Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν … Δυο λόγια για τον Κώστα Διαμαντόπουλο, που πέρασε στην άλλη ζωή.

Πριν από μερικούς μήνες, είχα γράψει κάποια πράγματα για τον δάσκαλο μας, τον Κοκκίνη. Σύντομα θα απασχολήσει και τον Σύλλογο μας, γιατί εκεί υπάρχει μια μεγάλη εκκρεμότητα.
Αυτό το κείμενο λοιπόν, διαβάστηκε μεταξύ των άλλων και από κάποιους ομογενείς που τον είχαν δάσκαλο. Ένας απ΄ αυτούς, ήταν και ο Κώστας ο Διαμαντόπουλος που μεγάλωσε στο σπιτάκι απέναντι από την Αστυνομία. Πριν από λίγες μέρες, ξαφνικά, πέρασε στην άλλη ζωή. Ήταν τρυφερός ο Κώστας. Μου τηλεφώνησε από τον Καναδά κλαίγοντας, ότι τον συγκίνησα με αυτά που έγραψα για τον δάσκαλο του. Με προέτρεψε να συνεχίζω να γράφω, γιατί με αυτόν τον τρόπο σκαλίζεται η ιστορία της μικρής μας κοινωνίας, και φέρνει μνήμες σ΄ αυτούς και συγκινήσεις. Έτσι είναι οι ξενιτεμένοι μας. Νοσταλγοί πάντα και με την πατρίδα ψηλά. Να τον ενημερώνω μου έλεγε γι΄ ότι γίνεται στο μικρό μας Κοπανάκι, και να πάω να τον δω με την πρώτη ευκαιρία.
Κώστα, δεν πρόλαβα.
Αντί για λουλούδια που σου πρέπουν έγραψα σήμερα δύο λόγια για σένα.
Ήσουν ωραίος άνθρωπος, και θα σε θυμόμαστε πάντα.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος

https://kopanakinews.wordpress.com/2013/05/31/%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%8e

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016, ετήσιο φιλολογικό μνημόσυνο του Γιάννη Σκαρίμπα. Ουλαλούμ, ένα από τα τραγούδια του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ – ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Γιάννης Σκαρίμπας (1893-1984).

Τα αυτοβιογραφικά σημειώματα του Σκαρίμπα αλληλοαναιρούνται ως προς τις πληροφορίες γύρω από τον τόπο και το χρόνο γέννησής του. Βάσει ερευνών μετά το θάνατο του λογοτέχνη, ο Γιάννης Σκαρίμπας γεννήθηκε το 1893 στο Αίγιο της Αχαΐας, και ήταν γιος του Ευθύμιου Σκαρίμπα και της Ανδρομάχης το γένος Λιάκου Σκαρτσίλα. Ο πατέρας του ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 και η μητέρα του καταγόταν από αρχοντική γενιά και ήταν μορφωμένη. Είχε μια μικρότερη αδερφή την Καλλιόπη (γεν. το 1915) που ασχολήθηκε με την ποίηση. Το 1906 αποφοίτησε από το αλληλοδιδακτικό Δημοτικό σχολείο της Ιτέας.

Μετά από παρακίνηση του δασκάλου του, λόγω των υψηλών επιδόσεών του, ο μικρός Γιάννης γράφτηκε στο Ελληνικό Σχολείο του Αιγίου, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του (τέλειωσε το 1908) και παράλληλα πήρε πτυχίο από τη μέση δασική σχολή της πόλης. Το 1912 εργάστηκε ως διευθυντής λογιστηρίου στο υποκατάστημα της γερμανικής εταιρείας «Singer» στην Πάτρα. Στο τέλος του επόμενου χρόνου στρατεύτηκε για να πολεμήσει στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όπου πήρε το βαθμό του δεκανέα. Μετά την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το τάγμα του Σκαρίμπα μεταφέρθηκε στο μακεδονικό μέτωπο. Εκεί διακρίθηκε και παρασημοφορήθηκε για ένα τραύμα στο σβέρκο. Τον Οκτώβρη του 1916 πήρε άδεια και επέστρεψε στην Αγία Ευθυμία. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου απαλλάχτηκε των στρατιωτικών του καθηκόντων καθώς είχε πετύχει σε ένα διαγωνισμό τελωνοφυλάκων. Το 1919 τοποθετήθηκε στο τελωνείο της Χαλκίδας και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την Ελένη Κεφαλινίτη (με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά) και μετά το γάμο του αποσπάστηκε στο τότε νεοσύστατο τελωνείο της Ερέτριας, όπου έμεινε ως το 1922.

Μετά τη Μικρασιάτική Καταστροφή επανήλθε στη Χαλκίδα, όπου και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ερέτρια, ο Σκαρίμπας είχε ολοκληρώσει τα εννιά πρώτα διηγήματά του, ωστόσο η συνειδητή του ενασχόληση με τη λογοτεχνία χρονολογείται από την επιστροφή του στη Χαλκίδα. Τότε μελέτησε νεοελληνική ποίηση και δημοτικό τραγούδι, καθώς επίσης έργα των Έντγκαρ Άλαν Πόε, Κνουτ Χάμσουν, Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Χένρικ Ίψεν και Όσκαρ Ουάιλντ, που επηρέασαν το έργο του.

Η πρώτη επίσημη εμφάνισή του στη λογοτεχνία σημειώθηκε το 1929 με τη δημοσίευση του διηγήματός του «Στις πετροκολόνες στο λιμάνι» και τη βράβευσή του στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού του Κώστα Μπαστιά «Ελληνικά Γράμματα» για το έργο του «Καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης», που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από την κριτική επιτροπή (Μπαστιάς, Φώτης Κόντογλου, Κώστας Καρθαίος και Λέων Κουκούλας). Το 1930 εξέδωσε την πρώτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο «Καϋμοί στο Γρυπονήσι».

Στροφή στην μέχρι τότε πορεία του αποτέλεσε το επόμενο έργο που εξέδωσε (1932) με τίτλο «Το θείο Τραγί» και εμφανείς επιρροές από το γαλλικό σουρεαλισμό. Ακολούθησε ο «Μαριάμπας» που αντιμετωπίστηκε από την κριτική ως αριστούργημα και το 1938 τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ουλαλούμ».

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου δημοσίευσε άρθρα στην εφημερίδα της Χαλκίδας «Εύριπος» και στράφηκε με ενδιαφέρον προς το ελληνικό θέατρο σκιών. Στη γερμανική κατοχή κινδύνευσε να πεθάνει από την πείνα και το 1942 σημειώθηκε η πολύκροτη δίκη που κίνησε εναντίον του Αργύρη Βαλσαμά για συκοφαντική δυσφήμηση, καθώς ο τελευταίος είχε ισχυρισθεί πως το θεατρικό έργο του Σκαρίμπα «Η γυναίκα του Καίσαρος» ήταν αποτέλεσμα αντιγραφής από το έργο του Σόμμερσετ Μωμ «Το βαμμένο πέπλο». Στρατεύτηκε στο ΕΑΜ, ωστόσο δε διώχτηκε ούτε εξορίστηκε και το 1945 κυκλοφόρησε τη βραχύβια εφημερίδα «Λευτεριά». Υποτονική ήταν η πολιτική του δραστηριότητα και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου αλλά και αργότερα στη δικτατορία του Παπαδόπουλου.

Η συγγραφική και εκδοτική του δραστηριότητα συνεχίστηκε ως τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ποιήματα, μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια και μελέτες. Τιμήθηκε από την Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών (1964) και το Δήμο Χαλκιδέων (1978), καθώς και με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για το βιβλίο του «Φυγή προς τα Εμπρός».

Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984, στην τελευταία κατοικία του στην οδό Κομίνη 8 της Χαλκίδας και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη, στο κάστρο του Καράμπαμπα.

Ο Γιάννης Σκαρίμπας τοποθετείται χρονικά στη γενιά του τριάντα, αποτελεί ωστόσο μια μοναχική περίπτωση και αγνοήθηκε για πολλά χρόνια από τη φιλολογική επιστήμη στην Ελλάδα. Η πεζογραφική παραγωγή του χαρακτηρίζεται από την αναγωγή της γλώσσας σε κυρίαρχο στοιχείο της, μέσω της συστηματικής εξάρθρωσής της (τεχνική που παραπέμπει στο σουρεαλισμό) και την τοποθέτηση της πλοκής στο επίπεδο του προσχήματος, ενώ παράλληλα και συμπληρωματικά στην πρωτοποριακή γραφή του κινείται και το ποιητικό του έργο.

 Σκαρίμπας υπήρξε ένας από τους εισηγητές του παράδοξου στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας αλλά και του θεάτρου (πολλοί μελετητές τον θεωρούν ως τον πρώτο Έλληνα θεατρικό συγγραφέα του παραλόγου).

Τι δεν ξέρουμε για τον μπαρμπα Γιάννη Σκαρίμπα:

 – Οι στίχοι από το εξαιρετικό τραγούδι “Σπασμένο καράβι” (μουσική: Γιάνης Σπανός) είναι δικοί του.

 – Έχει γράψει στίχους και άλλων υπέροχων τραγουδιών, που έχουν μελοποιήσει οι Νικόλας Άσιμος, Διονύσης Τσακνής, Ανδρέας Ρούσσης, Χρήστος Λεοντής κ.α.

 – Υπήρξε μια πολυδιάστατη φυσιογνωμία των Ελληνικών Γραμμάτων αφού ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του γραφτού λόγου ,διήγημα, νουβέλα, ποίηση, μυθιστόρημα, ιστορικό δοκίμιο, θέατρο, Καραγκιόζη, σχολιογραφία κ.λ.π.

 – Στη Χαλκίδα, ανέβαζε παραστάσεις Καραγκιόζη με δικές του φιγούρες – τις οποίες κάποια στιγμή πούλησε για ελάχιστα χρήματα – δωρεάν σε γέρους και παιδιά.

 – Τον Καραγκιόζη που τον θεωρούσε το γνησιότερο είδος λαϊκού θεάτρου αφού μέσα απ’ αυτόν εκφράζονταν τα όνειρα κι οι καημοί του λαού κι ακόμα γιατί οι ρίζες του βυζαίνουν στην αρχαία μας παράδοση. Έγραφε σχετικά με το θέμα αυτό σε κάποιο βιβλίο του: «Τούτος ο ξυπόλυτος έρχεται ντρίτα από τα μυστήρια: τα ορφικά, τα ελευσίνια, τα διονύσια, όπως ο άνθρωπος έρχεται ντρίτα από τη μόδα. Ντεμοντέ είναι μόνον οι νεκροί, ενώ και η καρδιά του Έθνους δεν χτυπάει στα νάιτ-κλαμπ ούτε στα σαλονειακά κουκουβαγεία της Αθήνας».

 – Ύστερα από πολύχρονες προσπάθειες και θυσίες κατόρθωσε να συγκεντρώσει πολύτιμα στοιχεία και να γράψει το πολυσυζητημένο τρίτομο έργο του, το «Εικοσιένα και η αλήθεια» που προκάλεσε αληθινό σάλο η έκδοσή του . Δε γράφει βέβαια ιστορία -με τη σωστή έννοια του όρου- στο τρίτομο αυτό έργο του ο Σκαρίμπας. Ανοιξε όμως διαδρόμους μέσα από τους οποίους οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πορευτούν για ν’ ανακαλύψουν την κρυμμένη στα βαθιά σκοτάδια και τη σκόνη των Κρατικών Αρχείων αληθινή ιστορία του τόπου μας, που ως τότε ήταν τροφή των ποντικών, της υγρασίας των υπογείων.

 – Δείτε σπάνιες φωτογραφίες του εδω: http://www.chronosmag.eu/index.php/l-xthpls-x-p-s.html και εδώ: http://www.eviaportal.gr/euboea_content.asp?ID=3093

ΠΕΡΑΣΕ ΚΙΟΛΑΣ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΡΙΝΟΣ ΡΕΜΠΕΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΓΚΟΛΕΣ.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ταμπάχανα, μερικά τετράγωνα πιο κάτω από το σπίτι μου στον Άγιο Δημήτρη. Λίγο μεγαλύτερος, δεν τον θυμάμαι από τότε. Έμαθα γι΄αυτόν όταν έγινε φίρμα κι’ αγάπησα την φωνή του.

Ο Πατρινός ρεμπέτης Μπάμπης Γκολές θάβεται με συνοδεία μπουζουκιών και κιθάρας στο νεκροταφείο Παναγ. Αλεξιώτισσας Πάτρας την 12-1-2015. Δύο χιλιάδες πολιτών προσήλθαν να του απευθύνουν στερνό αντίο. Πρώτο τραγούδι «Το μαγκαλάκι». Ακολούθησαν άλλα τρία. Τραγούδησαν και έπαιξαν φίλοι του από την Αθήνα και την Πάτρα. Συμμετείχαν στην κηδεία ο δήμαρχος Πατρέων Κ. Πελετίδης, ο Περιφερειάρχης Δυτ. Ελλάδας Απ. Κατσιφάρας, οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας Β. Χατζηλάμπρου, Μ. Κανελλοπούλου, ΔΗΜΑΡ Ν. Τσούκαλης, ΚΚΕ Ν. Καραθανασόπουλος, η δημ. σύμβουλος Βίβιαν Σαμούρη κλπ.

Η τελευταία συνέντευξη του Μπάμπη Γκολέ.

Πηγή/Αναδημοσίευση:musicpaper.gr

Από τους λίγους που αντέχουν να τραγουδήσουν χωρίς μικρόφωνο στο πάλκο τα παλιά ρεμπέτικα και τα «ξαδερφάκια» τους, αλλά και δικά του τραγούδια με την καλοκουρδισμένη φωνή του και το κέντημα της πενιάς του. Γνήσιος και βιωματικός συνεχιστής της προπολεμικής γενιάς του ρεμπέτικου που ακολούθησε το δρόμο της ψυχής του. Μέσα σε δύσκολες συνθήκες έμαθε να παίζει μπουζούκι και να τραγουδά από τα μέσα του ’50 στα Ταμπάχανα, στην Άνω Πόλη της Πάτρας όπου γεννήθηκε και απέκτησε μεγάλη φήμη πριν έρθει στην Αθήνα αρχικά στα μέσα του ’60 και μετά στις αρχές του ’80 όταν εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα.  Οι εμφανίσεις του στο πάλκο αυτό τον καιρό και η τελευταία δισκογραφική δουλειά «Όμορφα και όχι λησμονημένα» πυροδοτεί την συζήτησή μας σ’ ένα ουζερί στο Γουδί, στην πλατεία, όπου ο Μπάμπης Γκολές μένει εδώ και περίπου 30 χρόνια…     –

-Το όμορφο αντέχει ή λησμονιέται στο χρόνο ; 
«Αυτοί που τα’ κουνε δεν τα ξεχνάνε με τίποτα και αυτοί που θα τα πρωτοακούσουν δεν θα τα λησμονήσουν με τίποτα».
-Πώς νοιώθετε που τραγουδάτε σε μια τέτοια δύσκολη χρονική συγκυρία ; 
«Είναι συνήθεια, είναι αγάπη και δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Νοιώθω μια χαρά. Κάθε Τετάρτη τραγουδώ στο Μοναστηράκι στο μαγαζί Τα Παλιατζίδικα, πίσω από την πλατεία Αβησσυνίας. Προτιμώ τους μικρούς χώρους να είμαι κοντά στον κόσμο».
-Νιώθετε να έχει αλλάξει η διάθεσή του κόσμου αυτές τις δύσκολές μέρες ; 
«Νοιώθω μια μικρή αλλαγή. Δεν υπάρχει ο ενθουσιασμός, ο πολύς. Ο κόσμος θέλει να είσαι δίπλα του, να πίνει το τσιπουράκι του και να σ’ ακούει χωρίς μικρόφωνο. Θέλει τίποτα καλύτερο ; Οι συναυλίες είναι τυποποιημένο πράγμα…».

-Τι περιλαμβάνει το ρεπερτόριό σας στις εμφανίσεις σας χωρίς μικρόφωνο ;
«Αυτά που αγαπώ περισσότερο, τα δημοκομπελκάντο του Κάβουρα, του Τζουανάκου, του Ρούκουνα, αυτά μ’ αρέσουν. Έχω ρεπερτόριο ατελείωτο, αλλά δεν είναι δυνατόν τα πω όλα. Λέω αυτά που μου έρχονται στο μυαλό, αυτά που ξέρει η ορχήστρα…Τραγούδια που αγαπώ από μικρό παιδάκι κι άκουσα απ’ το πατέρα μου, απ’ τους φίλους του, απ’ τη μητέρα μου, απ’ τη γειτονιά μου, απ’ τις ταβέρνες, απ’ τις λατέρνες στην Πάτρα. Έχω πολλές επιρροές. Η μάνα μου τραγουδούσε. Κι ο πατέρας μου. Κι οι φίλοι του….».
-Είστε απ’ τους τυχερούς που άκουσαν τις λατέρνες ; 
«Τις πατραϊκές λατέρνες ! Ντόπιοι λατερνατζήδες που έπαιζαν άγνωστα πράγματα που δεν μπορώ να θυμηθώ. Γυρνούσαν στους δρόμους και χόρευαν μαζί. Ένας περιφερόμενος θίασος ήταν. Ένας έπαιζε και δυο χορεύανε κι αλλάζανε και θέσεις. Συνήθως χορεύανε χασάπικα και σπανίως κανά ζεμπέκικο».
-Η μουσική υπήρχε στο σπίτι σας ; 
«Ένα ράδιο είχαμε κι ένα ηλεκτρικό γραμμόφωνο της εποχής που έπαιζε δίσκους 78 στροφών που όμως χάλασε νωρίς, το διαλύσαμε»
Πολλά τραγούδια σας είναι από τις 78 στροφές…
«Μέσα σε παλιατζίδικο έχω μεγαλώσει. Σαν το Μοναστηράκι. Μαζευόντουσαν οι χωριάτες και φτιάχνανε σιδηροπωλεία, κουδούνια, πέταλα, οπλοπωλεία και δεν συμμαζεύεται…».
-Ποιον ρεμπέτη πρωτοακούσατε κι σας έβαλε στον κόσμο αυτό ;
«Στα περίφημα κέντρα της Πάτρας ερχόντουσαν φίρμες από την Αθήνα, όπως ο Τζουανάκος που έγραψε ιστορία στην Πάτρα. Πιτσιρικάς τον άκουσα και με εντυπωσίασε. Θυμάμαι επίσης τον Μητσάκη, το Χιώτη στην παραλία εκεί που είναι τώρα ο σταθμός υποδοχής των πλοίων όπου είχε τέσσερα κέντρα στην σειρά, μπουζουκάδικα της εποχής το ’55. Το ’57 έκλεισαν. Ήταν και ο Τσολιάς στα Ταμπάχανα, στην περιοχή μου, εκεί γεννήθηκα κι έπαιζα κάθε Δευτέρα, εκεί τραγούδαγε χρόνια ο Τζουανάκος. Εκεί ο καθένας άνοιγε ταβέρνα. Είχε πολλά κρασοπωλεία, μεθύστακες και μη, τρελούτσικους και μη, γινόταν χαμός. Χώρια το λιμάνι…».
-Γιατί το τραγούδι πάει από το κακό στο χειρότερο και αναζητούμε το όμορφο σαν το «παλιό καλό κρασί», τα ρεμπέτικα και τα παλιά λαϊκά. Γιατί ενώ οι μουσικοί γίνονται καλύτεροι, πιο τεχνίτες στο παίξιμό τους, υπάρχουν ωδεία, μουσικά σχολεία, ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο ; «Οι μουσικοί δεν είναι καλύτεροι…ο μουσικός κοιτά μόνο να είναι σωστός και ποιος θα τρέξει πιο πολύ απ’ τον άλλον. Το χρώμα των παλιών στο όργανο δεν μπορούν να το βγάλουν, στη φωνή καθόλου γιατί λείπουν τα βιώματα. Η ζωή άλλαξε. Τότε είχαμε τις αυλές μας, τα πορτόνια μας, τις βρύσες έξω από τη γειτονιά, εδώ μεσ’ τα τσιμέντα και στις πολυκατοικίες πώς θα λειτουργήσει ο άνθρωπος ; Το κύτταρό του πώς θα ενεργήσει σωστά το φωνητικό του, το μουσικό του, η φαντασία του ; Είμαι αυτοδίδακτος μουσικός. Τα υπόλοιπα τα έμαθα στην πορεία».
-Πρώτα τραγουδήσατε ή πρώτα πιάσατε το μπουζούκι ; 
«Και τα δυο μαζί. Το 1955 ο πατέρας μου, μου αγόρασε την πρώτη κιθάρα. Πρωτό παιξα ένα τραγούδι που είχε βγει τότε του Μαρούδα, το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» που τραγούδησε η Σοφία Λόρεν. Μετά του Μητσάκη που το’ λεγε ο Στράτος Παγιουμτζής «Ένα τόσο οργανάκι είναι το μπαγλαμαδάκι». Τα πρώτα τραγούδια που έπαιξα στην κιθάρα. Με τον Στράτο ήμασταν προσωπικοί φίλοι. Επίσης μ’ αρέσανε και τα ελαφρά, τα παλιά. Ο Γούναρης, ο Μαρούδας, η οπερέτα, τα κλέφτικα τα δημοτικά, τουμπανέδες, αλλά και η καλή εκκλησιαστική μουσική».
-Μετά πώς ήρθαν τα πράγματα ; 
«Στην Αθήνα πρωτοήρθα το 1966 και μετά από ενάμιση χρόνο πήγα φαντάρος. Δύσκολα τα χρόνια, πολλοί οι μουσικοί λίγα τα μαγαζιά. Πιτσιρικάς πήγα και σε πανηγύρια με κλαρίνα για να πάρω ένα χαρτζιλίκι. Όταν τελείωσα το στρατιωτικό γύρισα στην Πάτρα και γύριζα τις επαρχίες γύρω – γύρω και το ’74 κάνω την πρώτη κίνηση να παίξω σε μπουάτ στην Πάτρα. Το περίφημο Κατώι. Τότε γίνεται η τρομερή αλλαγή για το ρεμπέτικο πανελληνίως. Είχα μαζί μου κιθαρίστα το πιτσιρίκο τότε Βαγγέλη Δεληκούρα, ένα από Τα Παιδιά από την Πάτρα, το Γιώργο Καλκάνη στο πιάνο, τον Αρμένη κιθάρα, το Καράγιωργα πνευστό και την Καραγιάννη τραγούδι. Μετά κάναμε δεύτερη μπουά στα Ψηλά Αλώνια, την Ανδρομέδα και με καραγκιόζη μέσα με τον συγχωρεμένο το Γιάνναρο και με σαντούρι τον Ντούρλα και με βιολιά…».
-Η ορχήστρα σας σήμερα ποιοι την αποτελούν ; Είναι φίλοι, παλιοί συνεργάτες ; 
«Με τον ένα μπουζουξή είμαστε πατριωτάκια. Ο Σπηλιωτόπουλος που είναι ξαδέρφια με το βουλευτή. Με τον πατέρα του πηγαίναμε σχολείο μαζί. Κι ένα παιδάκι που παίζει που παίζει καλό μπουζούκι και μια κιθάρα, κι εγώ, αυτή είναι η ορχήστρα μας».
-Εσείς σαν παλιός «παίκτης» που ανασύρεται και αναδεικνύεται τα μουσικά «διαμάντια» μαζί με κάποια δικά σας τραγούδια πόσο χολοσκάτε που η δισκογραφία μαζί με τις εταιρίες κατέρρευσαν ; «Εμείς θα φύγουμε σε λίγο απ’ αυτό τον κόσμο, όπως κι όλοι δηλαδή, και δεν έχουμε καμιά βοήθεια. Το ίντερνετ έκανε χοντρή ζημιά, έκλεισε τις εταιρίες. Ήταν μεγάλο έγκλημα η καταστροφή του δίσκου. Μετά περάσαμε στο cdκαι τώρα δεν έχουμε τίποτα. Μακάρι να επανέλθει το βινύλιο, ακόμη και ο δίσκος 45 στροφών, για να προλαβαίνει ένα κομμάτι ν’ ακούγεται, να το καταλαβαίνει ο κόσμος».
-Στην πορεία σας κρατήσατε μια απόσταση από τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού. Πώς ήταν ; 
«Οι μεγάλες φίρμες δεν έχουν σχέση με την μουσική. Έτσι κι εγώ δεν έχω επαφή μαζί τους. Είναι εχθρικές απέναντι στον μουσική, εχθρικότατες. Δεν το θέλουν το ρεμπέτικο. Δεν το αγαπάνε και με χίλιους τρόπους το κυνηγάνε. Και ο Πάριος λέει ο Τσιτσάνης μου. Από πού ; Σε λίγο θα δεις και το Ρουβά να τραγουδάει ρεμπέτικα».
-Νοιώσατε κάποια στιγμή το βάρος των παλιών μουσικών ; 
«Ναι, όταν ήμουν μικρός, αλλά είχα τέτοια φλόγα μέσα μου που το ξεπέρασα γρήγορα αυτό και το θεώρησα φυσιολογικό».
Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά σε όλα αυτά που συμβαίνουν ;  
«Δεν τους νοιάζει. Ο καθένας ενδιαφέρεται για την πάρτη του. Πώς θα ζήσει, πώς τη βγάλει, πώς να μην αρρωστήσει, πώς να δουλέψει κι όλα τ’ άλλα είναι τελείως ρομαντικά. Μαζική αντίδραση δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει. Για την μουσική έχει βγει κανένας στους δρόμους; Αυτή θα είναι επανάσταση για μένα !».
 -Ποιούς μουσικούς και τραγουδιστές ξεχωρίζετε από τους νεώτερους ; 
«Δεν μου αρέσει η νέα μουσική. Δεν μπορώ να την πλησιάσω. Μπορεί να με πλησιάσει αυτή ; Δεν την παρακολουθώ. Πες για λόγους ηθικής. Είναι κάτι ξένο από μένα. Είμαι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνω. Ανήκω στο ρεμπέτικο που συμπεριλαμβάνει κι όλες τις άλλες επιρροές που δεν υπάρχουν ούτε αυτές σήμερα. Ούτε ελαφρό τραγούδι υπάρχει, ούτε δημοτικό, ούτε καντάδα…».
-Γιατί δεν υπάρχουν ταλέντα σήμερα ; 
«Το αίτιο είναι ότι έχει αλλάξει σαν μορφή ο ίδιος ο άνθρωπος. Το κύτταρό του έχει αλλοιωθεί».
Τι συμβουλεύεται τους νέους μουσικούς που έχουν το μεράκι ; 
«Αν έχουν αγάπη κι υπομονή γι’ αυτό που κάνουν ας το συνεχίσουν με όποιο τρόπο μπορούν σε ότι καταπιάνονται. Να μην κάνουν πίσω. Ποτέ δεν έκανα πίσω».* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη Βραδυνή της Κυριακής το καλοκαίρι του 2013 – See more at: http://www.musicpaper.gr/documents/item/5930-mia-apo-tis-liges-synenteykseis-tou-bampi-gole#sthash.K5no8k51.dpuf
Πηγή: www.musicpaper.gr

 

Τιμή στη μνήμη του καθηγητή, Κωνσταντίνου Δημόπουλου, απένειμε ο μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομος.

Τιμή στη μνήμη του Κωνσταντίνου Δημόπουλου από την Ι.Μ. Τριφυλίας & Ολυμπίας.

Τιμή στη μνήμη του καθηγητή, πρωτεργάτη, ιδρυτή και πρώτου προέδρου της Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και ευεργέτη Κωνσταντίνου Δημόπουλου, απένειμε το απόγευμα της Κυριακής ο μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσόστομος.
Στη σεμνή εκδήλωση για την κοπή της βασιλόπιτας και τον απολογισμό της δράσης και του έργου του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου της Μητροπόλεως, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Κανελλάκης», που αποτέλεσε φιλολογικό μνημόσυνο για τον Κωνσταντίνο Δημόπουλο, παρουσία της συζύγου του, Όλγας και του υιού του, πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθανασίου – Μελετίου, περίσσεψε η συγκίνηση για τον άνθρωπο, επιστήμονα, πατριώτη και ευεργέτη, επίτιμο καθηγητή Ιατρικής, πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής Δεοντολογίας για τις κλινικές μελέτες φαρμάκων, τέως πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών και τέως πρόεδρο της Δ.Ε. του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Ο δε μητροπολίτης αναφέρθηκε στη ζωή και το πολυσχιδές έργο του αειμνήστου, καθώς και στη μεγάλη ευεργεσία του προς τη Μητρόπολη, την Πελοπόννησο και την ελληνική κοινωνία!
Η εκδήλωση ξεκίνησε με παρουσίαση – αφιέρωμα της χορωδίας των κατηχητικών σχολείων της Μητροπόλεως στον Ιωάννη Βατατζή. Ακολούθως ο κ. Χρυσόστομος ευλόγησε τη βασιλόπιτα δίδοντας τις πατρικές ευχές του προς όλους για τη νέα χρονιά, «από το Θεό να είναι πλούσια ευλογημένη», ενώ έκοψε κομμάτια, μεταξύ άλλων, για τον Αθανάσιο – Μελέτιο Δημόπουλο, το δήμαρχο Τριφυλίας Παναγιώτη Κατσίβελα, τους παριστάμενους δημοσιογράφους, τα παιδιά των κατηχητικών σχολείων και το Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο.
Μιλώντας στο πλήθος που συμμετείχε ευλαβικά στην εκδήλωση, σημείωσε την κρισιμότητα της εποχής που διανύουμε, κατά την οποία καθημερινά αυξάνονται οι ανάγκες για φιλανθρωπία, αλλά την ίδια στιγμή δεν αυξάνονται οι φιλάνθρωποι αλλά μειώνονται, και αναφέρθηκε στο γεγονός ότι σταμάτησε ο Έρανος της Αγάπης που διεξήγαγε η Μητρόπολη.
Ακολούθως τόνισε πως τιμάται ο γνωστός και καταξιωμένος στις συνειδήσεις όλων, ένας μεγάλος ευεργέτης ο οποίος δεν τον άφηνε να αποκαλύψει στο κοινό τις ευεργεσίες του, ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος. Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην προσωπική γνωριμία με τον αείμνηστο τέως πρύτανη, πριν από 30 χρόνια, και τη στενή φιλία που διατηρούσαν.
Συγκλονίζοντας τους παρευρισκόμενους είπε ότι θα αποκαλύψει τη μεγάλη ευεργεσία του αειμνήστου: ήταν αυτός που μεσολάβησε και έπεισε τον, βαρέως ασθενούντα πλέον, Αλέξανδρο Τουρκολιά, πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος, να πάρει την απόφαση με το Δ.Σ. της τράπεζας για την ανακαίνιση του Μητροπολιτικού Μεγάρου, ώστε να γίνει ανθρώπινο και λειτουργικό!
Ο ίδιος μίλησε για τον άνθρωπο και επιστήμονα, Κωνσταντίνο Δημόπουλο, και το πλούσιο έργο του, ενώ αναφέρθηκε και στις επικοινωνίες που είχαν κατά τη διάρκεια της περιπέτειας της υγείας του αειμνήστου.
Στη μνήμη του προσέφερε στον υιό του, Αθανάσιο – Μελέτιο, μια εικόνα, πιστό αντίγραφο της Εφεστίου Εικόνας του πολιούχου της Μητροπόλεως, Αγίου Χαραλάμπους, σημειώνοντας ότι η Εκκλησία δεν ξεχνά και δεν αντιπαρέρχεται τον καλό συνεργάτη και αυτόν που συμπαραστέκεται στο έργο της, ούτε και μετά θάνατον!
Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών δέχθηκε με συγκίνηση την εικόνα, μαζί με τη μητέρα του, ενώ παίρνοντας το λόγο, ευχαρίστησε το μητροπολίτη, «όχι μόνο για τη σημερινή εκδήλωση στη μνήμη του πατέρα μου, αλλά και για τη βοήθεια και τη συμπαράσταση που του παρείχε τα χρόνια που ταλαιπωρήθηκε με την ασθένειά του και ιδιαίτερα τον τελευταίο μήνα, που ξέρουμε όλη η οικογένειά του πόσο αναζωογονητική ήταν η επικοινωνία που είχε ο αείμνηστος πατέρας μου με το Σεβασμιώτατο». Ευχήθηκε στη Μητρόπολη να συνεχίσει τη διακονία της και τη στήριξη στον πληθυσμό των επαρχιών, στο δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο να συνεχίσουν τις προσπάθειες για τη στήριξη της κοινωνίας και, παράλληλα, εξέφρασε την ελπίδα για σταδιακή ανάκαμψη και δημιουργική ανασυγκρότηση της χώρας.
Στη συνέχεια ο ταμίας του Γενικού Φιλοπτώχου Ταμείου, πατέρας Δημήτριος Καραΐσκος, παρουσίασε τα στοιχεία του απολογισμού Εσόδων – Εξόδων της Ιεράς Μητροπόλεως.
Το δε φλουρί έτυχε στην Αγγελική (Κική) Παπανικολάου, στην οποία ο μητροπολίτης δώρισε ένα βιβλίο.

– See more at: http://www.tharrosnews.gr/news/content/%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-

Ο Αετός είναι από σήμερα φτωχότερος……. Καλοτάξιδος ας είναι ο συμπατριώτης μας Κώστας Γιαννακόπουλος.

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΩΣΤΗ

Γεννήθηκε πριν από 63 χρόνια στον Αετό που τόσο πολύ αγάπησε και θα είναι και η τελευταία του κατοικία.

  Η καταγωγή του και η ανατροφή του μέσα σε μια οικογένεια με αυστηρές αρχές έγινε η αιτία να διαπλάσει ένα χαραχτήρα έντιμο, δίκαιο, ηθικό, γεμάτο προσφορά , φιλοξενία ,αλτρουισμό, καλοσύνη και προ πάντων ντομπροσύνη.

  Είχε την ευτυχία να δημιουργήσει μια καλή και άξια οικογένεια με την Αννα κάνοντας δύο παιδιά τη Ασημίνα και τον Γιώργο.

  Δύο χρόνια με πείσμα και θέληση για τη ζωή πάλεψε και αγωνίστηκε χωρίς να μεμψιμοιρεί. Με αξιοπρέπεια και με αρχοντιά ανέβαινε το δικό του Γολγοθά.

Δε δίστασε να ακολουθήσει την Άννα και την εθελοντική ομάδα των γιατρών για να προσφέρει σε παιδιά παραμεθόριων περιοχών ,αφήνοντας κατά μέρος το δικό του πρόβλημα υγείας.

  Δίδαξε με τη στάση του, τη νηφαλιότητά του, την αρχοντιά του, τη στωικότητα και προ πάντων για την ανοιχτή του καρδιά.

 Ήταν παρών σε όλα τα δρώμενα του Αετού και του Συλλόγου.

  Ο Αετός είναι από σήμερα φτωχότερος…….

ΚΩΣΤΗ ΤΟ ΚΕΝΟ ΣΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ.

ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΑΝΤΑ.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Αναρτήθηκε από Παναγιώτης Καραϊσκος 

http://pankarpan.blogspot.gr/2015/12/blog-post_30.html?spref=fb

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει αύριο  31 Δεκεμβρίου στις 12,30 η ώρα.

ΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ – Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Τα πρώτα μας βήματα στο χώρο της Δημοσιογραφίας. Γιαννουλάκης, Βγενόπουλος, Ζαδές, Γιαννόπουλος και άλλα παιδιά που μετά από τόσα χρόνια δεν τα θυμάμαι. Εμείς  17-18χταχρονα και ο Βαγγέλης 3-4 χρόνια μεγαλύτερος. Μας έμαθε πολλά, μου έμαθε να γράφω …τίτλους, κάποια στιγμή είχε γίνει η οικογένειά μου μαζί με την Λίτσα. Ξημεροβραδιαζόμαστε στο τυπογραφείο του Κουλουμπή. Την περισσότερη ύλη στην ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ την ετοιμάζαμε μεσοβδόμαδα, για το Σαββατοκύριακο αφήναμε χώρο μόνο για τους αγώνες.  Ήταν και ένας λινοτύπης στην παρέα -δεν θυμάμαι τ΄’ονομά του- και η πρώτη μεγάλη μου αποστολή. Ερυθρός Αστέρας – Παναθηναϊκός, το  θλιβερό 4-1 – η εφημερίδα μου είχε βάλει τα μισά έξοδα- και στο γυρισμό, θλιμμένος εγώ, γέλαγε ο Βαγγέλης. «Ξέρεις τι θα πει …Ασλανίδης;» με ρώτησε. Δεν ήξερα, το ‘μαθα μετά το 3-0 στην λεωφόρο. 

Στο καλό Βαγγέλη μας, θα σε θυμόμαστε πάντα με νοσταλγία για τα νειάτα μας και αγάπη, για την αγάπη που μας είχες δώσει.

«Έφυγε» από τη ζωή ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος – Ήταν η «ψυχή» της «ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ» και της τοπικής αθλητικής δημοσιογραφίας

ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ

Έφυγε σε ηλικία 68 ετών από τη ζωή ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και ιδιοκτήτες επί σειρά ετών της πρώτης αθλητικής εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ Βαγγέλης Σωτηρόπουλος

Πάλεψε γενναία το τελευταίο διάστημα, χτυπημένος από βαριά ασθένεια και έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε σήμερα Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Αγγέλων Α Κοιμητήριο Πατρών.

Εργάστηκε επί σειρά ετών, στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», έχοντας παράλληλα την ευθύνη της έκδοσης της αγαπημένης του εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ η οποία κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. Και στη συνέχεια, ενσωματώθηκε στην έκδοση της «Π» της Δευτέρας.

Παράλληλα με το αθλητικό ρεπορτάζ άσκησε καθήκοντα υπευθύνου τυπογραφείου και ατελιέ στην εφημερίδα «Πελοπόννησος». Από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε. Ενώ είχε εργαστεί και στην εφημερίδα «Γνώμη».

Στην ιστορία θα μείνουν οι εκδηλώσεις βράβευσης αθλητών από όλα τα αθλήματα που διοργάνωνε ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος στη διάρκεια του καθιερωμένου ετήσιου χορού της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ.

Το συντακτικό προσωπικό του tempo24.gr, πολλά μέλη του οποίου συνεργάστηκαν επί σειρά ετών με τον εκλιπόντα, εκφράζει στη σύζυγό του Λίτσα και τα παιδιά του, Αγγελική και Χαρά, θερμά συλλυπητήρια.

Ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος σε εκδήλωση της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ πλαισιωμένος από τους δημοσιογράφους (από αριστερά) Νίκο Σύφαντο, Τάκη Αντωνόπουλο και Δημήτρη Σαρρή.

http://www.tempo24.gr/eidisi/53603/efyge-apo-ti-zoi-o-vaggelis-sotiropoylos-itan-i-psyhi-tis-patra-spor-kai-tis-topikis?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ TOY KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ. ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΡΚΟΥΡΗ.

Για τον άνθρωπο και επιστήμονα Κωνσταντίνο Δημόπουλο μίλησε στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ο Αντιδήμαρχος Τριφυλίας Μερκούρης Ιωάννης:

Κωνσταντίνος Δημόπουλος
Καθηγητής Ιατρικής
Διευθυντής του χειρουργικού τομέα
Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής για τρεις θητείες

– Πρύτανης 1997-2000 εκλεγείς με το πρωτοφανές για τα μεταπολιτευτικά χρονικά ποσοστό του 67% από την πρώτη εκλογή.

-Επίτιμος καθηγητής και πρόεδρος της εθνικής επιτροπής Δεοντολογίας.

-Γεννήθηκε και έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Σιτοχώρι. Ο πατέρας του δάσκαλος στην αρχή, παπάς στη συνέχεια ο γνωστός για τους μεγαλύτερους ο Παπαθανάσης ο Δημόπουλος ένας σεβάσμιος ιερέα.
Ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος τελείωσε το Δημοτικό και τα πέντε χρόνια του Γυμνασίου στη Xώρα όπου είχε τοποθετηθεί εφημέριος ο πατέρας του.

Ολοκλήρωσε τις Γυμνασιακές του σπουδές στην Κυπαρισσία.
Γυρίζοντας μετά τις σπουδές του στη Γαλλία, παντρεύτηκε την αγαπημένη του Όλγα και απέκτησαν τρία παιδιά τα οποία και τους χάρισαν έντεκα εγγονάκια τα οποία και υπεραγαπούσε.
Για αυτή του την οικογένεια έλεγε: “Η μεγαλύτερη μου δύναμη είναι αυτή ακριβώς η οικογένεια που παραμένει ενωμένη και αγαπημένη και με τον ένα να στηρίζει τον άλλο”.

Το συνολικό του έργο, οι δημοσιεύσεις πρωτότυπων και ερευνητικών εργασιών, η παρουσία του στο διεθνή επιστημονικό χώρο αποδεικνύεται και από το ότι η Εθνική Γαλλική Ιατρική Ακαδημία τον εξέλεξε μετά από διεθνή διαγωνισμό και μυστική ψηφοφορία ως αντεπιστέλλον μέλος της.

Η συλλογική κοινωνική του προσφορά, η παρουσία στο διεθνή χώρο, η προσωπικότητά του και το ήθος του αποδεικνύεται και από το ότι ο τέως Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν του είχε απονείμει τον τίτλο της Λεγεώνας της Τιμής.

Η προσπάθειά του για τη δημιουργία φιλικών σχέσεων, μεταξύ των χωρών με έμβλημα του ότι « η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος» είχε ως αποτέλεσμα την πραγματοποίηση πολλών πολιτισμικών εκδηλώσεων ιδιαίτερα στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε στο Πολιτικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών ειδικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα για φοιτητές αυτών των χωρών, χρηματοδοτούμενο εξ’ ολοκλήρου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για την συμβολή του στην ενδυνάμωση των πολιτισμικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του απονεμήθηκε το βραβείο Ιπεκστί.

Επί πρυτανείας του φρόντισε και

-Ανακαινίσθηκε η αριστερή πτέρυγα του Πανεπιστημίου Αθηνών με πλήρη και αποκλειστική χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου.

– Αγοράσθηκε το νεοκλασικό κτίριο στη Σίνα και Ακαδημίας στο οποίο και εγκαταστάθηκαν οι υπηρεσίας της Νομικής Σχολής.

– Εξασφάλισε τη σύναψη δανείου με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα επενδύσεων για την αποπεράτωση του κτιρίου του Μαθηματικού Τμήματος και την ανακαίνιση της Νομικής Σχολής.

– Με ενέργειές του ιδρύθηκε και λειτούργησε ο παιδικός σταθμός στην Πανεπιστημιούπολη.

Στο Σισμανόγλειο που υπηρέτησε ως ιατρός και ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν καθοριστικές οι παρεμβάσεις του στο να μετατραπεί το ίδρυμα αυτό από ίδρυμα σε πλήρες νοσοκομείο.
Η συγκεκριμένη μονάδα σε αναγνώριση της καθοριστικής συνδρομής του Κωνσταντίνου Δημόπουλου έχει μετονομαστεί από το 2014 , σε μονάδα Λιθοτριψίας καθηγητού Κωνσταντίνου Α. Δημόπουλου.
Οι ενέργειές του αείμνηστου καθηγητή Δημόπουλου ήταν να εφοδιασθεί η συγκεκριμένη μονάδα με σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό κατά τρόπο που η ουρολογική κλινική του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου να αναγνωρισθεί από ειδική επιτροπή της Ευρώπης ως μία πλήρης και τέλεια ουρολογική κλινική.
Εκεί εγκαταστάθηκε η πιο σύγχρονη ενδοσκοπική μονάδα και μέρος της χρηματοδότησης προήλθε από κρατική επιχορήγηση αλλά και από χρήματα που διέθεσε η αείμνηστη Μαρία Κουλουκουντή.

Το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου είναι δικό του δημιούργημα. Ως Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής, ξεκίνησε έχοντας μόνο το Π.Δ ίδρυσής του και κατόρθωσε με την κινητοποίηση των Πελοποννησίων ευεργετών να το λειτουργήσει και να το κάνει αυτόνομο μέσα σε 10 χρόνια.

Ευπατρίδης υπεραγαπούσε και νοιαζόταν για την ιδιαίτερη πατρίδα του την Κυπαρισσία.

Ακόμα και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στην κλίνη του Νοσοκομείου μου έλεγε αξιοποιήστε την παρουσία του Υπουργού Κατρούγκαλου στην κυβέρνηση για τα θέματα της Κυπαρισσίας (Κάστρο, λιμάνι, κτίριο εθνικής κλπ)
Αιωνία του η μνήμη