Αρχείο κατηγορίας ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΩΝ » Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ » ΕΠΑΝΑΔΡΑΣΤΗΡΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.

Ανοιχτή επιστολή προς άπαντες τους εν Αθήναις Κοπανακαίους λάβαμε από τον συμπολίτη μας Γρηγόρη Ηλιόπουλο και να εκφράσουμε και τον ενθουσιασμό μας αλλά και την πλήρη συμπαράστασή μας. Καιρός ήταν να πάρουν κάποιοι  …ζεστά το ζήτημα. Είμαστε σίγουροι ότι όλα θα πάνε …πρίμα.

 Φίλε Κοπανακαίε που μένεις στην Αθήνα, αποφασίσαμε να βγάλουμε τον Σύλλογο μας από την 20 ετή αδράνεια και να τον ανακινήσουμε όλοι μαζί. Λέμε λοιπόν, να συναντηθούμε 30 – 40 άτομα σε πρώτη φάση, να συζητήσουμε, και να κάνουμε εκλογές, το Δ.Σ που θα προκύψει, θα έχει διάρκεια ένα χρόνο. Θα τρέξει τα βασικά θέματα, για την λειτουργία του συλλόγου και θα κάνει την σχετική καμπάνια προσέλκυσης όλων των νέων παιδιών μας που πρέπει να σμίξουν, να γνωριστούν μεταξύ τους, και από την επόμενη χρονιά να αναλάβουν τις δραστηριότητες του.
Μην ξεχνάτε ότι στην πρωτόγνωρη κρίση που βιώνουμε και στον ευτελισμό των αξιών χρειάζεται μία ακόμη μαζική παρέμβαση, ώστε να μην χαθούμε, και ο καθένας μας να δει τον διπλανό του με πιο πολύ αγάπη.
Έτσι δημιουργείται μια ανθρώπινη δυναμική, που μπορεί να βοηθήσει στα παρακάτω:
1.Ανάδειξη πολιτιστικής μας κληρονομιάς
2.Κοινωνική παρέμβαση και βοήθεια σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας.
3.Πολιτικές μαζικές παρεμβάσεις για το καλό του χωριού μας.
4.Σύσφιξη σχέσεων, εκπαιδευτικές εκδρομές, διατήρηση τοπικών παραδόσεων κ.λπ
5.Τέλος η συμμετοχή μας σε δευτεροβάθμια όργανα όπως ο Σύλλογος Τριφυλίων συλλόγων και η Μεσσηνιακή αμφικτυονία. ( Τα τελευταία χρόνια συμμετέχω στα παραπάνω ως Γραμματέας του συλλόγου και δέχομαι πιέσεις από όλους για την αναβίωση του )
Η προσωρινή μας επιτροπή, για να μην σας δεσμεύσει Σαββατοκύριακα, ορίζει ως ημέρα συνάντησης την 4η Νοεμβρίου, ημέρα Τετάρτη, στις 6:00 μμ, στο ξενοδοχείο STANLEY, Οδυσσέως 1 στην πλατεία Καραϊσκάκη (πλησίον Μετρό ) , στην αίθουσα Business, στο ισόγειο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Ι. Την συνάντηση μας θα τιμήσει, ο Αντιδήμαρχός μας  Γιάννης Μερκούρης με ουσιαστική συμμετοχή και οι τέως Δήμαρχοι μας Δημήτρης Βόγκας και Δημήτρης Δριμής
Σας περιμένουμε όλους.

Η προσωρινή επιτροπή :

1.Αναγνωστόπουλος Νίκος
2.Ηλιόπουλος Γρηγόρης
3.Κόττος Δημήτρης
4.Παναγόπουλος Στέφανος
5.Τσαρουχάς Νίκος
6.Χριστοφιλόπουλος Τάσος

Υ.Γ: Όλοι οι παραπάνω παρακαλούνται και οφείλουν να το διαδώσουν και να φέρουν μαζί τους από 1 – 2 άτομα κατά προτίμηση νέα ή τα παιδιά τους. Έχω προσωπικά μιλήσει σε πολλούς και να με συγχωρήσουν αυτοί, στους οποίους δεν μίλησα. Και είναι πάρα πολλοί. Θα κάνω την σχετική κινητοποίηση. Άλλωστε γι΄αυτό αναρτάται στα Blogs του Κοπανακίου: » Kopanakinews «,  «Komianos’s Blog» και «Litheros.blogspot»  για πληρέστερη ενημέρωση.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος
6972/209016

Στον «Χ„ σχολιαστή ή TO WHOM MAY CONCERN ! Του Γρηγόρη Ηλιόπουλου.

 Προ ημερών δημοσιεύσαμε το παρακάτω άρθρο του συμπολίτη μας Γρηγόρη Ηλιόπουλου, που αν το επισκεφθείτε θα βρείτε ένα …καυστικό σχόλιο άλλου συμπολίτη μας, που υπογράφει σαν ΣΥΝΔΗΜΟΤΗΣ. Ο Γρηγόρης απαντά με το άρθρο του …τίτλου μας και εγώ  απλά, έχω επιμέρους διαφωνίες και με τους δυο: Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Η έννοια της κεντροαριστεράς σήμερα εκφυλίζεται, για να μην πω εκπορνεύεται!

Στον «Χ„ σχολιαστή ή TO WHOM MAY CONCERN !

Συνήθως δεν μπαίνω σε αντιπαραθέσεις αλλά αυτή θα είναι η μοναδική και τελευταία φορά, και ο λόγος απλός. Χαμπάρι δεν πήρε από το άρθρο μου. Μπάχαλο γίναν όλα. Ακόμη και ο πασχαλιάτικος καφές μπερδεύτηκε. Λοιπόν, μια και καλή.
-Και τότε και τώρα ( και αύριο ) λέω ότι το τοπίο πρέπει να καθαρίσει από όλες τις αποτυχημένες τακτικές, πρακτικές και αντιλήψεις. Τα πρόσωπα της πολιτικής είναι στείρα σε ιδέες και οράματα, και απλώς ανακυκλώνονται γύρω από περιστασιακά ρεύματα, με σκοπό της πολιτική επιβίωση τους.
– Επαναλαμβάνω η κίνηση των 58 να γίνει μαγιά ως κίνηση νέων και άφθαρτων «μυαλών„ και όχι παλιών πολιτικών προσώπων ( τους ανέφερα ) Για νάρθουν οι νέοι. Μόνο αυτοί μπορούν ν΄αλλάξουν τις σιδηροτροχιές του τραίνου, ως κλειδούχοι της αλλαγής.
-Ο ΣΥΡΙΖΑ δε, ας πρόσεχε. Δεν παράγεις πολιτική και φρέσκες ιδέες, με 4% εκλογική δύναμη και 20% αποτυχημένους «πολιτικούς μπεκρήδες„ από συμμαζέματα διαμαρτυρομένων της όποιας τωρινής πολιτικής.
-Φίλε μου, δειγματοληπτικά αναφέρω το όνομα Κοτσακάς. Τι έκανε στο Πασόκ τόσα χρόνια και είναι τώρα μέσω του Σύριζα χρήσιμος για το αύριο ; Δες το χωρίς εμπάθειες. Εγώ δεν πήρα θέση πολιτική.
-Τι να κάνω ας απογοητεύσω και μερικούς και δεν με πειράζουν οι χαρακτηρισμοί «ρηχός„ και «επιφανειακός„ Με αφήνουν αδιάφορο. Δεν γράφω εγώ ιστορία. Άλλοι την γράφουν. Κι αν το «τραβήξουμε„ και λιγάκι, λες και τόξερα, δικαιώθηκα και από πολλά δημοσιεύματα του Κυριακάτικου τύπου.
Ύστερα από τα παραπάνω δεν μπορώ να κατανοήσω που διαφέρουμε ανώνυμε σχολιαστή, πέρα από την ρηχότητά μου και την δική του πολιτική εμβρίθεια, που εκτός από τους χαρακτηρισμούς σου δεν είδα και πολιτικό περιεχόμενο.
Γρηγόρης Ηλιόπουλος
16/12/2013
Υ.Γ : Αντί για μελλοντικές αντιπαραθέσεις, να ξέρετε ότι στο εξής θα στέλνω χαμόγελα και φιλιά που κάνουν καλό και στην υγεία μας.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος: Η έννοια της κεντροαριστεράς σήμερα εκφυλίζεται, για να μην πω εκπορνεύεται!

Μερικές φορές θέλω να πω τις πολιτικές απόψεις μου (ελεύθερο βήμα έχουμε άλλωστε…) αλλά έχω αναστολές. Νομίζω ότι γίνομαι πνευματικά μοιχός, αφού η ενασχόληση με οποιαδήποτε πτυχή του πολιτισμού, σε αντίθεση με την πολιτική, σε προάγει σαν άνθρωπο και σε κάνει καλύτερο στις ανθρώπινες και καθημερινές σχέσεις.
Από την άλλη όμως πλευρά, θέλεις να πεις μερικά πράγματα που σε πνίγουν και δεν σ’ αφήνουν να «αγιάσεις». Έχεις και τον Αριστοτέλη που διαρκώς σου πιπιλίζει το μυαλό, «οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει, ηλίθιοι δοκούντες ούσι».
Κύριο θέμα των ημερών η κίνηση της «ΕΛΙΑΣ» και των 58 της, ή πρόσφατα των οκτακοσίων και κατ’ άλλους, των τριών χιλιάδων.
Η έννοια της κεντροαριστεράς σήμερα εκφυλίζεται, για να μην πω εκπορνεύεται! Όλοι διεκδικούν μερίδιο της, με τους δικούς τους όρους, κουβαλώντας την πολιτική τους προίκα για να προβληθούν και να πιάσουν θέση σε πιθανά οχήματα εξουσίας. Να διεκδικήσουν τι; Θέσεις στις οποίες απέτυχαν και εξαιτίας των βιώνουμε την πρωτοφανή φτώχεια μας, την ταπείνωση, και διαπόμπευση μας στα πέρατα του κόσμου.
Είναι κεντροαριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ; Μην τρελαθούμε κιόλας! Με το 4% του προεκλογικού σώματος και το υπόλοιπο 20% από αδέσποτους, πολιτικά ξετσίπωτους, άστεγους, αλαζόνες, τέως πασοκτζήδες που καρπωθήκαμε την δούλεψη τους με το παραπάνω. Συνωστίζονται και περιδινίζονται σ’ ένα «κόμμα» του οποίου τα στελέχη κινούνται από την δραχμή έως το ευρώ, βγάζοντας την ουρά τους έξω απ’ όλα τα καυτά θέματα, αντιπαραθέτοντας την άρνηση σε όλα, καλά και κακά.
Πού είναι οι νέοι να σηκώσουν την παντιέρα του καινούργιου; Γιατί οι 58 δεν γίνονται η «μαγιά» για μια νέα συσπείρωση, με καινούργια πρόσωπα και με νέο, άγνωστο, άφθαρτο και δημοκρατικά ελεγμένο αρχηγό; Η Ιταλία το έκανε ήδη… Γιατί να μπούμε πάλι στην διαδικασία Παπανδρεϊκών, Σιμητικών, Βενιζελικών; Θα μπει η Διαμαντοπούλου στο τρένο ή θα πάρει το άλλο; Θα έρθει το μισό της ΔΗΜΑΡ ή τίποτα; Θα μας πει τελοσπάντων κι ο Φλωρίδης τι θέλει; Αν δεν πέσει «φασίνα» στο πολιτικό σκηνικό, δεν μας βλέπω καλά….
Νέοι των 30-35 και 40 ετών έχετε δικαίωμα να οραματιστείτε και να δουλέψετε. Έτσι, θα δώσετε και σ’ εμάς νέες ελπίδες για κάτι φρέσκο, κάτι καινούργιο. Αυτός ο κοσμάκης ονειρεύτηκε και προδόθηκε. Ξαναζεσταμένο φαγητό, που είναι και μάλιστα καμένο στον τέντζερη, δεν θα φάμε πια.
Αν η κίνηση των 58 θέλει να «γράψει» ιστορικά, πρέπει έτσι να λειτουργήσει. Διαφορετικά θα χαθεί ξαφνικά και μαζί κι η ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.
Θα μου πείτε γιατί κάνω τον «έξυπνο» και τα λέω όλα αυτά. Κάποιος θα μου έλεγε ότι δεν «ρισκάρω» τίποτε αφού ούτε επίτροπος σε εκκλησία δεν έχω κάνει. Θα θυμάστε όμως ότι και παλιά μιλούσα για τον απεγκλωβισμό των δημάρχων και συμβούλων από τα «τοξικά κόμματα» και τώρα φαντάζει μονόδρομος. Μπορείς όμως να παρεμβαίνεις και χωρίς κατ’ ανάγκη να πολιτεύεσαι. Θα μου επιτρέψετε για το τελευταίο, να κλείσω με τον Μενέλαο Λουντέμη: «Πώς μπορείς να ζεις σ’ έναν κόσμο με τόση αδικία και να μην το ξεφωνίζεις κάθε ώρα, κάθε μέρα; Φυσικά, αν θέλεις, μπορείς να μείνεις ήσυχος. Να κοιτάξεις τον εαυτούλη σου. Μα τότε πώς θα έχεις το δικαίωμα να λέγεσαι άνθρωπος;»

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
12.12.2013

«ΧΑΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥΣ». ΠΑΝΣΤΡΑΤΙΑ ΝΑ …ΞΑΝΑ ΑΝΤΑΜΩΣΟΥΜΕ ΟΙ ΚΟΠΑΝΑΚΑΙΟΙ. ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΚΟΠΑΝΑΚΙ

Κάποτε τους συλλόγους τους έφτιαχναν άνθρωποι με έντονο το συναίσθημα της νοσταλγίας και της αγάπης για το χωριό τους. Ήθελαν να βοηθήσουν τον τοπικό κοινοτάρχη με τις λίγες και ισχνές βοήθειες που διέθεταν, ώστε να συντηρήσουν το σχολειό που πήγαιναν, την μάντρα της εκκλησιάς που ξέφταγε, το γιοφυράκι στο ποτάμι που ήταν ετοιμόρροπο, και να ρίξουν άσφαλτο σε κάποια κεντρικά δρομάκια. Από την άλλη μεριά ήθελαν να έχουν μια βασική επαφή με τους χωριανούς τους, για να μην χαθούν, όπως έλεγαν.

Τα ταξίδια προς την πατρώα γη ήταν χρονοβόρα και το σύρε και έλα δαπανηρό. Ύστερα ήρθαν τα εύκολα χρόνια. Τα FAX και τα e-mails μπήκαν στην ζωή μας. Ακόμα και το SKYPE έλυσε τα προβλήματα του να βρεθούμε » πότε και πού „.

Οι άνθρωποι ξεστράτισαν στον μοναχικό δρόμο του πλουτισμού. Απομονώθηκαν. Διεκδίκησαν στόχους μέσα από πολιτικές δικές τους συγκυρίες. Χρησιμοποιήθηκαν και προδόθηκαν. Οι σύλλογοι μαράζωσαν ή λειτουργούσαν παρείστικα. Οι διάφορες πολιτικές ταμπέλες δεν τους επέτρεπαν να λειτουργήσουν δημιουργικά σαν ομάδα. Η κρίση τους βρήκε να φυλλορροούν, μαζί με το χρήμα έχασαν και την διάθεση για κάθε τι φιλόδοξο και ευγενικό . Απομονώθηκαν στους εαυτούς τους και το πρόβλημα σε κάθε συνάνθρωπό μας έγινε ατομικό. Οι λίγοι συνταξιούχοι κουράστηκαν και αυτοί. Για τους νέους σήμερα δεν γίνεται κουβέντα.

Συνθλίβονται καθημερινώς στις μυλόπετρες της ανεργίας και αποχαυνωμένοι περιμένουν την » άνοιξη „ , που όπως πάμε, μάλλον δεν θα έρθει. Δεν βρίσκεις σήμερα δουλειά στέλνοντας βιογραφικά με e- mails. Μην το αναλύσουμε άλλο. Υπάρχει τώρα , πιο έντονα από ποτέ, η ανάγκη κοινωνικοποίησης, το ζεστό πλησίασμα του άλλου, η ανταλλαγή καινοτόμων ιδεών και οι διασταυρωμένες αποφάσεις πια , για κάτι καινούργιο.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά. Ζω μακριά και κοντά από το Κοπανάκι μας από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Βίωσα όλες τις καταστάσεις ακόμη και μέσα στον αδρανή τώρα σύλλογο μας. Πιστεύω τώρα, όσο ποτέ, την ανάγκη άμεσης ενεργοποίησης του » εν Αθήναις „ συλλόγου μας. Δεν μας παίρνει άλλο. Χαθήκαμε σε δρόμους μοναχικούς. Έχω να δω πολλούς από τους συμμαθητές μου από το ΄68 και φανταστείτε τα παιδιά μας. Πάρα πολλά λατρεύουν το χωριό μας και δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να καλέσω σε πανστρατιά όλους τους δημιουργικούς ανθρώπους του χωριού μας που μένουν στην Αθήνα, να φτιάξουμε μια ομάδα και να γνωριστούμε μεταξύ μας. Ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, έχουμε προβλήματα ; μπορούμε να κάνουμε κάτι μεταξύ μας; και μετά; παρέμβαση σε όλα τα δρώμενα του χωριού μας. Μπορούμε να συνδράμουμε και να βελτιώσουμε πολιτιστικές, κοινωνικές και λαογραφικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιφέρειας μας. Προ πάντων δε να αφουγκραστούμε τον ανθρώπινο πόνο, της ανέχειας, της αρρώστιας, και των γηρατειών.

Ας αναζητήσουμε τις νέες μας ευκαιρίες μέσα από μας. Δεν γνωριζόμαστε! Γιατί; Μπορεί να κρύβουμε την λύτρωση στο πρόβλημα ενός συμπατριώτη μας και να μην το ξέρουμε. Έτσι θα γίνουμε περισσότερο άνθρωποι. Παραβρέθηκα πριν λίγες μέρες στο συνέδριο της Μεσσηνιακής αμφικτυονίας ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Κοπανακαίων. Μ΄ έφαγε η μοναξιά και αναγκάστηκα να δηλώσω σε μερικούς σύνεδρους ότι ο σύλλογος μας θα ξεπεταχτεί πάλι και θα θεριέψει σαν τη…… Ρωμιοσύνη. Το πήρα πάνω μου και τώρα το ανακοινώνω. Θέλω να γίνει νεανικός και όχι σύλλογος συνταξιούχων. Γι΄αυτό να τον αναγεννήσουμε μαζί και να τον παραδώσουμε άμεσα στους νέους. Αυτοί έχουν τα οράματα τις ιδέες, και τον χρόνο. Έφτιαξα μια λίστα 50 υποψηφίων μελών από 18 έως 60 ετών. Θα έρθω προσωπικά σε επαφή μαζί τους. Μην με παρεξηγήσουν αυτοί που δεν θα τους τηλεφωνήσω. Θα τους βρω και θα με βρουν. Είχα την ευκαιρία στο Κοπανάκι να το συζητήσω με πολλούς. Το βρήκαν σπουδαίο.

Πιστεύω να μην μου το είπαν από ευγένεια. Θα δείξει!

Γρηγόρης Ηλιόπουλος.

kopanakigeneralview

Ιωάννης Κοκκίνης, ο Δάσκαλος! Δυο τρυφερά λόγια από την Μαλλούσα μας, για τον δάσκαλο που σημάδεψε την ζωή της.

Με αφορμή το άρθρο του Γρηγόρη Ηλιόπουλου: https://kopanakinews.wordpress.com Ιωάννης Κοκκίνης, ο …Δάσκαλος. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας.

Για να ξεχάσεις
πρέπει
να μη θυμάσαι.

Κι εγώ… θυμάμαι!
Θυμάμαι μιαν άλλη πλευρά της προσωπικότητάς του.
«Είχε να συμμαζέψει φτωχά παιδιά που ορφάνεψαν από πατέρα».
Αλήθεια κι εγώ… ήμουν ένα απ’ τα κακόμοιρα «τ’ αρφανά»… Κάθε πρωί μ’ έστελνε στο σπίτι του, στην κ. Αλεξάνδρα, και μου έφτιαχνε – γάλα με κακάο και ψωμί με μέλι – να τρώω.
Ακόμα και τούτο…
Κάποια χρονιά εγώ και ο αδελφός μου ο Μάκης είχαμε αρρωστήσει από ιλαρά, «αστρακιά» την έλεγαν τότε. Η μάνα μας, έφευγε χαράματα για τα χωράφια. Μέναμε μόνα δυο παιδάκια και μας φρόντιζε η ηλικιωμένη, χαροκαμένη γιαγιά μας Γιαννούλα, η Χριστοπρίφτενα.
Αλλά, εκείνος ο Άνθρωπος, μας είχε περισσότερη έννοια… Πριν πάει το πρωί στο σχολείο, περνούσε από το σπίτι και μας συμβούλευε, μας επέβλεπε. Το μεσημέρι, πάλι, όταν σχολούσε και πριν γυρίσει η μάνα μας, την καρτερούσε το βράδυ! Ύστερα πήγαινε σπίτι του…
Αυτός ήταν ο Γιάννης Κοκκίνης. Τον ευγνωμονώ…
Κοιτώ τη φωτογραφία του, διαβάζω το αφιέρωμα και τα δάκρυά μου τρέχουν, τρέχουν…
Γρηγόρη Ηλιόπουλε, είσαι αξιέπαινος. Μπράβο! Με πρόλαβες. Ήμουν ξοπίσω σου…
Ομολογώ όμως… πως δε θα μπορούσα να γράψω περισσότερα, καλύτερα και τόσο στοχευμένα λόγια για τον Δάσκαλο, για τον Άνθρωπο…
Διαπαιδαγωγούσε τους μαθητές του, ως πίστευε… Αγαπούσε τα παιδιά σα να ήταν δικά του. Προστατευτικός, με τον τρόπο του… σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια.
Δεν τον υπερσκέλισε κανείς!
Πολλοί οι επιστήμονες, πολλοί οι «ειδήμονες. Χαίρομαι που ξύπνησες συνειδήσεις.
Είθε κάποιος από αυτούς να ευαισθητοποιηθεί και να πάρουν το θέμα του «σαν διατριβή», ως γράφεις..
Ο μεγάλος μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος έγραψε:
«Φυλάξατε τους ύμνους δια τους δικαίους… Μόνον εις αυτούς την ειρήνην και τους χρυσούς στεφάνους δότε».

Με σεβασμό στη μνήμη του

Γεωργία Ναούμ Αγγελοπούλου – Παπαβασιλείου
Τρίπολη 17/6/2013

Ιωάννης Κοκκίνης, ο …Δάσκαλος. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας.

Φόρος τιμής σ΄ ένα ξεχασμένο μεγάλο Δάσκαλο.

Πέθανε τον Αύγουστο του 1958. Θα πήγαινα στην Δευτέρα Δημοτικού. Δεν ξέρω πως μου έμεινε αυτή η ημερομηνία. Ίσως, ο Δάσκαλος αυτός είχε γίνει θρύλος, αυτό βέβαια επανατροφοδοτείτο, μέσω των αδελφών μου, καθημερινά στο σπίτι. http://gymnasiokopanakioy.files.wordpress.com/2013/02/daskalos.jpg?w=250&h=339Δεν είχα την ευκαιρία να μ΄ έχει μαθητή του. Είχα την γυναίκα του, την υπέροχη και γλυκύτατη Αλεξάνδρα που κρατούσε πάντα τις ισορροπίες στις οξύτατες και εριστικές εμφανίσεις του συζύγου της. Οι πολλοί θα κατάλαβαν προφανώς ότι μιλάω για τον Γιάννη τον Κοκκίνη. Γεννημένος στο κοντινό μας Κλέσουρα, του΄λαχε η μοίρα να είναι δάσκαλος στο Κοπανάκι για 30 χρόνια περίπου. Σημάδεψε με την παρουσία του γενιές και γενιές παιδιών σε δύσκολα χρόνια. Βρέθηκε μέσα στην δίνη του εμφυλίου σπαραγμού που το Κοπανάκι μας το πλήρωσε ακριβά. Είχε να διδάξει και να συμμαζέψει φτωχά παιδιά που είχαν ορφανέψει από πατέρα. Ο δικός μου πατέρας ήταν σχολικός έφορος και έζησε από κοντά τις μάχες που έδωσε για το σχολείο. Να μεγαλώσει το οικόπεδο, να μεγαλώσει το κτίσμα. Και όλα αυτά με φωνές, βρυσιές και περιφρούρηση των εργολάβων, για να συνεχίσουν ανεμπόδιστα το έργο τους. Ήταν ένας αριστερός Δάσκαλος με όλη την σημασία της λέξης. Λιτός, δωρικός στην κοψιά και στην ζωή του, αφιέρωνε την μέρα του σ΄αυτό που λέμε διαπαιδαγώγηση. Έντονη προσωπικότητα. Δεν αμφισβητήθηκε από κανένα γονιό. Δεν απειλήθηκε από κανένα για τις πολιτικές του ιδέες όταν το καζάνι έβραζε. Δείγμα, του πόσο μεγάλος ήταν. Αμφισβητήθηκε στα κατοπινά χρόνια για τις γνωστές “μεθόδους„ διδασκαλίας του. Για μένα «μετράει„ πώς κρινόταν τότε. Τι μέσα είχε, τι πέρναγε στα παιδιά, τι υπόστρωμα είχαν, ποια ήταν τα ειδικά χαρακτηριστικά και τι οδηγίες είχε ο δάσκαλος από τους γονείς. Η ματιά τού σήμερα στο τότε, δεν ωφελεί. Η σύγχρονη παιδαγωγική και διδασκαλία έχει αλλάξει. Άλλωστε εγώ δεν είμαι αρμόδιος να κρίνω. Το αφήνω αυτό στους φίλους μου καλούς δασκάλους, Γιώργο Παναγόπουλο, Γιάννη Μερκούρη και Δημήτρη Δριμή (δάσκαλος κι αυτός) που έχουν και έξοχο διδασκαλικό μητρώο. Θα΄θελα λοιπόν να ρωτήσω τους παραπάνω, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν έριξαν τους προβολείς τους, σαν ειδήμονες, σ΄αυτή την προσωπικότητα. Να φωτίσουν τις πτυχές του και να ξεδιπλώσουν τον «Βίο και πολιτεία„ αυτού του ανθρώπου. Ο Κοκκίνης για μένα παραμένει μετέωρος και μετά τον θάνατο του για 55 περίπου χρόνια. Κανείς δεν τον σκιαγράφησε, κανείς δεν του βρήκε μια θέση στο πάνθεον των σημαντικών ανθρώπων του χωριού μας. Άξιζε αυτός ο Δάσκαλος την πολύχρονη σιωπή; Θα περάσει έτσι, σαν να μην υπήρξε; Πολύ θα ήθελα, και σύντομα μάλιστα κάποιος σύγχρονος συνάδελφος του να πάρει το παραπάνω θέμα σαν διατριβή. Αν ο Δάσκαλος δικαιωθεί, όλοι οι μαθητές του διαχρονικά, να του ζητήσουμε συγνώμη και να του στήσουμε μια προτομή στην πλατεία του χωριού μας. Για να τον θυμόμαστε και να τον ευχαριστούμε για το έργο που επιτέλεσε.
Υ.Γ
I.Κάποτε σαν σύλλογος Κοπανακαίων μαζί με τον Γιώργο Παναγόπουλο είχαμε ξεκινήσει το θέμα αλλά για κάποιους λόγους είχε παγώσει.
II.Είχα την προσωπική εμπειρία να δω την “Κοκκίνενα„ πριν πεθάνει, να μου εμπιστευθεί την συσσωρευμένη πίκρα του άνδρα της για την μη επιβράβευση του έργου του. Δυστυχώς η ενοχική σιωπή, για μένα, συνεχίζεται.
Μια ιστορία λοιπόν από τις πολλές που φυλάω μέσα μου όπως και τόσοι άλλοι που ασφαλώς θα έχουν να θυμούνται.
Ήταν το 1956. Δεν πήγαινα ακόμη σχολείο. Ένας λόχος σχολιαρόπαιδων ύψωναν τους αητούς τους, αποκτήματα από την πρόσφατη καθαρή Δευτέρα. Ήταν στη ράχη με τα σφερδούκλια όπου σήμερα είναι και το σπίτι του Πέτρου Καράμπελα. Καμάρωναν με το μάκρος και το ύψος τους και ήταν αφοσιωμένοι με τα γράμματα που έστελναν. Εγώ και τα αδέλφια μου, μαζί τους. Ξαφνικά προβάλει ο Δάσκαλος, κόκκαλο όλοι. Αφού πρώτα με ξυραφάκι “κόβει„ τους αητούς ( μια μέρα κάναμε να τους ξαναβρούμε) μας βάζει σε παράταξη ( κι εμένα μαζί ) και “ τρώμε„ όλοι μαζί από δύο φοβερά χαστούκια. Πήγα στο σπίτι κλαμένος, με τα κόκκινα μάγουλα κι ο πατέρας μου την επομένη του είπε υπό μορφήν ήπιου παραπόνου “ Ρε Γιάννη εσύ κτύπησες και τον μικρό, μα αυτός θα πάει του χρόνου σχολείο! Και η απάντηση! «Δεν πειράζει Γιώργη, καλό είναι να μαθαίνει από τώρα το παιδί„

Γρηγόρης Ηλιόπουλος.

Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΣΤΡΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΡΓΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ.

Φίλε Δημήτρη,
Σ’ ευχαριστώ για το «βήμα» που μου δίνεις, όταν έχω κάτι χρήσιμο να πω, χωρίς να κουράσω τους συνδημότες μας. Γνωρίζω ότι κατά καιρούς μόνον εμφανίζομαι, αλλά θεώρησα ότι αυτήν την φορά έπρεπε!
Κι ενώ συνήθως γράφω ταξιδεύοντας ρομαντικά στις παραδόσεις και στις αξίες που χάνονται, σήμερα αλλάζω ρότα, γίνομαι «πεζός» κι ενδύομαι την ιδιότητα μου ως μηχανικός για να σας παρουσιάσω το χάλι της ανάθεσης των δημοσίων έργων, όπως το ζήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια. Δικαιωματικά είμαι οργισμένος, γιατί θα ‘μουν ανόητος αν δεν ήμουν (“οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ανόητοι δοκούντες ούσι” – Αριστοτέλης).
Αφορμή βέβαια, πήρα από το άρθρο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ (21.03.2013) «Επιθεωρητές – ομπρέλα σε βροχή καταγγελιών» κι από κάποιον εργολάβο του Δήμου Τριφυλίας για τον οποίο γράψατε ότι έκανε έκπτωση 67% σε κάποια εργολαβία του.
Κάνω ιδιωτικά έργα κι όχι Δημόσια (ευτυχώς!). Ωστόσο, γνωρίζω πολύ καλά το τι συμβαίνει στον συγγενικό μου χώρο. Διαβάστε παρακάτω την «αμαρτωλή στράτα» που ακολουθούν χρόνια τώρα όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και θα καταλάβετε!
1.Προκηρύσσεται μελετητής για ένα έργο, για το οποίο παραδόξως είναι και κοστολόγος (οι δύο ιδιότητες είναι αδύνατον να συνυπάρξουν και δεν πρέπει άλλωστε…)
2.Ο προϋπολογισμός που βγαίνει είναι συνήθως διπλάσιος ή και καμιά φορά τριπλάσιος. Οι λόγοι είναι δύο: α) ο μελετητής έχει συμφέρον γιατί αμείβεται στην μελέτη από 2.5 έως 4% και β) λόγω της διπλής ή τριπλής αμοιβής του, υπάρχουν και τα περιθώρια ικανοποίησης του προσώπου ή των προσώπων που τον ή τους προτίμησαν.
3.Στην συνέχεια, η υπηρεσία (Υπουργείο, ΔΕΚΟ ή Δήμος) δημοπρατεί το έργο. Εδώ τα σενάρια είναι δύο (2): α) Ή μειοδοτικά το παίρνει κάποιος ή β) γίνεται κλήρωση στην παρέα των πέντε ή έξι ή επτά συνήθως διαγωνιζόμενων εκ περιτροπής (“συμφωνία κυρίων”) και το παίρνει κάθε φορά κι ένας, ο οποίος ωστόσο, οφείλει να δώσει μικρό ποσοστό στους συναδέλφους.
4.Στον διαγωνισμό όλως «τυχαίως» βρίσκεται μειοδότης. Στην ουσία του γίνεται ανάθεση στο ποσό που θέλει αυτός. Έχοντας μπροστά του έναν μεγάλο προϋπολογισμό (τον ξέρει εκ των προτέρων) του είναι εύκολο να φτάσει σε εκπτώσεις έως και 75% και φυσικά να φανεί γαλαντόμος και μεγαλόκαρδος στον επιβλέποντα του έργου του, που κι αυτός με την σειρά του (αγορασμένος ων) θα κάνει τα στραβά μάτια στην ποιότητα, ποσότητα, χρόνο κλπ. Πριν πάω σε αριθμητικό παράδειγμα, δεν τελειώσαμε ακόμη. Ο συγκεκριμένος εργολάβος έχει τρόπους να παρουσιάσει υπερσυμβατικές εργασίες, να τις υπερκοστολογήσει, να ξαναδώσει δώρα και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες του έργου. Αν δε, καθυστερήσει σε κάτι, η υπηρεσία (βλ. πρόσφατα τις αξιώσεις για 400.000.000 € κάποιων εταιριών για επανεκκίνηση των έργων), τότε το διασκεδάζει κιόλας, οχυρωμένος πίσω από την σύμβαση του.

Ας ρίξουμε λοιπόν, μια ματιά σ’ ένα απλό παράδειγμα έργου πραγματικής αξίας 1.000 € που τα πληρώνει ο ελληνικός λαός (εμείς δηλαδή).
1.Μελετητές Χ 2.5 φορές = ……………………………………………….2.500 €
2.Εργολάβος (π.χ. 60% έκπτωση): 2.500 Χ 0.60 = ………………1.500 €
3.Υπερσυμβατικά (πλασματικά καμουφλαρισμένα σε πραγματικά – συνήθως 30%) = ……………………………………………………………..450 €
Σύνολον ……………………………………………………………1.950 €

Η υπηρεσία κάτω από υγιείς συνθήκες έπρεπε να πληρώσει:
α. 1.000 €
β. + 30% μελέτη
γ. – 10% μια συνήθως υγιής έκπτωση του εργολάβου, ήτοι
Κόστος ……….……………………………………………………….930 €

Άγνοια? + Ληστεία + Διαφθορά δημιουργούν το 1.950 αντί του 930.

Υπερκοστολόγηση 100%

Πού πηγαίνουν τα 1.000 €?
Μα το είπαμε.
α. Σε επίορκους δημοσίους (διοικητικούς)
β. Σε επίορκους δημοσίους (τεχνικούς)
γ. Σε εργολάβους
δ. Σε μελετητές και
ε. Σε μερικούς αμέτοχους μηχανικούς (αστείο και τραγικό μαζί…)

Ποιος την πληρώνει την νύφη? Εμείς.
Πολλαπλασιάστε τώρα χιλιάδες έργα με χιλιάδες εκατομμύρια και ….φτάσατε στο….. έλλειμμα.
Είναι απλό Κύριοι! Χρειαζόμαστε μια σωστή μελέτη, μια τριμελή επιτροπή κοστολόγησης με γνώση του έργου κι έναν διάφανο διαγωνισμό. Φανταστείτε αυτό να γίνει σ’ όλους τους τομείς (νοσοκομεία, πολεοδομίες, εφορίες κλπ.)….
Τα χρήματα χάθηκαν. Με το «αιδώς Αργείοι» δεν βγαίνει τίποτε. Μπορούμε από δω και πέρα να εξαλείψουμε και να αφανίσουμε με την ενεργό κι άγρυπνη συμμετοχή μας, όλες τις κοιτίδες της διαφθοράς. Για να μην την πληρώνει (την νύφη) πάντα ο καλοκάγαθος πολίτης, με την ανεργία, τις περικοπές και την κοινωνική του απομόνωση. Οι καιροί ου μενετοί.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Υ.Γ. Φοβάμαι πολύ και τρέμω μήπως πλακώσουν κι εδώ Χρυσαυγίτες και με την πάγια τακτική τους αυτοχρηστούν προστάτες του Δημοσίου…

Φίλε μου Γρηγόρη, εγώ απλά λέω, ότι η μεγάλη έκπτωση, κάνει ακόμα χειρότερη την εκτέλεση ενός έργου. Το ζήσαμε και με τον εργολάβο του 67% που βούλιαζε όλο το Κοπανάκι και ας μην γράψω περισσότερα γιατί τώρα άλλο με …καίει. Έργο 1.000.000 ευρώ, με μηδέν έκπτωση και με …έναν μόνο ενδιαφερόμενο και δημοπρατημένο από …παράτυπη  ή παράνομη επιτροπή (λειψή σύνθεση)   τι πρέπει να με κάνει να υποθέσω;

Δημήτρης Αθ. Γιαννόπουλος

Δικό μου Υ.Γ. Όσο για το Υστερόγραφό σου, είναι πολύ πιθανόν, αν σκεφθείς ότι στηρίζουν την εργοδοσία στις Σκουριές, δηλαδή το Δημόσιο συμφέρον. 

ΕΝΑ …ΜΑΤΣΟ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΣΤΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

Ο Βασίλης Αβραμόπουλος μαζί με την Σοφία Ζαφειρίου και την μικρή  μου αδελφή την Ελένη, είναι τρεις από τους βασικούς  συνεργάτες αυτού του blog, που το βοηθούν καθημερινά να ανεβαίνει συνεχώς, τόσο ποιοτικά  όσο και …ακροαματικά. Τους όφειλα ένα μεγάλο ευχαριστώ, όπως οφείλω και σε άλλους …κρυφούς και φανερούς συνεργάτες -όπως στον  gama gama, στον Dekorm, στην Εμμανουέλα, στην Νίκο τον Μπάλτα, στην Δωροθέα Ρέμπελου, στον Γρηγόρη Ηλιόπουλο, στην Αναστασία Μπίκα, στον Βασίλη Βαρελά, στα ανήψια μου Άγγελο και Άκη, στον γιο μου τον Θανάση, στην Γιωργία την Χριστοδούλου, σε άλλους πολλούς και τελευταία στην ΙΜΑΡΑΒ- που βάζουν ένα χεράκι, στην καταξίωση του. Και για να καταλάβετε γιατί πράγμα μιλάω, θα σας ανεβάσω 1 μάτσο επειδή …μαζεύτικαν πολλά και αλίμονο αν τα βάλω ένα-ένα. (Ορισμένα από τα παρακάτω, μου τα έχουν στείλει, παραπάνω από 1 ή 2 φίλοι).

Συνέχεια ανάγνωσης ΕΝΑ …ΜΑΤΣΟ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΣΤΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου.

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου.

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Magnify Image

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Η εκπομπή του Κώστα Βαξεβάνη «Το κουτί της Πανδώρας» προβάλλεται από τη ΝΕΤ.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: ΑΝΑΛΥΣΑ ΣΤΟΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΔΥΟ …ΛΟΓΑΚΙΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ.

Ζω στην Αθήνα και δεν μπορώ να έχω ιδίαν άποψη για τα δρώμενα του χωριού μας, παρότι με ενδιαφέρον, μέσω του blog μας, ενημερώνομαι συχνά. Συνεπώς, είναι πάγια τακτική μου να μην εμπλέκομαι σε διαλόγους, παρά μονάχα να παρεμβαίνω μερικές φορές με άρθρα κοινωνικού, λαογραφικού ή και πολιτικού περιεχομένου όταν το κρίνω σκόπιμο, ή έχω κάτι να πω.

Αυτήν την φορά όμως, που το όνομα μου ενεπλάκη στο ούζο της Μ. Παρασκευής, πρέπει να πάρω θέση!

Ναι, έφτασα κι εγώ καθυστερημένα στην παρέα κι ήπια μαζί τους τον καφέ μου. Όσοι όμως με άκουσαν, μονοπώλησα το δεκάλεπτο μου αναλύοντας στον υφυπουργό όλα τα χάλια μας και τα προβλήματα των επιχειρήσεων για τις οποίες έχω κι άποψη. Μάλιστα, του επισήμανα τι δεν έχει γίνει και τι πρέπει άμεσα να κάνουν πριν κλείσει με λουκέτο όλο το μαγαζί που λέγεται ΕΛΛΑΣ.

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν καλά ότι επέλεξα στην ζωή μου μοναχικό δρόμο για να μπορώ ελεύθερα να ασκώ την κριτική μου. Τα σχόλια όμως που δημοσιεύθησαν είναι διαποτισμένα με πολλή πίκρα και αγανάκτηση (τις οποίες έχω κι εγώ) και δεν υποκινούν σωστά την συνείδηση του ενεργού πολίτη. Δεν είναι η απαξίωση και η περιφρόνηση η λύση. Αυτές μπορούν να εκφραστούν στις εκλογές. Τώρα προέχει ο διάλογος, η κινητοποίηση, οι συντεχνιακές αντιστάσεις, οι προτάσεις για εναλλακτικές λύσεις και τόσα άλλα…

Έτσι, θα γίνει αντιληπτό σε όλους ότι υποφέρουμε σαν κοινωνία. Τα καφεδάκια λοιπόν, δεν είναι για επιβραβεύσεις και πανηγυράκια μόνον. Είναι και για προβληματισμούς. Η όποια προσδοκία για οικονομική ανάκαμψη θα σημάνει αυτόματα και την ανάσυρση και αναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών μας. Κι εκεί η κρίση είναι βαθύτερη…

ΥΓ: Το Β’ μέρος του σχολίου του κ. Μπάλτα απόλυτα με καλύπτει. Τον συγχαίρω δε γιατί όποτε παρεμβαίνει είναι πάντα συγκροτημένος και με τεκμηριωμένες και σωστές απόψεις.

Του τα πες Γρηγόρη μου και από το ένα αυτί του μπήκαν και από το άλλο του βγήκαν. Είδες το βρώμικο παιχνίδι που μας παίζουνε με το Γυμνάσιο; Όχι γιαούρτι, κλωτσές θέλουνε οι βουλευτάδες μας και ούτε απ’ έξω από το Κοπανάκι να περνάνε. Αλλά εσύ ζεις στην Αθήνα, δεν κατέχεις …πράμα.

Συμπολίτη μου Τριφύλιε, έχεις δύο μήνες περίπου να σκεφτείς. Μην γίνεσαι εύκολη λεία στις σειρήνες του κομματισμού. Απελευθερώσου και αντιστάσου. Γρηγόρης Ηλιόπουλος.

Καλλικρατικά

Ήθελα από καιρό να εμφανιστώ κι εγώ, όχι σαν υποψήφιος που είναι της μόδας αυτήν την εποχή αλλά δημοσιογραφικά, για να κλέψω λίγο από την δόξα του φίλου μου του Δημήτρη του Γιαννόπουλου.

Ξέρεις Δημήτρη ότι σ’ αγαπώ γι’ αυτό το σπουδαίο που κάνεις στο Κοπανάκι αλλά σ’ αγάπησα ακόμη πιο πολύ για κείνο το ανεπανάληπτο ζεϊμπέκικο που έριξες στο «Μινόρε της αυγής».

Συμμετέχω καθημερινά μέσω της ιστοσελίδας μας στο γίγνεσθαι του χωριού μας κι αυτό είναι το πρόβλημα. Ζω μια διπλή ζωή. Μια στο χωριό και μια στην πόλη. Πρέπει να δω τον γιατρό μου ή να το αφήσω?

Κάτι μου έλεγε πως όσο αργούσα να καταθέσω τις απόψεις μου για τον δικό μας Καλλικράτη και τους ανθρώπους που φιλοδοξούν να τον υπηρετήσουν, κάτι θα κέρδιζα. Και έχοντας την πολυτέλεια να τοποθετούμαι αντικειμενικά σαν πολίτης Κοπανακαίος, γελάω με την ψυχή μου! Δεν είναι πράγματα αυτά που συμβαίνουν. Και τι δεν είδα!

  • Άγνοια και αμηχανία από τους τοπικούς άρχοντες με την εμφάνιση του νομοσχεδίου.

  • Αγωνιώδεις σκέψεις ως προς το πώς οι «προσωπικές φιλοδοξίες» και τα τοπικά συμφέροντα θα τυλιχθούν σε καλό περιτύλιγμα για να εμφανιστούν ως αγωνιστικές προθέσεις για αναβάθμιση του τόπου.

  • Τεράστια αργοπορία εκ μέρους των κομμάτων (άραγε χρειάζονται?) να χρίσουν τους δικούς τους υποψηφίους, μελετώντας ταυτόχρονα και τις όποιες παρενέργειες που μπορεί να υπάρξουν στις παρατάξεις τους.

  • Υποψηφίους να ανακοινώνονται σ’ ένα ψηφοδέλτιο και ξαφνικά να μεταγράφονται σ’ ένα άλλο.

  • Υποψήφιοι να «γυρίζουν» στο παζάρι για το «κυνήγι» της ψήφου και ξαφνικά να παραιτούνται γιατί είχαν ανύπαρκτη… νομική συνδρομή.

  • Συμπεριφορές πολιτικές από πολλά εμπλεκόμενα πρόσωπα που παίζουν κρυφτούλι με συνυποψήφιους, συγγενή πολιτικά κόμματα με τοπικές ευαισθησίες και καμιά φορά με ανάλογες πολιτικές ή καποδιστριακές συμπορεύσεις.

Συμπολίτη μου Τριφύλιε, έχεις δύο μήνες περίπου να σκεφτείς. Μην γίνεσαι εύκολη λεία στις σειρήνες του κομματισμού. Απελευθερώσου και αντιστάσου. Το μέλλον του καινούργιου Δήμου μας από σένα εξαρτάται. Ο καθένας μας γνωρίζει ότι ο τοπικός άρχοντας πρέπει να εκλέγεται με αξιοκρατικά και μόνο κριτήρια. Βρέστον και ψήφισέ τον! Κάνε μια φορά την επανάσταση για το καλό του τόπου, των παιδιών σου και των δικών σου ιδανικών. Και τι κατάλαβες τόσα χρόνια? Δεν χόρτασες διαφθορά, διαπλοκή, διαχωρισμούς, ίντριγκες, ανάξιες αναρριχήσεις με μηδενικά αποτελέσματα?

Προσπαθώ όλα τα παραπάνω να τα βάλω σε τάξη αλλά δεν μ’ αφήνουν… Είμαι βέβαιος ότι αυτά για πολλούς απηχούν απόψεις ενός ρομαντικού, αφελούς και γραφικού πολίτη, που ακόμα ζει στον κόσμο του. Έχει όμως το κουράγιο και την υπομονή να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο. Μήπως Δημήτρη μου θα πρέπει πάλι να επισκεφτώ τον γιατρό μου?

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Τριφύλιος συμπολίτης και υποψήφιος ψηφοφόρος

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1991 ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ.

7 Ιουνίου 2010


 

ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΜΑΣ

Ήμουν τότε γραμματέας στον σύλλογο Κοπανακαίων με πρόεδρο τον φίλο μου Γιώργο Παναγόπουλο. Είχαμε κάνει, σε συνεργασία με την κοινότητα, τις πολιτιστικές μας εκδηλώσεις στο Κοπανάκι , τον Αύγουστο του 1991.

Μου είχε ανατεθεί να ψάξω να βρω ένα θέμα για την κεντρική αφίσα. Πήγα να βρω τον φίλο μου τον Γιώργο τον Χαλκιά, έναν από τους δύο μαθητές του μεγάλου χαράκτη και συμπατριώτη μας Τάσου. Δεν ήξερε τίποτα για το Κοπανάκι και με ρώτησε να του προτείνω ένα θεματικό σκελετό.

Έκλεισα τα μάτια μου και έθεσα ξανά σε κίνηση την γνώριμη σε όλους μας σκηνή του ‘’Μικρού Σταθμού’’. Έβλεπα τα τραίνα να περνούν σφυρίζοντας, τους νέους να χαιρετούν, να επιβιβάζονται, τα πολλά ευκάλυπτα να θροΐζουν, τις καρέκλες σε άτακτη θέση, τα πολλά όνειρα στο δισάκι και ταξίδι για μεγάλες προσδοκίες.

Ζήτησα ν’απεικονιστούν στο αμυδρό φως του δειλινού, για να’χουν κάτι από την χλωμάδα και αγωνία του άγνωστου ταξιδίου και την πληγή που αφήναμε πίσω στους δικούς μας ανθρώπους.

Αντί για ……όλα τα παραπάνω, μου’φτιαξε τις καρέκλες. Σαν απομεινάρια  που μείνανε να αναπολούν μόνες τους τους νέους, όπως οι γερασμένες και σάπιες βάρκες στους παλιούς και έρημους ταρσανάδες.

Γιατί τ’ανέφερα όλα αυτά;

Γιατί είμαι τυχερός που , μαζί με όλους εσάς, της γενιάς μου, μπορέσαμε και ονειρευτήκαμε.

Είχαμε όνειρα, είχαμε κίνητρα, είχαμε στόχους.

Φύγαμε για τ’ άλλα, τα μεγάλα.

Άραγε τα σημερινά παιδιά τι έχουν; Δεν βλέπω τίποτε άλλο, παρά μόνο τσακισμένα φτερά. Πως θα πετάξουν μέσα σ’ αυτήν την μαυρίλα; Θλίβομαι.

Μα πρέπει να υπάρχει ελπίδα μέσα σ’αυτή την άνυδρη πνευματική και οικονομική ερημιά. Να βρεθεί η χαμένη αυτοπεποίθηση. Για να ξεκινήσει κάτι νέο δημιουργικό. Και σήμερα υπάρχουν όνειρα. Αρκεί εμείς, που τους τα στερήσαμε, να’μαστε δίπλα τους. Για να ομορφύνει πάλι ο κόσμος!

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Επιτρέψτε μου να δημοσιεύσω το κειμενάκι που συνόδευε το άρθρο, γραμμένο από την κόρη του συμπατριώτη μας , την Αγγελική και να παρακαλέσω τον Γρηγόρη, να συνεχίσει να γράφει, για εκείνα τα …γεμάτα χρόνια.

Κύριε Δημήτρη,

Είμαι η Αλεξάνδρα η κόρη του Γρηγόρη του Ηλιόπουλου από το Κοπανάκι (είχαμε βρεθεί εκείνο το βράδυ των εκλογών στο Κοπανάκι αν θυμάστε).

Ελπίζω να είστε καλά και να συνεχίσετε αυτήν την υπέροχη προσπάθεια με το blog σας το οποίο και επισκεπτόμαστε οικογενειακά (ναι και η μαμά!) σχεδόν σε καθημερινή βάση!

Σας αποστέλλω  το άρθρο που έγραψε ο μπαμπάς- για το οποίο υποθέτω είστε ενήμερος- καθώς και μία φωτογραφία (με τις καρέκλες που αναφέρει και στο άρθρο) που μου είπε ότι θα συνοδεύει το κείμενό του.

Σας εύχομαι καλή εβδομάδα και ένα ξεκούραστο καλοκαίρι!

Αλεξάνδρα