Αρχείο κατηγορίας ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙ

ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΜΕΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΑ …ΧΟΥΓΙΑ ΤΟΥ.

The_Misguided_Monk_animation

Όταν η καθημερινή πρακτική ενός ηλικιωμένου μοναχού διακόπτεται από έναν απρόσμενο επισκέπτη, τον οδηγεί  σε ένα ταξίδι που θ ανακαλύψει τη σημασία της συντροφικότητας και της ανεκτικότητας.

ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ; Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ BERTRAND PUSSELL.

Ο δεκάλογος του δασκάλου κατά τον Bertrand Russell

 

bertrandrussell

Οι δέκα εντολές ενός καλού δάσκαλου από τον μαθηματικό και φιλόσοφο Bertrand Russell, (1872–1970). Δημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1951 στο The New York Times Magazine στο τέλος του άρθρου  “The best answer to fanaticism: Liberalism.”

– 

1. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για τίποτα .

2. Μην σκέπτεσαι ότι αξίζει να προχωράς κρύβοντας τις αποδείξεις, διότι είναι βέβαιο ότι οι αποδείξεις θα έρθουν στο φως .

3. Μην προσπαθείς  πότε να αποθαρρύνεις την σκέψη, αν το κάνεις  είναι σίγουρο ότι θα το πετύχεις .

4. Όταν συναντάς αντίδραση, ακόμη και αν αυτή προέρχεται  από τον σύζυγο ή από τα παιδιά σου, να πασχίζεις  να την ξεπεράσεις με επιχειρήματα και όχι μέσω της εξουσίας, διότι η νίκη η όποια εξαρτάται από την εξουσία είναι απατηλή.

5. Να μην δείχνεις σεβασμό στην αυθεντία των άλλων, διότι είναι δυνατόν να βρει κάνεις αντίθετες  αυθεντίες.

6. Να μην χρησιμοποιείς ισχύ για να φιμώσεις  απόψεις τις οποίες θεωρείς επιβλαβείς, διότι αν το κάνεις οι απόψεις θα καταπνίξουν τελικά εσένα.

7. Να μην φοβάσαι να είσαι εκκεντρικός στις απόψεις σου, διότι κάθε άποψη η οποία είναι αποδεκτή σήμερα κάποτε υπήρξε εκκεντρική.

8. Να βρίσκεις περισσότερη απόλαυση όταν ευφυείς συνομιλητές διαφωνούν μαζί σου από ότι αν παθητικοί συνομιλητές  συμφωνούν μαζί σου, διότι αν αξιολογείς την νόηση όπως θα όφειλες, η πρώτη περίπτωση υποδηλώνει μια βαθύτερη συμφωνία από την δεύτερη

9. Να είσαι ενσυνείδητα ειλικρινής, ακόμη και αν η αλήθεια είναι άβολη, διότι είναι περισσότερο άβολη όταν προσπαθείς να την αποκρύψεις .

10. Να μην ζηλεύεις την ευτυχία  εκείνων οι οποίοι βλακωδώς θεωρούν ότι ζουν στον παράδεισο, διότι μόνο ένας βλάκας θα πιστέψει ότι αυτή είναι η ευτυχία.

 mathhmagic.blogspot.gr

ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ …ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ. Νο 78

Εβδομαδιαία επιλογή φωτογραφιών (νo.78) Posted by  Φωτογραφία 

YΠΕΡΟΧΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ …ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ

Ένα μωρό μαϊμού αγκαλιάζει τη μητέρα του

Ουράνιο τόξο διακρίνεται πίσω από το ψηλότερο ραδιοφωνικό σταθμό στον κόσμο, το Tokyo Skytree.Ουράνιο τόξο διακρίνεται πίσω από το ψηλότερο ραδιοφωνικό σταθμό στον κόσμο, το Tokyo Skytree.

Παπαγάλος, ροζ είδος ψιττακού.Παπαγάλος, ροζ είδος ψιττακού.

1896: Ο Carl Akeley φωτογραφίζεται με τη λεοπάρδαλη που σκότωσε με τα χέρια του όταν του επιτέθηκε.1896: Ο Carl Akeley φωτογραφίζεται με τη λεοπάρδαλη που σκότωσε με τα χέρια του όταν του επιτέθηκε.

Ουράνιο τόξο διακρίνεται στον ουρανό του Τόκιο, στην Ιαπωνία.Ουράνιο τόξο διακρίνεται στον ουρανό του Τόκιο, στην Ιαπωνία.

ΜετέωραΜετέωρα

Το ηφαίστειο Νταλόλ (Dallol) στο Αφάρ της Αιθιοπίας έχει την υψηλότερη μέση θερμοκρασία στον κόσμο (34˚C) και επιπλέον είναι το μόνο χερσαίο υφαίστειο που βρίσκεται (48 μ.) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας!Το ηφαίστειο Νταλόλ (Dallol) στο Αφάρ της Αιθιοπίας έχει την υψηλότερη μέση θερμοκρασία στον κόσμο (34˚C) και επιπλέον είναι το μόνο χερσαίο υφαίστειο που βρίσκεται (48 μ.) κάτω από το επίπεδο της θάλασσας!

Σκηνή από την Τελετή Αφής της Φλόγας στο Ναό της  Ήρας, για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.Σκηνή από την Τελετή Αφής της Φλόγας στο Ναό της Ήρας, για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ένα αγόρι προσεύχεται στον τάφο συγγενών του που έχασαν τη ζωή τους από τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε το νοτιοδυτικό Πακιστάν.Ένα αγόρι προσεύχεται στον τάφο συγγενών του που έχασαν τη ζωή τους από τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε το νοτιοδυτικό Πακιστάν.

Ηλιοβασίλεμα σε ρυάκι της ΦλόρινταΗλιοβασίλεμα σε ρυάκι της Φλόριντα

Ένα άγριο άλογο και ένα πουλί συνθέτουν ένα παράξενο ζευγάριΈνα άγριο άλογο και ένα πουλί συνθέτουν ένα παράξενο ζευγάρι

Τέχνη του δρόμου με  το  χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων Mangoo.

Τέχνη του δρόμου με το χαρακτήρα κινουμένων σχεδίων Mangoo.

Κοινωνία κλειστή και κλειστοφοβική ταυτόχρονα, κοινωνία …

Η ατομική ευθύνη και η ανοιχτή κοινωνία

 

734289_475151022543498_799964394_n

Βυθισμένη στην αέναη μελαγχολία της, η ελληνική κοινωνία, παρασυρμένη από τη δίνη του τέλους της εθνικής της αμεριμνησίας, αναζητά τους ενόχους και τους φταίχτες οπουδήποτε αλλού αρνούμενη να αντιμετωπίσει κατάματα τις δικές της ευθύνες.

 

Γαλουχημένη με ένα ιδιόμορφο βαλκανικό – τριτοκοσμικό λαϊκισμό με έντονα τα στοιχεία της ξεπεσμένου lifestyle, η ελληνική κοινωνία αφομοίωνε από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό μόνο εκείνα τα στοιχεία που τη βόλευαν. Μία από τις ιδέες αυτές, η οποία στη χώρα μας έφτασε στο σημείο να λατρεύεται με φετιχιστική μανία, είναι  η ιδέα της πρόταξης του συλλογικού έναντι του ατομικού, και, η συνακόλουθη απομείωση της αξίας της ατομικής επιλογής μα και ευθύνης.

Από τη πιο μικρή έως τη πιο μεγάλη πράξη, ο νεοέλληνας την αντιμετώπιζε μέσα από το πρίσμα του «συλλογικού», του «κοινωνικού», του «ομαδικού», αποδίδοντας σε αυτό ιδιότητες πανίσχυρες και, σχεδόν, θεϊκές.

Η έννοια αυτή, συνήθως, δικαίωνε από ποταπές ατομικές συμπεριφορές, μέχρι εθνικά εγκλήματα. Οι θιασώτες της καλύπτονταν από την, σχεδόν, μεταφυσική επιβολή του «συλλογικού» έναντι του «ατομικού» και αθώωναν στα μάτια της κοινής γνώμης εγκληματίες, απατεώνες ή ανέντιμους πολιτικούς. Πολλούς μάλιστα τους ηρωοποιούσαν  και έτσι ένα τμήμα του «λαϊκού πολιτισμού» των τελευταίων δεκαετιών αποτελείται από μπαλάντες στο ληστή με τις γαρδένιες, στον ηρωικό δραπέτη Ρωχάμη και στον σφαγέα έξι ανθρώπων Νίκο Κοεμτζή.

dark-fantasy-Tomasz-Alen-Kopera-04

Η ελληνική περίπτωση, σε αυτόν τον τομέα, είναι όντως μοναδική στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου η ατομική επιλογή, (και συνεπώς η ατομική ευθύνη) έχουν σχεδόν ποινικοποιηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης. Κοινωνία κλειστή και κλειστοφοβική ταυτόχρονα, κοινωνία με έντονα τα στοιχεία της προνεωτερικής μορφής οργάνωσης των κοινωνικών σχέσεων, κοινωνία όπου αντί του ορθού λόγου κυριαρχούν οι δεσμοί αίματος (φατρίες) και ο πρωτόγονος ανορθολογισμός η ελληνική, αντιμετωπίζει την ατομική ευθύνη με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει οτιδήποτε έχει μπροστά τον επιθετικό προσδιορισμό «ατομικό», καχύποπτα και εχθρικά.

Ενώ η κοινωνία είναι βαθιά ατομικιστική, ενώ τα μέλη της θεωρούν πως η συλλογική τους έκφραση, το κράτος, είναι κάτι μακριά και έξω από αυτούς, ή και εχθρικό, την ίδια στιγμή, οχυρώνονται πίσω από την φαταλιστική έννοια του «συλλογικού» για να δικαιολογήσουν και να αθωώσουν τις δικές τους ατομικές ανομίες.

Η αποσιώπηση της ατομικής ευθύνης κατά τις επιλογές, η υπερεκτίμηση του ρόλου του περιβάλλοντος και η απόδοση σε αυτό σχεδόν μυθικών ιδιοτήτων, είναι μια πολύ βολική διανοητική αλλά και ηθική διαδικασία, η οποία βοηθάει τον κακομαθημένο νεορωμιό να βρίσκει «ενόχους» και «φταίχτες» παντού, εκτός από τον ίδιο και τις επιλογές του.

Η δαιμονοποίηση του ατομικού, και κυρίως, της ατομικής ευθύνης για τις επιλογές, είναι το αποτέλεσμα της περιχαράκωσης της ελληνικής κοινωνίας στον βαλκανικό, πρώην οθωμανικό της περίγυρο. Ουσιαστικά, η ελληνική κοινωνία, λάτρεψε την Ευρώπη, μόνο όταν η τελευταία άρχισε τις γενναιόδωρες χρηματοδοτικές της ροές υπό τη μορφή «πακέτων Ντελόρ» και τώρα τελευταία «ΕΣΠΑ». Την ίδια στιγμή, απέρριπτε μετά βδελυγμίας και μια υποψία ηρωισμού στο βλέμμα, κάθε τι που είχε να κάνει με το κληροδότημα του Διαφωτισμού για τη θέση, το ρόλο και τις ευθύνες του ατόμου στην κοινωνία, υιοθετώντας μια ιδιότυπη βαλκανικής προελεύσεως θεωρία με τον περίεργο τίτλο «για όλα φταίει η κοινωνία».

Σήμερα, όταν η κοινωνία καλείται να πληρώσει λάθη, αστοχίες και εγκληματικές πολιτικές, αντί, επιτέλους, να συζητήσει ότι οι ατομικές επιλογές έχουν το δικό τους ατομικό κόστος, προσπαθούμε να καλυφτούμε πίσω από το φύλλο συκής που λέγεται «συλλογικό» και να αποφύγουμε για άλλη μια φορά την καταβολή και εξόφληση των πάσης φύσεως χρεών. Πρόκειται για μια νοοτροπία βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση των απογόνων των ηρωικών κλεφτών και αρματωλών που έχει και κοντά ποδάρια και νωθρή μνήμη. Η νοοτροπία αυτή (μαζί με άλλα στραβά της φυλής, του γένους, του έθνους) αποτελεί θανάσιμη λαβή στην προσπάθεια να βγούμε από το σπιράλ της κρίσης. Ένδειξη ότι η κοινωνία μας θα «σέρνεται» για πολύ ακόμη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, χωρίς κανείς να μπορεί να εγγυηθεί μια ευτυχή διέξοδο.

του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

Πηγή: http://www.athina984.gr/

Γιώργος Αλεξάτος

Κι άλλος που υψώνει το δάχτυλο για να στηλιτεύσει τον λαϊκισμό μας. Εντοπίζοντας το πρόβλημα στη γνωστή κοινοτοπία κάθε ανιστόρητου, στην απουσία διαφωτιστικής παράδοσης στην Ελλάδα.
Πού να ξέρει από Ρήγα Φεραίο και από την αποδοχή των ιδεών του από έναν λαό ολόκληρο! Από πού να μάθει για κάποια Φιλική Εταιρία και κάποιες εθνοσυνελεύσεις μιας Επανάστασης, οι οποίες διακήρυξαν τις πιο προωθημένες για την εποχή τους θέσεις για τα δικαιώματα, για την ελευθερία, για την ισονομία; Πώς να γνωρίζει, ο έρμος, ότι σ’ αυτή τη χώρα είχε καθιερωθεί η καθολική ψηφοφορία δεκαετίες πριν αναγνωριστεί στις περισσότερες χώρες της Δύσης, ότι εδώ ουδέποτε αναγνωρίστηκαν τίτλοι ευγενείας, ότι ουδέποτε νομιμοποιήθηκε η δουλεία; Αυτά απαιτούν διάβασμα, μελέτη. Ενώ αυτός γράφει. Ας διαβάσουν άλλοι!
Αυτός καταγγέλλει τη λαϊκή παράδοση του τόπου που υμνεί ληστές. Με κλέφτικα και ριζίτικα και με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», που τον βγάζει έξω από τα ρούχα του, όπως και κάθε ανίδεο υποκριτή: Έξι αθώους ανθρώπους σκότωσε ο Κοεμτζής και τον υμνούνε, λέει ο νομολάτρης.
Τρεις σκότωσε. Δεν ήταν αθώοι. Μπάτσοι ήταν που του είχαν καταστρέψει τη ζωή.
Και συνεχίζει, βέβαια, με την τρανή διαπίστωση ότι ο λαός μας αντί να αγαπήσει το κράτος, το θεωρεί εχθρικό, απέναντί του! Μα, να μην αγαπάμε το κράτος!
Άσε το κόλλημά του με τις συλλογικότητες! Δεν θα γίνεται ποτέ ατομικιστές, κύριοι, μας λέει! Νομίζοντας, όπως και όλοι οι απολογητές της αθλιότητας που ζούμε, ότι στην κοινωνική καταστροφή οδηγηθήκαμε λόγω της αντίθεσής μας στον ατομικισμό.
Πόση αδυναμία να καταλάβει κάποιος ότι ήταν ακριβώς η υποχώρηση του συλλογικού, την εποχή που κυριαρχούσαν εκείνοι που έλεγαν αυτά που λέει κι αυτός τώρα, που άνοιξε τον δρόμο για την κοινωνική καταστροφή. Αλλά, είπαμε. Χρειάζεται να μελετάς και να σκέφτεσαι. Ενώ αυτός, απλώς, γράφει…