«Σειρήνες πολέμου» ηχούν στη Μεσσηνία. Τρέχει και δε φτάνει ο Καλαματιανός!

Γνωρίστε τον Φατούρο. Αυστηρός και περήφανος Καλαματιανός, ο Φατούρος ξέρει από παρθένο ελαιόλαδο! Για δύο πράγματα είναι σίγουρος: Για το πόσο παρθένο είναι το ΠΟΠ Καλαμάτας και για την… παρθενιά της αδερφής του. Βέβαια μόνο το ένα από τα δύο είναι αλήθεια… #OliveOilBatlles #heroes #Messinia

https://www.facebook.com/foodz.gr/?hc_ref=ARRhSFp0APR3AgXjqp-TyvBKAaJo2XVw61dgz_7y5vbPBBzrIHNScuHHg8zDL6giOZE&fref=nf

Advertisements

Από την Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2017: «Υπηρέτης δύο αφεντάδων», στο Θεάτρο Άλφα-Ιδέα. Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης. Συμπρωταγωνιστεί ο Άκης Φιλιός.

  • Το enikos.gr μπήκε στις πρόβες του «Υπηρέτη δύο αφεντάδων»

    Το enikos.gr μπήκε στις πρόβες του «Υπηρέτη δύο αφεντάδων»

    ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

    ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ

    Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗ

    Πρώτος σου έγραψα πως ο ικανότατος Κώστας Γάκης ετοιμάζει για το «Άλφα- Ιδέα»του τον«Υπηρέτη δύο αφεντάδων», πρώτος σου αποκάλυψα την γερή διανομή της υποσχόμενης δουλειάς και τώρα … τρύπωσα στις πρόβες εξασφαλίζοντας το πρώτο φωτογραφικό υλικό από αυτές… Η πρεμιέρα θα γίνει στις 27 Οκτωβρίου και θα παίζεται κάθε Σάββατο στις 21.15 και κάθε Κυριακή στις 19.00. Δεν τη χάνω!

    Η Ομάδα Ιδέα, μετά τις δύο μεγάλες επιτυχίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, με τις παραστάσεις «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» και «Το Δέντρο του Οιδίποδα», θα παρουσιάσουν την προσεχή Χειμερινή Περίοδο στο Θέατρο Άλφα. Ιδέα, την καλύτερη κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Υπηρέτης δύο Αφεντάδων». Ιδού τι τονίζουν «Σε μια εποχή εξυπηρέτησης συμφερόντων και χρεών, εμείς αποφασίσαμε να εξ-υπηρετούμε την τέχνη της κωμωδίας, να εξ-υπηρετήσουμε τους κώδικες του πιο ξέφρενου θεατρικού είδους, της Commediadell’ arte, να εξ-υπηρετήσουμε τον Goldoni και ταυτόχρονα να εξ-υπηρετήσουμε τις ψυχές μας και την εποχή μας.Οι υπηρέτες το κατάλαβαν πια πώς είναι υπηρέτες. Το νοιώσαν στο πετσί τους και δεν ξέρουν -ακόμα – τι να κάνουν με αυτή τη συνειδητοποίηση. Γι αυτό κάνουν θέατρο. Θα μπορέσει κάποιος με τη μάσκα του υπηρέτη να γκρεμίσει την σκουριασμένη τραμπάλα; Η ομάδα μας ασχολείται πρώτη φορά με μια καθαρόαιμη κωμωδία ανιχνεύοντας το βάθος του συγκεκριμένου θεατρικού είδους που έχει χάσει λίγο τη βαθιά του αξία. Την ουσιαστική του χρησιμότητα να κινητοποιεί, να προβληματίζει και να καταπραΰνει τις ταλαιπωρημένες συνειδήσεις της εποχής μας»

    ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

    Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

    Δραματουργική επεξεργασία: Ομάδα Ιδέα

    Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης

    Σκηνικά – Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα

    Μουσική: Κώστας Γάκης

    Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίριδα Κανδρή

    Δ/νση Παραγωγής: Λευτέρης Πλασκοβίτης

    Παραγωγή:K2L ΑΛΦΑ-ΙΔΕΑ Ε.Ε

    ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ

    Δρακόπουλος Γιάννης, Ευθυμίου Χρήστος, Κοψιδάς Γιώργος Λιλικάκης Σταύρος, Μανιατάκου Λήδα, Μουστάκα Αθηνά, Μπιμπής Κωνσταντίνος, Παπουτσάκη Κατερίνα, Φιλιός Άκης.

13 και 14 Ιουνίου: Η μουσικοθεατρική ομάδα του Μουσικού Σχολείου Αλίμου ανεβάζει «ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ» του Mike Kenny.

Σκηνοθεσία/Μουσική: Άκης Φιλιός (Ο γιος της αδελφής μου της Ελένης). Αν είσθε στην Αθήνα, δείτε το.

Φωτογραφία του Akis Filios.

«…Νομίζεις ότι θα μείνεις για πάντα στο ίδιο μέρος. Στο μέρος που λες πως είναι σπίτι σου. Άμα φύγεις όμως… Άμα αρχίζεις να φεύγεις….»

Η μουσικοθεατρική ομάδα του Μουσικού Σχολείου Αλίμου ανεβάζει «ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ» του Mike Kenny, μία ιστορία ενός αγοριού που εγκαταλείπει το σπίτι του στη δίνη του πολέμου και ταξιδεύει μέχρι το μακρινό Λονδίνο για να συναντήσει τον μεγάλο του αδελφό.

Σκηνοθεσία / Μουσική:
Άκης Φιλιός

Παίζουν: (αλφαβητικά)
Αλαμανή Ναθαναηλίδου Μαρία
Αλαμανή Ναθαναηλίδου Σοφία
Αλεβίζος Κυριάκος
Ασλάνογλου Περσεφόνη
Μαρίνου Χρυσούλα
Μοναστηριώτης Γιώργος
Μουσαφιράκη Κλαίρη
Νταλιαπέ Άρτεμις
Τσούχλαρη Δανάη
Τρουπής Σταύρος
Φραγκιαδάκη Στέλλα

Φεϊρούζ: Ύμνοι Μεγάλης Παρασκευής. Ψάλλει και στα Ελληνικά το «Η ζωή εν Τάφω».

Η Φεϊρούζ έχει τραγουδήσει πάνω από 1500 τραγούδια και έχει πωλήσει περίπου 80 εκατομμύρια μονάδες δίσκων σε όλο τον κόσμο, αλλά αυτό που παραμένει το μέγιστο επίτευγμά της από την άποψη της φωνητικής της απόδοσης και του ταλέντου της είναι το CD των Μαρωνίτικων και Ορθόδοξων Ύμνων της Μεγάλης Παρασκευής που ηχογράφησε το 1965 στο Λίβανο και έπειτα πάλι το 1985 στον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων στη Γαλλία, και οι δύο ζωντανές ηχογραφήσεις σ’ εκκλησίες. Η φωνή της απλά ξεπερνά την ανθρώπινη πείρα ακρόασης και φύσης, για να φθάσει σε ένα αιθέριο επίπεδο που σας παίρνει πέρα από μόνο μια εμπειρία ακρόασης. Οποιοσδήποτε σε όλο τον κόσμο που έχει την πιθανότητα να ακούσει τους Ιερούς Ύμνους της, ανεξάρτητα σε πια θρησκεία ανήκει, έχει την πιθανότητα να γευθεί τα επουράνια στη γη, ή τουλάχιστον να ξέρει πώς η φωνή ενός αγγέλου ακούγεται.

01. Anal Oum Ek-Hazina – Είμαι λυπημένος Παναγία μου -انا الأم الحزينة 03:56
02. Torok Ourashaleem – Δίπλα από την Ιερουσαλήμ – طريق اورشليم 02:19
03. Ya chabi Ou Sahbi – Ο λαός μου – ياشعبي وصحبي 02:31
04. Kamat Mariyam – Η Παναγία ήταν – قامت مريم 03:15
05. Wa Habibi – Αγαπημένε μου – واحبيبي 02:49
06. El Youm Ollika – Σήμερον κρεμμάται επί ξύλου- اليوم علق على خشبة 03:43
07. Ya Yassouh El Hayat Nouazimak – Η Ζωή εν Τάφο – اليوم علق على خشبة 03:50
08. Kamel El Ajyale – Αι Γενεαί πάσαι – كامل الأجيال 01:31
09. Estaneret – Ευαγγέλιον Αναστάσεως – استنيري 03:21
10. El Massih Kaam- Χριστός Ανέστη – المسيح قام 02:34

Η Φαϊρούζ ψάλλει στα Αραβικά και στα Ελληνικά το «Η ζωή εν Τάφω»

Μεγάλη Εβδομάδα σε εκκλησία της Βηρυττού 14.4.2014

Η ντροπαλή, αποτραβηγμένη και συντηρητική προσωπικότητα της Φεΐρούζ έχει συζητηθεί συχνά από τους σχολιαστές. Παρά τη θέση της ως διάσημη προσωπικότητα και μεγάλη σταρ, η Φεΐρουζ δεν ενέργησε ποτέ σαν τέτοια, αλλά διατήρησε ένα σχεδόν ασκητικό τρόπο ζωής ανεξαρτήτως από τη φήμη και τα πλούτη της που της άνοιξαν ολόκληρο τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης μουσικής της καριέρας, έδωσε πολύ λίγες συνεντεύξεις (μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού) και απέφυγε πάντα τη δημοσιότητα. Κατά τη διάρκεια όλης της ζωής της, η Φεΐρουζ ήταν πάντα χριστιανή. Προέρχεται από μια φτωχή Ασσυριακή «Ορθόδοξη» οικογένεια. Ο πατέρας της, ο Γουάντι Χαντάντ ήταν Ασσύριος και γεννήθηκε στην Ασσυριακή πόλη Μαρδίν της Μικράς Ασίας αλλά οι Ασσύριοι εκδιώχθηκαν από τις Οθωμανικές-Kεμαλικές εθνικές ένοπλες δυνάμεις, και ο πατέρας της Φεΐρουζ εγκαταστάθηκε στον Λίβανο. Εκεί παντρεύτηκε τη Λίσα Ελ Μπουστάνι, τη μητέρα της Φεΐρουζ, που ήταν Λιβάνια Μαρωνίτισσα.   Σύμφωνα με τα στοιχεία του εξειδικευμένου μπλογκ Νόστος, η Φεΐρουζ ασπάστηκε την Ελληνική Ορθοδοξία όταν παντρεύτηκε τον Άσσι που ήταν Ελληνορθόδοξος. Η Φεΐρουζ ψάλλει την ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής στις Ορθόδοξες εκκλησίες του Λιβάνου για δεκαετίες τώρα. Κάθε χρόνο ψάλλει τους Ορθόδοξους ύμνους της Μεγάλης Παρασκευής ντυμένη στα μαύρα και με δάκρυα στα μάτια που συνήθως προσπαθεί να κρύψει φορώντας γυαλιά. Η Φεΐρουζ έχει περάσει πολλές δοκιμασίες καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της. Είχε ένα δύσκολο γάμο με τον Άσσι ο οποίος θεωρείται ευρέως ότι ήταν καταχρηστικός και ασκούσε βία πάνω της. Από τον γάμο της με τον Άσσι, η Φεΐρουζ απέκτησε δύο αγόρια: τον Ζιάντ και τον Χίλλε, και δύο κορίτσια: την Λαγιάλ και την Ρίμα. Γέννησε πρώτα τον Ζιάντ, έπειτα τον Χίλλε, τη Λαγιάλ και τελευταία τη Ρίμα. Ο Χίλλε αρρώστησε από μηνιγγίτιδα σύντομα μετά τη γέννησή του και έμεινε παράλυτος για το υπόλοιπο της ζωής του. Τον φροντίζει ακόμα μέχρι αυτή τη μέρα. Η κόρη της, η Λαγιάλ, πέθανε το 1987 από εγκεφαλικό. Η Φεΐρουζ επηρεάστηκε βαθιά από το θάνατο της κόρης της και την αναπηρία του γιου της. Πηγή: www.lifo.gr

Αγνή Παρθένε Δέσποινα: Φεϊρούζ

«Το τρίτο κύμα», μια φανταστική αντιφασιστική ταινία, που αξίζει να δείτε.

Το κοινωνικό πείραμα που έδειξε στους μαθητές πώς οι Γερμανοί έγιναν ξαφνικά ναζί

Όταν το 1967, ένας καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια, προσπάθησε να διδάξει στους μαθητές του τα γεγονότα που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα, διαπίστωσε ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να δώσουν μία πειστική απάντηση στο ερώτημα πως οι Γερμανοί πολίτες έγιναν τόσο εύκολα συνένοχοι με το καθεστώς Χίτλερ.

Ο Ron Jones ήταν τότε ένας 25χρονος, χαρισματικός και αγαπητός καθηγητής, που σκέφτηκε ότι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξει στους μαθητές του το πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να επηρεαστούν από απολυταρχικούς ηγέτες ή να παρασυρθούν από μία ιδεολογία, ήταν να τους το δείξει να συμβαίνει.

Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα, με «πειραματόζωα» τους μαθητές του. Όπως έχει διηγηθεί ένας μαθητής του, μια μέρα ξεκίνησε να συμπεριφέρεται πιο αυστηρά και ανακοίνωσε μία νέα σειρά κανόνων που θα έπρεπε να τηρούνται στην τάξη. Ήταν ενοχλητικό, αλλά όπως κάθε τι που σπάει την μονοτονία του σχολείου, αρχικά ήταν και διασκεδαστικό συνάμα.

Ο Jones πίστευε ότι το πείραμα δεν θα άντεχε για πάνω από μία μέρα. Όταν όμως το επόμενο πρωί μπήκε στην τάξη, οι μαθητές του κάθονταν με τάξη στα θρανία τους και είπαν εν χορώ «καλημέρα κύριε Jones», όπως τους είχε πει να κάνουν. «Θεέ μου!», είπε όταν είδε το θέαμα. Έτσι το πείραμα συνεχίστηκε και ονομάστηκε «Το τρίτο κύμα» – με σαφή αναφορά στο Γ’ Ράιχ…

Οι πρώτες μέρες θύμιζαν παιχνίδι. Ο καθηγητής είχε πολλούς κανόνες να επιβάλλει, και οι μαθητές πολλούς κανόνες να υπακούσουν. Οι μαθητές υποχρεούντο να χαιρετάνε ο ένας τον άλλο ναζιστικά, να κάνουν ερωτήσεις χρησιμοποιώντας το πολύ 3 λέξεις και να εργαστούν για ένα νεφελώδες σχέδιο εξάλειψης της Δημοκρατίας. Η «ενότητα» βρισκόταν στο επίκεντρο του πειράματος και οι μαθητές που συμμετείχαν σε αυτό σύντομα έφτιαξαν και πανό με συνθήματα όπως τα «δύναμη μέσω της συμμετοχής» και «δύναμη μέσω της πειθαρχίας». Επίσης είχε απαγορευτεί η συνάθροιση των μαθητών σε ομάδες μεγαλύτερες των δύο-τριών ατόμων.

Επιπλέον, ο καθηγητής που παρίστανε τον Φύρερ είπε στους μαθητές που συμμετείχαν στο πείραμα του ότι όποιοι θα τον ακολουθούσαν, θα έπαιρναν άριστα, ενώ όσοι παρεκκλίναν από αυτό θα έπαιρναν βαθμό κάτω της βάσης. Όσοι, δε, αρνούνταν να γίνουν μέρος αυτού θα ήταν αντιμέτωποι με τιμωρία στη βιβλιοθήκη.

Ίσως το πιο σημαντικό από όλα ήταν το ότι ο Jones τους είπε ότι η συμμετοχή τους στο «Τρίτο Κύμα» σήμαινε ότι οι κανόνες που είχε επιβάλει δεν θα ίσχυαν μόνο στο σχολείο αλλά ακόμη και στο σπίτι τους. Αν κάποιος έβλεπε έναν συμμαθητή του που συμμετείχε στο πείραμα και δεν τον χαιρετούσε ναζιστικά, ο δεύτερος θα μπορούσε να τον καταδώσει και να τον οδηγήσει υπό την κρίση του Jones. Μια αναφορά για το ότι έσπασες τους κανόνες θα μπορούσε να σε οδηγήσει όχι μόνο στη βιβλιοθήκη, αλλά και εκτός του πειράματος. «Δεν ήξερες ποιος θα έρθει το πρωί και θα μιλήσει για εσένα. Όλες οι γραμμές επικοινωνίας μεταξύ των μαθητών έσπασαν εξαιτίας αυτού του γεγονότος», είχε πει κάποτε ένας από τους συμμετέχοντες. Ήδη από την τρίτη μέρα είχε εξαπλωθεί ένα σύστημα που βασιζόταν στη φήμη πάνω στη φήμη.

Την τέταρτη μέρα ο Jones άρχισε να αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο του πειράματος. Η περίπλοκη αίσθηση της κοινότητας οδήγησε σε ένα κύμα ενθουσιασμού, όχι μόνο από τους δικούς του φοιτητές, αλλά και από φοιτητές άλλων τάξεων οι οποίοι άρχισαν να συμμετέχουν στο πρόγραμμα. Παράλληλα αναπτύχθηκε ένα κίνημα αντίστασης στη νέα τάξη πραγμάτων. Τότε αποφάσισε ότι έπρεπε να τερματίσει το εγχείρημα.

Τι έκανε, λοιπόν; Ανακοίνωσε στους μαθητές του ότι το «Τρίτο Κύμα» ήταν μέρος ενός εθνικού κινήματος και τους ζήτησε να δώσουν το παρών σε μία συγκέντρωση που θα γινόταν το επόμενο απόγευμα, κατά την οποία θα ανακοινωνόταν ο υποτιθέμενος προεδρικός υποψήφιος. Όταν οι μαθητές συγκεντρώθηκαν στο αμφιθέατρο την επομένη μέρα, ο Jones στεκόταν δίπλα σε μία οθόνη που δεν έδειχνε τίποτα. Μετά από μερικά λεπτά αθόρυβης ανησυχίας, τους αποκάλυψε ότι είχαν εν αγνοία τους συμμετάσχει σε ένα πείραμα για το πως γεννιέται ο φασισμός. Η συνάντηση τελείωσε με την προβολή μίας αντιφασιστικής ταινίας για την άνοδο και τα εγκλήματα του ναζισμού.

Και τι έγινε όταν το πείραμα έληξε; Κάποιοι από τους μαθητές τρομοκρατήθηκαν με την ιδέα ότι είχαν τόσο εύκολα γίνει μέρος μιας μετάβασης στη φασιστική σκέψη και συμπεριφορά. Κάποιοι άλλοι απλά επιβεβαίωσαν ότι η ανησυχία τους για τη μετάλλαξη της νέας τρομακτικής τάξης ήταν σωστές.

Το πείραμα σε κάθε περίπτωση ήταν μία επιτυχία ως προς το ότι εξήγησε επιτυχώς την κρυφή γοητεία του ολοκληρωτισμού. Η ευχαρίστηση από τη συμμετοχή, η υφέρπουσα συγκίνηση του να ξεχωρίζεις από τους άλλους αλλά και η ροπή στην πειθαρχία και τους κανόνες είναι μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά στις κοινωνίες που κλίνουν στον απολυταρχισμό.

Όπως άλλωστε η πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ είχε πει στη δίκη της Νυρεμβέργης: Τα περισσότερα μέλη των SS δεν ήταν ούτε διεστραμμένοι, ούτε σαδιστές. Αντιθέτως, ήταν τρομερά και… τρομακτικά φυσιολογικοί άνθρωποι.

Και σε όσους θυμίζει κάτι αυτή η ιστορία, δεν πρόκειται παρά για την πραγματική ιστορία πίσω από το λογοτεχνικό βιβλίο «Το Κύμα», που γράφτηκε από τον Morton Rhue το 1984 και την ομώνυμη ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 2008, προκαλώντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον.

Δείτε ολόκληρη την ταινία:

Die Welle[2008].Part 1.(GREEK SUBS) από ixvos

Die Welle[2008].Part 2.(GREEK SUBS) από ixvos

Δεν θυμίζει όμως μόνο αυτό… Σε μία εποχή που ο απολυταρχισμός τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις ΗΠΑ, ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ, ανεβαίνει, η ιστορία αυτή επαναφέρει το ερώτημα αν θα μπορούσε να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, προσαρμοσμένο ωστόσο στις συνθήκες της εποχής.

Γιατί οι Αμερικάνοι, οι πολίτες της πλέον πολυπολιτισμικής κοινωνίας του κόσμου, διάλεξαν για πρόεδρο τους τον άνθρωπο που πρώτο του μέλημα είναι να υψώσει ένα τείχος; Γιατί όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι ταυτίζονται με τους λαϊκιστές που αμφισβητούν την ευρωπαϊκή οικογένεια και καλούν να γυρίσουμε στον εθνικό απομονωτισμό; Γιατί οι λαοί δεν προβάλλουν αντίσταση στους όλο και πιο σκληρούς κανόνες που επιβάλλουν τα κέντρα εξουσίας;

Ο Dennis Gansel που σκηνοθέτησε την κινηματογραφική μεταφορά του «Κύματος», είχε πει σε μία συνέντευξη: «Όταν ήμουν νέος πάντα ευχόμουν να υπήρχε κάτι με το οποίο θα μπορούσα να ταυτιστώ. Ζήλευα τους γονείς μου που έζησαν τη δεκαετία του ’60 και το φοιτητικό κίνημα, όπου οι άνθρωποι είχαν ένα είδος κοινού στόχου, προσπαθώντας να αλλάξουν το κόσμο και να κάνουν τη διαφορά. Εγώ μεγάλωσα στη δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν πια υπήρχαν χιλιάδες πολιτικά ρεύματα και ομάδες, αλλά καμιά πραγματική κατεύθυνση».

«Δεν μπορούσα να ενθουσιαστώ με τίποτα. Κι αυτό μου έλειπε. Αυτό νομίζω πως λείπει και από τα παιδιά σήμερα. Εννοώ, δεν μπορούμε να ορίζουμε τους εαυτούς μας μόνο μέσα από τη μουσική και το ντύσιμο. Νομίζω πως οι άνθρωποι έχουν μια βαθιά ανάγκη για την ουσία, μια ανάγκη που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Η τάση για τον ατομικισμό και την ιδιώτευση, τη διάσπαση της κοινωνίας σε μικρές ομάδες, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Σε κάποιο σημείο θα βρεθεί ένα τεράστιο κενό. Και τότε ο κίνδυνος θα είναι ότι κάποιος “-ισμός” θα ξεπεταχτεί και θα θελήσει να γεμίσει αυτό το κενό», είχε σημειώσει ο Gansel.

Η επιβολή ανθρώπου εις άνθρωπον, δεν είναι μια άγνωστη, αφηρημένη δύναμη, αλλά κάτι που φωλιάζει σπερματικά στην ανθρώπινη φύση. Ο καθένας μας είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Κι ακόμα και αν κάποιος στοχεύει στο πρώτο, μπορεί πολύ εύκολα να καταλήξει στο δεύτερο…

http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/koinoniko-peirama-poy-edeikse-stoys-mathites-pos-oi-germanoi-eginan-ksafnika

Οι φωνές σπάνε τα τείχη…. (Έξω από το τείχος του Neuperlach Sud στο Μόναχο της Γερμανίας). Μουσικό Σχολείο Αλίμου.

Το Μουσικό Σχολείο Αλίμου «σπάει» το τείχος του μίσους στη Γερμανία

Από τη μία μεριά του μισοχτισμένου τείχους βρίσκονταν 160 ανήλικα προσφυγόπουλα.

Από την άλλη μεριά του τείχους, μια ορχήστρα συνομήλικων τους έβγαλε τα βιολιά, τις κιθάρες και τα ακορντεόν και άρχισε να παίζει μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και του Μάνου Χατζιδάκι, κατά των συνόρων και υπέρ της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Εν τω μεταξύ οι μελωδίες των παιδιών μπλέκονταν με τους ήχους από τις μπουλντόζες που συνέχιζαν να υψώνουν το τείχος του μίσους στη φτωχογειτονιά της Γερμανίας.

της Τζένης Τσιροπούλου (www.thepressproject.gr)

Στη φτωχή συνοικία του Neuperlach Sud στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου ζουν αρκετοί μετανάστες, Έλληνες και Τούρκοι, η τοπική κοινωνία διαμαρτυρήθηκε για τα 160 ανήλικα προσφυγόπουλα που μεταφέρθηκαν εκεί και ζήτησε να χτιστεί τείχος για να τους «προστατέψει» από το θόρυβο αλλά και την πτώση της αξίας των σπιτιών τους. Το αίτημά τους έγινε αποδεκτό από δικαστή του Μονάχου και οι μπουλντόζες δουλεύουν αδιάκοπα.

Έξω από αυτό το τείχος ζήτησαν οι 38 μαθητές του Μουσικού Σχολείου του Αλίμου από τους καθηγητές τους να πάνε να παίξουν συμβολικά μουσική, όπως και έγινε σήμερα, το πρωί της 22 Νοεμβρίου.

«Η ιδέα ήταν των μαθητών μας, εκείνοι μας παρέσυραν. Ενώ είχε βγει το πρόγραμμα της εκδρομής και τους είχα πει ότι δε γίνεται να φύγουμε από το πρωτόκολλο, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ όταν μου το πρότειναν και τους είπα ‘εντάξει παιδιά, θα παρανομήσουμε και θα πάμε’» λέει στο TPP ο Δημήτρης Αρβανιτίδης, καθηγητής κλασικής κιθάρας στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου και μαέστρος της σχολικής ορχήστρας «Νόστος» σε συνεργασία με την καθηγήτρια κιθάρας, Σοφία Χάλαρη.

«Βρεθήκαμε στο Μόναχο με αφορμή την πρόσκληση της ελληνικής κοινότητας και του Ιδρύματος Παλλάδιον να παίξουμε υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου του Μονάχου.

Η συναυλία μας είχε ως θέμα το προσφυγικό και επιλέξαμε μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και κομμάτια από ‘Το Χαμόγελο της Τζοκόντας’ του Μάνου Χατζιδάκι. Επηρεασμένοι από την προσφυγική κρίση, δε θα μπορούσαμε παρά να τη βάλουμε στην καρδιά των δράσεών μας για να ευαισθητοποιήσουμε πρώτα απ’ όλα τους μαθητές μας» εξηγεί ο κ.Αρβανιτίδης σε τηλεφωνική επικοινωνία με το TPP.

Παράλληλα με τη συναυλία, γίνεται και προβολή βίντεο με οπτικό υλικό που έχουν επιλέξει τα παιδιά από ταινίες του Θ.Αγγελόπουλου και φωτογραφίες από φωτορεπόρτερ που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού, όπως ο Γιάννης Μπεχράκης κ.ά.

«Όταν πρωτοστήναμε το πρότζεκτ, για τα παιδιά ήταν περισσότερο ένα μουσικό πρόγραμμα αλλά σιγά-σιγά, όσο εμπλέκονταν τόσο πιο κοντά έρχονταν στο θέμα των προσφύγων. Και ήταν τα παιδιά που μας ζήτησαν να παίξουμε μουσική έξω από το τείχος. Ένα τείχος 3,5 μέτρων όπου μέσα έχουν βάλει 160 ανήλικα, ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

Οι μαθητές αντέδρασαν με πολλή ευαισθησία. Για εμάς, ο συνδυασμός μουσικής και αλληλεγγύης, έστω και σε ένα ιδεατό επίπεδο, είναι ο τρόπος μας να βάλουμε ένα λιθαράκι σε αυτό τον κόσμο, με την ελπίδα να γίνει λίγο καλύτερος» λέει ο κ.Αρβανιτίδης στο TPP.

«Την ώρα που παίζαμε μουσική, οι μπουλντόζες έχτιζαν το τείχος»

Η συναυλία έξω από το τείχος πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα από τους ντόπιους και με μονάχα τους περαστικούς να σταματούν για να χαζέψουν ενώ οι μπουλντόζες έχτιζαν το τείχος, το οποίο θα ξεπερνά σε ύψος το τείχος του Βερολίνου.

Μεσολάβησε το Υφυπουργείο Εξωτερικών και η πρόξενος ώστε να εξασφαλιστεί η απαραίτητη άδεια από το Δήμο Μονάχου και παρόντες ήταν περίπου δέκα αστυνομικοί.

«Με τα προσφυγόπουλα δεν είχαμε οπτική επαφή και δεν είμαι σίγουρος αν μπορούσαν να μας ακούσουν» λέει ο κ. Αρβανιτίδης ενώ τονίζει με χαρά ότι είχαν την αμέριστη συμπαράσταση των γονιών των μαθητών για τη δράση τους.

«Μου προκαλεί απογοήτευση και οργή να ξεχνάμε και τη δική μας ιστορία. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης. Εμείς είμαστε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση» σχολιάζει ο καθηγητής για τις αντιδράσεις γονέων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπου δεν ήθελαν τα προσφυγόπουλα στα σχολεία των παιδιών τους.

Πέρυσι οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αλίμου πραγματοποίησαν συναυλία για τους ανήλικους στις φυλακές Αυλώνα ενώ μόλις επιστρέψουν από τη Γερμανία ετοιμάζονται να παίξουν στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Όπως λέει ο κ.Αρβανιτίδης, «Ίσως να παίξουμε και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σαν μια ‘γροθιά’ στην έδρα της Ευρώπης. Αναζητούμε χώρους να κάνουμε συναυλίες για να ευαισθητοποιούμε όσο μπορούμε τον κόσμο.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι το ταξίδι της ψυχής που κάνουν τα παιδιά. Ταξιδεύουν με τα όνειρά τους. Το συγκρότημά μας λέγεται «Νόστος», όχι γιατί νοσταλγούμε τα παλιά αλλά γιατί νοσταλγούμε τα όνειρά μας».

http://www.ilioupoligiaolous.gr/article.php?id=13281

ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ -ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ-ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ. ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΤΕΣΤ DNA KAI META …ΚΟΨΤΕ ΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΣΑΣ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ.

Δεν το χορταίνω. Άσε που με τρώει η περιέργεια για τη σκούφια μου. Αρβανιτοχώρια Μεσσηνίας, Σάμος, Κωνσταντινούπολη και μετά τι ?

Νομίζεις ότι ανήκεις σε… καθαρή φυλή; Μη βιάζεσαι… (video) | Unblock

Ένα ηχηρό χτύπημα στο ρατσισμό αποτελεί το video που κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο και αποδεικνύει ότι κανείς μας δεν μπορεί να ξέρει από πού…

UNBLOCK.GR