ΕΔΩ Θ΄ΑΝΑΠΑΥΘΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΜΟΥ …ΑΝΘΙΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ.

Στην αγκαλιά της κυρά Λούλας της μητέρας μου που  έφυγε πριν 9 χρόνια και πλάι στον μπάρμπα Θανάση που έφυγε τον περασμένο Σεπτέμβρη.  Στον επίγειο παράδεισο που τους έφτιαξαν οι κόρες του γιατί για τον επουράνιο δεν έχουμε …σύνδεση να ξέρουμε αν υπάρχει.

ΣΕ ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΣ.

Σήμερα το πρωί   (Xθες Σάββατο 30 Μαϊου) σε τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που συνέβη στην Αθήνα, στην οδό Δεκελείας, έχασε τη ζωή του, ο Γιάννης Χριστοφιλόπουλος, γιος του Αντώνη και εγγονός του μπαρμπα-Γιάννη του Τσάκου.
Ο Γιάννης ήταν 37 χρονών, με λαμπρές σπουδές και σπουδαία επαγγελματική σταδιοδρομία. Είχε παντρευτεί μια εξαιρετική κοπέλλα τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Ο Λιθερός εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.
Σημείωμα kopanakinews: Να προσθέσουμε τα συλλυπητήρια όλων των συμπατριωτών μας.

19 ΜΑΪΟΥ,ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ. ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΣΤΟ ΔΩΡΙΟ.

Konstantinos PavlikianisΠρόλαβα την προγιαγιά μου που μας έλεγε ιστορίες από τον Πόντο. Δεν καταλάβαινα σχεδόν τίποτα, καθότι μιλούσε μόνο ποντιακά, αλλά ευτυχώς τα »μετέφραζε» η γιαγιά μου. Περάσανε πολύ δύσκολες στιγμές μέχρι που τα παρατήσανε όλα και φύγανε άρον-άρον για την Ελλάδα και τελικά εγκαταστάθηκαν στη Νιγρίτα Σερρών. Μετά από μερικά χρόνια, η γιαγιά γνώρισε τον παππού. Ο παππούς πολέμησε στην Αλβανία και μετά τον έπιασε η γερμανική και η βουλγαρική κατοχή. Τελικά γλύτωσε από τους Τούρκους, τους Ιταλούς, τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους, αλλά δεν γλίτωσε από τους Έλληνες. Τον εκτέλεσαν στον εμφύλιο πόλεμο, αυτόν και όλα τα αδέλφια, ξαδέλφια, όλους τους άρρενες. Το δικό του όνομα πήρα. Η χήρα -πλέον- γιαγιά μου έκρυβε επί τρεις ημέρες τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της κάτω από μία καμπάνα της εκκλησίας φοβούμενη ότι θα της σκοτώνανε τα παιδιά. Ο μικρότερος από τα παιδιά ήταν 4 ετών και ήταν ο πατέρας μου…

Ανεβασμένα στο facebook από τον

Σημείωμα kopanakinews: Το φετινό φεστιβάλ χορού του χορευτικού συλλόγου Δωρίου, θα είναι αφιερωμένο στις χαμένες πατρίδες μας. Θα είμαστε εκεί.

Η Μακρόνησος του Θανάση Βέγγου. Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη, όχι τα μικρόβια.

Ήθελα να χαλαρώσω χθες βράδυ και διάλεξα να δω μια ταινία από τον παλιό αθάνατο Ελληνικό κινηματογράφο,τον «Παπατρέχα»με τον Θανάση Βέγγο. Σήμερα το πρωί είδα την παρακάτω ανάρτηση στο προφίλ του φίλου μου του Δημήτρη Μαγριπλή. Σας την αφιερώνω.

Από τις αναμνήσεις του σκηνογράφου – εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΙΚΟ ΖΩΗΣ

Τέσσερα χρόνια χωρίς τον αγαπημένο Θανάση Βέγγο

Τάσος Κατράπας, Νίκος Κούνδουρος, Θανάσης Βέγγος.  Μακρόνησος 1949

«Έφεραν τον Θανάση Βέγγο στη Μακρόνησο τον Μάρτη του 1949. Ήταν νευρικός, αεικίνητος, αγχώδης με όλα. Ήταν όμως και καρτερικός και βοηθούσε. Το λιγότερο που φοβήθηκε ήταν η Μακρόνησος. Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη, όχι τα μικρόβια.

Στα μακαρόνια μέσα έκοβε ένα κρεμμύδι κι έτρωγε ό,τι περίσσευε από την καραβάνα του άλλου χωρίς να σιχαίνεται. Αλλά δεν μπορούσε να ανεχτεί τη σκόνη. Και την αταξία. Έτυχε να κοιμόμαστε στο ίδιο τσαντίρι. Το καλοκαίρι έκανε αφόρητη ζέστη, οι σκηνές πύρωναν κι έτσι ανεβάζαμε τα πλαϊνά παραπέτα να μπει λίγος αέρας. Μαζί με τον αέρα όμως έμπαινε και σκόνη. Ο Θανάσης δεν μπορούσε να την υποφέρει. Μόλις γλαρώναμε, πήγαινε και τα ‘κλεινε. Τον τιμωρούσαμε μόλις κοιμόταν. Του βάζαμε στη μούρη τις κάλτσες που δεν τις πλέναμε ποτέ.

Με φώναζε λιγδοτάμπαρο γιατί μέσα στις άλλες αντιδράσεις μας ήταν και κάτι περίεργες, π.χ. η βρώμα. Ο στρατός θέλει να είσαι άψογος. Πολλοί από εμάς όμως δεν πλενόμαστε, ως πράξη αντίστασης. Βγάζαμε από τον μπερέ τη λίγδα με το σουγιά.

Ο Θανάσης ήταν επίσης ο τρεχαντήρης. Έτρεχε τότε και τρέχει ακόμα. Τρέχει και δεν φτάνει. Μια φορά είχα πάρει γράμμα από τον πατέρα μου που ήταν κατάκοιτος. Είχα ήδη τα εχέγγυα του τρελού, κάτι που μπορεί να το πιστοποιήσει κι ο Βέγγος, γιατί όταν βγήκα στην αναφορά αυτός ήταν μπροστά μου στη γραμμή.

Είπα μήπως μπορέσω και πάρω καμιά άδεια.
Ο καταυλισμός ήταν σε μια κατηφόρα που κατέληγε στη θάλασσα, από την οποία οι πιο κοντινές σκηνές απείχαν πενήντα μέτρα. Η δικιά μας απείχε γύρω στα εκατόν πενήντα.
Του λέω: «Θανάση εγώ θα τρέξω ουρλιάζοντας, τάχα να πέσω στη θάλασσα. Εσύ τρέξε να με σώσεις γιατί αλλιώς βράχια είναι θα πέσω και θα τσακιστώ».

Πράγματι έτρεξε και μ’ έσωσε. Πήγα πάλι στο αναρρωτήριο που λειτουργούσε ως δικλίδα ασφαλείας, αλλά άδεια δεν πήρα.
Όταν έφυγαν οι πολιτικοί από τη Μακρόνησο, μας χάρισαν τα κρεβατάκια τους, διότι αυτοί ως μη στρατιώτες είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, το δικαίωμα να ετοιμάζουν το φαγητό τους και να κάνουν κατασκευές.

Ένα βράδυ λοιπόν καθόμαστε σ’ αυτά τα κρεβατάκια, είχαμε οικονομήσει και δυο παγούρια κρασί και τα είχαμε πιει. Είχε σημάνει το σιωπητήριο αλλά εμάς μας είχε πιάσει το κρασί κι αρχίσαμε το τραγούδι. Μαζί μας είχαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου που έκανε καριέρα τενόρου αργότερα. Με τον Θανάση, που ήταν θεατρόφιλος και γνώστης της θεατρικής κουλτούρας από τον πατέρα του, τραγουδούσαν κάτι από τον «Βαφτιστικό». Κι επάνω εκεί που τραγουδούσαν ντουέτο άνοιξε η μπάντα της σκηνής και φάνηκε ένα ζευγάρι αρβύλες σε πολύ καλή κατάσταση. Ήταν ξεκάθαρο πως έμπαινε μέσα αξιωματικός.

Ο Θανάσης σταμάτησε αυτόματα το τραγούδι και λες κι είμαστε σε γύρισμα ταινίας, έκανε με τα μάτια του ένα κατακόρυφο πλάνο από τις μπότες ως το κεφάλι, συνοδεύοντάς το με τον ανάλογο ήχο.

Είχε μπει μέσα ο Τριανταφύλλου, ο επονομαζόμενος και Σάμπας, διότι είχε ζητήσει από τον συνστρατιώτη Νίκο Παπαδόπουλο να του μάθει σάμπα. Ήταν κι αυτός στρατιώτης, αλλά είχε γίνει εξ απονομής ανθυπολοχαγός. Εννοείται πως δρούσε υπέρ της εξουσίας και όπως ήταν φυσικό μας έβγαλε στην αναφορά.

Εγώ είπα πως ευχάριστα παρακολουθούσα το τραγούδι γιατί ήταν πολύ ωραίο. Και με απάλλαξαν.

Ο Βέγγος δικαιολογήθηκε πως ήθελε να γίνει ηθοποιός και πως είχε καλή φωνή και παρασύρθηκε. Τον απάλλαξαν επίσης.

Ο Χατζηνικολάου ένα παιδί που είχε σπουδάσει με υποτροφία του Δήμου Αλεξανδρούπολης στο Ωδείο, λίγο πιο φοβισμένος είπε πως τραγουδούσε γιατί είχε πεθάνει ο πατέρας του πριν σαράντα μέρες και είχε μέσα του ένα πλάκωμα.

Του λέει ο διοικητής, ο Θεολογίτης: «Πέθανε ο πατέρας σου και τραγούδαγες; Είκοσι μέρες φυλακή».

Ο Θεολογίτης μετέπειτα έγινε φίλος μας. Όταν έκανε τις «Ταινίες γέλιου» ο Θανάσης, στην αρχή της χούντας, τον είχαν αποστρατεύσει λόγω δημοκρατικών φρονημάτων. Πήγε τότε και τον βρήκε και ζήτησε να γίνει διευθυντής παραγωγής αφού όπως είπε ήξερε να διοικεί.

Ο Θανάσης, εγώ κι ο Κούνδουρος μπορώ να πω ότι αόριστα δεθήκαμε με κάτι. Ο Κούνδουρος έλεγε πως ήθελε να κάνει ταινίες κι εγώ είχα αρχίσει να δουλεύω στο θέατρο ενώ ήξερα πως ο κινηματογράφος ήταν η συνέχειά του. Όσο για τον Θανάση, με τα καμώματά του, με το πώς μιλούσε, με το πώς έτρωγε, με το πώς έτρεχε, με πώς έλεγε ότι πεινούσε, και με το πώς αντιδρούσε στα αφηγήσεις του Νίκου Παπαδόπουλου που μας ξενυχτούσε τρία βράδια λέγοντάς μας ιστορίες, φαινόταν πως θα γίνει ηθοποιός.

***

[…] Παρέα έκανα με τον κολέγα μου τον Πατραμάνη με τον οποίο κοιμόματε αρχικά στην ίδια σκηνή. Είμαστε πολύ επιφυλακτικοί, γιατί δεν ήξερες ποτέ ποιος ήταν ο ρουφιάνος. Μαζί κοιμόμαστε και όταν έφεραν τις μεγάλες αμερικάνικες σκηνές. Και μαζί μας είχαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου, έναν τενόρο της Λυρικής και τον Θανάση Βέγγο. Εννοείται πως αδελφός ήταν ο Κούνδουρος.

Ο Βέγγος ήταν όπως είναι και τώρα.

Μανιώδης με την καθαριότητα, δεν είχαμε νερό να πιούμε κι αυτός κοίταζε πώς να ξεσκονίσει και να γυρίσει τις τσέπες του ανάποδα μην έχουν μέσα χνούδι. Εννοείται τσέπες αμεταχείριστες, παρθένες, γιατί δεν είχαμε δα να βάλουμε κάτι μέσα. Όταν ήρθε ο Θανάσης, ο Γιάννης Γκούμας μου είπε πως είχε έρθει ένα γειτονάκι του που είχε μεγάλη πλάκα. Πρόσθεσε ακόμα ότι ο Θανάσης ήθελε να γίνει ηθοποιός και πως έπρεπε να του βρίσκουμε ψωμί γιατί δεν χόρταινε με τίποτα. Κι έτσι ό,τι περίσσευε από του καθενός την κουραμάνα το δίναμε στον Βέγγο. Ο οποίος ήταν όπως και τώρα αεικίνητος, πρωταθλητής ανώμαλου δρόμου στη Μακρόνησο, έκανε το νησί πάνω κάτω τρέχοντας. Δεν κάπνιζε κιόλας όπως οι περισσότεροι από μας.

Τα πακέτα τα μικρά τότε είχαν έντεκα τσιγάρα και τα μεγάλα είκοσι δύο. Η Φρειδερίκη έκοψε ένα τσιγάρο από τα μικρά και δύο από τα μεγάλα για να τα δίνουν στο στρατό. Τα παίρναμε τζάμπα. Και μέχρι να φτιάξουν καινούρια πακέτα έβαζαν στα υπάρχοντα τυλιγμένο μέσα ένα χαρτονάκι για να μην κουνιούνται τα τσιγάρα. Παίρναμε κι εμείς καθημερινά, τα δέκα τσιγάρα που έδιναν σ’ όλους τους στρατιώτες. Ο Βέγγος μας τα μοίραζε και του δίναμε ψωμί.»

Από τις αναμνήσεις του σκηνογράφου – εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΙΚΟ ΖΩΗΣ

– ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2009.

Οικοδόμος

LEFTERIANEWS.WORDPRESS.COM

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΪΚΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΛΑΠΙ.

Η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων 

Γράφτηκε από τον 

Η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων (φωτογραφίες)

Η επέτειος της μάχης των 7 Λαπαίων που πολέμησαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ στη θέση «Κουρόρα», γιορτάστηκε την Παρασκευή 17 Απριλίου,  σε πανηγυρικό κλίμα, τιμώντας έτσι τους ηρωικούς αγωνιστές που θυσιάστηκαν πολεμώντας για την πατρίδα τους.

Η ιστορία θέλει τους 7 γενναίους Λαπαίους (Μήτζας, Τζανέτος, Στέργιος, Μπούρας, Πανοστάθης ή Πανούσης, Δήκος, Ματζώρης) να θυσιάζονται πολεμώντας μόνοι τους απέναντι στη στρατιά του Ιμπραήμ, προκειμένου να δώσουν χρόνο στους υπόλοιπους συγχωριανούς τους να εγκαταλείψουν το χωριό και να σωθούν, πράγμα το οποίο κατάφεραν.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν χθες με τη θεία λειτουργία στον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Ανω Λάπι, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, στη θέση «Κουρόρα», όπου έχει στηθεί μνημείο. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε ο συγγραφέας, ιστορικός και συνταξιούχος εκπαιδευτικός Ευστάθιος Κακούτης, ενώ ποιήματα απήγγειλαν μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου. Ακολούθησε προσκλητήριο πεσόντων και κατάθεση στεφάνων από τον δήμαρχο Τριφυλίας Παναγιώτη Κατσίβελα, τον πρόεδρο της Τ.Κ. Κοπανακίου Γρηγόρη Παπαδόπουλο, τον υποδιοικητή του Α.Τ. Κοπανακίου Παναγιώτη Παχή, τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Κοπανακίου Περικλή Αλεξανδρή, μέλη του Συλλόγου Γυναικών Κοπανακίου, την πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Κοπανακίου Αννα Κορκολή, την πρόεδρο του Συλλόγου Πολυτέκνων Κοπανακίου Τούλα Πετροπούλου και τον πρόεδρο του Συλλόγου Ριζοχωριτών (Λαπαίων) Λεωνίδα Μιχόπουλο.Click to enlarge image 5.jpg

Κ.Μπ.Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/ekdiloseis/item/61739-maxa-7-lapaiwn

«ΗΛΙΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ» …ΡΑΓΙΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ.

ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕΣ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ ΘΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΑΝΤΑ…!!

Katerina Gkioulou

Λιάκο μου θα μας λύψεις πολύ…καλό ταξίδι αγορίνα μου δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ θα είσαι παντα στις καρδιές μας!!
δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο σου και το πόσο ήσυχο παιδί ησουν!!! έφυγες πολύ νωρις από δίπλα μας και τόσο γρήγορα….να είσαι καλά εκεί ψηλα,τώρα πλέον η θέση σου είναι δίπλα στους αγγέλους!!! 1/9/1998-25/1/2015 ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ…ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ,ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ!!!
 ·

Καλό Ταξίδι μαγκάκο !!! Συλληπητήρια στους δικούς του ανθρώπους..
Η ΘΥΡΑ 13 γίνεται όλο και πιο δυνατή εκεί ψηλά!
LowRate King

SILIPITIRIA STIN OIKOGENEIA PROSEXE MAS MAGA MOU APO EKEI PANO OLOUS..!! KALO TAKSIDI MAGA MOU

Τι να πεις….
Καλό ταξίδι ρε μάγκα κ καλή αντάμωση!!!
Άντε βρες και τα άλλα αδέρφια μας εκεί πάνω
και όταν σας πιάνει για τη γη η νοσταλγία,
να επιστρέφετε πάντα στη Θύρα 13…

καλο ταξιδι μαγκα καλο παραδεισο και οι μαγκες δεν πεθαινουν ΠΟΤE….rip

Συληπητηρια και κουραγιο στην οικογενεια του, μπορει να το ηξερα μονο φατσικα το παιδι αλλα και μονο που χαθηκε τοσο αδικα ενα νεο παλικαρι ενω ειχε ολη του την ζωη μπροστα με θλιβει παρα πολυ..

Υ.Γ: Προσοχη με τα μηχανακια, παντα κρανος.. peace

Οι μάγκες δεν πεθαίνουνε ποτέ RIP

καλο ταξιδι ηλια σε αγαπαμε παρα πολυ θα σε θυμομασται για παντα <3 :'(

Συληπητηρια στην οικογενεια ζωη σε εσας!
Αν και δεν τον ηξερα,οι μαγκες δεν πεθαινουν ποτε.

Καλο παραδεισο..!!!

krima to paidi efige toso grigora.
.silipitiria!!!

Καλό ταξίδι:'(