Αρχείο κατηγορίας ΕΛΕΝΗ …ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο Μορμόλης (ολόκληρος ο δίσκος) και η παιδική παράσταση.

«Ο Μορμόλης» – μουσική, τραγούδια και σκηνές από το θεατρικό έργο του Ράινερ Χάχφελντ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο Αθηνά από την παιδική σκηνή του Γιάννη Φέρτη και της Ξένιας Καλογεροπούλου τη χειμερινή περίοδο 1973-1974. Η μουσική και τα τραγούδια του έργου εκδόθηκαν σε δίσκο απ’ την εταιρία Μίνως Μάτσας και Υιός Α. Ε. το Πάσχα του 1974.

Το τελευταίο κρούσμα… «ελευθεροτυπίας» στην Σαουδική Αραβία. Του Νίκου Μπογιόπουλου.

Δεν είστε “Je suis Charlie”, είστε ιησουίτες!

    Το τελευταίο κρούσμα… «ελευθεροτυπίας» στην Σαουδική Αραβία το είχαμε μόλις την περασμένη Παρασκευή στην Τζέντα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, όπου και πραγματοποιήθηκε το δημόσιο μαστίγωμα ενός «μπλόγκερ». Τα δημοσιεύματα του «μπλόγκερ» προκάλεσαν την αντίδραση των Αρχών. Τον καταδίκασαν για «βλασφημία» και τον τιμώρησαν σε 10 χρόνια φυλακή. Του επέβαλαν, επιπλέον, την ποινή των 1.000 μαστιγωμάτων. Το πλήθος παρακολούθησε την Παρασκευή τις πρώτες 50 βουρδουλιές. Σύμφωνα με το δικαστήριο το υπόλοιπο της ποινής του μαστιγώματος (950 βουρδουλιές) θα του επιβληθεί σε αλλεπάλληλα δημόσια θεάματα μέσα στις επόμενες 19 εβδομάδες…

Η Σαουδική Αραβία, ο πιο πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η χώρα που χρηματοδοτεί και στηρίζει την ισλαμική τρομοκρατία από την εποχή της δημιουργίας των μουτζαχεντίν με το ίδιο πάθος που στηρίζει την… «ελευθεροτυπία», στην διαδήλωση που έγινε την Κυριακή στο Παρίσι με σύνθημα«Je suis Charlie», εκπροσωπήθηκε από το νούμερο 2 της διπλωματίας της…

Η Τουρκία, η χώρα που παρακολουθεί τους τζιχαντιστές που περνούν από τα σύνορά της να δολοφονούν στο Κομπανί, έχει ανακηρυχθεί σε μια από τις πρωταθλήτριες του κόσμου όσον αφορά τις διώξεις στον Τύπο. Οι δημοσιογράφοι που σαπίζουν στις τούρκικες φυλακές ανέρχονται στους 97…

Η Τουρκία εκπροσωπήθηκε στο Παρίσι από τον πρωθυπουργό της, τον κ.Νταβούτογλου…

Στη «Je suis Charlie» διαδήλωση στο Παρίσι συμμετείχε το βασιλικό ζεύγος της Ιορδανίας. Στην Ιορδανία έχει επιβληθεί δρακόντεια νομοθεσία ενάντια στην ελευθερία του Τύπου…

Συμμετείχε η Αίγυπτος. Είτε υπό την εκδοχή του ισλαμιστή Μόρσι είτε υπό την εκδοχή του δικτάτορα Σίσι, η Αίγυπτος είναι τόπος εξόντωσης του Τύπου. Μόνο κατά το β’ εξάμηνο του 2013 δολοφονήθηκαν 5 δημοσιογράφοι και συνελήφθησαν τουλάχιστον 80…

Συμμετείχε το Κόσσοβο, δηλαδή το προτεκτοράτο  που οι Αρχές του έλκουν την καταγωγή τους από τον UCK. Θυμίζουμε ότι – σύμφωνα με την έκθεση που συνέταξε το Στρατιωτικό Επιτελείο του ΝΑΤΟ με ημερομηνία 10/2/1999 – ο UCK δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια εγκληματική, δολοφονική οργάνωση, που η χρηματοδότησή του προερχόταν από εγκληματικές οργανώσεις, από τα κυκλώματα λαθρεμπορίας ναρκωτικών και από τη Μαφία ενώ ο παράνομος εξοπλισμός του διενεργείτο από τη διεθνή αγορά λαθρεμπορίας όπλων.

Συμμετείχε η Ουκρανία. «Je suis Charlie» και οι δικοί της εκπρόσωποι. Αυτοί, δηλαδή, που αναδείχτηκαν στη διακυβέρνηση της χώρας μετά την επέμβαση ΗΠΑ και ΕΕ, σε συνεργασία με τους ναζί…

Στη διαδήλωση στο Παρίσι ήταν ο κ.Νετανιάχου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ. Αυτός που εκτός των άλλων έδωσε την εντολή για εκτελέσεις (και)δημοσιογράφων που επέβαιναν στα καράβια αλληλεγγύης υπέρ των Παλαιστινίων στα διεθνή ύδατα.

Μαζί του ήταν και ο κ.Λίμπερμαν, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της χώρας και ηγέτης του ακροδεξιού ισραηλινού κόμματος. Ο κ.Λίμπερμαν είναι αυτός που κατά την διάρκεια των εγκλημάτων στη Γάζα δήλωσε ότι «ο ισραηλινός στρατός είναι ίσως ο πλέον ανθρώπινος στρατός του κόσμου» και ότι το Ισραήλ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους Παλαιστίνιους ακριβώς «όπως χειρίστηκαν οι ΗΠΑ τους Ιάπωνες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Θυμίζουμε ότι οι Αμερικανοί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο «χειρίστηκαν» τους Ιάπωνες με ατομικές βόμβες…

Στη διαδήλωση το Κατάρ εκπροσωπήθηκε από τον αδελφό του μεγάλου εμίρη. Τον περασμένο Αύγουστο ο υπουργός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης της Γερμανίας, ο Γκερτ Μίλερ, μιλώντας μάλιστα στον κρατικό σταθμό ZDF, λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του βίντεο που έδειχνε τζιχαντιστή να αποκεφαλίζει τον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζέιμς Φόλει, δήλωσε: «Αυτό το είδος κρίσης πάντοτε έχει μία προϊστορία […]. Πρέπει να ρωτήσουμε, ποιος εξοπλίζει, ποιος χρηματοδοτεί τους μαχητές του ΙΚ.Η λέξη-κλειδί εδώ είναι Κατάρ».

    Οι δηλώσεις του κ. Μίλερ, ο οποίος είναι μέλος του κόμματος της καγκελαρίου Μέρκελ, μετά τον αρχικό σάλο που δημιουργήθηκε, όλως περιέργως «εξαφανίστηκαν» από τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία…

Στη διαδήλωση στο Παρίσι ήταν ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ. «Je suis Charlie» κι αυτός. Το ΝΑΤΟ, θυμίζουμε, είναι αυτό που εξανθρωπίζει, εκπολιτίζει και εκδημοκρατίζει τη Μέση Ανατολή, βομβαρδίζοντάς την…

Στη διαδήλωση στο Παρίσι ήταν σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι ηγέτες των κρατών – μελών της. Θυμίζουμε ότι η ΕΕ είναι αυτή που σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ εξανθρωπίζει, εκπολιτίζει και εκδημοκρατίζει τη Μέση Ανατολή, βομβαρδίζοντάς την…

Στη διαδήλωση στο Παρίσι ήταν φυσικά ο Ολάντ και οι εκπρόσωποι του πολιτικού κατεστημένου της Γαλλίας. Επί Ολάντ είναι, σύμφωνα με τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που η Γαλλία τροφοδοτούσε με όπλα τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» παρότι τα δύο τρίτα αυτού του εξοπλισμούήταν γνωστό ότι προωθούντανπροςτηνΑλ Κάιντα στη Συρία. Ήταν οιμονάδες της Αλ Κάιντα που στη συνέχεια συσπειρώθηκαν – μαζί με τα γαλλικά όπλα τους – με τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους»…

Η φωτογραφία (Μάης 2013) είναι του γερουσιαστή και υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ, του Μακέιν με το επιτελείο του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού»στην οποία ο Μακέιν απεικονίζεται να συνομιλεί με τον Ιμπραήμ αλ Μπαδρί (αριστερά μπροστά), δηλαδή με τον σημερινό «Χαλίφη» των Τζιχαντιστών και του «Ισλαμικού Κράτους»….

    Τι είχαμε, λοιπόν, στο Παρίσι την Κυριακή; Είχαμε το χυδαίο φαινόμενο ναδολοφονούνται αντιφασίστες δημοσιογράφοι, να τους δολοφονούν οι ισλαμοφασίστες (αυτοί με τους οποίους φωτογραφιζόταν το 2013 ο Μακέιν, ο υποψήφιος Πρόεδρος των ΗΠΑ και αυτοί που εκτρέφει από το 1980 ο σύμβουλος του Ομπάμα, ο Μπρζεζίνσκι) και πάνω στο αίμα των αντιφασιστών να ποζάρουνσαν «δημοκράτες» ποιοι; Οι Φρανκενστάιν – κατασκευαστές του ισλαμοφασισμού! Οι εκπρόσωποι του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού!  Είδαμε πάνω στο αίμα των αντιφασιστών να κερδοσκοπούν και να «θρηνούν» ποιοι; Να «θρηνούν» οι ιμπεριαλιστές! Οι χριστιανοφασίστες! Και οι ισλαμοφασίστες!

   ΟΦρανκεστάινπου διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη, που επενέβη σε Συρία, που τροφοδοτεί και εξοπλίζει μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν εδώ και 35 χρόνια, προκαλώντας το σημερινό χάος, ο Φρανκενστάιν που κατασκευάζει τέρατα όπως οι φονιάδες του «Ισλαμικού Κράτους», τέρατα τα οποία του είναι εξαιρετικά χρήσιμα είτε σαν σύμμαχοι είτε σαν αντίπαλοι, έχει όνομα:Ιμπεριαλισμός.

Αυτό που είδαμε και παρακολουθούμε μετά την επίθεση στο «Charlie» δεν είναι μια «απλή» προσβολή νεκρών. Αυτό δεν είναι απλώς παράνοια. Δεν είναι απλώς παραχάραξη και παραποίηση. Είναι η απόδειξη πως πίσω από τη φενάκη της τάχα μου δυτικής δημοκρατίας, η οποία τάχα μου τα βάζει με τον φονταμενταλισμό, εκείνο που κρύβεται είναι η ιησουίτικη, αισχρή και  αιμοσταγής συμμορία του ιμπεριαλισμού.

Του ιμπεριαλισμού που διαθέτει ισλαμοφασίστες που αξιοποιούν τη θρησκεία δισεκατομμυρίων καταπιεσμένων ανθρώπων στον πλανήτη για να εκτελούν στη«Charlie» και να αποκεφαλίζουν. Διαθέτει χριστιανοφασίστες που βομβαρδίζουν τη γιουγκοσλαβική τηλεόραση. Διαθέτει «δημοκράτες» φασίστες που δημιουργούν Γκουαντανάμο και Αμπού Γκράιμπ στο εξωτερικό. Διαθέτει κάθε λογής φασίστες που στο όνομα της «ασφάλειας» επιβάλλουν την στρατοκρατία στο εσωτερικό.

Και φυσικά αυτό που ανάμεσα στα άλλα παρακολουθήσαμε τις τελευταίες μέρες ήταν ο φόνος των ανθρώπων της «Charlie» να γίνεται το διαβατήριο ώστε να περάσει η Λεπέν το Προεδρικό Μέγαρο της Γαλλίας. Προσέξτε, δηλαδή, τι ζούμε: Η «Charlie» παρομοίαζε την πολιτική της Λεπέν με τα «σκατά» και είναι η δολοφονία των δημοσιογράφων της «Charlie» που έδωσε το άλλοθι στον γαλλικό ιμπεριαλισμό για να ανοίγει τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στην Λεπέν!

Θα αφήσουμε την απάντηση σε όλα αυτά να τη δώσει ένας άνθρωπος της«Charlie»: «Έχουμε πολλούς καινούργιους φίλους όπως τον Πάπα, την βασίλισσα Ελισάβετ και τον Πούτιν. Όλα αυτά μου προκαλούν γέλιο»,δήλωσε ειρωνικά ο σκιτσογράφος της εφημερίδας, ο Wilem, μιλώντας σε ολλανδική εφημερίδα. «Η Λεπέν – συνέχισε – χαίρεται όταν οι ισλαμιστές αρχίζουν και πυροβολούν δεξιά  αριστερά». Όταν, δε, ρωτήθηκε για την υποστήριξη του επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος της Ολλανδίας, απάντησε:«Κάνουμε εμετό πάνω σ’ αυτούς που ξαφνικά λένε ότι είναι φίλοι μας». 

email: mpog@enikos.gr.

Η ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ. 1975. ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΤΕΡ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟ.

Πολιτικοί και καλλιτέχνες υποδέχονται τη Πρωτοχρονιά της Μεταπολίτευσης στη τηλεοπτική εκπομπή του Δημήτρη Λυμπερόπουλου.
Μελίνα, Νίκος Ζαχαρίου, Κ. Χατζηχρήστος, Άννα Συνοδινού, Αλέκος Αλεξανδράκης, Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, Γ. Μαγκάκης, Μπάμπης Δρακόπουλος, Κική Μορφωνιού, Κώστας Βουτσάς, κλπ.

Καταπληκτικό ντοκιμαντέρ.. οι άνθρωποι είχαν ήθος, ήξεραν να μιλάνε.. από τη μέση και μετά έχει μια φοβερή ιστορία. (Ελένη Φ).

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ …ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥΣ.

Η γέννηση της «Ελευθεροτυπίας»…

Σεραφείμ Φυντανίδης«Γιατί την έβγαλες αυτή την εφημερίδα;».

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός τότε, το 1976, πλησίασε τον Κίτσο Τεγόπουλο κρατώντας το ουίσκι του και του απηύθυνε την ερώτηση χαμογελώντας.

Ο Κίτσος κορδώθηκε επιδεικτικά και απάντησε: «Για λόγους σ εξουαλικούς, κύριε πρόεδρε».

«Μπα; Τι θες να πεις;»

«Θέλω να σας πω ότι το έκανα για την k@ύλα μου» (την τελευταία λέξη την είπε σχεδόν ψιθυριστά και δεν ξέρω αν την άκουσε ο Καραμανλής, που είχε προβλήματα με την ακοή του).

Συνοφρυώθηκε ο Καραμανλής. «Τι είναι αυτά που λες;»

«Για το κέφι μου και για το άχτι μου, κύριε πρόεδρε. Θα σας κάνω μια πρόταση: Τώρα, ως πρωθυπουργός, παίρνετε περίπου εκατόν πενήντα χιλιάδες δραχμές το μήνα. Προσωπικά σας δίνω ενάμισυ εκατομμύριο δραχμές επί Ελβετίας τιμαριθμικώς αναπροσαρμοζόμενες. Την παρατάτε αυτή την δουλειά που κάνετε;

Για το κέφι σας και για το άχτι σας κύριε πρόεδρε το κάνετε κι εσείς».

Ο Καραμανλής άφησε το εύθυμο ύφος του, του έδωσε μια απαλή σπρωξιά και απομακρύνθηκε ανθυπομειδιώντας. Ήταν σε μια από τις δεξιώσεις που γίνονταν στις 24 Ιουλίου στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου για τον εορτασμό για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Ήμουν δίπλα στον Κίτσο όταν συνέβησαν αυτά τα πρωτότυπα όσο και σοκαριστικά. Εκτός από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έμεινα και εγώ έκπληκτος.

Τότε δεν τον ήξερα καλά τον Κίτσο. Αργότερα τον έμαθα πολύ καλά, γιατί, εκτός από διευθυντής των δύο εφημερίδων του, της «Ελευθεροτυπίας» και της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», γίναμε και φίλοι και κουμπάροι (μας είχε παντρέψει με τη Βιργινία τον Δεκέμβρη του 1988, αφού λάδωσε τον παπά για να τα πει γρήγορα). Ο Κίτσος υπήρξε φίλος μου αλλά και πατέρας μου θα έλεγα. Ήμασταν ωστόσο δύο τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες. Κι όμως, τα πήγαμε περίφημα για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Καλά λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται, ενώ τα ομώνυμα απωθούνται.

Ο Χρήστος, δηλαδή Κίτσος, Τεγόπουλος καταγόταν από το χωριό Δραγοβίστι (τώρα το λένε Πολυθέα) των Τρικάλων. Ήταν βλάχος και δεν το έκρυβε. Κάποτε, σε ένα συμβούλιο της ενώσεως ιδιοκτητών, παρατήρησε ότι τον σνομπάριζε η Ελένη Βλάχου. Το παραθέτω όπως μου το έχει αφηγηθεί ο ίδιος: «Άκουσέ με, κυρά μου», της είπε. «Εγώ είμαι βλάχος και λέγομαι Τεγόπουλος. Εσύ και βλάχα είσαι και Βλάχου λέγεσαι. Άι παράτα με».

Από πολύ νέος εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα. Έκανε επτάμισι χρόνια σε φυλακή και εξορία, κυρίως στη Γυάρο.

«Δύσκολα χρόνια Κίτσο μου, ε;», του είπα κάποτε.

«Άντε βρε, μια χαρά πέρασα εκεί. Εκείνα τα χρόνια καλύτερα να ήσουν εξόριστος παρά να ζεις στην παρανομία. Και ήταν το καλύτερο πανεπιστήμιό μου. Εκεί γνώρισα σπουδαίες προσωπικότητες της Αριστεράς, από τις οποίες άκουσα καταπληκτικά πράγματα και κάναμε ωραίες συζητήσεις».

«Ναι, αλλά τρώγατε και ξύλο».

«Εμένα δεν τόλμησε να με βαρέσει κανένας».

Ο Κίτσος ποτέ δεν κλαιγότανε και ποτέ δεν γκρίνιαζε. Κι ας είχε φάει και καμιά κλωτσιά. Ποτέ δεν το παραδέχτηκε.

Όταν αποφυλακίστηκε, το 1952, εντάχθηκε στη νεολαία της ΕΔΑ. Και ήταν ένας από εκείνους που προσπαθούσαν να κινητοποιήσουν την αριστερή διεθνή κοινότητα κατά τη διάρκεια της δίκης του Μπελογιάννη. Μετά, έπιασε δουλειά ως συντάκτης στην «Αυγή», ώσπου απολύθηκε.

Ιδού πώς μου το αφηγήθηκε:

«Είχα αρχισυντάκτη τον Γιάννη Βούλτεψη, που αργότερα πήρε τον τίτλο του βασιλοκομμουνιστή. Μια μέρα με φώναξε και μου είπε: Θα πας να κάνεις ρεπορτάζ στο Κερατσίνι. Εκεί υπάρχει μια ξυλοτεχνία και μάθαμε ότι ο εργοδότης είναι τόσο κακός ώστε κάθε τόσο που κόβονται τα δάχτυλα των εργατών, τα φυλάει όλα, σαράντα τέσσερα tον αριθμό, ως αυτή τη στιγμή, σε ένα μπουκάλι με οινόπνευμα. Θα πας να τον ξεσκεπάσεις».

«Τι είναι αυτά που λες, σύντροφε; Είναι δυνατόν να φυλάει τα κομμένα δάχτυλα σε ένα μπουκάλι με οινόπνευμα; Παραμύθια».

Τσακώθηκαν άσχημα οι δυο τους και τελικά ο Βούλτεψης απέλυσε τον Κίτσο. Και πρόσθετε ο Κίτσος: «Έτσι, λοιπόν, απολύθηκα από δημοσιογράφος και κατάντησα εκδότης»!

Μια πρώτη εκδοτική απόπειρα

Πριν από την έκδοση της «Ελευθεροτυπίας», είχε επιχειρήσει, για άλλη μια φορά, να γίνει εκδότης εφημερίδας. Σε συνεννόηση με την ΕΔΑ έβγαλε το 1963 τον «Ελεύθερο Τύπο». Τον τίτλο τον είχε ο γιος του αείμνηστου Καβαφάκη, που δολοφονήθηκε από αντιβενιζελικούς το 1920 στην Κυψέλη.

Η εφημερίδα ξεκίνησε καλά, αλλά έκλεισε σε τέσσερις πέντε μήνες

«Δεν ήθελα – μου έλεγε – να είναι στενά κομματική η εφημερίδα. Ήθελα να είναι αριστερή, αλλά όχι στενά κομματική. Τα χαλάσαμε με την ΕΔΑ και την κλείσαμε. Έχασα κάμποσα λεφτά τότε. Σε εκείνη την εφημερίδα έγραφαν ανάμεσα σε άλλους νέους, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Διονύσης Σαββόπουλος».

Πριν από αυτή την περιπέτεια, είχε αρχίσει ο Κίτσος να ασχολείται με τις εκδόσεις βιβλίων. Παντρεμένος με μια σπουδαία γυναίκα, τη Λένα Μακρή, αδελφή του περίφημου γλύπτη Μέμου Μακρή, πούλαγε στην αρχή ημιπαράνομα κομμουνιστικά βιβλιαράκια από πόρτα σε πόρτα. Γύρω στο 1955, έκανε την πρώτη μεγάλη εκδοτική του επιτυχία.

Έβγαλε τον «Τσελεμεντέ», τις συνταγές μαγειρικής αυτού του περίφημου τότε σεφ που καταγόταν από τη Σίφνο, και είχε διαπρέψει στις κουζίνες της Ευρώπης και της Αμερικής. Αργότερα εξέδωσε, με επίσης μεγάλη επιτυχία, τον «Θαυμαστό κόσμο των ζώων» καθώς και μια σεξουαλική εγκυκλοπαίδεια. Ώσπου, το 1966, μαζί με τον αδελφό του, τον Αυγερινό Τεγόπουλο και τον Κώστα Ασημακόπουλο, έβγαλε την εγκυκλοπαίδεια «Δομή» που είχε τρεις πρωτοτυπίες: πρώτον ήταν γραμμένη στη δημοτική, δεύτερον ήταν έγχρωμη και τρίτον ήταν θεματική.

Η επιτυχία ήταν απόλυτη. Ήρθε όμως η δικτατορία. Βέβαιος ότι θα τον πιάνανε και θα τον εξορίζανε πάλι, πήρε την οικογένειά του και πήγε στο Παρίσι. Εκεί, η γυναίκα του γέννησε τη δεύτερή τους κόρη, τη Λένα (η Μάνια πρέπει να ήταν πέντε ετών), αλλά σε ένα χρόνο πέθανε από λύκο του αίματος. Κι εδώ ας μου επιτραπεί να κάνω μια διαπίστωση: Αυτά τα δύο κορίτσια μεγάλωσαν χωρίς μαμά, αλλά και χωρίς κανονικό μπαμπά. Ο Κίτσος, αν και βλάχος, ήταν Λατίνος εραστής, διασκεδαστής, ταξιδευτής. Ως πατρική στοργή εννοούσε μόνο να μη λέει ποτέ «όχι» στα παιδιά του. Στις υπηρέτριες έλεγε: «Αν θέλουν να κάψουν το σπίτι, δεν θα πείτε “όχι”. Θα τους δώσετε και τα σπίρτα για να βάλουν φωτιά».

Κάποτε μου είπε: «Μην τσακωθείς ποτέ με τα παιδιά σου. Εκατό φορές δίκιο να ’χεις, θα το χάσεις. Να τους δίνεις ό,τι σου ζητούν».

Αυτό το είδα και το έζησα στο σπίτι του Κίτσου πολλές φορές και αυτό εξηγεί και πολλά από αυτά που συνέβησαν στην «Ελευθεροτυπία», μετά το θάνατό του, τον Νοέμβριο του 2006.

Σχεδόν χωρίς λεφτά…

Είναι καταπληκτικό το πώς ξεκίνησε αυτή η εφημερίδα. Σχεδόν χωρίς λεφτά. Οι συνεκδότες Τεγόπουλος και Σιαμαντάς έβαλαν κάτι λίγα, αλλά δεν αρκούσαν. Το «προξενιό» στους δύο συνεκδότες το είχε κάνει ο Αλέκος Φιλιππόπουλος. Όμως, ο Κίτσος έλεγε: «Να διαδίδετε ότι έχω πολλά λεφτά.

Καλύτερα να με φοβούνται παρά να με λυπούνται». Τότε, έπαιξε σημαντικό ρόλο ένας άνθρωπος που έμελλε να είναι ένας πολύ άξιος και ακούραστος οικονομικός διευθυντής της «Ε» για τριαντατρία χρόνια. Ο Διονύσης Αυγουστινιάτος που αποχώρησε από την εφημερίδα στις 30.5.2007 λόγω γήρατος (ήταν ήδη ογδόντα τεσσάρων ετών). Πριν από τη δικτατορία, δούλευε στο λογιστήριο της «Ελευθερίας» του Πάνου Κόκκα. Εκεί, πρωτογνώρισε τον Κίτσο Τεγόπουλο, όταν πήγαινε για να δώσει διαφημίσεις των βιβλίων που εξέδιδε, κυρίως της εγκυκλοπαίδειας «Δομή».

Όταν έκλεισε η «Ελευθερία», στις 21 Απριλίου του 1967, ο Κόκκας έφυγε στο Παρίσι, αλλά τα εκτυπωτικά του μηανήματα, στην οδό Γερανίου, λειτουργούσαν σε όλη τηδιάρκεια της δικτατορίας και ο Αυγουστινιάτος είχε τη διεύθυνσή τους. Όταν έκλεισε το «Έθνος», το 1970, καθώς φυλακιστήκανε στον Κορυδαλλό οι εκδότες του Κώστας Νικολόπουλος και Κώστας και Αχιλλέας Κυριαζής, αλλά και ο διευθυντής Κώστας Οικονομίδης και ο αρχισυντάκτης Γιάννης Καψής, το κτίριο της οδού Κολοκοτρώνη 8, το πήρε η Εθνική Τράπεζα. Ο Αυγουστινιάτος διορίστηκε ως τεχνικός σύμβουλος της πτώχευσης.

Όταν ο Τεγόπουλος και ο Σιαμαντάς αποφάσισαν να εκδώσουν την «Ε» στο κτίριο του πρώην «Έθνους», στην Κολοκοτρώνη, χρησιμοποιώντας τα γραφεία, τα τυπογραφεία και το πιεστήριό του, γνωρίστηκαν καλύτερα με τον Αυγουστινιάτο. Αυτός ήταν που κατάφερε αργότερα με διάφορους ελιγμούς να εξασφαλίσει από την Εθνική Τράπεζα ένα δάνειο εκατόν πενήντα χιλιάδων δραχμών ώστε να μπορέσει η εφημερίδα να συνεχίσει την έκδοσή της. Εγγύηση ήταν τα έσοδα από την κυκλοφορία, όπως και τα διαφημιστικά κάθε επομένου τριμήνου. Η «Ε» από την πρώτη μέρα είχε μεγάλη κυκλοφορία, πάνω από εξήντα χιλιάδες φύλλα. Σε αντίθεση με άλλες εφημερίδες, κυκλοφορούσε κάθε μέρα με δεκαέξι σελίδες.

Τότε ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη προσπάθησε να σταματήσει την έκδοση της «Ε» με όπλο το χαρτί, καθώς ήταν ο ίδιος μέτοχος του Οργανισμού Χάρτου του Παρασκευά Χριστοδουλόπουλου. Επιχείρησε λοιπόν, όπως μου αφηγήθηκε ο Διονύσης Αυγουστινιάτος, να διακόψει την παροχή του χαρτιού. Η αντίδραση όμως από την πλευρά της «Ε» ήταν άμεση. Είπαν στον Χριστοδουλόπουλο ότι θα καταγγείλουν ανοιχτά τη στάση του Λαμπράκη και θα γίνει χαμός. Έτσι, ο Παρασκευάς υποχώρησε και η έκδοση της «Ε» συνεχίστηκε, πάντα με ανοδική κυκλοφοριακή πορεία.

Λίγες εβδομάδες μετά την 21η Ιουλίου του 1975, εκδηλώθηκε η πρώτη σύγκρουση Τεγόπουλου-Σιαμαντά. Στην αρχή, η εφημερίδα έβγαινε ως «Ελευθεροτυπία – Εκδόσεις Α.Ε». Ένα πρωί όμως ο Σιαμαντάς άνοιξε την εφημερίδα και είδε κάτι άλλο: «Εκδόσεις Χ.Κ. Τεγόπουλος Α.Ε.».

Έξαλλος, πήγε στον Κίτσο και διαμαρτυρήθηκε. Δεν ξέρω τι ακριβώς είπαν μεταξύ τους, αλλά την άλλη μέρα προστέθηκε το «Χρήστος Σιαμαντάς, συνεκδότης». Από τότε όμως άρχισαν να ψυχραίνονται οι σχέσεις των δύο, ώσπου ξέσπασε και η κόντρα με τον Αλέκο Φιλιππόπουλο, που κατέληξε στην απόλυσή του στις 2 Απριλίου του ’76.

Η αρχή, μια απεργία

Όταν έπεσε η χούντα, ο Κίτσος γύρισε οικογενειακώς στην Ελλάδα. Με το κοφτερό του μυαλό κατάλαβε ότι αρχίζει μια νέα εποχή, επομένως χρειάζεται μια νέα εφημερίδαπου δεν θα είχε παρελθόν, ούτε θα κυκλοφορούσε επί χούντας. Η αφορμή δόθηκε τον Απρίλιο του 1975 όταν η Ένωση Συντακτών, με πρόεδρο τον αλησμόνητο Σπύρο Γιαννάτο, κήρυξε μια απεργία που κράτησε δύο εβδομάδες, διεκδικώντας αυξήσεις και άλλα πολλά. Το αποκορύφωμα ήταν η έκδοση μιας απεργιακής εφημερίδας, με τίτλο «Αδέσμευτη Γνώμη», στις 12 Μαΐου του 1975 με διευθυντή τον Κώστα Νίτσο και αρχισυντάκτη τον Αλέκο Φιλιππόπουλο.

Τρέξαμε πολλοί τότε και δουλέψαμε για την έκδοσή της που ομολογουμένως χάλασε κόσμο. Το πρόβλημα ήταν πού θα βρίσκαμε χαρτί, γιατί ο Οργανισμός Χάρτου δεν μας έδινε. Τα μεγάλα τότε συγκροτήματα, κυρίως ο ΔΟΛ, δεν ήθελαν αυτή την έκδοση. Εμφανίστηκε όμως στην ΕΣΗΕΑ ο Κίτσος και είπε: «Σας δίνω εγώ το χαρτί!». Έτσι βγήκε αυτή η εφημερίδα και, μάλιστα, όχι σε χαρτί εφημερίδας, αλλά βιβλίου.

Ήταν ξημερώματα της 12ης Μαΐου του 1975, όταν, ενώ δουλεύαμε στο τυπογραφείο της οδού Γερανίου, εμφανίστηκε ο άγνωστος σε όλους μας Τεγόπουλος. Πλησίασε τον Φιλιππόπουλο και τα λέγανε για κάμποση ώρα. Τότε έγινε η αρχική συμφωνία για την έκδοση της «Ελευθεροτυπίας».

Ο Φιλιππόπουλος είπε στον Τεγόπουλο: «Εγώ έχω τον τίτλο και τους συντάκτες. Βάζεις εσύ τα λεφτά;». Ο τίτλος «Ελευθεροτυπία» ανήκε σε ένα περιοδικό που έβγαζε ο Φιλιππόπουλος πριν και μετά τη δικτατορία. Να προσθέσω ότι, μετά την έκδοση της «Αδέσμευτης Γνώμης», οι εκδότες παραιτήθηκαν από τη σκληρή τους στάση. Τα έδωσαν όλα. Ήταν η πιο επιτυχημένη απεργιακή κινητοποίηση στην ιστορία της ΕΣΗΕΑ.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Στις 21 Ιουλίου του 1975, ημέρα Δευτέρα, κυκλοφόρησε το πρώτο φύλλο της «Ελευθεροτυπίας», με βασικό θέμα τη δίκη των συνταγματαρχών που άρχιζε την ίδια μέρα. Εκδότες ήταν ο Κίτσος Τεγόπουλοςκαι ο Χρήστος Σιαμαντάς. Δεν άργησαν όμως να εκδηλωθούν τα πρώτα εσωτερικά προβλήματα, ώσπου επήλθε σύγκρουση των δύο με τον Αλέκο Φιλιππόπουλο. Τον κατηγόρησαν, κυρίως ο Σιαμαντάς, ότι ήθελε να τους πάρει την εφημερίδα. Ώσπου, στις 2 Απριλίου του 1976 απολύθηκε.

(Λίγο πριν, είχε απολυθεί και ο αρχισυντάκτης Λυκούργος Κομίνης. Είχε συγκρουστεί άγρια με τον Χρήστο Σιαμαντά γιατί θεωρήθηκε συνεργός του Αλέκου Φιλιππόπουλου. Όταν ανέλαβα στις 12 Απριλίου του ίδιου χρόνου την «Ε», φρόντισα να επαναπροσληφθεί)

Υπήρξε τότε και ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Στο πρώτο φύλλο της «Ε», στο κύριο άρθρο, διαβάζει κανείς, μεταξύ άλλων, ότι είναι η εφημερίδα των συντακτών. Έτσι διαφημιζόταν και από την τηλεόραση. Λίγο πριν από την έκδοση, οι εκδότες είχαν δώσει συνέντευξη Τύπου και είχανε πει, αλλά χωρίς να έχουν βάλει υπογραφή, ότι το 80% των κερδών θα το παίρνουν οι συντάκτες. Είναι γεγονός ότι αυτό το 80% ποτέ δεν δόθηκε, καθώς τα κέρδη πάντοτε πήγαιναν σε επενδύσεις ή σε άλλες δαπάνες. Όταν ξεκίνησε η «Ε» και λίγο αργότερα η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», όλα γίνονταν σε νοικιασμένα γραφεία, νοικιασμένα τυπογραφεία, νοικιασμένα πιεστήρια.

Σιγά-σιγά, άλλαξαν τα πάντα. Πρώτα αγοράστηκε το ακίνητο του παλαιού «Έθνους» στην Κολοκοτρώνη 8, μετά χτίστηκε το επταόροφο στην οδό Μίνωος και, αργότερα, το πιεστήριο στο Κορωπί, με περιβάλλοντα χώρο σαρανταδύο στρεμμάτων.

Τη νύχτα, λίγο πριν τυπωθεί το πρώτο φύλλο της «Ελευθεροτυπίας», συνέβη κάτι πολύ σημαντικό. Οι δύο συνεκδότες, Τεγόπουλος και Σιαμαντάς, πίεσαν τον Αλέκο Φιλιππόπουλο να τους εκχωρήσει τον τίτλο «Ελευθεροτυπία», τίτλο που ανήκε στο περιοδικό που έβγαζε ο ίδιος πριν και μετά τη δικτατορία. Του είπαν ότι δεν είναι δυνατόν να βγαίνει η εφημερίδα χωρίς ιδιοκτησία του τίτλου. Ο Φιλιππόπουλος υποχώρησε κι έτσι, έστω και λεκτικά, η εφημερίδα των συντακτών έγινε εφημερίδα των εκδοτών.

Πρόσφατα, μάλιστα, ο γιος του Αλέκου Φιλιππόπουλου, ο Θεοχάρης, που διευθύνει με επιτυχία τις «Αττικές Εκδόσεις», δήλωσε ότι θα διεκδικήσει τον τίτλο γιατί είχε συμφωνηθεί τότε πως, όταν πάψει να εκδίδεται η «Ελευθεροτυπία» για ένα χρόνο, ο τίτλος θα μεταφέρεται στον ίδιο ή στους επιγόνους του. Βέβαια, η «Ελευθεροτυπία» επανεκδόθηκε, με άλλο όμως εκδότη και με λογής νομικά εφευρήματα, ενώ επτακόσιοι πενήντα εργαζόμενοι στην προηγούμενη «Ελευθεροτυπία» έχουν μείνει απλήρωτοι και χωρίς αποζημιώσεις από τις 21 Δεκεμβρίου του 2011…

Το άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

– See more at: http://www.alexiptoto.com/%ce%b7-%ce%b3%ce%ad%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%ce%af%ce%b1%cf%82/#sthash.8NliLqHW.dpuf

ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ: «ΛΕΥΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΘΕΑΘΗ ΜΕ ΕΛΛΗΝΑ»

«Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»…Όταν οι Έλληνες ήταν μετανάστες

Όταν η Ελλάδα ήταν χώρα αποστολής κι όχι υποδοχής μεταναστών

«Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!» έγραφε το πρωτοσέλιδο αμερικανικής εφημερίδας την εποχή που οι Έλληνες μετέβαιναν κατά χιλιάδες στην ξένη ήπειρο για να κυνηγήσουν το «αμερικάνικο όνειρο». Ένα άλλο δημοσίευμα της εφημερίδας Αστήρ του Σικάγου με ημερομηνία 5/3/1909, όπως αναφέρεται στο βιβλίο του Μιχάλη Γ. Τσάκαλου «Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας», από τις εκδόσεις Αιγέας αποτυπώνει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι έλληνες μετανάστες: Γράφει η Νίκη Παπάζογλου«Τη φρικιώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω “Νέα”. Κατά την εν συναδέλφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας.
Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμώμενους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον.
Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απολύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία του περίοικου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος εφημερίς επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλης
»Μερικές δεκαετίες αργότερα, στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, και συγκεκριμένα στην Γερμανία για να προσδιορίσουν τους έλληνες και ιταλούς μετανάστες χρησιμοποιούσαν τον βαυαρικό υποτιμητικό ιδιωματισμό Katzelmacher που χαρακτήριζε όσους προερχόνταν από φτωχές χώρες του νότου. Κι αυτά είναι μερικά από όσα «συνόδευσαν» τα μεταναστευτικά ρεύματα των Ελλήνων που μπάρκαραν να κυνηγήσουν το εκτός ελληνικών συνόρων όνειρο.Όπως υπογράμμιζε κι ο D.Barley ήδη από το 1966 στο βιβλίο του «Βασικές αρχές και προβλήματα της κοινωνιολογίας», «το Ξένο και το Άγνωστο θεωρείται γενικά ύποπτο, απειλή για την γνωστή, σταθερή τάξη πραγμάτων», κάτι που παρατηρεί κανείς να συμβαίνει και σήμερα όπου ο φόβος είναι παρών σαρώνοντας την ελληνική επικράτεια, λησμονώντας τις μελανές σελίδες της ιστορίας των ελληνικών μεταναστευτικών ρευμάτων.

Το γερμανικό παράδειγμα

Μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο η Ελλάδα βιώνει άλλη μια τραγική περίοδο της ιστορίας της. Ανεργία, κοινωνική ανασφάλεια, ανέχεια μαστίζουν κυρίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα του πληθυσμού τα οποία, ως είθισται, βρίσκουν διέξοδο για μια καλύτερη ζωή στην μετανάστευση. Το 1960 μάλιστα, την εποχή της μεγάλης εξόδου, υπογράφεται η ελληνογερμανική συμφωνία «Περί απασχολήσεως Ελλήνων εργατών στην Γερμανία». Μόνο στην Γερμανία θα μεταναστεύσουν περίπου 1.000.000 Έλληνες. Η Αμερική, ο Καναδάς, η Αυστραλία, το Βέλγιο θα αποτελέσουν με τη σειρά τους κέντρα υποδοχής μεταναστών.

Κατά την άφιξή τους οι μετανάστες θα ζήσουν ομαδικά σε δωμάτια, θα δουλέψουν κάτω από σκληρές συνθήκες για να εξοικονομήσουν χρήματα το οποία στέλνουν στις οικογένειές τους. Τα παιδιά των μεταναστών έχοντας βρεθεί αίφνης ανάμεσα σε δύο πατρίδες, αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες μη γνωρίζοντας καλά καμία από τις δύο γλώσσες. Ακόμα και η συνθήκη που έχει υπογραφεί δεν δεσμεύει τις γερμανικές αρχές, οι οποίες δεν θα χαρακτηρίσουν ποτέ την Γερμανία ως χώρα υποδοχής μεταναστών με την δικαιολογία ότι η παραμονή τους ξένων εργατών είναι προσωρινή. Εξαιτίας αυτού άλλωστε δεν αναγνωρίζεται σχεδόν κανένα δικαίωμα, πολιτικό ή κοινωνικό στους μετανάστες.

Την περίοδο εκείνη, στο γερμανικό λεξιλόγιο θα προστεθεί η λέξη γκασταρμπάιτερ. Αρχικά θα προσδιορίσει τον φιλοξενούμενο εργάτη αλλά με τα χρόνια θα πάρει διάφορες αρνητικές ερμηνείες.

Το αμερικανικό όνειρο

Αυτό το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα, αν και αντιμετώπισε δυσκολίες και ρατσιστικές συμπεριφορές μάλλον ήταν λιγότερες από εκείνες με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωπα τα προηγούμενα. Η Αμερική άλλωστε είχε γίνει πόλος έλξης για τους έλληνες μετανάστες ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, όπου άφηναν τα χωριά τους στην αναζήτηση για καλύτερες συνθήκες ζωής. Το πρώτο μαζικό μεταναστευτικό κύμα προς την Αμερική πρωτοεμφανίζεται στη δεκαετία του 1890. Μέχρι το 1920 περίπου 400.000 Ελληνες, από το μισό εκατομμύριο που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα δουλεύουν στις ΗΠΑ. Στην αμερικανική απογραφή του 1910 αναφέρονται μόλις 5.000 περίπου Ελληνες που έχουν αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα, ενώ στην επόμενη απογραφή, του 1920, ο αριθμός δεν φθάνει τις 30.000, οι περισσότεροι απ΄ αυτούς την είχαν αποκτήσει, υπηρετώντας στον στρατό κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πλειονότητά τους οι μετανάστες ήταν άντρες και άρχισαν να συγκεντρώνονται στη Νέα Υόρκη, στις περιοχές πάνω από την κοιλάδα του Μισισίπι και κυρίως στο Σικάγο και στο Σαν Φρανσίσκο, στην Οκλαχόμα στο Ομπάχο.

Κατά την άφιξή τους στην Αμερική, δουλεύουν στους σιδηροδρόμους, στα σφαγεία ή σε άλλες μικροεπιχειρήσεις.
Οι υπόλοιποι , τριγυρνούν σε διάφορα σημεία της πόλης αναμένοντας ένα νεύμα. Χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε δύσκολες συνθήκες και συχνά προέκυπταν απρόβλεπτες καταστάσεις.Όμως οι νοικοκυραίοι τάσσονται εναντίον των «ύποπτων και επικίνδυνων ξένων», που απειλούν τον «νόμο και την τάξη». Από πολλούς αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερη φυλή, ανάξια των προγόνων της. Μαρτυρίες της εποχής θέλουν νεαρούς Έλληνες να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης πατρώνων που τους έπαιρναν το μεροκάματο από το γυάλισμα των παπουτσιών, ενώ τους απαγόρευαν την επαφή με πολύ κόσμο από φόβο μην τους χάσουν από την δούλεψή τους.

«Στο Ροντάϊλαντ, όπου οι Ελληνες ασχολούνται εις την αλιείαν αστακών, οι Αμερικανοί αλιείς εξηγέρθησαν ζητούντες την εκδίωξίν των, ως μη όντων Αμερικανών πολιτών. Ευτυχώς ο διωγμός εματαιώθη»…

«Εις την Φλώριδαν κατά το έτος 1911 οι ιθαγενείς (ντόπιοι) εβύθισαν Ελληνικόν σπογγαλιευτικόν του οποίου τα πλήρωμα επνίγη»


Πέραν του ανθελληνικού μένους όμως δεν ήταν σπάνιες και οι παραβατικές συμπεριφορές των Ελλήνων, σύμφωνα με το τότε αστυνομικό δελτίο. Η διανυκτέρευση σε αστυνομικά τμήματα μέχρι να επιβεβαιωθεί ο τόπος κατοικίας και εργασίας ήταν συχνό φαινόμενο και φυσικά δεν έλλειπε και η εμπλοκή των ομογενών σε παράνομες δραστηριότητες με κυριότερη την εισαγωγή και εξαγωγή εμπορευμάτων.

Στα καταγεγραμμένα περιστατικά βρίσκει κανείς κι αυτό της απεργίας του Σικάγου του 1904, το οποίο αύξησε το ρατσιστικό αίσθημα των κατοίκων της περιοχής. Κατά την διάρκεια της απεργίας στα καταστήματα καυσίμων της πόλης πολλοί εργαζόμενοι που συμμετείχαν, αντικαταστάθηκαν από έλληνες μετανάστες που έκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και πήραν τις δουλειές των απεργών. Η αντιδραση του εργατικού συνδικάτου και του Τύπου εκφράστηκε αδιακρίτως εναντίων όλων των Ελλήνων. Εξαιτίας αυτού, μερικοί έλληνες μικροκαταστηματάρχες, που είχαν ήδη νιώσει το απειλητικό χέρι των γηγενών, ανήσυχοι για την ανθελληνική υστερία, καταδίκασαν τους συμπατριώτες τους απεργοσπάστες ενώ συγχρόνως διαμαρτυρήθηκαν στον Τύπο για την επίθεσή του σε όλους αδιακρίτως τους Ελληνες. Αλλά η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική έκανε όλο και πιο συχνά τέτοιες ρατσιστικές συμπεριφορές και χαρακτηρισμούς.

Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!

Ένα άλλο που έγινε αφορμή για τον διωγμο των ελλήνων από μια περιοχή ήταν η δολοφονία ενός αμερικανού αστυνομικού από έναν έλληνα ονόατι Γιάννη Μασουρίδη. Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν μετά τη δολοφονία του αστυνομικού, ο Γιάννης Μασουρίδης, ο οποίος βρισκόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1906, συνελήφθη έπειτα από καταγγελία ότι «διατηρούσε σχέσεις» με 17χρονη Αμερικανίδα. Καθ΄ οδόν προς το αστυνομικό τμήμα, ο Ελληνας τραυματίστηκε ενώ ο αστυνομικός έπεσε νεκρός ύστερα από ανταλλαγή πυροβολισμών. Ο Μασουρίδης διαφεύγει και επιστρέφει στο σπίτι του όπου τον συλλαμβάνουν και πάλι οι αστυνομικοί και τον κακοποιούν μέχρι αναισθησίας. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι σπεύδουν έξω από το σπίτι με σκοπό να τον λιντσάρουν. Τελικά, φυγαδεύεται ζωντανός από την αστυνομία στην πρωτεύουσα της Πολιτείας. Με αφορμή αυτό το περιστατικό εξαπολύεται προπαγανδιστική εκστρατεία η οποία προβάλλει την αξίωση να εξοριστούν οι έλληνες από την περιοχή. Την επόμενη μέρα συγκαλείται συλλαλητήριο κατά την διάρκεια του οποίου σημειώνονται επεισόδια με πολλούς τραυματίες και καταστροφές καταστημάτων, ενώ σημειώνεται πογκρόμ κατά των Ελλήνων και όσων έμοιαζαν με Ελληνες. Περίπου 1.300 Ελληνες αναγκάζονται τότε να εγκαταλείψουν την πόλη μαζί με άλλους Βαλκάνιους. Ο απεσταλμένος της ελληνικής πρεσβείας των ΗΠΑ, που φθάνει τον Μάρτιο στην πόλη για να καταγράψει τις καταστροφές, συστήνει στους εναπομείναντες Ελληνες να είναι «κόσμιοι» και «να μη ομιλώσιν εις τας γυναίκας» όταν τις συναντούν στο δρόμο. Εντέλει ο Μασουρίδης καταδικάζεται σε θάνατο δι΄ απαγχονισμού με την κατηγορία πως πυροβόλησε και σκότωσε τον αστυνομικό επιχειρώντας να διαφύγει . Σύμφωνα με την κατάθεση του ιδίου όταν συνελήφθη επιχείρησε να πετάξει το όπλο του για να αποφύγει το πρόστιμο. Τότε ο αστυνομικός τον πυροβόλησε και τον τραυμάτισε. Έτσι αμυνόμενος, πυροβόλησε με τη σειρά του και βρήκε τον αστυνομικό στην καρδιά. Η θανατική ποινή δεν εφαρμόστηκε λόγω ανεπαρκών στοιχείων και ο Μασουρίδης εξέτισε ποινή 5 ετων και μόλις αποφυλακίστηκε  επέστρεψε στην Ελλάδα.

Οι αφηγήσεις των επιζώντων της εποχής εκείνης αλλά των ιστορικών μαρτυρούν πολλά περιστατικά ρατσιστικών διακρίσεων και προκαταλήψεων θύματα των οποίων υπήρξαν Έλληνες και μετανάστες από φτωχές χώρες του νότου. Η καραντίνα, οι εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις και οι ανακρίσεις στις οποίες υποβάλλονταν με την άφιξή τους οι έλληνες  ήταν σύνηθες φαινόμενο. Όσοι κατάφερναν να τις περάσουν προσλαμβάνονταν με χαμηλότατους μισθούς στις ανθυγειϊνές δουλειές που δεν προτιμούσαν οι Αμερικανοί. Η έννοια του λευκού που σήμερα περιγράφει κάθε άτομο ευρωπαϊκής καταγωγής, τότε περιοριζόταν αποκλειστικά για τους ανθρώπους με αγγλοσαξονική ή βορειοευρωπαϊκή προέλευση. Οι Έλληνες θεωρούντο φυλετικά ανάμεικτοι, γενετικά κατώτεροι από τους δήθεν αμιγείς προγόνους τους, και, ως εκ τούτου, ανίκανοι ακόμα και να προσεγγίσουν τα επιτεύγματά τους. Το 1913 στην είσοδο ενός εστιατορίου στην Καλιφόρνια έγραφε: «Αμιγώς Αμερικανικό! Όχι Έλληνες».

Ενας Ελληνοαμερικανός καθηγητής από την περιοχή, που θα ασχοληθεί πολλά χρόνια αργότερα συστηματικά με τα επεισόδια και τους διωγμούς, με κυριότερο αυτόν της Ν. Ομάχα, που σημειώνοντα τότε θα τα παραλληλίσει με τη «νύχτα των κρυστάλλων του 1938» στη ναζιστική Γερμανία.

«Στο Πίτσμπουργκ (Πενσιλβάνια) “οι εντόπιοι εύρον ως αφορμήν τον φόνον ενός μαύρου διά να δημιουργήσουν ταραχάς κατά των Ελλήνων και ολίγον δειν θα είχωμεν επανάληψιν των θλιβερών σκηνών της Ομάχας…».

Για «αθρόους διωγμούς » γίνεται λόγος στην πρώτη αξιόλογη μελέτη για το μεταναστευτικό, απ’ όπου αντλούνται και τα προηγούμενα περιστατικά. Πρόκειται για το συλλογικό έργο φοιτητών «Η Ελληνική μετανάστευσις», με πρόλογο του καθηγητή Ανδρέα Ανδρεάδη. Όπως σημειώνεται, διαβάζοντας κάποιος τον Τύπο θα «πεισθή ακραδάντως ότι κυοφορείται γενική εξέγερσις κατά των ξένων εργατών και ιδία των Ελλήνων». Προβλέπεται ότι αυτή θα έχει «ως άμεσον αποτέλεσμα την εκτόπισιν των εργατών τούτων από των διαφόρων εργασιών, εξαιρουμένων των αγροτικών».
Τους διωγμούς των Ελλήνων στην Ν. Ομάχα κατέγραψε αναλυτικά και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής Τζον Μπίτζες, σε μια μελέτη του, η οποία δημοσιεύτηκε τη δεκαετία του 1970 και βραβεύτηκε.

Άλλες μελέτες βέβαια που είχαν εκπονηθεί στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1940 παρουσίαζαν τους Έλληνες ως τους πλέον επιρρεπείς στη διάπραξη απεχθών εγκληματικών πράξεων και μάλιστα στο σύνολο των αδικημάτων οι Έλληνες προηγούνταν τόσο των Ιταλών όσο και των Ρώσων. Οι Έλληνες κατηγορούνται ότι οι περισσότερες από τις παραβατικές πράξεις τους αναφέρονται σε ιδιαίτερα σοβαρά αδικήματα, όπως ανθρωποκτονίες, βιασμοί, επιθέσεις, κλοπές, ληστείες και εμπορία ναρκωτικών. Η αντικειμένικότητα βέβαια αυτών των κατα πολλούς μονομερών μελετών αμφισβειτείται, όπως συμβαίνει με κάθε είδους μελέτη εγκληματικότητας που αφορά την παραβατικότητα των μεταναστών σε ξένες χώρες, κατά τις οποίες οι μετανάστες πέφτουν θύματα ρατσισμού και αδίστακτης δυσφημιστικής προπαγάνδας.

Αν και η πρόβλεψη της αποχώρησης των Ελλήνων , δεν επαληθεύτηκε ποτέ, είναι ενδεικτική για τις προκαταλήψεις και την εχθρότητα που είχαν ν΄ αντιμετωπίσουν ως μετανάστες δεύτερης κατηγορίας, σ΄ ένα έθνος μεταναστών, όπως οι ΗΠΑ

Ακόμα και στην Αυστραλία, τα πράγματα για τους Έλληνες δεν σημειώνονται καλύτερα. Στα 1925, ο υφυπουργός προεδρίας του Queensland έγραφε:

«Οι Έλληνες της Βόρειας Κουϊνσλάνδης είναι γενικά ανεπιθύμητοι και δεν αποτελούν καλούς μετανάστες. Ζουν στις πόλεις της περιοχής και επιδίδονται σε επιχειρήσεις καφενείων, πανδοχείων και άλλων λιγότερο ευυπόληπτων δραστηριοτήτων. Δεν είναι γεωργοί και δεν συνεισφέρουν τίποτα στον πλούτο ή την ασφάλεια αυτής της χώρας. Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθειά τους.

Συνοδευόμενος από έναν αξιωματικό της αστυνομίας, επισκέφτηκα κάμποσες από τις λέσχες και τα πανδοχεία τους, που βρίσκονται σε γενικές γραμμές σε άθλια κατάσταση. Το βιοτικό τους επίπεδο είναι χαμηλότερο από των άλλων αλλοδαπών. Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα στην οποία εγκαθίστανται και θα ήταν προς όφελος της πολιτείας, αν η είσοδός τους απαγορευόταν ολοσχερώς» αναφέρεταιο αναφέρεται στο βιβλίο του κ. Τσάκαλου.

Οι «λαθραίοι» έλληνες μετανάστες σε ΗΠΑ και Αυστραλία, όπου το διάστημα 1950-1974 υπολογίζονται σε τουλάχιστον 50.000, περιέγραφαν την ζωή στην ξένη χώρα σαν ένα διαρκές δίλλημα.
«Όλοι εμείς οι λαθραίοι βλέπουμε δυο εφιάλτες. Ο ένας είναι ότι θα πεθάνουμε στην Αμερική ξένοι και ανεπιθύμητοι, και ο άλλος είναι ότι θα μας πιάσει το Ιμιγρέσο (immigration service) και θα μας στείλει πίσω στην Ελλάδα να πεθάνουμε εκεί».

Χαρακτηριστική είναι και η περιγραφή μιας Ελληνίδας εργάτριας στην Ολλανδία τη δεκαετία του 1960

«Όταν ήρθα να δουλέψω στη Φίλιπς, είχα κάτι μάτια να! Και επειδή είχα τόσο καλά μάτια, ο προϊστάμενος μου ανέθετε όλη τη λεπτή δουλειά. Δεν μετακινήθηκα ποτέ σε άλλο πόστο. Επί δέκα χρόνια καθόμουνα σκυμμένη πάνω σε κείνα τα μικρά λαμπερά εξαρτήματα και τα διάλεγα. Ήμασταν δυο. Αν φτιάχναμε μαζί 15.000 κομμάτια την ημέρα, εγώ έκανα τα 11.000. Οπότε καταλαβαίνεις! Την άλλη γυναίκα την άλλαξαν γρήγορα, αλλά εμένα μ’ αφήσανε. Πολλές φορές ζήτησα να μου δώσουν άλλη δουλειά, γιατί κουραζόμουν πολύ να κάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Αλλά τότε ο προϊστάμενος μου έλεγε: Όχι εσένα δεν σ’ αλλάζουμε με καμιά κυβέρνηση. Εσύ κάνεις 11.000 κομμάτια. Είσαι η καλύτερη εργάτρια μας. Και όταν τον είδα τελευταία και του είπα ότι έχω σχεδόν τυφλωθεί στα δυο μάτια, μου είπε: Τι λες, κορίτσι μου, δεν το περίμενα να χάσουμε τέτοια καλή εργάτρια…»

Στην Αμερική, στην Αυστραλία, στην Γερμανία και σε όλες τις άλλες χώρες που δέχτηκαν τους έλληνες μετανάστες, κατά τις περιόδους οικονομικής κρίσης τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονταν στην άνοδο της εγκληματικότητας αφού οπως συνηθίζεται, η ανεκτικότητα σταματά εκεί που σταματούν τα πλεονεκτήματα από τα φτηνά εργατικά χέρια. Καθώς περνούσαν τα χρόνια βέβαια η ζωή έπαιρνε το δρόμο της, ενώ οι Έλληνες σταδιακά ενσωματώνονταν.

Όμως η αρχή σε κάθε περίπτωση ήταν πανομοιότυπη. Έντονη ξενοφοβία με αποδέκτες έλληνες που ανασύρει στη μνήμη μας  ουκ ολίγα περιστατικά αντιμεταναστευτικής υστερίας που εκφράζει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, μια χώρα που αν και σήμερα καταγράφεται ως κέντρο υποδοχής μεταναστών παλαιότερα πέρασε στην ιστορία ως χώρα αποστολής…

Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη. Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους». Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 150 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους.

– See more at: http://www.alexiptoto.com/%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%

ΜΟΥΣΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΛΙΜΟΥ – ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΣΕ 3 ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ.


Το Μουσικό Σχολείο Αλίμου στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών πολιτιστικών προγραμμάτων του σχολικού έτους 2014 – 2015 θα παρουσιάσει για τρεις μόνο παραστάσεις το μιούζικαλ για συμφωνική ορχήστρα και δύο ηθοποιούς «ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ» σε Αθήνα, Λάρισα και Θεσσαλονίκη.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μουσική: Άκης Φιλιός
Κείμενο: Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σκηνοθεσία: Άκης Φιλιός
Παίζουν: Έλενα Αλεξανδροπούλου, Μαρία Όλια Ντακογιάννη

Συμμετέχει η Συμφωνική Ορχήστρα του σχολείου υπό την διεύθυνση του Άκη Φιλιού

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Κυριακή 14 / 12 – Ώρα 12.30 μ.μ.
Δημαρχείο Αργυρούπολης (Πολιτιστικό Κέντρο)
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Τρίτη 16 / 12 – Ώρα 11.00 π.μ.
Μουσικο Σχολείο Λάρισας
ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ (για τους εξωσχολικούς)

Τετάρτη 17 / 12 – Ώρα 11.00 π.μ.
Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης
ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ (για τους εξωσχολικούς)

Sophie Scholl: The Final Days. Αντισταση στην Γερμανια. Μια υπεροχη τρυφερη αντιναζιστικη ταινια με Ελληνικους υποτιτλους.

Sophie Scholl: The Final Days 2005

Sophie Scholl: The Final Days 2005

Η ταινία:

http://vidto.me/juoigpdql6ua.html

Σενάριο: Fred Breinersdorfer

Στο Μόναχο του 1943, τα αδέρφια Χανς και Σοφί Σολ αποτελούν την ψυχή της αντιστασιακής οργάνωσης ‘Λευκό Ρόδο’ που πολεμά κατά του ναζιστικού καθεστώτος. Η 21χρονη Σοφί Σολ και ο αδερφός της συλλαμβάνονται, και η Γκεστάπο ανακρίνει τη νεαρή φοιτήτρια ασταμάτητα για 4 μέρες. Οι ανακρίσεις θα είναι πολύ σκληρές, ενώ μετά από μία δίκη, η Σοφί, ο Χανς και ακόμη ένα μέλος της οργάνωσης, θα καταδικαστούν σε θάνατο.
Ηρώ Κωνσταντοπούλου«Δεκαεφτά σφαίρες για έναν άγγελο» ήταν ο τίτλος της Ελληνικής ταινίας το 1981 που εξιστορούσε την σύντομη ζωή μιας ακόμη αγωνίστριας που αποτέλεσε παράδειγμα ηρωισμού και αυτοθυσίας στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννημένη στις 16 Ιουλίου 1927 στην Αθήνα ήταν ακόμα μαθήτρια του οκτατάξιου Γυμνασίου του Αρσακείου στο Ψυχικό, όταν εντάχθηκε το 1943, στην ΕΠΟΝ. Κάτω από την μπλε ποδιά της, έκρυβε από προκηρύξεις μέχρι όπλα. Συμμετείχε σε σαμποτάζ και άλλες αντιστασιακές δράσεις. Αρχές Ιουλίου 1944, μια ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της στο Κουκάκι. Αφού τη χτύπησαν, τη μετέφεραν στα κρατητήρια.Μετά από πάμπολα βασανιστήρια χωρίς να καταδώσει κανέναν, ο πατέρας της κατάφερε να πετύχει την προσωρινή της απελευθέρωσή με ένα αρκετά καλό χρηματικό ποσό για τα δεδομένα της εποχής. Οι πληγές στο πρόσωπο και στο κορμί δεν τσάκισαν το ηθικό της. Αντίθετα, συνέχισε πιο έντονα τον αγώνα. Συμμετείχε μάλιστα λόγω των άριστων γερμανικών της σε μια από τις πιο δύσκολες επιχειρήσεις, στην ανατίναξη ενός γερμανικού τρένου γεμάτου πυρομαχικά και πολεμοφόδια. Μετά από αυτό συλλαμβάνεται για δεύτερη φορά στις 31 Ιουλίου 1944, τη μέρα που τελείωνε τις απολυτήριες εξετάσεις της. Για τέσσερα μερόνυχτα βασανιζόταν άγρια για να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Όχι μόνο δεν μίλησε, αλλά προκαλούσε κι έβριζε τους βασανιστές της σε άπταιστα γερμανικά. Η Ηρώ, μαζί με άλλους 49, μεταφέρεται στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί γαζώνεται από το εκτελεστικό απόσπασμα με τόσες σφαίρες όσα ήταν και τα χρόνια της, για παραδειγματισμό…
Kostas Kririkos 23 Σεπτέμβριος 2014 στις 17:22

Η Sophie Scholl ειναι ενας θρυλος και ενα συμβολο για την Γερμανια, εδω μια ιστορια που μοιαζει καταπληκτικα ειναι αυτη της Ηρως Κωνσταντοπουλου και δεν την γνωριζει σχεδον κανενας (μια γελοια ταινια εχει γυρισει για αυτην ο Φωσκολος, τοσο γελοια μιλαμε που την γυρισε μεσα στην μεση της Αθηνας της δεκαετιας του 80, ξερετε με τα κτιρια και τα αυτοκινητα του σημερα !! α ναι θυμαμαι ακομα και με τις κολωνες της ΔΕΗ και το φοβεροτατο ολων: με ποδια Τσεκλενη η Ηρω !!, ενω η ταινια διαδραματιζοταν στην κατοχη !!!)

Πηγή:

http://gamato.ning.com/group/sophie-scholl-the-final-days-2005

Ακης Φιλιος – Γρια Βαθρα.Ο καλλιτεχνης ειναι δικο μας παιδι και …

αυτές τις μέρες κυκλοφορεί ανάμεσά μας στο Κοπανάκι και την γύρο περιοχή. Ο Άκης είναι γιος της αδελφής μου της Ελένης και μπορεί να είναι …ξαδελφός σας, ανιψιός σας ή και …θείος σας. Θαυμάστε τον.

ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 11 ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΕΙΝΑΙ Η …ΜΑΦΑΛΤΑ.

11) H Μαφάλντα!

Magnify Image

Φτιαγμένη απ’ τον Quino, τον κομίστα που γεννήθηκε στην Αργεντινή (από Ισπανούς γονείς) και ζει ακόμα εκεί, η Μαφάλντα σχολιάζει τα τεκταινόμενα στη χώρα της, με τρόπο πανανθρώπινο.

Magnify Image

Ο Quino στο περίφημο παγκάκι της Μαφάλντας, στο κέντρο του Μπουένος Άιρες

O Quino έχει κάνει υπέροχη δουλειά και πέρα απ’ τη Μαφάλντα, με λεπτό χιούμορ, ευαισθησία και φαντασία.    Nα δυο απ’ τα αγαπημένα μου κόμικ στριπ του:

Magnify Image

 

Magnify Image

Τους υπόλοιπους 10 θα τους βρεις εδώ:

http://www.alexiptoto.com/11-%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CF%8E-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AE/

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΜΕΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΑ …ΧΟΥΓΙΑ ΤΟΥ.

The_Misguided_Monk_animation

Όταν η καθημερινή πρακτική ενός ηλικιωμένου μοναχού διακόπτεται από έναν απρόσμενο επισκέπτη, τον οδηγεί  σε ένα ταξίδι που θ ανακαλύψει τη σημασία της συντροφικότητας και της ανεκτικότητας.

Μεγαλοι και μικροι φτιαχνουμε και παιζουμε τα δικα μας παραμυθια με τη βοηθεια της Μαγικης Τραπουλας των Παραμυθιων.

Τά βιβλία πού αγάπησα Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε

Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι γιατί χανόμαστε. Φέτος οι δράσεις μας είναι αφιερωμένες στην προστασία των ελληνικών ακτών. Θέλουμε να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στην προσπάθεια να είναι οι παραλίες μας ελεύθερες για όλους περισσότερα εδω:

http://www.thouriostipos.blogspot.gr/2014/06/blog-post_21.html

Η μεγαλύτερη κουκουβάγια origami 2014 στην Αθήνα, έγινε Ρεκόρ Γκίνες.

Στις 18-3-2014, στο γήπεδο Μετς, μαζευτήκαμε μικροί και μεγάλοι για να φτιάξουμε τη μεγαλύτερη χάρτινη κουκουβάγια με την ιαπωνική τεχνική διπλώματος χαρτιού (οριγκάμι-origami), με σκοπό να γράψουμε την Αθήνα στο Ρεκόρ Γκίνες. Την εκδήλωση διοργάνωσε η δασκάλα μας Μυρτώ Δημητρίου!! 
ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ!!!!!
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΑΡΤΙΝΗ ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ ΜΕ 52.ΟΟΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΕ 512Τ.Μ.!!!!

Συμμετείχαν  και οι τρεις …παρθένες. Τουτέστιν οι τρεις …μικρές μου αδελφές -όπως τις έλεγε η συχωρεμένη μητέρα μας- το βιντεάκι έφτιαξε η μικρότερη η Ελένη.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: ‘‘Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα’’. Του Νίκου Μπογιόπουλου. Δείτε και την ταινία: Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο – (1980)

Την Κυριακή συμπληρώνονται 62 χρόνια. Ήταν – και τότε – ημέρα Κυριακή. Μέρα που ακόμα και οι Γερμανοί εισβολείς τη σεβάστηκαν. Πριν ακόμα χαράξει, μέσα στη νύχτα, σαν κοινός δολοφόνος, το κράτος των γερμανοτσολιάδων που πλέον είχαν ντυθεί αμερικανοτσολιάδες, το κράτος των μαυραγοριτών που έχτιζε «Νέους Παρθενώνες» στη Μακρόνησο, είχε εκτελέσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Την ίδια μέρα της εκτέλεσης, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος στον Αϊ – Στράτη, γράφει στο ποίημά του «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»:

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε./ Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία./ Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει (…)».

 Στις 30 του Μάρτη 1952, μέρα Κυριακή, μέρα που ούτε κι αυτοί οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, Δημήτρης ΜπάτσηςΝίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Η συνέχεια του άρθρου:

http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/223707,NIKOS_MPELOGIANNHS:_‘‘