Αρχείο κατηγορίας ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΛΤΑΣ

Πϊσω από την ερημία των δρόμων κάτι σαλεύει …και αυστηρά και δίκαια «και φοβηθήσονται αι νήσοι από ημέρας πτώσεώς σου». Speak, memory.

Speak, memory (Πίσω από την ερημία των δρόμων) 

8 Σεπτεμβρίου 2013 

alack_sinner_3

Υποκειμενικό πάντα το βλέμμα σαρώνει το αθηναϊκό κέντρο τις τελευταίες νύχτες του Αυγούστου, τις πρώτες Σεπτεμβρίου. Η πόλη είναι μουδιασμένη ακόμη, άδεια, σαν παρατημένη, ακόμη και τα φώτα φαίνονται λίγα, αδύναμα να φωτίσουν το αστικό κενό, το διαρκώς εκτεινόμενο. Τα καφέ και τα μπαρ ανοιγοκλείνουν διαδοχικά, λειτουργούν σαν μικροεστίες κίνησης, σποραδικά, προσωρινά, οι πιάτσες μετακινούνται, τίποτε όμως δεν μπορεί να ανασχέσει τη βουβή εντροπία που κυριεύει σιγά σιγά το ιστορικό κέντρο.

Στους ήσυχους σκοτεινούς δρόμους αφουγκράζεσαι κάτι να σιγοβράζει. Ισως ο φόβος να αναδεύεται στα σπλάχνα και να ξεδιπλώνεται, να αλλάζει θέση. Ισως να παίρνει τη θέση του η οργή. Ισως να προσπαθεί να βγει μπροστά η ελπίδα. Πϊσω από την ερημία των δρόμων κάτι σαλεύει.

Οταν φωτίζει η μέρα, διακρίνεις κάτι. Ενα χάσμα. Η κρίση αναδεικνύει κρυμμένες χαράδρες, και ανοίγει καινούργιες: ταξικές, πολιτικές, πολιτισμικές, ανθρωπολογικές. Οι αδύναμοι, οι πεπτωκότες, μένουν πίσω, άλλοτε φανερά, και το συχνότερο σιωπηλά: γέροντες αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους τους και να επιζήσουν με τα απομεινάρια σύνταξης, παιδιά που αδυνατούν να συνδράμουν τους γονείς τους, γονείς που δυσκολεύονται να στηρίξουν τα παιδιά τους. Η ταξική χαράδρα είναι η πιο βαθιά και η πιο αποτρόπαιη. Το περιλάλητο λίπος κάηκε, τόσο επιπολής που ήταν, και τώρα σιγοσβήνουν ζωές και αξιοπρέπειες, κοινωνικές αρθρώσεις.

Στη σιγαλιά της νύχτας έως όρθρου βαθέος, στους αθόρυβους πλην πυρακτωμένους δρόμους των δικτύων, ακούγεται υπόκωφη η οργή, η ματαίωση, κοχλάζουν βαριές κουβέντες, ορίζονται διαχωριστικές γραμμές. Ο,τι ελάνθανε μισοκεπασμένο από τη δάνεια ημιχλιδή τα χρόνια του 1990 και του 2000, ό,τι ψευδοενοποιούσε ο φενακισμός της ισχυράς Ελλάδος, τώρα προβάλλει γυμνό και γωνιώδες, τροχισμένο από την σπάνη και την ανάγκη, φλογισμένο από την ανισότητα. Η ανοχή περιορίζεται, ακόμη και η αδιαφορία, το «εντάξει μωρέ, και τι έγινε» τέλειωσε. Η ψευδοευφορία του λάιφστάιλ, ο εξισωτισμός της κατανάλωσης και του ομοιόμορφου στυλ, τελειώνουν με γδούπο και λυγμό. Κάθε κακομοίρης στη μοίρα του.

Και να, μέσα απ’ τα αποκαΐδια του παλιού κόσμου, ένα αναποδογύρισμα. Οι πρώην φλύαροι γελωτοποιοί του λάιφστάιλ, τα ρουλεμάν ολιγαρχών και φυλάρχων, οι παπαγάλοι τοπαρχών και κομματαρχών ξεμυτίζουν σαν αρχάγγελοι της νέας εποχής και της δίκαιης τιμωρίας, σαν τιμητές: κουνάνε το δάχτυλο στον τζίτζικα λαουτζίκο τον εκμαυλισμένο, τον μέγα συνυπεύθυνο, τον ένοχο αμέριμνο. Φταίει ο άρρωστος για την αρρώστια, ο φτωχός για τη φτώχεια. Επιασε. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έπιασε· η γιγάντια επιχείρηση ενοχοποίησης και χειραγώγησης θυμικού και λογικού λειτούργησε. Θα ‘λεγες ότι εφαρμοζόταν μάνιουαλ κοινωνικής ψυχολογίας, με οδηγίες βήμα βήμα για τον έλεγχο των μαζών, για τη διάχυση και εμπέδωση ενός new speak και την πειθήνια συμμόρφωση των νεοπληβείων κατά την προσγείωση τους στις πίστες του κάτω κόσμου.

Το σοκ της κρίσης αμβλύνει τη μνήμη. Πολλοί απ’ όσους σήμερα καταριούνται τα λαμόγια, την ασωτία και την ανομία, τω καιρώ εκείνω, της ασωτίας και της γκλαμουριάς, ήσαν συναυτουργοί τους, ιεροφάντες, συνδαιτυμόνες και αυλικοί. Γλεντούσαν στα ίδια μαγαζιά, έπαιρναν δημόσιες θέσεις και κρυφά πέι-ρολ, συμμετείχαν και συναινούσαν. Χαχάνιζαν στα ράδια με μπιτάκια και ποζάριζαν στα γκλόσσυ εξώφυλλα. Ή σιωπούσαν.

Η φρενίτις του χρηματιστηρίου, ο παροξυσμός των εθνικών εργολάβων και των εθνικών προμηθευτών, η θρησκεία του real estate, η επέλαση των ξέκωλων, τα ώπα στα σκυλοβαρελάδικα, τυλίγονταν όλα με αποδοχή, θαυμασμό, συγκατάθεση, ανοχή. Ή ηχηρή σιωπή.

Speak, memory. Εζήσαμε τα χρόνια του ’70 και του ’80 των αρχομένων μετασχηματισμών, θυμόμαστε λόγια μεγάλα μ-λ και ιδεολαγνίες, αυθάδειες και αλαζονίες, κωλοπαιδισμούς. Διαπλεύσαμε ευδαίμονες και μελαγχολικοί μαζί τα χρόνια του ’90, την υπερδιαστολή του φαντασιακού και των προσδοκιών, τη γενικευμένη χυδαιότητα, την αλήθεια ως μια μόνο στιγμή του ψεύδους. Διαβάσαμε εντιτόριαλ και ακκισμούς, δημόσιες καταθέσεις, εζήσαμε στο πλάι και σε κρυμμένα κέντρα, ήμαστε εκεί, όλο τον καιρό, παντού.

Μερικοί, καμπόσοι, δεν σιώπησαν, ούτε το ’80 ούτε το ’90 ούτε το 2000. Και θυμούνται πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις. Ετσι, ώστε η μνήμη να λειτουργεί ανακουφιστικά και δημιουργικά, ηρεμιστικά και διασωστικά. Και αυστηρά και δίκαια «και φοβηθήσονται αι νήσοι από ημέρας πτώσεώς σου». Speak, memory.

Νίκος Ξυδάκης.

Εικον.: Αlack Sinner, του Juan Munoz.

Πηγή: http://vlemma.wordpress.com/2013/09/08/speak-memory/

Χειλάς Νίκος: Ο …φουχτολισμός τους είναι το ανώτατο στάδιο του εξυπνακίστικου ραγιαδισμού.

Χειλάς Νίκος (Από το ΒΗΜΑ)

Φουχτελισμός, το ανώτατο στάδιο του ραγιαδισμού.

Ενός κακού μύρια έπονται. Η τρόικα δεν έφερε μαζί της μόνο φτώχεια και ανυποληψία στην Ελλάδα. Έφερε και διάφορους καλοθελητές, οι οποίοι βομβαρδίζουν με νουθεσίες τους ιθαγενείς με στόχο να τους κάνουν βαθμιαία «σωστούς» Ευρωπαίους.

Ο πολιτικός που ενσαρκώνει περισσότερο από κάθε άλλο αυτό τον «καλοθελισμό» είναι ο Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, εντεταλμένος της Άνγκελα Μέρκελ για τη γερμανοελληνική συνεργασία στον τομέα της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Ο υφυπουργός εργασίας της γερμανικής κυβέρνησης εφαρμόζει το γνωμικό «οι Έλληνες θέλουν το Γερμανό τους» υπό συνθήκες υποτέλειας – ειδικά απέναντι στο Βερολίνο.

Προσωπικά, ο κ.Φούχτελ δεν έχει τίποτα το μεμπτό: Το αντίθετο μάλιστα, είναι ένας καλοπροαίρετος πολιτικός, επιστήμων («επιτυχημένος δικηγόρος» όπως λέει ο ίδιος) και άνθρωπος. Επιπλέον είναι φοβερά συναισθηματικός: Όποιος τον είδε να δακρύζει την περασμένη Πέμπτη στη γερμανική Βουλή, όταν η κ. Μέρκελ, αφού τον επαίνεσε για το έργο του στην Ελλάδα, ανέφερε ότι οι Έλληνες τον βάφτισαν «Φούχτολο, ωραίο όνομα», μπορούσε αμέσως να αντιληφθεί ότι είναι γνήσια «ψυχούλα». Τέτοιοι χαρακτήρες-διαμάντια λυγίζουν μόνο υπό την επήρεια ενός καλού λόγου, ή μιας «ξελιγωμένης» γυναικείας ματιάς.

Επιπλέον, το έργο που έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει είναι καθόλα χρήσιμο: Η μεταφορά τεχνογνωσίας από τους γερμανικούς δήμους στους ελληνικούς, και οι συμβουλές προς τους Έλληνες παράγοντες της αυτοδιοίκησης για το πώς να αξιοποιήσουν καλύτερα τα κοινοτικά κονδύλια, μόνο καλό κάνουν – κακό πάντως δεν κάνουν.

Το κακό γι αυτόν είναι όμως ότι το έργο του συντελείται στο πλαίσιο της μετατροπής της Ελλάδας σε ένα οικονομικό «προτεκτοράτο», όπως αυτό αποτυπώνεται στο δεύτερο ιδίως μνημόνιο. Έτσι χάνει κάθε πολιτική νομιμοποίηση, εκφυλίζεται σε θετικό παράπλευρο μέτρο της υποταγής της Αθήνας στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες.

Σύντομη παρένθεση: Στο «Βήμα της Κυριακής» της 21.10.2012, ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ υπενθυμίζει, ότι οι αποικιοκράτες δεν περιορίζονταν στην υποταγή μιας χώρας, αλλά επιχειρούσαν και να τη νομιμοποιήσουν  πολιτικά εκπολιτίζοντας τους κατοίκους της στο πνεύμα του διαφωτισμού. Η Ελλάδα δεν είναι αποικία. Είναι όμως ένα νέο είδος οικονομικού «προτεκτοράτου» στους κόλπους της ευρωζώνης. Η τεχνογνωσία που της προσφέρεται εντάσσεται έτσι αναγκαστικά στο «διαφωτιστικό» πνεύμα των «προτεκτόρων». Κλείνει η παρένθεση.

Αυτή η αντιφατική φύση της βοήθειας του κ.Φούχτελ θίγει φυσικά και  εκείνους που την υποδέχονται. Η αντίδρασή τους είναι εξίσου σχιζοφρενική. Από τη μια τη θέλουν διακαώς, από την άλλη όμως «αρρωσταίνουν»  παίρνοντάς την. Αυτό εκφράζεται με διάφορους τρόπους: Ο περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός  παίρνει το θέμα φιλοσοφικά, βλέποντας τη βοήθεια ως εύνοια της μοίρας, η δήμαρχος Βέροιας Χαρούλα Ουσουλτζόγλου-Γεωργιάδη ωφελιμιστικά, ως ευκαιρία για αδελφοποίηση με έναν «αποδοτικό» γερμανικό δήμο, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης πραγματιστικά («παίρνω ό,τι μου είναι χρήσιμο, δεν υποχρεώνομαι σε τίποτα»), ο δήμαρχος Περιστερίου Ανδρέας Παχατουρίδης σαδιστικά, χαρίζοντας στον κ.Φούχτελ ένα έργο τέχνης, το οποίο του έσπασε σχεδόν τη μέση όταν επιχείρησε να το σηκώσει.

Ταυτόχρονα όμως, οι διαφορετικές στάσεις (με μοναδική ίσως εξαίρεση εκείνη του κ.Μπουτάρη) έχουν και ένα κοινό χαρακτηριστικό: τη λοιδορία – την «ξινή» αντίδραση εναντίον του «ευεργέτη» εκείνων, που ξέρουν, έστω και υποσυνείδητα, ότι η αποδοχή της «ευεργεσίας» δεν είναι θεμιτή. Με αποκορύφωμα τον αναβαπτισμό του κ.Φούχτελ σε «Φώχτολο» (από το δήμαρχο της Καστοριάς Εμμανουήλ Χατζησυμεωνίδη) και «Φουχτουλάκη» (από τον περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρο Αρναουτάκη), καθώς και με άλλα λογοπαίγνια  από παρόμοιους «εξυπνάκηδες».

Φταίει σε αυτό και το θύμα; Ίσως στο βαθμό που είναι αφελές. Η αλήθεια είναι ότι ο κ.Φούχτελ έχει και στη Γερμανία τη φήμη αφελούς. Αυτό φαίνεται και από τη χαρά που δείχνει όταν τον λένε «καμηλιέρη» – τίτλο που απέκτησε για την αγάπη του προς τα  ωραία τετράποδα, αλλά και για το ότι είχε διοργανώσει το 1992, κατά εντολή του Χέλμουτ Κολ, καμηλοδρομίες στο Βερολίνο με στόχο την προσέλκυση αράβων επενδυτών. Αφέλεια, που υπογραμμίζεται και από τους καγχασμούς των βουλευτών στο Ράιχστακ, που ο ίδιος εξέλαβε καταφανώς ως επευφημίες, όταν η καγκελάριος γνωστοποίησε τη μεταβάπτιση του σε «Φούχτολο». Η περίπτωσή του θυμίζει, από ιλαροτραγική άποψη, τον θρυλικό «Ρέχακλες», όπως είχε ονομάσει η «Bild-Zeitung» το 2004 τον τότε προπονητή της Εθνικής Ελλάδας συνδυάζοντας τα ονόματα Ηρακλής (Χέρκουλες στα γερμανικά) και Ρεχάγκελ. Με τη διαφορά, ότι η αφορμή γι αυτό, ήτοι η νίκη της Εθνικής στο Γιούρο, ήταν τότε πολύ πιο ευχάριστη.

Οι μόνοι που δεν έχουν όμως το δικαίωμα «στο να λοιδορούν» είναι οι έλληνες δημοτικοί και περιφερειακοί άρχοντες, που επιζητούν τη βοήθειά του. Αυτοί θα έπρεπε να γνωρίζουν, ότι δεν φτύνει κανείς ποτέ το χέρι που τον ταΐζει. Τα δυο μαζί, «φτύσιμο» και «μάσα», στιγματίζουν τους ίδιους.  Ο φουχτολισμός τους είναι το ανώτατο στάδιο του εξυπνακίστικου ραγιαδισμού.

Όμως υπάρχουν και χειρότερα. Εκείνο που κάνει «σεμνά και ταπεινά» ο κ.Φούχτελ στην αυτοδιοίκηση, το κάνει υπεροπτικά η «Task Force» του Χορστ Ράιχενμπαχ στα υπουργεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Οι Γερμανοί  γραφειοκράτες διδάσκουν, κατά παραγγελία των Βρυξελλών,  χρηστή διοίκηση στους Έλληνες συναδέλφους τους με τον αέρα του Ευρωπαίου ξερόλα.

Όχι ότι δεν υπάρχει και εδώ ανάγκη εκσυγχρονισμού, ή μάλλον, όπως είχαν διαπιστώσει προ καιρού οι ελεγκτές του ΟΟΣΑ, κατεδάφισης του σημερινού και επανοικοδόμησης του Ελληνικού κράτους. Σε κάθε άλλη «κανονική» εποχή, η συνδρομή των Ευρωπαίων ειδικών θα ήταν ευλογία.  Σήμερα όμως, στη σκιά του μνημονίου, αχνίζει «κατάρα».

Οι προθέσεις των μελών της «Task Force» – να σώσουν την Ελλάδα – είναι βέβαια υπεράνω πάσης υποψίας και όλα κάνουν σίγουρα επιμελώς τη δουλειά τους. Οι πιο ανυπόφοροι είναι ωστόσο εκείνοι που αναπτύσσουν  ιεραποστολικό ζήλο και – με ένα μίγμα βουντού και ξερόλα – διορθώνουν, ή ακριβέστερα, συμπληρώνουν την άποψη του κ.Μπεκ περί «διαφωτισμένης» αποικιοκρατίας: Στο διαφωτιστή πρέπει να προστεθεί και ο ορθοπεδικός.

Ο επιφανέστερος εκπρόσωπος των τελευταίων  είναι ο οικονομολόγος Γιενς Μπάστιαν.  Σε ομιλία του προ καιρού στο Βερολίνο είχε δηλώσει ο ίδιος ότι όλη του η προσπάθεια συνίσταται στο να μάθει τους Έλληνες να περπατούν. Η αποστολή του, υπαινίχθηκε,  θα λήξει, όταν τα αναπρογραμματισμένα πόδια τους θα έχουν συνηθίσει στον ορθό ευρωπαϊκό βηματισμό.

Το πόσο ζεστά παίρνει τη δουλειά του ο κ. Μπάστιαν φαίνεται  και από το ότι δεν περιορίζει την περιπατητική σχολή του στη διοίκηση, αλλά την επεκτείνει και στην επιμόρφωση των Ελλήνων δημοσιογράφων. Όπως ανακοίνωσε το αθηναϊκό παράρτημα του χριστιανοδημοκρατικού ιδρύματος Konrad Adenauer Stiftung, ο κ.Μπάστιαν συμμετείχε την περασμένη εβδομάδα, δίπλα, μ.α., στο γερμανό πρεσβευτή Βόλφγκανγκ  Ντολτ, σε σεμινάριο του ιδρύματος με θέμα τις «ελληνογερμανικές σχέσεις την εποχή της κρίσης» ενώπιον 20 νέων ελλήνων δημοσιογράφων – με στόχο, προφανώς, τον ορθοπεδικό αναπρογραμματισμό τους σε ιδεολογικό επίπεδο.

Παρόμοια φαινόμενα θα δούμε, όπως όλα δείχνουν, πολλά στο μέλλον. Το μνημόνιο χρειάζεται πρόσθετα στηρίγματα σε όλα τα επίπεδα – διοικητικά, ιδεολογικά, δημοσιογραφικά. Το πότε θα μπουν στην εκκλησία και το σχολείο είναι μάλλον θέμα χρόνου.

Όμως αυτό δεν είναι ακριβώς το νόημά της φράσης: «Οι Έλληνες θέλουν τον Γερμανό τους». Αυτό ήταν, στην περίπτωση του Ότο Ρεχάγκελ  (όταν η φράση πρωτοέγινε της μόδας), ότι Έλληνες και Γερμανοί συνεργούν ισότιμα  με βάση τα ξεχωριστά χαρίσματά τους και με στόχο την κοινή επιτυχία  – και πάντως όχι με τρόπο που να ντρέπεται συνεχώς γι αυτήν ο ένας από τους συνεργούς.

Οι Γερμανοί που θέλουν οι Έλληνες είναι άλλοι:  Επίκαιρα, αυτοί που συμβάλλουν στο ξεσκέπασμα των λαθών και των συμφορών του μνημονίου, όπως ο Ούλριχ Μπεκ. Και ιστορικά, οι πατέρες του διαφωτισμού, με πρώτο και καλύτερο τον Ιμάνουελ Καντ. Ο τελευταίος όριζε το διαφωτισμό ως «έξοδο από την αυτοοεπιβαλλόμενη ανωριμότητα», ως πράξη απελευθέρωσης δηλαδή  – προσωπικής και συλλογικής. Αυτονομία και αυτοπροσδιορισμός, όχι υποταγή και εξάρτηση – ιδίως και κυρίως σε εποχές κρίσης. Η ιδέα της χειραφέτησης είχε γίνει από τότε κοινό κτήμα και στην Ελλάδα.  Και αυτό είναι και σήμερα το ζητούμενο – όχι τα ιδεολογικά «σαπάκια» των Φούχτελ, Μπάστιαν και των άλλων εκπροσώπων του μνημονίου.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΛΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: Ο ΔΗΜΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ ΥΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΧΑΡΙΣ ΣΤΟΥΣ …ΡΕΦΕΝΕΔΕΣ.

Πρακτικές…ρεφενέ στη λειτουργία του δήμου Tριφυλίας!                                                                   

 

Κατάγομαι από το Σιτοχώρι, την τοπική κοινότητα του δήμου Τριφυλίας, ένα μικρό χωριό, που ανήκει στον πρώην δήμο Αετού.

Στο χωριό αυτό, παρουσιάζονταν συνεχείς διακοπές στην υδροδότηση, εξαιτίας κάποιου προβλήματος στο μηχανισμό του φλοτέρ της δεξαμενής, η οποία βρίσκεται σε μακρινή απόσταση από το χωριό.

 Τις είχα διαπιστώσει και ο ίδιος σε πρόσφατες επισκέψεις μου στον τόπο γενέτειράς μου.

Κάθε φορά που υπήρχε διακοπή νερού, προσέτρεχαν κάτοικοι στη δεξαμενή και έδιναν προσωρινά λύση, βάζοντας σε λειτουργία το χειροκίνητο τρόπο λειτουργίας, αρκεί βέβαια να βρίσκονταν στο χωριό, για να μπορούν να παρέμβουν.

Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού απευθύνθηκαν στη δημοτική αρχή, επεσήμαναν το πρόβλημα και περίμεναν πότε αυτή θα…ασχοληθεί με αυτό, προκειμένου να αντιμετωπισθεί μόνιμα το πρόβλημα στη δεξαμενή.

Για να μην υπάρχουν συνεχείς διακοπές νερού, πρόβλημα ύδρευσης, ιδιαίτερα μάλιστα τη θερινή περίοδο που διανύουμε.

Στις συνεχείς οχλήσεις των κατοίκων η απάντηση της  δημοτικής αρχής ήταν ότι δεν… υπάρχουν χρήματα

Μπροστά στο ενδεχόμενο να υπάρχουν διακοπές υδροδότησης του χωριού και ενώ γνώριζε και το πρόβλημα ο αρμόδιος τοπικός αντιδήμαρχος, κάποιοι  κάτοικοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία, να επιλύσουν το πρόβλημα.

Συγκέντρωσαν τα χρήματα, βρήκαν υδραυλικό και αντιμετώπισαν το πρόβλημα.

Διαπιστώθηκε παράλληλα, ότι η δεξαμενή είχε και πρόβλημα καθαρισμού, είχε να καθαριστεί δύο χρόνια, έγινε και αυτό με την πρωτοβουλία των κατοίκων.

Σαφέστατα τους αξίζουν συγχαρητήρια, έστω και εάν δεν τα επιδιώκουν.

Δεν το έπραξαν για να ακουστεί το όνομά τους, είναι γνωστό αυτό άλλωστε σε όσους  γνωρίζουν τα πρόσωπα που συνέδραμαν οικονομικά.

 Αυτό όμως που προκύπτει από την παράθεση των γεγονότων είναι η προκλητική αδιαφορία, η απάθεια της δημοτικής αρχής στο δήμο Τριφυλίας να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της απέναντι στους δημότες

 Ο δήμος Τριφυλίας υπολειτουργεί, το διαπιστώνει  κάθε δημότης στην καθημερινότητά του, ας μην τρέφουν ψευδαισθήσεις οι διοικούντες το δήμο ότι αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό.

Ας σημειωθεί εδώ, ότι απαιτούνταν ελάχιστα χρήματα για την αντιμετώπιση του προβλήματος στο Σιτοχώρι και η εξεύρεσή τους ίσως να μην ήταν τόσο δύσκολη για τη δημοτική αρχή.

Χρήματα όμως προφανώς υπάρχουν, για να εισπράττουν  την αποζημίωσή τους, ο δήμαρχος,  ο τοπικός αντιδήμαρχος, οι υπόλοιποι της δημοτικής αρχής που διοικούν το δήμο Τριφυλίας, αλλά και οι…στρατιές των συμβούλων που υπάρχουν σε αυτόν.

Αλήθεια, νιώθουν υπερήφανοι, είναι τιμητικό γι’ αυτούς, όταν ανακύπτουν προβλήματα στα χωριά του δήμου, όταν δεν γίνονται τα στοιχειώδη έστω σε αυτά;

Όπως π.χ. ο καθαρισμός στο νεκροταφείο ενός χωριού, κυρίως  κατά την έναρξη της θερινής περιόδου, ή η αποκατάσταση του  φωτισμού σε χωριά, όταν έχουν καεί οι λάμπες και δεν αντικαθίστανται;

Να  επικαλούνται οικονομική αδυναμία για την αντιμετώπισή τους, τη στιγμή που αυτοί συνεχίζουν να μισθοδοτούνται κανονικά;

Εάν όσοι διοικούν το δήμο,δεν λαμβάνουν τα έξοδα παράστασης, προφανώς αυτό τους τιμά και θα έπρεπε να το είχαν ήδη δημοσιοποιήσει στους δημότες.

Εμφανίζονται στα χωριά αυτά, σε κοινωνικά γεγονότα, ως σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Με ποια άραγε κοινωνική νομιμοποίηση εμφανίζονται, όταν έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση των κατοίκων των χωριών αυτών, όταν η αγανάκτησή και η αποστροφή τους γι’ αυτούς ,είναι διάχυτη;

Δεν υπάρχει πολιτική ευθιξία να αναλάβουν τις όποιες ευθύνες τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για άσκηση πολιτικής σε επίπεδο δήμου, όταν δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους, τη στιγμή μάλιστα που κατέχουν έμμισθες θέσεις στη διοίκηση του δήμου;

Να απευθυνθούν ευθέως στους δημότες και να μιλήσουν με ειλικρίνεια και ευθύτητα για τη διαχείριση του δήμου και την άσκηση των καθηκόντων τους.

Εάν αυτό είχε συμβεί και δεν κρύβονταν, δεν φυγομαχούσαν πολιτικά, επενδύοντας έτσι στη λήθη των δημοτών, τοποθετούνταν δηλαδή δημόσια στα αυτοδιοικητικά δρώμενα που τους αφορούν, μία τέτοια πολιτική συμπεριφορά, θα είχε εκτιμηθεί ανάλογα από τους δημότες

 Αποτελεί πρόκληση και ταυτόχρονα εμπαιγμό, ιδιαίτερα στη δύσκολη σημερινή οικονομική συγκυρία, που οι δημότες πλήττονται σε όλα τα επίπεδα και δεν γίνεται ούτε ένα έργο σε μικρά χωριά, να μην ανταποκρίνεται μία δημοτική αρχή στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις της.

Όταν αυτές μάλιστα αφορούν ανταποδοτικές υπηρεσίες, όταν εισπράττονται τα τέλη ύδρευσης ,τα τέλη καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού, ο  δημοτικός φόρος.

Σε ό,τι αφορά την Δημοτική Ενότητα Αετού, τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι συγκεκριμένα και οφείλει να τα απαντήσει η δημοτική αρχή:

 Μήπως εισηγείται την πρακτική του…ρεφενέ στους δημότες για να αντιμετωπισθούν τρέχουσες και πάγιες ανάγκες σε κάθε χωριό, καθώς και για να πραγματοποιηθούν τοπικές  εκδηλώσεις;

Θα πρόκειται ασφαλώς για αυτοδιοικητική πρωτοτυπία!

Το ίδιο δε έγινε πρόσφατα, όπως πληροφορήθηκα, για τον εορτασμό της μάχης των επτά Λαπαίων, στο Άνω Λάπι.

Όπως ίσως και να έχει συμβεί και σε άλλα γεγονότα ,στην καθημερινή λειτουργία του δήμου, τα οποία δεν γνωρίζω, τα γνωρίζει η δημοτική αρχή, ίσως οι δημότες, αλλά σίγουρα οι ίδιοι οι συμμετέχοντες στο ρεφενέ!

Ή μήπως ως κριτήριο για να παρέμβει και να ασχοληθεί αποτελεί η πελατειακή λογική;

Δεν την αγγίζουν , δεν επιδεικνύει ενδιαφέρον,  σε προβλήματα μικρών, ορεινών χωριών, όπου διαμένουν ελάχιστοι κάτοικοι.

Η δημοτική αρχή, ας αντιληφθεί επιτέλους ότι οφείλει πρωτίστως να σέβεται και να υπηρετεί τους δημότες.

Ο αντιδήμαρχος με αρμοδιότητα τις τοπικές υποθέσεις μιας δημοτικής ενότητας, υπάρχει για να δίνει λύσεις ο ίδιος σε όσα προβλήματα ανακύπτουν στα όρια ευθύνης του.

Δεν υπάρχει για να είναι αρεστός, να μην συγκρούεται με τη δημοτική αρχή, να μην διεκδικεί την επίλυσή τους, να δείχνει…’’καλή διαγωγή’’ σε αυτή.

 Όπως έπραξε, όταν απλώς αποχώρησε από τη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου κατά τη συζήτηση για τα πολιτιστικά που αφορούσαν τη Δημοτική Ενότητα Αετού και δεν καταψήφισε την εισήγηση της δημοτικής αρχής.

 Δεν υπάρχει  για να αφήνει τα προβλήματα άλυτα, ή να περιμένει ότι αυτά θα επιλυθούν από τους δημότες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να το πράξουν.

 Νίκος Μπάλτας

πρώην δημοτικός σύμβουλος

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΑΜΑΡΑ: ΕΡΧΕΤΑΙ …ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΟΛΙ ΡΕΝ.

Ο Χρ. Ζώης για τις προγραμματικές δηλώσεις  Σαμαρά.

Τις προγραμματικές δηλώσεις του Αντώνη Σαμαρά σχολίασε ο εκπρόσωπος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Χρήστος Ζώης.

«Ο κ. Αντώνης Σαμαράς είναι ο δεύτερος που κάνει αναφορά στο κουράγιο των Ελλήνων», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Ζώης και πρόσθεσε: «Ο πρώτος ήταν ο Όλι Ρεν λίγο πριν μπει η Ελλάδα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Είναι προφανές ότι εγκαταλείπει την προεκλογική υπόσχεση της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και προσαρμόζεται πλήρως στις επιταγές της τρόικας και των πιστωτών της χώρας.

Η πιο χαρακτηριστική φράση του κ. Σαμαρά  είναι ότι δεν εκλιπαρεί για ελαφρύνσεις. Αποδεικνύεται έτσι ότι ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας είχε την απόλυτη έγκριση του πρωθυπουργού όταν έλεγε ότι δεν μπορεί να γίνει επαναδιαπραγμάτευση.

Ο κ. Σαμαράς χαιρέτησε το θάρρος του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ για τον σχηματισμό κυβέρνησης αποφεύγοντας ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό ότι ο κ. Βενιζέλος είναι εκ των βασικών συντελεστών για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα σήμερα.

Επίσης δεν αναφέρθηκε καθόλου στην διερεύνηση και την απόδοση ευθυνών για το πώς οδηγήθηκε η Ελλάδα στο ΔΝΤ και τα μνημόνια. Ξέχασε πλήρως τις κατ’ επανάληψιν δημόσιες δεσμεύσεις του.

Παρέπεμψε σε βάθος τετραετίας την υλοποίηση των σημείων εκείνων πάνω στα οποία εδραιώθηκε ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ.
Εξάντλησε την ομιλία του στην παράθεση μιας λίστας ευχών, γεγονός που προκύπτει από την συντριπτική εμφάνιση της φράσης «πρέπει να».

Από τα περίφημα 18 μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας που παρουσίασε στις 31 Μαΐου 2012 επανέλαβε ή έκανε έμμεση αναφορά σε αυτά σε λιγότερα από τα μισά με χαρακτηριστική την παντελή απουσία κάθε αναφοράς στην αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων, των πολυτεκνικών επιδομάτων, των ειδικών επιδομάτων, την αποκατάσταση των ζημιών των ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων.

Οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ αύριο θα τοποθετηθούν απέναντι στις προγραμματικές δηλώσεις όπως τις ανέγνωσε ο πρωθυπουργός και θα καταθέσουν με σαφήνεια τις θέσεις τους.»

Πολιτικοί: ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΩΗΣ

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ».

Ο Χρήστος Ζώης
Εκπρόσωπος τύπου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» αναλαμβάνει ο πρώην υπουργός και βουλευτής Λάρισας, Χρήστος Ζώης, με απόφαση του προέδρου του κόμματος, Πάνου Καμμένου.

Καθήκοντα κοινοβουλευτικού εκπροσώπου στην καινούργια σύνθεση της Βουλής αναλαμβάνει ο μέχρι σήμερα εκπρόσωπος του κινήματος, βουλευτής Επικρατείας Τέρενς Κουϊκ.

Οι άλλες θέσεις ευθύνης, συμπεριλαμβανομένων και των λοιπών κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, αναπληρωτών γραμματέων ΚΟ και των μελών των Επιτροπών, που αφορούν στην κοινοβουλευτική ομάδα του κινήματος θα ανακοινωθούν μετά την ορκωμοσία της Βουλής.

Βασίλης Καπερνάρος: Στο υπόγειο της ιστορίας, αυτοί που απειλούν και εκβιάζουν τον Ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και το kopanakinews λέει: Αν ντε και καλά …συντηρητικά, τότε Ανεξάρτητοι Έλληνες.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΡΟΣ ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Βασίλης Καπερνάρος: Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θέλουν να ενώσουν το λαό

  • Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012, στην Ελευθερία.

 

Βασίλης Καπερνάρος: Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θέλουν να ενώσουν το λαό

Την πίστη ότι οι Ελληνες δε θα λάβουν υπόψη τους τις δήθεν απειλές, εκβιασμούς και ψευτοδιλήμματα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου, εξέφρασε ο υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθήνας των Ανεξάρτητων Ελλήνων Βασίλης Καπερνάρος, που περιόδευσε σε περιοχές της Μεσσηνίας.

Σε συνέντευξη Τύπου στην Καλαμάτα κάλεσε το λαό με την ψήφο του να οδηγήσει τους απειλούντες και εκβιάζοντες στο υπόγειο της ιστορίας. Επεσήμανε ότι οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θέλουν να ενώσουν το λαό, να δοθεί τέλος στην παρακμή και να επανακτήσουμε την εθνική ανεξαρτησία και περηφάνια.
Σημείωσε τη βεβαιότητα ότι στις 18 του μήνα θα υπάρχει κυβέρνηση, απάντησε ότι «δε συνεργαζόμαστε με Σαμαρά και Βενιζέλο και με πολιτικές που υπαγορεύονται από τη Μέρκελ. Θα συνεργαστούμε με όλους και θα είναι και τα μέσα ενημέρωσης, για να ξέρει ο λαός τι προτείνει ο καθένας».
Παρατήρησε πως «τη σύμβαση την έχει καταγγείλει η ίδια η Μέρκελ που κράτησε το 1 δις και έδωσε αυτά που έπρεπε να πάρουν οι τοκογλύφοι». Ο κ. Καπερνάρος δήλωσε ότι θα τροποποιήσουν το Σύνταγμα για να μην υπάρχει παραγραφή για αξιόποινες πράξεις των υπουργών και υφυπουργών στα 4 χρόνια, αλλά στα 20, όπως ισχύει για τους πολίτες.
Στη συνέντευξη παρέστησαν οι υποψήφιοι βουλευτές Παναγιώτης Γεωργόπουλος, Δημήτρης Μπαρμπετσέας και Στάθης Καρυδομάτης.

Nando Parrado: «Ψηφίστε αυτόν που αγαπά την Ελλάδα περισσότερο από τον εαυτό του»

O Nando Parrado, ένας από τους 16 επιζώντες στις Ανδεις το 1972, μιλά στο «ΒΗΜΑ»

«Ψηφίστε αυτόν που αγαπά την Ελλάδα περισσότερο από τον εαυτό του»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  18/05/2012, 23:43

O Nando Parrado, ένας από τους 16 επιζώντες στις Ανδεις το 1972, μιλά στο «ΒΗΜΑ»


O Nando Parrado είναι ένας από τους 16 επιζώντες, μετά την πτώση του αεροσκάφους (το οποίο μετέφερε την 62
η μέρα της περιπέτειας, ξεκίνησε μαζί με τον φίλο του Roberto Canessa τον δρόμο προς τη σωτηρία, κατορθώνοντας ύστερα από περπάτημα 10 ημερών να βρουν βοήθεια. Μετά το γεγονός – ορόσημο στη ζωή του, παντρεύτηκε και έγινε πατέρας δυο κοριτσιών. Είναι επιχειρηματίας, και ιδρυτής μεταξύ άλλων δυο εταιρειών τηλεοπτικών παραγωγών.

Ο Νando Parrado ανήκει πλέον στους ανθρώπους – σύμβολα. Τέσσερις δεκαετίες μετά την πτώση του αεροσκάφους, στις χιονισμένες Άνδεις, και τη φρίκη του κανιβαλισμού με στόχο την επιβίωση, έρχεται – υπό την αιγίδα της Linkage Greece – στην Ελλάδα, για μια διάλεξη στο Κολέγιο Αθηνών, στις 31 Μαΐου.

Σε μία ιδιότυπη αλληγορία, ανάμεσα στη δική του προσπάθεια επιβίωσης και την υπαρξιακή κρίση που διέρχεται η χώρα, ο Nando στέλνει μήνυμα θέλησης, ρεαλισμού και αισιοδοξίας. Κορυφαίος ομιλητής σε θέματα ηγεσίας, ο Parrado καταθέτει την εμπειρία των 70 ολόκληρων ημερών στην απόγνωση του χιονιού, και εξηγεί πώς φθάνοντας – και ξεπερνώντας – τα συνήθη ανθρώπινα όρια, κατόρθωσε να νικήσει. Ο ίδιος επιμένει ότι ήθελε απλώς να ζήσει. Συνέχεια ανάγνωσης Nando Parrado: «Ψηφίστε αυτόν που αγαπά την Ελλάδα περισσότερο από τον εαυτό του»