Αρχείο κατηγορίας ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019: Ένα σιωπηλό πλήθος θα βγει στους δρόμους σε 12 πόλεις της Ελλάδας για ένα σπουδαίο σκοπό.

Ένα σιωπηλό πλήθος θα βγει στους δρόμους της Αθήνας το Σάββατο 19 Οκτωβρίου για σπουδαίο σκοπό

Σε 40 εκατομμύρια υπολογίζονται όσοι ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας. To Walk for Freedom είναι μια πορεία για τα εκατομμύρια θύματα εμπορίας ανθρώπων.Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Σήμερα υπάρχουν περισσότερα θύματα εμπορίας ανθρώπων στον κόσμο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία. Σε 40 εκατομμύρια υπολογίζονται οι άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας (Global Estimates of Modern Slavery, 2018). Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, το Σάββατο 19 Οκτωβρίου περπατάμε για την Ελευθερία σε 12 πόλεις της Ελλάδας παράλληλα με άλλες 50 χώρες του κόσμου.

H πορεία Walk For Freedom πραγματοποιείται παγκοσμίως για έκτη συνεχόμενη χρονιά με πρωτοβουλία της διεθνούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Α21. Φέτος, στην Αθήνα η δράση συνδιοργανώνεται από την Α21, το Fashion Revolution Greece και το Raise Your Voice, ενώ την υποστήριξή του στη δράση εκφράζει το Γραφείο του Εθνικού Εισηγητή για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων του Υπουργείου Εξωτερικών. Σκοπός της δράσης Walk For Freedom είναι η αφύπνιση του κόσμου για την έκταση του εγκλήματος της εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα καθώς και για την αναγκαιότητα να εκλείψει η σκληρή εκμετάλλευση που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας.

Σκοπός της δράσης Walk For Freedom είναι η αφύπνιση του κόσμου για την έκταση του εγκλήματος της εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα καθώς και για την αναγκαιότητα να εκλείψει η σκληρή εκμετάλλευση που βιώνουν οι συνάνθρωποί μας.

Το Walk For Freedom δεν είναι μια πορεία διαμαρτυρίας, αλλά μια δράση στην οποία τα άτομα περπατούν σε μια σειρά σιωπηλά, εκπροσωπώντας τα εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών που βρίσκονται σήμερα παγιδευμένοι στα «δίχτυα» του οργανωμένου εγκλήματος. Μεμονωμένα άτομα και φορείς κοινωνικής προσφοράς καλούνται να πάρουν μέρος και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με στόχο να σπάσει η αλυσίδα της εκμετάλλευσης. H δράση αποτελεί μια ευκαιρία για την πόλη των Αθηναίων να πάρει θέση ενάντια στο αόρατο αυτό έγκλημα στο όποιο καθένας μας είναι συμμέτοχος, έστω και άθελά του. Από τα χωράφια και τα φανάρια, στους οίκους ανοχής ή στον δρόμο, μέχρι τα κλειστά σπίτια, τα νοσοκομεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα θύματα εμπορίας ανθρώπων βρίσκονται δίπλα μας και αυτό μας αφορά όλους.

Από τα χωράφια και τα φανάρια, στους οίκους ανοχής ή στον δρόμο, μέχρι τα κλειστά σπίτια, τα νοσοκομεία και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα θύματα εμπορίας ανθρώπων βρίσκονται δίπλα μας και αυτό μας αφορά όλους.

Η συγκέντρωση των συμμετεχόντων θα ξεκινήσει στις 17:00 μ.μ. στην πλατεία Μοναστηρακίου. Η πορεία θα περάσει από την οδό Ερμού, με στάση στη Βουλή των Ελλήνων και θα καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος. Παράλληλα θα διανέμεται ενημερωτικό υλικό σχετικό με το human trafficking. Η συμμετοχή στη δράση είναι δωρεάν και ανοιχτή προς όλους. Η πορεία θα διεξαχθεί και σε άλλες 11 πόλεις, μεταξύ άλλων Θεσσαλονίκη, Βόλο, Λάρισα, Τρίκαλα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη, Καρδίτσα και Πάτρα.

Για οποιαδήποτε πληροφορία ή ανώνυμη καταγγελία για περιστατικό εμπορίας ανθρώπων στην Ελλάδα, υπάρχει διαθέσιμη όλο το εικοσιτετράωρο η Γραμμή Πληροφόρησης για την Εμπορία Ανθρώπων 1109.

Η συγκέντρωση των συμμετεχόντων θα ξεκινήσει στις 17:00 μ.μ. στην πλατεία Μοναστηρακίου. Η πορεία θα περάσει από την οδό Ερμού, με στάση στη Βουλή των Ελλήνων και θα καταλήξει στην πλατεία Συντάγματος.

Info

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019, 5:00 μ.μ. Αφετηρία η Πλατεία Μοναστηρακίου. Εγγραφές και περισσότερες πληροφορίες: A21.org/Walk και A21 Greece στο FBΕνδυμασία: Τ-shirt “Walk For Freedom” ή οποιαδήποτε μαύρη περιβολή.

Δείτε το promo βίντεο:

Ακολουθήστε το WomanToc στο Instagram

Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει… (…) Περί …Κουκούτση ο λόγος.

Δ.Σ. Καλαμάτας: Πρώτα… “Πόντιοι Πιλάτοι” και μετά καταγγέλλοντες για την τοποθέτηση του Δ. Κουκούτση.

Οι αντιδράσεις των δημοτικών παρατάξεων για τη θέση Κουκούτση στη Δημοτική Αρχή Καλαμάτας

Η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμάτας την περασμένη Δευτέρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ιστορική. Κι αυτό, διότι για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε δημόσια η σχέση της Δημοτικής Αρχής με τον πρώην εκπρόσωπο στη Μεσσηνία του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Η απόφαση του δημάρχου να προχωρήσει σε ανοικτή συνεργασία με τον υπόδικο πρώην βουλευτή Δημήτρη Κουκούτση δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Βέβαια, δε θα πρέπει να ξεχνάμε και τη στελέχωση της Δημοτικής Αρχής με πρόσωπα που ανήκουν ιδεολογικά περίπου στον ίδιο χώρο.
Αυτό, όμως, που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι, όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή του κ. Κουκούτση σε δύο νομικά πρόσωπα του Δήμου Καλαμάτας, ελάχιστοι ήταν αυτοί που αντέδρασαν. Ο δημοτικός σύμβουλος Σταμάτης Μπεχράκης και η δημοτική παράταξη της «Λαϊκής Συσπείρωσης».
Κατά τη διάρκεια, δε, της ψηφοφορίας ο δημοτικός σύμβουλος Μιχάλης Αντωνόπουλος, ο δημοτικός σύμβουλος Σταμάτης Μπεχράκης (σε ένα από τα δύο θέματα) και η δημοτική παράταξη της «Λαϊκής Συσπείρωσης» καταψήφισαν τη συμμετοχή του υπόδικου πρώην βουλευτή στην Επιτροπή Παιδείας του Δήμου Καλαμάτας και στο Σύνδεσμο Ύδρευσης.
Οι υπόλοιπες παρατάξεις ασχολήθηκαν μόνο με το «πώς» και «ποιοι» θα είναι οι αντιπρόσωποί τους στα διάφορα νομικά πρόσωπα. Καμία αντίδραση για τον πρώην χρυσαυγίτη βουλευτή.
Την επόμενη ημέρα, έκπληκτοι από την εξέλιξη των πραγμάτων, γράψαμε στο «Θάρρος» ένα απόσπασμα από ένα ιστορικό κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι: «Όποιος δε φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει… (…) Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε […]».
Και μετά – ως δια μαγείας- βγήκαν οι ανακοινώσεις των δημοτικών παρατάξεων «Καλαμάτα Μπροστά», «Ανοιχτός Δήμος- Ενεργοί Πολίτες» και «Καλαμάτα – Τόπος Ζωής». Μόνο η παράταξη «Πρότυπος Δήμος», ούτε κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ούτε και εκ των υστέρων, δεν προχώρησε σε κάποια ανακοίνωση.
Εν ολίγοις, θεωρούμε τις αντιδράσεις «φουσκωμένες», με δόσεις, μάλιστα, υποκρισίας. Δεν μπορεί στη συνεδρίαση να ψηφίζεις θετικά και την άλλη ημέρα να καταδικάζεις.
Το έχουμε γράψει και άλλες φορές, το επαναλαμβάνουμε. Ένας Δήμος δεν προχωρά μόνο με τα… πτυχία και με τον τεχνοκρατικό – ουδέτερο πολιτικά- λόγο. Πρώτον, διότι δεν υπάρχει επιστήμη «εν κενώ» και δεύτερον, είτε το θέλουμε είτε όχι, η πολιτική μας στάση και θέση καθορίζει ακόμα και στην καθημερινότητά μας. Είναι άλλο πράγμα να αναφέρεσαι γενικά σε βιοκλιματικά κτήρια και άλλο να ζητάς από οποιαδήποτε Δημοτική Αρχή να βρει προγράμματα για να μετατραπούν σε βιοκλιματικά κτήρια οι εργατικές πολυκατοικίες.

Του Αντώνη Πετρόγιαννη

Στις αρχές του 17ου αιώνα, το 1/5 των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ήταν δούλοι.

Το δουλεμπόριο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

API VIA GETTY IMAGES

Το εμπόριο σκλάβων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση. Στις αρχές του 17ου αιώνα, το 1/5 των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης ήταν δούλοι. Το 1637 υπήρχαν στο Αλγέρι 25.000 χριστιανοί αιχμάλωτοι, ανάμεσά στους οποίους και πολλοί Έλληνες. Υπολογίζεται δε ότι την περίοδο 1450-1700, μόνο από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, αιχμαλωτίστηκαν περίπου 2.500.000 άτομα, καταλήγοντας στα σκλαβοπάζαρα της οθωμανικής πρωτεύουσας.

Πολλές ήταν οι δραστηριότητες οι οποίες τροφοδοτούσαν το εμπόριο των δούλων. Οι πειρατές που λυμαίνονταν την Μεσόγειο, αιχμαλώτιζαν πληρώματα πλοίων και κατοίκους νησιών και παραθαλάσσιων περιοχών και στην συνέχεια τους πωλούσαν στα σκλαβοπάζαρα. Οι δε επαγγελματίες δουλέμποροι είχαν γίνει μάστιγα για τις φυλές της Αφρικής, συλλαμβάνοντας κάθε χρόνο εκατοντάδες άτομα, από τα ανατολικά και κεντροδυτικά τμήματα της μαύρης ηπείρου.

Παράλληλα, οι συνεχείς εκστρατείες του οθωμανικού στρατού σε Ευρώπη και Ασία είχαν ως αποτέλεσμα τον εξανδραποδισμό στρατιωτών και αμάχων, οι οποίοι πωλούνταν αργότερα ως δούλοι.

Τα μαρτύρια των αιχμαλώτων ξεκινούσαν από την πρώτη στιγμή, καθώς σύρονταν βίαια στα πλοία, με βρισιές και χτυπήματα. Στην συνέχεια στοιβάζονταν μέσα στα σκοτεινά αμπάρια, σε κλειστοφοβικές συνθήκες, εκτεθειμένοι στην ακαθαρσία και τα μικρόβια. Κάθε καράβι διέθετε και κάποιον γραμματικό, ο οποίος έγραφε σε έναν κατάλογο τα ονοματεπώνυμα των σκλάβων που θα μεταφέρονταν. Πολλοί αιχμάλωτοι δεν άντεχαν τις κακουχίες και πέθαιναν στα πλοία, κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Τα νεκρά τους σώματα ρίχνονταν στην θάλασσα, αφού προηγουμένως τους έκοβαν το δεξί αυτί, ως απόδειξη του θανάτου τους. Τέλος, ο γραμματικός του πλοίου έσβηνε από τον κατάλογό του τα ονόματα όσων είχαν πεθάνει εν πλω. Με αυτόν τον τρόπο εξάλλου υπολογιζόταν και η «ζημιά» που είχε υποστεί το «εμπόρευμα» κατά την μεταφορά του.

Ο Γάλλος ευγενής και διπλωμάτης Φιλίπ Κανάιγ περιγράφει το πώς λειτουργούσε το σκλαβοπάζαρο της Κωνσταντινούπολης, στα 1573. Όποιος ήθελε να αγοράσει κάποια σκλάβα, την πλησίαζε και σήκωνε το πέπλο που κάλυπτε το κεφάλι της. Στη συνέχεια την έφτυνε στο πρόσωπο, έτσι ώστε αν ήταν μακιγιαρισμένη από τον δουλέμπορο, να της φύγει το βάψιμο και να φανούν τα αληθινά της χαρακτηριστικά. Κατόπιν, ο πελάτης κοιτούσε την σκλάβα στο στόμα, μετρώντας και ψηλαφώντας τα δόντια της, προκειμένου να διαπιστώσει αν είναι ψεύτικα, χαλασμένα ή αν κουνιούνται. Στην περίπτωση που έμενε ικανοποιημένος από την επιθεώρηση, ο υποψήφιος αγοραστής άρχιζε να παζαρεύει την τιμή της κοπέλας με τον δουλέμπορο.

Ένας από τους πρώτους περιηγητές στην Ελλάδα και την Μικρά Ασία, ο Γάλλος Πιερ Μπελόν, παραθέτει ενδεικτικές τιμές σκλάβων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του 16ου αιώνα, ανάλογα με το φύλο, την ηλικία και την σωματική τους κατάσταση. Μια νέα και όμορφη γυναίκα πουλιόταν 80-100 δουκάτα ενώ μια γριά 30-40. Η τιμή ενός ευτραφούς εφήβου ήταν συνήθως 40-50 δουκάτα και ενός γεροδεμένου άνδρα 60. Συγκριτικά, αναφέρεται ότι την ίδια περίοδο στην Βενετία, ο μέσος ναύτης είχε ετήσιο εισόδημα 22 δουκάτα, ο μηχανικός 100, ο κυβερνήτης επαρχίας 840 και ο πρεσβευτής 1800.

Οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας κατέληγαν συνήθως να υπηρετούν ως οικόσιτες δούλες, ασχολούμενες με δουλειές του σπιτιού καθώς και ελαφριές χειρωνακτικές εργασίες. Αντίθετα, οι νεαρές και ωραίες κοπέλες πωλούνταν τις περισσότερες φορές στα χαρέμια διάφορων Οθωμανών αξιωματούχων, ενώ την ίδια τύχη είχαν και αρκετά έφηβα αγόρια. Οι περισσότεροι όμως άνδρες δούλοι προορίζονταν για πιο βαριές εργασίες. Όσοι από αυτούς ήταν γεροδεμένοι και χειροδύναμοι, θεωρούνταν ιδιαίτερα πολύτιμο εμπόρευμα και πωλούνταν πάντα σε πολύ καλή τιμή. Μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως οικιακοί υπηρέτες, βοσκοί, γεωργοί και γενικά να επωμιστούν κάθε είδους βαριά χειρωνακτική εργασία. Δεν ήταν εξάλλου λίγες οι φορές που οι ρωμαλέοι σκλάβοι αντικαθιστούσαν τα ζώα και έσερναν οι ίδιοι το άροτρο κατά το όργωμα.

Η χειρότερη όμως μοίρα που μπορούσε να έχει ένας άνδρας δούλος, ήταν να βρεθεί κωπηλάτης σε γαλέρα. Τα συγκεκριμένα πλοία ονομάζονταν «κάτεργα» και οι σκλάβοι που υπηρετούσαν σε αυτά «κατεργάρηδες». Οι άνθρωποι εκείνοι ζούσαν σε πραγματικά εφιαλτικές συνθήκες. Σχεδόν γυμνοί, κάθονταν δίπλα στα κουπιά, έχοντας το ένα πόδι και τα χέρια τους αλυσοδεμένα. Η τροφή τους ήταν μόνο δυο μικρά κομμάτια ξερό ψωμί την ημέρα. Τα βράδια κοιμούνταν ο ένας πάνω στον άλλον, μέσα στην βρώμα και τα ζωύφια, ενώ η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ήταν απλώς ανύπαρκτη. Ο καιρός πολλές φορές έκανε ακόμα πιο ανυπόφορη την ζωή των «κατεργάρηδων», οι οποίοι κωπηλατούσαν υπομένοντας άλλοτε τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και άλλοτε θύελλες και σφοδρές καταιγίδες. Ο καπετάνιος του κάτεργου επιτηρούσε συνεχώς τους σκλάβους και μαστίγωνε ανελέητα όποιον σταματούσε να τραβάει κουπί, νικημένος από την εξάντληση και την απελπισία. Ένας πρώην δούλος που κατάφερε να απελευθερωθεί, χαρακτήρισε την ζωή του στις γαλέρες «χειρότερη και από τον θάνατο».

Πολλοί σκλάβοι, έχοντας φτάσει στα σωματικά και ψυχικά τους όρια, αποφάσιζαν να αποδράσουν. Η απελπισία τους ήταν τόσο μεγάλη που δεν νοιάζονταν για τους κινδύνους ενός τέτοιου τολμηρού εγχειρήματος. Οι περισσότεροι όμως δραπέτες ξαναπιάνονταν και καταδικάζονταν σε θάνατο με φρικτές μεθόδους.

Μία από αυτές ήταν και η εξής: τα τέσσερα άκρα του καταδικασμένου δένονταν ξεχωριστά το καθένα στις πρύμνες ισάριθμων διαφορετικών πλοίων. Στη συνέχεια, τα σκάφη αυτά άρχιζαν να κινούνται σε τέσσερις αντίθετες μεταξύ τους κατευθύνσεις, διαμελίζοντας αργά και βασανιστικά τον άτυχο σκλάβο.

CULTURE CLUB VIA GETTY IMAGES

Εντούτοις, αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν καταγραφεί αρκετά περιστατικά επιτυχημένων εξεγέρσεων σε κάτεργα ή δουλεμπορικά πλοία. Στις περιπτώσεις αυτές, οι σκλάβοι κατάφερναν να σκοτώσουν όλους τους φύλακές τους και δραπέτευαν, καταλαμβάνοντας το πλοίο στο οποίο βρίσκονταν κρατούμενοι. Οι φρικτές εμπειρίες της δουλείας άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην καθημερινή ζωή των τουρκοκρατούμενων Ελλήνων. Σε κείμενα του 16ου -18ου αιώνα συναντάμε κατάρες όπως «σκλαβιά να σου’ ρθη» ή «σκλάβος να πάης στην Μπαρμπαριά», εννοώντας τα δουλοπάζαρα των βορειοαφρικανικών ακτών.

Τον 19ο αιώνα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την κατάργηση της δουλείας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1830, ένα φιρμάνι του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ απελευθέρωσε κάποιες κατηγορίες λευκών σκλάβων. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονταν και όσοι Έλληνες είχαν αιχμαλωτιστεί κατά την Επανάσταση του 1821. Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν κι άλλα φιρμάνια που περιόριζαν την δουλεία ακόμα περισσότερο, ενώ η οριστική της κατάργηση επήλθε στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Οι τελευταίοι σκλάβοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας χειραφετήθηκαν το 1924, μετά την κατάργηση του σουλτανάτου από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το νέο σύνταγμα της Τουρκίας όρισε την διάλυση του χαρεμιού που διατηρούσε ο τελευταίος Οθωμανός μονάρχης, Μωάμεθ ΣΤ΄, καθιστώντας τις παλλακίδες και τους ευνούχους του ελεύθερους πολίτες.

«Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich.

Θράσος Αβραάμ

Φωτογραφία του Θράσος Αβραάμ.

Μια σημαντική ημέρα μνήμης αλλά και παράλληλα υπενθύμισης των φρικών εγκλημάτων που διέπραξαν οι ναζί στις χώρες της Ευρώπης είναι η σημερινή. Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Την επομένη 3 Ιουλίου, τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Η δολοφονία των παιδιών έγινε ως αντίποινα για τον θάνατο του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές μετά την κηδεία του Heydrich μπήκαν οι ναζί στρατιώτες στο χωριό Lidice. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε. Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.
203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.
Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σ ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του.
Μετά από χρόνια, 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, στήθηκαν εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής και του γεγονότος ότι ναζισμός δεν είναι ακόμα μια ιδεολογία είναι έγκλημα.
Ο επιζών του Ολοκαυτώματος Ελί Βιζέλ είχε γράψει «Ο δήμιος σκοτώνει πάντα δυο φορές, τη δεύτερη με τη λήθη». Γι αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Ιδίως τώρα που στη χώρα μας μια συμμορία νοσταλγών του Χίτλερ παρουσιάζεται με το προσωπείο του «εθνικιστή» και «πατριώτη» προσπαθώντας να κρύψει την εγκληματική της φύση. Η υποκρισία και η ψευτιά τους περισσεύει όταν από τη μια τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο και τιμούν δήθεν την ελληνική σημαία, για να ρίξουν στάχτη στα μάτια, ενώ από την άλλη ορκίζονται πίστη στη σημαία του Γ΄Ράιχ γιατί μοναδική «πατρίδα» τους είναι η σβάστικα.
Ποτέ ξανά φασισμός!

Αδερφια μου, φασιστες, νεοναζι, τραμπουκοι, υαινες, με συγκλονισαν τα πρωτογνωρα αδερφικα αισθηματα που μου υπεβαλε ο Μικης.

ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ, ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ
Από το προχτεσινο συν-αλητηριο, οπου ο Μικης «αλλαξε την Ιστορια» συμφωνα με το συνθημα των Μιχαλολιακου, Κασιδιαρη, Φραγκουλη και λοιπων ερπετων, πλημμυριζω απο ένα εντονο, πρωτογνωρο και καταιγιστικο αδερφικο συναισθημα για ολους.
Νοιωθω πια μελος μιας μεγαλης οικογενειας, σαν αυτή του Κυνοδοντα, οπου ο μπαμπας πηδαει τις κορες και η μαμα γενναει παιδια και σκυλους.
Στο τωρινο πραγματικο σεναριο, η μαμα γενναει παιδια, σκυλους, γουρουνια, κοτες και υαινες, όπως παντα αλλωστε. Μονο που τωρα ειμαστε ολοι αδερφια . Ζουμε στη μεγαλη Φαρμα των Ζωων, μυρηκαζουμε, κουτσουλαμε, πλατσουριζουμε στις λασπες, αλυχτουμε και βελαζουμε. Ολοι μαζι αγαπημενοι και χουχουλιασμενοι στην πατριωτικη θαλπωρη. και για να εχουμε κατι να μισουμε , όπως στον Κυνοδοντα τη γατα, ο Μικης μας υπεδειξε τον αριστεροστροφο φασισμο. Σχετική εικόνα
Αδερφια μου, φασιστες, νεοναζι, τραμπουκοι, υαινες, με συγκλονισαν τα πρωτογνωρα αδερφικα αισθηματα που μου υπεβαλε ο Μικης. Διεγραψα με μιας ότι σας συνεπαιρνει ο μεγαλυτερος φονιας της Ιστοριας (ολοι εχουμε τα ελαττωματα μας), ότι χουχουλιαζετε το χειμωνα εξω από νοερα κρεματορια, ότι φαντασιωνεστε λοφους από σκελετους στις αυλες στρατοπεδων συγκεντρωσης, ότι θελετε να κανετε προπονηση στα προσφυγικα hot spots ότι φορουσατε μαυρη κουκουλα βγαινοντας απ τις κατοχικες κομμαντατουρες και σηκωνατε, μπαινοντας το κουλο σας τεντωμενο, όπως και τωρα, για να χαιρετησετε εγκαρδια και με υποτελεια, αυτους που εχωναν την ξιφολογχη στην κοιλια της γκαστρωμενης και αγκιστρωναν το αγεννητο μωρο στο Διστομο. Διεγραψα οτι ρευοσασταν με ικανοποιηση τον πλουσιο μαυραγοριτικο επιουσιο στον καιρο της μεγαλης κατοχικης πεινας. Διεγραψα, με μιας ότι, ωσπου να καρποφορησουν τα ονειρα σας κι οι εφιαλτες μας, μαχαιρωνετε προσφυγες και ξεκοιλιαζετε μεταναστες αλλα ταυτοχρονα πουλατε και υψηλη προστασια σε μπουρδελα με ξενογλωσσες ιερειες. Καμια δουλεια δεν είναι ντροπη όταν μαλιστα την κανεις καλα.
Αδερφια μου, φονιαδες των λαων, Αμερικανοι, ποσο ειχα, ως τωρα παρεξηγησει την εκπολιτιστικη σας διακονεια ανα την υφηλιο. Τη μαζικη εξαγωγη δημοκρατιας σε καταδυναστευομενες χωρες που ευτυχως συνοδευεται παντα από την εγκατασταση μιας μεγαλειωδους στρατιωτικης βασης απ οπου οι βαρβατοι πεζοναυτες γαμανε και δερνουν στα περιξ της αρτι εγκαταστημενης δημοκρατιας. Ποσο ειχα ως τωρα παρεξηγησει τις σκευωριες των μυστικων σας υπηρεσιων, τη μαζικη εγκαθιδρυση δικτατοριων, τις δολοφονιες των νομιμα εκλεγμενων πολιτικων, τις εξυπνες βομβες στα καταφυγια αμαχων, τη χρηματοδοτηση των Ταλιμπαν και των Ισις, με μοναδικο στοχο, την ανιδιοτελη εξαπλωση της δημοκρατιας και του ανθρωπισμου.
Δικαιολογημενα, υποθετω, ο αμερικανος πρεσβης θα επιδωσει νοτα διαμαρτυριας γιατι δεν συμπεριληφθηκατε στην προσφωνηση του Μικη. Μπορω όμως βασιμα να σας βεβαιωσω ότι τρεφουμε και για σας τα ιδια θερμα αδερφικα αισθηματα κι ότι η συμπεριληψη σας στην προσφωνηση, αδερφια μου φασιστες, ρατσιστες, τραμπουκοι, είναι απολυτως αυτονοητη.
Αδερφια μου, λαμογια, μακρυχερηδες, φερεφωνα, ανδρεικελα και λοιποι πολιτικοι νανοι και επιτηδειοι μεσιτες του δημοσιου πλουτου, πώς παρασυρθηκα τοσο καιρο σε μιαν επικινδυνη , διχαστικη για τη μεγαλη μας οικογενεια , σκανδαλολογια και παραγνωρισα το γεγονος ότι τα ενεργειακα αποθεματα, τα χρυσοφορα κοιτασματα, τα 11.937 αστικα, τα 23.928 αγροτικα ακινητα, τα 597 νησια, τα 632 δαση και οι 538 αρχαιολογικοι χωροι, που παραχωρηθηκαν στο ταμειο εκποιησης δημοσιου πλουτου για πουλημα, αποτελουσαν για τη χωρα και τη μεγαλη μας οικογενεια , ζημιογονα βαριδια και μια οπισθοδρομικη αγκυλωση στην ιδιοκτησια.
Αδερφια μου, Χυτες, αλητες, ταγματασφαλιτες, δεν χρειαζεται να πω τιποτα περισσοτερο. Εσας σας δικαιωσε πιο πριν η Ιστορια και η πολιτικη ή επαγγελματικη σας αποκατασταση. Αποτέλεσμα εικόνας για syntagma ο Μικης. μιχαλολιακος
Αγαπητοι εν Χριστω αδελφοι, ακουσα στο συν-αλητηριο τον αγιοριτη ηγουμενο να μιλαει για τους πατριωτικους αγωνες των αγιοριτων αδελφων και μου ηρθε στο νου η θερμη υποδοχη των Ναζι στον Αθω , και πριν λιγο η ευλογια του Βαρθολομαιου στα τουρκικα βομβαρδιστικα για ισοπεδωση της Κουρδικης Αφριν και παλιοτερα ο αφορισμος του Ρηγα και μετα του Υψηλαντη και ολη αυτή η αγια κατηχηση των πιστων για τη σωτηρια του εθνους και την προκοπη των αδελφων μας νεοναζι.. Ακουσα και το προχτεσινο συνθημα, « όταν το ρασο γινεται σημαια, τοτε η νικη είναι βεβαία» και αποκηρυξα δια παντος και μετα βδελυγμιας το «ψωμι, παιδεια, ελευθερια» και εικαζω βασιμα ότι το Αγιον Ορος, τωρα που πηρε αναποδες, θα δωσει το 1/5 του αμυθητου πλουτου του για να ενισχυσει πατριωτικα τον κρατικο προϋπολογισμο αντι να ζητα και να πετυχαινει την απολυτη φορολογικη απαλλαγη.
Αδερφε μου Μικη, η θαλασσα θα είναι παντα η θαλασσα, κι όχι η δερματινη πολυθρονα που υποδεικνυει ο μπαμπας Κυνοδοντας. Ο φασιστας είναι φασιστας κι ο τραμπουκος, τραμπουκος , Εισαι πια πολύ μεγαλος για αδελφος μου, αλλα το ιδιο μπερδεται και η μαμα μου με την ανοια και με αποκαλει αλλοτε αδερφη κι αλλοτε μανα της. Δεν βγαζει όμως λογους στο πληθος. Γιατι σημασια δεν εχει ποσοι αλλα ποιοι ειναι το ακροατηριο. Η αυταρεσκεια εχει τα ορια της.
Τα τραγουδια σου είναι πια μονο δικα μας. Κανενας απ τα γκριζα κουστουμια και τις στολες παραλλαγης που σε πλαισιωνουν ηξερε προχτες μια λεξη. Προτιμουν το Σφακιανακη.
Εμεις τραγουδαμε τη Δραπετσωνα, κλαιμε με το Μερα Μαγιου και ξερουμε ακριβως τι σημαινει, Μια Νυχτεριδα στη σκεπη. Αυτοι θ ακουσουν. Canto Heneral και θα εξαπολυσουν ταγματα εφοδου στην ορχηστρα.
Αδερφια μου, αλητες, πουλια, μου προκαλεσε, οφειλω να ομολογησω , αλγεινη εντυπωση η αποφαση του ενός χελιδονιου, που κατά το ασμα του Μικη θα εφερνε την ανοιξη, να μην πατησει το ποδι του, μετα τη διαπιστωση ότι ολοι οι αποστρατοι, σεκιουριταδες, μπατσοι με πολιτικα, χρυσαυγουλοι, μακεδονομαχοι του τριωδιου, και τα αλλα αδελφια που τον πλαισιωναν στο συν-αλητηριο, δεν ηξεραν μια λεξη απ το τραγουδι. Προκειται μονο για ένα τραγουδι. Όπως τραγουδι μονο είναι κι αυτό που λεει, «ποιος τη ζωη μου, ποιος την κυνηγα, να την ξεμοναχιασει μες στη νυχτα». Στα τραγουδια, καμια φορα, δεν βγαζεις νοημα.
Συμφωνα παντως με βασιμες πληροφοριες, το χελιδονι αυτό που θα εφερνε την Ανοιξη από φασισε ν αλλαξει ροτα, καθως, όπως ειπε, είναι δυσκολοι οι καιροι για τους αιθεροβαμονες και τα μεταναστευτικα πουλια.

Γιατί τέτοια σιωπή για τους νεκρούς στην Αίγυπτο; Νιώθετε περισσότερο Γάλλοι; Του Dimis Si-tampoulidis.

Πριν καιρό χιλιάδες κόσμου στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έκφρασαν τη συμπαράσταση τους στους αθώους δολοφονημένους από τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι όπως και στο Λονδίνο. Μάλιστα πολλοί έβαζαν και τη σημαία της Γαλλίας στο προφίλ τους. 
Η ζυγαριά της ηθικής των αξιών και της ανθρωπιάς που κουβαλάμε μέσα μας, ή είναι χαλασμένη ή την έχουμε πειράξει για να ζυγίζει μόνο ότι θα μας προσφέρει…Αίγυπτος: Στους 305 οι νεκροί από την αιματηρή επίθεση - Οι ένοπλοι κρατούσαν σημαία του ISIS
Πριν μερικές μέρες 305 άνθρωποι δολοφονήθηκαν την ώρα που προσευχόντουσαν μέσα σε τέμενος στην Αίγυπτο.
Εκεί η ζυγαριά μας ήταν μπλοκαρισμένη. Κάποια γεγονότα τα θεωρούμε χρυσάφι, κάποια άλλα απλά μπρούτζο. 
Αυτός ο διαχωρισμός στην αξία των ανθρώπινων απωλειών αγαπητοί φίλοι, μας κάνει αυτόματα συναυτουργούς.
Αισθανόμαστε περισσότερο Γάλλοι από Αιγύπτιοι; Θα μου πείτε :
“Άλλο πράγμα ο πύργος του Άιφελ, τα ζεστά κρουασάν, η φινέτσα, ο Αλέν Ντελόν, τα Μουλέν ρουζ, άλλο ο Σαρκοζί με τη μοντέλα, ο Μακρόν με τη μεγαλοκοπέλα του, τα Ηλύσια πεδία, οι οίκοι μόδας και άλλο πράγμα οι τρωγλοδύτες, η έρημος, οι ξυπόλητοι με τις θλιβερές αγορές και το μισογυνισμό. Είναι και αυτό το χρώμα στο δέρμα, ούτε άσπρο ούτε μαύρο, κάτι σε ξεπλυμένο.
Ομως είμαστε περισσότερο Γάλλοι από το Γαλάτες (η μόνη χώρα που τους αποκαλούμε έτσι) και όχι france από το φράγκος… 
Είμαστε περισσότερο Γάλλοι ιστορικά και κοινωνικά ή Αιγύπτιοι;
Από την αρχαιότητα τότε που ο γεωγραφικός χώρος της σημερινής Γαλλίας ήταν γεμάτος “άγριους” δικοί μας φιλόσοφοι, αντάλλαζαν σκέψεις προβληματισμούς με τους Αιγύπτιους. Στην Ελληνιστική περίοδο μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, είχαμε ελληνικά βασίλεια και τους Πτολεμαίους που τους κυβερνούσαν, γνωστή φυσιογνωμία η Κλεοπάτρα. Νέα φιλοσοφικά και φιλολογικά ρεύματα δημιουργήθηκαν και καλλιεργήθηκαν στη περιοχή. 
Πάντα μέσα στους αιώνες οι δεσμοί των δυο λαών ήταν σε κοινές πορείες. Ακόμα και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που η Αίγυπτος ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη- σύμμαχος, θέλετε να το πείτε κοινοπολιτεία των Οθωμανών; πολλές φορές πλην του Ιμπραήμ, ήταν ήπιοι απέναντι στους εξεγερμένους ραγιάδες. Η λέξη Αιγυπτιώτες σας λεει τίποτα; Αν δεν σας λέει ανατρέξτε εδώ.
https://anamniseisaigyptou.wordpress.com/…/%CE%B1%CE%B9%CE…/
Οι Έλληνες είχαν από τις μεγαλύτερες παροικίες στην Αίγυπτο με μεγαλύτερη αυτής της Αλεξάνδρειας και αν δεν ήταν η αμερικανο-στημένη “Αραβική άνοιξη” που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου για όλα όσα συντελούνται σήμερα στον αραβικό κόσμο, η παροικία των Ελλήνων στην Αίγυπτο θα συνέχιζε να μεσουρανεί. Ξέρατε πως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σχεδόν όλες οι ελληνικές ταινίες γυριζόντουσαν σε στούντιο στην Αίγυπτο στην Αλεξάνδρεια αλλά κ σε εξωτερικούς χώρους επειδή θύμιζαν Ελλάδα;

Γιατί τέτοια σιωπή για τους νεκρούς στην Αίγυπτο; Νιώθετε περισσότερο Γάλλοι;
Δεν λέω να νιώθουμε Αιγύπτιοι, αλλά να νιώθουμε την αδικία και τον πόνο των συνανθρώπων μας.
Όσων τα αντανακλαστικά λειτουργούν μονόπλευρα, επειδή νομίζουν πως θα ταυτιστούν με το Ευρωπαϊκό ιδεώδες (τρομάρα μας) και την ανωτερότητα μερικών πολιτισμών, την επόμενη φορά θυμηθείτε:
Όταν οι άραβες έκαναν αρδευτικά έργα και καλλιεργούσαν κήπους με λουλούδια, οι Γάλλοι βασιλιάδες και ευγενείς είχαν σκατοκαθαριστές. ανθρώπους να τους καθαρίζουν το κώλο μετά την αφόδευση. Ούτε τα χαμάμ ήξεραν ούτε την υγιεινή του λουτρού.

Υ.Γ Η φρίκη είναι πως όλα αυτά αρχίζουμε να τα συνηθίζουμε, αδιαμαρτύρητα. Να τα θεωρούμε μέρος της καθημερινότητας μας. Άραγε ο φόβος νίκησε;

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ.

Επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ στους μαθητές
για την 25η ΜαρτίουΣχετική εικόνα

Μη κάνεις πίσω από τη ζωή που έχεις ανάγκη!

Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια,

Αυτές τις μέρες με αφορμή τις εκδηλώσεις για την επέτειο της 25ης Μαρτίου θα ακούσεις για τους εθνικούς στόχους, ότι η Ελλάδα περνά δυσκολίες, για την ανάπτυξη, που ουσιαστικά είναι ανάπτυξη για τους λίγους,  ότι χρειάζεται σταθερότητα, ότι οι αγώνες και οι απεργίες βλάπτουν τον τόπο. Θεωρούν δηλαδή εθνικό καθήκον οι εργαζόμενοι, η νέα γενιά της ανεργίας, των 200-300 ευρώ, της διαρκούς ανασφάλειας να κάτσει στα αυγά της, για να αυξηθούν τα κέρδη μια χούφτα ανθρώπων που καρπώνονται το πλούτο, που παράγουν με το μόχθο τους εκατομμύρια εργαζόμενοι.

Με την επιστολή αυτή θέλουμε να σου πούμε γι’ αυτά που δεν σου λένε τα σχολικά βιβλία γιατί δεν θέλουν να ξέρεις τι είναι η επανάσταση, για να βγάλεις τα σωστά συμπεράσματα για το σήμερα και τη ζωή σου.

Θα ρωτήσεις λοιπόν: Μα δεν ήμασταν όλοι μαζί εναντίον των Τούρκων; Σου απαντάμε: ΌΧΙ.

  • Για παράδειγμα, είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της επανάστασης του 1821. Όταν ο Παπαφλέσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας.

  • Οι πρόκριτοι καταπολέμησαν λυσσαλέα κάθε ιδέα για διανομή της εθνικής γης στους φτωχούς αγρότες. Για να ανατρέψουν το Δημ. Μπαλή και τους χωρικούς, που είχαν λύσει δυναμικά το πρόβλημα των εθνικών κτημάτων και των τσιφλικιών, δε δίσταζαν οι πρόκριτοι να ζητάνε τη βοήθεια του Καπουδάν πασά.

  • Οι προεστοί της Υδρας, σκότωσαν με 70 μισθοφόρους το Λαϊκό ηγέτη και πρωτεργάτη του ξεσηκωμού στην Ύδρα Αντώνη Οικονόμου, ενώ αυτός κατευθυνόταν στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου.

  • Οι πρόκριτοι της Αχαίας απείλησαν με εμφύλιο πόλεμο αν ο Κολοκοτρώνης πλησίαζε στην Πάτρα η οποία έμεινε στα χέρια των Τούρκων μέχρι το τέλος.

Θα ρωτήσεις: Μα λένε όμως, ότι αυτές οι διχόνοιες είναι που έβλαψαν τους Έλληνες, που δεν άφησαν να πάει ο τόπος μπροστά;

Σου απαντάμε: η κοινωνία τραβά μπροστά, όταν ο λαός παλεύει για να ζει ανθρώπινα και με αξιοπρέπεια, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, με βάση τις δυνατότητες που επιτρέπει η σημερινή επιστήμη και τεχνολογία. Για αυτό με τις επαναστάσεις, με τους αγώνες τους οι λαοί γράφουν ιστορία. Αλλά δεν κερδίζουν όλοι από αυτό. Κάποιες κοινωνικές ομάδες, κάποιες τάξεις υπερασπίζονται το παλιό, για να μην χάσουν τα πλούτη τους, τα προνόμια που τους εξασφάλιζε το παλιό καθεστώς.

Η επανάσταση του 1821 δεν ήταν μόνο πόλεμος ενάντια στον οθωμανικό δεσποτισμό, αλλά ήταν παιδί της Γαλλικής Επανάστασης που άνοιξε το δρόμο για να γκρεμιστεί το παλιό, η εξουσία των φεουδαρχών (κάτοχοι γης) που ήταν πλέον ξεπερασμένο σύστημα και να έρθει ένα νέο, για την εποχή εκείνη, οικονομικό σύστημα, της πολιτικής εξουσίας των αστών (κάτοχοι κεφαλαίου που εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη), ο καπιταλισμός δηλαδή.

Μην απορείς για αυτό. Ο πρόκριτοι και οι Εκκλησιαστικές αρχές που συμβούλευαν υποταγή στην «ισχυράν βασιλείαν των Οθωμανών» είχαν κτήματα, αντλούσαν φόρους, δοσίματα, εξουσίες από το παλιό κοινωνικό καθεστώς, το οθωμανικό σύστημα και την εξουσία του Σουλτάνου.

Όλοι αυτοί καλλιεργούσαν τη μοιρολατρία, τρομοκρατούσαν το λαό. Απαιτούσαν πίστη και υποταγή στην «Ιερή Συμμαχία» των δυναστών. Έλεγαν να αλλάξουμε τον Σουλτάνο με τους Άγγλους και τους Γάλλους. Θυμήσου τη δίκη του Κολοκοτρώνη, την δολοφονία του Ανδρούτσου, κ.α.

Άλλα είναι όμως τα δίκαια των πολλών, αυτών που κάθε μέρα αγωνιούν για το μεροκάματο και άλλα των εκμεταλλευτών τους. Ούτε το 1821, ούτε και σήμερα, δεν ήταν όλοι οι Έλληνες μαζί.

Όλα αυτά δεν τα διδάσκουν, γιατί θέλουν να μας κρύψουν ότι οι λαοί γράφουν την ιστορία. Ο λαός όρθωσε το ανάστημα του, παρόλο που τον τρομοκρατούσαν ότι, αν ξεσηκωθεί κατά του Σουλτάνου, των ντόπιων συνεργατών του και της «Ιερής Συμμαχίας», θα καταστραφεί.

Μπροστά σε τέτοιους εκβιασμούς έχει βρεθεί πολλές φορές ο λαός μας και έδωσε την απάντηση με τους αγώνες του. Βρέθηκε και την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, όταν οι συνεργάτες των ναζί, πολιτικοί πρόγονοι της σημερινής Χρυσής Αυγής, καθώς και άλλοι πολιτικοί, τον καλούσαν σε υποταγή και συνεργασία με τους κατακτητές, είτε οργάνωναν ή ευλογούσαν τα Τάγματα Ασφαλείας που ήταν συνεργάτες των ναζί στην κατοχή (Θ. Πάγκαλος, Στ. Γονατάς, Θεμ. Σοφούλης κ.ά.). Και σήμερα μέσα στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές έδωσαν την απάντηση τους στα ρατσιστικά κηρύγματα της εγκληματικής Χρυσής Αυγής που χτυπάνε τους αγωνιστές ναυτεργάτες και ζητάνε να δουλεύουν με μεροκάματα πείνας, ενώ στα σχολεία ρίχνουν το ρατσιστικό δηλητήριο ενάντια στα προσφυγόπουλα, θέλουν το φτωχό να σκοτώνεται με τον φτωχότερο.

Σήμερα οι σύγχρονοι Κοτζαμπάσηδες και Φαναριώτες, οι βιομήχανοι, οι Τραπεζίτες, οι εφοπλιστές έχουν φτιάξει τη δική τους Ιερή Συμμαχία, την ΕΕ, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ, το ΝΑΤΟ. Αυτή τη συμμαχία της πλουτοκρατίας φτιασιδώνει σήμερα και το Υπουργείο Παιδείας  που καλεί με σχολικό πρόγραμμα μαθητές και εκπαιδευτικούς να γίνουν «πρέσβεις των Ευρωπαϊκών αξιών».

Γι’ αυτό σου λέμε. Και σήμερα, και χθες και αύριο, το θέμα είναι να μην κάνουμε πίσω από τη ζωή που έχουμε ανάγκη και να παλεύουμε ενάντια σε αυτούς που έχουν συμφέρον να μας εμποδίσουν να ζούμε «στο ύψος των ονείρων μας».

Σε καλούμε να αναρωτηθείς:

  • γιατί στα σχολεία μας, στα σπίτια μας, ζούμε τη φτώχεια, την ανεργία, Μνημόνια δίχως τέλος και από την άλλη οι εφοπλιστές παίρνουν αφορολόγητα καύσιμα και στους βιομήχανους δίνουν φτηνό ρεύμα;

  • γιατί ενώ η παραγωγή, συνεχώς αυτοματοποιείται με «διαστημικές» τεχνολογίες, συνεχώς ακούμε για νέα θαύματα της επιστήμης, δεν εξασφαλίζονται ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για όλους, δωρεάν κάλυψη όλων των αναγκών στην υγεία και στην παιδεία, πολιτισμός και αθλητισμός για όλη τη νεολαία;

Οι επαναστάτες του 21 λέγανε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», δεν το έλεγαν για τους ξένους αλλά για τους Έλληνες. Σκέψου ποιος είναι τώρα ο προσκυνημένος….

Σήμερα, «προσκυνημένοι» είναι αυτοί που στηρίζουν την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κοινωνία του κέρδους, όλοι αυτοί που μας λένε πως στην ζωή μας πρέπει να είμαστε ανταγωνιστικοί, πως εδώ είναι ο «θάνατος σου η ζωή μου», πως πρέπει να ζήσουμε με ψίχουλα.

Οργάνωσε τον αγώνα σου για τα δικαιώματά σου,
διάβασε και μάθε την αληθινή ιστορία του λαού και του τόπου σου.

Διεκδικούμε την ζωή που μας αξίζει. Σήμερα είναι η δική σου σειρά. Σπάσε τα δεσμά!
Αντάρτης – κλέφτης – παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός!

Δημήτρης Οικονομάκος έξω από τα δόντια: Οι φαντάροι είναι παιδιά του λαού, όχι πελατεία!

Σχόλιο του Δημήτρη Οικονομάκου, σχετικά με τη σύσκεψη για το στρατόπεδο

Οι φαντάροι είναι παιδιά του λαού, όχι πελατεία!Αποτέλεσμα εικόνας για Δημήτρη Οικονομάκο

Την Παρασκευή 10-3-2017  η Δημοτική Αρχή συγκάλεσε σύσκεψη για τη «σωτηρία» του στρατοπέδου, καλώντας τις δημοτικές παρατάξεις, κόμματα, βουλευτές, φορείς κ.α.. Η σύσκεψη κατέληξε σε ομόφωνο ψήφισμα που υπερασπίζεται την παρουσία του στρατοπέδου στην Καλαμάτα για οικονομικούς λόγους, αλλά και λόγω της ιστορικότητάς του. 

Εμείς, ως Λαϊκή Συσπείρωση, δεν συμμετείχαμε. Θα θέλαμε όμως να καταθέσουμε ορισμένους προβληματισμούς για τους Μεσσήνιους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Η σύσκεψη είχε εξαρχής αντιδραστικό πλαίσιο αφού ο σκοπός της ήταν η παραμονή του στρατοπέδου για να μην «χάσει η τοπική οικονομία» την κίνηση. Αυτό τονίστηκε από πολλούς, αλλά πιο απροκάλυπτα από τον πρώην βουλευτή της ΝΔ κ. Λαμπρόπουλο.

Όλοι μαζί θεωρούν τους αξιωματικούς και τους φαντάρους ως τόνωση της τοπικής οικονομίας, ως χρήμα, σαν σουβλάκια, σαν καφέ, σαν επιβάτες κλπ. Θέλουν δηλαδή να έχουν τα παιδιά του φτωχού λαού σαν αγελάδα που θα την αρμέγουν.

Είναι η ίδια η λογική που κυριαρχούσε και υπάρχει και σήμερα «κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ» γιατί βλέπουν αντίστοιχα τους φοιτητές σαν πελάτες – τζάμπα εργάτες.

Σε μια εποχή που η φτώχεια, η ανεργία, η ανέχεια, που η φορολογία σπάει κόκκαλα, που έρχονται δυσβάσταχτα μέτρα με απολύσεις, μείωση του αφορολόγητου, των συντάξεων και των μισθών, ζητάνε από τους γονείς και τη νεολαία, να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και για τη στρατιωτική θητεία ενός παιδιού. Αιδώς Αργείοι!!!

Για το ποια στρατόπεδα θα υπάρχουν υπεύθυνο δεν είναι το ΔΣ, ούτε οι φορείς, αλλά υποτίθεται το ΓΕΣ. Οι όποιες αλλαγές όμως έρθουν στη διάταξη των μονάδων δεν έχουν ως βάση τις ανάγκες του Ελληνικού λαού, αλλά θα έρθουν με σκοπό το Δόγμα του ΝΑΤΟ για στρατό ευέλικτο, έτοιμο για συμμετοχή σε ξένες επεμβάσεις και τους ιμοπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, με την περιοχή μας να βρίσκεται «»στο μάτι του κυκλώνα». Σε αυτό συμφωνούν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις που έχουν συμβάλει στο «φυτίλι του πολέμου» και τις αλλαγές συνόρων, συμμετέχοντας ενεργά στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, παραχορώντας στρατιωτικές βάσεις, στέλνοντας στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό.

Επίσης δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστη η πρόταση για αξιοποίηση του στρατοπέδου μέσω ΤΑΙΠΕΔ, με σκοπό να πουληθεί στο μεγάλο κεφάλαιο (μάλλον για ξενοδοχείο, κάτι που ανέφεραν ως σκέψη (!) οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ). Αυτοί που φώναζαν, που «επαναστατούσαν» ενάντια στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας», που μιλούσαν για «ξεπούλημα» στην περίπτωση των στρεμμάτων στον Κορδία, τώρα μιλάνε για αξιοποίηση και για το καλό της χώρας και της πόλης. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό φιλέτο με έτοιμες υποδομές που σίγουρα κάποιος ενδιαφέρεται.

Οι Μεσσήνιοι εργαζόμενοι, η νεολαία και οι φαντάροι πρέπει να βγάλουν τα κατάλληλα συμπεράσματα. Να μην παρασύρονται από τοπικιστικές κορώνες και να σκεφτούν πως από τη μία αυτή η πολιτική τους θεωρεί πελάτες-χρήμα-κέρδος και από την άλλη αξιοποιεί τα παιδιά του λαού και την πατρίδα μας, για να υλοποιηθεί ο στόχος του κεφαλαίου για γεωστρατηγική αναβάθμιση της χώρας.

Έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ, 1947. Σαν να υποβλήθηκε σήμερα: …Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών …

Διαβάστε τι έγραφε ένας Αμερικανός για την Ελλάδα 69 χρόνια πριν… Θα εκπλαγείτε!

Το 1947, ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής της Επιτροπής για την Αμερικανική βοήθεια στην Ελλάδα, επισκέφθηκε τη χώρα προκειμένου να υποβάλει τα συμπεράσματά του…

Συνέταξε τη γνωστή έκθεση ή Μνημόνιο Πόρτερ. Σε αυτή την έκθεση, περιγράφεται η Ελλάδα πριν από 69 χρόνια. Οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι εφοπλιστές και βέβαια ο απλός κόσμος.

Διαβάστε τα συμπεράσματα του Πόρτερ και βρείτε τις διαφορές με σήμερα. Η Ελλάδα είναι 66 χρόνια πίσω.

Γράφει ο Πόρτερ
«Απ΄ ό, τι μπόρεσα να διαπιστώσω, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος. […] στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα.

Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο.

Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο-κομίζει κανένα όφελος απ” αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελλάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κράτος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

Οι περισσότεροι απ” αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τα αγγλικά(*). Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα.

Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντικότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών.

Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ΄ τα πιο φίνα κρασιά και φαγητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αριστοκρατικών σπορ.

Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή.

Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν επίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδο-σκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν εν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς. Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή.

Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα επέφερε ελάχιστη βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώσεως. Αλλα ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της φτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζει τας μάζας και να υπογραμμίζει την δυστυχία των πτωχών.

Δύο και ήμισυ έτη μετά την απελευθέρωσιν η Ελλάς ευρίσκεται εις μίαν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν.

Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον – μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίαι δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχαι δεν αποθηκεύουν προμήθειες.»

ΠΗΓΗ:kraou

http://teleytaiaexodos.blogspot.gr/2017/01/69-porter.html

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ.

Τι σημαίνει η ελληνική γλώσσα λίγοι από μας το γνωρίζουν..

 

Α,Β,Γ,Δ,Ε,Ζ,Η,Θ,Ι,Κ,Λ,Μ,Ν,Ξ,Ο,Π,Ρ,Σ,Τ,Υ,Φ,Χ,Ψ,Ω
α,β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ,ν,ξ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,φ,χ,ψ,ω

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και…..στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.
(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ
Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον.
Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας.
Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά .. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).
Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ
Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

http://ieraellas-kinimaethnikon.blogspot.gr/2016/11/blog-post_30.html?m=1

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016, Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη «ΑΡΔΗΝ», Γιώργος Καραμπελιάς: «Patria O Muerte! Venceremos!»

Α΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη «ΑΡΔΗΝ» – ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ-

‘Ενα Νέο Όραμα για τον Ελληνισμό!

Στο βίντεο απόσπασμα από την ομιλία του εκπροσώπου του Κινήματος, Γιώργου Καραμπελιά.

Με φόντο τις ηρωϊκές μορφές του Ρήγα Φεραίου, του Μαρίνα Αντύπα και του Ευαγόρα Παληκαρίδη και πέρα από ξεπερασμένους διχασμούς το Κίνημα ‘ΑΡΔΗΝ» διακηρύσσει:

Αρνούμαστε πλέον τους ξεπερασμένους διχασμούς.  Αυτοκαθοριζόμαστε μόνο μέσα από τα προτάγματά μας, που αποτελούν και αιτήματα της πλειοψηφίας  του λαού: την εθνική ανεξαρτησία και τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία, την ενδογενή πνευματική και παραγωγική αναγέννηση του τόπου. Σε ένα ενιαίο απελευθερωτικό πρόταγμα εκσυγχρονισμού της παράδοσής μας.  Μόνο έτσι μπορούμε να συναντήσουμε δημιουργικά τα οράματα και τους αγώνες όλων των λαών, όλες τις άλλες απελευθερωτικές απόπειρες.

Οι ρίζες της ανημποριάς μας βρίσκονται ακριβώς στον βαθύτατο διχασμό ανάμεσα σε έναν εκσυγχρονισμό εισαγόμενο και ξενόφερτο και μια παράδοση που έσωζε την ιδωπροσωπία μας αγκιστρωμένη στο παρελθόν.  Εντούτοις, ό,τι μεγάλο καταφέραμε πραγματοποιήθηκε όποτε συνδέσαμε την παράδοση με το σύγχρονο, την Επανάσταση του ’21, με το Βενιζέλο και την Εθνική Αντίσταση, τον Σολωμό και το Σεφέρη, τον Ρίτσο, τον Χατζηδάκι και τον Θεοδωράκη.

Το κίνημα ΑΡΔΗΝ κάνει ένα βήμα μπροστά και ανάβει ένα καντηλάκι απευθυνόμενο σε όσους ήδη αποστασιοποιήθηκαν από την περιρρέουσα αθλιότητα του πολιτικού τοπίου και ελπίζει πως θα πολλαπλασιαστούν εκείνοι που θα αποτινάξουν τις αυταπάτες, δειλίες, μικροσυμφέροντα και θα σπουδάσουν τη  νέα γραμματική της αλήθειας και της ευθύνης.

Και όπως φώναξε ο Γιώργος Καραμπελιάς, με τις λέξεις του Τσε Γκεβάρα, κλείνοντας την πρώτη ημέρα της Συνδιάσκεψης :

«Patria O Muerte! Venceremos!»

https://geromorias.blogspot.gr/2016/11/blog-post_93.html

 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ (Κωμικοτραγική) του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ (Κωμικοτραγική) του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974Οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα,
που κι αυτά γράφουν ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο μια σειρά από θετικά γεγονότα.  Άλλωστε,
σε μια διαλεκτική αντίληψη των πραγμάτων, αν δεν υπήρχε άρνηση δεν θα υπήρχε ούτε κατάφαση.
Τούτη η συνοπτική ιστορία της Ελλάδας από το 1830 μέχρι το 1974, που γράφηκε για να είναι κατ’ αρχήν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, επιμένει περισσότερο στα αρνητικά παρά στα θετικά γεγονότα της ιστορίας μας. Δίνει δηλαδή μεγαλύτερη σημασία στους προδότες,
τους δοσίλογους όλων των περιόδων και τους πατριδοκάπηλους που δεν έλειψαν ποτέ, παρά σ ’ αυτούς που νοιάστηκαν ειλικρινά για
τούτον τον δύσμοιρο τόπο, που συνεχίζει να υποφέρει από έλλειψη ιστορικής ειλικρίνειας.
Οι ρήτορες των δύο εθνικών επετείων, που είναι δύο ίσως γιατί μία δε φτάνει για να καταλάβουμε πως είμαστε Έλληνες, δε θα βρουν τίποτα χρήσιμο γ ι ’ αυτούς σε τούτο το βιβλίο. Οι δάσκαλοι όμως θα μπορούσαν κάλλιστα να το χρησιμοποιήσουν σα βοήθημα
αλλά και σα συμπλήρωμα στις επισήμως λογοκριμένες σχολικές ιστορίες, που στοχεύουν μάλλον στην αποβλάκωση, παρά στην εγρήγορση των Ελληνοπαίδων, που όντας βουτηγμένα από τρυφερός ηλικίας στο θεσμοθετημένο ιστορικό ψέμα θα ήταν παράλογο να περιμένει κανείς να γίνουν κάποτε υπεύθυνοι και έντιμοι πολίτες
ενός κράτους γεμάτου απατεώνες. Αυτό το βιβλίο αγαπάει την Ελλάδα. Και γ ι ’ αυτό δεν την κολακεύει.
Λέει τα σύκα, σύκα, και τους προδότες, προδότες και όχι εθνικούς ήρωες. Θα μπορούσε να έχει τίτλο «Αρνητική Ιστορία της Νέας Ελλάδας», αν η άρνηση δεν ήταν αναγκαία για την κατάφαση.
Συνεπώς, αυτό το βιβλίο στοχεύει την κατάφαση μέσα από την άρνηση,
κατά την προτροπή του Τέοντορ Αντόρνο.

Αμαλία Κάτζου -Δημοσιογράφος: Είμαι βέβαιη ότι «το απόστημα έσπασε».

Η ηρωίδα Αμαλία Κάτζου απαντά σε εκβιαστές και νταβατζήδες – ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΣΟΥ!

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 27, 2016

Αμαλία Κάτζου -Δημοσιογράφος

Είχα ηθικό καθήκον να σιωπήσω, στον καταιγισμό δηλώσεων-σχολίων κ.λπ., με στόχο την αποδόμηση της προσωπικότητάς μου, κυρίως ως υπερασπιστική επιλογή κατηγορουμένων για την υπόθεση του εκβιασμού μου και άλλα βαριά εγκλήματα, για να μην επιβαρύνω τη δυσχερή θέση των κατηγορουμένων, μέχρι την απολογία τους στη Δικαιοσύνη.

Μετά, όμως, την έκδοση της 1ης απόφασης της Δικαιοσύνης, την 26.2.2016, για την προσωρινή κράτηση και την επιβολή αυστηρών περιοριστικών όρων, θεωρώ αναγκαίο να σημειώσω ότι: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ο Θανάσης Παφίλης ξεμπρόστιασε όλη τη Βουλή για τους αγρότες και τα κανάλια και έτρεψε σε φυγή τους νεοναζί βουλευτές.

Σε μεγάλη ρέντα ο βουλευτής του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, στην σημερινή συνεδρίαση της βουλής που κράτησε μέχρι της πρωινές ώρες,  έκανε τους βουλευτές του νεοναζιστικού μορφώματος να αποχωρήσουν πανικόβλητοι από την αίθουσα της συνεδρίασης αφού δεν μπορούσαν να αντέξουν τα λεκτικά «χαστούκια» που δεχόταν από τον βουλευτή του ΚΚΕ.

Εναυσμα –απ’ ότι παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε- η προσπάθεια του κοινοβουλευτικού ναζιστικού μορφώματος να κάνει την αγιογραφία του δικτάτορα Μεταξά. Με το που έλαβε τον λόγο ο Θ. Παφίλης ήταν καταπέλτης. Θύμισε ποιος πραγματικά ήταν ο δικτάτορας Μεταξάς, του «ρετσινόλαδου», του εγκληματία που παρέδωσε φυλακισμένους κομουνιστές στους Γερμανούς. Ο βουλευτής όμως του ΚΚΕ δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτό. Έκανε αναφορά και σε ένα άλλο «ίνδαλμα» των νεοναζιστών, το δικτάτορα Παπαδόπουλο, ο οποίος της εποχή της κατοχής ήταν αξιωματικός των ταγμάτων ασφαλείας υπεύθυνος να μαζεύει τις σοδιές των αγροτών στο νομό Αχαΐας για τα Γερμανικά στρατεύματα. Σε αμηχανία οι βουλευτές της Χ.Α, μπροστά στο δριμύ κατηγορώ του βουλευτή του ΚΚΕ, αποχώρησαν από την αίθουσα συνεδρίασης.

Από τα βέλη του Παφίλη δεν ξέφυγε και ο λαγός του συστήματος Λεβέντης (εδώ θεωρήσαμε καλύτερο να προσθέσουμε σχετικό βιντεάκι από την «Ελληνοφρένεια» ενώ σε σχέση με το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδεις επανέλαβε πιο αναλυτικά όσα είχε πει στην αρχική ομιλία του.

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ». ΣΤΟΧΟΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΓΑΛΑΡΙΑΣ.

Image

»Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αντίδραση κομμουνιστών. Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας που έβλεπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα, από σφαίρες που ρίξαν δωσίλογοι και φασίστες, φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης. Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη στήριξη του νεαρού τότε κράτους είχανε έναν εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας» .

Μάνος Χατζιδάκις

Σε μια φράση τα είπε σχεδόν όλα ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Που δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής. Τον είχαν όλοι για «δεξιό» ίσως λόγω της φιλίας του με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αλλά όπως έχει πει ο Δημήτρης Πουλικάκος «δεν γνώρισα πιο αριστερό άνθρωπο από τον Χατζιδάκι». Και δεν εννοούσε φυσικά αριστερό …κομματικά.

http://www.onalert.gr/stories/dekemvriana-eam-xatzidakis/20543

‘Οσα δεν ξέρουμε για την Isis. Δεν είναι αυτό το Ισλάμ. Συνέντευξη πολεμίστριας.

Αυτή είναι η ISIS

Η Ντιλμπέρ είναι 21 χρονών, πολεμίστρια. Έχει τραυματιστεί στο Κομπάνι 4 φορές μέχρι σήμερα και μας εξηγεί όσα δεν ξέρουν οι Ευρωπαίοι για την Isis.

Η Ντιλμπέρ K., 21 ετών, είναι από γνωστή για την αντιστασιακή της δράση στην πόλη του Κομπάνι, στη Ροζάβα, το Συριακό Κουρδιστάν. Είναι μαχήτρια της κουρδικής -κατά κύριο λόγο- οργάνωσης Γυναικείες Δυνάμεις Άμυνας (YPJ ). Έχει τραυματιστεί 4 φορές στο Κομπάνι πολεμώντας τις δυνάμεις του ISIS ή του Daesh (Nτας) όπως το ονομάζουν οι Άραβες και οι Κούρδοι. «Το Ντας, όπως αποκαλούμε το Ισλαμικό Κράτος, είναι η βρωμιά του ιμπεριαλισμού. Για την Ευρώπη μπορεί να είναι κάτι καινούργιο, αλλά εμείς τους πολεμάμε εδώ και χρόνια. Ο στόχος του Ντας είναι να φοβηθεί η ανθρωπότητα και να κλονίσουν την ψυχολογία του κόσμου. Η έκρηξη στη Γαλλία ήταν αυτό ακριβώς που επιζητούσαν. Κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να επιτεθούν μετά. Στο Κομπάνι έδιναν ναρκωτικά στους μαχητές τους για να φέρουν εις πέρας τις επιθέσεις τους και να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό μας. Δεν τα κατάφεραν όμως, ούτε στο Κομπάνι ούτε πουθενά στη Ροζάβα. Διαστρεβλώνουν και χρησιμοποιούν το Ισλάμ για να διεξάγουν πόλεμο. Δεν είναι αυτό το Ισλάμ. Παρότι η πλειοψηφία στις περιοχές μας είναι μουσουλμάνοι δεν τα κατάφεραν, γιατί οι λαοί της Ροζάβα έχοντας ως πρόταγμα την αποδοχή όλων των θρησκειών, πέτυχαν να μη φοβηθούν το Ντας, αλλά να συμβεί το αντίθετο. Επίσης, το Ντας μισεί τις γυναίκες. Οι γυναίκες ήταν πάντα καταπιεσμένες στη Μέση Ανατολή και το Ισλάμ ήρθε να καλύψει μέχρι και τα μάτια τους. Ενάντια σε αυτό δώσαμε τον όρκο μας, οι γυναίκες, να αποκαλυφθούμε και να κερδίσουμε την ελευθερία μας. Η αρχή του δικού μας αγώνα ήταν ο αγώνας των γυναικών. Αυτή η ηρωική αντίσταση έχει βαφτεί με το χρώμα και τη θυσία των γυναικών, παράδειγμα είναι η Αρίν Μιρκάν. Το YPJ έχει αναλάβει να διαπαιδαγωγήσει τις γυναίκες πως ότι ήταν μέχρι στιγμής προνόμιο των ανδρών, είναι δικαίωμα των γυναικών.» «Σε εμάς το συμβούλιο αποφασίζει ζητήματα τακτικής πολέμου και ιδεολογικά ζητήματα. Ο στρατός των ανδρών έχει ακριβώς το ίδιο σύστημα. Μια γυναίκα διοικήτρια μπορεί να δώσει διαταγή σε έναν άντρα αλλά όχι και το αντίστροφο. Κάθε 10 μέρες γίνονται ιδεολογικές και φιλοσοφικές συζητήσεις. Ακόμα και στις χειρότερες μέρες του πολέμου, αυτές οι συζητήσεις θα γίνουν. Σκοπός δεν είναι να επαναλαμβάνουμε πράγματα που έχουμε ήδη μάθει, αλλά να μαθαίνουμε καινούρια και να ανοίγουμε νέες συζητήσεις διευρύνοντας τους ορίζοντές μας.» «Τα όπλα του Ντας που παίρναμε όταν τους νικούσαμε στις μάχες ήταν βαρέα όπλα, υψηλής ποιότητας που τους παρείχαν οι ΗΠΑ. Το 70% των όπλων που πήραμε από το Ντας ήταν τουρκικά όπλα, και πάρα πολλές ταυτότητες που βρήκαμε ήταν τουρκικές όπως και ο νοσοκομειακός εξοπλισμός, τα ιατρικά μηχανήματα και τα ασθενοφόρα. Όταν οι μαχητές του Ντας τραυματίζονταν, περιθάλπτονταν σε δημόσια νοσοκομεία της Τουρκίας. Για εμάς δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί κάτι τέτοιο. Έξι τραυματίες του YPJ φτάσανε στην Άγκυρα παράνομα και το αριστερό συνδικάτο εκπαιδευτικών, βοήθησε για την περίθαλψή τους. Το Τουρκικό κράτος τους έπιασε και τους παρέδωσε στην Αλ-Νούσρα. Αυτή ήταν η κατάσταση με τους τραυματίες. Από το Τουρκικό Κουρδιστάν περνούσαν γιατροί εθελοντές, αλλά χωρίς νοσοκομειακό εξοπλισμό υπήρχε μεγάλο πρόβλημα και τα χειρουργεία γίνονταν σε σπίτια. Το αποτέλεσμα ήταν πως όσοι από τις δικές μας γραμμές είχαν τραυματιστεί βαριά να πεθαίνουν. Γι αυτό, ο πρώτος στόχος του Ντάες όταν έφτασε στο Κομπάνι ήταν να χτυπήσει τα νοσοκομεία της Ροζάβα.» «Πολλές εθελόντριες και εθελοντές δεν ήξεραν τίποτα για μας. Όταν έρχονταν πάθαιναν ένα σοκ. Όταν έβλεπαν όμως πως ήταν οι δομές και πόσο δυνατές ήταν οι σχέσεις μας, ηρεμούσαν. Αυτό που τελικά τους έκανε να μπαίνουν με δύναμη στη μάχη ήταν ακριβώς η συντροφικότητα στις σχέσεις μας και η ιδεολογία μας. Η δικαιοσύνη που υπήρχε ανάμεσα στα δικά μας τάγματα. Μοιράζονται στα καντόνια της Ροζάβα όταν φτάνουν με απόφαση του κεντρικού στρατιωτικού συμβουλίου και συγκροτούνται ως διεθνής ταξιαρχία. Όλες οι διεθνείς μονάδες μένουν στη Σενγκάλ και στη Ροζάβα. Πολλοί και πολλές από τις διεθνείς μονάδες έχουν χάσει τη ζωή τους στις μάχες. «Το όραμα του YPJ για τη Συρία είναι μια κοινωνία ελευθερίας, δικαιοσύνης, μια κοινωνία που όλα θα ξεκινάνε από το άτομο, το οποίο μαζί με τα άλλα άτομα θα συναποφασίζουν τη ζωή τους. Προωθούμε την ενότητα των δημοκρατικών δυνάμεων της Συρίας για τη ενιαία πάλη τους, με βάση το όραμα για μια ενωμένη δημοκρατική Συρία. Σήμερα αυτό το δημοκρατικό μέτωπο των δυνάμεων της Συρίας διευρύνεται και αποκτά υπόσταση. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο αγώνας των Κούρδων. Πολεμάμε για όλους τους λαούς της Συρίας, τους Άραβες, τους Ασσύριους κ.τλ. Πιστεύουμε ότι ο αγώνας μας αγγίζει και τους λαούς της Ευρώπης και όπου πολεμάνε οι άνθρωποι για την ελευθερία. Δεν παλεύουμε μόνο για την ελευθερία των Κούρδων γυναικών αλλά όλων των γυναικών του κόσμου. Και όσο υπάρχει έστω και μια γυναίκα που δεν είναι ελεύθερη, ο αγώνας μας δεν θα έχει τελειώσει. Ο αγώνας μας επίσης δε θα έχει τελειώσει αν δεν απελευθερωθεί ο Αμπτνουλάχ Οτσαλάν, γιατί όλες αυτές οι ιδέες προέρχονται απ’αυτόν. «Ήρθα στον κόσμο στο Κομπάνι το 1994. Μεγάλωσα μαθαίνοντας για τη γυναίκα, για την απελευθέρωση και για τον κοινό μας αγώνα. Ποτέ δε σκέφτηκα τον εαυτό μου έξω από το σύνολο και ποτέ δε σκέφτηκα τη δική μου ζωή σαν κάτι ξεχωριστό από τη ζωή του λαού μου. Το καπιταλιστικό σύστημα εκμεταλλεύεται και καταπιέζει τις γυναίκες, και μόνο χωρίς αυτό οι γυναίκες θα είναι ελεύθερες. Εμείς σταθήκαμε στα πόδια μας και πολεμήσαμε για να έχουν οι γυναίκες τη ζωή που τους αξίζει. Ένας κόσμος που οι γυναίκες δε θα φοβούνται είναι ένας όμορφος κόσμος.» *Αποσπάσματα από την συνέντευξη που έδωσε στους Κώστα Αρβανίτη, Θάνια Βέζου και Κώστα Γούση [Πηγή: www.doctv.gr]

«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974» Του Παντελή Βούλγαρη.

Επτά «πέτρινα» χρόνια μέσα από την κάμερα του Π. Βούλγαρη
«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». Ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών.
« Σε αυτό το φιλμ υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. « Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».
Σιγά σιγά άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό.Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ».
Δ εν έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί «καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος Καβουκίδης.

Οι κομμουνιστές υπό τον Κώστα Πελετίδη …οργιάζουν στην πρωτεύουσα της Αχαΐας.

SOS! Όργια κομμουνιστών στην Πάτρα!

Αποστολή στην Πάτρα.

Εκτός ελέγχου είναι η πλέον η κατάσταση στην πόλη της Πάτρας με την κομμουνιστική δημοτική αρχή να οργιάζει σε βάρος των φιλελεύθερων συναισθημάτων και αξιών της εποχής. Η αχαϊκή πρωτεύουσα βρίσκεται πλέον υπό σοβιετική κατοχή καθώς ο δολοφόνος της επιχειρηματικότητας (και εκλεγμένος με το ΚΚΕ) δήμαρχος Κώστας Πελετίδης συνεχίζει ακάθεκτος. Ο κομμουνιστής Πελετίδης αφού…

…εξασφάλισε ημερήσια διατροφή για όλους τους άπορους πολίτες της Πάτρας (Σώσον Κύριε, που ακούστηκε αυτό…),

… αφού έδωσε εντολή να γίνεται και κατ’ οίκον διανομή δωρεάν φαγητού σε όσους δε μπορούν, λόγω ηλικίας ή αναπηρίας, να μετακινηθούν απ’ τα σπίτια τους (για όνομα του Θεού…),

… αφού καθιέρωσε από φέτος καθημερινό κολατσιό (άκουσον, άκουσον!!!) για κάθε μαθητή των σχολείων της πόλης ανεξάρτητα απ’ την οικονομική τους κατάσταση (μα που ζούμε επιτέλους, στο Λένινγκραντ;),

… αφού μείωσε τα δημοτικά τέλη για τους δημότες της Πάτρας και αύξησε τα τέλη για τους μεγαλοϊδιοκτήτες (!!!),

… αφού έδωσε σε άπορους την εκμετάλλευση ελαιόδεντρων (και οι μεγαλοεπιχειρηματίες κύριε;),

… αφού καθιέρωσε δωρεάν (μα τον άγιο Ανδρέα!) θερινό πρόγραμμα  του δήμου δημιουργικής απασχόλησης για παιδάκια 9-14 ετών…

επιχειρεί να αλλάξει το παραλιακό μέτωπο της Πάτρας με χωματουργικές εργασίες και ανάπλαση που δεν θα στοιχίσει το παραμικρό!! Χωρίς ούτε καν μια ανάθεση σε κάποιον επιχειρηματία, σε κάποια εταιρεία, σε κάποιον εργολάβο βρ’ αδερφέ να φάει κι’ αυτός ψωμάκι! Ναι κύριοι! Αντί να προβεί σε μελέτες, αντιμελέτες, δημοπρατήσεις, διαγωνισμούς, αναθέσεις εκατομμυρίων ευρώ, ο κομμουνιστής αυτός επέλεξε να γίνει η ανάπλαση τζάμπα από το δήμο! Για να γίνει λέει χώρος αναψυχής και να δωθεί η παραλία στο λαό (δηλαδή οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι δεν έχουν ψυχή κύριε δήμαρχε;;).

Όπως αντιλαμβάνεστε έχουμε πόλεμο! Οι κομμουνιστές υπό τον Κώστα Πελετίδη οργιάζουν στην πρωτεύουσα της Αχαΐας και θέλουν να σοβιετικοποιήσουν την πόλη. Να μας κάνουν ΕΣΣΔ, παραπέτασμα, σοβιέτ! Συμπολίτες μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεργολάβοι, συνάδελφοι μεγαλοκαρχαρίες, φιλελεύθερα μυαλά, Τζήμεροι και Ποτάμια, πότε θα ξεσηκωθούμε; Όταν θα μπαίνει ο κόκκινος στρατός στα ψηλά τ’ αλώνια;

Νέα σημαντικά ντοκουμέντα για τους εκτελεσμένους στην Τρίπολη τη δεκαετία του 1940.

Η ΚΟ Πελοποννήσου του ΚΚΕ συνεχίζει τη δραστηριότητα προς τιμήν των εκτελεσμένων με αποφάσεις του Εκτάκτου Στρατοδικείου Τρίπολης την περίοδο 1947 – 1949.

Σε σχετική ανακοίνωσή της σημειώνει:

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Του Κώστα Βαξεβάνη.

Την αλήθεια και ας πονάει

Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι θεσμοί είναι τρόικα, το μνημόνιο μνημόνιο και η αγκινάρα αναμφίβολα αγκινάρα. Δεν έχουν νόημα οι όροι, αλλά έχει η ουσία. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, μερικές μέρες μετά από μια δύσκολη μάχη στο δημοψήφισμα, που την έφερε στο απόγειο ίσως της λαϊκής αποδοχής παρά τις δύσκολες συνθήκες, αποδέχεται ένα πρόγραμμα που έχει όλα τα στοιχεία του μνημονίου.  Οι συγκρίσεις έχουν αρχίσει για το αν ένα μνημόνιο 8 δισ, είναι καλύτερο ή χειρότερο από ένα μνημόνιο 15 δις και όλα μαζί χειρότερα από τα μνημόνια των αλήστου μνήμης.

Ποιό είναι το νόημα, μετά από ένα τέτοιο δημοψήφισμα, να προχωρά ο Τσίπρας σε μια πρόταση συμφωνίας με τους δανειστές; (Εδώ πρέπει να σημειώσω τους φόβους μου για την πιθανότητα να μη δεχθούν ούτε αυτή την πρόταση οι δανειστές).

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και χωρίς συναισθηματισμούς. Η μάχη του δημοψηφίσματος απέδειξε πως το διακύβευμα για τους δανειστές δεν είναι καμιά συμφωνία αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Θέλουν να αποδυναμώσουν τον Τσίπρα, να τον ανατρέψουν σε μια νέου τύπου επιχείρηση Αλιέντε με τις τράπεζες στη θέση των τανκς και της αεροπορίας της Χιλής και να παραδειγματίσουν όποιον σκέπτεται να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Είτε αυτός είναι στην Ισπανία, είτε στην Πορτογαλία είτε σε άλλη περιοχή του ανήσυχου Νότου. Πέντε μέρες πριν το δημοψήφισμα, οι δανειστές έκλεισαν τις τράπεζες οδηγώντας τα πράγματα σε ανοιχτό εκβιασμό, ενώ οι ίδιοι οι ευρωπαϊκοί παράγοντες προχώρησαν σε ανοιχτές παρεμβάσεις υπέρ της “κατάργησης” του Τσίπρα.

Αν τελικώς τα πράγματα οδηγηθούν σε μη συμφωνία, τότε η Ελλάδα πρέπει να επιλέξει ένα άλλο δρόμο που δεν θα είναι ούτε εύκολος, ούτε σύντομος ακόμη και αν είναι σωτήριος. Πόσοι θα συνταχθούν σε αυτή την πορεία ακόμη και από αυτούς που πήραν την απόφαση να εξουσιοδοτήσουν τον Τσίπρα με το γνωστό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος;
Αν επιλεγεί ο δρόμος της συμφωνίας, τότε αυτός αναγκαστικά θα περάσει από τη στενωπό μιας Ευρώπης που οι δομές της είναι περισσότερο συνδεδεμένες με τις τράπεζες παρά με τους θεσμούς. Περισσότερο με τις ελίτ και τα λόμπι παρά με τη Δημοκρατία.

Η υλοποίηση οποιουδήποτε προγράμματος από τον Τσίπρα δεν μπορεί να συγκρίνεται με τα μνημόνια, όχι γιατί δεν είναι μνημόνιο αλλά γιατί ο διαχειριστής είναι διαφορετικός. Δηλαδή πρόθεσή του δεν είναι η ικανοποίηση των δανειστών χωρίς όρους, αλλά η δημιουργία των συσχετισμών εν καιρώ, προκειμένου να αλλάξουν τα πράγματα. Αυτό σίγουρα εμπεριέχει μια επικίνδυνη ισορροπία πάνω σε μια πραγματικότητα στην οποία ο Τσίπρας οφείλει να ισορροπεί άλλοτε ως μάγος των εσωκομματικών συσχετισμών και άλλοτε ως ακροβάτης του ψευδοευρωπαϊκού τοπίου χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δύο επιλογές. Ή να παραιτηθεί δηλώνοντας πως σε αυτή την Ευρώπη υπάρχει ένα αδιέξοδο που δομήθηκε χρόνια και του οποίου δεν θέλει να είναι δομικό στοιχείο ή να μην τους κάνει την χάρη να πέσει όπως πολύ θα ήθελαν.

Αν το διακύβευμα λοιπόν είναι πραγματικά ο Τσίπρας, τότε τα σχέδια ανατρέπονται ίσως, αν δεν τους το προσφέρει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να είναι ξεκάθαρος και ευθύς στον κόσμο που τον υποστήριξε στο δημοψήφισμα αναγνωρίζοντάς του τη στόφα και τη συμπεριφορά ενός άλλου ηγέτη. Πρέπει να μην καταναλωθεί σε υποκριτικούς ευρωπαϊσμούς και να ομολογήσει και τους εκβιασμούς αλλά και τη φύση του μορφώματος που εμφανίζεται ως  ευρωπαϊκό αξίωμα. Δεν έχει νόημα να απολογείται όπως οι προηγούμενοι στην αναγκαιότητα του ευρώ ή την ευρωζώνη αλλά να εξηγήσει όλα τα δομικά λάθη που κρατάνε την Ελλάδα εγκλωβισμένη σε μια Ευρώπη δίχως μέλλον. 

Στη συνέχεια πρέπει να εγγυηθεί στον κόσμο πως η αναγκαία επιλογή όποιου προγράμματος γίνεται προκειμένου να υπάρξει στο εσωτερικό της χώρας η μεγάλη ανατροπή. Πρέπει δηλαδή να προσφέρει ισχυρά ανταλλάγματα σε αυτούς που καλεί να προσφέρουν για μια ακόμη φορά. Αυτά τα κοινωνικά ισοδύναμα πρέπει να είναι η πλήρης αποκατάσταση της χώρας. Για να συναινέσουν οι πολίτες σε σκληρό πρόγραμμα, πρέπει να εφαρμόσει στο εσωτερικό της χώρας ένα πρόγραμμα που απελευθερώνει και αποκαθιστά την κοινωνία. Δηλαδή πρέπει να αναμορφώσει τους νόμους της χώρας όχι με βάση τις αριστερές προτιμήσεις και ευαισθησίες, αλλά με βάση την απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που φταίνε. Δέχομαι να πληρώσω 100 ευρώ αν επιτέλους πληρώσουν όσοι διακινούν μαύρο χρήμα και χρήμα χωρίς φορολόγηση. Δέχομαι τη θυσία ενός χρόνου αν με πείσει πως οικοδομεί το μέλλον των παιδιών μου.

Αν εφαρμόσει Δικαιοσύνη, αν αναδημιουργήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν δείξει κανένα έλεος σε όσους κατάκλεψαν τη χώρα. Όσους μήνες κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά εξουσία πάνω στο παλιό σύστημα. Οι τράπεζες συνεχίζουν να αυθαιρετούν παρότι λειτουργούν με δημόσιο χρήμα, τα δικαστήρια να βγάζουν άδικες αποφάσεις, οι μεγάλοι να έχουν ασυλία και οι “παντός καιρού” να κάνουν δημόσιες σχέσεις με την κυβέρνηση όπως έκαναν με κάθε κυβέρνηση. Ακόμη και τα λεφτά των ΔΕΚΟ μοιράζονται με μορφή διαφήμισης στα συστημικά Μέσα Ενημέρωσης για να καταλήξουν ως όπλο ενάντια στην κυβέρνηση.

Αν ο Αλέξης  Τσίπρας προσφέρει στην κοινωνία τη μορφή και το όραμα μιας άλλης Ελλάδας, τότε αυτή η Ελλάδα μπορεί να κάνει μια θυσία για να κερδίσει. Αν σε αυτή την Ελλάδα απευθυνθεί με ειλικρίνεια τότε θα τον πιστώσει όχι με χρήμα αλλά με υπομονή για να καταφέρει όσα μπορεί να καταφέρει.

Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για την υπαναχώρηση και την αλλαγή στάσης, παρά μόνο η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτή την Ευρώπη αν δεν επιλεγεί ο δρόμος της ρήξης, τότε χρειάζεται χρόνος για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και να πάψει η Ελλάδα να είναι μόνη. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει κανένα πρόγραμμα, αν αυτό δεν συνοδευτεί με ένα δόγμα του σοκ απέναντι στους ολιγάρχες, τους μιντιάρχες τη διαφθορά. Κανένας δεν θα πιστώσει καμιά κυβέρνηση που θέλει απλώς να κερδίσει χρόνο για να συνεχίσει να κυβερνά. Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε Σαμαράς ούτε Βενιζέλος, το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. Το κακό όμως είναι πως πρέπει να αποδείξει ότι είναι αυτός από τον οποίο περιμένουν όλοι να δώσει λύση. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία. Αλλά πρέπει να έχει καταλήξει τι ακριβώς θέλει να την κάνει.

http://www.koutipandoras.gr/article/145571/tin-alitheia-kai-ponaei

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας