιχειρήθηκε να αλλάξει, με κεντρική ρύθμιση, μια εμπορική, κοινωνική, πολιτιστική δραστηριότητα δεκαετιών. Η αντιπαράθεση της κυβέρνησης με τις τοπικές κοινωνίες κράτησε 2,5 χρόνια (Σεπτέμβρης 1967 – Φλεβάρης 1970), ώσπου να διαμορφωθούν ισορροπίες, να επικρατήσει η λογική και να επιτραπεί η Κυριακάτικη λειτουργία, μετά το πέρας της Θείας λειτουργίας.

Η κινητοποίηση των τοπικών κοινωνιών έφερε αποτελέσματα. Κατίσχυσε και ακύρωσε μια εξωτοπική ρύθμιση. Ανάγκασε τη  Χούντα μέσα σε 2,5 χρόνια να τροποποιήσει και να ακυρώσει αποφάσεις της. Η τοπική κοινωνία, ακόμα και σε μια σκοτεινή περίοδο, διεκδίκησε και κατάφερε να έχει λόγο σε μια νομοθετική ρύθμιση που την αφορούσε. Οι εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας, παρά το διορισμό τους από την κυβέρνηση, δέχτηκαν ισχυρή πίεση από τους κατοίκους, που ένιωσαν να απειλείται ένα ζωτικό κομμάτι της ζωής τους. Η πίεση αυτή μεταφέρθηκε στην κυβέρνηση, η οποία στο τέλος συμβιβάστηκε με το τοπικό αίσθημα.

Την 18η Οκτωβρίου 1967, πέντε μέρες μετά τη σχετική υπουργική απόφαση, παρενέβησαν με υπόμνημά τους (17) δέκα επτά πρόεδροι κοινοτήτων, για το Παζάρι του Κοπανακίου. Το υπόμνημα απευθύνεται στις εκκλησιαστικές αρχές του νομού, Μητροπολίτες Τριφυλίας και Ολυμπίας, Μεσσηνίας και στο Νομάρχη Μεσσηνίας. Πρόκειται για κείμενο ισορροπημένο, με σαφή στόχευση. Οι συντάκτες του γνωρίζουν σε ποιους απευθύνονται. Αναφέρονται στη γέννηση του παζαριού, επισημαίνουν ότι υπάρχουν συμφέροντα που θέλουν το κλείσιμό του, υπενθυμίζουν την απόφαση του ΣτΕ, υπενθυμίζουν τη σκληρότητα της αγροτικής ζωής που δεν επιτρέπει δεύτερη μέρα ξεκούρασης, προτείνουν διαφορετικές ώρες λειτουργίας, ώστε να εκκλησιάζονται οι πιστοί, αναφέρονται στην πολλαπλή σημασία, πέραν της οικονομικής, του παζαριού για τη ζωή τους. Δηλώνουν μεν πως η κυβέρνηση θέλει το καλό τους διεκδικούν όμως να ακουστεί και η δική τους σκέψη και να πειστούν, ως άμεσα ενδιαφερόμενοι. Κλείνουν με έμμεση απειλή γράφοντας πως, αν καταργηθεί η Κυριακάτικη λειτουργία του Παζαριού, θα πρόκειται για αδικία που θα επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα. Ουσιαστικά λένε στην κυβέρνηση πως αν καταργήσετε το Παζάρι μας θα ταυτιστείτε με συμφέροντα που επιθυμούν το κλείσιμό του, θα είστε εκτός νομιμότητας καθώς θα παραβιάζετε απόφαση του ΣτΕ, θα είστε απέναντί μας γιατί το παζάρι πέρα από την οικονομική του λειτουργία είναι η ίδια η ζωή μας.

Το πλήρες υπόμνημα: «Σεβασμιώτατοι, Κύριε Νομάρχα,

Ως αντιπρόσωποι της Θρησκείας και της Πολιτείας, Σας ανετέθη υπό του Νόμου, η ρύθμισις της λειτουργίας της Λαϊκής μας Αγοράς (Παζαρίου).

Ευλόγως και δικαίως ο επί του Εμπορίου αρμόδιος κ. Υπουργός, προέβλεψεν ανάλογον επιλογήν προσώπων ως κριτών, προς επίλυσιν θέματος λεπτού και σοβαρού, υφισταμένου από ημίσεος και ολοκλήρου αιώνος, Εθιμικώς μέχρι σήμερον.

Υπό το Κράτος της ανάγκης και της εξυπηρετήσεως ημών των ιδίων αγροτών της Ορεινής περιοχής μας, εδημιουργήθη αυτή η ιδεώδης συναλλαγή, καθ` ήν διαθέτουμε τα προϊόντα μας ευχερώς και εις ικανοποιητικάς τιμάς, και αντιστοίχως προμηθευόμεθα, ότι μας ελλείπει.

Κατά καιρούς συμφέροντα τρίτων διά οικονομικά, εμεσολάβησαν να διαλύσουν την λειτουργίαν του Παζαριού μας, με αποτέλεσμα να προσφύγωμεν εις το Συμβούλιον Επικρατείας, και να δικαιωθώμεν διά της υπ`αρίθ. 1445/54 αποφάσεώς του.

Ήδη της επεμβάσει της Εκκλησίας, το Παζάρι μας μέλει να κριθή ως εμπόδιον αντιθρησκευτικόν, εις τον εκκλησιασμόν των κατοίκων.

Αναγνωρίζομεν και εκτιμώμεν με απόλυτον σεβασμόν, ως καλοπροαίρετον και στοργικήν την γενομένην ενέργειαν υφ` υμών, διότι αποβλέπει εις το καλό μας, και όχι να μας ζημιώση, αλλά θα πρέπει συγχρόνως και ημείς ως ενδιαφερόμενοι να πεισθώμεν περί της αιτίας, διότι πιστεύομεν αντιθέτως, ότι εάν καταργηθή η κατά Κυριακήν τέλεσις του Παζαρίου, θα προκύψη διάφορον του επιδιωκομένου αποτέλεσμα, ήτοι η Κυριακή θα μετατραπή εργάσιμος και η καθημερινή (όποια ημέρα ήθελεν ορισθή), αργία.

Ο Αγρότης δεν είναι δυνατόν να έχη δύο ημέρας αργίας. Τούτο είναι ασύμφορον προς το Εθνικόν εισόδημα και την οικονομικήν του κατάστασιν.

Ως γνωστόν η λειτουργία του Παζαρίου άρχεται μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, και ουδείς εκ των επιθυμούντων να εκκλησιασθούν εμποδίζεται.

Προς καλλιτέραν εξασφάλισιν του Εκκλησιασμού των προσερχομένων να ορισθή η 10η, 11η και 12η μεσημβρινή ώρα της Κυριακής, ως έναρξις λειτουργίας του Παζαρίου, διότι αύτη έχει καθιερωθή εκ της πολυετίας εις όλους, ως ημέρα εκκλησιασμού και ψυχαγωγίας των αγροτών της περιοχής μας.

Το Παζάρι είναι το θέατρό μας, ο Κινηματογράφος μας και η αναψυχή μας.

Η Εθνική του Στρατού μας Κυβέρνησις, δια τον αγρότη φροντίζει να του βελτιώση τρόπον ζωής, και όρους διαβιώσεως, διότι είμεθα οι μόνοι μέχρι τώρα εγκαταλελειμένοι και αδικημένοι.

Μην αποφασίζετε από μακρυά μας, ακούστε τη μικρή μας σκέψι και τη φτωχική μας άποψι, διότι κανείς άλλος δεν ζη όπως εμείς αυτή την πραγματικότητα.

Δεν είναι σωστό, παρά την καλήν Σας διάθεσι να μας πικράνετε, αφού ξέρουμε ότι μας αγαπάτε.

Δια να επιτευχθή ο επιδιωκόμενος σκοπός, θα πρέπει όλοι μαζύ να βοηθήσουμε και να συνεργασθώμε με κοινή θέλησι και προσπάθεια προς το καλό.

Είμεθα καλοί Χριστιανοί και αγνοί Έλληνες και η Ιστορία μας Σας πληροφορεί και Σας βεβαιώνει δι` αυτό.

Εάν δεν μείνετε ικανοποιημένοι από την δοκιμαστικώς γενομένην μετά τρείς ώρας από το πέρας της θείας λειτουργίας έναρξιν συναλλαγής εις το Παζάρι, ευχαρίστως να γίνη οποιαδήποτε άλλη ημέρα υποδειχθή εκ μέρους Υμών.

Πάντως τώρα Σας παρακαλούμε η Δοκιμή να γίνη, όπως αναλύουμε ανωτέρω την Κυριακήν και εάν εκ των πραγμάτων αποδειχθή ότι θίγει και παρεμβάλλεται εμπόδιον εις τον Εκκλησιασμόν των κατοίκων, της περιοχής μας, ευχαρίστως να καταργηθή.

Εις ήν περίπτωσιν ήθελεν εκδοθή απόφασις Υμών καταργήσεως του κατά Κυριακήν τελουμένου Παζαρίου μας, χωρίς να ληφθώσιν υπ` όψιν τα διά της παρούσης αναφερόμενα, θ` απετέλει κατάφωρον αδικίαν δι` όλους ημάς, τους ενδιαφερομένους, με αποτέλεσμα διάφορον του επιδιωκομένου.

Διατελούμεν μετά Σεβασμού και Πάσης Τιμής.

Οι Πρόεδροι Κοινοτήτων: Κοπανακίου, Καμαρίου, Γλυκοριζίου, Αγριλιάς, Κεφαλόβρυσης, Σιτοχωρίου, Αρτικίου, Πολυθέας, Μοναστηρίου, Κρυονερίου, Πλατανίων, Καλιτσένης, Βανάδος, Αυλώνος, Σιδηροκάστρου, Αγαλιανής, Καλού Νερού».

(Δημοσιεύτηκαν  στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Σ/Κ 03/04-11-2018) 1. Εικόνα από το Παζάρι του Κοπανακίου.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες

2.Δεκαετία του 1970. Ο μπάρμπα – Πάνος Θεοχαράκης (Αμπαράκης) στο παζάρι, ζυγίζει τα περίφημα Αετοβουναίϊκα κρεμμύδια, με την παλάτζα του.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, φυτό, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Σάββατο 19 Μαΐου 2018, 74η επέτειος από τη Σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου στους Κορυσχάδες Ευρυτανίας.

Στην 74η επέτειο από τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου στους Κορυσχάδες ο Πρόεδρος της Βουλής. 

Θα υπογραφεί Μνημόνιο Συνεργασίας για Μουσεία Εθνικής Αντίστασης στους Κορυσχάδες και στη ΒίνιανηΑποτέλεσμα εικόνας για Κορυσχάδες Ευρυτανίας

Τις εκδηλώσεις για την 74η επέτειο από τη Σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου στους Κορυσχάδες Ευρυτανίας θα τιμήσει με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Νικόλαος Βούτσης. Ο κ. Βούτσης θα μεταβεί στους Κορυσχάδες, την Κυριακή 20 Μαΐου, όπου θα απευθύνει χαιρετισμό στην εορταστική εκδήλωση στις 11:00. Αμέσως μετά, θα υπογραφεί Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ της Βουλής των Ελλήνων, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, του Δήμου Καρπενησίου και του Δήμου Αγράφων για την οργάνωση και τον εκσυγχρονισμό των δύο Μουσείων Εθνικής Αντίστασης στους Κορυσχάδες και την Παλαιά Βίνιανη, στους ιστορικούς τόπους του Σχολείου Κορυσχάδων και του παλιού Δημοτικού Σχολείου της Κοινότητας Βίνιανης.

Στον χώρο του Ιστορικού Σχολείου Κορυσχάδων, συγκλήθηκε τον Μάιο του 1944 –διαρκούσης της ναζιστικής κατοχής– το Εθνικό Συμβούλιο, με τη συμμετοχή εκλεγμένων αντιπροσώπων, μεταξύ των οποίων και γυναίκες, απ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Με τη λήξη των εργασιών του Εθνικού Συμβουλίου, που κράτησαν δύο εβδομάδες, στις 27 Μαΐου 1944 εγκρίθηκε το Ψήφισμα των Κορυσχάδων, αποτελούμενο από 15 άρθρα, που καθορίζει τον τρόπο άσκησης όλων των εξουσιών στην ελεύθερη Ελλάδα.

Το Σχολείο Κορυσχάδων έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1983, ενώ το παλιό δημοτικό σχολείο της Κοινότητας Βίνιανης χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο συνδεδεμένο με την εθνική μας ιστορία το 1986.

Η Βουλή των Ελλήνων, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ο Δήμος Καρπενησίου και ο Δήμος Αγράφων, αναγνωρίζοντας την ιστορικότητα και την αξία των δύο Μουσείων τα οποία θα στεγάζονται στα δύο ιστορικά Σχολεία, θα προχωρήσουν στην υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας, ώστε μέχρι τον Απρίλιο του 2019 να έχουν ολοκληρωθεί τα έργα και να αναδειχθούν σε τόπο ιστορικής μνήμης αλλά και πόλο έλξης επισκεπτών.

Στη Βίνιανη, για τον εορτασμό των 74 χρόνων από την ίδρυση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, θα μεταβεί αύριο Σάββατο, 19 Μαΐου, ο Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Γεώργιος Βαρεμένος, ο οποίος και θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας, στις 11:30.

Άγνωστα ντοκουμέντα: Η συγκλονιστική δεκαετία του 40, όπως αποτυπώνεται στις κινούμενες κινηματογραφικές εικόνες της εποχής.

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 (στην Ελλάδα αναφέρεται και ως Πόλεμος του ’40 ή Έπος του ’40) ήταν η πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και συνασπισμού Ιταλίας και Αλβανίας, η οποία διήρκεσε από τις 28 Οκτωβρίου 1940 μέχρι τις 31 Μαΐου 1941, όταν και ολοκληρώθηκε η κατάληψη της χώρας από τις Γερμανικές δυνάμεις, οι οποίες επιτέθηκαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941.Σχετική εικόνα

Τη στιγμή της γερμανικής εισβολής, ο Ελληνικός στρατός είχε προελάσει στα Αλβανικά εδάφη, ως αποτέλεσμα της μέχρι τότε αποτελεσματικής αντιμετώπισης των Ιταλο-Αλβανικών δυνάμεων. Η ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο με το οποίο και απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδος. Η άρνηση της Ελλάδας εορτάζεται στην Επέτειο του Όχι.

Ο πόλεμος αυτός ήταν προϊόν της επεκτατικής πολιτικής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε εγκαθιδρύσει στην Ιταλία και που άρχισε να εκδηλώνεται με την έναρξη του Β’ Π.Π. και ειδικότερα μετά τη συνομολόγηση του Χαλύβδινου Συμφώνου.

Στα μέσα του 1940, ο Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ως πρότυπο τις κατακτήσεις του Αδόλφου Χίτλερ, θέλησε να αποδείξει στους Γερμανούς συμμάχους του Άξονα ότι μπορεί και ο ίδιος να οδηγήσει την Ιταλία σε ανάλογες στρατιωτικές επιτυχίες.Σχετική εικόνα

Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιγμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα.

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Μετά την άρνηση του δικτάτορα (το γνωστό «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα.

Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση. Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου οι Ελληνικές δυνάμεις είχαν προωθηθεί στο ένα τέταρτο σχεδόν του εδάφους της Αλβανίας, καταλαμβάνοντας κατά σειρά τις πόλεις: Κορυτσά, Πόγραδετς, Άγιοι Σαράντα, Αργυρόκαστρο και Χειμάρρα. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο του 1941, απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή βόρεια της Χειμάρρας.Σχετική εικόνα

Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου, ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς. Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20 Απριλίου και με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνοϊταλικόγερμανικό πόλεμο.

Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής αποτέλεσε την πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη.

Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η νίκη των Ελλήνων επηρέασε την έκβαση ολόκληρου του πολέμου, καθώς υποχρέωσε τους Γερμανούς να αναβάλουν την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βοηθήσουν τους συμμάχους τους Ιταλούς που έχαναν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Η καθυστερημένη επίθεση τον Ιούνιο του 1941, ενέπλεξε τις γερμανικές δυνάμεις στις σκληρές συνθήκες του ρωσικού χειμώνα, με αποτέλεσμα την ήττα τους στη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας.

Η συγκλονιστική δεκαετία, όπως αποτυπώνεται στις κινούμενες κινηματογραφικές εικόνες της εποχής με άγνωστα ντοκουμέντα του Αλβανικού Μετώπου στα τέλη του ’40 και στις αρχές του ’41.

Σκηνές από τη ζωή στην Αθήνα, αλλά και στην ελληνική επαρχία. Η καθημερινότητα των Αθηναίων στα χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Οι μέρες της Απελευθέρωσης και του Εμφυλίου. Τα πρώτα ειρηνικά χρόνια μετά τον πόλεμο.

http://www.pronews.gr/istoria/623454_ellinoitalikos-polemos-ta-agnosta-ntokoymenta-toy-alvanikoy-metopoy-vinteo

Εντυπωσιακή η αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Δείτε τα βεγγαλικά. Και πρώτα το βίντεο της κ. Βιβής Παντελάκη.

Πύλος: Εντυπωσιακή η αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου.

Και πρώτα το βίντεο της κ. Βιβής Παντελάκη.

 Γράφτηκε από την  

 Την αναπαράσταση παρακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο υφυπουργός Εργασίας Τάσος Πετρόπουλος και ο επιχειρηματίας Αχιλλέας Κωνσταντακόπουλος που ήταν χορηγός της εκδήλωσης.

Πύλος: Εντυπωσιακή η αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου (βίντεο-φωτογραφίες)

  Ενα εντυπωσιακό υπερθέαμα πυροτεχνημάτων απόλαυσαν όσοι κατέκλυσαν τις προβλήτες της Πύλου για να παρακολουθήσουν την πρώτη αναπαράσταση της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου – στο πλαίσιο της οποίας κάηκε και ένα σκάφος στο λιμάνι.

https://www.eleftheriaonline.gr/local/politismos/ekdiloseis/item/136510-pylos-entyposiaki-i-anaparastasi-tis-navmaxias-tou-navarinou-vinteo-fotografies

Η ελαιοπαραγωγή δεν θα χαθεί φέτος από τον δάκο αλλά από την ανομβρία. Του  Γιώργου Παναγόπουλου στην Ελευθερία.  

Η ελαιοκαλλιέργεια χρειάζεται υποδομές και όχι λιτανείες

 Γράφτηκε από τον  

Η ελαιοκαλλιέργεια χρειάζεται υποδομές και όχι λιτανείες

 

 Η ελαιοπαραγωγή δεν θα χαθεί φέτος από τον δάκο αλλά από την ανομβρία. Οι ελαιοπαραγωγοί βρίσκονται σε απόγνωση, ενώ βροχή δεν έρχεται ούτε… κατόπιν ενεργειών μου, κατά το παλιό ανέκδοτο.

Τα προηγούμενα χρόνια η ξηρασία είχε πλήξει τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου -γι’ αυτό και οι καλές τιμές στο ελαιόλαδο-, φέτος ήρθε η σειρά της Ελλάδας. Οι καιρικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί και αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο δεν πρόκειται να αλλάξει. Οι λιτανείες και οι παρακλήσεις στα θεία μπορεί να ήταν μια πρακτική που στο παρελθόν έδινε μια ελπίδα στους πιστούς, αλλά σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι στη διαμόρφωση των κλιματικών αλλαγών έχει βάλει το χεράκι του και ο άνθρωπος.

Η αύξηση της θερμοκρασίας στον πλανήτη και οι αλλαγές που αυτή επιφέρει δεν είναι μια θεωρία συνωμοσίας αλλά μια πραγματικότητα, η οποία έχει συνέπειες στους ελαιοπαραγωγούς της Μεσσηνίας αλλά και στους ψαράδες της Αρκτικής. Αλλη μια ένδειξη ότι δεν μπορούμε να υπάρξουμε μόνοι μας στο παγκόσμιο χωριό που ζούμε, όσα σύνορα οικονομικά και φυσικά να σηκώσουν διάφοροι κουφιοκεφαλάκηδες. Οι εξελίξεις που νομίζουμε ότι δεν μας αφορούν και γελάμε ή χαιρόμαστε με τους διάφορους μισότρελους που δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικές είναι οι πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος, μας επηρεάζουν και μάλιστα άμεσα.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ως χώρα μπορούμε να επηρεάσουμε τις παγκόσμιες εξελίξεις στο περιβάλλον από ελάχιστα έως καθόλου. Μπορούμε όμως σε ό,τι μας αφορά ως χώρα αλλά και ως περιοχή να αναπροσαρμόσουμε τις πρακτικές μας σε όλα τα επίπεδα. Να προωθήσουμε, για παράδειγμα, την παραγωγή φιλικής προς το περιβάλλον ενέργειας και να απελευθερωθούμε από το οικονομικά κοστοβόρο πετρέλαιο αλλά και τον περιβαλλοντικά ακριβό λιγνίτη. Να αξιοποιήσουμε την ηλιακή και την αιολική ενέργεια που διαθέτουμε άφθονες. Να προωθήσουμε μια διαφορετική διαχείριση του υδάτινου πλούτου της χώρας διοχετεύοντάς τον στην άρδευση εκτάσεων που μέχρι πρότινος δεν χρειαζόταν ή δεν το είχαμε εξετάσει. Χρειάζεται δηλαδή να αναζητήσουμε λύσεις παραγωγής με βάση τις κλιματολογικές συνθήκες που διαμορφώνονται.

 Η άρδευση των ελαιώνων της Μεσσηνίας είναι ένα ζήτημα που εδώ και χρόνια συζητείται ευκαιριακά αλλά ουδέποτε έχει μελετηθεί συστηματικά. Μιλάμε προφανώς για ένα τεράστιο έργο υποδομής, το οποίο μπορεί να αρχίσει να εκτελείται τμηματικά και σε βάθος χρόνου, αφού όμως υπάρξει μια συνολική μελέτη που θα αξιοποιεί ορθολογικά τους υδάτινους πόρους της περιοχής. Η Μεσσηνία έχει ποτάμια και χειμάρρους και είναι δυνατό με μικρά φράγματα να συγκρατηθεί το απαιτούμενο νερό για αρδεύσεις ελαιοδέντρων. Υπάρχουν πλέον τεχνολογικές μέθοδοι και υλικά σε τιμές που επιτρέπουν λύσεις προσιτές και αποσβέσιμες. Χρειάζονται όμως πολιτικές έξω από τα συνηθισμένα που θα στοχεύουν στην αύξηση της παραγωγής και όχι της γραφειοκρατίας και της αναψυχής.

Το να ποτίζονται σχεδόν όλα τα ελαιόδεντρα του νομού φαντάζει περίεργο ή μεγαλεπήβολο, αλλά διαφορετικά τα επόμενα χρόνια δεν θα υπάρχει ελαιοπαραγωγή -τουλάχιστον όπως την γνωρίζουμε σήμερα- εκτός κι αν το ρίξουμε στις… λιτανείες. Αν οι εκτιμήσεις για το μέγεθος της καταστροφής από την ξηρασία επιβεβαιωθούν, η Μεσσηνία στο σύνολό της θα περάσει φέτος μια δύσκολη οικονομική χρονιά. Η υγρασία και ο δάκος πέρυσι και η ξηρασία φέτος διαμορφώνουν συνθήκες οικονομικής ασφυξίας για μεγάλο μέρος του οικονομικού πληθυσμού της περιοχής. Η παραγωγή ελαιολάδου κινεί το σύνολο της τοπικής οικονομίας και όποιος το παραβλέπει αυτό μετράει μετά λουκέτα και αναμένει λύσεις από αναπτυξιακά συνέδρια μπαρουφολογίας και κοινοτοπίας.

panagopg@gmail.com

72 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ.

Σχετική εικόνα

Τέλη Γενάρη. Ηλιόλουστη μέρα. Έκανα ένα μακρινό περίπατο, δυό μεγάλα άσπρα σύννεφα στον Ουρανό και ένα σμήνος από γερανούς. Το σήμα της νίκης. Ένα βέλος. Έρχονταν από μακριά, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Ασκληπιός, ο Λεωνίδας, ο Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης, ο Βελουχιώτης, ο Παναγούλης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης γέμισαν τον Ουρανό. Ήταν κι άλλοι πολλοί, αμέτρητοι, ατέλειωτοι. Δεν είδα κανέναν εν ζωή. Οι καιροί άλλαξαν. Ο ήλιος στο δειλινό χρωμάτιζε τις σκέψεις μου. Δίπλα η θάλασσα. Πάνω ο Όλυμπος. Οι θεοί. Η Βεργίνα , το Δίον, το Κάστρο του Παντελεήμονα. Ήλιος και θάλασσα, εύφορη γη και Ιστορία η χώρα μου. Μπήκα στο σπίτι. Κι έβγαλα το καπέλο μου, όταν ήρθα σε Σένα.

Ρωσικό τραγούδι Πρωτότυπος τίτλος: Zhuravli = γερανοί (Журавли) Αρχικοί στίχοι με έρεισμα το μνημείο της Sadako Sasaki: Ρασούλ Γκαμζάτοβ (Расу́л Гамза́тов) Μετάφραση στα ρωσικά: Ναούμ Γκρέμπνεφ (Наум Гребнев) Διασκευή στίχων: Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с) Μουσική: Ιάν Φρένκελ (Ян Френкель) Πρώτη εκτέλεση (1969): Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)

Απόδοση στα Ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος. Πρώτη ερμηνεία στα Ελληνικά (1977): Μαργαρίτα Ζορμπαλά Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες που πέσανε στη ματωμένη γη δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί. Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς. Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή. Θα ‘ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ. http://ahinoula.blogspot.gr/2013/01/b… http://youtu.be/c6FzK83fp-Q