Αρχείο κατηγορίας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

Η Πάτρα αποχαιρετά τον μεγάλο της μουσικό… «Έσβησε» ο Θάνος Μικρούτσικος.

Η Πάτρα αποχαιρετά τον μεγάλο της μουσικό… «Έσβησε» ο Θάνος Μικρούτσικος βυθίζοντας στο πένθος την Ελλάδα – Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο – Ποιος ήταν ο σημαντικός Έλληνας δημιουργός.

 

Θλίψη σε όλη την Ελλάδα και την γενέτειρά του την Πάτρα, προκαλεί η είδηση για τον θάνατο του Θάνου Μικρούτσικου το βράδυ του Σαββάτου.


Ο μεγάλος μουσικός κατέληξε από καρδιοαναπνευστική ανακοπή στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες όπου έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1947 στην Πάτρα. Είναι μεγαλύτερος αδελφός του μουσικού και τηλεπαρουσιαστή Ανδρέα Μικρούτσικου. Ο Θάνος Μικρούτσικος ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του σε μικρή ηλικία στη Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών και στο Ελληνικό Ωδείο (πιάνο, θεωρία, αρμονία). Ακολούθησαν οι σπουδές και η αποφοίτησή του από το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα μελέτησε αρμονία, αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή-συνθέτη Γ.Α. Παπαϊωάννου.

Άρχισε να συνθέτει στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά επίσημα εμφανίστηκε το 1975, με το δίσκο «Πολιτικά τραγούδια». Συνέχισε την πορεία του ως στρατευμένος δημιουργός μελοποιώντας Γιάννη Ρίτσο, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Μάνο Ελευθερίου, Μπέρτολτ Μπρεχτ και άλλους. Οι δίσκοι του «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για Φονιάδες», «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ», είναι χαρακτηριστικοί του ριζοσπαστικού κλίματος των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Ειδικά η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», έργο πρωτοποριακό για την εποχή του, όπου ο συνθέτης πειραματίζεται πάνω στην ατονική μουσική, γνώρισε διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ και συνοδεύτηκε από την ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη.

Στη συνέχεια, με τον δίσκο «Σταυρός Του Νότου», σε ποίηση Νίκου Καββαδία, ανοίχτηκε σε ευρύτερη τραγουδιστική θεματική, υπηρετώντας παράλληλα το θέατρο, καθώς και την ηλεκτρονική και ατονική μουσική. Με την ίδια αγάπη πάντα για τον έμμετρο λόγο συνεχίζει να μελοποιεί Γιάννη Ρίτσο, Άλκη Αλκαίο, Κώστα Τριπολίτη, Φρανσουά Βιγιόν, Κωνσταντίνο Καβάφη και άλλους. Ακόμα, έχει παρουσιάσει την όπερα «Ελένη» και έχει μελοποιήσει παραμύθια.

Συνεργάστηκε με κορυφαίες ερμηνεύτριες όπως η Μαρία Δημητριάδη, η Χάρις Αλεξίου και η Ιταλίδα Μίλβα, αλλά και μεγάλους ερμηνευτές όπως ο Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κούτρας και πολλούς ακόμα.

Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής. Έχει γράψει όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, πειραματική μουσική. Παράλληλα ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του κινείται στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού με εκατοντάδες τραγούδια σε στίχους ελλήνων και ξένων ποιητών.

Έχει ηχογραφήσει δεκάδες LP και CD συνεργαζόμενος με τις δισκογραφικές εταιρίες EMI- Classics, Blue Note, Polydor, Sony (CBS), Minos- Emi, Agora, Lyra, HMV, Legend, Legend Classics κ.α.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες γράφοντας μουσική για δεκάδες θεατρικά έργα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε ολόκληρο τον κόσμο (Ελλάδα, Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Η.Π.Α., Ελβετία, Γερμανία, Ρουμανία, Αυστραλία κ.α.). Επίσης, έχει σκηνοθετήσει τρία έργα στο χώρο του μουσικού θεάτρου.

Έχει λάβει αξιοπρεπή αναγνώριση του έργου του στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει δώσει εκατοντάδες συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει συμμετάσχει ή έχουν παιχτεί έργα του σε πολλά διεθνή φεστιβάλ μουσικής (Λονδίνο, Γλασκόβη, Εδιμβούργο, Παρίσι, Λίλλη, Λυών, Ρενς, Μονπελλιέ, Βρυξέλλες, Λιέγη, Γενεύη, Λοζάννη, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Βερόνα, Φλωρεντία, Βερολίνο, Δρέσδη, Λειψία, Βιέννη, Κωνσταντινούπολη, Βουδαπέστη, Βουκουρέστι, Κωστάντζα, Νόργουιτς, Λουϊζιάνα, Σικάγο, Χονγκ Κόνγκ, Μπουρζ, Μιλάνο, Λισσαβόνα, Άγκυρα, Μοντεβίδεο, Μπουένος Άιρες, Σάο Πάολο, Κάιρο κ.α.)

Στη διάρκεια της καριέρας του κατόρθωσε να ελευθερώσει τη μορφή του ελληνικού τραγουδιού, προσθέτοντας στοιχεία από την νεοτεριστική και κλασσικιστική δυτικοευρωπαϊκή παράδοση, ενώ πειραματίστηκε με την μίξη τονικών και ατονικών στοιχείων και τη μορφική παραλλαγή.

Το 2002 τιμήθηκε για τη μουσική του στο θέατρο με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο).

Ο Θάνος Μικρούτσικος είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Διετέλεσε, επίσης:

Ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 1986-1990
Καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσικού Αναλογίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 1990-1993
Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού 1993-1994
Υπουργός Πολιτισμού 1994-1996
Καλλιτεχνικός διευθυντής της HMV (Ελλάδας) 1996-2004
Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Φεστιβάλ 1998-1999 Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου)
Σύμβουλος διοίκησης για τα πολιτιστικά στην Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» 2002-2004
Καλλιτεχνικός διευθυντής του Οργανισμού «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης – Πάτρα 2006» 2003-2005

Για το έργο του στην πολιτιστική διαχείριση, καθώς και τη μουσική του δραστηριότητα, έγινε επίτιμος δημότης σε πολλές πόλεις της Ελλάδος.

Το 1996 παντρεύτηκε τη Μαρία Παπαγιάννη.

Έχει δηλώσει ότι είναι φίλαθλος του Παναθηναϊκού.

Πολιτική δράση

Ήταν πάντα ένα έντονα πολιτικοποιημένο άτομο, δηλώνοντας μαρξιστής. Για ένα διάστημα είχε ενταχθεί και στο Κομμμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το οποίο τελικά αποχώρησε το 1982.

Την περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου ’89» βρέθηκε κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου, στηλιτεύοντας την επιλογή της ηγεσίας της Αριστεράς να συγκυβερνήσει με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον οποίο ο Μικρούτσικος αποκάλεσε «αρχιερέα της διαπλοκής».Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 – 1996) τοποθετήθηκε εξωκοινοβουλευτικός αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού το 1993, και ένα χρόνο αργότερα, το 1994, με το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 1996 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη.

Εμφανίστηκε στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015, στο οποίο τάχθηκε υπέρ του «Όχι».

Τα τελευταία χρόνια έχει ταχθεί και πάλι με το ΚΚΕ. Έδωσε τρεις μεγάλες συναυλίες για τα 100 χρόνια του κόμματος το 2018 παρουσιάζοντας μετά από δεκαετίες το έργο του «Καντάτα για τη Μακρόνησο – Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι», ενώ προχώρησε και στην επανεκτέλεση του έργου η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή». Ο ίδιος, στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε για τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, είπε για τη σχέση του με το ΚΚΕ: «Είχα κι εγώ κάποιες φορές επιφυλάξεις. Όχι για τη στρατηγική του. Κυρίως γι αυτή την περίφημη ιστορία, το κυνήγι του εφικτού. Όποιος όμως διαβάζει με πάθος ιστορία, θα παρατηρήσει τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, ότι ακόμη και αρχικά αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυνηγώντας το εφικτό, είτε ενσωματώθηκαν απολύτως στο σύστημα, είτε περιθωριοποιήθηκαν (…)Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στο βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα (…) Εγώ είμαι οριστικά μαζί με το ΚΚΕ». Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΚΚΕ.

Δισκογραφία

πηγη

Οι νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ονόματα και φωτογραφίες.

Οι νεκροί της εξέγερσης του Νοέμβρη. Ονόματα και φωτογραφίες.

1.Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
                                                   
2.Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
                                                    
3.Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4.Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
                                                   
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
                                                   
6.Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
                                                   

7.Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

                                            

17.  Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
                                              
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
 22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

                                               

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 Ιωάννης Μικρώνης ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.
Οι νεκροί αγνώστων στοιχείων ανέρχονται σε 16

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται. Πέθανε η τραγουδίστρια και ηθοποιός Σωτηρία Λεονάρδου.

Πέθανε η τραγουδίστρια και ηθοποιός Σωτηρία Λεονάρδου.Πέθανε η σπουδαία Σωτηρία Λεονάρδου

Σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας, η Σωτηρία Λεονάρδου τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάλευε με σπάνια ασθένεια η οποία την είχε καθηλώσει στο κρεβάτι.

Η σημαντικότερη στιγμή της καριέρα της ήταν η συμμετοχή της στην ταινία του Κώστα Φέρη «Ρεμπέτικο» στην οποία και ερμήνευσε το εμβληματικό τραγούδι σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Νίκου Γκάτσου «Καίγομαι-Καίγομαι». Την είδηση του θανάτου της Σωτηρίας Λεονάρδου έκανε γνωστή με ανάρτησή του στα social media ο δημοσιογράφος, Βασίλης Μπουζιώτης.

Η Σωτηρία Λεονάρδου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μουσική, θέατρο, χορό. Στην πορεία της προσέφερε αρκετές αξιόλογες δουλειές στην ελληνική δισκογραφία μεταξύ των οποίων τα άλμπουμ «Δεν έχω χρόνο μάτια μου», «Γυναίκες» και «MIS» ενώ συμμετείχε ερμηνευτικά σε δίσκους του Σταύρου Ξαρχάκου, των Πυξ Λαξ κ.α. αλλά και σε συναυλίες της Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκη.

Παράλληλα συμμετείχε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Είχε βραβευθεί το 1984 με το βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το «Ρεμπέτικο».
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/pethane-i-spoydaia-ermineytria-sotiria-leonardoy

Υστερόγραφο bloger: ‘Ημουν και εγώ εκεί,  σ΄αυτό το γύρισμα.

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη.

Στην «αόρατη στρατιά» της ΕΠΟΝ και η Τασούλα Τζώνη…

«Ανάξιος όποιος ξάφνου ακούει/ το προσκλητήριο των καιρών/ να το φυσάει ή να το κρούει/ σάλπιγγα ή τύμπανο, τ’ ακούει/ και δε λέει «παρών!»». Κωστής Παλαμάς

Του Περικλή Καπετανόπουλου
δημοσιογράφου-ιστορικού

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη, μια εμβληματική μορφή του ανυπότακτου λαού της Αθήνας. Συμμετείχε στο συλλαλητήριο στις 4 Δεκεμβρίου του 1944 και εικονίζεται στην εμβληματική φωτογραφία να κρατάει το πανό με το σύνθημα «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Mπροστά στην απρόκλητη βία των Εγγλέζων και των πρώην συνεργατών των Γερμανών, για να γονατίσουν τον λαό της ανυπότακτης Αθήνας, δεν δίστασε, ούτε μια στιγμή. Σήκωσε το λάβαρο και μπήκε μπροστά. Σε όλη την Κατοχή αγωνιζόταν για την λευτεριά της Πατρίδας, την κοινωνική δικαιοσύνη, για την πρόοδο του τόπου. Ανήκε στο στρατόπεδο της προόδου, και αγωνιζόταν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, σε μια αδιάκοπη και επίπονη πορεία για γίνει καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη η ανθρώπινη κοινωνία. Άλλωστε η λέξη αυτή, η πρόοδος, συμβολίζει ιδέες και θεσμούς που, αποτελούν το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη μιας κοινωνίας. Μαζί με την Τασούλα Τσώνη, δεκάδες χιλιάδες νέοι εκείνη την εποχή, έκαναν την ίδια επιλογή, και οργανώθηκαν στην θρυλική ΕΠΟΝ.
Απέναντι σε αυτό το ρωμαλέο και γιγαντιαίο λαϊκό κίνημα της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στάθηκε ότι πιο μουχλιασμένο και σάπιο γέννησε τούτος ο τόπος. Είναι αυτοί που επέλεξαν να υπηρετήσουν το κατοχικό κρατικό μηχανισμό, συνεργάστηκαν με τους καταχτητές, ή το έριξαν στη «μαύρη αγορά». Ο λαός που μάτωνε και αγωνιζόταν τους ονόμασε μαύρη αντίδραση. «Λούφαξαν» σε όλη την διάρκεια της Κατοχής, μακριά από εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις και τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των κατακτητών. Η λέξη Αντίσταση ήταν διαγραμμένη από το λεξιλόγιο τους. Αντίθετοι σε κάθε πολιτική αλλαγή, πιστοί υπηρέτες του κατεστημένου, οι περισσότεροι είχαν λαϊκή καταγωγή, αλλά δεν είχαν συνείδηση. Αυτοί οι άνθρωποι προέβαλαν τις παλιές και μουχλιασμένες απόψεις τους σε κάθε ευκαιρία, ενώ αρέσκονταν να αυτοαποκαλούνται «ελεύθεροι άνθρωποι», «αδέσμευτοι» καθώς δεν μετείχαν σε κομματικό σχηματισμό και κυρίως στο Κόμμα. Κάποιοι μάλιστα έγραφαν και σε κύκλους φιλολογικούς επιδίδονταν σε απαγγελίες και αναγνώσεις κειμένων. Ακολουθούσαν τις «δέκα» εντολές για το πώς να περνάς εσύ καλά, κι ας καίγεται ο τόπος γύρω σου
Αρνήθηκαν να υπηρετήσουν συλλογικά οράματα, ήταν «πολύ ξεπερασμένα» για αυτούς, αυτά ήταν μόνο για τον «κοσμάκη», όπως υποτιμητικά έλεγαν. Απέφευγαν όπως ο «διάολος το λιβάνι» την συνάντηση με ότι πιο προοδευτικό έχει γεννήσει μέχρι σήμερα η ανθρώπινη σκέψη. Δεν καταδέχτηκαν να ρίξουν ούτε μια ματιά στην περίφημη μπροσούρα του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Ο δάσκαλος και αγωνιστής Γληνός άφησε τη σφραγίδα του στο προοδευτικό, δημοκρατικό και το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Η πορεία του Δημήτρη Γληνού είναι μια συνεχής πορεία «όλο προς τα αριστερά», όπως έλεγε ο ίδιος, ενώ αυτοβιογραφούμενος τόνιζε ότι η ιδεολογική του διαδρομή ήταν «από τον Μιστριώτη στον Λένιν». Οι αντιδραστικοί όμως, ή αν σας σοκάρει η λέξη, οι συντηρητικοί, έβαζαν ετικέτες σε όσους στέκονται συνεπείς σε προοδευτικές ιδέες για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου. Τους ονόμαζαν «φανατικούς», ενώ αυτοί ήταν οι «μετρημένοι» που κρατούσαν πάντα «πισινή» και ήταν ευπροσάρμοστοι σε κάθε αλλαγή, όπως οι χαμαιλέοντες.
Στη γνωστή φωτογραφία, τους διαδηλωτές του ΕΑΜ δεν τους πυροβόλησαν μόνο οι γνωστοί δοσίλογοι της Κατοχής και η Αστυνομία, με εντολή των Εγγλέζων και του Γ.Παπανδρέου. Την σκανδάλη τράβηξαν και οι «κυρ-παντελήδες» όπως θαυμάσια του περιγράφει στο γνωστό τραγούδι του ο αείμνηστος Πάνος Τζαβέλας, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ.
Ήταν όλοι αυτοί οι «καθωσπρέπει» που από τα καφενεία και τις ταβέρνες, ασκούσαν κριτική σε αυτούς που πρότασσαν τα νιάτα τους στη βαρβαρότητα, με τίμημα, πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή.

Στο νεκροταφείο της Καλλιθέας συνόδεψαν την Τασούλα Τζώνη σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι. Στην Κατοχή η νεαρή ΕΠΟΝίτισσα μαζί με χιλιάδες άλλους νέους, ακολούθησε το δρόμο του αγώνα και του πατριωτικού καθήκοντος, με όπλο την «χρυσή της νιότης πανοπλία» που της έδωσε το πολύ ακριβό συναίσθημα, πως όταν χρειάστηκε είπε παρών! Δεν κρύφτηκε ούτε αδιαφόρησε!
Ευλογημένη γενιά σας χρωστάμε ευγνωμοσύνη γιατί εσείς πολλά μας προσφέρατε. Εσείς σηκώσατε το ντουφέκι ενάντια στον κατακτητή, εσείς στα ξερονήσια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ήρθατε αντιμέτωποι με το φθόνο του στρατοδίκη, το ρόπαλο του χωροφύλακα, το λεπίδι του ταγματασφαλίτη, τα ύπουλα χτυπήματα του χαφιέ, την αδιαφορία του βολεμένου.
Εσείς ανοίξατε πλατιές λεωφόρους για να βαδίσουμε εμείς…

Στη φωτογραφία διακρίνετε πρώτη από αριστερά η Τασούλα Τζώνη κρατώντας το πανο του ΕΑM.

Μεγάλη η απώλεια για την δημοσιογραφία και την Μεσσηνία. Έφυγε από τη ζωή ο Θανάσης Τσαμούλης.

Έφυγε από τη ζωή ο Θανάσης Τσαμούλης – Μεγάλη η απώλεια και η οδύνη στη Μεσσηνία.

Δεν υπάρχουν λόγια, για να περιγράψει κανείς το τεράστιο κενό που μας αφήνει η απώλεια ενός Ανθρώπου, ενός Δημοσιογράφου, ενός Εκδότη, ενός Φίλου, όπως ήταν για όλους ο Θανάσης Τσαμούλης. Το άκουσμα της είδησης του θανάτου του αφήνει ένα τεράστιο κενό στον κόσμο της Μεσσηνίας και της Δημοσιογραφίας. 

Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ο καταραμένος καρκίνος τον κατέβαλε και πριν από λίγα λεπτά έφυγε σε ηλικία 62 ετών, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο Νοσοκομείο της Καλαμάτας όπου και νοσηλευόταν εδώ και λίγο χρονικό διάστημα.

Ασυμβίβαστος, Ακέραιος, Άνθρωπος από εκείνους που σπάνια γεννούν τα μεσσηνιακά χώματα, Πολεμιστής του Τόπου του.

Η προσφορά του στον χώρο και στον τόπο μεγάλη, ο Θανάσης που λάτρεψαν φίλοι και εχθροί, που όλοι σεβάστηκαν και τίμησαν για την άποψή του που πάντα ήταν σε μια κατεύθυνση, σε εκείνη του Δικαίου.

Εκδότης της Εφημερίδας Φωνή, διέγραψε μια πολύ μεγάλη πορεία αφιερώνοντας τη ζωή του στη Μεσσηνία.

Καλό ταξίδι. Ένα μεγάλο κενό και μια τεράστια απώλεια για όλους.

Η κηδεία θα γίνει την Παρασκευή στις 12 το μεσημερι στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου στην Αυλώνα Τριφυλίας.

«Έσβησε» η… ΦΩΝΗ του Θανάση Τσαμούλη

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, οι οποίοι φοβούνται τον θάνατο, κάποιοι άλλοι, που φοβούνται να ρισκάρουν να ζήσουν και είναι κι εκείνοι, που όσες φοβίες κι αν είχαν, όσα εμπόδια, όσες… αναποδιές, έβρισκαν πάντα τον δρόμο να… επιβιώσουν! Ο Θανάσης ο Τσαμούλης, ο δικός μας Θανάσης, δεν έχασε ποτέ το δρόμο του…
Μπορεί τώρα στο τέλος, να μην πάλεψε πολύ, όμως για όλους εμάς, κέρδισε την πιο μεγάλη μάχη… Τη μάχη της αθανασίας, αφού μας αφήνει μια τεράστια παρακαταθήκη, μια παρακαταθήκη που κανένας από ‘μας, δε θα… αντάλλασσε με τίποτε και για κανέναν λόγο! Μια παρακαταθήκη ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας, αγάπης και πάθους για το λειτούργημα… Η μελάνη που χρησιμοποίησε όλα αυτά τα χρόνια, δε θα σβήσει ποτέ, καθώς έχει χαράξει ανεξίτηλα στις ψυχές μας, οι οποίες καθημερινά θα συναντιούνται με τη δική του, αθάνατη ψυχή, στα μονοπάτια του μυαλού μας…

Το τελευταίο αντίο, συγγενείς, συνεργάτες και φίλοι, θα το πούμε στην Αυλώνα Τριφυλίας, την Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι, ενώ η «ΦΩΝΗ», θα κυκλοφορήσει ξανά, την ημέρα της κηδείας με ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του, αφού τίποτε για ‘μας δε θα είναι αρκετό για να περιγράψει όσα έχουμε καλά κρυμμένα στην καρδιά μας…

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, ουρανός, ωκεανός, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ 11 Σεπτέμβρη 1943. Του Δημήτρη Α. Δριμή.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
11 Σεπτέμβρη 1943
Δημήτρης Α. Δριμής
Δ.Σ. ΕΔΙΑ 1940-1974, τ. Δήμαρχος Αετού

«Ο φρόνιμος τον πόλεμο αποφεύγει,
μα, στην ανάγκη αυτή κανείς αν έρθει,
δόξα μικρή δεν είναι ένας ωραίος
για την πατρίδα θάνατος, ντροπή`ναι
άσκημα να πεθαίνεις».
Ευριπίδης, Τρωάδες.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Οι θυσίες που κατέβαλε η χώρα μας στη διάρκεια της τριπλής (Γερμανοί, Ιταλοί, Βούλγαροι) ξενικής κατοχής 1941-1944, υπήρξαν πολλές. Οι αξίες του μεταπολεμικού κόσμου οικοδομήθηκαν πάνω από ερειπωμένες πόλεις και ισοπεδωμένα χωριά.
Σ` αυτές τις θυσίες ο μαρτυρικός Αετός έχει πρωταρχική συμμετοχή. Ο Σεπτέμβρης του 1943 είναι ο πιο σημαντικός σταθμός της νεότερης ιστορίας των Κοντοβουνίων. Μιας περιοχής, που, με κέντρο τον Αετό, έχει συνεχή παρουσία στην τοπική και εθνική μας ιστορία. Μιας περιοχής που τροφοδοτεί, με ένταση και διάρκεια, την ατομική και συλλογική μας μνήμη με το διαχρονικό μήνυμα της Αντίστασης, της αναζήτησης της Ελευθερίας.
Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών (8 Σεπτεμβρίου 1943), οι στρατιωτικές και πολιτικές ισορροπίες διαταράσσονται στον ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο της Ευρώπης αλλά και σε κάθε επιμέρους χώρο. Την περιοχή που έλεγχαν οι Ιταλοί διεκδικούν τόσο οι γερμανικές όσο και οι αντάρτικες δυνάμεις. Το κύριο επίδικο είναι ο οπλισμός του Ιταλικού Στρατού. Αν περιέλθει στους αντάρτες, θα αυξήσει τη δύναμη πυρός τους και άρα τη μαχητική τους αποτελεσματικότητα. Οι Γερμανοί εντείνουν την παρουσία τους και εγκαθίστανται σε καίριες θέσεις της περιοχής, που πριν κατείχαν οι Ιταλοί. Στόχος τους είναι να εμποδίσουν την παράδοση των όπλων στους αντάρτες αλλά και να αντιστρέψουν το θετικό κλίμα που είχε διαμορφωθεί στον πληθυσμό από τη συνθηκολόγηση των Ιταλών.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 δύο Γερμανικές διμοιρίες της 116 Επιλαρχίας Αναγνωρίσεως, 18 ανδρών η κάθε μία, κινούνται για επιθετική αναγνώριση με αφετηρία το Δώριο, προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη προς τον Αετό και η δεύτερη προς το Πιτσά (Σιτοχώρι). Και οι δύο διμοιρίες έρχονται σε επαφή με ανταρτικές ομάδες του ΕΛΑΣ, που κατευθύνονται προς τις ιταλικές βάσεις Κυπαρισσίας – Φιλιατρών – Γαργαλιάνων, με σκοπό τον αφοπλισμό των Ιταλών. Στις μάχες που ακολουθούν οι Γερμανοί αποδεκατίζονται. Από τη διμοιρία, που κινήθηκε στην περιοχή του Αετού, το σύνολο των ανδρών εξοντώθηκε ή αιχμαλωτίστηκε. Ένας μόνο σώθηκε και έφτασε τραυματισμένος στο Δώριο. Οι αντάρτες με τους αιχμαλώτους συγκεντρώθηκαν πάνω από το Σελά, στον Άγιο Νικήτα.Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες
Οι μάχες καταγράφηκαν στα γερμανικά αρχεία: «11/9/43 Αετός. Στο χώρο Κλεισσούρας – Αετού (14 χιλιόμετρα Δ. από την Κυπαρισσία) εμπλοκή επαφής τμημάτων με συμμορίες. Λεπτομέρειες ελλείπουν.», «12/9/43 Αετός. Επιχείρηση καταπολεμήσεως συμμοριών στο χώρο Αετού, χωρίς επαφή με τον εχθρό. Ο Αετός πυρπολήθηκε με βολή πυροβολικού. Κατά την εμπλοκή επαφής, που αναφέρθηκε στο χώρο του Αετού, ημέτερες απώλειες: 3 νεκροί, 5 τραυματίες, 8 αγνοούμενοι». (Κλεισσούρα. Αφορά στον οικισμό Κλέσουρα (Αμφιθέα) επ. Τριφυλίας. Συμμοριών. Έτσι αποκαλούσε, ύστερα από σχετική διαταγή, ο Γερμανικός Στρατός κατοχής τους Έλληνες αντάρτες. Ν. Ζερβής, Η Γερμανική Κατοχή στη Μεσσηνία, Καλαμάτα 1998). Ο αντιστασιακός τύπος της εποχής, «Η Νίκη», (29.9.43), αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα.
Την ίδια μέρα στη Βιάννο στην Κρήτη έγινε σκληρή μάχη τμημάτων του Ε.Λ.Α.Σ. και της Ε.Ο.Κ., που προκάλεσε πολλές γερμανικές απώλειες. Σε αντίποινα οι Γερμανοί κατέστρεψαν και ερήμωσαν 12 χωριά της περιοχής εκτελώντας 451 άοπλους αγρότες.
Στις 11 Σεπτεμβρίου1943 οι Γερμανοί προχωρούν σε μαζικά αντίποινα. Με συνεχείς βολές πυροβολικού πυρπολούν και καταστρέφουν τον Αετό. Στη συνέχεια μεταβαίνουν στο χωριό και το καίνε. Στόχος τους είναι η μαζική τιμωρία και ο έλεγχος του αγροτικού πληθυσμού μέσα από τον τρόμο και το θέαμα της καταστροφής. Οι κάτοικοι μετά τις πρώτες βολές του πυροβολικού εγκατέλειψαν το χωριό, αν και πολλοί είχαν καταφύγει στα βουνά από το προηγούμενο βράδυ. Λίγοι γέροντες που έμειναν εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ή κάηκαν. Στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που ακολούθησαν εκτελέστηκαν και κάτοικοι γειτονικών χωριών.
Σε έκθεσή του προς την υπηρεσία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, αμέσως μετά την καταστροφή ο Αετοβουναίος Δήμος Αλεβίζος αναφέρει τα τραγικά γεγονότα, τους νεκρούς, τις καταστροφές του χωριού, τον τρόμο των κατοίκων, τις ανάγκες τους σε τρόφιμα και φάρμακα και ζητά βοήθεια. Οι οργανώσεις της περιφέρειας αλλά και κάτοικοι των γειτονικών χωριών εκφράζουν την αλληλεγγύη τους βοηθώντας, με τα στοιχειώδη, τους Αετοβουναίους.
Αεροφωτογραφία με τον καμένο Αετό, που λήφθηκε αμέσως μετά την απελευθέρωση δείχνει όλη την έκταση της καταστροφής. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σε λεύκωμα που εκδόθηκε από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων και υποβλήθηκε, μαζί με άλλα στοιχεία από όλη την Ελλάδα, ως αίτημα της χώρας μας για πολεμικές αποζημιώσεις. Αποζημιώσεις που ακόμα δεν έχουν δοθεί.

Οι συνέπειες του ολοκαυτώματος και η εποποιία των ζωντανών

Το 1943 ο Αετός ήταν το κεφαλοχώρι της όλης περιοχής. Υπήρχε ως αυτόνομη οικιστική, οικονομική, διοικητική, πολιτιστική και κοινωνική μονάδα στην οποία αθροιζόταν ένα σύνολο χωριών και είχε αναφορά ένα πλήθος ανθρώπων. Διέθετε όλες τις κρατικές υπηρεσίες και όλα τα επαγγέλματα. Είχε 1.500, περίπου, κατοίκους και 360 κατοικίες. Ασκούνταν ειρηνικές δραστηριότητας και βιώνονταν σχέσεις.
Μέσα σε μια μέρα, το Σεπτέμβρη του 1943, ο χώρος και οι άνθρωποι, πέρασαν από μια τοπική οικονομία ειρήνης σε μια οικονομία καταστροφής. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Τα πάντα άλλαξαν. Όρθιο έμεινε μόνο το πνεύμα του Αετού και η αλληλεγγύη των ανθρώπων του που έθρεψαν ελπίδες και οράματα, χειμώνες και καλοκαίρια, στις σκηνές της διαβίωσής τους, στα ρημαγμένα σπιτικά τους.
Διακόσιες ογδόντα (280), περίπου, κατοικίες καταστράφηκαν. Το θέαμα του φλεγόμενου Αετού, ήταν τρομακτικό τόσο για τους κατοίκους του όσο και για τους κατοίκους των γύρω χωριών. Το Σεπτέμβρη, σε μία αγροτική περιοχή όπως ο Αετός, όλη η σοδειά του χρόνου , με εξαίρεση το λάδι, έχει μαζευτεί και αποθηκευθεί. Αυτή η αποθηκευμένη σοδειά είτε καταστράφηκε είτε λεηλατήθηκε.
Οι κάτοικοι δοκιμάστηκαν σκληρά μετά την καταστροφή. Για χρόνια έμειναν σε σκηνές και ερειπωμένα σπίτια. Η μάχη της επιβίωσης ήταν δύσκολη και οι συνθήκες υγιεινής απαράδεκτες. Η ανέχεια πρόσθεσε νέα θύματα. Ο φόβος των Γερμανών ήταν συνεχής. Το μεγαλύτερο βάρος σήκωσαν οι γυναίκες του Αετού: «οι πικρές γυναίκες με το μαύρο ρούχο / παρθένες και μητέρες…» του ποιητή.
Το χωριό ανοικοδομήθηκε και αυτό είναι η εποποιία των ζωντανών: η ανοικοδόμηση του χώρου και της ζωής. Η πρόταση της τότε πολιτείας ήταν η μετακίνηση των κατοίκων στις άκρες του Δωρίου και η δημιουργία εκεί νέου οικισμού με το όνομα «νέος Αετός», πρόταση που αγνοούσε τις ανάγκες των ανθρώπων, την ιστορία, το δέσιμο με τον τόπο. Ελάχιστοι μετακινήθηκαν. Το γεγονός σε συνδυασμό με τη μετανάστευση και τον εμφύλιο που ακολούθησε τραυμάτισε τον κοινωνικό ιστό του χωριού.
Οι μάχες, σε Αετό και Φούσια/Πιτσά, δεν ήταν σχεδιασμένες. Έγιναν τυχαία και χωρίς προγραμματισμό. Πρόκειται για τις δύο πρώτες επιθέσεις ανταρτών εναντίον Γερμανών στη Μεσσηνία, που έγιναν από δυνάμεις του 9ου Συντάγματος του Ε.Λ.Α.Σ. με επικεφαλής το Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλο.
Η κίνηση του κατοχικού Γερμανικού Στρατού προς Αετό, Πιτσά και ύστερα από τρείς μέρες προς Σιδηρόκαστρο είχε σκοπό την καταστροφή της αντίστασης της περιοχής και τη διασφάλιση της ασφάλειας της σιδηροδρομικής και αμαξιτής οδού καθώς στα παράλια της Δ. Πελοποννήσου ανέμεναν συμμαχική απόβαση. Και μπορεί μεν η εμπλοκή των ανταρτών στον Αετό να μην οδήγησε στην προσχώρηση των Ιταλών της Κυπαρισσίας ή τον αφοπλισμό τους από τον ΕΛΑΣ αλλά η επιδίωξη της σύγκρουσης από τον ΕΛΑΣ και η ολοκληρωτική καταστροφή των δύο Γερμανικών μονάδων, ακύρωσαν τα Γερμανικά σχέδια, ενίσχυσαν την πεποίθησή τους για επικείμενη συμμαχική απόβαση αναγκάζοντάς τους να καθηλώσουν δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή .

Τα ονόματα των νεκρών του ολοκαυτώματος:
Από τον Αετό:
1. Αλέξιος Δ. Γκότσης (Προκόπης)
2. Γεώργιος Θ. Γεωργιλάς
3. Γεώργιος Ι. Χαϊμανάς
4. Θεόδωρος Κ. Καζάντζας (Κοκώνης)
5. Κωνσταντίνος Θ. Χαϊμανάς (Γυφτογεώργακας)
6. Κωνσταντίνος Π. Γκότσης (Κόρος)
7. Μήτρος Γρ. Ρέμπελος (Μητρογληγόρης)
Από γειτονικά χωριά:
1. Βασιλική Βόγκα
2. Γιαννούλα Δημητροπούλου
3. Γρηγόριος Γ. Παναγιωτόπουλος
4. Επαμεινώνδας Γκόγκας
5. Κωνσταντίνος Κατσιάρας
6. Μήτρος Πετρόπουλος
7. Μιχάλης Αποστολόπουλος
8. Νικόλαος Μανωλόπουλος
9. Σωτήριος Γκόγκας

Ας διδαχτούμε από τους ίσκιους των νεκρών μας αλλά και από τα πρόσωπα των ζωντανών, τι σημαίνει αιώνες ιστορίας να κυλούν μέσα σου και να σε καλούν να γίνεις συνεχιστής στον αγώνα, για τα μεγάλα έργα του πνεύματος. Ενός πνεύματος που πάντα θα αντιστέκεται σε κάθε σκλαβιά και καταπίεση. Που θα διψά για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ειρήνη και δημιουργία. Που δεν θα πάψει να ονειρεύεται το φώς, με δύναμη ψυχής και σώματος, έστω κι αν αυτό κοστίζει.
Η μνήμη μας με ευλάβεια στο μαρτυρικό Αετό.
Η λησμονιά δεν θα σκεπάσει ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΣΤΙΣ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019 ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ.

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΑΕΤΟΥ

Φέτος η γιορτή του Αετού για το Ολοκαύτωμα θα γίνει για τεχνικούς λόγους το Σάββατο 21/09/2019 στις 11.30 το πρωί στο μνημείο πεσόντων στον Κεφαλάρη.

Πρέπει όλοι να παραβρεθούμε ώστε να τιμήσουμε το γεγονός και να θυμηθούμε  όσα συνέβησαν εκείνο το Σεπτέμβρη του 1943 που η θηριωδία των ναζιστών εκτέλεσε άμαχους και κατέστρεψε καίγοντας σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού αφού πρώτα τα λεηλάτησε.Καλή αντάμωση όλων στον Αετό.

http://pankarpan.blogspot.com/2014/09/blog-post.html

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.