ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ -Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ- Ο ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.

Με τον καλό λόγο πάντα στο στόμα ο κυρ Ηλίας – που γεννήθηκε στην Αγριλιά στις 20 Ιανουαρίου του 1931 και έφυγε από κοντά μας στις 4 Οκτώβρη του 2016- είχε μπει στην καρδιά όλων μας. Θα μας λείψει από χωριό μας, μα περισσότερο θα λείψει στην αγαπημένη του οικογένεια. Ας διαβάσουμε τους αποχαιρετιστήριους λόγους της εγγονής του Αναστασίας και του γαμπρού του Αργύρη και ας του ευχηθούμε και εμείς καλό κατευώδιο.

Πολυαγαπημένε μας παππούλη,

Ξέρω ότι μας ακούς και για αυτό πραγματοποιώ την επιθυμία σου ένα από τα εγγόνια σου να σου πει το τελευταίο αντίο, όπως εσύ έκανες στα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Η ιδέα ότι πλέον δε θα σε έχουμε κοντά μας, μόνο θλίψη και δάκρυα φέρνει στα μάτια μας.
Έφυγες από κοντά μας και ξεκίνησες για το ταξίδι που έχει ως τελικό προορισμό την γαλάζια πόλη των αγγέλων, όπως συνήθιζες να λες και εσύ.
Ξέρω ότι εκεί σε περιμένουν όλοι με χαρά, ειδικά η αγαπημένη γιαγιούλα μας Μένη, ο αδελφός σου Γιώργης και φυσικά οι γονείς σου.
Έχω τόσα πολλά να σου πω και άλλα τόσα πολλά να θυμηθώ.
Παππού μου σ’ευχαριστώ που ήσουν ο παππούς μου.
Να ευχαριστήσεις και την γιαγιά.
Ήσουν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή και σοφία.
Μπόρεσες να φτιάξεις μια υπέροχη και ενωμένη οικογένεια και να μας δώσεις όλα τα εφόδια για να προχωρήσουμε στη ζωή.
Για σένα οι γνώσεις ήταν πάνω απ’όλα μαζί με την καλοσύνη και την ευγένεια και για αυτές τις αρετές έχεις μείνει γνωστός σ’ όλους όσους σε γνώριζαν.
Ήσουν πάντα δίπλα μας, από τα πρώτα βήματα της ζωής μας μέχρι την είσοδο στο Πανεπιστήμιο. Σίγουρα δεν πρόλαβες να δώσεις πολλά στον Ηλία και στον Δημήτρη όμως από ψηλά θα τους προσέχεις και αυτούς και είμαι σίγουρη ότι θα τους καμαρώσεις σαν να ήσουν εδώ. Η αγάπη και η ανιδιοτέλεια σου θα μας ακολουθεί σ’ ‘ολη μας την ζωή.Μακάρι να μπορέσουμε και εμείς να δώσουμε τόση αγάπη που πήραμε από εσένα στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας αργότερα.
Ξέρω ότι πλέον δεν θα έχουμε ένα, αλλά δυο φύλακες-αγγέλους να μας προστατεύουν.
Ήσουν ο καλύτερος πατέρας και παππούς του κόσμου
Έχοντας αγκαλιά σου την γιαγιάκα, Αναπαύσουν εν ειρήνη
Καλό Παράδεισο παππού!

Η εγγονή σου Αναστασία.

Αγαπημένε μας Πατέρα, χθες στην Καλλίπολη σ’ αποχαιρέτησαν συγγενείς φίλοι και γείτονες.
Σήμερα εδώ στην Αγριλιά, την γενέτειρα σου, ήρθαμε να σε συνοδεύσουμε μαζί με τους συγχωριανούς σου στη τελευταία σου κατοικία.
Αγαπημένε μας Πατέρα, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο, μα πόσο θα μας λείψεις.
Δεν μας φτάνουν οι στιγμές που ζήσαμε, ούτε οι εικόνες που έχουμε χαραγμένες στην μνήμη μας είναι αρκετές για να συμπληρώσουν το κενό που αφήνεις πίσω σου.Όποτε και να έφευγες πάλι νωρίς θα ήταν.
Ξέρουμε πως ήταν η ώρα της μεγάλης αποχώρησης, ξέρουμε πως το ταξίδι αυτό θα είναι χωρίς επιστροφή και πως χάνουμε την γλυκιά μορφή σου για πάντα από κοντά μας.
Ότι αφήνεις πίσω σου είναι γεμάτο αγάπη,καλοσύνη,ευγένεια,αρχοντιά και μεγαλοψυχία
Γλυκέ μας Πατέρα, προλάβαμε να σου πούμε και να σου δείξουμε την αγάπη μας, δεν προλάβαμε όμως να σου πούμε πως αν είχαμε το δικαίωμα της επιλογής, πάλι εσένα θα θέλαμε να έχουμε Πατέρα και καλό συγγενή.
Σ’ ευχαριστούμε για όλη την άδολη αγάπη που μας πρόσφερες απλόχερα και την ευκαιρία που μας χάρισες και γέμισες τις μνήμες μας με ΖΕΣΤΑΣΙΑ και ΑΓΑΠΗ, που μας έμαθες τι θα πεί να είσαι άνθρωπος και σας απλός και ταπεινός άνθρωπος να πορευόμαστε σε τούτο εδώ τον κόσμο.
Ξέρουμε ότι σήμερα όλοι οι αγαπημένοι σου θα σε περιμένουν στις πύλες του Παραδείσου με λαχτάρα να σ’ αγκαλιάσουν και να σε φιλήσουν.
Πρώτα απ’ όλους θα συναντήσεις την μεγάλη σου Αγάπη, την πολυαγαπημένη σου σύντροφο, την ΜΕΝΗ ΣΟΥ, αυτόν τον άγγελο που ο Θεός γρήγορα στον στέρησε και μας τον πήρε κοντά του.
Αγκάλιασε την και φίλησε την, φίλα της τα χέρια γλυκά από όλους μας, τα παιδιά της (ΝΤΙΝΑ & ΠΑΝΟ), την Αφροδίτη, τον Αργύρη, τα εγγόνια της (Παναγιώτης, Χαριτίνη, Αναστασία, Ηλία & Δημήτρη) και πέστης ότι η απουσία της είναι μεγάλη από όλους και πως την αγαπάμε και την θυμόμαστε κάθε στιγμή της ζωή μας.
Σήμερα το τραπέζι θα είναι στρωμένο και γεμάτο από τα καλούδια της μάνα σου και της γυναίκας σου της ΜΕΝΗΣ, το κρασί θα είναι περίσιο και τα ποτήρια γεμάτα από το γεματάρι του Μπάρμπα Πάνου του Πανοχείρη.
Ο μπάρμπα-Γιώργης θα στέκεται καρτερικά να σε χαιρετήσει και να μάθει τα νέα όλων των συγγενών και των φίλων και ιδιαίτερα για το καμάρι του την ΝΙΚΗ.Η χαρά του, χαρά μικρού παιδιού και η αγάπη του για όλους περίσια. Τα τραγούδια του θα ακουστούν ως εδώ κάτω.
Τελειώνοντας αγαπημένε μου Πατέρα σε παρακαλώ αγκάλιασε και φίλησε τους λατρεμένους μου γονείς και πέστους ότι όλες τις καλοσύνες της ζωής τους τις απολαμβάνουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.
Καλό σου ταξίδι, γλυκέ μας Πατέρα, είθε άγγελοι να συντροφεύουν το μεγάλο ταξίδι σου προς την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Καλό σου ταξίδι, γλυκέ μας άρχοντα, είθε αγγελικές κουστωδίες να σαλπίσουν χαρμόσηνα στον πηγαιμό σου προς τον ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟ.

Ο γαμπρός σου Αργύρης Κλιτσίδης.

ΑΚΡΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΥ.

Κι όταν ήταν υπέργηρος ο εκλιπών, δεν υπάρχει θλίψη και οδυρμός, παρά μόνο γλυκές αναμνήσεις. Να ζήσετε να την θυμόσαστε κ. Φανή την μητέρα σας.

 

Μια παρόμοια σύναξη για τα δίχρονα του πατέρας μας είχαμε και εμείς και κάποιοι …ευφάνταστοι, νόμισαν …γάμος γίνετε. 

Φωτορεπορτάζ από την εκδήλωση μνήμης, το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2016,για τα 73 Χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Σε τρία συνεχόμενα βίντεο, δείτε όλη την εκδήλωση μνήμης για τα 73 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Δείτε το φωτογραφικό υλικό και μετά το …παζάρι στο Κοπανάκι, πληρέστερο ρεπορτάζ.

Αετός Δήμου Τριφυλίας: Η καταστροφή του από τους ναζί στις 11 Σεπτεμβρίου 1943. Ρεπορτάζ της ΕΡΤ για τα γεγονότα:

ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑ ΥΜΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΓΡΟΤΙΣΣΑ – ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΜΑΝΑ.

Στις 2 Σεπτεμβρίου (ημέρα Πέμπτη) οι Καλλιτσάνοι μαζί με συγγενείς και φίλους και πλήθος κόσμου από τα περίχωρα και όχι μόνο θρηνήσαμε το θάνατο της εξαίρετης και πολυαγαπημένης συγχωριανής μας, Ευσταθίας Καραμπεσίνη, της Κώστα-Φώνταινας, όπως τη λέγαμε. Θρηνήσαμε το χαμό μιας θαυμάσιας και υπέροχης γυναίκας, μιας ηρωίδας αγρότισσας και πολύτεκνης μάνας, η οποία θεωρείται ότι με τους αγώνες, τις θυσίες, την οικογενειακή της δημιουργία και γενικά με τον τρόπο ζωής της έγινε πρότυπο Ελληνίδας Μάνας. Η μακαρίτισσα έφυγε από τη ζωή την 31η Αυγούστου από την επάρατη νόσο της εποχής. Η νεκρώσιμη ακολουθία της εψάλη στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου του χωριού μας και η ταφή της έγινε κοντά στους γονείς της, στο κοιμητήριο του χωριού (στον Αη-Γιώρη). Επικήδειο λόγο εκφώνησαν ο αγαπημένος μας παπά-Δημήτρης Λιακόπουλος και ο πολύ καλός μας φίλος και στενός φίλος της οικογένειας, κ. Θανάσης Κυριαζής, οι οποίοι εξήραν τη ζωή και την προσωπικότητα της θανούσης. Της αποτίθηκε ο οφειλόμενος φόρος τιμής και κατευοδόθηκε στο αιώνιό της ταξίδι όχι μόνο με μεγάλη θλίψη και πόνο ψυχής αλλά με λυγμούς και αναφιλητά, με ανέκφραστο και αβάσταχτο πόνο, με ασταμάτητα κλάματα και με δάκρυα πολλά και με δάκρυα ποτάμι και με δάκρυα να πιει και ο κάτω κόσμος. Δείγμα της μεγάλης αγάπης που της είχαν όλοι. Ο σύζυγός της και τα παιδιά της τη λάτρευαν και στην αρρώστια της τής συμπαραστάθηκαν μέχρι την τελευταία πνοή της. Την έκλαψαν απαρηγόρητα και την έθαψαν με κάθε τιμή. Και τώρα την έχουν στην καρδιά τους Άγια Εικόνα. Η αείμνηστη γεννήθηκε το 1935 στο μικρό και όμορφο χωριό μας, την αγαπημένη μας Καλλίτσαινα, από την οποία ποτέ δεν έφυγε παρά μόνο μικροδιαστήματα για λόγους υγείας. Ο Θεός τη συνέδεσε με τον ενάρετο, τον άξιο, τον υπομονετικό, τον πολύ σεμνό και φιλήσυχο σύζυγό της, κ. Κωνσταντίνο Καραμπεσίνη, με τον οποίο ευτύχησαν και δημιούργησαν μια πολύ ωραία οικογένεια. Απόκτησαν εφτά εξαίρετα παιδιά (πέντε αγόρια και δύο κορίτσια) και δεκατρία εγγόνια, τα οποία και μεγάλωσαν με πολλούς κόπους και θυσίες, αλλά και με πολλή αγάπη και με τις Ελληνοχριστιανικές αρχές και αξίες. Στην οικογένειά τους φαίνεται ότι υλοποιείται απόλυτα η γνωστή εκκλησιαστική ρήση που λέει: «Όπου η πολυτεκνία, μετ’αυτών είη και η ευλογία Κυρίου». Η αείμνηστη, στο σκληρό, το δύσκολο και πολυμέτωπο αγώνα της ζωής, σαν Ελληνίδα αγρότισσα και πολύτεκνη μάνα, αναδείχτηκε παράδειγμα προς μίμηση. Οι δουλειές γνωστές και αμέτρητες, Τα παιδιά, ντύσιμο, πλύσιμο, μαγείρεμα, ζύμωμα, χωράφια, αμπέλια («θέρος-τρύγος πόλεμος»), ελιές («το μάτι δειλό μα το χέρι τολμηρό»), κήποι, ζωντανά, γέροι γονείς, πεθερικά, κοινωνικές υποχρεώσεις και τόσα άλλα. Συνεχής αγώνας, μάχες καθημερινές. Στις κοινωνικές υποχρεώσεις απόλυτη συνέπεια. Στις χαρές, στις λύπες και στις κοινωνικές εκδηλώσεις πάντοτε παρούσα, με μεγάλο σεβασμό στα ήθη, στα έθιμα και στις παραδόσεις του τόπου μας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα αλλά καθημερινά παρέδιδε μαθήματα μητρότητας, φιλοξενίας, καλοσύνης, ανθρωπιάς και αγάπης. Στα του χωριού η ζωή την είχε κάνει επιστήμονα. Το σπίτι της ήταν πάντοτε ανοιχτό. Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Τα σπίτια δα τι τά ’χουμε; Τά ’χουμε να είναι ανοιχτά για να περνάει ο κόσμος, για να περνάνε οι φίλοι μας να τους φιλοξενούμε». Και αυτό η μακαρίτισσα το είχε κάνει πράξη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που πήγε στο χωριό και δεν τον φιλοξένησε. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενη, πολύ πονετική και στη φιλοτιμία της κανείς μας δεν μπορεί να τη φτάσει. Και την ψυχή της έβγαζε και μας την έδινε! Τα παιδιά του χωριού τα υπεραγαπούσε και τα θεωρούσε και δικά της παιδιά. Μάλιστα κάποια τα είχε και θηλάσει και μέσα τους ρέει το δικό της γάλα, το δικό της αίμα και πώς κι αυτά να μην την αγαπούν. Όλους μας αγαπούσε και για όλους νοιαζόταν. Οι προσφορές της σε όλους μας είναι ανεκτίμητες. Ανεκτίμητη είναι και η προσφορά της στην πατρίδα. Εγέννησε, ανέθρεψε και της πρόσφερε εφτά άτομα, όλα οικογενειάρχες και χρήσιμα στην κοινωνία. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Χαιρόταν να ακούει τα δημοτικά μας τραγούδια και όταν και στα 80 της έμπαινε στο χορό, πετούσε σαν δεκαοχτάχρονη. Ήταν ακούραστη. Νύχτα-μέρα στο πόδι. Δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Είχε μέσα της μια δημιουργική δύναμη και μια αξιοπρέπεια, μια περηφάνια και μια λεβεντιά που την έκαναν να ξεχωρίζει. Ήταν μια υπέροχη Ελληνίδα μάνα. Ήταν σε όλα της άξια. Όσα και να πούμε γι’ αυτήν είναι φτωχά και λίγα. Της αξίζουν τα καλύτερα. Της πρέπει κάθε τιμή και έπαινος. Όπως είπε ο κ. Κυριαζής «ήταν η ψυχή του χωριού και μια ζεστή αγκαλιά για όλους». Με το θάνατό της ορφανέψαμε. Η ζωή στο χωριό δε θα είναι ωραία όπως πριν. Θα ζούμε όμως με την ομορφιά των ωραίων αναμνήσεων και με τις παρακαταθήκες που μας άφησε. Πιστεύουμε ότι η αείμνηστη Ευσταθία Καραμπεσίνη έγινε πρότυπο Ελληνίδας μάνας, για την οποία είναι περήφανοι όχι μόνο οι δικοί της άνθρωποι αλλά και όλοι μας και εκτιμούμε ότι οι κοινωνιολόγοι και οι ειδικοί επιστήμονες αξίζει να μελετήσουν την προσωπικότητά της, καθώς και άλλες τέτοιες γυναικείες μορφές και να τις προβάλλουν σαν πρότυπα στην ελληνική κοινωνία, που σήμερα ιδιαίτερα τα έχει μεγάλη ανάγκη. Αγαπημένη μας Σταθούλα, σε ευχαριστούμε και σε ευγνωμονούμε για όλα. Ευχόμαστε ο Πανάγαθος Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου «εν σκηναίς Αγίων» και να ρίξει βάλσαμο παρηγοριάς στα μέλη της οικογένειάς σου, αλλά και σε όλους εμάς που πενθούμε το θάνατό σου. Ευχόμαστε από εκεί που είσαι να βρίσκεις τρόπο να παρηγορείς τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Να μας περιμένεις να ανταμώσουμε με την ίδια αγάπη που μας είχες. Να είναι ελαφρύ το χώμα του χωριού μας που σε σκέπασε και το οποίο μια ολόκληρη ζωή το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα σε θυμόμαστε πάντα με πολλή αγάπη. Θα ζεις αιώνια στις καρδιές μας σαν πρότυπο μιας υπέροχης Ελληνίδας μάνας. Καλό σου ταξίδι – αιωνία σου η μνήμη. Τα μέλη του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου της Καλλίτσαινας

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016: Eκδήλωση μνήμης για τον πεσόντα στην Κύπρο Παναγιώτη Γιαννόπουλο στο Κρυονέρι Τριφυλίας.

42  χρόνια πέρασαν από τον ηρωικό θάνατο, στην μαρτυρική μας Κύπρο, του συμπατριώτη μας ήρωα Παναγιώτη Γιαννόπουλου και από την χθεσινή εκδήλωση μνήμης και τιμής θα σταθώ στη  μεγαλειώδη και  πρωτόγνωρη, για το μικρό μας χωριό, προσέλευση του κόσμου και στην κυρά Τασούλα. Τα 103 έφτασε η μητέρα του ήρωά μας και αξίζει τον κόπο να ακούσετε την ομιλία -αφιερωμένη και σ΄αυτήν- του συμπολεμιστή του Παναγιώτη, Προέδρου του Συνδέσμου Πολεμιστών Τραυματιών Κύπρου 1974, Θανάση Δασκαλόπουλου.

Επιμνημόσυνη δέηση Χοροστατούντος του  Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη  Τριφυλίας & Ολυμπίας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

Ομιλία από τον κ. Δασκόπουλο Αθανάσιο, Πρόεδρο του Συνδέσμου Πολεμιστών Τραυματιών Κύπρου 1974

Κατάθεση στεφάνων

Εθνικός Ύμνος, από την φιλαρμονική Κυπαρισσίας.

 

Ο Dimitris Giannopoylos πρόσθεσε 29 νέες φωτογραφίες.