Αρχείο κατηγορίας ΔΡΙΜΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Ενα, ακόμα, κείμενο για το Παζάρι του Κοπανακίου, από τον πρώην Δήμαρχο Δημήτρη Δριμή.

Τα …παντρολογήματα στο παζάρι του Κοπανακίου.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Το Παζάρι και τα προξενιά

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Στα παραδοσιακά παζάρια συμμετείχαν και συμμετέχουν οι γυναίκες είτε ως αγοράστριες, είτε ως πωλήτριες, είτε ως επισκέπτριες, είτε και με τις τρείς ιδιότητες. Τα παζάρια δημιουργούσαν και δημιουργούν ένα χώρο διεξόδου, επικοινωνίας, ανάληψης πρωτοβουλιών, ευθύνης και ελευθερίας. Μια διάσταση των παζαριών  ήταν, παλιότερα, και η λειτουργία τους ως χώρου προκαθορισμένης συνάντησης, πιθανών, μελλόνυμφων.

Το Παζάρι του Κοπανακίου λειτούργησε, στην ιστορική του διαδρομή, και ως χώρος συνάντησης πιθανών μελλόνυμφων. Οι τοπικές αγροκτηνοτροφικές κοινωνίες ήταν συντηρητικές. Η θέση της γυναίκας δεν ήταν η καλύτερη. Σπάνια επέλεγαν οι νέοι και οι νέες τον/ην σύντροφο της ζωής τους. Τον πρώτο λόγο είχαν οι  οικογένειες ενώ οι προξενητάδες έπαιζαν κυρίαρχο ρόλο. Κανόνιζαν με τις οικογένειες να γίνει η πρώτη, με τα βλέμματα, συνάντηση των πιθανών μελλόνυμφων στο Παζάρι. Η πολυκοσμία του Παζαριού καθώς και η αυτονότη παρουσία όλου του πληθυσμού στο παζάρι δεν προκαλούσε υποψίες. Διασφαλιζόταν έτσι η μυστικότητα και η προστασία από αδιάκριτα μάτια της οπτικής, καταρχάς, συνάντησης των νέων, αλλά και, κυρίως, η προστασία της νέας κοπέλας και της οικογένειάς της, από, πιθανό, κοινωνικό στιγματισμό. Αν η πρώτη εντύπωση ήταν θετική το πράγμα προχώραγε παρακάτω και επισημοποιείτο.

Οι παρακάτω μαρτυρίες, που αναφέρονται στο παζάρι του Κοπανακίου, είναι χαρακτηριστικές.

«Ήτανε επίσης η Κυριακή με το Παζάρι στο Κοπανάκι ημέρα και τόπος συνάντησης υποψηφίων για προξενιά, όπως γινόταν τότε. Οι περισσότεροι γάμοι ήταν αποτέλεσμα συνοικέσιου ή προξενιού δηλαδή την γνωριμία τρίτου, ο οποίος έφερνε σε επαφή τους γονείς με το γαμπρό και τη νύφη, για να συναντηθούν οι νέοι, να συζητήσουν και να υπάρξει, η πρώτη γνωριμία, αν αρέσει ο ένας στον άλλο. Μάλιστα υπήρχαν και επαγγελματίες συμπεθεροφτιάχτες οι οποίοι ήξεραν ποια τακτική θα εφάρμοζαν για να πάει καλά το συνοικέσιο και να καταλήξει σε γάμο των υποψηφίων, αφού κανόνιζαν με προφορική καταρχάς συμφωνία την προίκα σε χρήματα και χωράφια ή σπίτια». 1

«…. μου έφερε στο νου τους πρωϊνούς πελάτες στο κουρείο του πατέρα μου από τα γύρω χωριά, που είχαν βάλει τα καλά τους για να δούν τη νύφη από το προξενιό. Διότι ήταν εύκολο η πρώτη συνάντηση να γίνει στην πολυκοσμία του Παζαριού παρά στα αδιάκριτα βλέμματα της μικρής κοινωνίας του χωριού. Πολλές φορές η πρώτη συνάντηση των μελλονύμφων είχε θετικό αποτέλεσμα και τότε άκουγες μεσημεριάτικα τραγούδια στις ταβέρνες – εστιατόρια και τους περαστικούς να σχολιάζουν «πέρασαν δακτυλίδια» ………». 2

«Σε συζητήσεις των μεγάλων άκουγα συχνά τη φράση: – Θα ιδωθούνε την Κυριακή στο παζάρι. (…………) Σύμφωνα με τις αρχές και τις αντιλήψεις της εποχής, η συνάντηση αυτή έπρεπε να πραγματοποιηθεί με κάθε μυστικότητα για να μην εκτεθούν ενδεχομένως άσκοπα, σε περίπτωση αποτυχίας της προσπάθειας, οι μελλόνυμφοι και ιδιαίτερα η νύφη. Αχ, αυτή η άπλερη, η φοβισμένη, η υποταγμάνη νύφη, το πιο σημαντικό και ταυτόχρονα το πιο τραγικό πρόσωπο του δράματος, που παιζόταν στο κυριακάτικο ανοιχτό θέατρο του παζαριού…. Δεν υποδυόταν το ρόλο κάποιας άλλης. Πρωταγωνιστούσε στο προσωπικό της δράμα, σ` αυτό που τις είχαν ορίσει οι μοίρες και οι άνθρωποι. Την είδατε μωρέ τη νύφη, τι λογιά είναι, σας άρεσε; αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου η σκληρή ερώτηση. ……». 3

Ο Π. Μελτέμης, στο ποίημά του με τίτλο “Χτίσιμο Εκκλησιάς”, αποτυπώνει ποιητικά το προξενιό και το θεσμό της προίκας τη δεκαετία του `50. Υμνεί την ομορφιά της νύφης «κι είναι η κορίτσα σαν αφρός που ο ήλιος δεν την είδε». Αναφέρεται στη λειτουργία του Παζαριού ως τόπου όπου θα πρωτοϊδωθούν οι νέοι αλλά και  στον πρώτο λόγο των οικογενειών, των συμπεθέρων. Στα λογοδοσήματα αλλά και στις ευχές, με το σήκωμα του ποτηριού του κρασιού, στην ταβέρνα του Κουτσού, εφόσον όλα πάνε καλά. Στην αρρεβώνα, που θα γίνει και το γάμο που θα ακολουθήσει το Πάσχα.

«Στείλαν του Νάσιου προξενειά, του τάζουν προίκα τόση,
κι είναι η κορίτσα σαν αφρός που ο ήλιος δεν την είδε.
Την Κυριακή θα την ιδεί που θάρθει στο παζάρι
και θα `βρεί τους συμπέθερους και θαν τα κανονίσουν.
Θα πιούνε μέσα στου Κουτσού και θαν τους ευχηθούνε
κι η αρρεβώνα θα γενεί και τη Λαμπρή η χαρά τους.».
4

Σημειώσεις:

  1. Γραπτή μαρτυρία του Δημήτρη Μητρόπουλου, στο συντάκτη του κειμένου.
  2. Γραπτή μαρτυρία του Μπάμπη Πατσούρη, στο συντάκτη του κειμένου.
  3. Πέτρος Μπίκος, Μεσσηνιακές Δημιουργίες, Δ` τόμος, Καλαμάτα 2012
  4. Π. Μελτέμης, “Τα Χωριάτικα”, Αθήνα, 1957.

Advertisements

ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΙΜΗ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ….

Το αρχείο του Ν. Τσαρουχά. Kακώς τις έχουν ανεβάσει συμπολίτες μας χωρίς ν΄αναφέρουν που τις βρήκαν. Κακώς και εμείς δεν αναφέραμε την πηγή.

ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ …ΧΡΟΝΟΥ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΠΟΥ …

Δεν έγινε αλλά υπάρχουν ελπίδες  να γίνει.

ΔΡΑΣΤ2-26-210

ΔΡΑΣΤ2-28-520

ΟΡΓΩΜΑΔΙΑΦ-109ΔΙΑΦ-218ΔΡΑΣΤ2-02-184ΔΡΑΣΤ2-09-202ΔΡΑΣΤ2-13-209ΔΡΑΣΤ2-15-215ΔΡΑΣΤ2-16-216ΔΡΑΣΤ2-17-507ΔΡΑΣΤ2-27-239ΔΡΑΣΤ2-29-523ΔΡΑΣΤ2-30-524ΔΡΑΣΤ3-ΑΡΡ01-191ΔΡΑΣΤ3-Δ16-93ΔΡΑΣΤ3-ΠΡ02-160ΣΧΓ-139ΣΧΔ-Untitled-77JPGΣΧΔ-ΔΩΡΙΟΥ-204ΣΧΔ-Κ-ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ-91ΣΧΔ-ΚΟΠΑΝ-ΕΓΚΑΙΝΙΑ2-Untitled-11

ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ Η ΕΔΩ: ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

https://kopanakinews.wordpress.com/2015/04/13/%CF%84%CE%BF-

Τα δικαιώματα των ασθενών και τα Γραφεία Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών Υπηρεσιών Υγείας των Νοσοκομείων.

Οι «συνήγοροι» των ασθενώνΣχετική εικόνα

Τα δικαιώματα των ασθενών και τα Γραφεία Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών Υπηρεσιών Υγείας των Νοσοκομείων

Δημήτρης Α. Δριμής, εκπαιδευτικός, τ. δήμαρχος Αετού Μεσσηνίας, τ. αναπληρωτής διοικητής στο Γ.Ν.Α. «Κοργιαλένειο – Μπενάκειο» Ε.Ε.Σ.Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Το δικαίωμα προστασίας της υγείας του πολίτη αποτελεί θεμελιώδες ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα. Θεμελιώνεται στο Σύνταγμα, στον ιδρυτικό νόμο του ΕΣΥ, σε σύμφωνα και συμβάσεις διεθνών οργανισμών. Είναι συνυφασμένο με το κοινωνικό κράτος.

Με το άρθρο 47 του ν.2071/1992 διατυπώθηκαν τα δικαιώματα των νοσοκομειακών ασθενών. Με σειρά νομοθετικών παρεμβάσεων, αρχής γενομένης με το ν.2519/1997 άρθρο 1 και τελευταίο το ν.4368/2016 άρθρο 60, συστάθηκαν και λειτουργούν όργανα προστασίας των δικαιωμάτων των ασθενών και όλων των χρηστών υπηρεσιών υγείας. Σκοπός της λειτουργίας τους είναι η ενημέρωση και η διασφάλιση της παροχής υγειονομικής φροντίδας, με σεβασμό στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των πολιτών.

Σε κάθε δημόσιο Νοσοκομείο λειτουργεί Γραφείο Προστασίας Δικαιωμάτων των Ληπτών Υπηρεσιών Υγείας, στο οποίο μπορούν να απευθυνθούν οι ασθενείς και οι συνοδοί τους για κάθε πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Η λειτουργία τους δεν ήταν και δεν είναι ανέφελη. Ενώ υπήρχε το νομοθετικό πλαίσιο, τα γραφεία υπολειτουργούσαν. Από τις αρχές του 2017 γίνεται προσπάθεια ουσιαστικής εφαρμογής και ανάπτυξης του θεσμού, χωρίς τα μέχρι τώρα αποτελέσματα να είναι τα επιθυμητά.

Κατά την μικρή χρονική περίοδο, που, με την ιδιότητα του αναπληρωτή διοικητή, είχα την ευθύνη της σύστασης και λειτουργίας Γραφείου Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών/τριών Υπηρεσιών Υγείας, ξεκίνησε η λειτουργία Αυτοτελούς Γραφείου (ΑΔΑ: ΨΕΤΝ46904Χ-853), σε ξεχωριστό διακριτό και εύκολα προσβάσιμο χώρο. Σε συνεργασία με το προσωπικό, δημιουργήθηκε ειδικό σήμα για το Γραφείο, ώστε να είναι αναγνωρίσιμο από τους πολίτες. Αναρτήθηκαν στο site του νοσοκομείου έγγραφα με σχετικό πληροφοριακό υλικό και τη νομοθεσία καθώς και έντυπα επικοινωνίας με οδηγίες συμπλήρωσης και δυνατότητα αποστολής τους στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του γραφείου, σε 24/ωρη βάση. Εκδόθηκε, το Νοέμβριο του 2017, έντυπο του Γραφείου με χρήσιμες πληροφορίες και μηνύματα, το οποίο διανεμήθηκε στο προσωπικό, στους ασθενείς και στους επισκέπτες και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του νοσοκομείου. Στο διάστημα αυτό δόθηκαν λύσεις με αμεσότητα σε προφορικά και γραπτά παράπονα και καταγγελίες. Μικρό δείγμα της αποτελεσματικότητας του γραφείου είναι η δημιουργία διακριτών θέσεων στάθμευσης ΑΜΕΑ, ύστερα από παράπονα ασθενών. Υπήρξε συνεργασία με τις Υπηρεσίες του νοσοκομείου, ώστε να ενημερωθεί το προσωπικό για τη λειτουργία του Γραφείου και για τα δικαιώματα των ασθενών και των συνοδών τους. Κατατέθηκαν, στο πλαίσια των εξαμηνιαίων ενημερώσεων του υπουργείου, γραφήματα με κατανομές παραπόνων/καταγγελιών αλλά και ευχαριστιών, ανά υπηρεσία, καθώς και προτάσεις βελτίωσης και αναβάθμισης των γραφείων.

Στο πλαίσιο ενίσχυσης του ρόλου των Γραφείων Προστασίας Δικαιωμάτων, ώστε αυτά να αναδειχτούν σε ενεργούς παράγοντες λειτουργίας των νοσοκομείων, θα ήταν χρήσιμα τα παρακάτω:

Προσωπικό
Το προσωπικό που στελεχώνει τα γραφεία θα πρέπει να το επιθυμεί. Να έχει σφαιρική άποψη του οργανισμού, να διαθέτει δεξιότητες επικοινωνίας και ομαδικής εργασίας, διοικητικές γνώσεις με έμφαση στην εξυπηρέτηση του πολίτη.

Συστηματική επιμόρφωση του προσωπικού. Το προσωπικό πρέπει να ενισχυθεί γνωστικά, ώστε να νιώθει επαρκές και να μπορεί να ανταπεξέλθει στη σύνθετη διαδικασία που του ανατίθεται. Να μην αυτοσχεδιάζει ηρωϊκά, σε έναν ευαίσθητο χώρο που πρέπει να προστατεύσει δικαιώματα, να επιλύσει προβλήματα, να καταλαγιάσει ανθρώπινες ψυχές.

Αξιοποίηση των Γραφείων
Τόσο για την ενημέρωση όλου του προσωπικού επί των διοικητικών διαδικασιών και του πλαισίου λειτουργίας των Νοσοκομείων όσο και για την ενημέρωση των πολιτών πάνω στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους.

Ενημέρωση
Η ιστοσελίδα των Γραφείων πρέπει να ενημερώνεται διαρκώς και ανά διαστήματα να υπάρχει έκδοση και διακίνηση, σε εργαζόμενους, ασθενείς και συνοδούς, σχετικού ενημερωτικού εντύπου.

Υπεύθυνοι Γραφείων
Να προβλεφθεί η ανάθεση καθηκόντων διοικητικής ευθύνης σε εργαζόμενους των Γραφείων, τόσο για την υπόσταση και λειτουργία τους όσο και ως κίνητρο για τους εργαζόμενους.

Καλές πρακτικές
Η δημιουργία, από τον Ιούλιο του 2018, ηλεκτρονικής πλατφόρμας διασύνδεσης των Γραφείων με το Υπουργείο Υγείας βελτίωσε το υφιστάμενο σύστημα. Θα πρέπει, όμως, να προστεθεί μια ενότητα με τίτλο «Καλές Πρακτικές», με παραδείγματα διαχείρισης θεμάτων τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό, ώστε να υπάρχει ένας προτεινόμενος τρόπος αντιμετώπισης περιστατικών.

Αξιολόγηση
Οι έρευνες μέτρησης της ικανοποίησης των ασθενών/χρηστών, από τις παρεχόμενες υπηρεσίες των νοσοκομείων είναι απαραίτητες. Στην ίδια κατεύθυνση τα εξαμηνιαία απολογιστικά στοιχεία, που υποβάλλουν τα γραφεία στο υπουργείο, θα πρέπει να αξιολογούνται, να βγαίνουν συμπεράσματα, να ανατροφοδοτείται και βελτιώνεται διαρκώς το σύστημα.

Συνέργεια
Η συνεργασία των Γραφείων Προστασίας Δικαιωμάτων με την Κοινωνική Υπηρεσία, το Συνήγορο του Πολίτη, την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, την Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής είναι αυτονόητη.

Σήμα
Τα Γραφεία, τέλος, πρέπει να συνδεθούν με ένα σήμα. Με ένα εικαστικό αποτύπωμα, εύκολα αναγνωρίσιμο από τους πολίτες, που θα παραπέμπει σε αυτά και συνειρμικά στις υπηρεσίες που προσφέρουν.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», στο φύλλο του Σαββατοκύριακου 8-9/ Δεκεμβρίου 2018)

Παραδοσιακά Παζάρια και επετειακά bazaars. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας δημιουργήθηκαν τα διάσημα Μπεζεστένια. Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού.

Παραδοσιακά Παζάρια και επετειακά bazaarsΑποτέλεσμα εικόνας για δριμης κοπανακι

του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού

Τα Παζάρια έρχονται από το μεσαίωνα. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας δημιουργήθηκαν οι κλειστές αγορές, τα διάσημα Μπεζεστένια. Στα εβδομαδιαία παζάρια χτύπαγε η καρδιά των αγροτικών κοινωνιών. Ήταν οι δημόσιοι χώροι και τα εμπορικά κέντρα της εποχής. Στις μέρες μας ελάχιστα παραδοσιακά παζάρια έχουν επιβιώσει.

Σήμερα αποκαλούνται bazaar (αγορά, παζάρι, από την περσική λέξη bazar) εκδηλώσεις που γίνονται, κυρίως, την περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα, από διάφορες συλλογικότητες με σκοπό αφενός την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών για κάποια δράση και εφετέρου τη συγκέντρωση χρημάτων ή αντικειμένων για την πραγματοποίηση ενός σκοπού ή για την βοήθεια, οικονομική ή άλλη, κοινωνικών ομάδων που έχουν ανάγκη.

Τα παζάρια αυτά τείνουν να γίνουν θεσμός και πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα. Τέτοια Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά Παζάρια οργανώνουν, για παράδειγμα, κάθε χρόνο το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ), στέλνοντας το «μήνυμα επιστροφής στη ζωή» και καλώντας τους πολίτες να «στηρίξουν την απεξάρτηση». Το Χαμόγελο του Παιδιού, που καλεί τους φίλους του, να επισκεφτούν τα bazaars που διοργανώνει και να στηρίξουν το έργο και τις δράσεις του. Οι εθελοντές του Σωματείου Περίθαλψης & Προστασίας Αδέσποτων Ζώων «Stray.Gr» κ.α..

Σε αυτή την κατηγορία των bazaars εντάσσονται και οι προσπάθειες που κάνουν σχολικές μονάδες και συλλογικότητες του νομού Μεσσηνίας, για καλούς σκοπούς. Όπως, για παράδειγμα, τα Χριστουγεννιάτικα και Πασχαλινά bazaars του Νηπιαγωγείου και του Συλλόγου Γυναικών «Καλλιπάτειρα» του Κοπανακίου. Τα Χριστουγεννιάτικα bazaars που οργανώνει το Λύκειο Ελληνίδων Καλαμάτας (Λ.Ε.Κ.) με τίτλο «Λυκειομαγειρέματα» για μικρούς και μεγάλους. Τα Χριστουγεννιάτικα bazaars  των Συλλόγων της πόλης των Γαργαλιάνων, των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Δημοτικών Σχολείων Κυπαρισσίας, Φιλιατρών, Δωρίου κ.α.. Οι πρωτοβουλίες αυτές τιμούν το πνεύμα των εορτών, καλλιεργούν την κοινωνική αλληλεγγύη, επιδιώκουν και επιτυγχάνουν χρήσιμα αποτελέσματα, δημιουργούν θετικές παραδόσεις.

Αποκαλούνται, ακόμα, bazaars εκπτωτικές περίοδοι επαγγελματιών, όπως για παράδειγμα το bazaar των εκδοτών βιβλίου, αλλά και τοπικών καταστημάτων.

Αποκλήθηκαν «παζάρια αλληλεγγύης» πρωτοβουλίες που αναπτύχθηκαν από ομάδες καταναλωτών και παραγωγών, για τη διακίνηση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης καθώς και προσπάθειες ενίσχυσης κοινωνικών δομών, που αναπτύχθηκαν την ίδια περίοδο, όπως το bazaar ενίσχυσης του Δημοτικού Παντοπωλείου Καλαμάτας.

Υπάρχουν, βέβαια, και περιπτώσεις όπου γίνονται από τις δημοτικές αρχές ή τοπικούς συλλόγους προσπάθειες αναβίωσης παραδοσιακών παζαριών, όπως τα αποκαλούν. Τα παζάρια αυτά έχουν μικρή χρονική διάρκεια και γίνονται μια φορά το χρόνο, όπως, για παράδειγμα, τα παζάρια στους νομούς Χανίων και Λάρισας, το παζάρι γυναικών Καρύταινας και το παζάρι αντικών στην Κυπαρισσία. Περισσότερο είναι προσπάθειες αναβίωσης πανηγυριών μονοθεματικού, συνήθως, περιεχομένου.

Σήμερα στην Ελλάδα λειτουργούν οχτώ όμορφα υπαίθρια Παζάρια, που προσφέρουν διεξόδους, εμπειρίες και ευκαιρίες κάθε Κυριακή στους πολίτες. Τα πέντε από αυτά λειτουργούν στην Αττική ενώ τα άλλα τρία στην υπόλοιπη Χώρα.

Στην Αττική λειτουργούν οι δύο αγορές των ρακοσυλλεκτών στο Βοτανικό, κοντά στο σταθμό του Μετρό «Ελαιώνας». Η πρώτη οργανώνεται στη συμβολή των οδών Αγίας Άννης και Αγίου Πολύκαρπου, από το Σωματείο «Ερμής» ενώ η δεύτερη οργανώνεται δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Σάββα, από το Σωματείο Ρακοσυλλεκτών «Αλληλεγγύη». Το Γιουσουρούμ στην πλατεία Αβησσυνίας, στο γνωστό μας Μοναστηράκι, το γνωστότερο και παλαιότερο υπαίθριο παζάρι του κέντρου της Αθήνας, που στήνεται κάθε Σάββατο και Κυριακή (κυρίως την Κυριακή) έξω από τα παλαιοπωλεία και τις αντικερί της πλατείας. Η αγορά του Σχιστού, στη λεωφόρο Σχιστού και το παζάρι του Πειραιά, πίσω από τον ηλεκτρικό, στις οδούς Αλιπέδου και Ομηρίδου Σκυλίτση. Στην υπόλοιπη χώρα, με ειδικές νομοθετικές ρυθμίσεις, λειτουργούν τα παραδοσιακά Παζάρια του Κοπανακίου Μεσσηνίας, της Νέας Μανολάδας Ηλείας και του Δοξάτου Δράμας. Στο δε Κοπανάκι λειτουργεί και ζωαγορά μοναδική στην Ελλάδα. Τα Κυριακάτικα αυτά Παζάρια δίνουν χρώμα στις Κυριακές μας, αποτελούν τοπικό και εθνικό πλούτο.

(Εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Τρίτη 27-11-2018, σελ. 21)

[Εικόνα0642.jpg]

Εικόνες από τη ζωή των Ρομά στο Κοπανάκι στην ποίηση του Π. Μελτέμη Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού.

Αποτέλεσμα εικόνας για δριμης δημητρης γυφτοι κοπανακιΤο Κοπανάκι φιλοξένησε, για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οικογένειες Ρομά. Έμεναν «στα γύφτικα» (περιοχή νοτιοανατολικά του Κοπανακίου, πίσω από τις αποθήκες της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών), μέσα σε πλινθόκτιστα σπιτάκια και σε σκηνές. Οι οικογένειες αυτές άφησαν τα δικά τους ίχνη στον τόπο μας. Είναι μέρος της ιστορίας μας, της ταυτότητάς μας. Ο Ατόμ, ο Ταρζάν, ο Γεράσιμος, η Θανάσω, ο μπάρμπα-Νιόνιος, επιζούν στις μνήμες των Κοπανακαίων.

Πρόκειται για οικογένειες ενταγμένες στην αγροτική οικονομία της περιοχής. Ας μην ξεχνάμε πως υπήρξαν περίοδοι που το καλάθι, η καλάθα, η κόφα, το πανέρι, η πλεχτή καρέκλα δεν έλειπαν από κανένα σπίτι. Έργα κατεξοχήν των τσιγγάνων. Το ίδιο δεν έλειπαν τα άλογα, τα μουλάρια, τα γαϊδούρια που, αποκλειστικά, εμπορεύονταν οι Ρομά. Δεν έλειπαν επίσης οι άνθρωποι που ήθελαν να μάθουν τη μοίρα τους ή να τους «λυθούν» τα μάγια. Οι τσιγγάνες ανταποκρίνονταν σ` αυτές τις ανάγκες. Και τη μοίρα έλεγαν και τα μάγια έλυναν με το αζημίωτο. Τα παιδιά και τα εγγόνια τους σήμερα δραστηριοποιούνται στο Παζάρι του Κοπανακίου με εμπόριο οπωροκηπευτικών, ενδυμάτων και, σπανιότερα, με είδη καλαθοπλεκτικής.

Δύο εικόνες από την ειρηνική ζωή των Ρομά στο Κοπανάκι μας προσφέρει ο Π. Μελτέμης, (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Κοπανακαίου Π. Παπαδόπουλου. Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και 40 από το θάνατό του), στο έργο του: τα χωριάτικα”, Αθήνα, 1957.Σχετική εικόνα

Εικόνα πρώτη: αναφέρεται σε μεγάλο γλέντι με νταούλια (τύμπανα) και τρελό, ασταμάτητο χορό,  «πάει ο πήδος τρείς οργυές και πάει το γλέντι γόνα»,  που θα κρατήσει μέχρι το πρωί. Μέχρι που τα μάτια των γλεντοκόπων Ρομά να τρεμοπαίζουν από τη νύστα και τα πόδια τους να έχουν καεί, να μην αντέχουν άλλο το χορό.

ΣΤΑ ΓΥΦΤΙΚΑ ΤΣΑΝΤΗΡΙΑ

Το στήσαν οι Τουρκόγυφτοι στο γλέντι με νταούλια
και πάει ο πήδος τρείς οργυές και πάει το γλέντι γόνα,
ωσότου νά`βγη ο Αυγερινός, να βασιλέψει η Πούλια,
κι`έχει το μάτι λάγγεμα κι είναι πυρή η λαγόνα …

Εικόνα δεύτερη: αναφέρεται σε αγώνες ταχύτητας με γαϊδούρια (αντί για άλογα, όπως θα αναμέναμε) και στην προσπάθεια που καταβάλλει ο κάθε αναβάτης να κρατηθεί και να μην πέσει από το ζώο. Και τούτο γιατί έχοντας βάλει, προφανώς οι μεγαλύτεροι, κρυφά νέφτι στα πισινά του γαϊδάρου αυτός από το τσούξιμο δεν στεκόταν ήσυχος, ξεκίναγε απότομα, έτρεχε και στριφογύριζε κάνοντας δύσκολη την ισορροπία του αναβάτη του. Πρόκειται, βέβαια, για κλασική περίπτωση κακοποίησης ζώου.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Οι γύφτοι έχουν απόπερα γαϊδουροπανηγύρι,
κι όποιος γιοργάδα πηλαλάει βαστιέται να μη γύρη.
Βάζουνε νέφτι μεσ`στου ζου, κρυφά, τα πισινά,
κι αυτό το δόλιο καίγεται και φούλ πιά ξεκινά …

ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΖΉΣ, ΠΑΝΑΓΙΏΤΗΣ ΜΕΛΤΈΜΗΣ, ΌΜΗΡΟΣ ΠΈΛΛΑΣ (ΜΑΘΗΤΈΣ Ε΄ ΓΥΜΝΑΣΊΟΥ, ΓΥΜΝΆΣΙΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΊΑΣ, 1936 Ή 1937)

http://laografikipoetry.blogspot.com/

Τα πανηγύρια που μένουν. Οι χλωρές μας μνήμες. Του Δημήτρη Α. Δριμή, Εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Αποτέλεσμα εικόνας για δριμης κοπανακιΜε τα πανηγύρια του Οκτωβρίου, Γαργαλιάνων και Χώρας, κλείνει ο φετινός κύκλος των μεγάλων πανηγυριών του νομού μας.

Τα παραδοσιακά πανηγύρια έρχονται από την αρχαιότητα. Συνδυάζουν θρησκευτικό και εμπορικό χαρακτήρα. Επέζησαν στα Βυζαντινά χρόνια και την περίοδο της Τουρκοκρατίας.Ενσωματώθηκαν, παρά τις αρχικές αντιστάσεις, στο Χριστιανικό εορτολόγιο. Οι τοπικές θεότητες του αρχαίου κόσμου αντιστοιχήθηκαν με τοπικούς αγίους του Χριστιανισμού.

Ικανοποιούσαν ανάγκες, διάθεσης και προμήθειας προϊόντων καθώς και διασκέδασης και επικοινωνίας, των ανθρώπινων κοινωνιών, τότε που οι μετακινήσεις ήταν δύσκολες και οι ανάγκες της αγροτικής κοινωνίας μεγάλες. Τότε που η επίσκεψη στο πανηγύρι ήταν γεγονός, για όλη την οικογένεια, για όλη την τοπική κοινότητα. Συνέβαλαν στην ανάπτυξη του εμπορίου, στην κυκλοφορία του χρήματος, στη μεταφορά προϊόντων από την πόλη στην επαρχία και το αντίστροφο.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται και πίνακας

Κοπανάκι, Πανηγύρι δεκαετία του `60. Από το πάλκο στους θαυμαστές

Ο χρόνος πραγματοποίησής τους, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, αρχή της άνοιξης και καλοκαίρι, ακολουθούσε τους ρυθμούς της αγροτικής ζωής. Προμήθεια των αναγκαίων για το χειμώνα, ζωοπανηγύρεις, διάθεση της νέας σοδειάς, αντίστοιχα.

Σήμερα οι συνθήκες ζωής έχουν αλλάξει. Το ίδιο και οι ανάγκες των ανθρώπων.Τα ζωοπάζαρα, ως μέρος των παραδοσιακών πανηγυριών, έχουν συρρικνωθεί και τείνουν να εκλείψουν. Η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, τα τρακτέρ και τα αγροτικά αυτοκίνητα εξαφάνισαν τα αλογομούλαρα και τα γαϊδούρια. Τα πανηγύρια, όμως, αντέχουν επιδρώντας ευεργετικά στις τοπικές οικονομίες. Το αντάμωμα των ντόπιων, η συνεύρεση, η αίσθηση του ανήκειν, ο θόρυβος και η «αταξία», οι βόλτες στην πανηγυρίστρα με συγγενείς και φίλους, οι μικροαγορές, το χάζι, το φαγητό και η διασκέδαση γοητεύουν και προσελκύουν τους ανθρώπους.

Το 1894 ιδρύθηκε ετήσια εμποροπανήγυρις στοΚοπανάκι

«… εγκρίνομεν την σύστασιν ετησίας εμπορικής πανηγύρεως εν θέσει  “Κοπανάκι” της περιφερείας του Δήμου Δωρίου, νομού Μεσσηνίας, αρχομένης από 15 Αυγούστου εκάστου έτους και διαρκούσης μέχρι της 20 ιδίου μηνός»,(Β.Δ., ΦΕΚ, αρ. φ. 14Γ, 8/2/1894, σελ. 39).Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Πανηγύρι, Κοπανάκι, 2003

Το πανηγύρι μέχρι το 1929 γινόταν στο κάτω Κοπανάκι. Χώρος διεξαγωγής ήταν το Μπεζεστένι του κάτω Κοπανακίου, που βρισκόταν δίπλα στο τότε κοινοτικό πηγάδι.Από το 1930 μεταφέρθηκε στο πάνω Κοπανάκι. Λειτουργούσε μέσα και έξω από το νέο Μπεζεστένι, που βρισκόταν στο χώρο του δημαρχιακού μεγάρου και της αστυνομίας. Όταν κατεδαφίστηκε το Μπεζεστένι, λειτουργούσε κατά μήκος των δρόμων της ίδιας περιοχής. Άρχιζε, επίσημα, την παραμονή της 26ης Σεπτεμβρίου και διαρκούσε μία εβδομάδα. Έπρόκειτο για ένα μεγάλο πανηγύρι, με πλήθος εμπορευμάτων και ζώων, στο κέντρο μιάς πολυάνθρωπης αγροτικής-κτηνοτροφικής περιοχής. Στο κέντρο της ορεινής Τριφυλίας και Ολυμπίας. Μιάς περιοχής που ήθελε αφενός να προμηθευτεί αγαθά και αφετέρου να διοχετεύσει μέρος τωνπλεονασμάτων της.

Το στήσιμο της πανηγυρίστρας ήταν γεγονός ημερών και μια ευκαιρία για τους μικρούς να κερδίσουν ένα μικρό χαρτζιλίκι καθώς βοηθούσαν, ανοίγοντας γούβες με τα λοστάρια, να στηθούν οι παράγκες. Οι έμποροι τη μέρα εξέθεταν στις παράγκες την πραμάτειά τους ενώ τις νύχτες τις χρησιμοποιούσαν για να κοιμηθούν.Το εμπόριο αλόγων, μουλαριών, γαϊδουριών, κυρίαρχα, κρατούσαν οι τσιγγάνοι, οι επονομαζόμενοι και τσαμπάσηδες.Τα ζώα ήταν στολισμένα με διάφορα χαϊμαλιά, χάντρες, φυλαχτά για το μάτι κ.α.Στις τεχνικές διαπραγμάτευσης της τιμής και ελέγχου της υγείας, ηλικίας και συμπεριφοράς των ζώων φανέρωναν την καπατσοσύνη τους.

Το πανηγύρι ικανοποιούσε εμπορικές, κοινωνικές, ψυχαγωγικές ανάγκες. Η πανηγυρίστρα άνοιγε το πρωϊ και έκλεινε αργά το βράδυ. Όλη μέρα ήταν γεμάτη κόσμο. Υπήρχε κάτι για όλους, πρίν τον ερχομό της χειμερινής περιόδου. Για τους άντρες, για τις γυναίκες, για τους νέους και τις νέες, για τα μικρά παιδιά, για το σπίτι, για τη δουλειά. Ρούχα, άρβυλα, παπούτσια, εργαλεία, γλυκά, παιχνίδια, στολίδια, αναμνηστικά, νέες εικόνες.

Κλόουν, μάγοι, ταχυδακτυλουργοί, λούνα πάρκ, για μικρούς και μεγάλους, σκοποβολή, πέταγμα κρίκων, τσίρκο με σπάνια και άγρια ζώα, η ασώματος κεφαλή, η γυναίκα με τα γένεια, παραστάσεις ισορροπίας, επιδείξεις δύναμης, πέταγμα ακριβείας μαχαιριών, ο αρκουδιάρης με το ντέφι, παραστάσεις καραγκιόζη, προσέφεραν εμπειρίες και διασκέδαση.Πανταχού παρών βέβαια και ο τζόγος. Η ρουλέτα του Αργύρη, με τη χαρακτηριστική φράση, αφού είχαν ολοκληρωθεί τα πονταρίσματα και θα έριχνε τη μπίλια, «Τέλος. Το παιχνίδι αρχίναψε», αλλά και άλλες ανταγωνιστικές ρουλέτες. Πλήθος πάλκων με δημοτικές ορχήστρες στηνόταν κάθε βράδυ. Υπήρχαν διάσημα κλαρίνα, μπουζούκια, τραγουδίστριες. Τα τραπεζοκαθίσματα γέμιζαν. Η πίστα γέμιζε. Ο κόσμος γλένταγε.

Τη δεκαετία του 1990 άρχισε να χάνει τη δυναμική του και το 2000 σταμάτησε η λειτουργία του. Μια προσπάθεια επαναλειτουργίας, 2003 και 2004, και μεταφοράς του τον Αύγουστο δεν είχε συνέχεια. Ήταν και οι τελευταίες χρονιές που λειτούργησε Λούνα Πάρκ στο Κοπανάκι. Οι καιροί είχαν αλλάξει.

Το πανηγύρι, ουσιαστικά, το ενσωμάτωσε το παραδοσιακό Παζάρι και υπό αυτή την έννοια μεγάλωσε η διάρκειά του από μια εβδομάδα σε πενήντα δύο ημέρες το χρόνο. Και αυτό είναι στοιχείο εκσυγχρονισμού.Στο Κοπανακαίϊκο Παζάρι, μοναδικό στην Πελοπόννησο και νομοθετικά κατοχυρωμένο, βρίσκεις τα πάντα. Είναι η Κυριακάτικη γιορτή του νομού στην οποία η αγορά και η πώληση προϊόντων και ζώων, η διασκέδαση, το φαγητό, η έξοδος και η συναναστροφή συνυπάρχουν.

Σχετικό με το τότε πανηγύρι του Κοπανακίου είναι το ποίημα του Παναγιώτη Μελτέμη (ψευδώνυμο του Π. Παπαδόπουλου). (Βάϊζα: κορίτσι).

ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

Μωρή βάϊζα, άστο τώρα το σιγύρι,
άειντε βάλε τα καλά σου νιά στι`μή,
να σε πάου στο πανηγύρι.
Εσύ πάρε την πουλάδα,
`γω θα πάρω τη γελάδα,
νάν τα δώκουμε εκεί κάτου  αν μας δώκουνε τιμή.

Βγάλε και κανά κουντέλι
τη γελάδα να τσιγκλάς …
Άει, θα κειώσει, και παστέλλι
πιά δε θάχει ο ταβλάς …

Απαράτα τα τα ρείκια,
θα σου πάρω σκουλαρίκια
και βραχιόλι ασημένιο, λαμπερό,
και κανένα κοκκινάδι  για ν` αρέσης στο γαμπρό …

Κοίτα τη! Τσακίστη με το πρώτο
μόλις άκουσε γαμπρό η καψερή …
Πού`είσαι!, μην ξεχάσεις για να πάρουμε τσιρότο
για να βάλω στο καλογεροσπειρί …

(Μελτέμης, τα χωριάτικα, Αθήνα, 1957).

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ το Σ/Κ 29/30-9-2018)

Ο τ. δήμαρχος Αετού Μεσσηνίας, Δημήτρης Α. Δριμής, για την απλή αναλογική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Απλή αναλογική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

dimitris_drimis.jpg

Δημήτρης ΔριμήςΟ τ. δήμαρχος Αετού Μεσσηνίας, Δημήτρης Α. Δριμής.

Τα εκλογικά συστήματα δεν είναι ουδέτερα. Σέβονται και αποτυπώνουν ή νοθεύουν και στρεβλώνουν τη λαϊκή βούληση. Επηρεάζουν την εκλογική συμπεριφορά, τα αποτελέσματα, τον τρόπο άσκησης διοίκησης, τη συμμετοχή, την ποιότητα της τοπικής δημοκρατίας. Παράγουν πολιτικό ήθος. Στην Ευρώπη επικρατεί το σύστημα της απλής αναλογικής στην εκλογή των δημοτικών συμβούλων και της έμμεσης ή άμεσης εκλογής δημάρχου, ανάλογα τη χώρα. Κυρίαρχο σώμα είναι το δημοτικό συμβούλιο, ενώ το ζήτημα της κυβερνησιμότητας έχει απαντηθεί με ισορροπημένη κατανομή εξουσίας σε διάφορα όργανα.

Στη χώρα μας έχουν λειτουργήσει διάφορα συστήματα για την ανάδειξη των συλλογικών και μονοπρόσωπων οργάνων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Απλής και μη αναλογικής. Απόλυτης και σχετικής πλειοψηφίας. Εμμεσης και άμεσης εκλογής δημάρχου ή και μικτού (1964) συστήματος ανάδειξης δημάρχου. Ανάδειξη συμβούλων με ενιαίο κοινό ή παραταξιακό ψηφοδέλτιο, μεμονωμένες υποψηφιότητες.

Το Ισχύον εκλογικό σύστημα είναι ακραία πλειοψηφικό. Κατανέμει τα 3/5, τουλάχιστον, των εδρών στον νικητή. Αλλοιώνει την κοινωνική έκφραση, στρεβλώνει την εκπροσώπηση. Είναι δημαρχοκεντρικό/περιφερειαρχοκεντρικό, καθώς τα πρόσωπα αυτά ασκούν διοίκηση στη βάση της ενισχυμένης πλειοψηφίας και της διανομής εξουσίας. Δεν προάγει τις τοπικές συναινέσεις, ενώ ευνοεί την αδιαφάνεια και αυθαιρεσία στην άσκηση εξουσίας.

Το σύστημα αυτό έχει δεχτεί ισχυρή κριτική. Η αναγκαιότητα αλλαγής είχε επισημανθεί και την περίοδο 2012-2013. Η τότε ηγεσία του ΥΠΕΣ είχε θέσει το θέμα της εκλογής δημάρχων και δημοτικών συμβούλων από ξεχωριστές λίστες. Στη λογική, όπως είχε τότε ανακοινωθεί, να σπάσει ο κομματισμός και να δοθεί βήμα στη λογική και τις συνθέσεις.

Συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης και κυρίως η ΚΕΔΕ αρνήθηκαν τον διάλογο για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, που ξεκίνησε το ΥΠΕΣ το 2015. Επέλεξαν την καθυστέρηση με το «όχι επί του παρόντος αλλαγή του εκλογικού νόμου». Η ΚΕΔΕ «τρέχει» καμπάνια με σύνθημα «Διαλύουν τους Δήμους, το Κράτος, τις Ζωές μας». Επιχειρήματα κατά της απλής αναλογικής είναι πως θα υπάρξει ακυβερνησία, θα δημιουργηθεί πολιτική αστάθεια στους δήμους και τις τοπικές κοινωνίες, θα υπάρχουν προβλήματα στην αποτελεσματική διαχείριση και λειτουργία των αυτοδιοικητικών θεσμών, θα παρουσιαστεί το φαινόμενο των αθέμιτων συναλλαγών και των πολλών υποψηφιοτήτων.

Τα επιχειρήματα δεν είναι βάσιμα. Το σύστημα της απλής αναλογικής υπηρετεί τη συνταγματική επιταγή της ισότητας της ψήφου. Οδηγεί στον εκδημοκρατισμό της τοπικής ζωής και στην πραγματική αποτύπωση της λαϊκής βούλησης στη σύνθεση των Δ.Σ.

Ωθεί σε προγραμματικές δεσμεύσεις, συνθέσεις και συνεργασίες που έχουν ανάγκη οι τόποι μας, και υπό αυτή την έννοια συμβάλλει και στην τοπική ανάπτυξη με όρους διαφάνειας και αντοχές σε βάθος χρόνου. Επιτρέπει την «εισβολή» της κοινωνίας και την ενασχόληση νέων ανθρώπων με την Τ.Α. Εντάσσει στο αυτοδιοικητικό παιχνίδι συλλογικότητες με τοπικές ευαισθησίες, ανανεώνει και αποεπαγγελματοποιεί την Αυτοδιοίκηση.

Το ΥΠΕΣ κατέθεσε στη Βουλή το σχέδιο νόμου «Κλεισθένης Ι», με το οποίο επιφέρει αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, επιλύει προβλήματα και καθιερώνει την απλή αναλογική για την ανάδειξη των δημοτικών και περιφερειακών αρχών. Πρόκειται για μεγάλη τομή, που θα επιφέρει τεράστιες αλλαγές. Γι’ αυτό άλλωστε και η επιχειρούμενη αλλαγή γίνεται πεδίο πολιτικής αναμέτρησης.

Μερικές επισημάνσεις:

Παραμένει η πρόβλεψη για τον ορισμό όλων των αντιδημάρχων από τον δήμαρχο. Η επιλογή του προέδρου του Δ.Σ., όμως, από την παράταξη του δημάρχου, θα πρέπει να επανεξεταστεί. Θα ήταν σύμφωνο με την απλή αναλογική ο πρόεδρος να επιλέγεται από το σύνολο των δημοτικών/περιφερειακών συμβούλων ελεύθερα. Να επιλέγει το ίδιο το σώμα ως πρόεδρο εκείνον που κατά την κρίση του είναι θεσμικά επαρκής και έχει την ικανότητα οργάνωσης διαλόγου και επίτευξης συναινέσεων.

Η εφαρμογή του προϋπολογισμού και του τεχνικού προγράμματος να μη μεταφερθεί στον δήμαρχο αλλά να παραμείνει στα συλλογικά όργανα, όπως ισχύει τώρα.

Η αποφασιστική αρμοδιότητα που δίνεται στα κοινοτικά συμβούλια σε ό,τι αφορά τα έργα είναι θετική. Θα πρέπει αφενός να διασφαλιστούν η συνοχή και η συνέργεια του δημοτικού προγράμματος και αφετέρου οι πιστώσεις να παραμένουν στην κοινότητα όπου ανήκουν σε κάθε περίπτωση.

Για να γίνει δεκτός ένας συνδυασμός πρέπει να έχει υποψηφίους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες, ενώ μέχρι τώρα αρκούσε να έχει στις μισές. Το δε ποσοστό υποχρεωτικής εκπροσώπησης για κάθε φύλο από 30% ανεβαίνει σε 40%. Πρόκειται για ρυθμίσεις που δυσχεραίνουν την κατάρτιση συνδυασμών και τη δημοκρατική έκφραση. Καλό είναι να επανεξεταστούν.

Η κυβέρνηση, καθιερώνοντας την απλή αναλογική, ανοίγοντας, έστω σε δεύτερο χρόνο, το χωροταξικό (η επαρχία υποφέρει από τον συγκεντρωτικό «Καλλικράτη», την απουσία της οπτικής του χώρου, την υποχώρηση της τοπικής ταυτότητας. Ενδεικτικές εκτάσεις δήμων σε τ.χλμ.: Δ. Αιγάλεω 6,421, Δ. Τριφυλίας 617,615, Δ. Λέσβου 1.639,108 ενώ ο μ.ό. στην Ε.Ε. είναι 50,00 τ.χλμ. και ενδεικτικά σε Γαλλία 14,9 τ.χλμ.), μπορεί να δημιουργήσει ένα νέο status, που θα επιτρέψει την είσοδο νέων ανθρώπων και χώρων στην Αυτοδιοίκηση, με αποτέλεσμα τον εκδημοκρατισμό της και τον περιορισμό των πελατειακών δικτύων.