Οι κάτοικοι της Καλλίτσαινας αποχαιρέτησαν με οδύνη ψυχής τον Παπα-Νίκο Καρακωνσταντή.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥΣ.

Στις 27 Οκτωβρίου τρέχοντος έτους, από γηρατιά, με του Θεού την τάξη, σε ηλικία 91 ετών έφυγε… για τον άλλο κόσμο ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος Καρακωνσταντής.
Πέθανε στην Καλαμάτα, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια (στην κόρη του τη Γιαννούλα) και έπασχε από άνοια (Αλτσχάιμερ).
Η κηδεία του έγινε στις 29/10/2016 στο χωριό μας (στην Καλλίτσαινα). Σ’αυτήν παρέστη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος, ιερείς της Μητροπόλεως, συγγενείς, συγχωριανοί μας, κάτοικοι των περιχώρων, καθώς και πολλοί γνωστοί και φίλοι.
Ο Σεβασμιότατος, στον επικήδειο λόγο του, μίλησε για τη ζωή και το έργο του εκλιπόντος και μετά την νεκρώσιμη ακολουθία μετέβη και στο κοιμητήριο, για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της τελετής της ταφής.
Επίσης σύντομο επικήδειο εκφώνησε και ο εκπρόσωπος του Συλλόγου μας, Δημήτρης Γεωργόπουλος, ο οποίος είπε: “Θεωρώ ότι είναι άκομψο να μην μείνουμε στην ιερότητα και την ωραιότητα των λόγων του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη μας, γι’αυτό θα περιοριστώ και θα πω μόνο δυό λόγια.
Θα εκφράσω τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη όλων μας για την αγάπη και για όσα μας πρόσφερε ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος. Για όσα πρόσφερε στον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και σε όλους μαζί, καθώς και για όσα πρόσφερε στην ευρύτερη κοινωνία, τόσο κατά τη διάρκεια διακονίας του λειτουργήματός του, όσο και προ της χειροτονίας του ως ιερέας. Και αυτά είναι πολλά, γνωστά και ανεκτίμητα.
Σεβαστέ και αείμνηστε Παπα-Νίκο, εύχομαι το χώμα του χωριού μας που σε λίγο θα σε σκεπάσει και το οποίο όλα σου τα χρόνια το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου, να είναι πανάλαφρο. Στα εξαίρετα και αγαπημένα μας παιδιά σου, στις οικογένειές τους και στους συγγενείς σου εκφράζω τα βαθιά μας συλλυπητήρια. Επίσης σε αυτούς μεταφέρω τα συλλυπητήρια των μελών του Συλλόγου μας, αλλά και φίλων και συμπατριωτών, οι οποίοι, για διάφορους λόγους, δεν μπόρεσαν να έλθουν σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσουν.
Προσδοκώντας, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεώς μας, ανάσταση νεκρών, εύχομαι καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση. Αιωνία σου η μνήμη.”
Όπως είναι γνωστό η ζωή του καθενός είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και στη συνείδηση των άλλων κατέχει θέση ανάλογη της συμπεριφοράς του και των έργων του, και όταν φεύγει από τη ζωή δεν λείπει μόνο από την οικογένειά του, αλλά από όλους μας.
Λέγεται -και είναι σωστό- ότι τόσο αξίζει κανείς όσο αξίζει αυτό που αγαπάει και όσο αξίζουν οι προσφορές του στο κοινωνικό σύνολο.
Η βιογραφία του αείμνηστου Παπα-Νίκου είναι σε όλους μας γνωστή. Θα την συνοψίσουμε με όσα λιγότερα λόγια μπορούμε.
Γεννήθηκε το 1925 στο χωριό μας. Σ’αυτό μεγάλωσε κι έζησε όλα του τα χρόνια. Απουσίασε μόνο ένα πολύ μικρό διάστημα. Παντρεύτηκε την εξαίρετη και αείμνηστη -εδώ και οχτώ χρόνια- σύζυγό του Σταυρούλα Γαλάνη από το Σιτοχώρι (πρώην Πιτσά), με την οποία εδημιούργησαν μια πολύ ωραία και πολυμελή οικογένεια. Απέχτησαν έξι (6) παιδιά. Τρία κορίτσια και τρία αγόρια και έντεκα εγγόνια, τα οποία τα μεγάλωσαν με στερήσεις και θυσίες, αλλά και με πολύ αγάπη.
Ο αγώνας για την ζωή του και την οικογένεια του ήταν σκληρός, συνεχής και αδιάκοπος. Οι ανάγκες τον ανέδειξαν πολυτεχνίτη. Δεν υπήρχε τέχνη που να μην την άσκησε. Ήταν χτίστης, σοφατζής, ξυλουργός, σκεπάς, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, σιδεράς, ηλεκτροσυγκολλητής, μηχανικός αυτοκινήτων, κουρέας, τσαγκάρης, και τι δεν ήταν. Ήταν χαρισματικός. Με όλα καταπιανόταν και σε όλα τα κατάφερνε. Εννοείται ότι στα αγροτικά και στα κτηνοτροφικά όλοι οι κάτοικοι του χωριού θεωρούνται εξειδικευμένοι επιστήμονες. Ήταν προκομμένος … δημιουργικός. Είχε τρακτέρ και λιτρουβιό, τις βλάβες των οποίων μόνος του επισκεύαζε. Ήταν ακούραστος. Τον θυμόμαστε να δουλεύει στο λιτρουβιό νύχτα-μέρα. Μόνο ηλεκτρονικά δεν ήξερε, γιατί ήταν προ της ψηφιακής εποχής. Για μικρό διάστημα γεύτηκε και το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, πηγαίνοντας μετανάστης στη Γερμανία, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε στην οικογένειά του. Επίσης, κάποιο διάστημα είχε και το τηλεφωνείο του χωριού και ήταν ο αγγελιοφόρος μας. Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη τηλεφωνικοί θάλαμοι, οι τηλεφωνικές συνομιλίες γινόντουσαν παρουσία όλων και ο όρος “προσωπικά δεδομένα” ήταν άγνωστος.
Ήταν εργάτης του καλού. Σε όλους μας, με αγάπη και προθυμία, πρόσφερε τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του, οποτεδήποτε τις είχαμε ανάγκη, είτε ημέρα ήταν είτε νύχτα.
Το τελευταίο του δημιούργημα ήταν το καινούργιο του αμπέλι, το οποίο καλλιεργούσε και φρόντιζε με μεγάλη αγάπη, αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί για πολλά χρόνια, γιατί τον πήραν τα γηρατιά.
Σε ηλικία κάπως μεγάλη, 53 ετών, έγινε και εργάτης του Χριστού. Χειροτονήθηκε ιερέας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ανταποκρίθηκε με επιτυχία στα ιερατικά του καθήκοντα. Εξ άλλου, της αγάπης τα κηρύγματα τα έκανε ο Χριστός, τα έγραψαν οι Ευαγγελιστές και οι ιερείς τα διαβάζουν τις γιορτές και τις Κυριακές στους ναούς και δεν απαιτείται οπωσδήποτε πανεπιστημιακή παιδεία. Λειτούργησε όχι μόνο στο χωριό μας, αλλά και στην Αυλώνα και στα Πλατάνια, καθώς και στα περίχωρα της περιοχής.
Ήταν παρών σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού μας και των περιχώρων μας. Ήταν φιλότιμος, φιλόξενος, καλόκαρδος και άριστος οικογενειάρχης. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Στα γλέντια η καρδιά του πετούσε. Και χόρευε και τραγουδούσε. Συχνά στο χορό πετούσε “τη σκούφια του” κι έριχνε μπαλωθιές -όπως ήτανε το έθιμο του τόπου μας- και άναβε το κέφι.
Η ζωή όμως δε του πρόσφερε μόνο χαρές κι ομορφιές αλλά, και πίκρες μεγάλες.
Θρήνησε το θάνατο της κόρης του Γεωργίας, σε ηλικία 33 ετών και αργότερα το θάνατο της εγγονής του Αθηνάς, εγγονής από την ίδια κόρη του. Επίσης αργότερα εθρήνησε και τον θάνατο της παπαδιάς του, οπότε θα λέγαμε πως από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα. Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής του πάντοτε τα αντιμετώπιζε με υπομονή και αξιοπρέπεια.
Συμπερασματικά ο Παπα-Νίκος υπήρξε το σημαντικότερο μέλος του χωριού μας. Η ζωή του ολόκληρη ήταν αγώνας δημιουργίας και προσφοράς. Μας άφησε πολλές παρακαταθήκες.
Σημαντικότατη, επίσης για το χωριό μας, ήταν η ιδιότητά του ως ιερέας, γιατί πέραν των άλλων κάλυπτε και τις πνευματικές μας ανάγκες. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός “Ουκ επ’άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος =Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει μόνο με ψωμί. Ο άνθρωπος εκτός από τις βιοτικές του ανάγκες έχει και πνευματικές.”
…Και δυστυχώς από τότε που ο Παπα-Νίκος σταμάτησε να χτυπά την καμπάνα του Αγ.Νικολάου, η Καλλίτσαινα… έχασε την ομορφιά της και την έννοια του χωριού. Ερήμωσε. Από τότε ιερέα βλέπουμε μόνο κανά δυό φορές το χρόνο και σε καμμιά κηδεία.
Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μας αν δεν επισημαίναμε το σπουδαιότερο. Τον σεβασμό, την αγάπη και την συμπαράσταση που του έδειξαν τα παιδιά του μέχρι την τελευταία του στιγμή, γενόμενα έτσι παράδειγμα προς μίμηση στην κοινωνία της εποχής μας.
Αγαπημένε μας και αείμνηστε Παπα-Νίκο, μας άφησες πολύ ωραίες και ευχάριστες αναμνήσεις. Θα μας λείπεις. Θα σε θυμόμαστε όμως πάντοτε με πολύ αγάπη. Να είναι αναπαυμένη η ψυχή σου και να μας στέλνεις από’κει που βρίσκεσαι τις ευχές σου και την αγάπη σου. Αιωνία σου η μνήμη.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Φίλε Νιόνιο και κουμπάρε, μαζί με τις δικές μου, σε συνοδεύουν οι ευχές για ανάπαυση εν ειρήνη, όλων των Κοπανακαίων.

Φίλε Νιόνιο και κουμπάρε,

Αποτέλεσμα εικόνας για ανθοδεσμη κηδειαςΤο ξαφνικό φευγιό σου πόνεσε πολύ τις καρδιές μας. Σ΄ αγαπήσαμε πολύ γιατί ήσουν αυθεντικός και μέσα απο την επίπλαστη σκληράδα σου, έκρυβες τόση ευαισθησία και τρυφερότητα.

Στην δηλωτή γινόντουσαν φοβερές μάχες. Εκεί μούβγαζες‟ τα σώψυχά σου. Γι΄ αυτό σε λάτρευα. Τώρα έτσι ξαφνικά που μούφυγες δεν πρόλαβα ούτε ένα αντίο να σου πω, και θα σε ψάχνω για πολύ καιρό.

Αυτό το αντίο ούτε και σήμερα θα μπορέσω να στο πω στον σταθμό για το μεγάλο σου ταξίδι.

Θερμά συλλυπητήρια στην γυναίκα σου και στα παιδιά σου.

Μαζί με τις δικές μου, σε συνοδεύουν οι ευχές για ανάπαυση εν ειρήνη, και του Δ.Σ του Συλλόγου Κοπανακαίων.

Ο φίλος σου και κουμπάρος σου

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΟΠΙΤΗ ΜΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΕ. ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ.

 Αντιγράφω από το blog του Pipis Komianos .

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΓΑΠΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΑΜΜΑΤΟ ΣΥΝΤΟΠΙΤΗ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ!

Αποχαιρετούμε σήμερα με τεράστιο βάρος στην καρδιά, ένα φίλο, καλοκάγαθο και ειλικρινά αγαπητό συμπολίτη μας. Τον γνωστό σε όλους μας, ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. Η ψυχούλα του φτερούγισε μετά από βραχεία νοσηλεία στο νοσοκομείο της Καλαμάτας να βρει τον δημιουργό της, μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, χθες ημέρα Πέμπτη 3-11-16 και περί ώραν 14.30 σε ηλικία 74 ετών.

Ήταν πολύ δυνατός χαρακτήρας, πρόσχαρος, δραστήριος ακάματος και ευχάριστος άνθρωπος, άνθρωπος της παρέας. Παρά τις δυσκολίες στην ζωή που είχε αντιμετωπίσει. Το κενό που αφήνει πίσω του στις καρδιές της αγαπημένης του γυναίκας  ΑΙΜΗΛΙΑΣ Ι. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ από το Σιτοχώρι Ορεινής Τριφυλίας, των 4 παιδιών του, λοιπών συγγενών του και όλων όσων τον γνωρίζαμε είναι πραγματικά δυσαναπλήρωτο.

Ο Θεός να τον αναπαύσει. Αλλά η απουσία του θα μας θυμίζει εικόνες από τη ζωή του, την φιλία, τον σεβασμό, την παρουσία του, την ευγένειά του και το σεβασμό για τους συμπολίτες του.

Το Κοπανάκι ήταν ο κόσμος και ο ορίζοντας του !!!!!.

Από  σήμερα 5 Νοεμβρίου 2016 ο συμπατριώτης, συνδημότης μας και φίλος μας, ΝΙΟΝΙΟΣ δεν θα συμπεριλαμβάνεται στα δημοτολόγια και τα ληξιαρχεία . Το φιλόξενο χώμα του Κοπανακίου θα τον σκεπάσει με ζέση. Όμως ως παρουσία θα ζει πάντα ανάμεσά μας .

Ποτέ δεν θα πάψει να «κυκλοφορεί» ως φίλος στις παρέες όπου όλο και κάτι καλό θα έχουν να θυμηθούν από γεγονότα ή λόγια που πρωταγωνιστή είχαν τον ίδιο, στην κοινωνική του ζωή.

Και ξαφνικά ο αιφνίδιος θάνατός σου και το κενό που αφήνεις είναι δυσαναπλήρωτο, για την σύζυγό σου, τα παιδιά σου, τους συγγενείς και φίλους σου.

Είναι βέβαιο ότι είχες πολλά να προσφέρεις στην οικογένειά σου ακόμα, αλλά και στην κοινωνία.

Όμως τι να πεις του χάροντα και τι ρέστα να του ζητήσεις . Αυτός έχει να κάνει με θνητούς. « Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά;» αναρωτιέται ο ποιητής. Κι εσύ με την αρχοντική σου παρουσία, και την ευγενική ψυχή σου κατάφερες να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας και να μείνεις ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα, ημέρα Παρασκευή και ώρα 14.οο, στον Ιερό Ναό ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. Ευχόμαστε στους οικείους του δύναμη και κουράγιο και τους συλλυπούμαστε από καρδιάς.
Ο Θεός να τον αναπαύσει !!!!
Αντίο Αγαπημένε μας ΔΙΟΝΥΣΗ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει. θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη!
Ο φίλος και συμπατριώτης σου ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ.

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ -Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ- Ο ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΑΣ ΗΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ.

Με τον καλό λόγο πάντα στο στόμα ο κυρ Ηλίας – που γεννήθηκε στην Αγριλιά στις 20 Ιανουαρίου του 1931 και έφυγε από κοντά μας στις 4 Οκτώβρη του 2016- είχε μπει στην καρδιά όλων μας. Θα μας λείψει από χωριό μας, μα περισσότερο θα λείψει στην αγαπημένη του οικογένεια. Ας διαβάσουμε τους αποχαιρετιστήριους λόγους της εγγονής του Αναστασίας και του γαμπρού του Αργύρη και ας του ευχηθούμε και εμείς καλό κατευώδιο.

Πολυαγαπημένε μας παππούλη,

Ξέρω ότι μας ακούς και για αυτό πραγματοποιώ την επιθυμία σου ένα από τα εγγόνια σου να σου πει το τελευταίο αντίο, όπως εσύ έκανες στα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Η ιδέα ότι πλέον δε θα σε έχουμε κοντά μας, μόνο θλίψη και δάκρυα φέρνει στα μάτια μας.
Έφυγες από κοντά μας και ξεκίνησες για το ταξίδι που έχει ως τελικό προορισμό την γαλάζια πόλη των αγγέλων, όπως συνήθιζες να λες και εσύ.
Ξέρω ότι εκεί σε περιμένουν όλοι με χαρά, ειδικά η αγαπημένη γιαγιούλα μας Μένη, ο αδελφός σου Γιώργης και φυσικά οι γονείς σου.
Έχω τόσα πολλά να σου πω και άλλα τόσα πολλά να θυμηθώ.
Παππού μου σ’ευχαριστώ που ήσουν ο παππούς μου.
Να ευχαριστήσεις και την γιαγιά.
Ήσουν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή και σοφία.
Μπόρεσες να φτιάξεις μια υπέροχη και ενωμένη οικογένεια και να μας δώσεις όλα τα εφόδια για να προχωρήσουμε στη ζωή.
Για σένα οι γνώσεις ήταν πάνω απ’όλα μαζί με την καλοσύνη και την ευγένεια και για αυτές τις αρετές έχεις μείνει γνωστός σ’ όλους όσους σε γνώριζαν.
Ήσουν πάντα δίπλα μας, από τα πρώτα βήματα της ζωής μας μέχρι την είσοδο στο Πανεπιστήμιο. Σίγουρα δεν πρόλαβες να δώσεις πολλά στον Ηλία και στον Δημήτρη όμως από ψηλά θα τους προσέχεις και αυτούς και είμαι σίγουρη ότι θα τους καμαρώσεις σαν να ήσουν εδώ. Η αγάπη και η ανιδιοτέλεια σου θα μας ακολουθεί σ’ ‘ολη μας την ζωή.Μακάρι να μπορέσουμε και εμείς να δώσουμε τόση αγάπη που πήραμε από εσένα στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας αργότερα.
Ξέρω ότι πλέον δεν θα έχουμε ένα, αλλά δυο φύλακες-αγγέλους να μας προστατεύουν.
Ήσουν ο καλύτερος πατέρας και παππούς του κόσμου
Έχοντας αγκαλιά σου την γιαγιάκα, Αναπαύσουν εν ειρήνη
Καλό Παράδεισο παππού!

Η εγγονή σου Αναστασία.

Αγαπημένε μας Πατέρα, χθες στην Καλλίπολη σ’ αποχαιρέτησαν συγγενείς φίλοι και γείτονες.
Σήμερα εδώ στην Αγριλιά, την γενέτειρα σου, ήρθαμε να σε συνοδεύσουμε μαζί με τους συγχωριανούς σου στη τελευταία σου κατοικία.
Αγαπημένε μας Πατέρα, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόσο, μα πόσο θα μας λείψεις.
Δεν μας φτάνουν οι στιγμές που ζήσαμε, ούτε οι εικόνες που έχουμε χαραγμένες στην μνήμη μας είναι αρκετές για να συμπληρώσουν το κενό που αφήνεις πίσω σου.Όποτε και να έφευγες πάλι νωρίς θα ήταν.
Ξέρουμε πως ήταν η ώρα της μεγάλης αποχώρησης, ξέρουμε πως το ταξίδι αυτό θα είναι χωρίς επιστροφή και πως χάνουμε την γλυκιά μορφή σου για πάντα από κοντά μας.
Ότι αφήνεις πίσω σου είναι γεμάτο αγάπη,καλοσύνη,ευγένεια,αρχοντιά και μεγαλοψυχία
Γλυκέ μας Πατέρα, προλάβαμε να σου πούμε και να σου δείξουμε την αγάπη μας, δεν προλάβαμε όμως να σου πούμε πως αν είχαμε το δικαίωμα της επιλογής, πάλι εσένα θα θέλαμε να έχουμε Πατέρα και καλό συγγενή.
Σ’ ευχαριστούμε για όλη την άδολη αγάπη που μας πρόσφερες απλόχερα και την ευκαιρία που μας χάρισες και γέμισες τις μνήμες μας με ΖΕΣΤΑΣΙΑ και ΑΓΑΠΗ, που μας έμαθες τι θα πεί να είσαι άνθρωπος και σας απλός και ταπεινός άνθρωπος να πορευόμαστε σε τούτο εδώ τον κόσμο.
Ξέρουμε ότι σήμερα όλοι οι αγαπημένοι σου θα σε περιμένουν στις πύλες του Παραδείσου με λαχτάρα να σ’ αγκαλιάσουν και να σε φιλήσουν.
Πρώτα απ’ όλους θα συναντήσεις την μεγάλη σου Αγάπη, την πολυαγαπημένη σου σύντροφο, την ΜΕΝΗ ΣΟΥ, αυτόν τον άγγελο που ο Θεός γρήγορα στον στέρησε και μας τον πήρε κοντά του.
Αγκάλιασε την και φίλησε την, φίλα της τα χέρια γλυκά από όλους μας, τα παιδιά της (ΝΤΙΝΑ & ΠΑΝΟ), την Αφροδίτη, τον Αργύρη, τα εγγόνια της (Παναγιώτης, Χαριτίνη, Αναστασία, Ηλία & Δημήτρη) και πέστης ότι η απουσία της είναι μεγάλη από όλους και πως την αγαπάμε και την θυμόμαστε κάθε στιγμή της ζωή μας.
Σήμερα το τραπέζι θα είναι στρωμένο και γεμάτο από τα καλούδια της μάνα σου και της γυναίκας σου της ΜΕΝΗΣ, το κρασί θα είναι περίσιο και τα ποτήρια γεμάτα από το γεματάρι του Μπάρμπα Πάνου του Πανοχείρη.
Ο μπάρμπα-Γιώργης θα στέκεται καρτερικά να σε χαιρετήσει και να μάθει τα νέα όλων των συγγενών και των φίλων και ιδιαίτερα για το καμάρι του την ΝΙΚΗ.Η χαρά του, χαρά μικρού παιδιού και η αγάπη του για όλους περίσια. Τα τραγούδια του θα ακουστούν ως εδώ κάτω.
Τελειώνοντας αγαπημένε μου Πατέρα σε παρακαλώ αγκάλιασε και φίλησε τους λατρεμένους μου γονείς και πέστους ότι όλες τις καλοσύνες της ζωής τους τις απολαμβάνουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους.
Καλό σου ταξίδι, γλυκέ μας Πατέρα, είθε άγγελοι να συντροφεύουν το μεγάλο ταξίδι σου προς την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ. Καλό σου ταξίδι, γλυκέ μας άρχοντα, είθε αγγελικές κουστωδίες να σαλπίσουν χαρμόσηνα στον πηγαιμό σου προς τον ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟ.

Ο γαμπρός σου Αργύρης Κλιτσίδης.

ΑΚΡΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟΥ.

Κι όταν ήταν υπέργηρος ο εκλιπών, δεν υπάρχει θλίψη και οδυρμός, παρά μόνο γλυκές αναμνήσεις. Να ζήσετε να την θυμόσαστε κ. Φανή την μητέρα σας.

 

Μια παρόμοια σύναξη για τα δίχρονα του πατέρας μας είχαμε και εμείς και κάποιοι …ευφάνταστοι, νόμισαν …γάμος γίνετε. 

Φωτορεπορτάζ από την εκδήλωση μνήμης, το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2016,για τα 73 Χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Σε τρία συνεχόμενα βίντεο, δείτε όλη την εκδήλωση μνήμης για τα 73 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Δείτε το φωτογραφικό υλικό και μετά το …παζάρι στο Κοπανάκι, πληρέστερο ρεπορτάζ.

Αετός Δήμου Τριφυλίας: Η καταστροφή του από τους ναζί στις 11 Σεπτεμβρίου 1943. Ρεπορτάζ της ΕΡΤ για τα γεγονότα: