Φωτορεπορτάζ από την εκδήλωση μνήμης, το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2016,για τα 73 Χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Σε τρία συνεχόμενα βίντεο, δείτε όλη την εκδήλωση μνήμης για τα 73 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Αετού.

Δείτε το φωτογραφικό υλικό και μετά το …παζάρι στο Κοπανάκι, πληρέστερο ρεπορτάζ.

Αετός Δήμου Τριφυλίας: Η καταστροφή του από τους ναζί στις 11 Σεπτεμβρίου 1943. Ρεπορτάζ της ΕΡΤ για τα γεγονότα:

ΜΕΓΑΛΟΣ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑ ΥΜΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΓΡΟΤΙΣΣΑ – ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΜΑΝΑ.

Στις 2 Σεπτεμβρίου (ημέρα Πέμπτη) οι Καλλιτσάνοι μαζί με συγγενείς και φίλους και πλήθος κόσμου από τα περίχωρα και όχι μόνο θρηνήσαμε το θάνατο της εξαίρετης και πολυαγαπημένης συγχωριανής μας, Ευσταθίας Καραμπεσίνη, της Κώστα-Φώνταινας, όπως τη λέγαμε. Θρηνήσαμε το χαμό μιας θαυμάσιας και υπέροχης γυναίκας, μιας ηρωίδας αγρότισσας και πολύτεκνης μάνας, η οποία θεωρείται ότι με τους αγώνες, τις θυσίες, την οικογενειακή της δημιουργία και γενικά με τον τρόπο ζωής της έγινε πρότυπο Ελληνίδας Μάνας. Η μακαρίτισσα έφυγε από τη ζωή την 31η Αυγούστου από την επάρατη νόσο της εποχής. Η νεκρώσιμη ακολουθία της εψάλη στον Ι.Ν. Αγ. Νικολάου του χωριού μας και η ταφή της έγινε κοντά στους γονείς της, στο κοιμητήριο του χωριού (στον Αη-Γιώρη). Επικήδειο λόγο εκφώνησαν ο αγαπημένος μας παπά-Δημήτρης Λιακόπουλος και ο πολύ καλός μας φίλος και στενός φίλος της οικογένειας, κ. Θανάσης Κυριαζής, οι οποίοι εξήραν τη ζωή και την προσωπικότητα της θανούσης. Της αποτίθηκε ο οφειλόμενος φόρος τιμής και κατευοδόθηκε στο αιώνιό της ταξίδι όχι μόνο με μεγάλη θλίψη και πόνο ψυχής αλλά με λυγμούς και αναφιλητά, με ανέκφραστο και αβάσταχτο πόνο, με ασταμάτητα κλάματα και με δάκρυα πολλά και με δάκρυα ποτάμι και με δάκρυα να πιει και ο κάτω κόσμος. Δείγμα της μεγάλης αγάπης που της είχαν όλοι. Ο σύζυγός της και τα παιδιά της τη λάτρευαν και στην αρρώστια της τής συμπαραστάθηκαν μέχρι την τελευταία πνοή της. Την έκλαψαν απαρηγόρητα και την έθαψαν με κάθε τιμή. Και τώρα την έχουν στην καρδιά τους Άγια Εικόνα. Η αείμνηστη γεννήθηκε το 1935 στο μικρό και όμορφο χωριό μας, την αγαπημένη μας Καλλίτσαινα, από την οποία ποτέ δεν έφυγε παρά μόνο μικροδιαστήματα για λόγους υγείας. Ο Θεός τη συνέδεσε με τον ενάρετο, τον άξιο, τον υπομονετικό, τον πολύ σεμνό και φιλήσυχο σύζυγό της, κ. Κωνσταντίνο Καραμπεσίνη, με τον οποίο ευτύχησαν και δημιούργησαν μια πολύ ωραία οικογένεια. Απόκτησαν εφτά εξαίρετα παιδιά (πέντε αγόρια και δύο κορίτσια) και δεκατρία εγγόνια, τα οποία και μεγάλωσαν με πολλούς κόπους και θυσίες, αλλά και με πολλή αγάπη και με τις Ελληνοχριστιανικές αρχές και αξίες. Στην οικογένειά τους φαίνεται ότι υλοποιείται απόλυτα η γνωστή εκκλησιαστική ρήση που λέει: «Όπου η πολυτεκνία, μετ’αυτών είη και η ευλογία Κυρίου». Η αείμνηστη, στο σκληρό, το δύσκολο και πολυμέτωπο αγώνα της ζωής, σαν Ελληνίδα αγρότισσα και πολύτεκνη μάνα, αναδείχτηκε παράδειγμα προς μίμηση. Οι δουλειές γνωστές και αμέτρητες, Τα παιδιά, ντύσιμο, πλύσιμο, μαγείρεμα, ζύμωμα, χωράφια, αμπέλια («θέρος-τρύγος πόλεμος»), ελιές («το μάτι δειλό μα το χέρι τολμηρό»), κήποι, ζωντανά, γέροι γονείς, πεθερικά, κοινωνικές υποχρεώσεις και τόσα άλλα. Συνεχής αγώνας, μάχες καθημερινές. Στις κοινωνικές υποχρεώσεις απόλυτη συνέπεια. Στις χαρές, στις λύπες και στις κοινωνικές εκδηλώσεις πάντοτε παρούσα, με μεγάλο σεβασμό στα ήθη, στα έθιμα και στις παραδόσεις του τόπου μας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα αλλά καθημερινά παρέδιδε μαθήματα μητρότητας, φιλοξενίας, καλοσύνης, ανθρωπιάς και αγάπης. Στα του χωριού η ζωή την είχε κάνει επιστήμονα. Το σπίτι της ήταν πάντοτε ανοιχτό. Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Τα σπίτια δα τι τά ’χουμε; Τά ’χουμε να είναι ανοιχτά για να περνάει ο κόσμος, για να περνάνε οι φίλοι μας να τους φιλοξενούμε». Και αυτό η μακαρίτισσα το είχε κάνει πράξη. Δεν υπάρχει άνθρωπος που πήγε στο χωριό και δεν τον φιλοξένησε. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενη, πολύ πονετική και στη φιλοτιμία της κανείς μας δεν μπορεί να τη φτάσει. Και την ψυχή της έβγαζε και μας την έδινε! Τα παιδιά του χωριού τα υπεραγαπούσε και τα θεωρούσε και δικά της παιδιά. Μάλιστα κάποια τα είχε και θηλάσει και μέσα τους ρέει το δικό της γάλα, το δικό της αίμα και πώς κι αυτά να μην την αγαπούν. Όλους μας αγαπούσε και για όλους νοιαζόταν. Οι προσφορές της σε όλους μας είναι ανεκτίμητες. Ανεκτίμητη είναι και η προσφορά της στην πατρίδα. Εγέννησε, ανέθρεψε και της πρόσφερε εφτά άτομα, όλα οικογενειάρχες και χρήσιμα στην κοινωνία. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Χαιρόταν να ακούει τα δημοτικά μας τραγούδια και όταν και στα 80 της έμπαινε στο χορό, πετούσε σαν δεκαοχτάχρονη. Ήταν ακούραστη. Νύχτα-μέρα στο πόδι. Δεν το έβαζε ποτέ κάτω. Είχε μέσα της μια δημιουργική δύναμη και μια αξιοπρέπεια, μια περηφάνια και μια λεβεντιά που την έκαναν να ξεχωρίζει. Ήταν μια υπέροχη Ελληνίδα μάνα. Ήταν σε όλα της άξια. Όσα και να πούμε γι’ αυτήν είναι φτωχά και λίγα. Της αξίζουν τα καλύτερα. Της πρέπει κάθε τιμή και έπαινος. Όπως είπε ο κ. Κυριαζής «ήταν η ψυχή του χωριού και μια ζεστή αγκαλιά για όλους». Με το θάνατό της ορφανέψαμε. Η ζωή στο χωριό δε θα είναι ωραία όπως πριν. Θα ζούμε όμως με την ομορφιά των ωραίων αναμνήσεων και με τις παρακαταθήκες που μας άφησε. Πιστεύουμε ότι η αείμνηστη Ευσταθία Καραμπεσίνη έγινε πρότυπο Ελληνίδας μάνας, για την οποία είναι περήφανοι όχι μόνο οι δικοί της άνθρωποι αλλά και όλοι μας και εκτιμούμε ότι οι κοινωνιολόγοι και οι ειδικοί επιστήμονες αξίζει να μελετήσουν την προσωπικότητά της, καθώς και άλλες τέτοιες γυναικείες μορφές και να τις προβάλλουν σαν πρότυπα στην ελληνική κοινωνία, που σήμερα ιδιαίτερα τα έχει μεγάλη ανάγκη. Αγαπημένη μας Σταθούλα, σε ευχαριστούμε και σε ευγνωμονούμε για όλα. Ευχόμαστε ο Πανάγαθος Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου «εν σκηναίς Αγίων» και να ρίξει βάλσαμο παρηγοριάς στα μέλη της οικογένειάς σου, αλλά και σε όλους εμάς που πενθούμε το θάνατό σου. Ευχόμαστε από εκεί που είσαι να βρίσκεις τρόπο να παρηγορείς τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Να μας περιμένεις να ανταμώσουμε με την ίδια αγάπη που μας είχες. Να είναι ελαφρύ το χώμα του χωριού μας που σε σκέπασε και το οποίο μια ολόκληρη ζωή το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Θα σε θυμόμαστε πάντα με πολλή αγάπη. Θα ζεις αιώνια στις καρδιές μας σαν πρότυπο μιας υπέροχης Ελληνίδας μάνας. Καλό σου ταξίδι – αιωνία σου η μνήμη. Τα μέλη του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου της Καλλίτσαινας

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2016: Eκδήλωση μνήμης για τον πεσόντα στην Κύπρο Παναγιώτη Γιαννόπουλο στο Κρυονέρι Τριφυλίας.

42  χρόνια πέρασαν από τον ηρωικό θάνατο, στην μαρτυρική μας Κύπρο, του συμπατριώτη μας ήρωα Παναγιώτη Γιαννόπουλου και από την χθεσινή εκδήλωση μνήμης και τιμής θα σταθώ στη  μεγαλειώδη και  πρωτόγνωρη, για το μικρό μας χωριό, προσέλευση του κόσμου και στην κυρά Τασούλα. Τα 103 έφτασε η μητέρα του ήρωά μας και αξίζει τον κόπο να ακούσετε την ομιλία -αφιερωμένη και σ΄αυτήν- του συμπολεμιστή του Παναγιώτη, Προέδρου του Συνδέσμου Πολεμιστών Τραυματιών Κύπρου 1974, Θανάση Δασκαλόπουλου.

Επιμνημόσυνη δέηση Χοροστατούντος του  Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη  Τριφυλίας & Ολυμπίας κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

Ομιλία από τον κ. Δασκόπουλο Αθανάσιο, Πρόεδρο του Συνδέσμου Πολεμιστών Τραυματιών Κύπρου 1974

Κατάθεση στεφάνων

Εθνικός Ύμνος, από την φιλαρμονική Κυπαρισσίας.

 

Ο Dimitris Giannopoylos πρόσθεσε 29 νέες φωτογραφίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗ ΣΑΪΔΩΝΑ ΓΙΑ ΤΑ 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ.Ε..

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 24 Ιουλίου στη Σαϊδώνα η εκδήλωση της Τ.Ε. Μεσσηνίας του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του Δ.Σ.Ε..
Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμούς από τον Σταύρο Ξυδέα, πρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου Σαϊδώνας, και τον Πέτρο Ταβουλαρέα, πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας του χωριού. Στη συνέχεια, σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που φτιάχτηκε προς τιμήν του Δ.Σ.Ε. και του Κώστα Ξυδέα, Ταγματάρχη του Δ.Σ.Ε. και Διοικητή του Αρχηγείου Ταϋγέτου, από τους μαχητές του Δ.Σ.Ε. και συγγενείς του, Αγγελικούλα Ξυδέα και Μιχάλη Ξυδέα.
Ιδιαίτερη στιγμή της εκδήλωσης ήταν όταν η Αγγελικούλα Ξυδέα τραγούδησε το αντάρτικο του Δ.Σ.Ε. «Μια βραδιά στη Νάουσα με αστροφεγγιά ήρθαν οι αντάρτες κι έβαλαν φωτιά».

Η εκδήλωση έκλεισε με ανάγνωση των νεκρών Σαϊδωνιτών την περίοδο 1940-1949 (7 την περίοδο 1940-1944 και 40 την περίοδο 1946-1949)

Η κεντρική ομιλία έγινε από τον Κώστα Μπάτσικα, μέλος της Γραμματείας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε:
«
Η επαναστατική στρατηγική του ΚΚΕ, οι εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια, για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, τα συμπεράσματα που εξάγει από την ιστορία του ενώνουν την εργατική τάξη, δυναμώνουν τη συμμαχία της με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τη νεολαία και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων για να αναμετρηθούν νικηφόρα με την αστική τάξη και την εξουσία της.Κάποιοι βέβαια μπορεί να ήθελαν ένα ΚΚΕ να σαλιαρίζει με την παλιά και νέα σοσιαλδημοκρατία. Ένα ΚΚΕ να έχει ρόλο για την διαιώνιση του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, να επιδιώκει τον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού. Αυτό όμως φίλοι και σύντροφοι δεν υπηρετεί την εργατική, λαϊκή ενότητα και συμμαχία. Αυτό είναι ταξική συμφιλίωση που ισοδυναμεί με προδοσία των συμφερόντων της εργατικής τάξης. Δηλώνουμε κατηγορηματικά στο όνομα της ιστορίας μας, των νεκρών μας, των ποταμών αίματος ότι το ΚΚΕ θα συνεχίζει να κρατά ψηλά τη σημαία της πάλης, δήλωση μετανοίας στην αστική τάξη δεν πρόκειται ποτέ να υπογράψει.Με περίσσιο θράσος κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι νεκροί της ένοπλης πάλης, οι αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους στις φυλακές, τις εξορίες, στους τόπους εκτελέσεων ανήκουν σε όλους και δεν μπορεί να τους οικειοποιείται το ΚΚΕ. Βεβαίως ήταν αίμα από το αίμα και σάρκα από τη σάρκα του λαού μας που πολέμησαν και θυσιάστηκαν, έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για ιδανικά και αξίες που μπορούσε να εμπνεύσει μαζικά το λαό μόνο το ΚΚΕ.Γιατί μόνο το ΚΚΕ ανεξάρτητα από λάθη και παραλείψεις σε όλη την ιστορική του διαδρομή, είχε σταθερό και αδιαπραγμάτευτο στόχο την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την απελευθέρωση της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.Το ΚΚΕ μπορεί να γεννά ήρωες σαν τον Ηλία Νοέα και τον Κώστα Ξυδέα. Το ΚΚΕ μπορεί να γεννάει Μπελογιάννηδες. Το ΚΚΕ έχει το δικαίωμα αλλά κυρίως την υποχρέωση να τιμάει τους ήρωες τους γιατί το ΚΚΕ συνεχίζει αταλάντευτα να κρατά ψηλά τη σημαία που γράφονται τα πιο ψηλά ιδανικά που ενέπνευσαν χιλιάδες αγωνιστών σε όλη την εκατοντάχρονη πορεία του.Το ΚΚΕ δεν οικειοποιείται τους νεκρούς αγωνιστές και συντρόφους. Κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό, πιο ουσιαστικά που δεν μπορούν να κάνουν άλλα κόμματα, οι δειλοί και οι φευγάτοι, οι λιποτάκτες του κομμουνιστικού κινήματος.Συνεχίζει κάτω από δύσκολες συνθήκες να παλεύει για την δικαίωση, για να νικήσει το δίκιο της εργατικής τάξης και του λαού μας.Από την προσπάθεια αυτή φυσικό ήταν να μην απουσιάσει και η φαιδρότητα ορισμένων που επιδιώκουν να επιτεθούν σήμερα στο Κόμμα μας λέγοντας ότι τι σχέση έχουν τα στελέχη μας σήμερα με τους μπαρουτοκαπνισμένους της περιόδου που τιμάμε.Το ερώτημα βέβαια είναι τι σχέση με το μπαρούτι και τον καπνό έχουν αυτοί που το επικαλούνται επιτίθενται στο Κόμμα και τα στελέχη του για να κρύψουν τα σαλιαρίσματα με την παλιά και νέα σοσιαλδημοκρατία. Όσο για το Κόμμα μας, τα μέλη και στα στελέχη του, παλιά και νεότερα, μπορεί να μην γνωρίσουν το μπαρούτι και τον καπνό του εμφυλίου γιατί δεν είχαν καν γεννηθεί τότε αλλά όμως άντεξαν και δεν δείλιασαν στην φωτιά της αντεπανάστασης που παρέσυρε και έκαιγε ότι έβρισκε μπροστά της. Τότε που οι αντεπαναστατικές ανατροπές στην Σοβιετική Ένωση και σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες έκαναν πολλούς να δειλιάσουν, να πανικοβληθούν και να βρουν καταφύγιο στην αγκαλιά της αστικής τάξης. Το Κόμμα και τα στελέχη του άντεξαν, τράβηξαν μπροστά συλλογικά και με πολύ κόπο, βγάλαμε συμπεράσματα για τις αιτίες της επαναστατικής θύελλας αλλά και από την ιστορία μας.Ξέρουμε βέβαια ότι οι αντοχές αυτές οφείλονται στην μεγάλη παρακαταθήκη της εποποιίας του ΔΣΕ για να μείνει το Κόμμα μας όρθιο και αταλάντευτο.Υπερασπίσαμε και υπερασπίζουμε τον σοσιαλισμό που οικοδομήθηκε, υπερασπίζουμε μέχρι τέλους την ηρωική δράση του Κόμματος, υπερασπίζουμε τη κοσμοθεωρία μας, το μαρξισμό-λενινισμό. Δεν παρασυρθήκαμε από τα θέλγητρα της αστικής εξουσίας. Γι αυτό ακόμα και με κόστος απορρίψαμε την συμμετοχή σε κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού και που θα ισοδυναμούσε με ιδεολογικό και πολιτικό αφοπλισμό της εργατικής τάξης σε ταξική προδοσία.Χιλιάδες μέλη και στελέχη του Κόμματος και της ΚΝΕ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πάλης, πληρώνουν το τίμημα με απολύσεις, με μακροχρόνια ανεργία χωρίς να κιοτεύουν από τις δυσκολίες.Κοπιάζουν νυχθημερόν για να ξεπεραστεί η άσχημη κατάσταση στο εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα, για να μπει σε πορεία ανασύνταξης και αναγέννησης. Συγκρούονται με την ηττοπάθεια και το συμβιβασμό, την καταλυτική επίδραση της αντεπανάστασης και της αρνητικής κατάστασης που υπάρχει στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.Εμπνεόμαστε, φίλοι και σύντροφοι, διδασκόμαστε για να γίνουμε ακόμα πιο ικανοί, ακόμα πιο δυνατοί στη πάλη για την κατάκτηση της εργατικής, λαϊκής εξουσίας, το σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Έτσι τιμάμε τους νεκρούς μας.»

17 1ΟΥΛΙΟΥ 2016. ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΑ ΛΟΥΛΑ. ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ!!! ΟΚΤΩ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ KOPANAKINEWS.

Πόσες φορές την ημέρα …αχ ρε μάνα, που είσαι. Μεγάλο το κενό, τεράστιο και σιγά μην λιγοστεύει ο πόνος, Απλά μαθαίνεις να ζεις μαζί του. Δέκα χρόνια χωρίς την κυρά Λούλα, 10 μήνες χωρίς τον μπάρμπα Θανάση …εντελώς ορφανά τα 4 παιδιά τους. Δείτε την πρώτη μου αναφορά στον χαμό της και ένα βιντεάκι από σκηνές της τότε ζωής μας και το βιντεάκι – αφιέρωμα της Ελένης. Να αναφέρω τα όγδοα γενέθλια του ηλεκτρονικού kopanakinews, την ίδια μέρα, 17  Ιουλίου -Tι σύμπτωση!!!- και διαβάστε τον ρόλο που είχε παίξει στην έκδοση του έντυπου kopanakinews και την διακοπή της έκδοσης του 1 μήνα μετά.