Αρχείο κατηγορίας ΔΡΙΜΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Την υποψηφιότητά του για δήμαρχος Τριφυλίας ανακοίνωσε ο Δημήτρης Δριμής, τέως δήμαρχος Αετού για 2 τετραετίες.

Υποψήφιος δήμαρχος Τριφυλίας ο Δημήτρης Δριμής.

“Η επιτυχία ενός Δημάρχου κρίνεται από την ικανότητά του να δίνει λύσεις στα μεγάλα και μικρά προβλήματα του Δήμου.
Κρίνεται από τη δυνατότητά του να συνθέτει και να προτείνει ένα ρεαλιστικό και φιλόδοξο πρόγραμμα, για την αναβάθμιση της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του Δήμου.
Κρίνεται, προπαντός, από την ικανότητά του να ενώνει τους πολίτες. Να τους εμπνέει εμπιστοσύνη. Να τους κινητοποιεί, για το μέλλον του Δήμου.”

Φίλες και φίλοι,

Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές έχουν καθαρά αυτοδιοικητικό χαρακτήρα. Θα αναμετρηθούν προτάσεις, ιδέες, οράματα και πρακτικές για το Δήμο και τους ανθρώπους του. Θα κριθούν τα έργα και θα συγκριθούν τα πρόσωπα. Με το νέο εκλογικό νόμο θα αναζητηθούν συνθέσεις και προγραμματικές συγκλίσεις.
Η απερχόμενη δημοτική αρχή δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των πολιτών. Είναι κοινή διαπίστωση πως η διαχείριση της καθημερινότητας είναι ανεπαρκής. Προβλήματα στην αποκομιδή και διαχείριση απορριμμάτων, στα αζήτητα η ανακύκλωση, συνεχείς διακοπές και προβληματικά δίκτυα ύδρευσης, μηδενικό έργο σε ζητήματα άρδευσης, δημοτικός φωτισμός και δημοτική οδοποιία σε κακή κατάσταση, εγκατάλειψη της αγροτικής οδοποιίας, αδυναμία αξιοποίησης των μηχανημάτων του δήμου, υπολειτουργία τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων, κ.α… Ο προγραμματισμός, η παραγωγή κοινωνικού και αναπτυξιακού έργου απουσιάζουν. Κυριάρχησε η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» που, σε συνδυασμό με την αδιαφάνεια και την καλλιέργεια πελατειακών σχέσεων, οδήγησε σε αδιέξοδα.

Ο «Καλλικράτης» δημιούργησε έναν τεράστιο δήμο στην περιοχή μας. Το ζήτημα της χωροταξίας μπορεί να συζητηθεί. Ο δήμος Τριφυλίας, όμως, ατύχησε στη διοίκησή του και στο έργο που θα έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί. Η ευθύνη γι`αυτό έχει ονοματεπώνυμο και δεν αφορά μονοπρόσωπα στο δήμαρχο. Αφορά στο σύνολο της απερχόμενης δημοτικής αρχής. Αφορά σε όλους όσοι κατείχαν και κατέχουν έμμισθες θέσεις ευθύνης. Ο όποιος αντιπολιτευτικός λόγος, αν υπήρξε, δεν ακούστηκε. Οι πολίτες δεν ενημερώθηκαν.

Αγαπητοί μου συνδημότες και συνδημότισσες,

Με μεγάλη περίσκεψη, ακούγοντας πολλές και πολλούς από εσάς, αποφάσισα να ζητήσω την ψήφο σας. Να θέσω στην κρίση σας την ανεξάρτητη υποψηφιότητά μου. Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη. Την έλαβα γιατί πιστεύω ότι αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για τους τόπους μας. Την έλαβα γιατί αισθάνομαι ότι θα είμαι περισσότερο χρήσιμος, στην κοινή μας προσπάθεια, αν βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα που θα δώσει ο δήμος μας.
Η δημοτική αρχή που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές έχει να δώσει μεγάλη μάχη για τη συνολική ανάπτυξη του δήμου. Σε αυτή τη μάχη χρειάζονται θάρρος και ικανότητα, πίστη και αποφασιστικότητα, εμπειρία και όραμα.
Η πολύχρονη θητεία μου στην αυτοδιοίκηση, (δήμαρχος για δύο τετραετίες στον Καποδιστριακό δήμο Αετού), η εμπειρία και η γνώση που απέκτησα, εγγυώνται τη θετική μου συμβολή στο «χτίσιμο» ενός άλλου δήμου. Γνωρίζετε το μεγάλο έργο που παρήχθη στον Καποδιστριακό δήμο Αετού. Ενδεικτικά: νομοθετική κατοχύρωση του παραδοσιακού Παζαριού, δημοπράτηση πρότυπης ζωαγοράς και διαμόρφωση κεντρικής πλατείας Κοπανακίου. Βελτίωση δημοτικής και αγροτικής οδοποιίας, δημιουργία νέων οδικών δικτύων, όπως Κοπανάκι – Κεφαλόβρυση, κ.α.. Σύγχρονα, ασφαλή και υγιεινά δίκτυα ύδρευσης παντού, παρελθόν ο αμίαντος. Αποχέτευση σε Αετό και Κοπανάκι, δίκτυα αποχέτευσης στο Γλυκορρίζι, κατασκευή και ανάπλαση πλατειών και κτιρίων, όπως το δημοτικό σχολείο Αετού, και απόδοσή τους σε νέες χρήσεις, σε κάθε δημοτικό διαμέρισμα. Συντήρηση σχολικών κτιρίων, κατασκευή και συντήρηση παιδικών χαρών και αθλητικών χώρων, όπως το γήπεδο 5Χ5, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, νέες θέσεις εργασίας, δράσεις πολιτισμού και κοινωφελούς εργασίας. Αναγνώριση οικισμών, αύξηση της δημοτικής περιουσίας και των μηχανημάτων του δήμου, διαδημοτικά έργα με όμορους δήμους, όπως το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», που εξυπηρετεί σήμερα και τη δημοτική ενότητα Κυπαρισσίας, το δρόμο Καμάρι – Σιδηρόκαστρο κ.α..

Μαζί με τους συνεργάτες μου, η προσπάθεια ήταν συλλογική, διεκδικήσαμε εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, προετοιμάσαμε και διαχειριστήκαμε εθνικά (ΕΠΤΑ, ΘΗΣΕΑΣ) και ευρωπαϊκά (Γ` ΚΠΣ, ΟΠΑΑΧ ΝΕΔΑΣ, Πρόγραμμα ΑΛ. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ, ΕΣΠΑ) προγράμματα. Τα καταφέραμε. Ο δήμος Αετού ενέταξε το πρώτο δημοτικό έργο του νομού μας στο ΕΣΠΑ και συγκεκριμένα το έργο «Κατασκευή αποχέτευσης δ.δ. Κοπανακίου και Κεντρικής μονάδας επεξεργασίας λυμάτων του Δήμου Αετού» με χρηματοδότηση 3.251.630,00 Ευρώ.
Στην αυτοδιοικητική μου διαδρομή επιδίωξα και πέτυχα την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και συσπείρωση κοινωνικών και αυτοδιοικητικών δυνάμεων. Υπηρέτησα με συνέπεια τις αρχές της συνεργασίας, της διαφάνειας, της εξωστρέφειας, της κοινωνικής συνοχής, της αποτελεσματικότητας, του μετρήσιμου έργου. Μόνο έτσι, άλλωστε, μπορούμε να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα των πολιτών και τους τόπους μας.

Φίλες και φίλοι,
Σας καλώ να δώσουμε τη μάχη για ένα δήμο:

– του πολιτισμού και της ισόρροπης οικονομικής ανάπτυξης με σεβασμό στους πολίτες, το περιβάλλον, την Τριφυλιακή γη,
– της υπεράσπισης της κοινοτικής και αυτοδιοικητικής μας παράδοσης, της δημοκρατίας και της συμμετοχής, της διαφάνειας και της λογοδοσίας,
– της συνεργασίας με όλες τις τοπικές συλλογικότητες και τους συλλόγους ετεροδημοτών,
– της στήριξης της επιχειρηματικότητας των νέων, ώστε να μείνουν στον τόπο τους,

για ένα δήμο:
– που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των κοινωνικά αδύναμων,
– που απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών και παράγει εμφανές έργο για όλους τους πολίτες, για όλους τους τόπους,
– που βελτιώνει την ποιότητα ζωής και την αίσθηση ασφάλειας στις πόλεις και τα χωριά μας,
– που δίνει πνοή ανάπτυξης στον ορεινό μας όγκο και στο παραλιακό μέτωπο,
– που είναι παρών και μελετητικά ώριμος στη διεκδίκηση εθνικών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων,

για ένα δήμο:
– με ισχυρή ενδοδημοτική αποκέντρωση και μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων στις επιμέρους δημοτικές ενότητες και κοινότητες.

Αγαπητοί μου συνδημότες και συνδημότισσες,
με τη δική σας εντολή και συμβολή, με τη δική σας ενθάρρυνση αλλά και αυστηρή κριτική θα πετύχουμε.

-Πατάμε γερά.
– Στοχεύουμε ψηλά.
– Προχωράμε μπροστά.
– Σχεδιάζουμε μαζί, με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, το μέλλον των τόπων μας.
– Ξεκινάμε έναν όμορφο προεκλογικό αγώνα.

Για έναν ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΗΜΟ.
Θα τιμήσουμε την εμπιστοσύνη σας».

Δημήτρης Α. Δριμής
τ. Δήμαρχος Αετού
Υποψήφιος Δήμαρχος Τριφυλίας

ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ …ΔΕΚΑΝΙΚΙΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΔΗΜ. ΔΡΙΜΗΣ ΓΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑ.

Θέμα ωρών η ανακοίνωση υποψηφιότητας του Δημήτρη Δριμή.

Ζεσταίνεται για τα καλά το προεκλογικό κλίμα στην Τριφυλία καθώς στην τελική ευθεία βρίσκονται οι ανακοινώσεις καθόδου σχημάτων που διεκδικούν την ψήφο των δημοτών στις 26 Μαίου 2019.

Αυτή την φορά θέμα ωρών είναι σύμφωνα με πληροφορίες όπως είχαμε αναφέρει σε ρεπορτάζ για το τέλος Φεβρουαρίου, η ανακοίνωση του έκτου σχήματος μετά τις ήδη εκδηλωμένες ανακοινώσεις υποψηφιοτήτων για την Δημαρχιακή θώκο. Πρόκειται για ένα ανεξάρτητο σχήμα που θα ηγείται ο πρώην Δήμαρχος Αετού Δημήτρη Δριμή ο οποίος έχει ολοκληρώσει τις επαφές του, καθώς έχει βρει άτομα προκειμένου να στελεχώσουν τον συνδυασμό του. Ο κ. Δριμής παρότι προέρχεται από τον κεντροαριστερό χώρο σύμφωνα με στελέχη του περιβάλλοντός του δεν…κατεβαίνει με τις πατερίτσες κομματικού φορέα, ενώ τα ίδια στελέχη διατείνονται ότι εφόσον εκλεγεί σε όποια θέση επιλέξει ο λαός της Τριφυλίας δεν θα ασχοληθεί με συναλλαγές για την διεκδίκηση μιας θέσης Αντιδημάρχου.

Καθώς οι ζυμώσεις εντείνονται κι αναμένεται να κορυφωθούν εντός του Μαρτίου, δεν αποκλείεται να δούμε να εισχωρούν στον συνδυασμό του στελέχη που προέρχονται από την συγκεκριμένο χώρο, ενώ ρόλο θα παίξει η επιλογή των προσώπων που θα απαρτίζουν την αυτοδιοικητική κίνηση καθώς η κοινωνία θα κρίνει αν έχουν δώσει επαρκείς εξετάσεις για να ασχοληθούν με τα κοινά του τόπου μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΑΣ

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ. ΤΟΥ Τ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΕΤΟΥ ΔΗΜ. ΔΡΙΜΗ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο και υπαίθριες δραστηριότητες

Μην το προσπεράσεις, είναι ένα φανταστικό αφιέρωνα στο παζάρι.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες και κείμενο

Δείτε το άρθρο σε μεγέθυνση, μέσα στο Facebook

Ο θεσμός του παζαριού στη δημοτική ποίηση

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Ευχαριστώ την «Ελευθερία» που φιλοξενεί σήμερα το 10ο κείμενο για το Παζάρι του Κοπανακίου και τα παζάρια καθώς και τους αναγνώστες της για την υπομονή τους. Ακολουθεί, το Μάρτιο, η έκδοση σχετικού με το θέμα βιβλίου.

«Το παζάρι μπορεί να θεωρηθεί από διάφορες οπτικές γωνίες. Υπάρχει το παζάρι των γεύσεων, το παζάρι των αναμνήσεων κ.α.. Η Κυριακάτικη κοινωνία των προσώπων διαρκώς περιμένει να υπάρξει εκ νέου, διαρκώς αναβιώνει, δημιουργεί νέες ελπίδες, νέες γνωριμίες, νέους έρωτες. Είναι χώρος περισσής ζωντάνιας και διαρκών ανατροπών.»

 

Οι αναφορές του Παζαριού σε πλήθος δημοτικών τραγουδιών είναι χαρακτηριστικές αφενός της δημιουργικής/πλαστικής ικανότητας του λαού, αφετέρου των πολλαπλών προσλήψεων του θεσμού του παζαριού, που ήταν ουσιαστικό μέρος της ζωής των απομονωμένων αγροτικών κοινωνιών της χώρας μας.

Σε όλα τα τραγούδια συναντάμε στοιχεία και αντιλήψεις της αγροκτηνοτροφικής ζωής της εποχής (οικονομία, εργαλεία και σκεύη, αποστάσεις και μεταφορικά μέσα, γλώσσα, ανθρώπινες σχέσεις, πρότυπα ομορφιάς και αξιοσύνης, περιπαικτικά παιδικά τραγούδια, κ.α.).

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

«Ποιος ασίκης σαν κι εμένα/ μες το παζάρι περπατεί, καπετάν βασιλική/ με κουμπούρια δυο στη μέση/ και με τ` αργυρό σπαθί, καπετάν βασιλική» ή και η παραλλαγή του «Ποιος ασίκης σαν κι εμένα/ στο παζάρι θε να βγει/ με κουμπούρια δυο στη μέση/ και με δίκοπο σπαθί». (1)

«Μωρέ Βίργω βιργολίνα/ το κορμί σου βιργολίζει/ κι άντρα σου σε φοβερίζει/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ θα παένω στο παζάρι/ να μου πεις τι να σου φέρω/ να μου φερς γυαλί κι χτένι/ να μου φέρς και μούρλο φέσι/ είμαι άσπρη και μου πρέπει/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω/ να πουλήσεις τα κατσίκια/ να μου φέρεις σκουλαρίκια/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω./ Να πουλήσεις και τα γίδια/ να μου φέρεις μπιχλιμπίδια/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω./ Να πουλήσεις και τη στάνη/ να μου φέρς ένα φουστάνι/ να το βάλω στο χορό/ να χορέψω κι εγώ». (2)

«Κίνησ’ ο Κώτσος κίνησε/ να πάει στο πανηγύρι/ για να χορέψει τσάμικο/ να πιει κάνα ποτήρι/ Πήρε την κάπα δίπλατα/ στον ώμο το ταγάρι/ και με τα πόδια έφτασε/ ο Κώτσος στο παζάρι/ Σαν το ‘μαθαν οι κοπελιές/ επιάσανε τα πόστα/ γιατί δεν είχαν ξανά ιδεί/ λεβέντη σαν τον Κώστα/ Πήρε την κάπα δίπλατα/ στον ώμο το ταγάρι/ και με τα πόδια έφτασε/ ο Κώτσος στο παζάρι/ Σαν έφτασε στην αγορά/ αγόρασε κουδούνια/ για να βροντούν στα πρόβατα/ ψηλά στα κορφοβούνια». (3)

«Στου παπά τα παραθύρια/ (χάνομαι, σφάζομαι)/ δυο μαύρα μάτια που είδα./ Να ήμουν κλέφτης να τα κλέψω,/ κουρσευτής να τα κουρσέψω,/ να τα βγάλω στο παζάρι/ και να βάλω τον τελάλη,/ τάχατες να τα πουλήσω,/ να τα ιδούν τα παλικάρια/ και το νου τους να τον χάσουν./ «Δεν πουλιώνται αυτά τα μάτια/ και δε γίνονται πραμάτια./ Χάρισμα θενά τα πάρει/ όποιο είν` άξιο παλικάρι.»». (4)

«Ένας λεβέντης διάβαινε, μωρέ, διάβαινε./ Ένας λεβέντης διάβαινε στη μέση στο παζάρι./ Ωρέ τον βλέπει και μια λυγερή,/ τον βλέπει και μια λυγερή στο άλογο καβάλλα./ Ωρέ, κράτα, λεβέντη μου τ` άλογο,/ κράτα, λεβέντη μου, τ` άλογο κι έλα στην αγκαλιά μου,/ θα σου χαρίσω το κορμί και τα γλυκά φιλιά μου./», (5)

«Αφήστε αυτά τα ψέματα να πούμε κι ένα αλήθιο/ γουρούνι με σαμάρι και ποντικό με κέρατα/ και ψύλο με μουστάκι/ τον Ψύλο τον εφόρεσαν σαράντα κολοκύθες/ και στο παζάρι τον πάεναν και στο παζάρι τον παν/ τον Ψύλο τον καλίγωναν στη μέση στο παζάρι/ κι ο Ψύλος χαμοπίδηξε και σκόρπισε το παζάρι».  (6)

«Γέρασα ο μαύρος, γέρασα, δε μπορώ `α περπατήσω,/ δε μπορώ `α σύρω τα` άρματα, τα γ`έρημα τσαπράζια,/ τις πέντε αράδες τα κουμπιά τα φλωροκαπνισμένα./ Τουφέκι μου περήφανο, πιστόλια πέρα, πέρα,/ και συ, σπαθί μου διμισκί με τη χρυσή τη χούφτα,/ δεν πρέπεστε για κρέμασμα κι ουδέ για το παζάρι,/ μον` πρέπεστε για λεβεντιά και για λιανή μεσούλα.». (7)

«Ωρέ, να ’σαν τα νιά- λέει, να ’σαν τα νιάτα, πουλί μου, δυο φορές/ να ’σαν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμμία,/ τα γηρατειά καμμία,/ να ξανανιώσω μια φορά, να γίνω παλικάρι./ να βάλω το φεσάκι μου, να βγαίνω στο παζάρι./ Να κάνω νιούς να χαίρονται, γέρους να καμαρώνουν./ να κάνω και μια λυγερή, να σκάσει, να πλαντάξει.» και υπάρχει και η παραλλαγή «…../να βάλω το φεσάκι μου, να βγαίνω στο παζάρι./ για να πουλήσω γηρατειά και ν` αγοράσω νιάτα/». (8)

«Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι, πήρα μια κοτούλα/ η κότα έκανε άσπρα αυγά./ Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι, πήρα μια προβατίνα./ Η προβατίνα μού έλεγε άρμεξέ με εμένα,/ η κότα έκανε άσπρα αυγά./ Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι πήρα …../». (9)

Σημειώσεις:

  1. Γιώργος Παπασιδέρης, 1932. Δημοτικό τραγούδι της Πελοποννήσου, όπου αναδεικνύεται το παζάρι ως κατεξοχήν δημόσιος χώρος επίδειξης/καταξίωσης της ατομικής λεβεντιάς.
  2. opaliouriotis.gr, “Τα τραγούδια του τόπου μας”, Παλιουριά Γρεβενών.
  3. Παπαδήμος Στέλιος.
  4. Νικολάου Γ. Πολίτη, “Δημοτικά Τραγούδια”, εκδόσεις γράμματα, Αθήνα 1991.
  5. Παναγιώτας Ξενούλη – Λολώνη, “Σιτοχωρίτικα”, Αθήνα 1999.
  6. Περιπαικτικό, παιδικό τραγούδι, opaliouriotis.gr, “Τα τραγούδια του τόπου μας”, Παλιουριά Γρεβενών.
  7. Κλέφτικο, όπου ο γέρο – κλέφτης αγωνιά για την τύχη των τιμημένων όπλων του μετά το θάνατό του, προσδοκώντας να περάσουν σε ένα νέο παλικάρι και όχι να πουληθούν στο παζάρι. Νικολάου Γ. Πολίτη, “Δημοτικά Τραγούδια”, εκδόσεις γράμματα, Αθήνα 1991.
  8. Τσάμικο της Πελοποννήσου, όπου τονίζεται η σημασία της νιότης ως χαράς της ζωής και πηγής δημιουργίας και έρωτα. Της νιότης που θα επιβραβευτεί στο παζάρι μέσα από το θαυμασμό νέων και γέρων αλλά και τον ερωτικό καημό κάποιας λυγερής.
  9. Αρβανίτικο παιδικό τραγούδι, από Σπύρο Μπρέμπο.

 

Ασίκης: λεβέντης, παλικάρι, άντρας που συνδυάζει σωματικά και ψυχικά χαρίσματα. Στις γλώσσες της Ανατολής σημαίνει τον τραγουδιστή, τον πλανόδιο οργανοπαίκτη, τον τροβαδούρο. Στα αραβικά, ο ερωτευμένος, ο εραστής.

 

 

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Ο οικισμός του Κοπανακίου άρχισε να δημιουργείται στα τέλη του 19ου αιώνα, με πρώτες αναφορές του τοπωνυμίου σε Β.Δ. του 1893 (ΦΕΚ 25Α`/1893, “Περί συστάσεως ταχυδρ. Γραφείου εν Κοπανάκι του δήμου Δωρίου κλπ”) και του 1894 (ΦΕΚ 14Γ`/1894, “Περί συστάσεως ετησίας εμπορικής πανηγύρεως εν θέσει «Κοπανάκι» του δήμου Δωρίου”). Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν στο κάτω Κοπανάκι από το φουστανελοφόρο Σουλιμαίο βουλευτή Δημήτρη Παπατσώρη και συγγενείς του, καθώς και από οικογένειες Βαρυμποπαίων (Μοναστήρι).Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, δέντρο, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Φ. 1. Η πλατεία Κοπανακίου, όπως διαμορφώθηκε το 2010. Γύρω της απλώνεται το παζάρι.

Ο οικισμός του Άνω Κοπανακίου είναι δημιούργημα του τρένου, όπως και άλλοι πεδινοί οικισμοί. Στις αρχές του 20ού αιώνα ολοκληρώθηκε η μετρική γραμμή Πελοποννήσου, με την κατασκευή σταθμών, ραμπών φόρτωσης και εκφόρτωσης, έργων υποστήριξης του τρένου και χώρων διαμονής του προσωπικού σε κάθε στάση. Οι σταθμοί αυτοί έπαιρναν το όνομα του πλησιέστερου χωριού. Έτσι και ο Σταθμός Κοπανακίου, από το όνομα του Κάτω Κοπανακίου, που μέχρι τότε ονομαζόταν Κοπανάκι. Γύρω από τους σταθμούς άρχισαν να χτίζονται σπίτια και να αναπτύσσονται οικισμοί. Έτσι δημιουργήθηκε το Άνω Κοπανάκι και είχαμε, έως την ένωσή τους το 1951, δύο κοινότητες, Άνω και Κάτω Κοπανακίου.

Το όλο Κοπανάκι κατοικήθηκε, κυρίως, από κατοίκους των Κοντοβουνίων και των Σουλιμοχωρίων (Αρβανιτοχώρια) καθώς και από κατοίκους της ορεινής Ολυμπίας, που είτε ως περαστικοί επαγγελματίες είτε ως μόνιμοι κάτοικοι πλούτισαν και πλουτίζουν τον τόπο μας. Τόποι καταγωγικοί με πλούσια ιστορία και ανυπόταχτο πνεύμα: «Τ` Αητοχώρια τα λαμπρά και τα Σουλιμοχώρια/ χαράτσι δεν πληρώνουνε, δεν σκύβουν το κεφάλι./ …». (1)

Το Κοπανάκι επέλεξαν, επίσης, ως τόπο διαμονής τους και άνθρωποι από άλλες περιοχές, είτε μόνοι τους, όπως ο Κώστα Μάγκας, η Σταυρούλα, ο Μανωλάς, ο Λαζαρίδης, είτε με τις οικογένειές τους, όπως οι βορειοελλαδίτες Βλαχοπαναγιώτης, Μουργκάνας κ.α..

Είναι, ακόμα, πατρίδα χιλιάδων παιδιών, από τα ορεινά χωριά της περιοχής, που πέρασαν την εφηβεία τους στα σχολεία του. Αγοριών και κοριτσιών που άφηναν σε μικρή ηλικία την οικογενειακή θαλπωρή αναζητώντας τη Γυμνασιακή και Λυκειακή γνώση στο Κοπανάκι. Παιδιών που τα μικρά σπίτια τους, δωμάτιά τους καλύτερα, λόγω της απουσίας των γονιών, ήταν τόποι ελευθερίας. Εκεί συζητάγαμε, χαζεύαμε, ενίοτε καπνίζαμε, ονειρεύομαστε, ερωτευόμαστε, διαβάζαμε, πίναμε κουρτάκι ή βερμούτ, ακούγαμε μουσική, τραγουδάγαμε. Εκεί διαμορφώνονταν σχέσεις ζωής και ενοποιείτο η ευρύτερη περιοχή.

Τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα παιδιά αυτά και τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο, από την τρυφερή τους ηλικία καταγράφει ο Δ. Καραγιάννης (2) διασώζοντας τις παιδικές του μνήμες: «… όταν τα παιδιά τελείωναν το Δημοτικό, έδιναν εισαγωγικές εξετάσεις και όσα περνούσαν, πήγαιναν στο Γυμνάσιο, στο Κοπανάκι ή στην Κυπαρισσία. Εκεί, άρχιζε ένας άλλος αγώνας, πιο δύσκολος. Παιδιά, από 13 χρονών και πάνω, να περπατάνε τρείς ώρες δρόμο, κάτω από καιρικές συνθήκες άσχημες πολλές φορές, ή να μένουν σε νοικιασμένα δωμάτια, μόνα τους, νηστικά, άπλυτα, απροστάτευτα….».

Ο Δ. Μητρόπουλος, επίσης, για τις σχέσεις ζωής που σύναψε στο Κοπανάκι, από τα μαθητικά του χρόνια τη δεκαετία του `50-`60 γράφει: «Το Κοπανάκι για μένα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό μου και γνωρίζω όλους τους κατοίκους (…) Όταν κατεβαίνω στην Κυπαρισσία, που έχουμε σπίτι, υποχρεωτικά, θέλω και επιθυμώ να περάσω από το Κοπανάκι και μάλιστα στο Παζάρι, που θα δω περισσότερους γνωστούς και πατριώτες».

Το Κοπανάκι, τέλος, υπέστη τη βάσανο της μετανάστευσης και της αστυφιλίας, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εγκατασταθεί πολλές οικογένειες μεταναστών από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, τη Γερμανία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία, που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές και οικοδομικές εργασίες. Αξίζει να σημειωθεί πως το 1/3 των παιδιών του δημοτικού σχολείου αλλά και αρκετά που στελεχώνουν την ομάδα του Διαγόρα, προέρχονται από γονείς αλλοδαπούς. Από γονείς που συμμετέχουν δημιουργικά σε κοινές δράσεις πολιτισμού, όπως το χορευτικό του Συλλόγου γυναικών, σε συλλογικότητες, όπως οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων καθώς και σε τοπικές δράσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Είναι η κίνηση και η συνάντηση των ανθρώπων στο χρόνο, που δημιουργεί μιά νέα αρμονία.

Σήμερα, το Κοπανάκι είναι μία σύγχρονη κωμόπολη και ένα εμπορικό κέντρο μεγάλης εμβέλειας με παραδοσιακό Παζάρι και πρότυπη ζωαγορά. Διαθέτει περιφερειακό ιατρείο, στελεχωμένο με τη μόνιμη γενική γιατρό Κωνσταντινίδη Χαρίκλεια και την αγροτική γιατρό Γαβαλά Μαριάννα, ενώ νοσηλεύτρια την παρούσα περίοδο δεν υπάρχει. Είναι έδρα του διαδημοτικού προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», διαθέτει Δημοτικό Παιδικό Σταθμό, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, πλήρως ανακαινισμένο κτίριο του Γυμνασίου – Λυκείου με περιβάλλοντα χώρο γηπέδων μπάσκετ και βόλεϋ καθώς και μικρό υπαίθριο θέατρο. Επίσης, σύγχρονα καταστήματα και δραστήριους επαγγελματίες, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, ανακαινισμένη και μεγάλη πλατεία στο κέντρο, καινούριο δίκτυο ύδρευσης, δίκτυο αποχέτευσης και ΒΙΟΚΑ, παιδική χαρά, γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5, γήπεδα μπάσκετ και βόλεϋ, στο κέντρο της πόλης. Τέλος, εξαιρετικά πλούσια είναι και η πολιτιστική του ζωή. Όλα αυτά είναι σημαντικές υποδομές και δραστηριότητες, που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και στην προστασία του περιβάλλοντος, ενώ δίνουν αναπτυξιακή ώθηση στην όλη περιοχή.

Αλλά και η αρχαιολογική αξία του Κοπανακίου δεν είναι ευκαταφρόνητη. Στο Κοπανάκι, μπροστά από το κατάστημα του Κουμπαρούλη, ανασκάφηκε και  σκεπάστηκε τη δεκαετία του 1990, η μοναδική μέχρι σήμερα αγροικία αρχαϊκής εποχής (550-450 π.Χ.) στη Μεσσηνία, ενώ στο λόφο Στυλάρι σώζεται τμήμα μνημειακής ελληνιστικής οχύρωσης. Ευρήματα από την αρχαϊκή οικία εκτίθενται στο Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Η αγροικία, σύμφωνα με τη σήμανση του Μουσείου, κτίστηκε γύρω στο 550 π.Χ. και πιθανώς ανήκε σε Σπαρτιάτη μεγαλογαιοκτήμονα. Καταστράφηκε από φωτιά περίπου εκατό χρόνια μετά, ίσως κατά τη διάρκεια εξέγερσης Μεσσήνιων ειλώτων. Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων οικία, πιθανώς διώροφη, με εσωτερική αυλή γύρω από την οποία είχαν κτιστεί ένδεκα δωμάτια σε σχήμα Π, με κατάλληλο προσανατολισμό για προστασία από τις κακές καιρικές συνθήκες. Τα δάπεδά της ήταν από σκληρό πατημένο χώμα ή από μεγάλες ακατέργαστες ασβεστολιθικές πλάκες, οι τοίχοι της πλιθόκτιστοι και η στέγη της από καλάμια, πηλό, άχυρα και κεραμίδια.Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Φ. 2. Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Αναπαράσταση της αγροικίας.

Σημειώσεις:

  1. Λεωνίδας Θεοχάρης, “Δημοτικά Τραγούδια της Ορεινής Τριφυλίας”, Εκδόσεις Δεδεμάδη, Αθήνα 2005.
  2. Δημήτρης Καραγιάννης, “Πλατάνια Μεσσηνίας – Σκόρπιες Αναμνήσεις”.

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” ΤΟ Σ/Κ 16-17/02/2019)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

 

Κινητικότητα Δριμή για τον Δήμο Τριφυλίας.

Κινητικότητα Δριμή για τον Δήμο Τριφυλίας

 Γράφτηκε από τον  

Κινητικότητα Δριμή για τον Δήμο Τριφυλίας

Στην τελική ευθεία, όπως όλα δείχνουν, μπαίνουν στην Τριφυλία όσον αφορά στη διαμόρφωση των υποψηφιοτήτων ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει έντονη κινητικότητα και όλα συγκλίνουν στο ότι θα πρέπει να αναμένουμε και άλλες υποψηφιότητας.

Από τη μια είναι σε εξέλιξη οι διεργασίες μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ για κοινή αυτοδιοικητική συμπόρευση και υποστήριξη ενός υποψηφίου κοινής αποδοχής. Και τελικά σήμερα θα γίνει η συνάντηση τριμελούς επιτροπής, ενός συντονιστή και ενός εκπροσώπου από τους δύο χώρους, με τους δύο προτεινόμενους ως υποψηφίους Σωτήρη Μπακούρο και Γιάννη Κωνσταντόπουλο.  Μπορεί στην ευρεία σύσκεψη που έγινε τη Δευτέρα να μην υπήρξε απόλυτη σύγκλιση απόψεων, ωστόσο δεν αποκλείστηκε η συνεργασία. Οι πληροφορίες πάντως λένε ότι σε πιθανό αδιέξοδο και στη σημερινή συνάντηση ίσως υπάρξει αναζήτηση τρίτου προσώπου που θα μπορέσει να συσπειρώσει τους δύο χώρους. Ολα όμως θα εξαρτηθούν από το τι θα αποφασιστεί σήμερα και κατά πόσο θα έρθουν κοντά οι δύο πλευρές.

Από εκεί και πέρα έντονη κινητικότητα εμφανίζει ο πρώην δήμαρχος Αετού Δημήτρης Δριμής, ο οποίος έχει πυκνώσει το τελευταίο διάστημα τις συναντήσεις και τις επαφές με ανθρώπους που είτε έχουν ασχοληθεί με την τοπική αυτοδιοίκηση είτε εκφράζουν ενδιαφέρον. Η τελευταία τέτοια συνάντηση έγινε πριν λίγες ημέρες στο Καλό Νερό και όλα δείχνουν ότι κάτι ετοιμάζεται, με τον κ. Δριμή να κρατά κλειστά τα χαρτιά του, χωρίς όμως να διαψεύδει ή να επιβεβαιώνει τις σχετικές πληροφορίες που υπάρχουν.

Ερωτηματικό αποτελεί το τι θα πράξει ο αντιδήμαρχος Παναγιώτης Τσίγγανος, καθώς και σε αυτή την περίπτωση ο ίδιος δεν επιβεβαιώνει τίποτα, όμως όλα δείχνουν ότι βολιδοσκοπεί πρόσωπα και το πολιτικό κλίμα, ώστε να προχωρήσει στην επόμενη κίνησή του. Κατά πολλούς αυτή θα είναι η ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του, όμως αρκετοί διατηρούν επιφυλάξεις καθώς όσο περνά ο καιρός στενεύουν τα χρονικά περιθώρια.

Τέλος τα νερά τάραξε για ακόμη μια φορά ο πρώην δήμαρχος Τριφυλίας Κώστας Κόλλιας με την προχθεσινή του δήλωση, στην οποία υπογραμμίζει τα θετικά μηνύματα που λαμβάνει από τον κόσμο και σημειώνει ότι σε συνέντευξη Τύπου σύντομα θα μιλήσει για όλα.

Δεν μένει παρά να δούμε τι θα γίνει , την ίδια στιγμή που οι υποψήφιοι που έχουν ήδη ανακοινώσει τις υποψηφιότητες τους ανεβάζουν στροφές με πιο όλο και πιο συχνές δημόσιες παρεμβάσεις τους .

Κ.Μπ.

Ο θεσμός της “Λίστας Χειρουργείου” στα δημόσια νοσοκομεία Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού, τ. αναπληρωτή διοικητή Γ.Ν.Α. “Κοργιαλένειο – Μπενάκειο” Ε.Ε.Σ.

Ο θεσμός της “Λίστας Χειρουργείου” στα δημόσια νοσοκομεία

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. δημάρχου Αετού, τ. αναπληρωτή διοικητής Γ.Ν.Α. “Κοργιαλένειο – Μπενάκειο” Ε.Ε.Σ

Οι χειρουργικές επεμβάσεις διακρίνονται σε τακτικές και έκτακτες. Τακτικές είναι αυτές που μπορούν να προγραμματιστούν ενώ έκτακτες είναι αυτές στις οποίες υπάρχει προφανής κίνδυνος για την υγεία του ασθενή και πρέπει να εκτελεστούν άμεσα.

Από το 2017 (ν. 4368/2016 άρθρο 58 και Υ.Α. Α3α/οικ.97136, ΦΕΚ Β`/4316/30-12-2016) εισήχθη ο θεσμός της  «λίστας χειρουργείου» στα δημόσια νοσοκομεία, για τις χειρουργικές επεμβάσεις που μπορούν να προγραμματιστούν. Σκοπός είναι η σειρά προτεραιότητας στη χειρουργική αντιμετώπιση των τακτικών περιστατικών να καθορίζεται σύμφωνα με την κατάσταση της υγείας του κάθε ασθενή, ώστε να υπάρχει ισότιμη αντιμετώπιση των ασθενών και να καταπολεμηθούν φαινόμενα πελατειακών σχέσεων. Τα περιστατικά που χαρακτηρίζονται ως έκτακτα (επείγοντα) από τους αρμόδιους ιατρούς τυγχάνουν άμεσης χειρουργικής αντιμετώπισης. Κατάσταση των εκτάκτων αναρτάται, για λόγους διαφάνειας και ελέγχου, κάθε 15/ήμερο στις ιστοσελίδες των νοσοκομείων.

Οι σχετικές με τη «Λίστα Χειρουργείου» διατάξεις προβλέπουν τήρηση της Λίστας και καταχώρηση των πληροφοριών από αρμόδιο διοικητικό υπάλληλο. Τη διαδικασία αυτή ακολουθεί η πλειονότητα των νοσοκομείων. Πρόκειται για μια χειροκίνητη διαδικασία κατά την οποία ο γιατρός καταγράφει τα δεδομένα σε ένα έντυπο, ο ασθενής παραδίδει το έντυπο στον υπάλληλο σύνταξης της Λίστας και ο υπάλληλος καταχωρεί το δεδομένο σε μια Λίστα, την οποία αναρτά και ενημερώνει ανά εβδομάδα. Είναι μια γραφειοκρατική διαδικασία με κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό, σε χρόνο και σε κτιριακό χώρο, στην οποία είναι πιθανά ανθρώπινα λάθη και παρεμβολές.

Κατά την μικρή χρονική περίοδο (4ος/17-1ος/18), που, με την ιδιότητα του αναπληρωτή διοικητή, είχα την ευθύνη εφαρμογής της “Λίστας Χειρουργείου”, αφενός δημιουργήσαμε τη Λίστα εντάσσοντας αμέσως όλα τα τμήματα του Χειρουργικού Τομέα, αφετέρου επιλέξαμε και εφαρμόσαμε αυτοματοποιημένο τρόπο εφαρμογής της. Η ψηφιοποιημένη διαδικασία λειτουργεί ως εξής: ο ίδιος ο γιατρός, που εξετάζει τον ασθενή εισάγει στο πληροφοριακό σύστημα τα δεδομένα που προβλέπονται. Οι ασθενείς που εισάγονται στο σύστημα παίρνουν μοναδικό κωδικό αριθμό λίστας αναμονής, που αναρτάται αυτόματα στο Κεντρικό Πληροφοριακό Σύστημα του νοσοκομείου. Ταυτόχρονα γίνεται αυτόματη εκτύπωση Έντυπου Δελτίου Προτεραιότητας Επέμβασης, με τον κωδικό προτεραιότητας του ασθενή. Η χορήγηση του μοναδικού αριθμού στον ασθενή γίνεται απευθείας από τον θεράποντα γιατρό. Έτσι, ο ασθενής πριν φύγει από το νοσοκομείο γνωρίζει τον μοναδικό αριθμό και το χρόνο πραγματοποίησης της επέμβασής του, που τον παρακολουθεί και από την ιστοσελίδα του νοσοκομείου. Έχουν δε ληφθεί υπόψη διάφορες παράμετροι, καθώς οι πληροφορίες που εισάγονται στο σύστημα δεν είναι στατικές αλλά διαρκώς μεταβαλλόμενες. Πρόκειται για καινοτόμο και σύνθετο έργο, που οφείλεται στο Τμήμα Πληροφορικής, στην Επιτροπή Χειρουργείου, στα Χειρουργικά Τμήματα και τις συνεχείς συναντήσεις εργασίας.

Οφέλη αυτοματοποιημένης διαδικασίας: Μείωση γραφειοκρατικού, οικονομικού, ανθρώπινου και κτιριακού κόστους. Περιορισμός ανθρώπινων παρεμβάσεων και λαθών. Αδυναμία καταστρατήγησης της Λίστας και προστασία του ασθενή. Διαφάνεια και σταδιακή ενιοποίηση του συστήματος, σε ότι αφορά την κατηγοριοποίηση των επεμβάσεων. Άμεση παρακολούθηση, ενημέρωση και έλεγχος του συστήματος, από τη διοίκηση των νοσοκομείων και το υπουργείο που βλέπουν σε πραγματικό χρόνο πραγματοποιημένες, ακυρωμένες και σε αναμονή επεμβάσεις του τρέχοντος και των προηγούμενων μηνών ανά χειρουργικό τμήμα και συγκεντρωτικά του νοσοκομείου, τόσο από τη Λίστα των τακτικών όσο και από τη Λίστα των εκτάκτων. Το σύστημα επιδέχεται περαιτέρω ανάπτυξη.

Προβλήματα που, κυρίως, παρατηρούνται στη λειτουργία της “Λίστας Χειρουργείου” είναι: «η απουσία ελέγχου, η μη ενημέρωση των ασθενών και η συχνή καταστρατήγηση της σειράς προτεραιότητας. (…) η πιο συχνή παραβίαση της διαδικασίας είναι να βαφτίζονται ως επείγοντα χειρουργικά περιστατικά που πιθανόν δεν είναι.» (εφ. «Καθημερινή», 14.1.2019)

Προτάσεις ενίσχυσης του θεσμού:

Αύξηση του Χειρουργικού Χρόνου. Τόσο με την ανάπτυξη του συνόλου των χειρουργικών τραπεζιών των νοσοκομείων, καθώς αρκετά είναι κλειστά, όσο και με την αύξηση των κλινών Εντατικής Θεραπείας. Αυτό σημαίνει προσλήψεις νοσηλευτικού, κυρίως, προσωπικού, αλλά και ορθολογική διαχείριση του υπάρχοντος, καθώς θεωρούμε πως υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες. Η αύξηση του χειρουργικού χρόνου αφενός θα μειώσει τους χρόνους αναμονής των ασθενών στη Λίστα, αφετέρου θα μειώσει την πίεση των ασθενών προς τους γιατρούς και θα περιορίσει έτσι τον πιθανό πειρασμό να χαρακτηριστεί ένα περιστατικό ως επείγον, για να παρακαμφθεί η λίστα ή και, στο όνομα της ταχύτητας, να μεταφερθεί ο ασθενής σε ιδιωτική κλινική.

Διεύρυνση της Λίστας, ώστε να συμπεριληφθούν και άλλα ιατρικά τμήματα. Ζήτημα διεύρυνσης και ένταξης στη Λίστα υπάρχει για μονάδες ή τμήματα, που δεν ανήκουν στον χειρουργικό τομέα, όπως οι Αιμοδυναμικές μονάδες, τα Ακτινοδιαγνωστικά και άλλα τμήματα, όπου τα περιστατικά τους είναι διαγνωστικές εξετάσεις που μπορεί να μετεξελιχθούν σε έκτακτες θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Ενημέρωση των πολιτών. Η ενημέρωση των πολιτών, είναι κατ’ εξοχήν μέτρο ενίσχυσης του θεσμού της Λίστας και της διαφάνειας. Κρίσιμος είναι ο ρόλος των “Γραφείων Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών/ριών Υπηρεσιών Υγείας” των νοσοκομείων, όχι μόνο ως Γραφείων υποδοχής παραπόνων αλλά και ως ενεργών παραγόντων ενημέρωσης.

Αυτοματοποιημένη σύνταξη της Λίστας. Γενίκευση της χρήσης της αυτοματοποιημένης διαδικασίας σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία. Τόσο για το συγχρονισμό του συστήματος με τη σύγχρονη διακυβέρνηση όσο και κυρίως για τα πολλαπλά οφέλη, που θα αποκομίσουν το όλο σύστημα υγείας και οι πολίτες.Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

 (Δημοσιεύτηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ το Σ/Κ 9-10/2/2019)

Το Παζάρι του Κοπανακίου ως χώρος πολιτικών διεργασιών. Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται και κείμενο

“Το παζάρι υπάρχει σαν ένα ιδιότυπο κοινωνικό βουητό, που διαπερνά, μέσα από την πολυκοσμία, την πολυφωνία και την πολυχρωμία του τον ιστορικό χρόνο της ευρύτερης περιοχής. Είναι το ιδιαίτερο τοπόσημο των κοινωνιών που το αποτελούν και το δημιουργούν διαρκώς. Η ιστορία των τόπων μας περνάει μέσα από το Παζάρι.”

Το Παζάρι λειτουργούσε και λειτουργεί και ως τόπος πολιτικών διεργασιών. Τοπικοί βουλευτές και υποψήφιοι, υπουργοί και κεντρικά πολιτικά πρόσωπα, πρωθυπουργοί και πρόεδρος της δημοκρατίας πέρασαν και περνούν από το Παζάρι. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Ενδεικτικά, μετά τη μεταπολίτευση: ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλος, ο τ. πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης (ομιλία το Σεπτέμβριο του 1996 στα πλαίσια των εθνικών εκλογών, από το πεζοδρόμιο μπροστά από τα κτίρια Χαραλαμπόπουλου και Ντόντου) (1), ο τ. πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, ο Γ. Γεννηματάς (ομιλία το Μάϊο του 1985 στα πλαίσια των εθνικών εκλογών, από το μπαλκόνι του σπιτιού του Τάσου Παπαδόπουλου) (1α). Οι υπουργοί και βουλευτές Ιω. Μπούτος, Αρ. Καλαντζάκος, Ανδρ. Κοκκέβης, Δ. Τσοβόλας, Τηλ. Χυτήρης, Στ. Μπένος, Ιω. Λαμπρόπουλος, Ιω. Γιαννακόπουλος, Δ. Κουσελάς, Πετ. Κατσιλιέρης, Γ. Κατρούγκαλος, Παν. Κοζομπόλη, Πετ. Κωνσταντινέας, είναι μερικά από τα ονόματα που μου έρχονται στο νου. Οι αιρετοί νομάρχες Π. Φωτέας και Δ. Δράκος, ο αιρετός περιφερειάρχης Πετ. Τατούλης αλλά και όλοι σχεδόν οι δήμαρχοι και οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες του νομού έδιναν και δίνουν το παρόν κάθε Κυριακή.

Η περατζάδα από το παζάρι και τα μαγαζιά, η διακίνηση εντύπων και προεκλογικού υλικού, οι χαιρετισμοί με τους επαγγελματίες, τους επισκέπτες και καταναλωτές και, πολλές φορές, η πολιτική ομιλία στο παζάρι είναι ισχυρή πολιτική πράξη. Πρόκειται για πραγματικό «κολύμπι στο λαό». Ο πολιτικός δεν απευθύνεται σε ένα στενά τοπικό κοινό αλλά σε ολόκληρο ουσιαστικά το νομό καθώς από κάθε χωριό και πόλη κάποιος/οι θα ήταν/είναι στο παζάρι. Ο πολιτικός λόγος και η παρουσία έτσι φτάνουν παντού. Όλοι στην επιστροφή τους θα διηγηθούν τι έγινε στο παζάρι, τι άκουσαν, ποιόν είδαν, τι είπε. Οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αναμεταδότες γεγονότων. Η τοπική παρουσία του πολιτικού έτσι γινόταν και γίνεται υπερτοπική. Η πολιτική επίσκεψη, συνήθως, καταλήγει σε κάποιο φιλικό καφέ ή μεζεδοπωλείο της πλατείας με φίλους για κρασί, τσίπουρο, ούζο, γουρνοπούλα, μεζέδες. Δεν είναι δε λίγες οι φορές που διεργασίες συνδυασμών γειτονικών δήμων, αλλά και κυνήγι υποψηφίων και παρακολουθήσεις αντιπάλων, έγιναν και γίνονται στα πλαίσια του παζαριού.

Τη δεκαετία του `80 τα τοπικά στελέχη των κομμάτων έδιναν τη μάχη των αεροπανό. Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε ποιος θα κερδίσει τη μάχη της κεντρικής εισόδου του χωριού, κυρίως τα Σαββατόβραδα, ενόψει του Κυριακάτικου παζαριού, ώστε το μήνυμα του κάθε κόμματος να φτάσει σε, όσο το δυνατόν, περισσότερους ανθρώπους.

Στη διάρκεια της κατοχής το Παζάρι λειτούργησε ως χώρος συνάντησης συνδέσμων αλλά και στελεχών αντιστασιακών οργανώσεων. Η παρουσία κάποιου/ων σε ένα χωριό γεννά υποψίες. Ποιος/οί είναι, τι θέλει/ουν, με ποιόν/ούς μίλησε/αν. Η παρουσία, όμως, στο παζάρι ήταν και είναι αυτονόητη για όλους. Δεν δημιουργούνται υποψίες, ούτε είναι εύκολο να παρακολουθήσει κάποιος, μέσα στην πολυκοσμία, ποιος και με ποιόν συναντήθηκε, τι είπαν και τι αντάλλαξαν.

Το Παζάρι του Κοπανακίου, τέλος, είναι συνδεδεμένο με τα μεγάλα αντικατοχικά συλλαλητήρια, που έγιναν το 1943 για να αποτραπεί η πολιτική επιστράτευση των νέων Ελλήνων.  «Στις 21.3.43 ημέρα Κυριακή, στο Κοπανάκι, που είχε και παζάρι, με πρόσκληση του ΕΑΜ έγινε συλλαλητήριο κατά της «πολιτικής επιστράτευσης», που με εντολή των Γερμανών αποφάσισε η προδοτική Κυβέρνηση Λογοθετόπουλου για την επιστράτευση 150.000 νέων Ελλήνων που θα στέλνονταν στα γερμανικά εργοστάσια (και από εκεί, το πιθανότερο, και στα πολεμικά μέτωπα). Πήρανε μέρος πάνω από 3.000 άτομα. Το συλλαλητήριο, προστάτευε από πιθανή επέμβαση των Ιταλών η ομάδα του Ναπολέοντα που είχε πιάσει επίκαιρα σημεία (αυτό, ελάχιστοι το γνωρίζανε). Κι όπως ο κόσμος επιδίδονταν στο εμπορικό αλισβερίσι, ξαφνικά, ανεβαίνει σ` ένα πρόχειρο βήμα ο Πατσώνης Γεωργακόπουλος (από του Πιτσά, τραβαγέρης το επάγγελμα, υποψήφιος βουλευτής του «Παλλαϊκού Μετώπου» το 1935) και αρχίζει ένα χειμαρρώδη πατριωτικό λόγο. Οι οργανωμένοι, προστατευτική ασπίδα, πυκνοί ολόγυρά του, σκόρπιοι και σαν κύκλο στις άκρες της πλατείας του παζαριού. Οι ανοργάνωτοι ξαφνιάζονται, τα χάνουν, προσπαθούν να περιμαζέψουν την πραμάτεια τους για να φύγουν ή και λακάνε χωρίς αυτή. Κι έβλεπες, άλλον μ` ένα γουρνοπουλάκι στην αγκαλιά, άλλον με σακκί στον ώμο, άλλον να κόβει το καπίστρι του ζωντανού που έχει δέσει σε δέντρο – για να μη χάνει χρόνο λύνοντας τους κόμπους … Με τις πατριωτικές εκκλήσσεις των ΕΑΜιτών, σταματάνε, συνέρχονται και πλησιάζουν κατά τον ομιλητή, η απορία και ο πανικός εξαφανίζονται και ο πατριωτικός ενθουσιασμός και η περηφάνια κατακλύζει κι αυτούς. Τον Π.Γ. διαδέχεται στο βήμα ο 18άρης Γιώργος Τασιόπουλος από τη Φούσια. Θερμότερος τούτος ομιλητής, ανεβάζει τον ενθουσιασμό σε «παραλήρημα», ας πω. Κι όλος ο κόσμος κατευθύνεται στο Τηλεγραφείο και απαιτεί από τον τηλεγραφητή να στείλει στην Κυβέρνηση τηλεγράφημα διαμαρτυρίας εκ μέρους του λαού της Ορεινής Τριφυλίας – όπως και έκαμε (…….) Με το στανιό καταφέραμε να φύγει ο κόσμος, που διαδήλωνε στους δρόμους με συνθήματα και τραγούδια πατριωτικά. Και ο φόβος μας επαληθεύτηκε: μόλις είχε αδειάσει η πλατεία που έφτασε αρκετή δύναμη Ιταλών. Όταν άρχισε το συλλαλητήριο, βρισκόταν εκεί μια μικρή ομάδα Ιταλών (περί τους 10) που φύγανε βιαστικά γραμμή γραμμή προς Κυπ/σία». (2)

Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες

Μέλη του ΚΚΕ διακινούν την εφημερίδα τους στο Παζάρι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται και γυαλιά ηλίου

Ο τ. πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στο Παζάρι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

 Δεκαετία του `80. Η μάχη των αεροπανό στην είσοδο του Παζαριού. (αρχείο Ν. Τσαρουχά)

Σημειώσεις:

  • και 1α) το Παζάρι έχει ήθος. Κατά τη διάρκεια της πολιτικής ομιλίας οι δυνατές φωνές των επαγγελματιών σταματούν. Από τους πολίτες άλλοι παρακολουθούν και άλλοι ψωνίζουν αθόρυβα, ώστε να μην ενοχλούν.
  • Δ. Κυριαζής, “1940-1950. Η δεκαετία που συγκλόνισε τη χώρα. Πόλεμος – Κατοχή – Εθνική Αντίσταση – Εμφύλιος”, Εκδόσεις Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2002

(Δημοσιεύτηκε στην εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τη Δευτέρα 04/02/2019)