Αρχείο κατηγορίας ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ

Κατηγορία σχετική με το Δήμο Αετού

ΣΤΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΕΤΟΥ, ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ.

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΜΠΡΑΒΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ……ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΚΟΠΑΝΑΚΙΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΙΜΗΣΑΝ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΑΣΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ….

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στη σκηνή και εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα στέκονται

 

 

Την υποψηφιότητά του για δήμαρχος Τριφυλίας ανακοίνωσε ο Δημήτρης Δριμής, τέως δήμαρχος Αετού για 2 τετραετίες.

Υποψήφιος δήμαρχος Τριφυλίας ο Δημήτρης Δριμής.

“Η επιτυχία ενός Δημάρχου κρίνεται από την ικανότητά του να δίνει λύσεις στα μεγάλα και μικρά προβλήματα του Δήμου.
Κρίνεται από τη δυνατότητά του να συνθέτει και να προτείνει ένα ρεαλιστικό και φιλόδοξο πρόγραμμα, για την αναβάθμιση της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του Δήμου.
Κρίνεται, προπαντός, από την ικανότητά του να ενώνει τους πολίτες. Να τους εμπνέει εμπιστοσύνη. Να τους κινητοποιεί, για το μέλλον του Δήμου.”

Φίλες και φίλοι,

Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές έχουν καθαρά αυτοδιοικητικό χαρακτήρα. Θα αναμετρηθούν προτάσεις, ιδέες, οράματα και πρακτικές για το Δήμο και τους ανθρώπους του. Θα κριθούν τα έργα και θα συγκριθούν τα πρόσωπα. Με το νέο εκλογικό νόμο θα αναζητηθούν συνθέσεις και προγραμματικές συγκλίσεις.
Η απερχόμενη δημοτική αρχή δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των πολιτών. Είναι κοινή διαπίστωση πως η διαχείριση της καθημερινότητας είναι ανεπαρκής. Προβλήματα στην αποκομιδή και διαχείριση απορριμμάτων, στα αζήτητα η ανακύκλωση, συνεχείς διακοπές και προβληματικά δίκτυα ύδρευσης, μηδενικό έργο σε ζητήματα άρδευσης, δημοτικός φωτισμός και δημοτική οδοποιία σε κακή κατάσταση, εγκατάλειψη της αγροτικής οδοποιίας, αδυναμία αξιοποίησης των μηχανημάτων του δήμου, υπολειτουργία τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων, κ.α… Ο προγραμματισμός, η παραγωγή κοινωνικού και αναπτυξιακού έργου απουσιάζουν. Κυριάρχησε η λογική του «βλέποντας και κάνοντας» που, σε συνδυασμό με την αδιαφάνεια και την καλλιέργεια πελατειακών σχέσεων, οδήγησε σε αδιέξοδα.

Ο «Καλλικράτης» δημιούργησε έναν τεράστιο δήμο στην περιοχή μας. Το ζήτημα της χωροταξίας μπορεί να συζητηθεί. Ο δήμος Τριφυλίας, όμως, ατύχησε στη διοίκησή του και στο έργο που θα έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί. Η ευθύνη γι`αυτό έχει ονοματεπώνυμο και δεν αφορά μονοπρόσωπα στο δήμαρχο. Αφορά στο σύνολο της απερχόμενης δημοτικής αρχής. Αφορά σε όλους όσοι κατείχαν και κατέχουν έμμισθες θέσεις ευθύνης. Ο όποιος αντιπολιτευτικός λόγος, αν υπήρξε, δεν ακούστηκε. Οι πολίτες δεν ενημερώθηκαν.

Αγαπητοί μου συνδημότες και συνδημότισσες,

Με μεγάλη περίσκεψη, ακούγοντας πολλές και πολλούς από εσάς, αποφάσισα να ζητήσω την ψήφο σας. Να θέσω στην κρίση σας την ανεξάρτητη υποψηφιότητά μου. Η απόφαση αυτή δεν ήταν εύκολη. Την έλαβα γιατί πιστεύω ότι αυτή η εκλογική αναμέτρηση θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη για τους τόπους μας. Την έλαβα γιατί αισθάνομαι ότι θα είμαι περισσότερο χρήσιμος, στην κοινή μας προσπάθεια, αν βρίσκομαι στην πρώτη γραμμή του αγώνα που θα δώσει ο δήμος μας.
Η δημοτική αρχή που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές έχει να δώσει μεγάλη μάχη για τη συνολική ανάπτυξη του δήμου. Σε αυτή τη μάχη χρειάζονται θάρρος και ικανότητα, πίστη και αποφασιστικότητα, εμπειρία και όραμα.
Η πολύχρονη θητεία μου στην αυτοδιοίκηση, (δήμαρχος για δύο τετραετίες στον Καποδιστριακό δήμο Αετού), η εμπειρία και η γνώση που απέκτησα, εγγυώνται τη θετική μου συμβολή στο «χτίσιμο» ενός άλλου δήμου. Γνωρίζετε το μεγάλο έργο που παρήχθη στον Καποδιστριακό δήμο Αετού. Ενδεικτικά: νομοθετική κατοχύρωση του παραδοσιακού Παζαριού, δημοπράτηση πρότυπης ζωαγοράς και διαμόρφωση κεντρικής πλατείας Κοπανακίου. Βελτίωση δημοτικής και αγροτικής οδοποιίας, δημιουργία νέων οδικών δικτύων, όπως Κοπανάκι – Κεφαλόβρυση, κ.α.. Σύγχρονα, ασφαλή και υγιεινά δίκτυα ύδρευσης παντού, παρελθόν ο αμίαντος. Αποχέτευση σε Αετό και Κοπανάκι, δίκτυα αποχέτευσης στο Γλυκορρίζι, κατασκευή και ανάπλαση πλατειών και κτιρίων, όπως το δημοτικό σχολείο Αετού, και απόδοσή τους σε νέες χρήσεις, σε κάθε δημοτικό διαμέρισμα. Συντήρηση σχολικών κτιρίων, κατασκευή και συντήρηση παιδικών χαρών και αθλητικών χώρων, όπως το γήπεδο 5Χ5, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, νέες θέσεις εργασίας, δράσεις πολιτισμού και κοινωφελούς εργασίας. Αναγνώριση οικισμών, αύξηση της δημοτικής περιουσίας και των μηχανημάτων του δήμου, διαδημοτικά έργα με όμορους δήμους, όπως το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», που εξυπηρετεί σήμερα και τη δημοτική ενότητα Κυπαρισσίας, το δρόμο Καμάρι – Σιδηρόκαστρο κ.α..

Μαζί με τους συνεργάτες μου, η προσπάθεια ήταν συλλογική, διεκδικήσαμε εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, προετοιμάσαμε και διαχειριστήκαμε εθνικά (ΕΠΤΑ, ΘΗΣΕΑΣ) και ευρωπαϊκά (Γ` ΚΠΣ, ΟΠΑΑΧ ΝΕΔΑΣ, Πρόγραμμα ΑΛ. ΜΠΑΛΤΑΤΖΗΣ, ΕΣΠΑ) προγράμματα. Τα καταφέραμε. Ο δήμος Αετού ενέταξε το πρώτο δημοτικό έργο του νομού μας στο ΕΣΠΑ και συγκεκριμένα το έργο «Κατασκευή αποχέτευσης δ.δ. Κοπανακίου και Κεντρικής μονάδας επεξεργασίας λυμάτων του Δήμου Αετού» με χρηματοδότηση 3.251.630,00 Ευρώ.
Στην αυτοδιοικητική μου διαδρομή επιδίωξα και πέτυχα την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και συσπείρωση κοινωνικών και αυτοδιοικητικών δυνάμεων. Υπηρέτησα με συνέπεια τις αρχές της συνεργασίας, της διαφάνειας, της εξωστρέφειας, της κοινωνικής συνοχής, της αποτελεσματικότητας, του μετρήσιμου έργου. Μόνο έτσι, άλλωστε, μπορούμε να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα των πολιτών και τους τόπους μας.

Φίλες και φίλοι,
Σας καλώ να δώσουμε τη μάχη για ένα δήμο:

– του πολιτισμού και της ισόρροπης οικονομικής ανάπτυξης με σεβασμό στους πολίτες, το περιβάλλον, την Τριφυλιακή γη,
– της υπεράσπισης της κοινοτικής και αυτοδιοικητικής μας παράδοσης, της δημοκρατίας και της συμμετοχής, της διαφάνειας και της λογοδοσίας,
– της συνεργασίας με όλες τις τοπικές συλλογικότητες και τους συλλόγους ετεροδημοτών,
– της στήριξης της επιχειρηματικότητας των νέων, ώστε να μείνουν στον τόπο τους,

για ένα δήμο:
– που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας των κοινωνικά αδύναμων,
– που απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών και παράγει εμφανές έργο για όλους τους πολίτες, για όλους τους τόπους,
– που βελτιώνει την ποιότητα ζωής και την αίσθηση ασφάλειας στις πόλεις και τα χωριά μας,
– που δίνει πνοή ανάπτυξης στον ορεινό μας όγκο και στο παραλιακό μέτωπο,
– που είναι παρών και μελετητικά ώριμος στη διεκδίκηση εθνικών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων,

για ένα δήμο:
– με ισχυρή ενδοδημοτική αποκέντρωση και μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων στις επιμέρους δημοτικές ενότητες και κοινότητες.

Αγαπητοί μου συνδημότες και συνδημότισσες,
με τη δική σας εντολή και συμβολή, με τη δική σας ενθάρρυνση αλλά και αυστηρή κριτική θα πετύχουμε.

-Πατάμε γερά.
– Στοχεύουμε ψηλά.
– Προχωράμε μπροστά.
– Σχεδιάζουμε μαζί, με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, το μέλλον των τόπων μας.
– Ξεκινάμε έναν όμορφο προεκλογικό αγώνα.

Για έναν ΕΝΙΑΙΟ ΠΟΛΥΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΗΜΟ.
Θα τιμήσουμε την εμπιστοσύνη σας».

Δημήτρης Α. Δριμής
τ. Δήμαρχος Αετού
Υποψήφιος Δήμαρχος Τριφυλίας

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ. ΤΟΥ Τ. ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΕΤΟΥ ΔΗΜ. ΔΡΙΜΗ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κείμενο και υπαίθριες δραστηριότητες

Μην το προσπεράσεις, είναι ένα φανταστικό αφιέρωνα στο παζάρι.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες και κείμενο

Δείτε το άρθρο σε μεγέθυνση, μέσα στο Facebook

Ο θεσμός του παζαριού στη δημοτική ποίηση

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Ευχαριστώ την «Ελευθερία» που φιλοξενεί σήμερα το 10ο κείμενο για το Παζάρι του Κοπανακίου και τα παζάρια καθώς και τους αναγνώστες της για την υπομονή τους. Ακολουθεί, το Μάρτιο, η έκδοση σχετικού με το θέμα βιβλίου.

«Το παζάρι μπορεί να θεωρηθεί από διάφορες οπτικές γωνίες. Υπάρχει το παζάρι των γεύσεων, το παζάρι των αναμνήσεων κ.α.. Η Κυριακάτικη κοινωνία των προσώπων διαρκώς περιμένει να υπάρξει εκ νέου, διαρκώς αναβιώνει, δημιουργεί νέες ελπίδες, νέες γνωριμίες, νέους έρωτες. Είναι χώρος περισσής ζωντάνιας και διαρκών ανατροπών.»

 

Οι αναφορές του Παζαριού σε πλήθος δημοτικών τραγουδιών είναι χαρακτηριστικές αφενός της δημιουργικής/πλαστικής ικανότητας του λαού, αφετέρου των πολλαπλών προσλήψεων του θεσμού του παζαριού, που ήταν ουσιαστικό μέρος της ζωής των απομονωμένων αγροτικών κοινωνιών της χώρας μας.

Σε όλα τα τραγούδια συναντάμε στοιχεία και αντιλήψεις της αγροκτηνοτροφικής ζωής της εποχής (οικονομία, εργαλεία και σκεύη, αποστάσεις και μεταφορικά μέσα, γλώσσα, ανθρώπινες σχέσεις, πρότυπα ομορφιάς και αξιοσύνης, περιπαικτικά παιδικά τραγούδια, κ.α.).

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

«Ποιος ασίκης σαν κι εμένα/ μες το παζάρι περπατεί, καπετάν βασιλική/ με κουμπούρια δυο στη μέση/ και με τ` αργυρό σπαθί, καπετάν βασιλική» ή και η παραλλαγή του «Ποιος ασίκης σαν κι εμένα/ στο παζάρι θε να βγει/ με κουμπούρια δυο στη μέση/ και με δίκοπο σπαθί». (1)

«Μωρέ Βίργω βιργολίνα/ το κορμί σου βιργολίζει/ κι άντρα σου σε φοβερίζει/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ θα παένω στο παζάρι/ να μου πεις τι να σου φέρω/ να μου φερς γυαλί κι χτένι/ να μου φέρς και μούρλο φέσι/ είμαι άσπρη και μου πρέπει/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω/ να πουλήσεις τα κατσίκια/ να μου φέρεις σκουλαρίκια/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω./ Να πουλήσεις και τα γίδια/ να μου φέρεις μπιχλιμπίδια/ μωρέ Βίργω έλα κάτω/ να μου πεις τι να σου φέρω./ Να πουλήσεις και τη στάνη/ να μου φέρς ένα φουστάνι/ να το βάλω στο χορό/ να χορέψω κι εγώ». (2)

«Κίνησ’ ο Κώτσος κίνησε/ να πάει στο πανηγύρι/ για να χορέψει τσάμικο/ να πιει κάνα ποτήρι/ Πήρε την κάπα δίπλατα/ στον ώμο το ταγάρι/ και με τα πόδια έφτασε/ ο Κώτσος στο παζάρι/ Σαν το ‘μαθαν οι κοπελιές/ επιάσανε τα πόστα/ γιατί δεν είχαν ξανά ιδεί/ λεβέντη σαν τον Κώστα/ Πήρε την κάπα δίπλατα/ στον ώμο το ταγάρι/ και με τα πόδια έφτασε/ ο Κώτσος στο παζάρι/ Σαν έφτασε στην αγορά/ αγόρασε κουδούνια/ για να βροντούν στα πρόβατα/ ψηλά στα κορφοβούνια». (3)

«Στου παπά τα παραθύρια/ (χάνομαι, σφάζομαι)/ δυο μαύρα μάτια που είδα./ Να ήμουν κλέφτης να τα κλέψω,/ κουρσευτής να τα κουρσέψω,/ να τα βγάλω στο παζάρι/ και να βάλω τον τελάλη,/ τάχατες να τα πουλήσω,/ να τα ιδούν τα παλικάρια/ και το νου τους να τον χάσουν./ «Δεν πουλιώνται αυτά τα μάτια/ και δε γίνονται πραμάτια./ Χάρισμα θενά τα πάρει/ όποιο είν` άξιο παλικάρι.»». (4)

«Ένας λεβέντης διάβαινε, μωρέ, διάβαινε./ Ένας λεβέντης διάβαινε στη μέση στο παζάρι./ Ωρέ τον βλέπει και μια λυγερή,/ τον βλέπει και μια λυγερή στο άλογο καβάλλα./ Ωρέ, κράτα, λεβέντη μου τ` άλογο,/ κράτα, λεβέντη μου, τ` άλογο κι έλα στην αγκαλιά μου,/ θα σου χαρίσω το κορμί και τα γλυκά φιλιά μου./», (5)

«Αφήστε αυτά τα ψέματα να πούμε κι ένα αλήθιο/ γουρούνι με σαμάρι και ποντικό με κέρατα/ και ψύλο με μουστάκι/ τον Ψύλο τον εφόρεσαν σαράντα κολοκύθες/ και στο παζάρι τον πάεναν και στο παζάρι τον παν/ τον Ψύλο τον καλίγωναν στη μέση στο παζάρι/ κι ο Ψύλος χαμοπίδηξε και σκόρπισε το παζάρι».  (6)

«Γέρασα ο μαύρος, γέρασα, δε μπορώ `α περπατήσω,/ δε μπορώ `α σύρω τα` άρματα, τα γ`έρημα τσαπράζια,/ τις πέντε αράδες τα κουμπιά τα φλωροκαπνισμένα./ Τουφέκι μου περήφανο, πιστόλια πέρα, πέρα,/ και συ, σπαθί μου διμισκί με τη χρυσή τη χούφτα,/ δεν πρέπεστε για κρέμασμα κι ουδέ για το παζάρι,/ μον` πρέπεστε για λεβεντιά και για λιανή μεσούλα.». (7)

«Ωρέ, να ’σαν τα νιά- λέει, να ’σαν τα νιάτα, πουλί μου, δυο φορές/ να ’σαν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμμία,/ τα γηρατειά καμμία,/ να ξανανιώσω μια φορά, να γίνω παλικάρι./ να βάλω το φεσάκι μου, να βγαίνω στο παζάρι./ Να κάνω νιούς να χαίρονται, γέρους να καμαρώνουν./ να κάνω και μια λυγερή, να σκάσει, να πλαντάξει.» και υπάρχει και η παραλλαγή «…../να βάλω το φεσάκι μου, να βγαίνω στο παζάρι./ για να πουλήσω γηρατειά και ν` αγοράσω νιάτα/». (8)

«Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι, πήρα μια κοτούλα/ η κότα έκανε άσπρα αυγά./ Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι, πήρα μια προβατίνα./ Η προβατίνα μού έλεγε άρμεξέ με εμένα,/ η κότα έκανε άσπρα αυγά./ Ο κόκκορας που τραγουδάει / τις όμορφες ξυπνάει./ Πήγα στο παζάρι πήρα …../». (9)

Σημειώσεις:

  1. Γιώργος Παπασιδέρης, 1932. Δημοτικό τραγούδι της Πελοποννήσου, όπου αναδεικνύεται το παζάρι ως κατεξοχήν δημόσιος χώρος επίδειξης/καταξίωσης της ατομικής λεβεντιάς.
  2. opaliouriotis.gr, “Τα τραγούδια του τόπου μας”, Παλιουριά Γρεβενών.
  3. Παπαδήμος Στέλιος.
  4. Νικολάου Γ. Πολίτη, “Δημοτικά Τραγούδια”, εκδόσεις γράμματα, Αθήνα 1991.
  5. Παναγιώτας Ξενούλη – Λολώνη, “Σιτοχωρίτικα”, Αθήνα 1999.
  6. Περιπαικτικό, παιδικό τραγούδι, opaliouriotis.gr, “Τα τραγούδια του τόπου μας”, Παλιουριά Γρεβενών.
  7. Κλέφτικο, όπου ο γέρο – κλέφτης αγωνιά για την τύχη των τιμημένων όπλων του μετά το θάνατό του, προσδοκώντας να περάσουν σε ένα νέο παλικάρι και όχι να πουληθούν στο παζάρι. Νικολάου Γ. Πολίτη, “Δημοτικά Τραγούδια”, εκδόσεις γράμματα, Αθήνα 1991.
  8. Τσάμικο της Πελοποννήσου, όπου τονίζεται η σημασία της νιότης ως χαράς της ζωής και πηγής δημιουργίας και έρωτα. Της νιότης που θα επιβραβευτεί στο παζάρι μέσα από το θαυμασμό νέων και γέρων αλλά και τον ερωτικό καημό κάποιας λυγερής.
  9. Αρβανίτικο παιδικό τραγούδι, από Σπύρο Μπρέμπο.

 

Ασίκης: λεβέντης, παλικάρι, άντρας που συνδυάζει σωματικά και ψυχικά χαρίσματα. Στις γλώσσες της Ανατολής σημαίνει τον τραγουδιστή, τον πλανόδιο οργανοπαίκτη, τον τροβαδούρο. Στα αραβικά, ο ερωτευμένος, ο εραστής.

 

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΤΩΝ ΑΕΤΟΒΟΥΝΑΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ.

 Στις 24-2-2019 στο κέντρο διασκέδασης <<Ελιάς Γεύσεις>> πραγματοποιήθηκε το ετήσιο αντάμωμα των Αετοβουναίων.
Η συμμετοχή ήταν αρκετά καλή ,αν αναλογιστούμε τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν αυτή την ημέρα.
Παρόντες όπως κάθε χρόνο από την γενέτειρα, ο Παπαγιάννης με την πρεσβυτέρα του, ο Πέτρος με την Ελευθερία, ο Κυριάκος Κωτσιόπουλος, ο Κώστας Ντεμίρης οικογενειακώς καθώς και ο Κώστας Καμπούκος.
A !!!! Ξέχασα την Ευδοκία Καμπούκου με την όμορφη κόρη της Ασπασία, οι οποίες στο ζεϊμπέκικο διέπρεψαν.
Ο Σύλλογος όπως κάθε χρόνο βράβευσε τους αποφοιτήσαντες νεολαίους μας από τα πανεπιστήμια.
Το γλέντι όπως θα διαπιστώσετε από τα βίντεο και τις φωτογραφίες ήταν ξέφρενο και διαρκές.
Συγχαρητήρια στον Πρόεδρο του Συλλόγου Σταύρο Αργυρόπουλο και φυσικά σε ολόκληρο το Δ.Σ. Ήταν   όλα τέλεια!!!!!!!!!!!
Περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο  στο site : «ΑΕΤΟΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ: ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ από τους Παναγιώτη Καραϊσκο – Ναπολέοντα Γκότση»

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού.

Το Κοπανάκι, χώρος διεξαγωγής του Κυριακάτικου Παζαριού

Του Δημήτρη Α. Δριμή, εκπαιδευτικού, τ. Δημάρχου Αετού

Ο οικισμός του Κοπανακίου άρχισε να δημιουργείται στα τέλη του 19ου αιώνα, με πρώτες αναφορές του τοπωνυμίου σε Β.Δ. του 1893 (ΦΕΚ 25Α`/1893, “Περί συστάσεως ταχυδρ. Γραφείου εν Κοπανάκι του δήμου Δωρίου κλπ”) και του 1894 (ΦΕΚ 14Γ`/1894, “Περί συστάσεως ετησίας εμπορικής πανηγύρεως εν θέσει «Κοπανάκι» του δήμου Δωρίου”). Τα πρώτα σπίτια χτίστηκαν στο κάτω Κοπανάκι από το φουστανελοφόρο Σουλιμαίο βουλευτή Δημήτρη Παπατσώρη και συγγενείς του, καθώς και από οικογένειες Βαρυμποπαίων (Μοναστήρι).Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, δέντρο, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες

Φ. 1. Η πλατεία Κοπανακίου, όπως διαμορφώθηκε το 2010. Γύρω της απλώνεται το παζάρι.

Ο οικισμός του Άνω Κοπανακίου είναι δημιούργημα του τρένου, όπως και άλλοι πεδινοί οικισμοί. Στις αρχές του 20ού αιώνα ολοκληρώθηκε η μετρική γραμμή Πελοποννήσου, με την κατασκευή σταθμών, ραμπών φόρτωσης και εκφόρτωσης, έργων υποστήριξης του τρένου και χώρων διαμονής του προσωπικού σε κάθε στάση. Οι σταθμοί αυτοί έπαιρναν το όνομα του πλησιέστερου χωριού. Έτσι και ο Σταθμός Κοπανακίου, από το όνομα του Κάτω Κοπανακίου, που μέχρι τότε ονομαζόταν Κοπανάκι. Γύρω από τους σταθμούς άρχισαν να χτίζονται σπίτια και να αναπτύσσονται οικισμοί. Έτσι δημιουργήθηκε το Άνω Κοπανάκι και είχαμε, έως την ένωσή τους το 1951, δύο κοινότητες, Άνω και Κάτω Κοπανακίου.

Το όλο Κοπανάκι κατοικήθηκε, κυρίως, από κατοίκους των Κοντοβουνίων και των Σουλιμοχωρίων (Αρβανιτοχώρια) καθώς και από κατοίκους της ορεινής Ολυμπίας, που είτε ως περαστικοί επαγγελματίες είτε ως μόνιμοι κάτοικοι πλούτισαν και πλουτίζουν τον τόπο μας. Τόποι καταγωγικοί με πλούσια ιστορία και ανυπόταχτο πνεύμα: «Τ` Αητοχώρια τα λαμπρά και τα Σουλιμοχώρια/ χαράτσι δεν πληρώνουνε, δεν σκύβουν το κεφάλι./ …». (1)

Το Κοπανάκι επέλεξαν, επίσης, ως τόπο διαμονής τους και άνθρωποι από άλλες περιοχές, είτε μόνοι τους, όπως ο Κώστα Μάγκας, η Σταυρούλα, ο Μανωλάς, ο Λαζαρίδης, είτε με τις οικογένειές τους, όπως οι βορειοελλαδίτες Βλαχοπαναγιώτης, Μουργκάνας κ.α..

Είναι, ακόμα, πατρίδα χιλιάδων παιδιών, από τα ορεινά χωριά της περιοχής, που πέρασαν την εφηβεία τους στα σχολεία του. Αγοριών και κοριτσιών που άφηναν σε μικρή ηλικία την οικογενειακή θαλπωρή αναζητώντας τη Γυμνασιακή και Λυκειακή γνώση στο Κοπανάκι. Παιδιών που τα μικρά σπίτια τους, δωμάτιά τους καλύτερα, λόγω της απουσίας των γονιών, ήταν τόποι ελευθερίας. Εκεί συζητάγαμε, χαζεύαμε, ενίοτε καπνίζαμε, ονειρεύομαστε, ερωτευόμαστε, διαβάζαμε, πίναμε κουρτάκι ή βερμούτ, ακούγαμε μουσική, τραγουδάγαμε. Εκεί διαμορφώνονταν σχέσεις ζωής και ενοποιείτο η ευρύτερη περιοχή.

Τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τα παιδιά αυτά και τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο, από την τρυφερή τους ηλικία καταγράφει ο Δ. Καραγιάννης (2) διασώζοντας τις παιδικές του μνήμες: «… όταν τα παιδιά τελείωναν το Δημοτικό, έδιναν εισαγωγικές εξετάσεις και όσα περνούσαν, πήγαιναν στο Γυμνάσιο, στο Κοπανάκι ή στην Κυπαρισσία. Εκεί, άρχιζε ένας άλλος αγώνας, πιο δύσκολος. Παιδιά, από 13 χρονών και πάνω, να περπατάνε τρείς ώρες δρόμο, κάτω από καιρικές συνθήκες άσχημες πολλές φορές, ή να μένουν σε νοικιασμένα δωμάτια, μόνα τους, νηστικά, άπλυτα, απροστάτευτα….».

Ο Δ. Μητρόπουλος, επίσης, για τις σχέσεις ζωής που σύναψε στο Κοπανάκι, από τα μαθητικά του χρόνια τη δεκαετία του `50-`60 γράφει: «Το Κοπανάκι για μένα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό μου και γνωρίζω όλους τους κατοίκους (…) Όταν κατεβαίνω στην Κυπαρισσία, που έχουμε σπίτι, υποχρεωτικά, θέλω και επιθυμώ να περάσω από το Κοπανάκι και μάλιστα στο Παζάρι, που θα δω περισσότερους γνωστούς και πατριώτες».

Το Κοπανάκι, τέλος, υπέστη τη βάσανο της μετανάστευσης και της αστυφιλίας, ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν εγκατασταθεί πολλές οικογένειες μεταναστών από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, τη Γερμανία, τη Μολδαβία, τη Ρουμανία, που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές και οικοδομικές εργασίες. Αξίζει να σημειωθεί πως το 1/3 των παιδιών του δημοτικού σχολείου αλλά και αρκετά που στελεχώνουν την ομάδα του Διαγόρα, προέρχονται από γονείς αλλοδαπούς. Από γονείς που συμμετέχουν δημιουργικά σε κοινές δράσεις πολιτισμού, όπως το χορευτικό του Συλλόγου γυναικών, σε συλλογικότητες, όπως οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων καθώς και σε τοπικές δράσεις αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Είναι η κίνηση και η συνάντηση των ανθρώπων στο χρόνο, που δημιουργεί μιά νέα αρμονία.

Σήμερα, το Κοπανάκι είναι μία σύγχρονη κωμόπολη και ένα εμπορικό κέντρο μεγάλης εμβέλειας με παραδοσιακό Παζάρι και πρότυπη ζωαγορά. Διαθέτει περιφερειακό ιατρείο, στελεχωμένο με τη μόνιμη γενική γιατρό Κωνσταντινίδη Χαρίκλεια και την αγροτική γιατρό Γαβαλά Μαριάννα, ενώ νοσηλεύτρια την παρούσα περίοδο δεν υπάρχει. Είναι έδρα του διαδημοτικού προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», διαθέτει Δημοτικό Παιδικό Σταθμό, Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, πλήρως ανακαινισμένο κτίριο του Γυμνασίου – Λυκείου με περιβάλλοντα χώρο γηπέδων μπάσκετ και βόλεϋ καθώς και μικρό υπαίθριο θέατρο. Επίσης, σύγχρονα καταστήματα και δραστήριους επαγγελματίες, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, ανακαινισμένη και μεγάλη πλατεία στο κέντρο, καινούριο δίκτυο ύδρευσης, δίκτυο αποχέτευσης και ΒΙΟΚΑ, παιδική χαρά, γήπεδο ποδοσφαίρου 5Χ5, γήπεδα μπάσκετ και βόλεϋ, στο κέντρο της πόλης. Τέλος, εξαιρετικά πλούσια είναι και η πολιτιστική του ζωή. Όλα αυτά είναι σημαντικές υποδομές και δραστηριότητες, που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και στην προστασία του περιβάλλοντος, ενώ δίνουν αναπτυξιακή ώθηση στην όλη περιοχή.

Αλλά και η αρχαιολογική αξία του Κοπανακίου δεν είναι ευκαταφρόνητη. Στο Κοπανάκι, μπροστά από το κατάστημα του Κουμπαρούλη, ανασκάφηκε και  σκεπάστηκε τη δεκαετία του 1990, η μοναδική μέχρι σήμερα αγροικία αρχαϊκής εποχής (550-450 π.Χ.) στη Μεσσηνία, ενώ στο λόφο Στυλάρι σώζεται τμήμα μνημειακής ελληνιστικής οχύρωσης. Ευρήματα από την αρχαϊκή οικία εκτίθενται στο Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Η αγροικία, σύμφωνα με τη σήμανση του Μουσείου, κτίστηκε γύρω στο 550 π.Χ. και πιθανώς ανήκε σε Σπαρτιάτη μεγαλογαιοκτήμονα. Καταστράφηκε από φωτιά περίπου εκατό χρόνια μετά, ίσως κατά τη διάρκεια εξέγερσης Μεσσήνιων ειλώτων. Πρόκειται για μεγάλων διαστάσεων οικία, πιθανώς διώροφη, με εσωτερική αυλή γύρω από την οποία είχαν κτιστεί ένδεκα δωμάτια σε σχήμα Π, με κατάλληλο προσανατολισμό για προστασία από τις κακές καιρικές συνθήκες. Τα δάπεδά της ήταν από σκληρό πατημένο χώμα ή από μεγάλες ακατέργαστες ασβεστολιθικές πλάκες, οι τοίχοι της πλιθόκτιστοι και η στέγη της από καλάμια, πηλό, άχυρα και κεραμίδια.Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Φ. 2. Μπενάκειο Αρχαιολογικό Μουσείο Καλαμάτας. Αναπαράσταση της αγροικίας.

Σημειώσεις:

  1. Λεωνίδας Θεοχάρης, “Δημοτικά Τραγούδια της Ορεινής Τριφυλίας”, Εκδόσεις Δεδεμάδη, Αθήνα 2005.
  2. Δημήτρης Καραγιάννης, “Πλατάνια Μεσσηνίας – Σκόρπιες Αναμνήσεις”.

(ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦ. “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” ΤΟ Σ/Κ 16-17/02/2019)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο