ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ ΔΗΜΟΣ ΟΙΧΑΛΙΑΣ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΜΕΛΙΟΥ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΥ 1821

Μαντόνα: Μη κλαις για μένα Αργεντινή …Αφιερωμένο στην Εβίτα Περόν.

Από την επομένη του θανάτου της, η Εβίτα πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Έγινε ποπ είδωλο, μέσα από το μιούζικαλ του Άντριου Λόϊντ Γουέμπερ «Εβίτα» (1978) και την κινηματογραφική μεταφορά του από τον Άλαν Πάρκερ το 1996, με πρωταγωνίστρια τη Μαντόνα.

«Μην κλαις για μένα Αργεντινή. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω».!

Αυτή είναι η φράση που είναι γραμμένη στον τάφο της Εβίτας Περόν που έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1952, κτυπημένη από καρκίνο. Ήταν μόλις 33 χρόνων.

Η Μαρία Εύα Ντουάρτε γεννήθηκε στο Λος Τόλδος της Αργεντινής στις 7 Μαΐου του 1919. Ήταν ένα από τα εξώγαμα τέκνα του γαιοκτήμονα Χουάν Ντουάρτε και της Χουάνα Ιμπαργκούρεν. Και οι δύο γονείς της είχαν καταγωγή από τη Χώρα των Βάσκων. Η παιδική της ηλικία ήταν γεμάτη φτώχεια και το στίγμα του νόθου παιδιού. Στα 15 της χρόνια, μην αντέχοντας άλλο την μικρή κοινωνία που ζούσε μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες, ακολουθώντας ένα νεαρό τραγουδιστή,  όπου προσπάθησε να κάνει καριέρα στον κόσμο του θεάματος, ως ηθοποιός του θεάτρου και του ραδιοφώνου. Στις 22 Ιανουαρίου 1944 η τύχη της χαμογέλασε, όταν γνωρίστηκε σε μία φιλανθρωπική εκδήλωση με τον χήρο 48χρονο συνταγματάρχη Χουάν Περόν, ηγετικό στέλεχος της στρατιωτικής χούντας, που κυβερνούσε την Αργεντινή από το 1943. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε ειδύλλιο κι ένα χρόνο αργότερα στις 18 Οκτωβρίου 1945, το ζευγάρι πέρασε το κατώφλι της εκκλησίας. Τον Φεβρουάριο του 1946, ο πενηντάχρονος Περόν εκλέχθηκε Πρόεδρος της Αργεντινής και η 27χρονη Εβίτα έγινε η πρώτη κυρία της χώρας.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι χρόνων η Εύα Περόν απέκτησε δύναμη στα φιλο-Περονικά εργατικά σωματεία, μιλώντας για τα εργατικά δικαιώματα. Επίσης, διηύθυνε τα υπουργεία Εργασίας και Υγείας, ίδρυσε και διηύθυνε το φιλανθρωπικό Ίδρυμα Εύα Περόν, πάλεψε για τα δικαιώματα των γυναικών στην Αργεντινή και ίδρυσε και διηύθυνε το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα μεγάλης κλίμακας της χώρας, το Γυναικείο Περονικό Κόμμα. Έχτισε σχολεία, νοσοκομεία, σπίτια και μοίρασε υποτροφίες, ρουχισμό και τρόφιμα. Συναντούσε καθημερινά τους φτωχούς και αρρώστους της χώρας και σύμφωνα με περιγραφές του Τύπου, “αγκάλιαζε τους λεπρούς και φιλούσε τους συφιλιδικούς”. Ο λαός την αντιμετώπιζε σαν Αγία και η δημοτικότητά της ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Η πρώτη κυρίας της Αργεντινής έδειχνε πραγματικά αφοσιωμένη στο στόχο της, που ήταν η εξάλειψη της φτώχειας. Δούλευε ατελείωτες ώρες και ακόμα και πολιτικοί της αντίπαλοι παραδέχτηκαν ότι προσέφερε σημαντικό έργο.

Το 1951, η Εύα Περόν αποδέχτηκε το χρίσμα των Περονικών για τη θέση του Αντιπροέδρου της Αργεντινής. Στον αγώνα αυτό έλαβε μεγάλη υποστήριξη από την πολιτική βάση των Περονικών, χαμηλόμισθους Αργεντινούς και μέλη της εργατικής τάξης γνωστών ως ντεσκαμισάντος, «χωρίς πουκάμισο». Λένε πως δύο εκατομμύρια κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από τη Βουλή και ζητούσαν απ” την Εβίτα να επιβεβαιώσει την υποψηφιότητά της ως αντι-πρόεδρος. Η Εύα Περόν φάνηκε να διστάζει, μέχρι που το πλήθος άρχισε να απαιτεί να αναλάβει η Εβίτα το αξίωμα. Τελικά αναγκάστηκε να απορρίψει την πρόταση, γιατί ο στρατός δεν ήταν διατεθειμένος να δεχτεί εντολές από μία γυναίκα.

Τον Ιανουάριο του 1950, η Εβίτα διαγνώστηκε με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Ήταν σε πολύ προχωρημένο στάδιο και η θεραπεία ήταν σχεδόν αδύνατη. Τον Ιούνιο του 1952, η Εβίτα έγινε ξανά η πρώτη κυρία της Αργεντινής και συνόδευσε το σύζυγό της στο “γύρο του θριάμβου”, μετά τη νίκη τους στις εκλογές. Είχε καλύψει το αδύνατο σώμα της με μια τεράστια γούνα, αλλά τα σημάδια της αρρώστιας ήταν εμφανή στη σιλουέτα της. Ήταν η πρώτη γυναίκα στην Αργεντινή που έκανε χημειοθεραπεία, αλλά δεν φάνηκε καμία βελτίωση στην υγεία της. Έφτασε να ζυγίζει μόλις 36 κιλά και χρειαζόταν βοήθεια ακόμα και για να σταθεί όρθια. Η Εβίτα Περόν πέθανε στις 26 Ιουλίου του 1952, σε ηλικία 33 ετών. Ολόκληρη η Αργεντινή θρήνησε το χαμό της. Τα καταστήματα και οι δημόσιες υπηρεσίες έκλεισαν και χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους γύρω από την προεδρική οικία.

Όταν η Εβίτα πέθανε, ο Χουάν Περόν ταρίχευσε το πτώμα της και το εξέθεσε σε δημόσιο προσκύνημα, υπολογίζοντας ότι η απήχησή της στον λαό θα εξασφάλιζε την παραμονή του στην εξουσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά τον θάνατό της το Βατικανό έλαβε 40.000 γράμματα που ζητούσαν να ανακηρυχθεί αγία. Πάντως, το ταριχευμένο πτώμα της Εβίτας δεν μπόρεσε να κρατήσει στην εξουσία τον Περόν, ο οποίος ανετράπη από στρατιωτικό πραξικόπημα το 1955. Το νέο καθεστώς θεώρησε το πτώμα της Εβίτας επικίνδυνο πολιτικό σύμβολο, εξ ου και αυτό εστάλη στην Ευρώπη. Η «σκαιώδης οδύσσεια» του πτώματος της Εβίτας τελείωσε το 1971, όταν αυτό επεστράφη στον Περόν, ο οποίος βρισκόταν στη Μαδρίτη. Όταν ο Περόν επανήλθε στην εξουσία, η τρίτη σύζυγός του Ιζαμπέλ, αποβλέποντας στο να κερδίσει την εύνοια των λαϊκών μαζών, μετέφερε τη σορό της στην Αργεντινή και την έθαψε σε μία κρύπτη του Προεδρικού Μεγάρου.Tο 1974 θάβεται εκεί και ο Χουά Περόν.  Δύο χρόνια αργότερα, μία νέα χούντα, εχθρική προς τον Περονισμό, απομάκρυνε τα δύο λείψανα. Τελικά, τα οστά της Εβίτας  τάφηκαν στον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε, στο κοιμητήριο της Ρεκολέτα στο Μπουένος Άιρες.

Από την επομένη του θανάτου της, η Εβίτα πέρασε στη σφαίρα του μύθου. Έγινε ποπ είδωλο, μέσα από το μιούζικαλ του Άντριου Λόϊντ Γουέμπερ «Εβίτα» (1978) και την κινηματογραφική μεταφορά του από τον Άλαν Πάρκερ το 1996, με πρωταγωνίστρια τη Μαντόνα. Το πασίγνωστο τραγούδι από το μιούζικαλ του Γουέμπερ «Don’t Cry for Me Argentina», που έγινε παγκόσμια επιτυχία, βασίστηκε στο επίγραμμα που υπάρχει στον τάφο της: «Μην κλαις για μένα Αργεντινή. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω».

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Το μεγάλο πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι η τρίτη ηλικία. Οι άνθρωποι δυστυχώς δεν πεθαίνουμε νωρίς.

 Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

«Το μεγάλο πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι η τρίτη ηλικία. Το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει δραματικά. Οι άνθρωποι δυστυχώς δεν πεθαίνουμε νωρίς και από κει και πέρα επιβαρύνουμε την κοινωνία δυσανάλογα» έλεγε το 2013 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, επιχειρηματολογώντας για την ανάγκη να αυξηθούν τα όρια ηλικίας στο συνταξιοδοτικό.

Ένα κακό τρόλ θα μπορούσε να ξεσαλώσει σήμερα με μακάβριο χιούμορ και θανατηφόρα δηκτικότητα γι’ αυτή την τοποθέτηση, έτσι όπως περικλείει τη συμπύκνωση του κυνισμού και της αναλγησίας.

Κάτι τέτοιο όμως θα έθιγε την πολιτική ορθότητα, ε; Αυτό το κουτοπόνηρο αξίωμα που κατασκεύασαν οι θεωρητικοί του συντηρητισμού, για να αποτρέψουν κάθε έννοια αιρετικότητας και να μανιπουλάρουν την κριτική σκέψη και την ελεύθερη έκφραση.

Αυτή η κορεκτίλα λοιπόν ξεσαλώνει από χθες, εναντίον όσων δεν συμμερίζονται την «αγιογράφηση» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, λες και δεν ξέρουν και οι πέτρες σ ‘ αυτόν τον τόπο τον βίο και την Πολιτεία όλων των πολιτικών που επηρέασαν καταλυτικά την ιστορία και καθόρισαν τη ζωή μας.

Πριν αποφανθεί με το δικό της – και συνήθως αμφιλεγόμενο – τρόπο η Ιστορία για τους ηγέτες παλαιάς κοπής, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, ο Ηλίας Ηλιού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος και εν προκειμένω ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, έχει ήδη αποφανθεί ο λαός.

Οι πραγματικοί πολίτες και όχι οι υπήκοοι ή οι οπαδοί έχουν άποψη για όλους και ευτυχώς δεν είναι ενιαία, σε αντίθεση με την αντίληψη των «κορεκτάδων», που ανέχεται τη γνώμη σου μόνον όταν συμφωνεί με τη δική τους. Αλλιώς στην πυρά…

Αλαλάζουν σαν κύμβαλα, για απόψεις και σχόλια που αναφέρονται στην αποστασία ή την οικογενειοκρατία, λες και δεν πρόκειται για ιστορικά γεγονότα και πολιτική πραγματικότητα.

Η κληρονομική Δημοκρατία τριών οικογενειών, με προεξάρχουσα την οικογένεια Μητσοτάκη, δεν είναι εκείνη που διαφεντεύει ακόμη και σήμερα την Ελλάδα, σε βάρος της Κοινωνικής Δημοκρατίας;

Η μήπως η αποστασία ήταν «συνωστισμός στο σπίτι του Πάνου Κόκκα και απαγγελία ποίησης από τον Νόβα», όπως ευστόχως έγραψε ο φίλος μου ο Δημήτρης Μανιάτης.

Τα πραγματικά δεδομένα δεν υπόκεινται στον περιορισμό που επιθυμεί η στειρότητα του φανατισμού, από όπου και αν προέρχεται. Είναι εξίσου αποκρουστικό δηλαδή να εξεγείρονται οι αντίπαλοι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επειδή λες ότι διέθετε πολιτικές ικανότητες, διορατικότητα και ρητορική δεινότητα υψηλού επιπέδου.

Φτάνει πια με την τοξική νοοτροπία που δαιμονοποιεί την άλλη άποψη!

Φτάνει πια με τα κουραφέξαλα και την ιδιότυπη δικτατορία του πολίτικαλ κορέκτ πού έκανε τον Ουμπέρτο Έκο να εξανίσταται σε ανύποπτη στιγμή, ότι η «πολιτική ορθότητα τείνει να εξελιχθεί σε νέας μορφής φονταμενταλισμό».

Μενέλαος Λουντέμης, 40 χρόνων από το θάνατό του. …Οδός Αβύσσου αριθμός 0, Συννεφιάζει, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος…

«Μενέλαος Λουντέμης (1906-1977)» του Φίλιππου Φιλίππου.Εκτύπω

«Μενέλαος Λουντέμης (1906-1977)» του Φίλιππου Φιλίππου

Το 2015 επανεκδόθηκαν αρκετά βιβλία του Μενέλαου Λουντέμη από τις εκδόσεις Πατάκη (πήραν τη σκυτάλη από τα Ελληνικά Γράμματα και τον Δωρικό), ανάμεσά τους τα κλασικά Οδός Αβύσσου αριθμός 0, Συννεφιάζει, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος…, Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους, Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα. Το 2016 επανεκδόθηκε το Άπαντα τα ποιητικά (περιλαμβάνει τις ποιητικές συλλογές Κραυγή στα πέρατα, Θρηνολόι και άσμα για το σταυρωμένο νησί, Το σπαθί και το φιλί, Κοντσέρτο για δυο μυδράλια κι ένα αηδόνι, Πυρπολημένη μνήμη, Οι εφτά κύκλοι της μοναξιάς), ενώ για το 2017, την επέτειο των 40 χρόνων από το θάνατό του, πρόκειται να εκδοθεί το Θησέας, ένα βιβλίο για παιδιά και εφήβους.

Ο Μενέλαος Λουντέμης γεννήθηκε στην Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας, κοντά στη Νικομήδεια. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Βαλασιάδης και προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Πόλης που χρεοκόπησε μετά από την εγκατάστασή της στο ελληνικό κράτος. Το μοναδικό αγόρι από τα πέντε παιδιά του Γρηγόρη Μπαλάσογλου (που με την εγκατάστασή του στην Ελλάδα έγινε Βαλασιάδης) και της Δόμνας Τσουφλίδη έζησε την παιδική του ηλικία στα Βοδενά (Έδεσσα) και αργότερα στη Θεσσαλονίκη. Ορφανός από μικρός, μπήκε στη βιοπάλη και αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές (μικροπωλητής, ψάλτης, δάσκαλος, εργάτης σε κεραμοποιία). Αργότερα, κατέβηκε στην Αθήνα και αμέσως μπήκε στους κύκλους των αριστερών διανοουμένων, οι οποίοι σύχναζαν στη λέσχη «Σαν Σουσί» της οδού Πατησίων. Αυτό έγινε την περίοδο 1926-1930, όταν στην Ελλάδα αναπτυσσόταν μια «προλεταριακή» λογοτεχνία που θύμιζε τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» που προερχόταν από τους συγγραφείς της Σοβιετικής Ένωσης (Μαξίμ Γκόρκι), αλλά και την ανάλογη ευρωπαϊκή λογοτεχνία (Κνουτ Χάμσουν, Παναΐτ Ιστράτι).

Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα σε πολύ νεαρή ηλικία, δημοσιεύοντας ποιητικές συλλογές στην Αγροτική Ιδέα της Έδεσσας το 1927 και το 1928, τις οποίες υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα (Τάκης Βαλασιάδης). Γύρω στο 1930 δημοσίευσε ποιήματα και διηγήματα στο περιοδικό Νέα Εστία. Η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμό του ήταν το 1934 στο διήγημα «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».

Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Μετά την Απελευθέρωση έγινε γραμματέας του ΕΑΜ Λογοτεχνών-Ποιητών, θέση που κατείχαν πριν από αυτόν ο Θέμος Κορνάρος, ο Νίκος Καββαδίας κι ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου εξορίστηκε στη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη και το 1956 πέρασε από δίκη για το βιβλίο του Βουρκωμένες μέρες, μια συλλογή διηγημάτων, όπου κατά το κατηγορητήριο «αναφέρονται προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας». Ήταν η εποχή του λεγόμενου «ελληνικού μακαρθισμού», όταν οι υπηρεσίες Ασφαλείας δημιούργησαν ειδικό γραφείο διώξεων του βιβλίου, των συγγραφέων και των εκδοτών. Στη δίκη του οι μάρτυρες κατηγορίας υποστήριξαν πως το συγκεκριμένο βιβλίο προπαγάνδιζε τις πολιτικές του ιδέες, έθιγε την έννοια του Κράτους, κλόνιζε την εμπιστοσύνη του λαού στη Δικαιοσύνη και καλλιεργούσε «το μίσος μεταξύ των μαζών». Αντίθετα, οι μάρτυρες υπεράσπισης, όλοι σημαντικοί εκπρόσωποι της ελληνικής πνευματικής ζωής (Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στρατής Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς),υποστήριξαν πως το βιβλίο του είναι ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον.

Στην παρέμβαση του προέδρου του δικαστηρίου, ο οποίος του είπε «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα ’πρεπε να ’χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ», ο Λουντέμης απάντησε με μια ιστορικής αξίας φράση: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια [του ανθρώπου] δύο. Δεν θα τα κάνω εγώ τέσσερα».

Από το 1958 ως τη μεταπολίτευση του 1974 έζησε αυτοεξόριστος στη Ρουμανία. Στο μεταξύ, το 1962 το ελληνικό κράτος του αφαίρεσε την ιθαγένεια με βάση κάποιο Βασιλικό Διάταγμα, διότι «κατά την εποχή του συμμοριτοπολέμου έδρασεν αντεθνικώς εις το εξωτερικόν», κάτι ανακριβές, αφού εκείνη την περίοδο ήταν εξόριστος σε νησί. Επανήλθε στην Ελλάδα, μετά την πτώση της απριλιανής δικτατορίας, μα δεν πρόλαβε να χαρεί την επιστροφή του. Πέθανε ενώ οδηγούσε, από καρδιακή προσβολή, στην Αθήνα, στις 22 Ιανουαρίου του 1977, λίγους μήνες μετά την επιστροφή του από τη Ρουμανία.

Ο Λουντέμης ήταν πολυγραφότατος και κάλυψε όλα σχεδόν τα είδη του γραπτού λόγου (πεζογραφία, ποίηση, δοκίμιο, θέατρο, παιδική λογοτεχνία, μετάφραση). Οι ήρωές του ήταν συνήθως άτομα περιθωριακά, αλήτες, μποέμ, άνεργοι, όπως εκείνοι του Δημοσθένη Βουτυρά. Έγραψε επίσης βιβλία για τρεις πνευματικές μορφές της Ελλάδας, τον Μιλτιάδη Μαλακάση, τον Κώστα Βάρναλη και τον Άγγελο Σικελιανό. Από τη δεκαετία του ’50 και μετά, εγκατέλειψε τους ήρωες του κοινωνικού περιθωρίου και ασχολήθηκε με τους εργάτες και τους κατατρεγμένους αγωνιστές της Αριστεράς, αλλά και με τους αιρετικούς αριστερούς. Κατέγραψε σε λογοτεχνική μορφή τα μαρτύρια των εγκλείστων στη Μακρόνησο στο μυθιστόρημα Οδός Αβύσσου αριθμός μηδέν. Σύμφωνα με την πλοκή, στον αριθμό Μηδέν της οδού Αβύσσου δεν μένουν µόνο δήµιοι και θύµατα. Σε αυτή την κοινωνία της παράνοιας, διαβάζουμε, ανήκει και ο ασυμβίβαστος ιδεολόγος, ο µικροαπατεώνας, ο περιθωριακός βασανιστής, αλλά και ο ψευτοδιανοούµενος, ένας «ανανήψας» που απαγγέλλει ποίηση στους παλιούς συντρόφους του.

O ίδιος υποστήριζε πως δεν τον ενδιαφέρει η Τέχνη αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Στα έργα του, εκτός από τους απόκληρους της ζωής και τους αδικημένους, δίνει την προσωπική του οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου του έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου.

Ήταν ένας συγγραφέας που αγαπήθηκε από τους νέους της δεκαετίας του ’50 και του ’60, (ιδιαίτερα δημοφιλές έγινε το βιβλίο του Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα), μα και των επόμενων γενεών, παρά την εχθρότητα των κριτικών απέναντί του, οι οποίοι τον κατηγόρησαν για άκρατο λυρισμό και προσπάθεια να συγκινήσει το αναγνωστικό κοινό με τρόπο που αγγίζει τα όρια του μελό. Αυτό πάντως δεν απείχε από την πραγματικότητα, καθώς δεν κατάφερε να απαλλαγεί από τον λυρισμό που τον είχε ωθήσει να γράψει ποιήματα.

http://diastixo.gr/arthra/7068-menelaos-lountemis-filippou

Axtenisto Kadaifi

 «Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΛΟΥΝΤΕΜΗ»

» Το διάλειμμα είχε τελειώσει. Ο Πρόεδρος χτύπησε μερικές φορές το κουδούνι για να γίνει ησυχία και είπε με βαριά. Βραχνιασμένη φωνή.
-Να περάσει ο επόμενος μάρτυρας. Κωνσταντίνος Βάρναλης.
-Κωνσταντίνος Βάρναλης!…επανέλαβε ο κλητήρας με ακόμα πιο δυνατή φωνή.
Ο δάσκαλος, που μόλις είχε μπει στην αίθουσα κοιτούσε με χλευασμό και απάθεια. Δεν περίμενε να τον ειδοποιήσουν. Μόλις το πληροφορήθηκε απ’τις εφημερίδες ντύθηκε τα γιορτινά του και ήρθε να υπερασπιστεί το συγγραφέα και το βιβλίο του. Δεν λογάριασε ούτε γηρατειά, ούτε φόβο, ούτε κρύο, ούτε κούραση. Διέσχισε τα πυκνά στίφη των πραιτοριανών πούχαν κυκλώσει ολόκληρο το τετράγωνο και μπήκε στην αίθουσα.
-Κωνσταντίνος Βάρναλης!.. ξανακούστηκε η φωνή του κλητήρα.
-Δάσκαλε εσένα φωνάζουν, του λέει ο Νίκος Παπάς.
-Εμένα; Τότε τι Κωνσταντίνος λέει αυτός ο… άιντε ας μη το πω…
-Περάστε κύριε Βάρναλη, είπε με κάποια ευγένεια ο Πρόεδρος που έκανε το διανοούμενο.
Ο δάσκαλος πλησίασε στην έδρα των δικαστών ορκίστηκε και άρχισε να μιλά:
-Δεν ήρθα εδώ για να υποστηρίξω απλώς το Λουντέμη. ΗΡΘΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΩ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ.
Γιατί αν οι αστυνομικές αρχές εξακολουθήσουν να επεμβαίνουν σε ξένα εδάφη, τότε δεν αποκλείεται να συλληφθεί και ένας επιστήμονας που μπορεί να πει π.χ. “η ατομική βόμβα θα καταργήσει τα σύνορα…”
-Βλέπω την αίθουσα του δικαστηρίου γεμάτη από άγνωστους νέους! Τη χαρά και την ελπίδα του καλύτερου Αύριον!
Δεν χάνεται η Ελλάδα όταν έχει τέτοια νεολαία, διάδοχο εκείνης που κατέβαζε τον αγκυλωτό σταυρό απ’την Ακρόπολη και εκείνης που βάδιζε στο Σκοπευτήριο τραγουδώντας: “Έχε για καημένε κόσμε…” Τι έτρεξε να δει και ν’ακούσει εδώ μέσα η νεολαία- η πνευματική και πολιτιστική ηγεσία ενός καλύτερου Αύριον; Δεν έτρεξε ν’ακούσει και να δει. Να συμπαρασταθεί ήρθε. Να δώσει τον παλμό της και τη σκέψη της βοήθημα και στήριγμα του Λόγου του Ελεύθερου, που τον έχετε καθίσει στο σκαμνί. Να σώσει το χρέος του Λόγου να ελέγχει και να φρονηματίζει και να οδηγεί το σύνολο στο δρόμο της εθνικής κάθαρσης της Πολιτείας. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΓΕΝΙΚΑ, ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΟ ΔΙΚΙΟ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. ΤΟΠΕ ΚΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΕΥΡΥΠΙΔΗΣ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ: «ΒΕΛΤΙΟΥΣ ΤΕ ΠΟΙΟΥΜΕΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΑΣ ΕΝ ΤΑΙΣ ΠΟΛΕΣΙ».
Τι σημαίνει τούτο. Χτυπάμε το κακό και εξαιρούμε το καλό. Αυτό δε μπορεί να γίνει χωρίς έλεγχο του κακού. Κι αυτόν τον έλεγχο θέλησε να εμποδίσει η κατηγορούσα αρχή. Γιατί τον φοβάται. Έμμεσα υποστηρίζει τους αιτίους του κακού. Όλη σχεδόν η κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (τι εύκολη κατηγορία σε καιρό παρακμής!) στηρίζεται σε μια μόνο φράση. Τη Ρηνούλα, την ηρωίδα του πρώτου διηγήματος του Λουντέμη, την κυνηγάν οι σάτυροι χαρτοπαίκτες, αλλά τη σώζουν οι εργάτες που δουλεύουν στο γειτονικό γιαπί. Και της λένε: “Μη φοβάσαι όσο βρίσκεσαι στα χέρια της εργατιάς”. Μ’αυτή τη φράση ο συγγραφέας συκοφαντεί όλην την αστικήν τάξην και υπογραμμίζει την αρετή της λαϊκής τάξης…
Μα τι να γίνει. Ο συγγραφέας έχει χρέος να λέει την αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι πως, πάντα στα χρόνια της παρακμής , η διαφθορά είναι προνόμιο εκείνων που έχουν τη δύναμη της “ευπόρου τάξεως”. Και ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι οι λαοί (ευτυχώς) διεφθαρμένοι. Αυτό είναι αλήθεια- κι αυτήν την αλήθεια είχε χρέος ο λογοτέχνης να μη τη διαστρέψει για λόγους “εξωτερικούς” (ας πούμε έτσι). ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ, ΚΥΡΙΟΙ ΓΙΑ ΝΑΝΑΙ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΕΞΗΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ; ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ; ΓΙΑΤΙ ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
Ο Λουντέμης απαντά σωστά και στα τρία αυτά ερωτήματα…
-Είμαστε σύμφωνοι μ’ όλα αυτά, κύριε Βάρναλη, λέει διακόπτοντας το δάσκαλο ο Εισαγγελέας Κατεβαίνης. Πράγματι ένα έργο Τέχνης πρέπει να απαντά στα τρία αυτά ερωτήματα. Όταν όμως παραμορφώνεται η αλήθεια;
-Ποια αλήθεια; ρωτά όλο απορία ο δάσκαλος.
-Στο βιβλίο του Λουντέμη παραμορφώθηκε η αλήθεια και μάλιστα κατά τον χειρότερο τρόπο.
-Όχι!… φώναξε ο Βάρναλης. Δεν παραμορφώθηκε καμιά αλήθεια! Και μάλιστα ο Λουντέμης δεν είπε απ’αυτήν την αλήθεια στα βιβλία του παρά μόνο ελάχιστα ψίχουλα!
-Όταν γενικεύει μεμονωμένα περιστατικά και παρουσιάζει ολόκληρη την αστική τάξη διεφθαρμένη δεν είναι παραμόρφωση; είπε όλο θυμό ο Εισαγγελέας.
-Όχι!.. απάντησε κοφτά ο δάσκαλος. Δικαίωμά του είναι να γενικεύει! Δικαίωμα και καθήκον του! Σ’όλη την ιστορία της ανθρωπότητας διεφθαρμένος δεν είναι ποτέ ο λαός…
Εδώ επεμβαίνει ο Πρόεδρος και ρωτά κάτι.
-Πιο δυνατά! Φώναξε ο Βάρναλης φέρνοντας το χέρι στο αυτί του, σημάδι ότι δεν άκουσε την ερώτηση.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ… Κύριε μάρτυς είναι ένοχος ο κατηγορούμενος..
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (Με έμφαση): Ένοχος; Όχι! ΓΙΑ ΝΑ ‘ΝΑΙ ΕΝΟΧΟΣ ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ; ΠΡΩΤΟΝ: ΖΩΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΔΙΚΙΑΣ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΕΙ; ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΙΚΗΤΕΣ Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΥΣ; ΔΕΥΤΕΡΟ: ΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΠΕΣΕΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΣΥΝΤΑΧΘΕΙ; ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΙΣΜΕΝΟ Η ΜΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΟ; ΚΑΙ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ: ΑΝ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΑΕΙ Σ΄ ΕΘΝΙΚΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ; ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ Η ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΥΣ;
Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλικάρια; Γνωρίζω τον κατηγορούμενο από έφηβο. Τον γνωρίζω σαν συγγραφέα, και σαν Έλληνα. Και σας δηλώνω κατηγορηματικά: Και στις τρεις ερωτήσεις ο κατηγορούμενος έδωσε αυτές τις απαντήσεις. Δεν είναι ένοχος. (…)
[…] Έγινε ησυχία. Στην έδρα έτριξε αμήχανα κάποιο κάθισμα. Ένας σύνεδρος σηκώθηκε, στράφηκε κατά το μέρος που βρισκόταν ο δάσκαλος και λέει:
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Εις ένα από τα υπό κατηγορίαν κείμενά του και συγκεκριμένα εις το υπό τον τίτλον «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό»…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ε;…
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Ο Συγγραφεύς -δια να σώσει την τρυφεράν Ειρηνούλαν από την βουλιμίαν των αφεντικών της- την παραδίδει εις τας χείρας των εργατών.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Καλά κάνει.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Δε θα μπορούσε, έξαφνα, να την παραδώσεις εις χείρας εκείνων οίτινες είναι εντεταλμένοι για την φρούρησιν της τιμής των…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Ποιονών. Των χωροφυλάκων;
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Βεβαίως.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Όχι! Θα την πουλούσαν στο μπουρδέλο.
ΣΥΝΕΔΡΟΣ: Κύριε Βάρναλη…
ΒΑΡΝΑΛΗΣ: Τη γνώμη μου δε ζητήσατε; Τη γνώμη μου είπα. Ξέρω, εσείς έχετε άλλην γνώμη. Αλλά δεν είσθε σεις ο μάρτυρας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Τίποτε άλλο κ. Βάρναλη. Μπορείτε ν΄ αποσυρθείτε.
ΒΑΡΝΑΛΗΣ (δυνατά): ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΗΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΘΩΩΣΕΤΕ «ΛΟΓΩ ΑΜΦΙΒΟΛΙΩΝ»! ΑΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΣΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕ ΤΟΝ!
Δεν έχει κανένα ελαφρυντικό. Κανένα! Σας το λέω εγώ!.
[…] Κάποτε το Δικαστήριο διέκοψε κι ο κόσμος άρχισε να βγαίνει. Ο δάσκαλος έτρεξε μέσα για να δει το Λουντέμη. Μάταια. Μόλις τελείωσε η δίκη τον φευγάτισαν κρυφά από μία μυστική θύρα του εσωτερικού της στοάς. Κανείς δεν τον αντιλήφθηκε. Μόνο ο Φώτης ο Πολυμέρης κάτι μυρίστηκε και έτρεξε μαζί με τον αδερφό του, σφουγκίζοντας τα μάτια τους. Τι θέαμα ήταν αυτό! Ο “αδερφός τους ο Μέλιος” δεμένος στα βαριά σίδερα σαν τον ληστή. Ο δάσκαλος καταστεναχωρημένος, βγήκε στο δρόμο όπου τα πλήθη περίμεναν άδικα να δουν τον αλυσοδεμένο συγγραφέα και χάθηκε μέσα σ’αυτά.»
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ο Μενέλαος Λουντέμης δικάστηκε το 1956 για “εσχάτη προδοσία”, λόγω μιας συλλογής διηγημάτων του. Η πηγή μας είναι το αξιόλογο βιβλίο του Λάμπρου Ζιώγα «Η Δίκη του Μενέλαου Λουντέμη».

Axtenisto Kadaifi

Axtenisto Kadaifi «Κάποια χρονιά που είχα συγκεντρωμένα στην Γ΄ ελληνικού πολλά καλά παιδιά, τους δίδαξα ολάκερο τον “Εθνικό Ύμνο” του Σολωμού, που δεν τον είχε το πρόγραμμα. Βρέθηκε αμέσως ο “επιστήμονας” του χωριού να με καταγγείλει στο υπουργείο ότι υπονομεύω την αθάνατον ημών γλώσσαν άτε διδάσκων εις τους παίδας τον “Εθνικόν Ύμνον!”. Πού να το φανταζότανε ο Σολωμός ότι ο ύμνος του θα μπορούσε να χρησιμέψει για τεκμήριο εθνικής προδοσίας. Και το υπουργείο με κάλεσε “εις απολογίαν!”.

 

7 Χρόνια χωρίς το αδελφό, φίλο, συνεργάτη, συμπατριώτη Γιάννη Μητρόπουλο. Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

             Aγαπητέ   Δημήτρη,                  

          Σε χαιρετώ και σε ευχαριστώ για την καλωσύνη και την ευγένειά σου, να δημοσιεύεις τα θέματα που σου στέλνω ,τα οποία φροντίζω να ικανοποιούν και τους αναγνώστες και παρακολουθούντες , το κοπανάκι NEWs.    

Στις  27 [Eίκοσι Επτά] Μαϊου, κλείνει 7 [Επτά] Χρόνια, που άφησε τον γήϊνο κόσμο, ο πολυαγαπημένος μου  Αδελφός και Συνεργάτης σου ΓΙΑΝΝΗΣ και του έγραψα, λίγα λόγια για την ΜΝΉΜΗ ΤΟΥ .        

             Αφιερωμένο,  στη Μνήμη του αδελφού μου, ΓΙΑΝΝΗ     Μητρόπουλου.        

                  Φωτογραφία της Sia Zaxou.                               

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, τον θυμάμαι σαν Αγαπητό Αδελφό,από πολύ μικρός.    

Στο χωριό Αρτίκι – Μεσσηνίας, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, ήταν για μένα ιδιαίτερα προστατευτικός.

Επειδή ήταν μεγαλύτερός μου, με πολύ αγάπη με περιέβαλε και φροντίδα με καθοδήγησε,

Και στη  σωστή πορεία της  ζωής μου , με κατήφθηνε και υποδειγματικά με οδήγησε.        

                                                                 ____               

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, τον υπάκουα ,χωρίς να είναι αυστηρός και τις απόψεις του να επιβάλει,       

Γιατί, με τον ήπιο τρόπο συμπεριφοράς του,δεν ήθελε να με προσβάλει.     

Ποτέ δεν τον θυμάμαι να εναντιώθηκε στις σκέψεις μου,         

Και εγώ, να στεναχώρησα την οικογένειά μας,με τις θέσεις μου.                     

                                                        ____             

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, τον εκτιμούσαν όλοι οι  πατριώτες ,συγγενείς ,γνωστοί και φίλοι, 

Γιατί ήταν πάντα ταπεινός,συνετός  σώφρων και αγαπητός, όσο λίγοι.  

Πάντα με ευγένεια ,σοβαρότητα και εγκαρδιότητα μιλούσε,        

Και η  ταπεινότητά  και , ευφροσύνη που εξέφραζε, σε ευεργετούσε.             

                                                 ____     

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, τον συμπάθησαν πολλοί Συνάδελφοί του στην Πολεμική Αεροπορία.    

Αποστρατεύτηκε μετά 27 χρόνια,ως Αντισ/ρχος με πολλά παράσιμα, αποστολές  στην Αμερική και υστεροφημία.

Είχε αρκετές μεταθέσεις εκτός Αθηνών και πήγε  χωρίς την οικογένεια,   

Όλα όμως τα αντιμετώπισε ,με υπομονή, αγάπη στην υπηρεσία του και χωρίς παθογένεια.            

                                                  _____                           

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, στην αιώνια κατοικία του,τον συνοδεύουν οι ευχές και προσευχές όλων, για την ψυχή του,    

Συγγενών ,φίλων,Συναδέλφων,Πατριωτών,γιατί έφερε σε πέρας με αυτοσεβασμό, την ανθρώπινη αποστολή του. 

Αγαπούσε το χωριό που γεννήθηκε το ΑΡΤΙΚΙ, ήταν δίκαιος   μιλούσε με πραότητα,     

γ ι’ αυτό τον ενδιέφεραν τα θέματα που αγκάλιαζαν ,την αλληλεγγύη και την αδελφικότητα.              

                                                         _______                                                   

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, ποτέ από τη σκέψη μας δεν, θα τον ξεχάσουμε,    

Και γι’ αυτό συχνά πρέπει, για τη προσφορά του και τη ζωή του, συνέχεια να γράφουμε.

Η Σύζυγός του Βιβή,τα παιδιά του,Τάκης,Εύη και Νίκος,συνέχεια τον εξυμνούν,

Και τα εγγόνια του,Μερώπη,Σπύρος,Γιάννης και Φάνης,πάντοτε θα τον θυμούνται και τιμούν. 

                                                _______

ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ, θα τον έχουμε στη σκέψη μας για πάντα εγώ, με την Αδελφή μου Αθανασία,

Γιατί  μας συμπαραστάθηκε στη ζωή μας,με  μεγάλη   αγάπη ,ενδιαφέρον  και αυτοθυσία.

Είμαστε ευγνώμονες για την προσφορά του  ,προς τους Γονείς και όλη την οικογένεια 

Και πάντα οι ευχές μας ,για τη μνήμη του,προς τον ύψιστο θα τις εκφράζουμε, με αδελφική συμπόνοια.

                                                Δημήτρης           Μητρόπουλος       

                                                      Αδελφός του.

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ. ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2017 ΣΤΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑ.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.