Στο καλό Παπά Γιώργη Λυμπερόπουλε, ήσουν ένας εξαιρετικός άνθρωπος και Ιερέας.

Αύριο Τρίτη στις 12 στο Κοπανάκι στον Άγιο Γεώργιο αποχαιρετούμε έναν εξαιρετικό άνθρωπο και ιερέα. Η απώλειά σου μου δίνει την ευκαιρία να γράψω πόσο ευλογημένος στάθηκα στην ζωή μου που γνώρισα την αγαπημένη μου Γιάννα, την κόρη σου και έγινα και εγώ ένα ακόμα παιδί σου σε αυτήν την υπέροχη οικογένεια του Παπά Γιώργη Λυμπερόπουλου έχοντας δίπλα σου έναν άγγελο την γυναίκα σου την Χριστίνα την παπαδιά αλλά και τα έξι εξαιρετικά παιδιά σου. Περάσαμε υπέροχα μαζί αλλά δυστυχώς φεύγεις νωρίς και θα μας λείψεις πολύ σε όλους και κυρίως στα εγγόνια που σε λάτρευαν. Καλό σου ταξίδι.

Φωτογραφία του Γιώργος Ντόντος.

BAΓΓΕΛΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ. Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ «ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ». (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ).

ΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ – Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Τα πρώτα μας βήματα στο χώρο της Δημοσιογραφίας. Γιαννουλάκης, Βγενόπουλος, Ζαδές, Γιαννόπουλος και άλλα παιδιά που μετά από τόσα χρόνια δεν τα θυμάμαι. Εμείς  17-18χταχρονα και ο Βαγγέλης 3-4 χρόνια μεγαλύτερος. Μας έμαθε πολλά, μου έμαθε να γράφω …τίτλους, κάποια στιγμή είχε γίνει η οικογένειά μου μαζί με την Λίτσα. Ξημεροβραδιαζόμαστε στο τυπογραφείο του Κουλουμπή. Την περισσότερη ύλη στην ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ την ετοιμάζαμε μεσοβδόμαδα, για το Σαββατοκύριακο αφήναμε χώρο μόνο για τους αγώνες.  Ήταν και ένας λινοτύπης στην παρέα -δεν θυμάμαι τ΄’ονομά του- και η πρώτη μεγάλη μου αποστολή. Ερυθρός Αστέρας – Παναθηναϊκός, το  θλιβερό 4-1 – η εφημερίδα μου είχε βάλει τα μισά έξοδα- και στο γυρισμό, θλιμμένος εγώ, γέλαγε ο Βαγγέλης. «Ξέρεις τι θα πει …Ασλανίδης;» με ρώτησε. Δεν ήξερα, το ‘μαθα μετά το 3-0 στην λεωφόρο.

Στο καλό Βαγγέλη μας, θα σε θυμόμαστε πάντα με νοσταλγία για τα νειάτα μας και αγάπη, για την αγάπη που μας είχες δώσει.

Μαζί με τη σύζυγο του Λίτσα είχε αποκτήσει δύο κόρες την Αγγελική και την Χαρά, ενώ ήταν ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα στο χώρο της δημοσιογραφίας, ένας άνθρωπος που ήταν πάντα δίπλα στους νέους και σε όσους έκαναν τα πρώτα τους βήματα στο επάγγελμα.

«Έφυγε» από τη ζωή ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος – Ήταν η «ψυχή» της «ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ» και της τοπικής αθλητικής δημοσιογραφίας

ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ

Έφυγε σε ηλικία 68 ετών από τη ζωή ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και ιδιοκτήτες επί σειρά ετών της πρώτης αθλητικής εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ Βαγγέλης Σωτηρόπουλος

Πάλεψε γενναία το τελευταίο διάστημα, χτυπημένος από βαριά ασθένεια και έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε σήμερα Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Αγγέλων Α Κοιμητήριο Πατρών.

Εργάστηκε επί σειρά ετών, στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», έχοντας παράλληλα την ευθύνη της έκδοσης της αγαπημένης του εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ η οποία κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. Και στη συνέχεια, ενσωματώθηκε στην έκδοση της «Π» της Δευτέρας.

Παράλληλα με το αθλητικό ρεπορτάζ άσκησε καθήκοντα υπευθύνου τυπογραφείου και ατελιέ στην εφημερίδα «Πελοπόννησος». Από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε. Ενώ είχε εργαστεί και στην εφημερίδα «Γνώμη».

Στην ιστορία θα μείνουν οι εκδηλώσεις βράβευσης αθλητών από όλα τα αθλήματα που διοργάνωνε ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος στη διάρκεια του καθιερωμένου ετήσιου χορού της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ.

Το συντακτικό προσωπικό του tempo24.gr, πολλά μέλη του οποίου συνεργάστηκαν επί σειρά ετών με τον εκλιπόντα, εκφράζει στη σύζυγό του Λίτσα και τα παιδιά του, Αγγελική και Χαρά, θερμά συλλυπητήρια.

Ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος σε εκδήλωση της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ πλαισιωμένος από τους δημοσιογράφους (από αριστερά) Νίκο Σύφαντο, Τάκη Αντωνόπουλο και Δημήτρη Σαρρή.

http://www.tempo24.gr/eidisi/53603/efyge-apo-ti-zoi-o-vaggelis-sotiropoylos-itan-i-psyhi-tis-patra-spor-kai-tis-topikis?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork

Σήμερα Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, θ΄αποχαιρετήσουμε με βαθιά θλίψη, τον συμπατριώτη μας Κώστα Μπεκιάρη στο Καμάρι Κοπανακίου.

Χθες πέθανε ο Κώστας ο Μπεκιάρης σε ηλικία 82 ετών. Μια ξεχωριστή φυσιογνωμία της περιοχής. Επί χρόνια πρόεδρος της κοινότητας Καμαρίου. Τίμιος, ηθικός, οικογενειάρχης. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Σάββατο 12:00 στο ΚαμάριΚαμάρι Μεσσηνίας. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Οι κάτοικοι της Καλλίτσαινας αποχαιρέτησαν με οδύνη ψυχής τον Παπα-Νίκο Καρακωνσταντή.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥΣ.

Στις 27 Οκτωβρίου τρέχοντος έτους, από γηρατιά, με του Θεού την τάξη, σε ηλικία 91 ετών έφυγε… για τον άλλο κόσμο ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος Καρακωνσταντής.
Πέθανε στην Καλαμάτα, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια (στην κόρη του τη Γιαννούλα) και έπασχε από άνοια (Αλτσχάιμερ).
Η κηδεία του έγινε στις 29/10/2016 στο χωριό μας (στην Καλλίτσαινα). Σ’αυτήν παρέστη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος, ιερείς της Μητροπόλεως, συγγενείς, συγχωριανοί μας, κάτοικοι των περιχώρων, καθώς και πολλοί γνωστοί και φίλοι.
Ο Σεβασμιότατος, στον επικήδειο λόγο του, μίλησε για τη ζωή και το έργο του εκλιπόντος και μετά την νεκρώσιμη ακολουθία μετέβη και στο κοιμητήριο, για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της τελετής της ταφής.
Επίσης σύντομο επικήδειο εκφώνησε και ο εκπρόσωπος του Συλλόγου μας, Δημήτρης Γεωργόπουλος, ο οποίος είπε: “Θεωρώ ότι είναι άκομψο να μην μείνουμε στην ιερότητα και την ωραιότητα των λόγων του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη μας, γι’αυτό θα περιοριστώ και θα πω μόνο δυό λόγια.
Θα εκφράσω τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη όλων μας για την αγάπη και για όσα μας πρόσφερε ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος. Για όσα πρόσφερε στον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και σε όλους μαζί, καθώς και για όσα πρόσφερε στην ευρύτερη κοινωνία, τόσο κατά τη διάρκεια διακονίας του λειτουργήματός του, όσο και προ της χειροτονίας του ως ιερέας. Και αυτά είναι πολλά, γνωστά και ανεκτίμητα.
Σεβαστέ και αείμνηστε Παπα-Νίκο, εύχομαι το χώμα του χωριού μας που σε λίγο θα σε σκεπάσει και το οποίο όλα σου τα χρόνια το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου, να είναι πανάλαφρο. Στα εξαίρετα και αγαπημένα μας παιδιά σου, στις οικογένειές τους και στους συγγενείς σου εκφράζω τα βαθιά μας συλλυπητήρια. Επίσης σε αυτούς μεταφέρω τα συλλυπητήρια των μελών του Συλλόγου μας, αλλά και φίλων και συμπατριωτών, οι οποίοι, για διάφορους λόγους, δεν μπόρεσαν να έλθουν σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσουν.
Προσδοκώντας, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεώς μας, ανάσταση νεκρών, εύχομαι καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση. Αιωνία σου η μνήμη.”
Όπως είναι γνωστό η ζωή του καθενός είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και στη συνείδηση των άλλων κατέχει θέση ανάλογη της συμπεριφοράς του και των έργων του, και όταν φεύγει από τη ζωή δεν λείπει μόνο από την οικογένειά του, αλλά από όλους μας.
Λέγεται -και είναι σωστό- ότι τόσο αξίζει κανείς όσο αξίζει αυτό που αγαπάει και όσο αξίζουν οι προσφορές του στο κοινωνικό σύνολο.
Η βιογραφία του αείμνηστου Παπα-Νίκου είναι σε όλους μας γνωστή. Θα την συνοψίσουμε με όσα λιγότερα λόγια μπορούμε.
Γεννήθηκε το 1925 στο χωριό μας. Σ’αυτό μεγάλωσε κι έζησε όλα του τα χρόνια. Απουσίασε μόνο ένα πολύ μικρό διάστημα. Παντρεύτηκε την εξαίρετη και αείμνηστη -εδώ και οχτώ χρόνια- σύζυγό του Σταυρούλα Γαλάνη από το Σιτοχώρι (πρώην Πιτσά), με την οποία εδημιούργησαν μια πολύ ωραία και πολυμελή οικογένεια. Απέχτησαν έξι (6) παιδιά. Τρία κορίτσια και τρία αγόρια και έντεκα εγγόνια, τα οποία τα μεγάλωσαν με στερήσεις και θυσίες, αλλά και με πολύ αγάπη.
Ο αγώνας για την ζωή του και την οικογένεια του ήταν σκληρός, συνεχής και αδιάκοπος. Οι ανάγκες τον ανέδειξαν πολυτεχνίτη. Δεν υπήρχε τέχνη που να μην την άσκησε. Ήταν χτίστης, σοφατζής, ξυλουργός, σκεπάς, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, σιδεράς, ηλεκτροσυγκολλητής, μηχανικός αυτοκινήτων, κουρέας, τσαγκάρης, και τι δεν ήταν. Ήταν χαρισματικός. Με όλα καταπιανόταν και σε όλα τα κατάφερνε. Εννοείται ότι στα αγροτικά και στα κτηνοτροφικά όλοι οι κάτοικοι του χωριού θεωρούνται εξειδικευμένοι επιστήμονες. Ήταν προκομμένος … δημιουργικός. Είχε τρακτέρ και λιτρουβιό, τις βλάβες των οποίων μόνος του επισκεύαζε. Ήταν ακούραστος. Τον θυμόμαστε να δουλεύει στο λιτρουβιό νύχτα-μέρα. Μόνο ηλεκτρονικά δεν ήξερε, γιατί ήταν προ της ψηφιακής εποχής. Για μικρό διάστημα γεύτηκε και το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, πηγαίνοντας μετανάστης στη Γερμανία, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε στην οικογένειά του. Επίσης, κάποιο διάστημα είχε και το τηλεφωνείο του χωριού και ήταν ο αγγελιοφόρος μας. Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη τηλεφωνικοί θάλαμοι, οι τηλεφωνικές συνομιλίες γινόντουσαν παρουσία όλων και ο όρος “προσωπικά δεδομένα” ήταν άγνωστος.
Ήταν εργάτης του καλού. Σε όλους μας, με αγάπη και προθυμία, πρόσφερε τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του, οποτεδήποτε τις είχαμε ανάγκη, είτε ημέρα ήταν είτε νύχτα.
Το τελευταίο του δημιούργημα ήταν το καινούργιο του αμπέλι, το οποίο καλλιεργούσε και φρόντιζε με μεγάλη αγάπη, αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί για πολλά χρόνια, γιατί τον πήραν τα γηρατιά.
Σε ηλικία κάπως μεγάλη, 53 ετών, έγινε και εργάτης του Χριστού. Χειροτονήθηκε ιερέας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ανταποκρίθηκε με επιτυχία στα ιερατικά του καθήκοντα. Εξ άλλου, της αγάπης τα κηρύγματα τα έκανε ο Χριστός, τα έγραψαν οι Ευαγγελιστές και οι ιερείς τα διαβάζουν τις γιορτές και τις Κυριακές στους ναούς και δεν απαιτείται οπωσδήποτε πανεπιστημιακή παιδεία. Λειτούργησε όχι μόνο στο χωριό μας, αλλά και στην Αυλώνα και στα Πλατάνια, καθώς και στα περίχωρα της περιοχής.
Ήταν παρών σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού μας και των περιχώρων μας. Ήταν φιλότιμος, φιλόξενος, καλόκαρδος και άριστος οικογενειάρχης. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Στα γλέντια η καρδιά του πετούσε. Και χόρευε και τραγουδούσε. Συχνά στο χορό πετούσε “τη σκούφια του” κι έριχνε μπαλωθιές -όπως ήτανε το έθιμο του τόπου μας- και άναβε το κέφι.
Η ζωή όμως δε του πρόσφερε μόνο χαρές κι ομορφιές αλλά, και πίκρες μεγάλες.
Θρήνησε το θάνατο της κόρης του Γεωργίας, σε ηλικία 33 ετών και αργότερα το θάνατο της εγγονής του Αθηνάς, εγγονής από την ίδια κόρη του. Επίσης αργότερα εθρήνησε και τον θάνατο της παπαδιάς του, οπότε θα λέγαμε πως από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα. Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής του πάντοτε τα αντιμετώπιζε με υπομονή και αξιοπρέπεια.
Συμπερασματικά ο Παπα-Νίκος υπήρξε το σημαντικότερο μέλος του χωριού μας. Η ζωή του ολόκληρη ήταν αγώνας δημιουργίας και προσφοράς. Μας άφησε πολλές παρακαταθήκες.
Σημαντικότατη, επίσης για το χωριό μας, ήταν η ιδιότητά του ως ιερέας, γιατί πέραν των άλλων κάλυπτε και τις πνευματικές μας ανάγκες. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός “Ουκ επ’άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος =Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει μόνο με ψωμί. Ο άνθρωπος εκτός από τις βιοτικές του ανάγκες έχει και πνευματικές.”
…Και δυστυχώς από τότε που ο Παπα-Νίκος σταμάτησε να χτυπά την καμπάνα του Αγ.Νικολάου, η Καλλίτσαινα… έχασε την ομορφιά της και την έννοια του χωριού. Ερήμωσε. Από τότε ιερέα βλέπουμε μόνο κανά δυό φορές το χρόνο και σε καμμιά κηδεία.
Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μας αν δεν επισημαίναμε το σπουδαιότερο. Τον σεβασμό, την αγάπη και την συμπαράσταση που του έδειξαν τα παιδιά του μέχρι την τελευταία του στιγμή, γενόμενα έτσι παράδειγμα προς μίμηση στην κοινωνία της εποχής μας.
Αγαπημένε μας και αείμνηστε Παπα-Νίκο, μας άφησες πολύ ωραίες και ευχάριστες αναμνήσεις. Θα μας λείπεις. Θα σε θυμόμαστε όμως πάντοτε με πολύ αγάπη. Να είναι αναπαυμένη η ψυχή σου και να μας στέλνεις από’κει που βρίσκεσαι τις ευχές σου και την αγάπη σου. Αιωνία σου η μνήμη.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Φίλε Νιόνιο και κουμπάρε, μαζί με τις δικές μου, σε συνοδεύουν οι ευχές για ανάπαυση εν ειρήνη, όλων των Κοπανακαίων.

Φίλε Νιόνιο και κουμπάρε,

Αποτέλεσμα εικόνας για ανθοδεσμη κηδειαςΤο ξαφνικό φευγιό σου πόνεσε πολύ τις καρδιές μας. Σ΄ αγαπήσαμε πολύ γιατί ήσουν αυθεντικός και μέσα απο την επίπλαστη σκληράδα σου, έκρυβες τόση ευαισθησία και τρυφερότητα.

Στην δηλωτή γινόντουσαν φοβερές μάχες. Εκεί μούβγαζες‟ τα σώψυχά σου. Γι΄ αυτό σε λάτρευα. Τώρα έτσι ξαφνικά που μούφυγες δεν πρόλαβα ούτε ένα αντίο να σου πω, και θα σε ψάχνω για πολύ καιρό.

Αυτό το αντίο ούτε και σήμερα θα μπορέσω να στο πω στον σταθμό για το μεγάλο σου ταξίδι.

Θερμά συλλυπητήρια στην γυναίκα σου και στα παιδιά σου.

Μαζί με τις δικές μου, σε συνοδεύουν οι ευχές για ανάπαυση εν ειρήνη, και του Δ.Σ του Συλλόγου Κοπανακαίων.

Ο φίλος σου και κουμπάρος σου

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΥΝΤΟΠΙΤΗ ΜΑΣ ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΕ. ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ.

 Αντιγράφω από το blog του Pipis Komianos .

ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΕΝΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΓΑΠΗΤΟ ΚΑΙ ΑΚΑΜΜΑΤΟ ΣΥΝΤΟΠΙΤΗ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΔΙΟΝΥΣΙΟ Ν. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟΣ!

Αποχαιρετούμε σήμερα με τεράστιο βάρος στην καρδιά, ένα φίλο, καλοκάγαθο και ειλικρινά αγαπητό συμπολίτη μας. Τον γνωστό σε όλους μας, ΔΙΟΝΥΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ. Η ψυχούλα του φτερούγισε μετά από βραχεία νοσηλεία στο νοσοκομείο της Καλαμάτας να βρει τον δημιουργό της, μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, χθες ημέρα Πέμπτη 3-11-16 και περί ώραν 14.30 σε ηλικία 74 ετών.

Ήταν πολύ δυνατός χαρακτήρας, πρόσχαρος, δραστήριος ακάματος και ευχάριστος άνθρωπος, άνθρωπος της παρέας. Παρά τις δυσκολίες στην ζωή που είχε αντιμετωπίσει. Το κενό που αφήνει πίσω του στις καρδιές της αγαπημένης του γυναίκας  ΑΙΜΗΛΙΑΣ Ι. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ από το Σιτοχώρι Ορεινής Τριφυλίας, των 4 παιδιών του, λοιπών συγγενών του και όλων όσων τον γνωρίζαμε είναι πραγματικά δυσαναπλήρωτο.

Ο Θεός να τον αναπαύσει. Αλλά η απουσία του θα μας θυμίζει εικόνες από τη ζωή του, την φιλία, τον σεβασμό, την παρουσία του, την ευγένειά του και το σεβασμό για τους συμπολίτες του.

Το Κοπανάκι ήταν ο κόσμος και ο ορίζοντας του !!!!!.

Από  σήμερα 5 Νοεμβρίου 2016 ο συμπατριώτης, συνδημότης μας και φίλος μας, ΝΙΟΝΙΟΣ δεν θα συμπεριλαμβάνεται στα δημοτολόγια και τα ληξιαρχεία . Το φιλόξενο χώμα του Κοπανακίου θα τον σκεπάσει με ζέση. Όμως ως παρουσία θα ζει πάντα ανάμεσά μας .

Ποτέ δεν θα πάψει να «κυκλοφορεί» ως φίλος στις παρέες όπου όλο και κάτι καλό θα έχουν να θυμηθούν από γεγονότα ή λόγια που πρωταγωνιστή είχαν τον ίδιο, στην κοινωνική του ζωή.

Και ξαφνικά ο αιφνίδιος θάνατός σου και το κενό που αφήνεις είναι δυσαναπλήρωτο, για την σύζυγό σου, τα παιδιά σου, τους συγγενείς και φίλους σου.

Είναι βέβαιο ότι είχες πολλά να προσφέρεις στην οικογένειά σου ακόμα, αλλά και στην κοινωνία.

Όμως τι να πεις του χάροντα και τι ρέστα να του ζητήσεις . Αυτός έχει να κάνει με θνητούς. « Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά;» αναρωτιέται ο ποιητής. Κι εσύ με την αρχοντική σου παρουσία, και την ευγενική ψυχή σου κατάφερες να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά μας και να μείνεις ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΨΥΧΟΥΛΑ.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα, ημέρα Παρασκευή και ώρα 14.οο, στον Ιερό Ναό ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ. Ευχόμαστε στους οικείους του δύναμη και κουράγιο και τους συλλυπούμαστε από καρδιάς.
Ο Θεός να τον αναπαύσει !!!!
Αντίο Αγαπημένε μας ΔΙΟΝΥΣΗ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει. θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη!
Ο φίλος και συμπατριώτης σου ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ.