Αρχείο κατηγορίας ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ

“Πρόσεξε μην αδικήσεις κανέναν, γιατί είσαι γιος κομμουνιστή” – Ο επικήδειος λόγος του Δ. Κουτσούμπα για τον Κώστα Βουτσά.

Πρόσεξε μην αδικήσεις κανέναν, γιατί είσαι γιος κομμουνιστή” – Ο επικήδειος λόγος του Δ. Κουτσούμπα για τον Κώστα Βουτσά

Δεν ξεχνάμε ότι σε μια δύσκολη στιγμή, όταν διώχθηκε ο “Ριζοσπάστης” με δύο μηνύσεις από τον υπουργό Δικαιοσύνης, πρόσφερες το θέατρο όπου έπαιζες για να γίνει εκδήλωση συμπαράστασης και έδωσες μαζί μας τη μάχη για τον διωκόμενο “Ριζοσπάστη”.

  "Πρόσεξε μην αδικήσεις κανέναν, γιατί είσαι γιος κομμουνιστή" - Ο επικήδειος λόγος του Δ. Κουτσούμπα για τον Κώστα Βουτσά - Κατιούσα
 

Το τελευταίο αντίο στον αγαπημένο ηθοποιό Κώστα Βουτσά έγινε σε κλίμα συγκίνησης, παρουσία πλήθους κόσμου, καλλιτεχνών, φίλων και θαυμαστών του εκλιπόντα. Παραθέτουμε το κείμενο του εξίσου συγκινητικού επικήδειου λόγου του Δ. Κουτσούμπα.

«Πολυαγαπημένε μας Κώστα,

Συνήθιζες να λες πως μια μέρα χωρίς γέλιο, είναι μια μέρα χαμένη.

Δυστυχώς μάς είναι αδύνατο αυτές τις μέρες να συμμορφωθούμε μ’ αυτή την προτροπή σου.

Μας φαίνεται πολύ παράξενο όλη η χαρά και το γέλιο που μας χάριζες απλόχερα όχι μόνο από τη σκηνή και την οθόνη, αλλά και σε κάθε μαζί σου ζωντανή επαφή, σήμερα να έχει μετατραπεί σε πόνο και θλίψη.

Δεν μας άφησες και πολλά περιθώρια για να προετοιμαστούμε.

Δεν πέρασε ούτε μήνας από τότε που γελαστός και γεμάτος ζωή ήσουν πάνω στη σκηνή.

Εργαζόσουν ως την τελευταία σου πνοή, γιατί ήξερες πως η εργασία δίνει στον άνθρωπο την ανθρώπινη, την κοινωνική υπόστασή του.

Και πως η εργασία είναι πάλι που τον βοηθά να υψώνεται πάνω από τις στοιχειώδεις ανάγκες του απλά για την επιβίωση.

“Αν θες την υγειά σου, να εργάζεσαι σ’ όλη σου τη ζωή αδιάκοπα”, συμβούλευες σοφά.

Την αγάπη μας, την αγάπη όλου του κόσμου την είχες επάξια κερδίσει.

Η πλατιά αναγνώριση, η δόξα και οι τιμές ποτέ δεν σε παρέσυραν.

Έμεινες απλός, ζεστός, εγκάρδιος, αξιολάτρευτος, μια μεγάλη καρδιά, γεμάτη από το κέφι και τη χαρά εκείνου που γνωρίζει την αξία της ζωής.

Πίστευες πως ο άνθρωπος που έχει ουσία, ο πραγματικά σημαντικός άνθρωπος είναι ταπεινός.

Και πως, εκτός από ταπεινός, είναι και γενναιόδωρος με όλους τους άλλους, ειδικά με αυτούς που υπήρξαν λιγότερο τυχεροί απ’ αυτόν.

Ποτέ δεν ξέχασες τα λόγια της μητέρας σου: “Πρόσεξε να μην αδικήσεις κανέναν, γιατί είσαι γιος κομμουνιστή”.

Γι’ αυτές τις αρετές σου όσοι ζούσαν και δούλευαν μαζί σου, όλοι οι συνεργάτες σου, σε σέβονταν και σε υπεραγαπούσαν.

Ζυμωμένος από νωρίς στα βάσανα της στέρησης, αλλά και στον πόθο και τον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, εξέπεμπες όλο εκείνο το ηθικό μεγαλείο των λαϊκών ανθρώπων, την καλοσύνη, τη γνησιότητα των αισθημάτων, την ανθρωπιά.

Και πώς να γίνει αλλιώς; Αφού από τα 10 σου κιόλας χρόνια, εκεί που μπαίνουν οι βάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας, ήσουν Αετόπουλο και μοίραζες προκηρύξεις του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ, που τύπωνε ο κομμουνιστής πατέρας σου.

Τα σκληρά παιδικά σου χρόνια, οι διωγμοί των δικών σου γιατί δεν υποτάχτηκαν, η βιοπάλη για να συμπληρώνεις με δουλειές του ποδαριού τα λιγοστά εισοδήματα της οικογένειάς σου δεν σκλήρυναν την καρδιά σου, που έμεινε ευαίσθητη μέχρι το τέλος.

Αντίθετα, σε όπλισαν με το θάρρος να βάζεις ολοένα και υψηλότερους στόχους στη ζωή σου, με τη δύναμη να υπερνικάς κάθε εμπόδιο.

Όταν στα 21 σου γύρισες από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου του Μακεδονικού Ωδείου, σε είχε ήδη διαλέξει το επάγγελμα.

Σε είχαν ήδη διαλέξει ο κινηματογράφος και το θέατρο.

Στην Αθήνα, μέσα από τη συνεργασία σου με ιερά τέρατα της υποκριτικής τέχνης, ανέδειξες το αστείρευτο και πηγαίο κωμικό ταλέντο σου.

Έγινες δικαιωματικά ο κύριος κληρονόμος της γενιάς του Αυλωνίτη, του Μακρή, του Λογοθετίδη, του Σταυρίδη, του Χατζηχρήστου, του Φωτόπουλου.

Μα δεν βασίστηκες μόνο στο ταλέντο σου.

Πίσω από κάθε επιτυχία σου κρυβόταν μεγάλη προσπάθεια για να κατακτήσεις τη γνώση, κρυβόταν πολλή δουλειά.

“Η κατάκτηση του ρόλου είναι σκληρή και επώδυνη διαδικασία. Όταν βγει το ξίφος, πρέπει να χτυπήσει αποφασιστικά για να φέρει αποτέλεσμα. Έτσι κι ο ηθοποιός, όταν βγει στη σκηνή, πρέπει να γίνει ξίφος…”, έγραψες.

Το μεγάλο κατόρθωμά σου είναι ότι όποιον χαρακτήρα κι αν ερμήνευες, ακόμη και σε απλά, εμπορικά έργα, τον αγαπούσες και τον έκανες να φαντάζει σπουδαίος.

Έπλασες ένα απόλυτα δικό σου, αυθεντικά λαϊκό, ευφάνταστο, πάντα ελεύθερο και πάντα παιχνιδιάρικο υποκριτικό κώδικα, ανοιχτό και πρόσφορο σε όλα τα είδη της κωμωδίας.

Το μεγάλο όμως όπλο της υποκριτικής σου ήταν ότι δεν επαναπαύτηκες.

Είχες την εγρήγορση, επιστράτευες όλο σου το “είναι” σε κάθε ερμηνεία.

Μια διαρκής, καθημερινή αναδημιουργία, έξω από τις ευκολίες και τη ρουτίνα της τυπικής επανάληψης, που σε έκανε να ξεχωρίζεις όχι μόνο με την τέχνη σου, αλλά και με την εντιμότητά σου απέναντι στο κοινό που ζούσε μαζί σου κάθε παράσταση.

Στις θεατρικές σου ερμηνείες δεν έλειψαν και οι κλασσικοί ρόλοι, όπως στις “Σφήκες” του Αριστοφάνη και στον “Αρχοντοχωριάτη” του Μολιέρου.

“Εάν δεν αντέχεις όλα τα είδη του θεάτρου, δεν είσαι ηθοποιός”, έλεγες.

Απόδειξη πως ποτέ σου δεν βολεύτηκες στην τυποποίηση, είναι και το ότι -αν και καταξιωμένος ως καρατερίστας κωμικός- δεν απέφυγες τη συμμετοχή σου σε κοινωνικά δράματα, όπως ο “Κατήφορος” και ο “Νόμος 4000”.

Εκεί όμως που φάνηκε όλο το εύρος των δυνατοτήτων και το βάθος της τέχνης σου ήταν στις ταινίες του Βασίλη Βαφέα.

Ειδικά για τον “Έρωτα του Οδυσσέα”, το πιο σπουδαίο δεν είναι ότι τόλμησες, αλλά ότι κατάφερες να αποσπάσεις και βραβείο για τον ρόλο αυτό, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα με τον οποίο αναμετρήθηκες για πρώτη φορά στην καριέρα σου.

Πλούσια ήταν και η παρουσία σου σε δεκάδες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης.

Είναι γνωστός ο σεβασμός που έδειχνες απέναντι στο κοινό.

Πάντα υποστήριζες πως “η σχέση με το κοινό είναι ανιδιοτελής, δεν έχει κανένα συμφέρον από μένα ένα κοινό που μ’ αγαπάει”.

Γι’ αυτό δεν απέφυγες ποτέ τη ζωντανή επαφή με τον κόσμο μετά την παράσταση, τα αυτόγραφα και τις φωτογραφίες.

Το θεωρούσες αυτονόητη υποχρέωσή σου και ο κόσμος στο ανταπέδιδε με την αγάπη και τον θαυμασμό του.

Αγαπημένε μας Κώστα,

Το μόνο που μας παρηγορεί είναι πως πέρασες μια γεμάτη ζωή.

Μια ζωή με πάθος για την Τέχνη, για τον έρωτα, για τα πρωτοπόρα ιδανικά.

Φρόντιζες να δίνεις «ζωή στα χρόνια σου κι όχι χρόνια στη ζωή».

Γιατί πίστευες πως “η τύχη δεν είναι μόνο για τους τολμηρούς, αλλά και γι’ αυτούς που κάνουν όνειρα”.

Πως “για να ανθήσει ο άνθρωπος θέλει φτερά”.

Δικά σου λόγια όλα αυτά.

Αυτές οι απόψεις σου, η αγωνιστική παράδοση της οικογένειάς σου, του πατέρα, του αδερφού κι εσένα του ίδιου, το χρέος σου απέναντί της, η συνειδητοποίηση της ανισότητας μέσα από τα ίδια σου τα βιώματα, μα πάνω από όλα η πεποίθηση ότι το ιδανικό ενός καλύτερου, δίκαιου κόσμου μπορεί να γίνει πραγματικότητα, είναι που σε έφεραν κοντά στο ΚΚΕ με μια απόφαση ζωής μέχρι το τέλος.

Έλεγες: “Δεν είμαι κομμουνιστής με την ουσιαστική έννοια του όρου, γιατί για να είναι κανείς κομμουνιστής χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από την πρώτη φορά μέχρι τώρα, με περηφάνια ψηφίζω ΚΚΕ”.

Το στήριξες το ΚΚΕ. Όχι μόνο με την ψήφο σου, αλλά με δηλώσεις και παροτρύνσεις να συστρατευθούν όλοι οι καταπιεσμένοι μαζί του.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι σε μια δύσκολη στιγμή, όταν το 2000 διώχθηκε ο “Ριζοσπάστης” με δύο μηνύσεις από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, πρόσφερες το θέατρο όπου έπαιζες για να γίνει εκδήλωση συμπαράστασης και με όπλα το χιούμορ και τη σάτιρα έδωσες μαζί μας τη μάχη για τον διωκόμενο “Ριζοσπάστη”.

Παρακολουθώντας αδιάκοπα την πολιτική του κόμματός μας, οι τοποθετήσεις σου ήταν πάντα εύστοχες και επίκαιρες.

Σε θυμόμαστε στις τελευταίες εκλογές να δηλώνεις πως “το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που λέει αλήθειες…”.

Ξέρουμε πως δεν είναι εύκολη η παρηγοριά στους δικούς σου ανθρώπους, στις τρεις κόρες και τους δυο γιους σου, στις γυναίκες της ζωής σου, στη σύζυγό σου Αλίκη Κατσαβού.

Θα λείψεις κι από μας και απ’ όλο τον κόσμο.

Μα όσοι αγαπήθηκαν, πάντα θα ζουν.

Κι εσύ που αγαπήθηκες πολύ, θα είσαι πάντα παρών με το έργο σου, τους ρόλους σου και προπαντός με την ανεπανάληπτη, την αξέχαστη προσωπικότητά σου.

Θα είσαι μαζί μας και στους αγώνες μας τους τωρινούς και τους αυριανούς, καθώς η ζωή θα συνεχίζει την κίνησή της μέχρι ν’ ανθήσει ο άνθρωπος, όπως κι εσύ το ονειρεύτηκες.

Καλό σου ταξίδι».

Δεν ξεχνάμε ότι σε μια δύσκολη στιγμή, όταν διώχθηκε ο “Ριζοσπάστης” με δύο μηνύσεις από τον υπουργό Δικαιοσύνης, πρόσφερες το θέατρο όπου έπαιζες για να γίνει εκδήλωση συμπαράστασης και έδωσες μαζί μας τη μάχη για τον διωκόμενο “Ριζοσπάστη”.

Το τελευταίο αντίο στον αγαπημένο ηθοποιό Κώστα Βουτσά έγινε σε κλίμα συγκίνησης, παρουσία πλήθους κόσμου, καλλιτεχνών, φίλων και θαυμαστών του εκλιπόντα. Παραθέτουμε το κείμενο του εξίσου συγκινητικού επικήδειου λόγου του Δ. Κουτσούμπα.

«Πολυαγαπημένε μας Κώστα,

Συνήθιζες να λες πως μια μέρα χωρίς γέλιο, είναι μια μέρα χαμένη.

Δυστυχώς μάς είναι αδύνατο αυτές τις μέρες να συμμορφωθούμε μ’ αυτή την προτροπή σου.

Μας φαίνεται πολύ παράξενο όλη η χαρά και το γέλιο που μας χάριζες απλόχερα όχι μόνο από τη σκηνή και την οθόνη, αλλά και σε κάθε μαζί σου ζωντανή επαφή, σήμερα να έχει μετατραπεί σε πόνο και θλίψη.

Δεν μας άφησες και πολλά περιθώρια για να προετοιμαστούμε.

Δεν πέρασε ούτε μήνας από τότε που γελαστός και γεμάτος ζωή ήσουν πάνω στη σκηνή.

Εργαζόσουν ως την τελευταία σου πνοή, γιατί ήξερες πως η εργασία δίνει στον άνθρωπο την ανθρώπινη, την κοινωνική υπόστασή του.

Και πως η εργασία είναι πάλι που τον βοηθά να υψώνεται πάνω από τις στοιχειώδεις ανάγκες του απλά για την επιβίωση.

“Αν θες την υγειά σου, να εργάζεσαι σ’ όλη σου τη ζωή αδιάκοπα”, συμβούλευες σοφά.

Την αγάπη μας, την αγάπη όλου του κόσμου την είχες επάξια κερδίσει.

Η πλατιά αναγνώριση, η δόξα και οι τιμές ποτέ δεν σε παρέσυραν.

Έμεινες απλός, ζεστός, εγκάρδιος, αξιολάτρευτος, μια μεγάλη καρδιά, γεμάτη από το κέφι και τη χαρά εκείνου που γνωρίζει την αξία της ζωής.

Πίστευες πως ο άνθρωπος που έχει ουσία, ο πραγματικά σημαντικός άνθρωπος είναι ταπεινός.

Και πως, εκτός από ταπεινός, είναι και γενναιόδωρος με όλους τους άλλους, ειδικά με αυτούς που υπήρξαν λιγότερο τυχεροί απ’ αυτόν.

Ποτέ δεν ξέχασες τα λόγια της μητέρας σου: “Πρόσεξε να μην αδικήσεις κανέναν, γιατί είσαι γιος κομμουνιστή”.

Γι’ αυτές τις αρετές σου όσοι ζούσαν και δούλευαν μαζί σου, όλοι οι συνεργάτες σου, σε σέβονταν και σε υπεραγαπούσαν.

Ζυμωμένος από νωρίς στα βάσανα της στέρησης, αλλά και στον πόθο και τον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο, εξέπεμπες όλο εκείνο το ηθικό μεγαλείο των λαϊκών ανθρώπων, την καλοσύνη, τη γνησιότητα των αισθημάτων, την ανθρωπιά.

Και πώς να γίνει αλλιώς; Αφού από τα 10 σου κιόλας χρόνια, εκεί που μπαίνουν οι βάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας, ήσουν Αετόπουλο και μοίραζες προκηρύξεις του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ, που τύπωνε ο κομμουνιστής πατέρας σου.

Τα σκληρά παιδικά σου χρόνια, οι διωγμοί των δικών σου γιατί δεν υποτάχτηκαν, η βιοπάλη για να συμπληρώνεις με δουλειές του ποδαριού τα λιγοστά εισοδήματα της οικογένειάς σου δεν σκλήρυναν την καρδιά σου, που έμεινε ευαίσθητη μέχρι το τέλος.

Αντίθετα, σε όπλισαν με το θάρρος να βάζεις ολοένα και υψηλότερους στόχους στη ζωή σου, με τη δύναμη να υπερνικάς κάθε εμπόδιο.

Όταν στα 21 σου γύρισες από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, απόφοιτος της Σχολής Θεάτρου του Μακεδονικού Ωδείου, σε είχε ήδη διαλέξει το επάγγελμα.

Σε είχαν ήδη διαλέξει ο κινηματογράφος και το θέατρο.

Στην Αθήνα, μέσα από τη συνεργασία σου με ιερά τέρατα της υποκριτικής τέχνης, ανέδειξες το αστείρευτο και πηγαίο κωμικό ταλέντο σου.

Έγινες δικαιωματικά ο κύριος κληρονόμος της γενιάς του Αυλωνίτη, του Μακρή, του Λογοθετίδη, του Σταυρίδη, του Χατζηχρήστου, του Φωτόπουλου.

Μα δεν βασίστηκες μόνο στο ταλέντο σου.

Πίσω από κάθε επιτυχία σου κρυβόταν μεγάλη προσπάθεια για να κατακτήσεις τη γνώση, κρυβόταν πολλή δουλειά.

“Η κατάκτηση του ρόλου είναι σκληρή και επώδυνη διαδικασία. Όταν βγει το ξίφος, πρέπει να χτυπήσει αποφασιστικά για να φέρει αποτέλεσμα. Έτσι κι ο ηθοποιός, όταν βγει στη σκηνή, πρέπει να γίνει ξίφος…”, έγραψες.

Το μεγάλο κατόρθωμά σου είναι ότι όποιον χαρακτήρα κι αν ερμήνευες, ακόμη και σε απλά, εμπορικά έργα, τον αγαπούσες και τον έκανες να φαντάζει σπουδαίος.

Έπλασες ένα απόλυτα δικό σου, αυθεντικά λαϊκό, ευφάνταστο, πάντα ελεύθερο και πάντα παιχνιδιάρικο υποκριτικό κώδικα, ανοιχτό και πρόσφορο σε όλα τα είδη της κωμωδίας.

Το μεγάλο όμως όπλο της υποκριτικής σου ήταν ότι δεν επαναπαύτηκες.

Είχες την εγρήγορση, επιστράτευες όλο σου το “είναι” σε κάθε ερμηνεία.

Μια διαρκής, καθημερινή αναδημιουργία, έξω από τις ευκολίες και τη ρουτίνα της τυπικής επανάληψης, που σε έκανε να ξεχωρίζεις όχι μόνο με την τέχνη σου, αλλά και με την εντιμότητά σου απέναντι στο κοινό που ζούσε μαζί σου κάθε παράσταση.

Στις θεατρικές σου ερμηνείες δεν έλειψαν και οι κλασσικοί ρόλοι, όπως στις “Σφήκες” του Αριστοφάνη και στον “Αρχοντοχωριάτη” του Μολιέρου.

“Εάν δεν αντέχεις όλα τα είδη του θεάτρου, δεν είσαι ηθοποιός”, έλεγες.

Απόδειξη πως ποτέ σου δεν βολεύτηκες στην τυποποίηση, είναι και το ότι -αν και καταξιωμένος ως καρατερίστας κωμικός- δεν απέφυγες τη συμμετοχή σου σε κοινωνικά δράματα, όπως ο “Κατήφορος” και ο “Νόμος 4000”.

Εκεί όμως που φάνηκε όλο το εύρος των δυνατοτήτων και το βάθος της τέχνης σου ήταν στις ταινίες του Βασίλη Βαφέα.

Ειδικά για τον “Έρωτα του Οδυσσέα”, το πιο σπουδαίο δεν είναι ότι τόλμησες, αλλά ότι κατάφερες να αποσπάσεις και βραβείο για τον ρόλο αυτό, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα με τον οποίο αναμετρήθηκες για πρώτη φορά στην καριέρα σου.

Πλούσια ήταν και η παρουσία σου σε δεκάδες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης.

Είναι γνωστός ο σεβασμός που έδειχνες απέναντι στο κοινό.

Πάντα υποστήριζες πως “η σχέση με το κοινό είναι ανιδιοτελής, δεν έχει κανένα συμφέρον από μένα ένα κοινό που μ’ αγαπάει”.

Γι’ αυτό δεν απέφυγες ποτέ τη ζωντανή επαφή με τον κόσμο μετά την παράσταση, τα αυτόγραφα και τις φωτογραφίες.

Το θεωρούσες αυτονόητη υποχρέωσή σου και ο κόσμος στο ανταπέδιδε με την αγάπη και τον θαυμασμό του.

Αγαπημένε μας Κώστα,

Το μόνο που μας παρηγορεί είναι πως πέρασες μια γεμάτη ζωή.

Μια ζωή με πάθος για την Τέχνη, για τον έρωτα, για τα πρωτοπόρα ιδανικά.

Φρόντιζες να δίνεις «ζωή στα χρόνια σου κι όχι χρόνια στη ζωή».

Γιατί πίστευες πως “η τύχη δεν είναι μόνο για τους τολμηρούς, αλλά και γι’ αυτούς που κάνουν όνειρα”.

Πως “για να ανθήσει ο άνθρωπος θέλει φτερά”.

Δικά σου λόγια όλα αυτά.

Αυτές οι απόψεις σου, η αγωνιστική παράδοση της οικογένειάς σου, του πατέρα, του αδερφού κι εσένα του ίδιου, το χρέος σου απέναντί της, η συνειδητοποίηση της ανισότητας μέσα από τα ίδια σου τα βιώματα, μα πάνω από όλα η πεποίθηση ότι το ιδανικό ενός καλύτερου, δίκαιου κόσμου μπορεί να γίνει πραγματικότητα, είναι που σε έφεραν κοντά στο ΚΚΕ με μια απόφαση ζωής μέχρι το τέλος.

Έλεγες: “Δεν είμαι κομμουνιστής με την ουσιαστική έννοια του όρου, γιατί για να είναι κανείς κομμουνιστής χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από την πρώτη φορά μέχρι τώρα, με περηφάνια ψηφίζω ΚΚΕ”.

Το στήριξες το ΚΚΕ. Όχι μόνο με την ψήφο σου, αλλά με δηλώσεις και παροτρύνσεις να συστρατευθούν όλοι οι καταπιεσμένοι μαζί του.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι σε μια δύσκολη στιγμή, όταν το 2000 διώχθηκε ο “Ριζοσπάστης” με δύο μηνύσεις από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης, πρόσφερες το θέατρο όπου έπαιζες για να γίνει εκδήλωση συμπαράστασης και με όπλα το χιούμορ και τη σάτιρα έδωσες μαζί μας τη μάχη για τον διωκόμενο “Ριζοσπάστη”.

Παρακολουθώντας αδιάκοπα την πολιτική του κόμματός μας, οι τοποθετήσεις σου ήταν πάντα εύστοχες και επίκαιρες.

Σε θυμόμαστε στις τελευταίες εκλογές να δηλώνεις πως “το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που λέει αλήθειες…”.

Ξέρουμε πως δεν είναι εύκολη η παρηγοριά στους δικούς σου ανθρώπους, στις τρεις κόρες και τους δυο γιους σου, στις γυναίκες της ζωής σου, στη σύζυγό σου Αλίκη Κατσαβού.

Θα λείψεις κι από μας και απ’ όλο τον κόσμο.

Μα όσοι αγαπήθηκαν, πάντα θα ζουν.

Κι εσύ που αγαπήθηκες πολύ, θα είσαι πάντα παρών με το έργο σου, τους ρόλους σου και προπαντός με την ανεπανάληπτη, την αξέχαστη προσωπικότητά σου.

Θα είσαι μαζί μας και στους αγώνες μας τους τωρινούς και τους αυριανούς, καθώς η ζωή θα συνεχίζει την κίνησή της μέχρι ν’ ανθήσει ο άνθρωπος, όπως κι εσύ το ονειρεύτηκες.

Καλό σου ταξίδι».

Νίκο, καλό ταξίδι στον παράδεισο. Του Γρηγόρη Ηλιόπουλου για τον Νίκο Αρβανίτη.

ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χθες χάσαμε απ`αυτόν τον κόσμο έναν ωραίο άνθρωπο, που με την ευγενική και διακριτική παρουσία του, κοσμούσε το Κοπανάκι.Αποτέλεσμα εικόνας για νίκο τον αρβανίτη φαρμακειο

Μιλάω φυσικά για τον Νίκο τον Αρβανίτη ή τον Νίκο τον φαρμακοποιό όπως ήταν γνωστός στο Κοπανάκι στα τέλη της 10ετίας του 50 και όλη τη 10ετία του 60. Ας μην ξεχνάμε πόσο σημαντικό ρόλο είχε στην μικρή μας κοινωνία ο γιατρός μας ο αείμνηστος Γιάννης Γκότσης και ο φαρμακοποιός μας.

Το φαρμακείο ήταν εκεί που είναι τώρα το SUPER MARKET του Αντώνη Παναγούλη. Ήταν γαμπρός στο σόι των Νικολακόπουλων αφού είχε νυμφευτεί την Άννα που δυστυχώς χάθηκε νωρίς. Ακούραστος και συντρέχτης στον ανθρώπινο πόνο. Μικρός τον θαύμαζα γιατί πέρα από την ωραία παρουσία του ήταν ευγενικός και πολύ κομψός. Ένας πραγματικός δανδής.

Ήταν ο φαρμακοποιός μου και στην οδό Αρτάκης, στον Φάρο της Άνω Νέας Σμύρνης όπου διέμενα στον θείο μου το 1968 ως τελειόφοιτος Λυκείου στην Ευαγγελική Σχολή της Ν.Σμύρνης.  Απίθανος άνθρωπος. Το ίδιο έλεγα και την δεκαετία του 80 όπου ως εργολάβος μηχανικός πλέον του έκανα τον κλιματισμό στο φαρμακείο και στο σπίτι του. Ξέρετε τέτοιοι άνθρωποι με αυτήν τη σοφία , σήμερα σπανίζουν. Γι αυτό και το κενό που αφήνουν είναι μεγάλο.

Νίκο, καλό ταξίδι στον παράδεισο

Στην κηδεία σου δεν μπόρεσα να είμαι και νοιώθω άσχημα που δεν σε χαιρέτησα.

Θα μας λείψεις πολύ

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου  στην Καλαμάτα: Τελετή μνήμης για εκτελεσθέντες από τα γερμανικά στρατεύματα.

Τελετή μνήμης για εκτελεσθέντες από τα γερμανικά στρατεύματα

Τελετή μνήμης διοργανώνουν την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου  στο Κοιμητήριο Καλαμάτας ο Δήμος Καλαμάτας, οι Οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης και οι συγγενείς των θυμάτων, για τους συμπατριώτες που εκτελέσθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 8 Φεβρουαρίου 1944, στο παλιό στρατόπεδο του 9ου Συντάγματος Πεζικού και ενταφιάσθηκαν στην περιοχή των τότε Δημοτικών Σφαγείων, στη Δυτική Παραλία

Η Πάτρα αποχαιρετά τον μεγάλο της μουσικό… «Έσβησε» ο Θάνος Μικρούτσικος.

Η Πάτρα αποχαιρετά τον μεγάλο της μουσικό… «Έσβησε» ο Θάνος Μικρούτσικος βυθίζοντας στο πένθος την Ελλάδα – Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο – Ποιος ήταν ο σημαντικός Έλληνας δημιουργός.

 

Θλίψη σε όλη την Ελλάδα και την γενέτειρά του την Πάτρα, προκαλεί η είδηση για τον θάνατο του Θάνου Μικρούτσικου το βράδυ του Σαββάτου.


Ο μεγάλος μουσικός κατέληξε από καρδιοαναπνευστική ανακοπή στο νοσοκομείο Μετροπόλιταν όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες όπου έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου 1947 στην Πάτρα. Είναι μεγαλύτερος αδελφός του μουσικού και τηλεπαρουσιαστή Ανδρέα Μικρούτσικου. Ο Θάνος Μικρούτσικος ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του σε μικρή ηλικία στη Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών και στο Ελληνικό Ωδείο (πιάνο, θεωρία, αρμονία). Ακολούθησαν οι σπουδές και η αποφοίτησή του από το μαθηματικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα μελέτησε αρμονία, αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή-συνθέτη Γ.Α. Παπαϊωάννου.

Άρχισε να συνθέτει στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά επίσημα εμφανίστηκε το 1975, με το δίσκο «Πολιτικά τραγούδια». Συνέχισε την πορεία του ως στρατευμένος δημιουργός μελοποιώντας Γιάννη Ρίτσο, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, Μάνο Ελευθερίου, Μπέρτολτ Μπρεχτ και άλλους. Οι δίσκοι του «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για Φονιάδες», «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ», είναι χαρακτηριστικοί του ριζοσπαστικού κλίματος των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων. Ειδικά η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», έργο πρωτοποριακό για την εποχή του, όπου ο συνθέτης πειραματίζεται πάνω στην ατονική μουσική, γνώρισε διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ και συνοδεύτηκε από την ερμηνεία της Μαρίας Δημητριάδη.

Στη συνέχεια, με τον δίσκο «Σταυρός Του Νότου», σε ποίηση Νίκου Καββαδία, ανοίχτηκε σε ευρύτερη τραγουδιστική θεματική, υπηρετώντας παράλληλα το θέατρο, καθώς και την ηλεκτρονική και ατονική μουσική. Με την ίδια αγάπη πάντα για τον έμμετρο λόγο συνεχίζει να μελοποιεί Γιάννη Ρίτσο, Άλκη Αλκαίο, Κώστα Τριπολίτη, Φρανσουά Βιγιόν, Κωνσταντίνο Καβάφη και άλλους. Ακόμα, έχει παρουσιάσει την όπερα «Ελένη» και έχει μελοποιήσει παραμύθια.

Συνεργάστηκε με κορυφαίες ερμηνεύτριες όπως η Μαρία Δημητριάδη, η Χάρις Αλεξίου και η Ιταλίδα Μίλβα, αλλά και μεγάλους ερμηνευτές όπως ο Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Μητροπάνος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος, Γιάννης Κούτρας και πολλούς ακόμα.

Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη της μουσικής. Έχει γράψει όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, πειραματική μουσική. Παράλληλα ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του κινείται στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού με εκατοντάδες τραγούδια σε στίχους ελλήνων και ξένων ποιητών.

Έχει ηχογραφήσει δεκάδες LP και CD συνεργαζόμενος με τις δισκογραφικές εταιρίες EMI- Classics, Blue Note, Polydor, Sony (CBS), Minos- Emi, Agora, Lyra, HMV, Legend, Legend Classics κ.α.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες γράφοντας μουσική για δεκάδες θεατρικά έργα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε ολόκληρο τον κόσμο (Ελλάδα, Βέλγιο, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Η.Π.Α., Ελβετία, Γερμανία, Ρουμανία, Αυστραλία κ.α.). Επίσης, έχει σκηνοθετήσει τρία έργα στο χώρο του μουσικού θεάτρου.

Έχει λάβει αξιοπρεπή αναγνώριση του έργου του στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει δώσει εκατοντάδες συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει συμμετάσχει ή έχουν παιχτεί έργα του σε πολλά διεθνή φεστιβάλ μουσικής (Λονδίνο, Γλασκόβη, Εδιμβούργο, Παρίσι, Λίλλη, Λυών, Ρενς, Μονπελλιέ, Βρυξέλλες, Λιέγη, Γενεύη, Λοζάννη, Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Βερόνα, Φλωρεντία, Βερολίνο, Δρέσδη, Λειψία, Βιέννη, Κωνσταντινούπολη, Βουδαπέστη, Βουκουρέστι, Κωστάντζα, Νόργουιτς, Λουϊζιάνα, Σικάγο, Χονγκ Κόνγκ, Μπουρζ, Μιλάνο, Λισσαβόνα, Άγκυρα, Μοντεβίδεο, Μπουένος Άιρες, Σάο Πάολο, Κάιρο κ.α.)

Στη διάρκεια της καριέρας του κατόρθωσε να ελευθερώσει τη μορφή του ελληνικού τραγουδιού, προσθέτοντας στοιχεία από την νεοτεριστική και κλασσικιστική δυτικοευρωπαϊκή παράδοση, ενώ πειραματίστηκε με την μίξη τονικών και ατονικών στοιχείων και τη μορφική παραλλαγή.

Το 2002 τιμήθηκε για τη μουσική του στο θέατρο με το βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος» από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο).

Ο Θάνος Μικρούτσικος είναι μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. Διετέλεσε, επίσης:

Ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 1986-1990
Καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσικού Αναλογίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 1990-1993
Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού 1993-1994
Υπουργός Πολιτισμού 1994-1996
Καλλιτεχνικός διευθυντής της HMV (Ελλάδας) 1996-2004
Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ελληνικού Φεστιβάλ 1998-1999 Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου)
Σύμβουλος διοίκησης για τα πολιτιστικά στην Οργανωτική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004» 2002-2004
Καλλιτεχνικός διευθυντής του Οργανισμού «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης – Πάτρα 2006» 2003-2005

Για το έργο του στην πολιτιστική διαχείριση, καθώς και τη μουσική του δραστηριότητα, έγινε επίτιμος δημότης σε πολλές πόλεις της Ελλάδος.

Το 1996 παντρεύτηκε τη Μαρία Παπαγιάννη.

Έχει δηλώσει ότι είναι φίλαθλος του Παναθηναϊκού.

Πολιτική δράση

Ήταν πάντα ένα έντονα πολιτικοποιημένο άτομο, δηλώνοντας μαρξιστής. Για ένα διάστημα είχε ενταχθεί και στο Κομμμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το οποίο τελικά αποχώρησε το 1982.

Την περίοδο του λεγόμενου «βρώμικου ’89» βρέθηκε κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου, στηλιτεύοντας την επιλογή της ηγεσίας της Αριστεράς να συγκυβερνήσει με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον οποίο ο Μικρούτσικος αποκάλεσε «αρχιερέα της διαπλοκής».Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 – 1996) τοποθετήθηκε εξωκοινοβουλευτικός αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού το 1993, και ένα χρόνο αργότερα, το 1994, με το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 1996 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη.

Εμφανίστηκε στο προσκήνιο μετά από πολλά χρόνια στο ελληνικό δημοψήφισμα του 2015, στο οποίο τάχθηκε υπέρ του «Όχι».

Τα τελευταία χρόνια έχει ταχθεί και πάλι με το ΚΚΕ. Έδωσε τρεις μεγάλες συναυλίες για τα 100 χρόνια του κόμματος το 2018 παρουσιάζοντας μετά από δεκαετίες το έργο του «Καντάτα για τη Μακρόνησο – Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι», ενώ προχώρησε και στην επανεκτέλεση του έργου η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή». Ο ίδιος, στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε για τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, είπε για τη σχέση του με το ΚΚΕ: «Είχα κι εγώ κάποιες φορές επιφυλάξεις. Όχι για τη στρατηγική του. Κυρίως γι αυτή την περίφημη ιστορία, το κυνήγι του εφικτού. Όποιος όμως διαβάζει με πάθος ιστορία, θα παρατηρήσει τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, ότι ακόμη και αρχικά αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις σε ολόκληρη την Ευρώπη, κυνηγώντας το εφικτό, είτε ενσωματώθηκαν απολύτως στο σύστημα, είτε περιθωριοποιήθηκαν (…)Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που δεν δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι στο βάρβαρο καπιταλισμό, ειδικά σήμερα, μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα (…) Εγώ είμαι οριστικά μαζί με το ΚΚΕ». Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΚΚΕ.

Δισκογραφία

πηγη

Οι νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ονόματα και φωτογραφίες.

Οι νεκροί της εξέγερσης του Νοέμβρη. Ονόματα και φωτογραφίες.

1.Σπυρίδων Κοντομάρης του Αναστασίου, 57 ετών, δικηγόρος (πρώην βουλευτής Κερκύρας της Ένωσης Κέντρου), κάτοικος Αγίου Μελετίου, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 20.30-21.00, ενώ βρισκόταν στη διασταύρωση οδών Γεωργίου Σταύρου & Σταδίου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
                                                   
2.Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.30 και 21.45, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ & Μάρνη, τραυματίστηκε θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν εναντίον του άνδρες της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο).
                                                    
3.Σωκράτης Μιχαήλ, 57 ετών, εμπειρογνώμων ασφαλιστικής εταιρείας, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Στις 16.11.1973, μεταξύ 21.00 και 22.30, ενώ βρισκόταν μεταξύ των οδών Μπουμπουλίνας και Σόλωνος, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία κατά των διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να υποστεί απόφραξη της αριστεράς στεφανιαίας. Μεταφέρθηκε ημιθανής στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. (F Σεπτεμβρίου), όπου και πέθανε.
4.Toril Margrethe Engeland του Per Reidar, 22 ετών, φοιτήτρια από το Molde της Νορβηγίας. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο στήθος από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο ξενοδοχείο «Ακροπόλ» και αργότερα, νεκρή ήδη, στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Αιγυπτία Τουρίλ Τεκλέτ» και η παρεξήγηση αυτή επιβιώνει ακόμη σε κάποιους «καταλόγους νεκρών».
                                                   
5. Βασίλειος Φάμελλος του Παναγιώτη, 26 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από τον Πύργο Ηλείας, κάτοικος Κάσου 1, Κυψέλη, Αθήνα. Στις 16.11.1973, γύρω στις 23.30, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της φρουράς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. και από εκεί, νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών.
                                                   
6.Γεώργιος Σαμούρης του Ανδρέα, 22 ετών, φοιτητής Παντείου, από την Πάτρα, κάτοικος πλατείας Κουντουριώτου 7, Κουκάκι. Στις 16.11.1973 γύρω στις 24.00, ενώ βρισκόταν στην ευρύτερη περιοχή του Πολυτεχνείου (Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων), τραυματίστηκε θανάσιμα στον τράχηλο από πυρά της αστυνομίας. Μεταφέρθηκε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου, όπου απεβίωσε. Από εκεί μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ι.Κ.Α. Ανακριβώς είχε αναφερθεί αρχικά από την Αστυνομία ως «Χαμουρλής».
                                                   

7.Δημήτριος Κυριακόπουλος του Αντωνίου, 35 ετών, οικοδόμος, από τα Καλάβρυτα, κάτοικος Περιστερίου Αττικής. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973 ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια και στη συνέχεια κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, συνεπεία των οποίων πέθανε, από οξεία ρήξη αορτής, τρεις ημέρες αργότερα, στις 19.11.1973, ενώ μεταφερόταν στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ.

8. Σπύρος Μαρίνος του Διονυσίου, επονομαζόμενος Γεωργαράς, 31 ετών, ιδιωτικός υπάλληλος, από την Εξωχώρα Ζακύνθου. Κατά τις βράδυνες ώρες της 16.11.1973, ενώ βρισκόταν στην περιοχή του Πολυτεχνείου, κτυπήθηκε από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοε-γκεφαλικές κακώσεις. Μεταφέρθηκε στο Θεραπευτήριο Πεντέλης, όπου πέθανε τη Δευτέρα, 19.11.1973, από οξύ αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Τάφηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, όπου στις 9.9.1974, έγινε τελετή στη μνήμη του.

9. Νικόλαος Μαρκούλης του Πέτρου, 24 ετών, εργάτης, από το Παρθένι Θεσσαλονίκης, κάτοικος Χρηστομάνου 67, Σεπόλια, Αθήνα, εργάτης. Κατά τις πρωινές ώρες της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στην πλατεία Βάθης, τραυματίστηκε στην κοιλιά από ριπή στρατιωτικής περιπόλου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε τη Δευτέρα 19.11.1973.

10. Αικατερίνη Αργυροπούλου σύζυγος Αγγελή, 76 ετών, κάτοικος Κέννεντυ και Καλύμνου, Αγιοι Ανάργυροι Αττικής. Στις 10.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, τραυματίστηκε στην πλάτη από σφαίρα. Διακομίστηκε στην κλινική «Παμμακάριστος» (Κάτω Πατήσια), όπου νοσηλεύτηκε επί ένα μήνα και κατόπιν μεταφέρθηκε στο σπίτι της, όπου πέθανε συνεπεία του τραύματος της μετά από ένα εξάμηνο (Μάιος 1974).

11. Στυλιανός Καραγεώργης του Αγαμέμνονος, 19 ετών, οικοδόμος, κάτοικος Μιαούλη 38, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 10.15 το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλους διαδηλωτές στην οδό Πατησίων, μεταξύ των κινηματογράφων «ΑΕΛΑΩ» και «ΕΑΛΗΝΙΣ», τραυματίστηκε από ριπή πολυβόλου που έρριξε εναντίον τους περίπολος πεζοναυτών που επέβαινε ενός τεθωρακισμένου οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου πέθανε μετά από 12 μέρες, στις 30.11.1973.

12. Μάρκος Καραμανής του Δημητρίου, 23 ετών, ηλεκτρολόγος, από τον Πειραιά, κάτοικος Χίου 35, Αιγάλεω. Στις 10.30 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα πολυκατοικίας επί της πλατείας Αιγύπτου 1, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Αυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Μεταφέρθηκε στην κλινική «Παντάνασσα» (πλατεία Βικτωρίας), όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
13. Αλέξανδρος Σπαρτίδης του Ευστρατίου, 16 ετών, μαθητής, από τον Πειραιά, κάτοικος Αγίας Λαύρας 80, Αθήνα. Στις 10.30 με 11.00 περίπου το πρωί της 17.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Κότσικα, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από πυρά της στρατιωτικής φρουράς που ενέδρευε στην ταράτσα του Ο.Τ.Ε. (αυτουργός ο ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δυμπέρης, 573ου Τάγματος Πεζικού). Με διαμπερές τραύμα μεταφέρθηκε στο Κ.Α.Τ., όπου τον βρήκε νεκρό ο πατέρας του.
14. Δημήτριος Παπαϊωάννου, 60 ετών, διευθυντής ταμείου αλευροβιομηχάνων, κάτοικος Αριστομένους 105, Αθήνα. Γύρω στις 11.30 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ομονοίας, προσβλήθηκε από δακρυγόνα αέρια που έριχνε η Αστυνομία. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του, συνεπεία εμφράγματος.
15. Γεώργιος Γεριτσίδης του Αλεξάνδρου, 47 ετών, εφοριακός υπάλληλος, κάτοικος Ελπίδος 29, Νέο Ηράκλειο Αττικής. Στις 12.00 της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του στα Νέα Λιόσια, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά που διέσχισαν τον ουρανό του αυτοκινήτου. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
16. Βασιλική Μπεκιάρη του Φωτίου, 17 ετών, εργαζόμενη μαθήτρια, από τα Αμπελάκια Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Μεταγένους 8, Νέος Κόσμος. Στις 12.00 το μεσημέρι της 17.11.1973, ενώ βρισκόταν στην ταράτσα του σπιτιού της, τραυματίστηκε θανάσιμα στον αυχένα από πυρά. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και στη συνέχεια στον «Ευαγγελισμό», όπου πέθανε αυθημερόν.

                                            

17.  Δημήτρης Θεοδώρας του Θεοφάνους, 5 ετών, κάτοικος Ανακρέοντος 2, Ζωγράφου. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ διέσχιζε με τη μητέρα του τη διασταύρωση της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας με τη λεωφόρο Παπάγου στου Ζωγράφου, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά στρατιωτικής περιπόλου με επικεφαλής αξιωματικό (πιθανόν ο ίλαρχος Σπυρίδων Σταθάκης του Κ.Ε.Τ/Θ), που βρισκόταν ακροβολισμένη στο λόφο του Αγίου Θεράποντος. Εξέπνευσε ακαριαία και όταν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο των Παίδων, απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
18. Αλέξανδρος Βασίλειος (Μπασρί) Καράκας, 43 ετών, Αφγανός τουρκικής υπηκοότητας, ταχυδακτυλουργός, κάτοικος Μύρων 10, Αγιος Παντελεήμονας, Αθήνα. Στις 13.00, της 17.11.1973, ενώ βάδιζε με τον 13χρονο γιο του στη διασταύρωση των οδών Χέϋδεν και Αχαρνών, τραυματίστηκε θανάσιμα στην κοιλιά από ριπή μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε απευθείας στο νεκροτομείο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
                                              
19. Αλέξανδρος Παπαθανασίου του Σπυρίδωνος, 59 ετών, συνταξιούχος εφοριακός, από το ΚεράσοΒο Αιτωλοακαρνανίας, κάτοικος Νάξου 116, Αθήνα. Στις 13.30 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε με τις ανήλικες κόρες του στη διασταύρωση των οδών Δροσοπούλου και Κύθνου, απέναντι από το ΙΣΤ’ Αστυνομικό Τμήμα, βρέθηκε εν μέσω πυρών, προερχομένων από τους αστυνομικούς του Τμήματος, με αποτέλεσμα να πάθει συγκοπή. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
20. Ανδρέας Κούμπος του Στέργιου 63 ετών, βιοτέχνης, από την Καρδίτσα, κάτοικος Αμαλιάδος 12, Κολωνός. Γύρω στις 11.00 με 12.00 της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Καποδιστρίου, τραυματίστηκε στη λεκάνη από πυρά μυδραλίου τεθωρακισμένου στρατιωτικού οχήματος. Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ., κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών και τέλος στο Κ.Α.Τ., όπου και πέθανε στις 30.1.1974.
21. Μιχαήλ Μυρογιάννης του Δημητρίου, 20 ετών, ηλεκτρολόγος, από τη Μυτιλήνη, κάτοικος Ασημάκη Φωτήλα 8, Αθήνα. Στις 12.00 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Στουρνάρη, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι από πυρά περιστρόφου αξιωματικού του Στρατού (αυτουργός ο συνταγματάρχης Νικόλςος Ντερτι-λής). Μεταφέρθηκε στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του Ε.Ε.Σ. σε κωματώδη κατάσταση και κατόπιν στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου πέθανε αυθημερόν.
 22. Κυριάκος Παντελεάκης του Δημητρίου, 44 ετών, δικηγόρος, από την Κροκέα Λακωνίας, κάτοικος Φερρών 5, Αθήνα. Στις 12.00 με 12.30 το μεσημέρι της 18.11.1973, ενώ βάδιζε στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, τραυματίστηκε θανάσιμα από πυρά διερχομένου άρματος μάχης. Μεταφέρθηκε στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών, όπου και πέθανε στις 27.12.1973.

                                               

23. Ευστάθιος Κολινιάτης, 47 ετών, από τον Πειραιά, κάτοικος Νικο-πόλεως 4, Καματερό Αττικής. Κτυπήθηκε στις 18.11.1973 από αστυνομικούς με συμπαγείς ράβδους, και υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων πέθανε στις 21.11.1973.

24. Ιωάννης Μικρώνης του Αγγέλου, 22 Ιωάννης Μικρώνης ετών, φοιτητής στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, από την Ανω Αλισσό Αχαΐας. Συμμετείχε στην κατάληψη του Πανεπιστημίου Πατρών. Κτυπήθηκε μετά τα γεγονότα, υπό συνθήκες που παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστες. Συνεπεία της κακοποίησης του υπέστη ρήξη του ήπατος, εξαιτίας της οποίας πέθανε στις 17.12.1973 στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου νοσηλευόταν. Σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, ο τραυματισμός του συνέβη στην Πάτρα, άλλες όμως πληροφορίες τον τοποθετούν στην Αθήνα. Η περίπτωση του παραμένει υπό έρευνα.
Οι νεκροί αγνώστων στοιχείων ανέρχονται σε 16

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται. Πέθανε η τραγουδίστρια και ηθοποιός Σωτηρία Λεονάρδου.

Πέθανε η τραγουδίστρια και ηθοποιός Σωτηρία Λεονάρδου.Πέθανε η σπουδαία Σωτηρία Λεονάρδου

Σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας, η Σωτηρία Λεονάρδου τα τελευταία χρόνια της ζωής της πάλευε με σπάνια ασθένεια η οποία την είχε καθηλώσει στο κρεβάτι.

Η σημαντικότερη στιγμή της καριέρα της ήταν η συμμετοχή της στην ταινία του Κώστα Φέρη «Ρεμπέτικο» στην οποία και ερμήνευσε το εμβληματικό τραγούδι σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Νίκου Γκάτσου «Καίγομαι-Καίγομαι». Την είδηση του θανάτου της Σωτηρίας Λεονάρδου έκανε γνωστή με ανάρτησή του στα social media ο δημοσιογράφος, Βασίλης Μπουζιώτης.

Η Σωτηρία Λεονάρδου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε μουσική, θέατρο, χορό. Στην πορεία της προσέφερε αρκετές αξιόλογες δουλειές στην ελληνική δισκογραφία μεταξύ των οποίων τα άλμπουμ «Δεν έχω χρόνο μάτια μου», «Γυναίκες» και «MIS» ενώ συμμετείχε ερμηνευτικά σε δίσκους του Σταύρου Ξαρχάκου, των Πυξ Λαξ κ.α. αλλά και σε συναυλίες της Λαϊκής Ορχήστρας Μίκης Θεοδωράκη.

Παράλληλα συμμετείχε σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Είχε βραβευθεί το 1984 με το βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το «Ρεμπέτικο».
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/pethane-i-spoydaia-ermineytria-sotiria-leonardoy

Υστερόγραφο bloger: ‘Ημουν και εγώ εκεί,  σ΄αυτό το γύρισμα.

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη.

Στην «αόρατη στρατιά» της ΕΠΟΝ και η Τασούλα Τζώνη…

«Ανάξιος όποιος ξάφνου ακούει/ το προσκλητήριο των καιρών/ να το φυσάει ή να το κρούει/ σάλπιγγα ή τύμπανο, τ’ ακούει/ και δε λέει «παρών!»». Κωστής Παλαμάς

Του Περικλή Καπετανόπουλου
δημοσιογράφου-ιστορικού

«Έφυγε» από τη ζωή στα 91 της χρόνια η αγωνίστρια της ΕΑΜικής Αντίστασης, Τασούλα Τζώνη, μια εμβληματική μορφή του ανυπότακτου λαού της Αθήνας. Συμμετείχε στο συλλαλητήριο στις 4 Δεκεμβρίου του 1944 και εικονίζεται στην εμβληματική φωτογραφία να κρατάει το πανό με το σύνθημα «Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Mπροστά στην απρόκλητη βία των Εγγλέζων και των πρώην συνεργατών των Γερμανών, για να γονατίσουν τον λαό της ανυπότακτης Αθήνας, δεν δίστασε, ούτε μια στιγμή. Σήκωσε το λάβαρο και μπήκε μπροστά. Σε όλη την Κατοχή αγωνιζόταν για την λευτεριά της Πατρίδας, την κοινωνική δικαιοσύνη, για την πρόοδο του τόπου. Ανήκε στο στρατόπεδο της προόδου, και αγωνιζόταν μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους στην Ελλάδα, σε μια αδιάκοπη και επίπονη πορεία για γίνει καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη η ανθρώπινη κοινωνία. Άλλωστε η λέξη αυτή, η πρόοδος, συμβολίζει ιδέες και θεσμούς που, αποτελούν το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη μιας κοινωνίας. Μαζί με την Τασούλα Τσώνη, δεκάδες χιλιάδες νέοι εκείνη την εποχή, έκαναν την ίδια επιλογή, και οργανώθηκαν στην θρυλική ΕΠΟΝ.
Απέναντι σε αυτό το ρωμαλέο και γιγαντιαίο λαϊκό κίνημα της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στάθηκε ότι πιο μουχλιασμένο και σάπιο γέννησε τούτος ο τόπος. Είναι αυτοί που επέλεξαν να υπηρετήσουν το κατοχικό κρατικό μηχανισμό, συνεργάστηκαν με τους καταχτητές, ή το έριξαν στη «μαύρη αγορά». Ο λαός που μάτωνε και αγωνιζόταν τους ονόμασε μαύρη αντίδραση. «Λούφαξαν» σε όλη την διάρκεια της Κατοχής, μακριά από εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις και τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των κατακτητών. Η λέξη Αντίσταση ήταν διαγραμμένη από το λεξιλόγιο τους. Αντίθετοι σε κάθε πολιτική αλλαγή, πιστοί υπηρέτες του κατεστημένου, οι περισσότεροι είχαν λαϊκή καταγωγή, αλλά δεν είχαν συνείδηση. Αυτοί οι άνθρωποι προέβαλαν τις παλιές και μουχλιασμένες απόψεις τους σε κάθε ευκαιρία, ενώ αρέσκονταν να αυτοαποκαλούνται «ελεύθεροι άνθρωποι», «αδέσμευτοι» καθώς δεν μετείχαν σε κομματικό σχηματισμό και κυρίως στο Κόμμα. Κάποιοι μάλιστα έγραφαν και σε κύκλους φιλολογικούς επιδίδονταν σε απαγγελίες και αναγνώσεις κειμένων. Ακολουθούσαν τις «δέκα» εντολές για το πώς να περνάς εσύ καλά, κι ας καίγεται ο τόπος γύρω σου
Αρνήθηκαν να υπηρετήσουν συλλογικά οράματα, ήταν «πολύ ξεπερασμένα» για αυτούς, αυτά ήταν μόνο για τον «κοσμάκη», όπως υποτιμητικά έλεγαν. Απέφευγαν όπως ο «διάολος το λιβάνι» την συνάντηση με ότι πιο προοδευτικό έχει γεννήσει μέχρι σήμερα η ανθρώπινη σκέψη. Δεν καταδέχτηκαν να ρίξουν ούτε μια ματιά στην περίφημη μπροσούρα του Δημήτρη Γληνού «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ». Ο δάσκαλος και αγωνιστής Γληνός άφησε τη σφραγίδα του στο προοδευτικό, δημοκρατικό και το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας μας. Η πορεία του Δημήτρη Γληνού είναι μια συνεχής πορεία «όλο προς τα αριστερά», όπως έλεγε ο ίδιος, ενώ αυτοβιογραφούμενος τόνιζε ότι η ιδεολογική του διαδρομή ήταν «από τον Μιστριώτη στον Λένιν». Οι αντιδραστικοί όμως, ή αν σας σοκάρει η λέξη, οι συντηρητικοί, έβαζαν ετικέτες σε όσους στέκονται συνεπείς σε προοδευτικές ιδέες για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου. Τους ονόμαζαν «φανατικούς», ενώ αυτοί ήταν οι «μετρημένοι» που κρατούσαν πάντα «πισινή» και ήταν ευπροσάρμοστοι σε κάθε αλλαγή, όπως οι χαμαιλέοντες.
Στη γνωστή φωτογραφία, τους διαδηλωτές του ΕΑΜ δεν τους πυροβόλησαν μόνο οι γνωστοί δοσίλογοι της Κατοχής και η Αστυνομία, με εντολή των Εγγλέζων και του Γ.Παπανδρέου. Την σκανδάλη τράβηξαν και οι «κυρ-παντελήδες» όπως θαυμάσια του περιγράφει στο γνωστό τραγούδι του ο αείμνηστος Πάνος Τζαβέλας, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ.
Ήταν όλοι αυτοί οι «καθωσπρέπει» που από τα καφενεία και τις ταβέρνες, ασκούσαν κριτική σε αυτούς που πρότασσαν τα νιάτα τους στη βαρβαρότητα, με τίμημα, πολλές φορές και την ίδια τους τη ζωή.

Στο νεκροταφείο της Καλλιθέας συνόδεψαν την Τασούλα Τζώνη σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι. Στην Κατοχή η νεαρή ΕΠΟΝίτισσα μαζί με χιλιάδες άλλους νέους, ακολούθησε το δρόμο του αγώνα και του πατριωτικού καθήκοντος, με όπλο την «χρυσή της νιότης πανοπλία» που της έδωσε το πολύ ακριβό συναίσθημα, πως όταν χρειάστηκε είπε παρών! Δεν κρύφτηκε ούτε αδιαφόρησε!
Ευλογημένη γενιά σας χρωστάμε ευγνωμοσύνη γιατί εσείς πολλά μας προσφέρατε. Εσείς σηκώσατε το ντουφέκι ενάντια στον κατακτητή, εσείς στα ξερονήσια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ήρθατε αντιμέτωποι με το φθόνο του στρατοδίκη, το ρόπαλο του χωροφύλακα, το λεπίδι του ταγματασφαλίτη, τα ύπουλα χτυπήματα του χαφιέ, την αδιαφορία του βολεμένου.
Εσείς ανοίξατε πλατιές λεωφόρους για να βαδίσουμε εμείς…

Στη φωτογραφία διακρίνετε πρώτη από αριστερά η Τασούλα Τζώνη κρατώντας το πανο του ΕΑM.