Αρχείο κατηγορίας ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Σκεφτείτε το λίγο… Μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά που γεννήθηκε χθες… το 1999, που «ανδρώθηκε» επί Ολυμπιάδας …

ΤΑ ΧΑΜΕΡ, Ο «ΠΕΤΡΑΝ» ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΤΑΤΑ ΣΤΟ ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ! ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕ ΛΟΙΠΟΝ Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!

Αφγανοί κατέλαβαν τα γραφεία του Σύριζα στην Μυτιλήνη, μάλιστα έγιναν και μάχες μεταξύ τους με έναν νεκρό, Πακιστανοί συγκρούονται με παοκτσήδες στην Αθήνα, πλημμυροπαθείς κλαίνε στην Μάνδρα, νεοδημοκράτες μαλώνουν με συριζαίους στη βουλή για τα βλήματα του… Καμμένου, οι κατασχέσεις μισθών από την εφορία πάνε σύννεφο, το ίδιο και οι πλειστηριασμοί ακινήτων και τα μερίσματα ακόμη να φανούν… A, να μην ξεχάσω και τον ταλαίπωρο «πρόσφυγα πολέμου» που βίασε το 11μηνο(!) μωρό του.

Όλα αυτά, και άλλα πολλά παρόμοια, είναι η τραγική κατάληξη της οικονομικής κρίσης που ξέσπασε από το 2009 περίπου, με αποκορύφωμα την εκλογή του Σύριζα … που τον ψηφίσαμε για να μας σώσει.

Όμως η βαλίτσα πάει πολύ πιο μακριά και πολύ πιο πίσω. Και είναι άσχετη με την οικονομική δυσπραγία. Έχει να κάνει με την κρίση αξιών που γιγαντώθηκε τα παλιά καλά χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας… Tότε δηλαδή που λεφτά υπήρχαν (έστω δανεικά κι αγύριστα) και μάλιστα με κλειδωμένη ισοτιμία.

Τότε που η Ελλάδα από ψωροκώσταινα μεταμορφώθηκε σε μαντάμ Σουσού, και οι άλλοτε ολιγαρκείς και λιτοδίαιτοι Έλληνες ανακάλυψαν το Μπαλί, τα Κοχίμπας και τα πρώτα τραπέζια πίστα. Με την παιδεία να πνέει τα λοίσθια, την εκπαίδευση των νέων να την έχουν αναλάβει οι διάτρητοι «κήνσορες» της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας, οι Ζούγκλες, οι μικρούτσικοι, η γκόμενα του Καρβελά… και για τους πιο σοφιστικέ ο Μυλωνάς και η Μιχαλονιάκου.

Με τα είδωλα των νέων παιδιών να μην είναι πλέον κάποιοι επιστήμονες, σοβαροί καλλιτέχνες, διανοούμενοι, ή έστω αθλητές, αλλά η κάθε ξεβράκωτη καλτάκα που γαβγίζει στην πίστα ή ο κάθε πρώην άγνωστος συνοικιακός γόης που με μια περατζάδα από κάποιο ριάλιτι αίφνης γίνεται λαϊκό ίνδαλμα, πρότυπο, ενώ στο τέλος παντρεύεται και την κόρη εφοπλιστή.

Αν προσθέσουμε στο εν λόγω μείγμα την «άφιξη» δεκάδων χιλιάδων Αλβανών πιστολέρο, Γεωργιανών καλασνικοφόρων, Τσετσένων εκτελεστών, Ρουμάνων διαρρηκτών και ορδών «προσφύγων πολέμου» από όπου γης… τότε καταλαβαίνουμε ότι η χώρα έφτασε εδώ και καιρό στο σημείο βρασμού της. Απλά περιμένουμε ανήμποροι το καπάκι της κατσαρόλας να τιναχτεί στον αέρα.

Φτάσαμε στο αμήν ακόμη και δημογραφικά. Ενδεικτικά σήμερα, η Λέσβος έχει μου λένε 30.000 γηγενή πληθυσμό και 10.000 Μουσουλμάνους «πρόσφυγες». Με τον Μουζάλα να πανηγυρίζει που σιγά σιγά αυτή η διαφορά μειώνεται…

Έτσι, μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων ανδρώθηκε πολιτικά με τις κοινοτοπίες του Μάκη (δεν είναι τυχαίο πως όποιος πέρασε από τα πάνελ του κατέληξε βουλευτής ή υπουργός), οικονομικά με το όνειρο του εύκολου πλουτισμού μέσω χρηματιστηρίου, δανείων κ.ο.κ., κοινωνικά με τα τσιτάτα του Πετράν (ένας είναι ο Πετράν) στα λάιφ στάιλ περιοδικά, σύμφωνα με τα οποία αν δεν ήσουν «χάι» ήσουν «λούζερ»… Δεν άξιζε να ζεις…

Δυστυχώς το εν λόγω τέλμα έρχεται και δένει αρμόνικα στην περίπτωση του 19χρονου «μοντέλου» από την Μυτιλήνη που συνελήφθη στο Χονγκ Κόνγκ ως βαποράκι, καθώς στο σακίδιό της βρέθηκαν δυόμιση κιλά κοκαΐνης. Κάτι που εκεί επισύρει ποινή φυλάκισης έως και ισόβια (χωρίς άδειες), με τα ισόβια να σημαίνουν αυτό ακριβώς: ισόβια. Εκεί δεν τον ξέρουν τον φιλάνθρωπο Παρασκευόπουλο.

Σκεφτείτε το λίγο… Μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά που γεννήθηκε χθες… το 1999, που «ανδρώθηκε» επί Ολυμπιάδας, Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, Μετρό, Πλούταρχου κλπ. Τότε δηλαδή που η Ελλάδα έβγαλε φτερά και με την βοήθεια των ΕΛ, της ομάδας Ε (μπορεί και των Ανουνάκι), το μέλλον της φάνταζε ευοίωνο…Τhe sky was the limit! Τότε που δέναμε τα σκυλιά με λουκάνικα και ο κάθε μπατίρης πετούσε το Γιούγκο του για να αγοράσει μια μπέμπα με 72 άτοκες μηνιαίες δόσεις. Τότε που το Κολωνάκι είχε γεμίσει από Χάμερ και η Τσιμισκή από Μιτσουμπίσι Evo, Tommy Makinen edition παρακαλώ.

Με την τηλεόραση που λέγαμε να πουλάει σανό με το κιλό, με τον μέσο έφηβο να θεωρεί πως αν τελειώσει ένα ΙΕΚ θα γίνει μάνατζερ πολυεθνικής με 2-3 γραμματείς, ή αν δεν τα καταφέρει να τελειώσει, τότε θα ανοίξει μια ΕΛΔΕ, όπως παλιά θα άνοιγε βιντεοκλάμπ… και θα κόβει πενηντάευρα! Κορόιδο είναι να συμβιβαστεί με 700 ευρώ τον μήνα… δουλεύοντας σαν σκλαβάκι;

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της ήσσονος προσπάθειας και της επιβράβευσης της ανοησίας, μεγάλωσε και η συγκεκριμένη κοπέλα, παρακολουθώντας τον τηλεοπτικό «Ακάλυπτο», τις σοφίες της Μενεγάκη, η οποία σύμφωνα με τα ρεπορτάζ πνίγονταν στον μικρόκοσμο της τριτοκοσμικής πλέον (από κάθε άποψη) Μυτιλήνης, αισθανόμενη σαν τον Καρυωτάκη στην Πρέβεζα του 1920 ένα πράγμα. Μάλιστα παρασύρθηκε, λένε, από έναν επιτήδειο ντόπιο (μισό Νιγηριανό) που μπαινόβγαινε στις φυλακές για ναρκωτικά, ο οποίος μάλλον την έπεισε να ανοίξει φτερά και να ζήσει το όνειρο που ως δίμετρη «γκομενάρα» της άξιζε…

Εξ ου και τα ταξίδια σε ολόκληρο τον κόσμο, οι ναζιάρικες σέλφις, τα τσιτάτα στο φέισμπουκ που παραπέμπουν στα αντίστοιχα του Πετράν που λέγαμε.

Eν ολίγοις, όλα αυτά συσκευάστηκαν πακέτο με τελική κατάληξη τις φυλακές και τα μπουντρούμια της Ασίας.

Μια κλασική περίπτωση δηλαδή της χαμένης γενιάς. Αυτής που την αποτελούν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι συμπατριώτες μας, τα παιδιά μας, που μάσησαν από το κίβδηλο όνειρο που πλάσαραν τα ΜΜΕ και τα κανάλια, χώρια οι διάφοροι λαϊκιστές πολιτικοί. Ότι ο κόσμος τους ανήκει απλά επειδή είναι νέοι, ωραίοι και… Έλληνες. Κούνια που τους κούναγε!

Αγνοώντας την ιστορία μας, που αν έστω και επιδερμικά τη γνώριζαν θα καταλάβαιναν ότι διαχρονικά η Ελλάδα ήταν φτωχή χώρα, και ό,τι κατάφερε το κατάφερε με σκληρή κι επίπονη δουλειά, πολλή προσπάθεια, πολύ ιδρώτα, αρκετή επιείκεια και βοήθεια από τους «κακούς ξένους» οι οποίοι λόγω συμπλεγμάτων κατωτερότητας ένεκα των αρχαίων μας προγόνων, μας αφήνουν χρόνια τώρα να επιβιώνουμε, σαν κακομαθημένα παιδιά. Διότι «ποιος τολμάει να διώξει τον Πλάτωνα από την Ευρώπη;» που έλεγε και ο Ολάντ…

Πίστεψαν λάθος ότι η ευμάρεια και η ελευθερία που έχουμε και στην οποία έτυχε να ζήσουν, είναι δικαίωμα και όχι προνόμιο που απαιτεί κάποιους κανόνες.

Έτσι, ένα δροσερό κορίτσι, που πίστεψε ότι μετέφερε σιροπιαστό μπακλαβά(!) στο επώνυμο σακίδιό της και όχι ναρκωτικά, όπως λέει ο δικηγόρος της, θα πληρώσει παραδειγματικά όλες τις αμαρτίες της χαζοχαρούμενης γενιάς της, αμαρτίες όμως για τις οποίες δεν φταίει αυτή (η γενιά) αλλά η αμέσως προηγούμενη… Που έχοντας μεγαλώσει σε άλλες πιο σκληρές εποχές, έκανε στροφή 180ο και αποφάσισε να μεγαλώσει τα παιδιά της χωρίς πειθαρχία, χωρίς έλεγχο, χωρίς κανόνες, χωρίς στόχους, με σύνθημα την ατιμωρησία και σκοπό το εύκολο κέρδος, μόνο και μόνο για να πάρει την εκδίκησή της από την πιο προηγούμενη γενιά, εκείνη των πατεράδων της, της φτώχιας, των δασκάλων με την βέργα και των βλοσυρών χωροφυλάκων που σε κούρευαν γουλί αν τυχόν σε έπιαναν να κυκλοφορείς στο χωριό μετά από τη δύση του ηλίου…

Μεγάλωσαν δηλαδή τα παιδιά τους με την ίδια λογική που κάποιοι, κατά τα άλλα νορμάλ Έλληνες, αποφάσισαν εν έτει 2015 να ψηφίσουν κομμουνισμό… για να καταργηθούν οι φόροι και τα διόδια, για να ξαναζήσουμε απαξάπαντες ως μπρούκληδες, πάντα εις υγείαν των κορόιδων. Τόσο ξέρουν τόσο κάνουν.

Ας πρόσεχε λοιπόν η κοπελιά, κι ας προσέχαμε όλοι μας…

Του Strange Attractor.

 

ΚΑΙ ΑΝ ΛΕΓΑΜΕ ΝΑΙ ΣΤΟΝ …ΜΟΥΣΟΛΙΝΗ; ΑΝΑΡΩΤΙΟΤΑΝ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ. ΤΟΥ ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ. ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ «ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε.»

Screen Shot 2014-10-26 at 7.03.12 AMΜερικές σκέψεις του Χατζιδάκι, αλλά και του Ζαχαριάδη, για την εθνική επέτειο και δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα για την πραγματική σημασία του αντιφασιστικού αγώνα από το 1940 μέχρι σήμερα, στα οποία η ομάδα δημιουργών του ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε. επιχειρεί να δώσει απαντήσεις με ένα νέο εγχείρημα.

«Στις 28 Οκτωβρίου με κάθε είδους εκδήλωση, αγωνιστείτε για το εθνικό ξεκίνημα»
ΕΑΜ

Του Αρη Χατζηστεφάνου

«Γιατί είπε το “ΟΧΙ” ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού;» αναρωτιόταν ο Μάνος Χατζιδάκις, σε μια από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές. Και ύστερα από μερικά δευτερόλεπτα έδινε μόνος του την απάντηση: «Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά… Oι πιέσεις, οι Αγγλοι, τα ανάκτορα κτλ. Μπορεί κανείς να ερωτηθεί και αν λέγαμε ΝΑΙ; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ενα-δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν είμαστε πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;– κι ύστερα μες στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα». Ο ανυπόμονος ακροατής ίσως να διέκρινε στα λόγια του μεγάλου μουσικοσυνθέτη μια αντεστραμμένη θεωρία των δύο άκρων, όπου η καταδίκη των συμμάχων μπορεί να οδηγήσει και σε μια επικίνδυνη ηθική απενοχοποίηση όσων συνεργάστηκαν με τους κατακτητές –σαν αυτή που επιχειρούν εδώ και δεκαετίες οι γνωστοί αναθεωρητές της ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας.

Ο Χατζιδάκις όμως έσπευδε αμέσως να διαλύσει τέτοιου είδους παρερμηνείες. «Ασε», έλεγε, «και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι (σ.σ. εκδότης της “Ελεύθερης Ωρας”) και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Ο φασίστας δικτάτορας Μεταξάς σε παλαιότερες ευτυχισμένες στιγμές με τον Γκέμπελς

Ενα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς θα συμφωνούσε σήμερα με τον «δεξιό» Μάνο Χατζιδάκι για την εθνική εορτή. Είμαστε, λένε αρκετοί, η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση αλλά την έναρξη του πολέμου, τιμώντας ουσιαστικά έναν φασίστα δικτάτορα, ο οποίος υπό διαφορετικές συνθήκες θα έφτιαχνε μια Ελλάδα κατ’ εικόνα και ομοίωση της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι όμως αυτό το πραγματικό πνεύμα της 28ης Οκτωβρίου;

Λίγες ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, ο φυλακισμένος ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης έστελνε το παρακάτω μήνυμα: «Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό τού Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει ή κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Επαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική, ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό». Ενα χρόνο αργότερα το ΕΑΜ επέλεγε την πρώτη επέτειο της 28ης Οκτωβρίου για να κυκλοφορήσει την πρώτη του επίσημη διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό, ενώ χιλιάδες Αθηναίοι κατέθεταν στεφάνια στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη –όχι υπό τις εντολές των δωσίλογων του πολιτικού κατεστημένου, που είχαν ήδη συνταχθεί με τον κατακτητή, αλλά σαν ένα αυθόρμητο αντιφασιστικό μήνυμα.

Εκείνη η 28η Οκτωβρίου, των πρώτων χρόνων της κατοχής, έγραφαν οι ιστορικοί Ι. Χανδρινός και Κ. Παλούκης, «δεν συμβολίζει την “εθνική ενότητα” απέναντι στον κίνδυνο. Εκείνη η μέρα δεν ήταν ίδια για όλους […] Η ιταλική ιμπεριαλιστική επίθεση, κομμάτι του μεγαλύτερου ιμπεριαλιστικού πολέμου, λειτούργησε καταλυτικά στις συνειδήσεις, ενώ κλόνισε και τελικά σάρωσε το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά –ιδεολογικά συγγενές με τους “ιταμούς εισβολείς”» (Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 27/9/2013). Μέχρι σχεδόν το τέλος του πολέμου, λοιπόν, η 28η Οκτωβρίου συμβόλιζε έναν διμέτωπο αγώνα απέναντι σε ξένους φασίστες αλλά και τους ντόπιους συνεργάτες του. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια ώστε ο «εθνικός κορμός», που πλέον στελεχωνόταν σε σημαντικό βαθμό από τους συνεργάτες των ναζί, να διαγράψει από την ιστορική μνήμη τη μάχη απέναντι στον φασισμό του Μεταξά και του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της εποχής.

Ποιος έχει λοιπόν δίκιο; Ο Μάνος Χατζιδάκις, που έβλεπε στην 28η Οκτωβρίου μια εθνική επέτειο φτιαγμένη «από τους Χίτες, τους κουτσαβάκηδες και τους ταγματασφαλίτες», ή ο Ζαχαριάδης κι η ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που χρησιμοποίησαν την επέτειο σαν υπόμνηση μιας μάχης όχι μόνο για εθνική ανεξαρτησία αλλά και για οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη; Πιθανότατα και οι δύο –ο καθένας στην εποχή του.

Ερωτήματα σαν κι αυτά μας ώθησαν σε ένα νέο εγχείρημα. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε. αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια ηλεκτρονική αντιφασιστική εγκυκλοπαίδεια (ANTIFA-pedia), στην οποία θα παρουσιάζουμε όλες εκείνες τις πληροφορίες που δεν χωράνε στα σχολικά βιβλία και τις επίσημες επετείους. Ηταν ο Αδόλφος Χίτλερ τρελός, όπως παρουσιάζεται τις τελευταίες δεκαετίες; Ηταν ο Βενιζέλος και ο Τσόρτσιλ οπαδοί του Μουσολίνι; Ποιο ρόλο έπαιξε το συγκρότημα Λαμπράκη στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής; Ποιοι επιχειρηματίες δημιούργησαν τις αυτοκρατορίες τους δουλεύοντας για το Τρίτο Ράιχ και ποιος είναι ο ρόλος που παίζουν σήμερα στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας;

Η προσπάθεια ξεκινά με το τεράστιο και μέχρι σήμερα αναξιοποίητο υλικό των συνεντεύξεων από γνωστούς πανεπιστημιακούς και αναλυτές, που δεν μπορέσαμε να παρουσιάσουμε στα ντοκιμαντέρ μας. Σύντομα όμως η ANTIFA-pedia θα αρχίσει να εμπλουτίζεται και με νεότερο υλικό. Περισσότερα στις οθόνες σας, στη διεύθυνση infowarproductions.com

Info

http://www.kar.org.gr/2014/10/26/28%CE%B7-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%89%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%B1%CE%B9/

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας