Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, στις 10.30 το πρωί: Τελετή μνήμης για τους εκτελεσθέντες πατριώτες στην Καλαμάτα στις 8 Φεβρουαρίου 1944.

1.Παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα του αλησμόνητου δημοσιογράφου Νίκου Καράμπελα, που αναφέρεται στο συνοπτικό χρονικό της εκτέλεσής τους.
«Από τους χιτλερικούς Γερμανούς στο 9ο Σύνταγμα Καλαμάτας στις 8.2. 1944. Το κακούργημα αυτό αποκαλύφθηκε τυχαία μετά την απελευθέρωση τέλη Μαΐου 1945, όταν στην ακρογιαλιά — κοντά στα Δημοτικά Σφαγεία — μερικά σκυλιά του παρακειμένου συνοικισμού οσφράνθηκαν σάρκες κι αφού έσκαψαν με τα πόδια τους, ξεσκέπασαν ανθρώπινα μέλη. Κατάπληξη, οργή και μίσος προκάλεσε το ομαδικό αυτό έγκλημα των χιτλερικών, όταν συνεργείο ξέθαψε και συγκέντρωσε τα πτώματα των πατριωτών, γιατί οι πράκτορες και συνεργάτες των κατακτητών είχαν έντεχνα διαδώσει ότι οι εκτελεσθέντες είχαν δήθεν μεταφερθεί στη Γερμανία, για να εργασθούν σε εργοστάσια. Ο ακριβής αριθμός των πατριωτών που εκτελέσθηκαν στις 8.2.44 ακόμη και σήμερα είναι άγνωστος. Όλοι τους σχεδόν είχαν συλληφθεί σε μπλόκο στην αγορά της Καλαμάτας …».

http://www.kalamatajournal.gr/kalamata/%CE%BA%CE%AC%CE%B

2. Γράφτηκε από την 

Την Κυριακή στις 10.30 το πρωί, πραγματοποιείται η τελετή μνήμης για την εκτέλεση των εκατοντάδων Καλαματιανών πατριωτών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, στις 8 Φεβρουαρίου 1944. Την εκδήλωση διοργανώνουν ο Δήμος Καλαμάτας, οι Οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης και οι συγγενείς των θυμάτων, υπό την αιγίδα της Βουλής.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, στις 10.30 θα τελεστεί μνημόσυνο για την ανάπαυση των ψυχών των εκτελεσθέντων, στο νεκροταφείο Καλαμάτας. Στη συνέχεια, στο κενοτάφιο για τους εκτελεσθέντες μέσα στο νεκροταφείο, προβλέπονται: Επιμνημόσυνη δέηση, σύντομη αναφορά στο ιστορικό της εκτέλεσης, προσκλητήριο πεσόντων, κατάθεση στεφάνων και ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των εκτελεσθέντων.

Η εκτέλεση έγινε στο παλιό στρατόπεδο του 9ου Συντάγματος Πεζικού και οι εκατοντάδες νεκροί (άγνωστο πόσοι ακριβώς) ενταφιάσθηκαν σε ομαδικούς τάφους στην περιοχή των παλιών Δημοτικών Σφαγείων, στη Δυτική Παραλία της Καλαμάτας.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία της αντιστασιακής Πότας Κακκαβά που σε κάθε εκδήλωση αναφέρεται στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, όπως τα έζησε, «το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 1944 οι Γερμανοί έκαναν γενικές συλλήψεις στην ανατολική πόλη, από την Υπαπαντή και πέρα. Συνέλαβαν 1.800. Το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου οι γείτονες άκουσαν τα πολυβόλα και τα καμιόνια πηγαινοέρχονταν. Στην πύλη μας είπαν ότι τους στείλανε στη Γερμανία εργάτες. Ομως, φαινόταν το αίμα από τη Λακωνικής, που σταματούσε στη Φαρών. Σκυλιά τους ξέθαψαν αργότερα στην Παραλία κοντά στα παλιά σφαγεία. Με την απελευθέρωση ακούσαμε ότι ήταν 520. Δε μας άφησαν να τους πάρουμε. Εκτελέστηκαν αμέτρητοι. Κανείς δεν ξέρει πόσοι ήταν ακριβώς, γιατί όποιος είχε σκοτωμένο από τους Γερμανούς θεωρείτο προδότης». Του Αντώνη Πετρόγιαννη, στο Θάρρος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

• Ώρα 10.30: Μνημόσυνο για την ανάπαυση των ψυχών των εκτελεσθέντων στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Κοιμητήριο Καλαμάτας
• Αμέσως μετά, στο κενοτάφιο (Κοιμητήριο Καλαμάτας):
– Επιμνημόσυνη δέηση
– Σύντομη αναφορά στο ιστορικό της εκτέλεσης
– Προσκλητήριο πεσόντων
– Κατάθεση στεφάνων
– Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των εκτελεσθέντων
– Ανάκρουση Εθνικού Ύμνου.

https://www.eleftheriaonline.gr/local/koinonia/item/116368-teleti-mnimis-gia-ektelesthentes-patriotes-stin-kalamata

3. Αρκεί μια σεμνή θρησκευτική τελετή για τους εκτελεσθέντες του 1944;

Ο Δήμος Καλαμάτας, οι Οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης και οι συγγενείς των θυμάτων διοργανώνουν τελετή μνήμης, στις 12 Φεβρουαρίου, στο Κοιμητήριο Καλαμάτας, για τους συμπατριώτες μας που εκτελέσθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 8 Φεβρουαρίου 1944, στο παλιό στρατόπεδο του 9ου Συντάγματος Πεζικού και ενταφιάσθηκαν στην περιοχή των τότε Δημοτικών Σφαγείων, στη Δυτική Παραλία. Η τελετή τελεί υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων.
Στην τελευταία πρόταση «κρύβεται», μάλλον, και η δικαιολογία της Δημοτικής Αρχής, ένα ιστορικό γεγονός να το μεταβάλλει σε μια απλή, σεμνή τελετή. Κι όμως η ημερομηνία είναι ξεχωριστή για την πόλη της Καλαμάτας κι ασφαλώς θα έπρεπε να συνοδεύεται κι από άλλες εκδηλώσεις. Προς τιμήν των πεσόντων πατριωτών, αλλά και προς γνώση των νεότερων γενιών, οι οποίες δε γνωρίζουν την ιστορία της πόλης τους. Κι όχι, φυσικά, επειδή ευθύνονται οι ίδιες. Κάποιοι άλλοι θέλουν να επιβάλουν τη λήθη στην ιστορία μας.
Σε κάθε περίπτωση, η παράταξη της μείζονος μειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας «Ανοιχτός Δήμος – Ενεργοί Πολίτες» διοργανώνει εκδήλωση τιμής και μνήμης με τίτλο «Ο Ματωμένος Φλεβάρης του 1944: Ναζιστικές Θηριωδίες στην Καλαμάτα».
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας την προσεχή Δευτέρα και ώρα 7.30 μ.μ. Η παρουσίαση του θέματος θα γίνει από το δημοσιογράφο – συγγραφέα Ηλία Μπιτσάνη και τον Κώστα Αλεξίου, που είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών στην Ελλάδα.
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, μεταξύ των άλλων, στόχος είναι να αναδειχθεί το γεγονός ότι η αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει ενεργό ρόλο στην ανάδειξη, διατήρηση και εμβάθυνση της τοπικής ιστορίας. Παράλληλα, οφείλει να συμβάλλει στη συγκρότηση ενός ενιαίου συναινετικού αφηγήματος που αφορά στη συλλογική μνήμη και τη διαχείρισή της.
Τέλος, όπως έγινε γνωστό, έπειτα από χρόνια προσπαθειών του επικεφαλής της «Αλλαγής», Θόδωρου Μπρεδήμα, στις 17 Μαρτίου 2017 θα διεξαχθεί ο διαγωνισμός για την ανέγερση μνημείου των εκτελεσθέντων, το οποίο θα τοποθετηθεί στο χώρο του πρώην 9ου Συντάγματος Πεζικού.

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ …ΚΑΜΕΝΗ ΚΑΡΑΜΕΛΑ. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΕΙΧΑΝ ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΑΠΟ ΚΑΜΕΝΗ ΚΑΡΑΜΕΛΑ

Ένας αληθινά σοβαρός δημιουργός, ωραίος στιχουργός, αυτοσαρκαζόμενος και διεισδυτικός.

Κείμενο: ελc teamΑποτέλεσμα εικόνας για λουκιανοσ κηλαηδονησ

Δεν ήταν μόνο αυτά που τραγούδησε στη δεκαετία του ’80, όταν έκλεινε το μάτι και έλεγε «Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα». Ο Λουκιανός είδε τον ξένοιαστο εαυτό μιας εποχής να αποκτάει αμάξι, σπίτι χρέη, γυναίκα κι ερωμένη και κάθισε εκεί δίπλα να το τραγουδήσει, λίγο κοροϊδεύοντας, λίγο μελαγχολικά.

Η γενιά του, σαν παιδί που βαρυστομάχιασε από τα πολλά γλυκά, μια ευφορίαβασανιστική. Ο Λουκιανός ήταν ένας αληθινά σοβαρός δημιουργός, ωραίος στιχουργός, αυτοσαρκαζόμενος και διεισδυτικός. Ποτέ δεν είπε πολλά, τα είπαν όλα τα τραγούδια του. Κυρίως για την Αθήνα που λάτρευε και άλλαζε μαζί με τους κατοίκους, μπροστά στα μάτια του.

Περπατάς μες τους δρόμους της Αθήνας κι εσύ
μιας Αθήνας που πια μας μισεί
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ.

Όλοι σε ξέρουν Λουκιανέ και πολύ σε αγάπησαν.

tags / ephemera / ελcBlog / Μουσική / Λουκιανός Κηλαηδόνης

H ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ:

http://www.elculture.gr/blog/article/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3

Το 1994 είχε υποβληθεί σε επέμβαση by pass. Το 2002 είχε νέο καρδιακό επεισόδιο, ενώ τον Οκτώβρη του 2016 εισήχθη στο νοσοκομείο για να ακολουθήσει μια θεραπεία για την καρδιά του.

Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα Real, είχε αναφέρει: «Κατ’ αρχήν, το ’94 μου έκανε ένα μπαϊμπάς ο υπέροχος Γιακούμπ. Από τότε μέχρι τον περασμένο Γενάρη (σ.σ. του 2012), οπότε είχα το καινούργιο επεισόδιο με την καρδιά μου, οι γιατροί μου έλεγαν, «περπάτα, κόψε το τσιγάρο, μην πίνεις». Αλλά εγώ συνέχισα να κάνω αυτά που ήξερα και δεν άλλαξα τίποτα στη ζωή μου, βαρέθηκα να ασχολούμαι με το τι ακριβώς πρόβλημα έχω και είπα «Αυτός είμαι, όσο ζήσω, όσο πάει!». Το ’94 είχαν φράξει μερικές βασικές αρτηρίες, τις οποίες αντικατέστησαν στο χειρουργείο.

Και ορισμένες από αυτές έφραξαν ξανά. Υπάρχει όμως, μια καλή, η οποία λειτουργεί ακόμα. Μου είπε πρόσφατα μια καρδιολόγος: «Ρε συ, Λουκιανέ, έχεις κλειστή τη Συγγρού και τη Σταδίου, αλλά υπάρχει ακόμα η Πανεπιστημίου η οποία δουλεύει. Μπορείς να κόβεις δρόμο από κει.». Από το ’94 και μετά έπαθα και καρκίνο στον πνεύμονα, αλλά ούτε σ’ αυτή την περίπτωση μάσησα».

ΥΓ Bloger: Η μητέρα μας η συχωρεμένη η κυρά Λούλα,  όταν ανεβήκαμε στην Αθήνα από την Πάτρα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, έπιασε δουλειά στο Άλσος Παγκρατίου σαν ταξιθέτρια. Εκεί την έβλεπα σχεδόν κάθε βράδυ και  εκεί γνώρισα όλους τους πρωταγωνιστές του θεάτρου-άσημους τότε, διάσημους στην συνέχεια- και έμαθα και αγάπησα τα τραγούδια του Λουκιανού. Αξέχαστος θα μας μείνει.  

Συνέχεια ανάγνωσης

Βασίλης Σταθόπουλος: Πριν λίγες ημέρες »έφυγε» από τη ζωή ο παλιός μου συμπαίχτης και αγαπημένος φίλος μου Γιάννης Κοράκης.

Πριν λίγες ημέρες »έφυγε» από τη ζωή ο παλιός μου συμπαίχτης και αγαπημένος φίλος μου Γιάννης Κοράκης. Τα λόγια είναι φτωχά και ανήμπορα να περιγράψουν τον ευγενικό και άδολο χαρακτήρα του! Όταν φεύγουν τέτοιοι αληθινά σπουδαίοι άνθρωποι, ο κόσμος μικραίνει και η κοινωνία μας γίνεται φτωχότερη. Μένουν μόνο οι αναμνήσεις που πονάνε…Τον περασμένο Αύγουστο πίναμε τον καφέ μας χαρούμενοι στην πλατεία στο Κοπανάκι ενθυμούμενοι τις παλιές καλές στιγμές. Ποιος να το φανταζόταν ότι έξι μήνες μετά ο Γιάννης θα »έφευγε» για πάντα από κοντά μας.
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε και αξέχαστε φίλε.
Η πρώτη φωτογραφία είναι από τη ποδοσφαιρική αναμέτρηση Διαγόρα – Εράνης Φιλιατρών σε συνεργασία με τον συμπαίκτη μου Γιάννη το 1975. Η δεύτερη φωτογραφία είναι από τη συνάντησή μας στις 3 Αυγούστου 2016 στο Κοπανάκι. Ο Γιάννης είναι ο πρώτος από δεξιά.

Φωτογραφία του Βασίλης Σταθόπουλος.
Φωτογραφία του Βασίλης Σταθόπουλος.

Στο καλό Παπά Γιώργη Λυμπερόπουλε, ήσουν ένας εξαιρετικός άνθρωπος και Ιερέας.

Αύριο Τρίτη στις 12 στο Κοπανάκι στον Άγιο Γεώργιο αποχαιρετούμε έναν εξαιρετικό άνθρωπο και ιερέα. Η απώλειά σου μου δίνει την ευκαιρία να γράψω πόσο ευλογημένος στάθηκα στην ζωή μου που γνώρισα την αγαπημένη μου Γιάννα, την κόρη σου και έγινα και εγώ ένα ακόμα παιδί σου σε αυτήν την υπέροχη οικογένεια του Παπά Γιώργη Λυμπερόπουλου έχοντας δίπλα σου έναν άγγελο την γυναίκα σου την Χριστίνα την παπαδιά αλλά και τα έξι εξαιρετικά παιδιά σου. Περάσαμε υπέροχα μαζί αλλά δυστυχώς φεύγεις νωρίς και θα μας λείψεις πολύ σε όλους και κυρίως στα εγγόνια που σε λάτρευαν. Καλό σου ταξίδι.

Φωτογραφία του Γιώργος Ντόντος.

BAΓΓΕΛΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ. Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ «ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ». (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ).

ΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ – Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Τα πρώτα μας βήματα στο χώρο της Δημοσιογραφίας. Γιαννουλάκης, Βγενόπουλος, Ζαδές, Γιαννόπουλος και άλλα παιδιά που μετά από τόσα χρόνια δεν τα θυμάμαι. Εμείς  17-18χταχρονα και ο Βαγγέλης 3-4 χρόνια μεγαλύτερος. Μας έμαθε πολλά, μου έμαθε να γράφω …τίτλους, κάποια στιγμή είχε γίνει η οικογένειά μου μαζί με την Λίτσα. Ξημεροβραδιαζόμαστε στο τυπογραφείο του Κουλουμπή. Την περισσότερη ύλη στην ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ την ετοιμάζαμε μεσοβδόμαδα, για το Σαββατοκύριακο αφήναμε χώρο μόνο για τους αγώνες.  Ήταν και ένας λινοτύπης στην παρέα -δεν θυμάμαι τ΄’ονομά του- και η πρώτη μεγάλη μου αποστολή. Ερυθρός Αστέρας – Παναθηναϊκός, το  θλιβερό 4-1 – η εφημερίδα μου είχε βάλει τα μισά έξοδα- και στο γυρισμό, θλιμμένος εγώ, γέλαγε ο Βαγγέλης. «Ξέρεις τι θα πει …Ασλανίδης;» με ρώτησε. Δεν ήξερα, το ‘μαθα μετά το 3-0 στην λεωφόρο.

Στο καλό Βαγγέλη μας, θα σε θυμόμαστε πάντα με νοσταλγία για τα νειάτα μας και αγάπη, για την αγάπη που μας είχες δώσει.

Μαζί με τη σύζυγο του Λίτσα είχε αποκτήσει δύο κόρες την Αγγελική και την Χαρά, ενώ ήταν ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα στο χώρο της δημοσιογραφίας, ένας άνθρωπος που ήταν πάντα δίπλα στους νέους και σε όσους έκαναν τα πρώτα τους βήματα στο επάγγελμα.

«Έφυγε» από τη ζωή ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος – Ήταν η «ψυχή» της «ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ» και της τοπικής αθλητικής δημοσιογραφίας

ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ

Έφυγε σε ηλικία 68 ετών από τη ζωή ο παλαίμαχος δημοσιογράφος και ιδιοκτήτες επί σειρά ετών της πρώτης αθλητικής εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ Βαγγέλης Σωτηρόπουλος

Πάλεψε γενναία το τελευταίο διάστημα, χτυπημένος από βαριά ασθένεια και έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε σήμερα Δευτέρα στις 12 το μεσημέρι από τον Ιερό Ναό Αγγέλων Α Κοιμητήριο Πατρών.

Εργάστηκε επί σειρά ετών, στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», έχοντας παράλληλα την ευθύνη της έκδοσης της αγαπημένης του εφημερίδας ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ η οποία κυκλοφορούσε κάθε Δευτέρα. Και στη συνέχεια, ενσωματώθηκε στην έκδοση της «Π» της Δευτέρας.

Παράλληλα με το αθλητικό ρεπορτάζ άσκησε καθήκοντα υπευθύνου τυπογραφείου και ατελιέ στην εφημερίδα «Πελοπόννησος». Από την οποία και συνταξιοδοτήθηκε. Ενώ είχε εργαστεί και στην εφημερίδα «Γνώμη».

Στην ιστορία θα μείνουν οι εκδηλώσεις βράβευσης αθλητών από όλα τα αθλήματα που διοργάνωνε ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος στη διάρκεια του καθιερωμένου ετήσιου χορού της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ.

Το συντακτικό προσωπικό του tempo24.gr, πολλά μέλη του οποίου συνεργάστηκαν επί σειρά ετών με τον εκλιπόντα, εκφράζει στη σύζυγό του Λίτσα και τα παιδιά του, Αγγελική και Χαρά, θερμά συλλυπητήρια.

Ο Βαγγέλης Σωτηρόπουλος σε εκδήλωση της ΠΑΤΡΑ ΣΠΟΡ πλαισιωμένος από τους δημοσιογράφους (από αριστερά) Νίκο Σύφαντο, Τάκη Αντωνόπουλο και Δημήτρη Σαρρή.

http://www.tempo24.gr/eidisi/53603/efyge-apo-ti-zoi-o-vaggelis-sotiropoylos-itan-i-psyhi-tis-patra-spor-kai-tis-topikis?utm_campaign=shareaholic&utm_medium=facebook&utm_source=socialnetwork

Σήμερα Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, θ΄αποχαιρετήσουμε με βαθιά θλίψη, τον συμπατριώτη μας Κώστα Μπεκιάρη στο Καμάρι Κοπανακίου.

Χθες πέθανε ο Κώστας ο Μπεκιάρης σε ηλικία 82 ετών. Μια ξεχωριστή φυσιογνωμία της περιοχής. Επί χρόνια πρόεδρος της κοινότητας Καμαρίου. Τίμιος, ηθικός, οικογενειάρχης. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Σάββατο 12:00 στο ΚαμάριΚαμάρι Μεσσηνίας. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Οι κάτοικοι της Καλλίτσαινας αποχαιρέτησαν με οδύνη ψυχής τον Παπα-Νίκο Καρακωνσταντή.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥΣ.

Στις 27 Οκτωβρίου τρέχοντος έτους, από γηρατιά, με του Θεού την τάξη, σε ηλικία 91 ετών έφυγε… για τον άλλο κόσμο ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος Καρακωνσταντής.
Πέθανε στην Καλαμάτα, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια (στην κόρη του τη Γιαννούλα) και έπασχε από άνοια (Αλτσχάιμερ).
Η κηδεία του έγινε στις 29/10/2016 στο χωριό μας (στην Καλλίτσαινα). Σ’αυτήν παρέστη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος, ιερείς της Μητροπόλεως, συγγενείς, συγχωριανοί μας, κάτοικοι των περιχώρων, καθώς και πολλοί γνωστοί και φίλοι.
Ο Σεβασμιότατος, στον επικήδειο λόγο του, μίλησε για τη ζωή και το έργο του εκλιπόντος και μετά την νεκρώσιμη ακολουθία μετέβη και στο κοιμητήριο, για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της τελετής της ταφής.
Επίσης σύντομο επικήδειο εκφώνησε και ο εκπρόσωπος του Συλλόγου μας, Δημήτρης Γεωργόπουλος, ο οποίος είπε: “Θεωρώ ότι είναι άκομψο να μην μείνουμε στην ιερότητα και την ωραιότητα των λόγων του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη μας, γι’αυτό θα περιοριστώ και θα πω μόνο δυό λόγια.
Θα εκφράσω τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη όλων μας για την αγάπη και για όσα μας πρόσφερε ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος. Για όσα πρόσφερε στον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και σε όλους μαζί, καθώς και για όσα πρόσφερε στην ευρύτερη κοινωνία, τόσο κατά τη διάρκεια διακονίας του λειτουργήματός του, όσο και προ της χειροτονίας του ως ιερέας. Και αυτά είναι πολλά, γνωστά και ανεκτίμητα.
Σεβαστέ και αείμνηστε Παπα-Νίκο, εύχομαι το χώμα του χωριού μας που σε λίγο θα σε σκεπάσει και το οποίο όλα σου τα χρόνια το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου, να είναι πανάλαφρο. Στα εξαίρετα και αγαπημένα μας παιδιά σου, στις οικογένειές τους και στους συγγενείς σου εκφράζω τα βαθιά μας συλλυπητήρια. Επίσης σε αυτούς μεταφέρω τα συλλυπητήρια των μελών του Συλλόγου μας, αλλά και φίλων και συμπατριωτών, οι οποίοι, για διάφορους λόγους, δεν μπόρεσαν να έλθουν σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσουν.
Προσδοκώντας, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεώς μας, ανάσταση νεκρών, εύχομαι καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση. Αιωνία σου η μνήμη.”
Όπως είναι γνωστό η ζωή του καθενός είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και στη συνείδηση των άλλων κατέχει θέση ανάλογη της συμπεριφοράς του και των έργων του, και όταν φεύγει από τη ζωή δεν λείπει μόνο από την οικογένειά του, αλλά από όλους μας.
Λέγεται -και είναι σωστό- ότι τόσο αξίζει κανείς όσο αξίζει αυτό που αγαπάει και όσο αξίζουν οι προσφορές του στο κοινωνικό σύνολο.
Η βιογραφία του αείμνηστου Παπα-Νίκου είναι σε όλους μας γνωστή. Θα την συνοψίσουμε με όσα λιγότερα λόγια μπορούμε.
Γεννήθηκε το 1925 στο χωριό μας. Σ’αυτό μεγάλωσε κι έζησε όλα του τα χρόνια. Απουσίασε μόνο ένα πολύ μικρό διάστημα. Παντρεύτηκε την εξαίρετη και αείμνηστη -εδώ και οχτώ χρόνια- σύζυγό του Σταυρούλα Γαλάνη από το Σιτοχώρι (πρώην Πιτσά), με την οποία εδημιούργησαν μια πολύ ωραία και πολυμελή οικογένεια. Απέχτησαν έξι (6) παιδιά. Τρία κορίτσια και τρία αγόρια και έντεκα εγγόνια, τα οποία τα μεγάλωσαν με στερήσεις και θυσίες, αλλά και με πολύ αγάπη.
Ο αγώνας για την ζωή του και την οικογένεια του ήταν σκληρός, συνεχής και αδιάκοπος. Οι ανάγκες τον ανέδειξαν πολυτεχνίτη. Δεν υπήρχε τέχνη που να μην την άσκησε. Ήταν χτίστης, σοφατζής, ξυλουργός, σκεπάς, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, σιδεράς, ηλεκτροσυγκολλητής, μηχανικός αυτοκινήτων, κουρέας, τσαγκάρης, και τι δεν ήταν. Ήταν χαρισματικός. Με όλα καταπιανόταν και σε όλα τα κατάφερνε. Εννοείται ότι στα αγροτικά και στα κτηνοτροφικά όλοι οι κάτοικοι του χωριού θεωρούνται εξειδικευμένοι επιστήμονες. Ήταν προκομμένος … δημιουργικός. Είχε τρακτέρ και λιτρουβιό, τις βλάβες των οποίων μόνος του επισκεύαζε. Ήταν ακούραστος. Τον θυμόμαστε να δουλεύει στο λιτρουβιό νύχτα-μέρα. Μόνο ηλεκτρονικά δεν ήξερε, γιατί ήταν προ της ψηφιακής εποχής. Για μικρό διάστημα γεύτηκε και το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, πηγαίνοντας μετανάστης στη Γερμανία, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε στην οικογένειά του. Επίσης, κάποιο διάστημα είχε και το τηλεφωνείο του χωριού και ήταν ο αγγελιοφόρος μας. Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη τηλεφωνικοί θάλαμοι, οι τηλεφωνικές συνομιλίες γινόντουσαν παρουσία όλων και ο όρος “προσωπικά δεδομένα” ήταν άγνωστος.
Ήταν εργάτης του καλού. Σε όλους μας, με αγάπη και προθυμία, πρόσφερε τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του, οποτεδήποτε τις είχαμε ανάγκη, είτε ημέρα ήταν είτε νύχτα.
Το τελευταίο του δημιούργημα ήταν το καινούργιο του αμπέλι, το οποίο καλλιεργούσε και φρόντιζε με μεγάλη αγάπη, αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί για πολλά χρόνια, γιατί τον πήραν τα γηρατιά.
Σε ηλικία κάπως μεγάλη, 53 ετών, έγινε και εργάτης του Χριστού. Χειροτονήθηκε ιερέας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ανταποκρίθηκε με επιτυχία στα ιερατικά του καθήκοντα. Εξ άλλου, της αγάπης τα κηρύγματα τα έκανε ο Χριστός, τα έγραψαν οι Ευαγγελιστές και οι ιερείς τα διαβάζουν τις γιορτές και τις Κυριακές στους ναούς και δεν απαιτείται οπωσδήποτε πανεπιστημιακή παιδεία. Λειτούργησε όχι μόνο στο χωριό μας, αλλά και στην Αυλώνα και στα Πλατάνια, καθώς και στα περίχωρα της περιοχής.
Ήταν παρών σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού μας και των περιχώρων μας. Ήταν φιλότιμος, φιλόξενος, καλόκαρδος και άριστος οικογενειάρχης. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Στα γλέντια η καρδιά του πετούσε. Και χόρευε και τραγουδούσε. Συχνά στο χορό πετούσε “τη σκούφια του” κι έριχνε μπαλωθιές -όπως ήτανε το έθιμο του τόπου μας- και άναβε το κέφι.
Η ζωή όμως δε του πρόσφερε μόνο χαρές κι ομορφιές αλλά, και πίκρες μεγάλες.
Θρήνησε το θάνατο της κόρης του Γεωργίας, σε ηλικία 33 ετών και αργότερα το θάνατο της εγγονής του Αθηνάς, εγγονής από την ίδια κόρη του. Επίσης αργότερα εθρήνησε και τον θάνατο της παπαδιάς του, οπότε θα λέγαμε πως από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα. Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής του πάντοτε τα αντιμετώπιζε με υπομονή και αξιοπρέπεια.
Συμπερασματικά ο Παπα-Νίκος υπήρξε το σημαντικότερο μέλος του χωριού μας. Η ζωή του ολόκληρη ήταν αγώνας δημιουργίας και προσφοράς. Μας άφησε πολλές παρακαταθήκες.
Σημαντικότατη, επίσης για το χωριό μας, ήταν η ιδιότητά του ως ιερέας, γιατί πέραν των άλλων κάλυπτε και τις πνευματικές μας ανάγκες. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός “Ουκ επ’άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος =Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει μόνο με ψωμί. Ο άνθρωπος εκτός από τις βιοτικές του ανάγκες έχει και πνευματικές.”
…Και δυστυχώς από τότε που ο Παπα-Νίκος σταμάτησε να χτυπά την καμπάνα του Αγ.Νικολάου, η Καλλίτσαινα… έχασε την ομορφιά της και την έννοια του χωριού. Ερήμωσε. Από τότε ιερέα βλέπουμε μόνο κανά δυό φορές το χρόνο και σε καμμιά κηδεία.
Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μας αν δεν επισημαίναμε το σπουδαιότερο. Τον σεβασμό, την αγάπη και την συμπαράσταση που του έδειξαν τα παιδιά του μέχρι την τελευταία του στιγμή, γενόμενα έτσι παράδειγμα προς μίμηση στην κοινωνία της εποχής μας.
Αγαπημένε μας και αείμνηστε Παπα-Νίκο, μας άφησες πολύ ωραίες και ευχάριστες αναμνήσεις. Θα μας λείπεις. Θα σε θυμόμαστε όμως πάντοτε με πολύ αγάπη. Να είναι αναπαυμένη η ψυχή σου και να μας στέλνεις από’κει που βρίσκεσαι τις ευχές σου και την αγάπη σου. Αιωνία σου η μνήμη.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου