Όλες οι δημοσιεύσεις από kopanakinews

ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ

26/8/2008. Ο κύβος ερρίφθη και φέραμε ασσόδυο, αγαπητοί συμπολίτες μας. Οι προτάσεις επιστημονικής ομάδος για το Νομό Μεσσηνίας, αναφέρουν 6 Δήμους, μεταξύ των οποίων, το Δήμο Κυπαρισσίας που θα συμπεριλάβει τους Δήμους Αετού και Αυλώνος και την κοινότητα Τριπύλης. Ο έταιρος Δήμος της περιοχής μας …ταξιδεύει προς Μελιγαλά. Μια σκέψη για 7 ή 8 δήμους, αφορά τους δήμους Καλαμάτας και Πυλίας, που τους παραβγαίνουν μεγάλοι. Ο Καποδίστριας Νο 2, είναι γεγονός τετελεσμένο, τουλάχιστον για τα δυο μεγάλα κόμματα. Διαβήκαμε τον Ρουβίκωνα και γίναμε …μούσκεμα και οι τρείς, για να μη πούμε και οι τέσσερεις. Ο δήμος Δωρίου στην ενδοχώρα και τον βλέπουμε να υποβάλλει αίτηση για να έρθει μαζί μας προς την παραλία. Ψαχνότανε για ένα μεγάλο δήμο, μαζί μας και με το Ζευγολατιό, για νάναι στη μέση και να πάρει την έδρα. Ο δήμος Αυλώνας, έκανε παιχνίδι με Φιγαλεία και άλλες …δυνάμεις της Ολυμπίας, για να πάρει την έδρα και εμείς με μια λογική πρόταση, την δημιουργία του δήμου Ορεινής Τριφυλλίας με έδρα το Καλό Νερό, δεν εισακουστήκαμε. Για τον τέταρτο των όμορων δήμων, τον Δήμο Είρας, δεν γνωρίζουμε τι πρεύσβευε. Δυο λόγια για τον Καποδίστρια 2. Θετικό στοιχείο, το ότι θα γλυτώσει η χώρα από δεκάδες …βλαχοδήμαρχους, αρνητικό, το ότι οι επόμενες δημοτικές εκλογές θα έχουν καθαρά κομματικά κριτήρια. Ως εκ τούτου, μάλλον τον χάνουμε τον δικό μας, που δεν είναι …βλαχοδήμαρχος. Αλλά θα συνεχίσουμε, γι΄αυτό άλλωστε δημιουργήσαμε και ξεχωριστό άρθρο μ΄αυτό το θέμα, γιατί έχουμε να πούμε και να πείτε, πολλά πράγματα.

8/9/2008. Εναλλακτική πρόταση, από την μειοψηφία της επιστημονικής επιτροπής του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για το νέο Καποδίστρια στη Μεσσηνία. Εννέα οι νέοι Δήμοι και ανάμεσά τους, μόνος του ο Δήμος Φιλιατρών. Όπως λέμε, όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια. Γάτα ο φίλος μας ο Άλκης. Αλλά εδώ στην Αθήνα, λένε να συνενώσουν Δήμους, με πληθυσμό κάτω από 50 χιλιάδες κατοίκους και θα δημιουργήσουν Δήμους με 8-9 χιλιάδες; Η δική μας πρόταση: τέσσερις επαρχίες, τέσσερις Δήμοι, Δήμοι ισχυροί και έξω από την πόρτα.

1/9/2008. Διαβάσαμε στην καλή εφημερίδα της Καλαμάτας Ελευθερία την …συγκλονιστική είδηση. Ο Υπουργός των Εσωτερικών κ.κ. Προκόπης Παυλόπουλος …εγκαινίασε την πλατεία του χωριού Βλαχόπουλο. Το μυαλό μας πήγε σε κάποια φοράδα και τι …έκανε σ’ ένα αλώνι, αλλά σκεφτήκαμε ότι ίσως να είναι συγκλονιστικό για μια μικρή κοινωνία, ένα τέτοιο γεγονός. Η συνέχεια όμως του ρεπορτάζ της καλής εφημερίδος μας …αγρίεψε. Δήλωσε μεταξύ άλλων ο Υπουργός ” Η μεταρρύθμιση -δηλαδή ο Καποδίστριας Β- θα λάβει υπόψη τις τοπικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες.” Δηλαδή, ρωτάμε εμείς οι αφελείς, δεν θα λάβει υπ’ όψη της, τις επιστημονικές μελέτες για δυνατούς και βιώσιμους Δήμους ; Και γιατί ποιο ιστορικός ο Δήμος Παπαφλέσσα που έχει το Μανιάκι; Από τον δικό μας Αετό, που ήταν τότε, στους ηρωικούς χρόνους, η έδρα στο Κόλι Κοντοβουνίων, που ανήκε ο χώρος που έγινε η σπουδαία μάχη; Γιατί, αν δεν το ξέρετε, η Ιστορική μάχη δεν έγινε στο Μανιάκι.

  • 25/9/2008. Ένας Δήμος όλη η επαρχία Τριφυλίας, πρότεινε ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας του Δήμου Κυπαρισσίας κ. Θανάσης Πετρόπουλος. Λες και είχε διαβάσει την δική μας πρόταση, που έλεγε 4 επαρχίες, 4 δήμοι για το νομό μας.
    ΕΝΑΣ ΣΠΑΝΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ 1936

    ΕΝΑΣ ΣΠΑΝΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ 1936

    Παρόμοια πρόταση, για τον υπόλοιπο της Τριφυλίας στο νομό Ηλείας, έχει γίνει και από γείτονες. Τι ωραία τι καλά, νάχουμε δυο δήμους Τριφυλίας και ποιος ξέρει αργότερα, σ’ έναν Καποδίστρια 3, έναν τεράστιο δήμο, μια τεράστια Τριφυλία, όπως παλιά, πριν διαμελήσουν τα … ιματιά της. Το όνειρο όλων των Τριφυλίων. Ποιό ολοκληρωμένη η πρόταση του κ. Πετρόπουλου, μιλάει για πολλές πρωτεύουσες. Μια διοικητική στη Κυπαρισσία, μια αγροτική στα Φιλιατρά, μια τουριστική, δεν λέει που, στο Καλό-νερό, λέω εγώ και μια εμπορική-συμπληρώνω την πρόταση- στο Κοπανάκι. 

  • Κάποιοι …φοβούντε την …υποταγή μας στην Αρκαδιά, ενώ θάπρεπε οι Αρκαδιανοί να τρέμουνε το …σμίξιμο, όπως τα παλιά χρόνια που ακούγανε Κοντοβουνίσσος ή Σουλιμαίος και κρυβόντουσαν στα σεντούκια. Να σμίξουμε, να τους κόψουμε τα …τσίσα, που έχουνε μολύνει όλο τον κόλπο -να φτιάξουνε βόθρους- ώσπου να γίνει ο βιολογικός, του αγίου …πρόπερσυ. Να σταματήσουν τις τάχα μου κατά λάθος πυρκαγιές στο Αλιμάκι που μας ντουμανιάζουν, κτλπ και τα λοιπά.
  • Όσο για τον σπάνιο χάρτη, που τον ανακάλυψα πριν από 30 χρόνια, σε ένα παλαιοπωλείο και τον φύλαγα ως κόρη οφθαλμού, μπορείτε να τον αντιγράψετε, να τον εκτυπώσετε και να τον κορνιζάρετε. Εγώ θα τον στείλω να …ταξιδεύσει στο …διαδύκτιο.
  • ΕΡΩΤΟΣ ΑΚΟΥΣΜΑ

    Φίλοι μου γειά σας.

    Δέκα μυριάδες ορισμούς μπορείς να δώσεις στον έρωτα.

    Και οι ποιητές όλοι, από τον Όμηρο ως τον Καβάφη κι άλλοι λιγότερο γνωστοί, μας δείχνουν κάθε φορά κι από μία του όψη. Ο καθένας με τον τρόπο του. Όλοι όμως τον διατύπωσαν ως εξής: Έρωτας είναι η τέχνη, του να φεύγεις. Να φεύγεις έτσι, που η σφαγή που θα νιώθεις, να είναι πολύ πιο σφαγερή από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει μία, εσύ να πονέσεις εννιά.

    Ο έρωτας είναι γνώση, είναι ευγένεια και αρχοντιά. Λίγοι, ελάχιστοι, οι διαλεχτοί μέσ’ από το κορμί και την ψυχή μαζί, όμοια και ίδια, ευτύχησαν να νιώσουν το πέταγμά του. Σαν κι η αγάπη είναι έμπλεη…

    Η φύση, ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για το θηλυκό. Στον έρωτα όλα γίνονται για το θηλυκό. Η μάχη και η σφαγή του έρωτα έχει το νόημα, να πεθάνεις το θηλυκό και να το αναστήσεις. Πάντα σου, μελαγχολικός και ακατάδεχτος. Στου θηλυκού το μυριστικό ξεχείλισμα και την αχόρταγη «δοχή», ο άντρας ανταποκρίνεται με φαντασία και ποίηση. Κι όταν το θηλυκό, ξεδιπλωθεί σαν σημαία κι όταν ταράξει «τα φύκια» στο βυθό, τότε ο άντρας ξεβράζεται σα ναυαγός και σέρνεται ζωντανός ακόμα, σε μια φωλιά για να κοιμηθεί ανεξύπνητος, ωσότου χρειαστεί πάλι να φτερουγίσει. Να ψάξει να ’βρει το θηλυκό, να νιώσει το ερωτικό σμίξιμο στης γυναίκας το κορμί, το πρόσωπο, την ψυχή. Για μια ακόμα φορά «εκεί μέσα» σ’ εκείνη την παράξενη «γωνιά», σε ’κείνη τη ζεστή «φωλιά», θέλει ν’ ανακαλύψει πάλι την παρουσία του. Της γυναίκας το σώμα, είναι μουσικό όργανο. Η «θωριά» του αρσενικού, οργανοπαίχτης. Όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη, ναι, την ευθύνη, για να γίνει και να μείνει ως το τέλος θηλυκό, την έχει ο άντρας. Επιβλητικός κυριαρχεί πάνω της κι εκείνη σαγηνευτική, τον κρατά στην ερωτική αιχμαλωσία της. Έτσι ζουν το πιο θαυμαστό μυστικό του κόσμου! Ερωτικές αλχημείες, συναισθηματικά ξεχειλίσματα… Τόσο σπάνια και τόσο ακριβά χαρίσματα. Μαρτυρούν και επιβεβαιώνουν την υπέροχη ύπαρξή μας!
    … Και είναι το σκοτάδι…
    Πού είναι ο τόπος κι η γύμνια σου ως τη μέση, Θεέ μου, κι η πιο ακριβή μου θέση και της ψυχής σου ο τρόπος!
    Εγώ κι εσύ.
    Τα κορμιά μας τυλιγμένα σ’ ένα σύμπλεγμα όπως τ’ αγρίμια που παλεύουν.
    Οι ψυχές μας παγιδευμένες σπαράζουν.
    Φωνή δεν ακούγεται μόνο κοφτές, βαριές ανάσες.
    Ο έρωτας έχει στήσει χορό τυραννώντας γλυκά τα κορμιά μας.
    Μέσα στα μάτια μας ανοίγονται όνειρα, γέλιο και κλάμα.
    Ακούγεται το τρίξιμο του κόσμου.
    Είμαστε εγώ κι εσύ.

    ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

    ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

    Μια παράσταση ανώτερη των προσδοκιών μας. Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί ήθελαν και να φαίνονται ερασιτέχνες – έπαιρναν λάθος θέσεις, ξέχναγαν τα λόγια τους – και αυτό ανέδειξε το πηγαίο ταλέντο τους και μας έκλεψε τον θαυμασμό, αλλά και το χειροκρότημα, που ερχότανε αυθόρμητα.

    Είμαστε σίγουροι ότι σε όλα αυτά, έχει βάλει το χεράκι του, ο Βασίλης ο Κολοβός, που για δεύτερη συνεχόμενη φορά, βλέπουμε σκηνοθετημένο απ’ αυτόν Θεατρικό έργο στο Κοπανάκι.

    Για τον αθάνατο Σαίξπηρ και τον δικό μας μεγάλο Βασίλη Ρώτα, έχουν γράψει κορυφαίοι δημοσιογράφοι και συγγραφείς, αλλά και η Ιστορία, γιατί εκεί ανήκουν και οι δύο, στην Ιστορία.

    Εμείς θα αναφερθούμε στην Άννα Μαχαιριανάκη, για την θαυμάσια σκηνογραφική και ενδυματολογική δουλεία της, τον Νίκο Τσότρα, για τα υπέροχα μεσαιωνικά κομμάτια που επενδύουν την παράσταση και στην Ζβετλάνα Ομπράζτσοβα, για τις αέρινες χορογραφίες της.

    Για τους ηθοποιούς, ποιόν να ξεχωρίσει κανείς. Ίσως τον Πετρίδη Σωτήρη και τον Έντι Παναγιωτόπουλο, για το γέλιο που σκόρπισαν. Από όλους, θαυμάσαμε ιδιαίτερα, την αποστήθιση των μεγάλων μονολόγων, που περιείχε το έργο.

    ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ


    Τριφυλιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο

    Μια μικρή ιστορία δεκατεσσάρων χρόνων………..

    Καθώς οι εποχές εναλλάσσονται, φυλλορροώντας στο πέρασμά τους και ενώ η ζωή στις μικρές μας πόλεις χορεύει το ρυθμό της καθημερινότητάς της, οι ένοικοι του μικρόκοσμου μάχονται το θεριό του συμβιβασμού και της ενδοτικότητας στη σιγή του τίποτα και εμείς, ίχνη αυτού του κόσμου,  συστήνουμε παρέες για να αφηγηθούμε μικρές ιστορίες, κομμάτια πολιτισμού, στην αρχή δειλά και αδιόρατα, με το πείσμα όμως της άγνοιας, στη συνέχεια με το θυμό της αποτυχίας και την ορμή της ελπιδοφόρας νιότης ορθώνουμε μεσ’ από στάχτες ανασφάλειας φλόγες επιθυμίας να πραγματώσουμε ένα ψήγμα δημιουργίας, το θεατρικό μας «είναι», μέσα στο «φαίνεσθαι» της ματαιότητας, στη σιωπή της βόλεψης, στη θαυμάσια νηνεμία της ύπαρξής μας……….

    Αυτό είναι το ΤΕΘ, ένας έφηβος που αναζητά εναγώνια λόγια θεατρικά για να φωτίσει την εικόνα του, προσδοκά το ανήσυχο άγγιγμα της πόλης του, σκοντάφτει και ανασυντάσσεται, θεριεύει και ποθεί το όνειρο μες την πεζότητα, ασθμαίνει την τέχνη του και θυσιάζει το χρόνο του για κάτι ανέσπερα υψηλό, καταθέτει την πρότασή του στην αυλή του τόπου του,  αναζητώντας το βλέμμα του θεατή………….. Τ.Ε.Θ.

     

    ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΟΠΛΗΞΙΑΣ ΣΤΑ ΕΛΑΙΟΔΕΝΔΡΑ

    Οι τομές κλαδέματος πρέπει να είναι λείες χωρίς τραύματα στο φλοιό και το ξύλο και με ελαφρά κλίση.

    Τα κλαδέματα πρέπει να ολοκληρωθούν νωρίς την άνοιξη πριν αρχίσει η έντονη βλαστική δραστηριότητα.

    Όταν δείξει η ζημιά (με την εμφάνιση της νέας βλάστησης) επιβάλλεται η άμεση αφαίρεση κάθε μέρους της κόμης που έχει νεκρωθεί ή ζημιωθεί σοβαρά. Το κλάδεμα θα γίνει στην ετήσια βλάστηση, στους μικρούς ή μεγάλους βραχίονες ή και σε ολόκληρα δέντρα, όπου η ζημιά είναι καθολική.

    Κόβουμε κλωνάρια και κορμούς που έχουν ζημιωθεί πάνω από 40% περιμετρικά, γιατί δεν αποδίδουν οικονομικά.

    Όταν απαιτείται η αποκοπή του κορμού αυτή πρέπει να γίνει σίρριζα στο έδαφος. Αν ο κορμός δεν έχει ζημιωθεί και η ζημιά περιορίζεται στους βραχίονες, τότε πρέπει να αφήνονται και τμήματα των πρώτων βραχιόνων.

    Όταν κριθεί σκόπιμη η καρατόμηση του δέντρου, αυτή πρέπει να γίνει ή στους κύριους βραχίονες ή στη βάση του κορμού. Ποτέ στη πρώτη διασταύρωση. Σε δέντρα εμβολιασμένα προτείνεται η καρατόμηση στο κορμό 30-50 εκατοστά πάνω από το σημείο του εμβολιασμού. Αν όμως τα δέντρα είναι αυτόριζα (από γροθάρι ) τότε η καρατόμηση εφαρμόζεται στα 80 εκατοστά περίπου από το έδαφος.

    Αφήστε άθικτη την καινούρια βλάστηση μετά το κλάδεμα για ένα τουλάχιστον χρόνο (όσο περισσότερα βλαστάρια βγουν τόσο λιγότερο θα λαιμαργήσουν τα δέντρα και πολύ γρηγορότερα θα καρποφορήσουν).

    Μη λιπαίνετε φέτος τα ελαιόδενδρα που έπαθαν σοβαρές ζημιές.

    Εξασφαλίστε το απαιτούμενο νερό με πότισμα ή με έγκαιρη καταστροφή των ζιζανίων.

    Καταπολέμηση φυλλοφάγων εντόμων. Ψεκασμός για τις προνύμφες του εντόμου Μαργαρόνια (Palpita unionalis) με κατάλληλα εντομοκτόνα και επανάληψη μετά από 20-25 ημέρες (μέχρι τον Ιούλιο).

    Τα ποτίσματα πρέπει να διακοπούν έγκαιρα τέλος του καλοκαιριού, για να προλάβει να «ψηθεί η νέα βλάστηση» και να αποφύγουμε ζημιές από νέους παγετούς.

    Ψεκασμός με χαλκούχα φάρμακα (βορδιγάλειος πολτός 1%, οξυχλωριούχος χαλκός 0,5%, υδροξείδιο του χαλκού 0,5% κ.α.) για να προστατευτούν από την καρκίνωση και από πιθανό νέο παγετό (τέλος φθινοπώρου).

    ΓΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΤΕ ΣΤΑ ΤΗΛ: 2765360231 ΚΑΙ 2765022233.

    Ο Γεωπόνος

    Αντωνόπουλος Θάνος

    …ΠΡΑΣΙΝΙΖΕΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ

    Η Ανακύκλωση είναι δείγμα κοινωνικής και περιβαλλοντικής συνείδησης. Ας την στηρίξουμε γιατί έτσι προστατεύουμε το περιβάλλον και βελτιώνουμε την ποιότητα ζωή μας.

    Είναι αναγκαίο για μας και τα παιδιά μας.

    Ας ανακυκλώσουμε

    ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ  ΧΑΡΤΙ ΛΕΥΚΟΣΙΔΕΡΟ

    ΓΥΑΛΙ ΚΑΙ  ΠΛΑΣΤΙΚΟ

     

    ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ Σ’ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

     

    Η ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ

    Γλυκιά  μέθη

    Σ’  αυτόν  τον  κόσμο  του  θορύβου  και  της  μοναξιάς  κράτα  ό, τι  αγαπάς  και  ό, τι  θυμάσαι.

    Φίλοι μου γειά σας.

    mall.pdf - Adobe ReaderΑν μ’ αυτή τη δίψα, το χάρισμα που έχεις να γράφεις «εκθέτεις» την ψυχή σου, ε… ναι αυτό το μυστήριο, το παντελώς άγνωστο, όσο γεμίζει με φως, τόσο βαραίνει. Κάνεις μια βουτιά, πότε στον Παράδεισο και πότε στην Κόλαση. Σαφώς θέλεις και μια «κλωτσιά» να εκφραστείς, αγνοώντας τον κίνδυνο, πως μπορεί να μη σε αποδεχτούν κάποιοι.

    Η κοινωνία, σε κρίνει και σε κατακρίνει από τις πράξεις, που ορίζει εκείνη τι είναι σωστό, ηθικό ή ανήθικο. Αυτή η πραγματικότητα, σε οδηγεί σ’ έναν συναισθηματικό αναρχισμό και οφείλεις να ελέγχεις τα όριά σου. Αλλά αυτές οι μικρές, οι ελάχιστες «λεπτομέρειες» είναι, που υπογράφουν και σφραγίζουν το «παρών» του ανθρώπου, του μικρού ή του μεγάλου. Αυτές οι λεπτομέρειες, σου κρατούν σφιχτά το χέρι και νοσταλγικά σε οδηγούν με βήμα σίγουρο, στάση, στάση, σταθμό, σταθμό, στο ξεκίνημά σου, την απλωσιά σου… Αφήνεις χνάρια στο δρόμο σου…

    – Μα, μια στιγμή… Το σούρουπο πλησιάζει. Ακούγεται το κλάμα του Γκιώνη… Σφυρίζει πάλι ο Μουντζούρης στο διάβα του… Και να… Εγώ… επιστρέφω… Επιστρέφω στην Ιθάκη μου!

    Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκα σε μια μεγάλη κωμόπολη που δεν ξεχνώ… Βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Πελοπόννησο, στο Νομό Μεσσηνίας, Επαρχία Τριφυλλίας. Το Κοπανάκι! Ο τόπος που αγαπώ. Μεγάλο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Δίνει τόση ζωή, κάθε Κυριακή με το «παζάρι». Λαϊκή αγορά, που γίνεται από ντόπιους και ξένους μικροπωλητές. Προσφέρει πάρα πολλά στον οικονομικό και πολιτισμικό τομέα του, από τα παλιά χρόνια.

    Εκεί άνοιξα για πρώτη φορά τα μάτια μου και είδα τον ήλιο, το μεγαλόπρεπο. Εκεί μεγάλωσα, πόνεσα, χάρηκα. Στο σταθμό του, ερωτεύτηκα, ονειρεύτηκα. Α! ο σταθμός!… Το στέκι μας! Μοσχοβολούσε ο ευκάλυπτος. Από εκεί περνάει η σιδηροδρομική αμαξοστοιχία Αθηνών – Πατρών. Σφύριζε ο Μουντζούρης κι έταζε ταξίδια κι όνειρα. Η φωνή του Καζαντζίδη στη διαπασών: «Υπάρχω κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω…»

    Ο συμπολίτης μας, Θανάσης Σπυρόπουλος, ο υπέροχος στο είδος του καραγκιοζοπαίχτης, εκεί έστηνε το υπαίθριο θεατράκι του. Ο Καραγκιόζης, η Αγλαΐα και το «Ξυπόλητο Τάγμα» του, ο Χατζηαϊβάτης, ο μπάρμπα-Γιώργος, ο Μορφονιός κι όλοι οι ήρωές του έκαναν ευχάριστη τη μίζερη ζωή του χωριού μας. Η ξεγνοιασιά και το γέλιο ήταν χαρούμενες νότες μέσα σ’ αυτά που αγαπούσαμε και μισούσαμε. Κάπως έτσι η ζωή μας γινόταν «περισσότερη», πλούσια και ωραία. Περισσότερο «Ζωή», έτοιμη ν’ ανοιχτεί στην ελπίδα του αύριο.

    Μόλις 15 χιλιόμετρα μακρύτερα, απλώνεται το Ιόνιο Πέλαγος. Εκεί τα καλοκαίρια, πηγαίναμε στις ολοκάθαρες κι ατέλειωτες παραλίες του, με το τρένο, για μπάνιο, αγόρια και κορίτσια. Πολλά, πολλά παιδιά τα χρόνια εκείνα. Φτωχά, δύσκολα χρόνια… Όλοι κρύβαμε την καταχνιά της ψυχής μας, με αξιοπρέπεια. Είναι αρχοντιά να είσαι υπερήφανος. Μένεις μεγαλόψυχος. Μένεις πάντα πρόσωπο. Δε γίνεσαι «μπουλούκι». Ο εμφύλιος πόλεμος είχε σπείρει τον πόνο σε πολλές οικογένειες. Ξεχνούσαμε τα βιώματά μας, τις πίκρες μας και μπολιάζαμε τις ψυχές μας με ανθρωπιά. Προσπαθούσαμε να υπάρξουμε πάλι, ο ένας μέσ’ απ’ τον άλλον. Κάναμε μιαν άλλη αρχή και η γενιά μας πάσχιζε να προχωρήσει. Να σηκωθούμε ψηλότερα! Θέλαμε… Θέλαμε… Άλλοτε κλαίγαμε κι άλλοτε γελούσαμε, αθώα κι απονήρευτα, αποζητούσαμε όχι τη σωτηρία του εαυτού μας, αλλά τη σωτηρία της αλήθειας. Κι εκείνη ήταν η ομορφιά της ζωής που βρισκόταν μπροστά μας. Βόλτες, βόλτες κι όνειρα, στις γραμμές του τρένου…

    Εικόνες, εικόνες, εικόνες… Ένας κόσμος μεταμορφώθηκε μέσ’ από το βλέμμα μου εκείνο. Ζω και ξαναζώ και είναι ευτύχημα, όταν οι μυστικοί των ονείρων μου δρόμοι κι ο κόσμος των αισθήσεων, μπορούν κι αγγίζουν τα αισθήματά μου και ζωντανεύουν τις βαθιές ανθρώπινες αξίες μου και τις αναφορές μου.

    Τις σταθερές αναφορές, εκείνες που μας γεννούν και μας σκοτώνουν…

    Μαλλούσα

    (Γ.Α.Π)

    Η Εθνική αντίσταση στην Τριφυλία

    Η Νέα Φιλική Εταιρεία

    Πολύ γρήγορα μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τα στρατεύματα του ‘Άξονα άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες εστίες αντίστασης. Τον Ιούλιο του 1941 ιδρύθηκε η Νέα Φιλική Εταιρεία (ΝΦΕ) με δύο τμήματα, στην πεδινή και την ορεινή Τριφυλία.
    Πρώτοι οργανωτές της ΝΦΕ στην πεδινή Τριφυλία ήταν οι Σωτήρης Κανελλόπουλος, Παύλος Παπαδόπουλος ή Μαρινάκης και Τάσος Δεληκιγιώτης.
    Η ΝΦΕ της ορεινής Τριφυλίας ιδρύθηκε σε σύσκεψη που έγινε στις 27 Ιουλίου 1941 σ’ ένα σταφιδόσπιτο στο Κοπανάκι. Ιδρυτικά μέλη ήταν ο Γιάννης Χρ. Παπαδόπουλος από το Βασιλικό, ο Αντώνης Δάρας από το Ψάρι, ο Γιάννης Τζαμουράνης από τον Αετό, ο Χρήστος Αντωνόπουλος από το Πιτσά και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος από τον Αυλώνα.
    Σύμφωνα με τη διακήρυξή της οι στόχοι της ΝΦΕ ήταν καθαρά εθνικοί, πατριωτικοί, απελευθερωτικοί πάνω από κομματικές και πολιτικές πεποιθήσεις.

    Τον Σεπτέμβριο του 1941 ιδρύεται το Ε.Α.Μ. (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο). Η ΝΦΕ προσχώρησε στο Ε.Α.Μ. σχεδόν αμέσως, όμως τα δύο τμήματά της συνέχισαν την ανεξάρτητη δράση τους μέχρι και το Μάρτιο του 1943, οπότε ενοποιήθηκαν και αποτέλεσαν το ΕΑΜ Τριφυλίας.1

    Το 9o Σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ.

    Τον Δεκέμβριο του 1941 ιδρύθηκε ο ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) και αποτέλεσε τη στρατιωτική οργάνωση του Ε.Α.Μ. Τον Μάιο του 1943 απέκτησε δική του διοίκηση με στρατιωτικό αρχηγό τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη. Τον Ιούλιο του 1943 αποφασίστηκε η μετατροπή του ΕΛΑΣ από αντάρτικο σε τακτικό στρατό οργανωμένο σε μεραρχίες και συντάγματα.
    Τον Ιούλιο επίσης του 1943 ο αρχηγός της βρετανικής αποστολής στα ελληνικά βουνά, ταξίαρχος ‘Εντυ Μάγιερς, υπέγραψε ως εκπρόσωπος του Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής (Σ.Μ.Α.) συμφωνητικό με τον ΕΛΑΣ και τις υπόλοιπες ανταρτικές οργανώσεις  (ΕΔΕΣ – ΕΚΚΑ). Σύμφωνα μ’ αυτό όλες οι οργανώσεις εντάχτηκαν σε ενιαία διοίκηση υπό το ΣΜΑ με κοινό Γενικό Στρατηγείο.

    Τα ανταρτικά σώματα Μεσσηνίας – Τριφυλίας συγκρότησαν το 9ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Οι συνθήκες όμως (αποστάσεις – ελλιπές τηλεφωνικό δίκτυο) δεν επέτρεψαν την αντίστοιχη συνοχή μεταξύ τους και έτσι τελικά σχηματίστηκαν δύο συντάγματα, το 9α στην Τριφυλία και το 9β στη Μεσσηνία (Ταΰγετος). Διοικητής του 9α συντάγματος ορίστηκε ο ταγματάρχης Βασ. Στρατήκης, ο οποίος όμως στις 16-8-1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς, οδηγήθηκε στην Τρίπολη και εκτελέστηκε.

    Στη συνέχεια έγινε πρόταση στον ταξίαρχο Π. Παπαδόπουλο από τον Αετό, ο οποίος μετά από συζητήσεις ανέλαβε την διοίκηση του 9α στις 22 Σεπτεμβρίου του 1943, δηλαδή μετά από τη μάχη του Αετού. Ωστόσο ήταν παρών στα γεγονότα της μάχης αυτής.

    Η συγκρότηση της πρώτης ανταρτικής ομάδας

    Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο του Γρηγόρη Κριμπά «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», η πρώτη ανταρτοομάδα συγκροτήθηκε στο χωριό Κόκλα στις 28 Φεβρουαρίου του 1943. Στρατιωτικός υπεύθυνος ορίστηκε ο Εύελπις Β΄ Τάξεως Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος από το Ψάρι, πολιτικός υπεύθυνος ο Χρήστος Αντωνόπουλος από το Πιτσά (Σιτοχώρι), καπετάνιος ο Γιάννης Παπαδόπουλος από το Βασιλικό. Συμμετείχαν οι εξής αντάρτες: Γιώργης Τασιόπουλος (Πιτσά), Παναγιώτης Γεωργακόπουλος (Πιτσά), Κώστας Νταλαχάνης – Κορυζής (Κόκλα), Περικλής Ηλιόπουλος – Καραντάνης (Κόκλα), Νίκος Γεωργίτσης (Ψάρι), Παναγιώτης Καζάντζας (Αετός), Νίκος Λόντος (Αετός), Στάθης Μπινιώρης (Βιδίσοβα), Χρήστος Μάμαλος (δάσκαλος από την Κέρκυρα).
    Σύμφωνα με το Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλο, τα πρώτα όπλα για το αντάρτικο ήρθαν με ρίψεις από βρετανικά αεροπλάνα το Νοέμβριο του 1942 στο Πιτσά, ενώ δεύτερη ρίψη έγινε στις 15 Μαΐου 1943. Τότε έφτασε στην Πελοπόννησο και η πρώτη βρετανική αποστολή με επικεφαλής τον ταγματάρχη Χένρυ (Ριντ;).

    Η εκτέλεση του Νίκου Λόντου

    Η πρώτη αυτή ανταρτική ομάδα γρήγορα δέχτηκε ένα αποφασιστικό πλήγμα. Ένας πράκτορας των Ιταλών από τη Θράκη, ονόματι Λευτέρης Κάτσικας, γνωρίστηκε με τον αντάρτη Στάθη Μπινιώρη και του παρουσίασε έναν Ιταλό ως Εγγλέζο που ζητούσε σύνδεση με τους αντάρτες. Ο Μπινιώρης έπεσε στην παγίδα και του εκμυστηρεύτηκε όσα ονόματα ανταρτών θυμόταν, καθώς και το όνομα του γιατρού Κωστόπουλου που είχε νοσηλεύσει έναν αντάρτη από το Ψάρι.
    Στις 26 Μαρτίου του 1943 ένα ιταλικό απόσπασμα 60 αντρών έφτασε από την Καλαμάτα στο Κοπανάκι. Οι Ιταλοί ζήτησαν από τους προέδρους των χωριών να παρουσιαστούν και στις 12 τη νύχτα τρία τμήματα με οδηγούς τους προέδρους ξεκίνησαν για το Δώριο, τον Αετό και το Ψάρι. Στον Αετό συνέλαβαν τον Νίκο Λόντο μέσα στο γρέκι που κοιμόταν, ενώ ο σύντροφός του Παναγής Καζάντζας πρόλαβε να διαφύγει. Πάνω στον Λόντο βρήκαν ένα πιστόλι ή χειροβομβίδα και ένα ιταλικό τουφέκι. Όταν τον ρώτησαν τι τα θέλει, τους απάντησε «Για σας τα έχω». Ο Νίκος Λόντος οδηγήθηκε ξημερώματα στο Κοπανάκι και εκτελέστηκε στο νεκροταφείο του χωριού. Πέθανε σαν ήρωας τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο
    4.

    O «Ελληνικός Στρατός» (Ε.Σ.)

    Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού που ζούσαν στην Τριφυλία έδειχναν δυσπιστία απέναντι στον ΕΛΑΣ και δεν ήθελαν να ενταχθούν στις γραμμές του. Ο εκπρόσωπος του Σ.Μ.Α. στη Μεσσηνία Βρετανός ταγματάρχης Ρίντ συναντήθηκε τον Ιούνιο του 1943 με τον Γεώργιο Καραχάλιο, μόνιμο λοχαγό, που έμενε στην Κυπαρισσία. Στη συνάντηση ο Ριντ υποσχέθηκε να παραδώσει στους αξιωματικούς εξοπλισμό ανάλογο με αυτόν που έως τότε είχε παραδώσει στο Ε.Α.Μ. Ο Καραχάλιος μετέφερε τις προτάσεις στους υπόλοιπους και σύντομα ακολούθησαν πολλοί, ανάμεσά τους ο ανθυπολοχαγός Γιάννης Ντάβος από το Σουλιμά.
    Σύντομα άρχισαν να εξοπλίζονται ανταρτικές ομάδες που πήραν την ονομασία ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ (Ε.Σ.) με διοικητή το Γεώργιο Καραχάλιο. Έτσι στα μέσα Ιουνίου του 1943 υπήρχαν στο βουνό δύο ανταρτικά σώματα, του ΕΛΑΣ και του ΕΣ με δύναμη περίπου 150 αντάρτες το καθένα.
    5
    Οι πληροφορίες που έχουμε για την εξέλιξη των σχέσεων ΕΛΑΣ και ΕΣ είναι αντιφατικές. Ο σμήναρχος Δ. Μίχος αναφέρει ότι υπήρξαν προστριβές. Το πρώτο 10ήμερο του Αυγούστου συγκρούστηκαν μεταξύ τους και είχαν απώλειες σε αξιωματικούς και οπλίτες και οι δύο μεριές
    6.
    Αντίθετα ο αντάρτης Δημήτρης Κυριαζής, στην γραπτή του αφήγηση που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, αναφέρει ότι στη μάχη του Αετού έλαβε μέρος και μια ομάδα Κρητικών που ανήκε στον Ε.Σ.

    Η συνθηκολόγηση της Ιταλίας

    Τον Ιούλιο του 1943 τα συμμαχικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Σικελία. Η συμμαχική απόβαση σήμανε ουσιαστικά και το τέλος του ιταλικού φασισμού. Ο Μουσολίνι συνελήφθη και σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον στρατηγό Μπαντόλιο (Pietro Badoglio). Η νέα κυβέρνηση υπέγραψε τον Σεπτέμβριο του 1943 συμφωνία κατάπαυσης του πυρός με τους συμμάχους, η οποία προέβλεπε την άνευ όρων παράδοση των ιταλικών στρατευμάτων.

    Η αναγγελία όμως της συμφωνίας είχε ως αποτέλεσμα τον αφοπλισμό από τους Γερμανούς όλων των ιταλικών στρατευμάτων στη Γαλλία, στα Βαλκάνια και βέβαια στην Πελοπόννησο. Το γεγονός αυτό δημιούργησε σύγχυση στον ιταλικό λαό και βέβαια στα ίδια τα ιταλικά στρατεύματα που έως τότε δρούσαν ως δύναμη κατοχής στο πλάι των Γερμανών. Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα ένα μέρος των Ιταλικών μονάδων κατοχής ήρθε σε επαφές με τις αντιστασιακές οργανώσεις προκειμένου να τους παραδώσουν τον οπλισμό τους και αυτές να τους παράσχουν άσυλο. Σημαντικά τμήματα των ιταλικών στρατευμάτων σε όλη την Ελλάδα προσχώρησαν στον Ε.Λ.Α.Σ. με τον οπλισμό τους, μεταξύ τους και μια ολόκληρη μεραρχία, η μεραρχία Πινερόλο στη Θεσσαλία.

    Η μάχη στον Αετό το Σεπτέμβριο του 1943 έχει άμεση σύνδεση με τα γεγονότα αυτά. Η Πελοπόννησος βρισκόταν υπό Ιταλική κατοχή και οι Ιταλοί διατηρούσαν 40.000 στρατό. Αντίθετα οι Γερμανοί διατηρούσαν μόνο μια πλήρη πεδινή μεραρχία. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών ήταν έκδηλο το ενδιαφέρον της ομάδας του Παπαγιαννόπουλου να αποκτήσει τον οπλισμό των Ιταλών της Κυπαρισσίας και η παρουσία ενός γερμανικού τάγματος στο Δώριο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την εξέλιξη αυτή.


    Σημειώσεις

    1. Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Η Εθνική Αντίσταση στην Τριφυλία, σσ. 29-31
    2. ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος): Πρωτοεμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1941 ως πολιτική οργάνωση στην Αθήνα και από τις αρχές του 1942 ως ανταρτική στη ΒΔ Ελλάδα.
      ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωσις): ‘Αρχισε ανταρτική δράση από τον Ιανουάριο του 1943 στην περιοχή της Παρνασσίδας.
    3. Ηλ. Παπαστεργιόπουλου, Ο Μωρηάς στα όπλα, τόμος Δ’, σελ. 4
    4. Ηλ. Παπαστεργιόπουλου, Ο Μωρηάς στα όπλα, τόμος Δ’, σσ. 8-10
      Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Η Εθνική Αντίσταση στην Τριφυλία, σσ. 100-104
      Λεωνίδας Παπαναστασίου, Παραδόσεις και Ενθυμήματα Αετού, σ.49
      Γρηγόρης Κριμπάς,Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία, σ. 90
    5. Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Η Εθνική Αντίσταση στην Τριφυλία, σσ. 123-125
    6. Ηλ. Παπαστεργιόπουλου, Ο Μωρηάς στα όπλα, τόμος Δ’, σ. 19

    Η μάχη του Αετού

    Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση στόχος των ανταρτικών ομάδων ήταν ο αφοπλισμός των ιταλικών δυνάμεων που έδρευαν στην Κυπαρισσία. Οι κινήσεις των ανταρτών στην περιοχή ανησύχησαν τη γερμανική διοίκηση, η οποία διέταξε το γερμανικό τάγμα (116 Επιλαρχία Αναγνωρίσεως) που έδρευε στο Δώριο να στείλει δύο μικρά αποσπάσματα της τάξεως των 25 ανδρών, το ένα προς τον Αετό και το άλλο προς το Πιτσά (Σιτοχώρι). Τα αποσπάσματα αυτά χτυπήθηκαν ταυτοχρόνως από τους αντάρτες και εξοντώθηκαν ολοκληρωτικά. Σκοτώθηκαν 30 Γερμανοί και πιάστηκαν 15 αιχμάλωτοι, ενώ πάρθηκαν λάφυρα 50 όπλα και 2 μυδράλια.

    Την επομένη ημέρα ο Αετός βομβαρδίστηκε με πυρά πυροβολικού και ισχυρές γερμανικές δυνάμεις ανέβηκαν στο χωριό και δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Έκαψαν σχεδόν όλα τα σπίτια του χωριού και το σχολείο, μόνο η εκκλησία γλίτωσε. Οι περισσότεροι κάτοικοι πρόλαβαν και έφυγαν από το χωριό, όμως κάποιοι γέροντες που δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν κάηκαν ζωντανοί.
    Γερμανική δύναμη από το Δώριο πήγε και στο Πιτσά με σκοπό να κάψει κι αυτό το χωριό. Όταν όμως βρέθηκαν μπροστά στις γυναίκες του χωριού να περιποιούνται τους νεκρούς Γερμανούς, περιορίστηκαν στο να τους παραλάβουν χωρίς να εφαρμόσουν αντίποινα.

    Περιγραφές της μάχης

    Για τη μάχη που έγινε στον Αετό στις 10 Σεπτεμβρίου του 1943 μεταξύ των Γερμανών και του ανταρτικού σώματος του Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλου διαβάσαμε τρεις αφηγήσεις:

    Ακολουθεί περιληπτικά η αφήγηση του Π.Παπαδόπουλου

    Στις 10 Σεπτεμβρίου το πρωί αντάρτες (είχαν μαζί τους κι 1 Ιταλό που είχε προσχωρήσει) με επικεφαλής τον Ν. Παπαγιαννόπουλο ήρθαν στον Αετό. Ενώ κάθονταν στην αγορά και ετοίμαζαν συσσίτιο, ένα παιδί έφερε την πληροφορία ότι Γερμανοί ποδηλάτες προχωρούσαν σε απόσταση 2 χλμ προς το χωριό. Ο ταξίαρχος ζήτησε από τους αντάρτες να φύγουν από το χωριό για τον κίνδυνο των αντιποίνων. Ο Ναπ. Παπαγιαννόπουλος συμφώνησε και προχώρησαν όλοι μαζί προς το Μαλίκι, όμως καθώς έφευγαν απ΄ το χωριό κάποιοι ανόητοι φώναζαν στους αντάρτες «μόνο για να τρώτε χυλοπίτες σας έχουμε; Τι φεύγετε μπροστά σε 15-20 Γερμανούς;»
    Όταν είχαν φτάσει στο Μαλίκι, ένας σύνδεσμος τους μήνυσε ότι οι Γερμανοί προχωρούν προς το Μαλίκι. Εκεί συμφώνησαν να τους χτυπήσουν και ο ταξίαρχος υπέδειξε στον διμοιρίτη Παπαδόπουλο να τους περιμένει στην Πιλαλίστρα, καθώς θα επέστρεφαν στο Δώριο. Όμως αυτός επέστρεψε στον Αετό από τον κανονικό δρόμο και όταν έφτασε στο Κεφαλόβρυσο οχυρώθηκε πίσω από μια μάντρα και είδε να περνούν από μπροστά του 12 Γερμανοί που πήγαιναν προς το Μαλίκι. Τους άφησε να περάσουν και προχώρησε προς τον Αετό. Όταν έφτασαν στην αγορά οι δύο που προπορεύονταν, ο Πανάγος Καζάντζας και ο Γιάννης Ηλιόπουλος, είδαν τρεις Γερμανούς να κάθονται αμέριμνοι κοντά στα ποδήλατα. Τους πυροβόλησαν και οι δυο έπεσαν βαριά πληγωμένοι, όμως ο τρίτος, πληγωμένος ελαφρότερα, κατηφόρισε και έφυγε προς το Δώριο.
    Οι 12 Γερμανοί που συνέχιζαν το δρόμο τους προς το Μαλίκι συγκρούστηκαν με τους αντάρτες του Παπαγιαννόπουλου. Απ’ αυτούς 7 ή 8 πιάστηκαν αιχμάλωτοι, οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν. Την επόμενη μέρα άρχισε ο βομβαρδισμός του Αετού από το γερμανικό τάγμα που έδρευε στο Δώριο.

    Η αφήγηση του Δημήτρη Κυριαζή συμφωνεί με την προηγούμενη στα περισσότερα σημεία. Μεταθέτει μόνο τις ημερομηνίες των γεγονότων κατά μία ημέρα νωρίτερα, δηλαδή στις 9 Σεπτεμβρίου τη μάχη και στις 10 Σεπτεμβρίου την καταστροφή του Αετού. ‘Αλλη μία διαφορά είναι ότι σύμφωνα με το Δ.Κυριαζή οι αντάρτες είχαν αναχωρήσει από το χωριό για το Μαλίκι πριν ακόμη ειδοποιηθούν για την άφιξη των Γερμανών.
    Ο Δ.Κυριαζής παρουσιάζει επίσης αναλυτικότερα τη σύνθεση του Ι λόχου του 9α συντάγματος του ΕΛΑΣ με διοικητή το Ν. Παπαγιαννόπουλο από το Ψάρι: Δύο διμοιρίες του λόχου με διμοιρίτες τον Εύελπι Επαμεινώνδα Παπαδόπουλο και τον Κώστα Νικολακόπουλο από την Αγριλιά είχαν φτάσει στον Αετό από το Δυρράχι και μαζί τους μια ομάδα Κρητικών που ανήκε στον Ε.Σ. Η τρίτη διμοιρία με διοικητή τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Γιώργο Δημητρόπουλο από τη Μερόπη έδωσε τη μάχη στο Πιτσά.

    Η τρίτη αφήγηση από τον Λεωνίδα Παπαναστασίου είναι περισσότερο λεπτομερής όσον αφορά τα διαδραματισθέντα μέσα στο χωριό. Ο Λ. Παπαναστασίου ρίχνει την αποκλειστική ευθύνη της απόφασης για τη μάχη στον Π. Παπαδόπουλο και επικαλείται γι’ αυτό τις μαρτυρίες κατοίκων από το Μαλίκι. Βρίσκεται λοιπόν σ’ αυτό το σημείο σε πλήρη αντίθεση με την άποψη του ταξιάρχου.
    Σύμφωνα επίσης με τον Λ. Παπαναστασίου, όταν οι Γερμανοί έφτασαν στον Αετό είχαν εντολή να καταστρέψουν μόνο 60 σπίτια και να λεηλατήσουν για τρεις ώρες το χωριό. Αφού λοιπόν βομβάρδισαν το χωριό, στη συνέχεια μπήκαν στον Αετό και επιδόθηκαν στο έργο τους χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Ένα τμήμα του Γερμανικού στρατού προχώρησε προς τη Βαρυμπόμπη, όπου οι χωρικοί ανέφεραν ότι οι αντάρτες πέρασαν από το χωριό τους έχοντας μαζί τους και 7 αιχμαλώτους. Ένας απ’ αυτούς ήταν υπαξιωματικός, τραυματίας, ο οποίος ήταν αδελφός του διοικητή του γερμανικού αποσπάσματος που είχε φτάσει στη Βαρυπόμπη. Ο αξιωματικός αυτός φέροντας βαρέως την αιχμαλωσία του αδελφού του, όταν επέστρεψε στον Αετό και κατά παράβαση των διαταγών του έκαψε το σχολείο και τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού. Σύμφωνα με τη Γερμανική διοίκηση, ο αξιωματικός αυτός αργότερα εκτελέστηκε για την ανυπακοή του.


    Σημειώσεις

    1. Ηλ. Παπαστεριόπουλου, Ο Μωρηάς στα όπλα, σσ. 13-16
    2. Παναγ.Θ. Κανελλόπουλου, Η Εθνική Αντίσταση στην Τριφυλία, σσ. 184-186
    3. Λεωνίδα Παπαναστασίου, Παραδόσεις και ενθυμήματα περί Αετού Τριφυλίας, σσ. 48-60

    Ευχαριστούμε τους καθηγητές και μαθητές του Γυμνασίου Δωρίου για την αξιέπαινη αυτή εργασία τους  στην έρευνα τους για την ιστορία της Τριφυλίας.

    ΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΜΕΛΕΤΗ ΒΡΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗ ΜΑΣ κ. ΘΕΜΗ ΓΚΟΥΝΤΡΑ http://goodras.tripod.com

    ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ E-MAIL ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ Ερώτημα προς τον Κον Δήμαρχο Αετού

    ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ

    ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2008

    ΣΤΟ ΛΟΥΤΡΑΚΙ- ΕΠΙΔΑΥΡΟ

    -Αναχώρηση ώρα 8 π.μ. από Αγία Παρασκευή – Εθνική Άμυνα – Καλλιμάρμαρο Στάδιο.

    -Επίσκεψη στο Λουτράκι για 1.30 έως 2 ώρες.

    – Συνεχίζουμε για Λουτρά Ωραίας Ελένης, επίσκεψη Ιεράς Μονής Θεοτόκου παλαιά Επίδαυρος, στάση 20 λεπτών.

    -Στη συνέχεια πηγαίνουμε Αρχαία ΕΠΙΔΑΥΡΟ, όπου θα επισκεφθούμε το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και τους λοιπούς αρχαιολογικούς χώρους.

    – Κατόπιν θα επισκεφθούμε το Λυγουριό όπου και θα γευματίσουμε. Μετά θα επισκεφθούμε την Μονή των Ταξιαρχών και αργά το απόγευμα θα επιστρέψουμε στην Αθήνα.

    Τιμή κατά άτομο: 25 ΕΥΡΩ.

    Σημείωση: Το πρόγραμμα μπορεί να τροποποιηθεί, αν οι καιρικές συνθήκες ή ο χρόνος το επιβάλουν.

    Δηλώσεις Συμμετοχής:

    Βασίλης Τρουπάκης Τηλ. 6975786615

    Αθανάσιος Καράμπελας Τηλ. 6977460537

    Γιάννης Μητρόπουλος

    Για το Δ.Σ.

    ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

    • Κύριε Δήμαρχε και Κύριοι Αντιδήμαρχοι, που έλκετε την καταγωγή από το Αρτίκι, μπορείτε να μας πληροφορήσετε τι γίνεται με την αξιοποίηση του παλαιού Σχολείου του χωριού και του περιβάλλοντος αυτό χώρου που έχει σταματήσει από διετίας, καθώς επίσης και για την κατασκευή του κεντρικού δρόμου του χωριού; Οι Αρτικαίοι θα εκτιμούσαν μια σχετική ενημέρωση από εσάς.

    Γιάννης Μητρόπουλος, Αρτικαίος

    ΠΡΟΣΟΧΗ …ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ

    Μας έστειλε με e-mail, ο φίλος και συμπατριώτης Αρτικαίος και συνεργάτης μας Γιάννης Μητρόπουλος,τον πίνακα με τα πρόστιμα που επεβλήθηκαν, σε καταστήματα αγορανομικού ενδιαφέροντος στην Πρωτεύουσα. Ξεχωρίζω, (26) τόνοι ακατάλληλων τροφίμων κατέσχέθησαν, 568 μηνυτήριες αναφορές, πρόστιμα 2,5 εκατομμύρια ευρώ, και άλλα πολλά, με ονόματα και διευθύνσεις, που θα τα βρείτε στις σελίδες του φίλου μας. Για ψάξτε τον, μήπως το διπλανό …οβελιστήριο ή χασάπικο ή τέλος πάντων, οτιδήποτε κατάστημα, σας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

    ΑΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΙΟΣ ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

     

    Δημοσιευμένο τον Αύγουστο του 2006 στο Κορανάκι news.

    ΑΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΣΑΡΑΚΙΝΑΔΑΙΟΣ ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ.

    Έστω, μετά από 32 χρόνια, η μητέρα Ελλάς έστησε την προτομή που του άξιζε, στον ήρωα συμπατριώτη μας Παναγιώτη. «Το καλύτερο παιδί χάσαμε», έλεγαν οι Σαρακιναδαίοι και τον θυμόντουσαν με αγάπη και συγκίνηση. Η προσέλευση του κόσμου μεγαλειώδης, πρωτόγνωρη, για το μικρό μας χωριό. Οι Σαρακιναδαίοι και οι Αρτικαίοι σύσσωμοι. Παρούσες και όλες οι αρχές του τόπου μας, από τον Υφυπουργό Εθνικής Αμύνης Γιάννη Λαμπρόπουλο έως τον Μητροπολίτη Τριφυλίας-Ολυμπίας κ. Στέφανο, από τον διοικητή της IV Μεραρχίας Πεζικού υποστράτηγο Δημ. Δημητρούλη, έως τον πρόεδρο του συλλόγου «Κομάντο 74» Παν. Αφαλή. Οι λόγοι τους συγκινητικοί, « Η τιμή στον καταδρομέα, πρέπει να λειτουργεί ως υπόμνηση, ότι η μισή Κύπρος βιάζεται 32 χρόνια από τους Τούρκους», επισήμανε ο Δήμαρχος Αετού Δημ. Δριμής. Με δάκρυα στα μάτια, ο ανιψιός του λοχαγός Παν. Γιαννόπουλος διάβασε το βιογραφικό του, η 93χρονη μάνα, κυρά Τασούλα, έσφιξε με θέρμη στην αγκαλιά της την σημαία που της προσφέρθηκε μετά την τελετή και ο αδελφός του Ηλίας, ευχαρίστησε εκ μέρους της οικογενείας, όσους συνετέλεσαν στο στήσιμο του μνημείου.

    Ανάμεσα στους παρευρισκομένους και ένας άλλος χωριανός μας, που είχε την αγαθή τύχη να γυρίσει τραυματίας, αλλά ζωντανός από το μαρτυρικό μας νησί, ο έφεδρος αξιωματικός, Γιάννης Μερκούρης, που με την δωρεά του οικοπέδου του, μπόρεσε ο Δήμος μας να φτιάξει την πλατεία που στήθηκε η προτομή.

    ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΡΙΛΙΑΣ

    Τυμπανοκρουσίες στον Ι. Ναό του Δημοτικού Διαμερίσματος της Αγριλιάς
    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΑ ΠΡΟΕΟΡΤΙΑ

    Χθές Παρασκευή, άρχισαν τα προεόρτια για τα εγκαίνια της έκκλησίας στο Δημοτικό Διαμέρισμα της Αγριλιάς, παρουσία πλήθος κόσμου και προεξάρχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσόστομου. Σήμερα από πολύ πρωϊ, ξεκίνησε η τελετή των εγκαινίων του Ι. Ναού και θα ακολουθήσει Αρχιερατική λειτουργία.

    ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ Η ΚΥΡΙΩΣ ΤΕΛΕΤΗ
    Προεξάχοντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Τριφυλλίας και Ολυμπίας κ.κ. Χρυσοστόμου, με την συνοδεία αρκετών Ιερέων και με την συμμετοχή πλήθος κόσμου, έγιναν τα εγκαίνια του Ιερού Ναού του Δημοτικού Διαμερίσματος της Αγριλιάς του Δήμου μας. Και το όνομα αυτού – επισήμως πλέον – Γέννηση της Θεοτόκου. Πρωτόγνωρη εμπειρία για την πλειοψηφία των παρευρισκομένων και αδυνατούμε να περιγράψουμε με ακρίβεια τα γεγονότα. Βλέπαμε τελετουργίες άγνωστες για αμύητους. Κατά πρώτον κυκλώσαμε τρεις φορές τον Ναόν, και μετά τις ψαλμωδίες και το » ‘Αρατε πύλας», ακολουθήσαμε τον Μητροπολίτη μας εντός Αυτού. Ο Σεβασμιότατος
    φόρεσε λευκόν σάκον, και άρχισε την τελετουργία, τοποθετώντας εντός της Αγίας Τραπέζης, Ιερά Λείψανα (Παντελεήμονος-Ιγνατίου και Μερκουρίου) τα οποία προηγουμένως είχαν περιβληθεί με μείγμα κηρομαστίχας, εμπλουτισμένης με αλόη, σμύρνα, λιβάνι και λάβδανον. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το κατασάρκιον και επάνω σ’ αυτό μπήκε η μαρμάρινη πλάκα που σφράγισε το περιεχόμενο. Στη συνέχεια καθαρίσθηκε με Αγιασμό και αγιάσθηκε με Μύρο, όπως ακριβώς γίνεται και στην βάπτιση των ανθρώπων. Κάποια στιγμή η Αγία Τράπεζα, ζώστηκε με 33 πήχες σχοινί και στις τέσσερες γωνίες τοποθετήθηκαν οι 4 Ευαγγελιστές. Τέλος αφού στολίσθηκε καταλλήλως,το τελετουργικό τελείωσε με το σχίσιμο του σάκου του Σεβασμιοτάτου από τους Ιερείς που τον συνόδευαν.

    Πιθανόν κάτι να παραλείψαμε ή κάτι να μην κατανοήσαμε επακριβώς. Η ακρίβεια όμως της βιντεοκάμερας που χειριζόταν ο επίτροπος και πρόεδρος του συλλόγου μας κ. Αργύρης Κλιτσίδης, σύντομα θα μας κατατοπίσει για την ακρίβειαν των περιστατικών. Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι το Ιερό Ευαγγέλιο με το οποίο ετελέσθη η Θεία Λειτουργία, ανακαλύφθηκε από τον κ. Κιλτσίδη και τον Ιερέα του χωριού, σε ένα ντουλάπι του παλιού Ναού της Αγριλιάς και έχει χρονολογία έκδοσης το 1856.

    Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ

    ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΓΕΙΑ ΣΑΣ

    Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, περνάμε κοινωνική και ηθική κρίση. Οι ανθρώπινες αξίες, αλλοτριώνονται στη συναλλαγή. Η κοινωνία, χάνει τον προσανατολισμό της, οι αδυναμίες συνεχώς αυξάνονται και οι άνθρωποι, παραδίδονται στην κοινωνική παρακμή. Οι περισσότεροι έχουν ξεπέσει και η ηθική κατάπτωση έχει διαβρώσει τα πάντα. Γι’ αυτό, τώρα χρειάζονται κάποιες φωνές δυνατές. Αυτές είναι οι καλλιτεχνικές φωνές. Εκείνες, που όλες τις εποχές παρηγόρησαν τον άνθρωπο και κατάφεραν να κρατήσουν την πνευματική ομορφιά. Η ανάγκη, της κοινωνίας για την τέχνη είναι, ότι μέσ’ από αυτή, διασώζεται η δύναμη της ψυχής. Είναι αφιλοκερδής, γιατί εκφράζεται η ελευθερία του ανθρώπου, η ύψιστη. Εκείνη ορθώνει πολιτισμούς, αφού παρηγορήσει, αφού ελευθερώσει, αφού εξευγενίσει και μεταμορφώσει τον άνθρωπο. Τον εξανθρωπίζει και αυτή η διεργασία, αποβλέπει μόνο στο ηθικό πρόσωπο του ανθρώπου, στο μεγαλείο που κρύβει μέσα του. Ένα άγαλμα, ένας πίνακας ζωγραφικής, ένα ποίημα, ένα βιβλίο, μια μουσική σύνθεση, φέγγουν πάντα δημιουργικά και αθάνατα. Απ’ όλες τις μορφές της τέχνης όμως, υπερέχει ο ποιητικός λόγος. Από τον Όμηρο, τον Αισχύλο και το Σοφοκλή, ως τον Αριστοτέλη, μαθαίνουμε ότι «η ποίηση είναι φιλοσοφικότερη και σπουδαιότερη από την ιστορία». Μια στάση ζωής, που ακολουθεί και παρακολουθεί την ανθρωπότητα, πιστεύει στην ειρήνη, βαθιά δεμένος με την υπόσταση και την εξιδανίκευσή της. Σέβεται το δίκαιο και την ελευθερία, γαλουχεί υπάρξεις και πλάθει πολιτισμό. Τι πιο γενναίο, από το να είσαι ποιητής! “Άξιον εστί το φως του”. Αγγίζει τις άγρυπνες ψυχές, τις απειθάρχητες. Ένας ρεαλιστής επαναστάτης, ένας αμφισβητίας, που χρειάζεται να έχει γεννηθεί με τη μυστηριώδη δημιουργική δύναμη, που λέγεται ταλέντο. Δε φτάνουν η διάνοια και ο νους, αλλά το αίσθημα, το συναίσθημα, η έκφραση, η υψηλή υπέρβαση, η συγκίνηση και η ηθική ποιότητα. Η δύναμη αυτή, τον οδηγεί να πλάσει έργο υψηλό. Προσπαθεί στην απρόσωπη κοινωνία του χθες και του σήμερα, να διασώσει την έννοια της λέξης ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Στο κυνήγι των εφήμερων περιστασιακών απολαύσεων, στην επιβεβαίωση της αγχωμένης και καταπιεσμένης προσωπικότητάς του, ο ποιητής προσπαθεί και αγωνίζεται ειρηνικά και εμπόλεμα, ενίοτε, να κρατήσει τις αξίες εκείνες, που δείχνουν το πλάτος και το βάθος της ψυχής. Εκεί μόνο είναι η ομορφιά, εκεί μόνο εξαϋλώνεται. Τολμάει κι εξωτερικεύει τα ενδόμυχα, σαρκάζει και καυτηριάζει τα ευτελή και μίζερα, εξυψώνει και ωραιοποιεί έναν άσχημο και σκληρό κόσμο. Επιβιώνει με δυνατές αντοχές. Ζει τις δικές του στιγμές κι έχει μέσα του μια γλυκιά μελαγχολία. Ψάχνει. Ρωτάει κι αυτός με αγωνία. «Θέ μου και τι να γίνηκαν του κόσμου οι αντρειωμένοι;»Το δίκιο ποιανού είναι; Και να, πως εκφράζεται σ’ αυτούς τους πιο κάτω στίχους για τα θύματα: Γιατί φοράς μαύρα; / Σκοτώθηκε ο γιος μου. / Κι εμένα τον σκότωσαν. Αγκαλιάστηκαν κι έκλαψαν μαζί. Ούτε που ρώτησαν σε ποια μεριά πολεμούσαν τα παιδιά τους. Ήταν μανάδες βλέπετε… Αυτοί είναι κακούργοι! είπε ο δάσκαλος αναλύοντας την πρόσφατη ιστορία, διαβάζοντας μια απόφαση. Ένα παιδί άρχισε να κλαίει. Ο πατέρας του ήταν με τους «κακούργους». Και τον αγαπούσε τόσο πολύ. Σαφέστατα ο ποιητής είναι ένας μάρτυρας. Ζει βαθύτερα, όσο κανένας άλλος καλλιτέχνης, την οδύνη και τη χαρά των πραγμάτων γύρω του. Κλαίει χαμογελώντας και χαμογελά όταν κλαίει με ελπίδα για το αύριο. «Ο ποιητής ποτέ του δε πεθαίνει. Το μέρος του το κάλλιστο, οπίσω του θα μένει» (Φ. Λόρκα) Χάρη σ’ αυτό το ονείρεμα, πλάθει ψυχή, συνείδηση, νόηση. Στόχος του ο άνθρωπος, μέσ’ από ’κείνον τον ίδιο. Σ’ αυτόν τον κόσμο του θορύβου και της μοναξιάς, αν φορές, φορές αισθάνεσαι την ανάγκη να δώσεις χαρά σε κάποιον, προσφέροντας ό,τι ζωντανό έχεις μέσα σου, τότε δυναμώνεις την αίσθηση της ύπαρξής του κι εκφράζεται ο πλούτος της ψυχής σου. Μες στις σιωπηλές λοιπόν στάχτες των αιώνων, όπου όλοι οι άνθρωποι βυθίζονται καθημερινά, διάσημοι και άσημοι, το πνεύμα του, ειρηνικό και δίκαιο, δίνει ένα νόημα στο σκληρό αίνιγμα της ζωής, της αξίας της μα και της ομορφιάς της, από πολιτισμό σε πολιτισμό. Στέκεται στις αράδες του με τη πένα του, σ’ ένα δάκρυ. Αντιστέκεται στον πόλεμο και τη συμφορά του. Αναρωτιέται και πάλι:

    ΑΠ’ Τ’ ΑΗ ΓΙΑΝΝΗ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ

    Ένας ποιητής που μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε.

    Τον κ. Άρη Χαραλαμπάκη, ποιητή αλλά και Διδάκτορα του πανεπιστημίου Αθηνών, Στρατ. Ιατρό-Καρδιολόγο, τ. Διευθυντή του ΝΙΜΤΣ ΚΑΙ ΤΟΥ 401 τον γνωρίσαμε προσφάτως. Μαζί με τον συμπολίτη μας κ. Γιώργο Κατσούλη, έχουν παντρευτεί δυο αδελφές και με τον δημ. σύμβουλο και πρώην Δήμαρχο κ. Δημ. Βόγκα, έχουν κτίσει στο Λάπι, το εκκλησάκι του Αγ. Παντελεήμονα, στην μνήμη των αδικοχαμένων τους παιδιών.

    Στην τελευταία του συλλογή με τον τίτλο «κόκκινο φεγγάρι», βρήκαμε εκτός από την τρυφερή ποίησή του και πανέμορφες ζωγραφιές του Γιώργου Σταθόπουλου. Εμείς θα δημοσιεύσουμε ένα ποίημα που έγραψε για το Κοπανάκι.

    Απ’ τ’ Αι Γιάννη την κορυφή κι απ’ τ’ αψηλό Στιλάρι

    το Κοπανάκι απλώνεται στου κάμπου την αχλύ

    και η ματιά ξεκούραστη στου ορίζοντα την άκρη

    χωριά και δάση ψηλαφά, κάθε βουνοκορφή.

    Στου Δώριου το πέρασμα η ανατολή ροδίζει

    και σκαρφαλώνει ο Αετός στο δάσος της ελιάς,

    η δύση στην Αρκαδιά τη θάλασσα μαβίζει,

    λουλούδια αχνοκρύβουνε κάθε λογής πλαγιά.

    Γίγαντες θα ανέβασαν το κάστρο στο Στιλάρι

    που εμβολίζοντας περνά στις πέτρινες αυλές

    κι όλα τα σπίτια πέτρινα σκορπίζονται με χάρη

    ανάμεσα στων αλωνιών τις μνήμες τις μεστές.

    Ο χρόνος εσταμάτησε στις πέτρινες αψίδες

    παντρεύοντας τις θύμισες με τ’ όμορφο παρόν

    σε πρόσωπα που φέρνουνε του μόχθου τις ρυτίδες

    αλλά και την περήφανη ματιά απ’ το παρελθόν

    Οι μνήμες στήνουνε χορό και στην πλαγιά του Λάπι

    σε κάθε τοίχο του ιδρώτας, μεράκι κι ομορφιές

    και του Αι Παντελεήμονα το απέριττο εκκλησάκι

    στέλνει στον Πλάστη προσευχή για δυο παιδιών ψυχές

    Κι έγινε το ξωκλήσι αυτό ουράνιο τόξο ιερό

    που τις ψυχές μας σμίγει με του επάνω κόσμου

    και θα ‘ναι εκεί παντοτινό, μια δέηση προς τον Θεό

    για να θυμίζει στους θνητούς το μάταιο του κόσμου…

    ΑΘΟΡΥΒΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

    Φίλοι πατριώτες, φίλοι αναγνώστες, σας χαιρετώ.
    Επιτέλους το Κοπανάκι έχει φωνή. Συγχαίρω θερμά το Δημήτρη Γιαννόπουλο, ο οποίος με τις ευαισθησίες του, τη μοναδικότητα της προσωπικότητάς του κι όσα… τόσα τον διακρίνουν, πήρε αυτήν την πρωτοβουλία. Χαίρομαι αφάνταστα και χαίρομαι ακόμα διότι η εφημεριδούλα μας, έχει τη λογοτεχνική της σελίδα. Ένα χώρο που έχει τις δικές του «δίψες». Αλήθεια Δημήτρη, πώς με βρήκες; Είναι μεγάλη μου τιμή και σ’ ευχαριστώ. Είμαι τόσο «μικρή» για να δώσω «μπράβο» σε μένα, όσο κι αν ασχολούνται μαζί μου «μεγάλοι» άνθρωποι του πνεύματος. Σεμνά τ’ ομολογώ. Οπωσδήποτε ο καθένας, βλέπει και νιώθει τη ζωή, απ’ το δικό του αγνάντεμα, με τη δική του τυραννία. Έτσι κι εγώ, αθόρυβα αρχικά, «εξέθεσα το μέσα μου πλούτο». Δε γράφω για να γράψω. Η έμπνευσή μου, έρχεται από ένα μυστικό φως, το μέσα μου φως. Είμαι γνήσια, ανεπιτήδευτη, ατόφια, χωρίς πνευματικά αντερείσματα. Η τύχη, μού έκλεψε τ’ ακριβά μου όνειρα, μ’ έβαλε στο δικό της δρόμο. Απ’ όταν γεννήθηκα, γνώρισα τη ζωή απ’ την ανάποδη πλευρά της. Είμαι χορτάτη από πόνο, αλλά τον έκανα δημιουργία. Πληρώθηκα μαζί του. Μέσ’ από αυτόν, τη συναισθηματική στέρηση, τα παιδικά δακρυσμένα μάτια μου και σ’ όλα τα γλυκόπικρα μικρά και μεγάλα γεγονότα, που βρέθηκα ως σήμερα, είχα μια αγαπημένη συνήθεια. Ένα κρυφό καταφύγιο. Το γράψιμο. Κυρίως έγραφα ποίηση. Με λιτούς, απέριττους στίχους, έλεγα απλά, αισθησιακά, άφοβα και υπερήφανα για την ουσιαστική γεύση της ζωής, χωρίς προσωπείο. Είναι πολύ οδυνηρό να πατάς και να πετάς.
    Αλλά η τέχνη εξωραΐζει τη θλίψη. Ό,τι τιμιότερο, ό,τι αληθινότερο ή όποια πλάνη ζούμε, τη χρωστάμε στον ονειρόκοσμο. Έτσι επαναστατούμε στον ορθολογισμό και τη μιζέρια της καθημερινότητας. Αναζητούμε τη χαρά. Είναι αναγκαίο να κλαίμε… χαμογελώντας.
    Μετά από παρότρυνση και παράκληση του Δημήτρη, δέχτηκα και αποφάσισα φίλοι μου, να επικοινωνώ κι εγώ μαζί σας. Δίσταζα να ξεκινήσω για διάφορους λόγους, τους παραμερίζω, τολμώ κι ελπίζω, μαζί να κάνουμε τις δικές μας αθόρυβες διαδρομές. Να μένουμε Άνθρωποι. Πιστεύω, πως το χωριό μας έχει άτομα με ευαισθησίες και άριστες καταβολές, που τους κάνουν αξιόλογους και δημιουργικούς. Λένε κάποιοι, πως η ποίηση πάει. Χάθηκε. Είναι σαν να λένε ότι τα τριαντάφυλλα δε θα ξανανθίσουν, οι πεταλούδες δε θα ξαναπετάξουν κι ότι οι άνθρωποι θα πάψουν ν’ αγαπούν. Κι όμως, όσοι γνωρίζουμε τις μεγάλες αλήθειες, ξέρουμε πως η μεγαλύτερη απ’ όλες, είναι ν’ αφήσουμε τη φαντασία μας και την ψυχή μας, ελεύθερες να ταξιδέψουν. Να ζήσουμε τις δικές μας στιγμές. Άλλωστε, για μια στιγμή ξοδεύουμε όλη τη ζωή μας. Ίσως πονάμε κιόλας στη θύμηση ή την προσμονή τους, αλλά κάποιος μας τις χάρισε, κάποιος μας τις πήρε. Τις ζήσαμε όμως δυνατά. Κι εμείς, κρατάμε κάτι αγιασμένα φυλαχτά, να μη χαθούμε στο δρόμο… Σ’ αυτόν τον άξενο και βάρβαρο κόσμο, όλα γύρω μας αλλοτριώνονται στη συναλλαγή. Είναι τόσο φτηνά μα και τόσο ακριβά, αναμφίβολα. Στο περιτύλιγμα βρίσκεται το μυστικό. Γι’ αυτό, μαζί θα ψάχνουμε την ομορφιά, μέσ’ από ένα ποίημα, μέσ’ από έναν Άνθρωπο, που έχει λουλούδια στην ψυχή, έναν Άνθρωπο που κοιτάει ίσα στα μάτια…
    Κι ακόμα…Η πιο μεγάλη χαρά και η πιο μεγάλη πίκρα, μέσα στη ζωή είναι: Ή ένας άνθρωπος, ή μια αλήθεια, ή μια αγάπη, ή μια ομορφιά.
    Γι’ αυτό κι εγώ θα γράφω λόγια, λόγια, λόγια, «αίματα και λουλούδια» για ψυχές σκόρπιες και συγκροτημένες, ατελείς και τέλειες, ψυχές του φευγιού και του ονείρου, που μέσα τους σπαρταράει το συναίσθημα. Κι άλλωστε, να σας πω και κάτι;
    Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που αρέσουν σε κάποιους!

    Ο Τσίπρας συνόδευε την Καντίτζα Σανκό

    ANAKOINΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ Π.Γ. ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ

    Δημοσιεύθηκε την από zouri1

    «Σήμερα, η Αριστερά αγωνίζεται για να δώσει φωνή στους ανθρώπους “χωρίς”. Στους ανθρώπους χωρίς χαρτιά, στους ανθρώπους χωρίς δουλειά, στους ανθρώπους χωρίς μέλλον, στους ανθρώπους χωρίς δικαιώματα».Αυτό δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας, ο  οποίος συνόδευσε στην αποψινή δεξίωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας για την 34η επέτειο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας την Καντίτζα Σανκό, ως εκπρόσωπο, όπως ανέφερε, μιας γενιάς ανθρώπων που έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, έχουν πάει σε ελληνικό σχολείο, μιλούν την ελληνική γλώσσα, δουλεύουν και φορολογούνται στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την ύπαρξή τους.

    «Στη Δημοκρατία μας, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να αποκτήσουν φωνή, όπως πρέπει να αποκτήσουν φωνή αυτοί που χάνουν τη δουλειά τους, αυτοί που δεν έχουν χρήματα για διακοπές, αυτοί που ζουν με διακόσια και τριακόσια ευρώ το μήνα. Για να ακουστεί η φωνή αυτών των ανθρώπων, η Αριστερά θα κάνει ό,τι μπορεί» τόνισε.

    Για ΜΗ Δημοσίους Υπαλλήλους, συνεργασία και μια ευχή.

    Όταν ο Θεός δημιούργησε τα έθνη,έδωσε στο κάθε έθνος δύο αρετές.Έτσι έκανε :

    -Τους Αμερικάνους,τακτικούς και νομοταγείς.

    -Τους Γερμανούς,αποφασιστικούς και μελετηρούς.

    -Τους Ιάπωνες,εργατικούς και υπομονετικούς.

    Για τους Έλληνες είπε,θα είναι:

    Έξυπνοι.

    -Τίμιοι.

    -Θα δουλεύουν στο Δημόσιο.

    Όταν τελείωσε τη δημιουργία του κόσμου,τον πλησίασε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε.Κύριε,έδωσες σε όλα τα έθνη από δύο αρετές,αλλά στους Έλληνες έδωσες τρεις.Αυτό θα τους κάνει πολύ ισχυρούς και θα διαταράξει τις ισορροπίες πάνω στη γη.

    Έχεις δίκιο Γαβρίλε,είπε ο Κύριος.Στάθηκα απρόσεκτος και αυτή μου η απροσεξία θα κάνει τους Έλληνες να κυριαρχήσουν σε όλο τον κόσμο.Κάτι πρέπει να κάνω,αλλά δεν μπορώ να ανακαλέσω τις αρετές που τους έδωσα.Το βρήκα όμως.Θα παραμείνουν και οι τρεις αρετές,αλλά κάθε Έλληνας θα μπορεί να κάνει χρήση,μόνο τις δύο.Έτσι και έγινε.

    Αν ένας Έλληνας είναι τίμιος και δουλεύει στο Δημόσιο,δεν είναι έξυπνος.

    Αν ένας Έλληνας είναι έξυπνος και δουλεύει στο Δημόσιο,δεν είναι τίμιος.

    Αν είναι έξυπνος και τίμιος,δεν δουλεύει στο Δημόσιο.

    ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ

    Χαρακτηρισμός του Έλληνα-Αρτίκι

    Ο Έλλην απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων,αν και από διανοητικής απόψεως κατέχει τα πρωτεία.Είναι ευφυέστατος αλλά και φαντασμένος,δραστήριος αλλά και αμέθοδος,θερμόαιμος αλλά και πολεμιστής.Έκτισε τον Παρθενώνα και μεθύστηκε εκ της αίγλης του τον αφήκε όμως αργότερα να γίνει στόχος των οβίδων.Ανέδειξε τον Σωκράτη δια να τον δηλιτηριάσει.Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει.Έφερε το 1821 δια να το διακυβεύσει.Εδημιούργησε το 1909 δια να το λησμονίσει.Ετριπλασίασεν την Ελλάδα και παρ ολίγον να την κηδεύσει.Κόπτεται την μία στιγμήν για την αλήθεια και την άλλη μισεί τον αρνούμενο να υπηρετήσει το ψεύδος.Παράδοξον πλάσμα ο Έλλην:ατίθασον,περίεργον,ημίκακον,ημίκαλον,ασταθές,αβεβαίων διαθέσεων,εγωπαθές και μωρόσοφον.Οικτίρατέ τον,θαυμάστε τον,αν θέλετε,ταξινομήσατέ τον,αν μπορείτε.

    [Ν.KELLY.Σε διαγωνισμό εφημερίδος Ουασιγκτώνος ο ΚΟΣΜΟΣ]

    ΑΡΤΙΚΙ ΔΗΜΟΣ ΑΕΤΟΥ

    ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2005

    Την προσπάθεια υποβάθμισης του ταχυδρομείου μας, μας κατάγγειλαν οι εικονιζόμενοι, πιο κάτω πρώην ταχυδρομικοί υπάλληλοι: Δεν επιτρέπετε να λειτουργεί το ταχυδρομείο μας τόσο καιρό, χωρίς διοικητικό προσωπικό. Τόνισαν και ζητούν από την Δημοτική αρχή, να ενδιαφερθεί για το θέμα.
    Τραγική η κατάσταση στον Αγροτικό συνεταιρισμό Κυπαρισσίας, στο θέμα εξυπηρέτησης. Μία υπάλληλος, με ένα απαρχαιωμένο ηλεκτρονικό υπολογιστή, για να διεκπεραιώσει τις ενστάσεις συγχωριανών μας, για το ελαιοκομικό μητρώο, ολόκληρης της περιοχής της ορεινής Τριφυλίας. Τόσο δύσκολο ήταν να στείλουν στο Κοπανάκι ή στο Δώριο, έναν υπάλληλο με έναν υπολογιστή και να γίνει έτσι και αποσυμφόρηση και να έχομε λιγότερη ταλαιπωρία όλοι μας; Άλλωστε τα εκατομμύρια που συγκέντρωσαν αυτές τις ημέρες από τις ενστάσεις, ήσαν αμέτρητα.
    Ο συμπολίτης μας μάλιστα, κ. Ηλίας Κουτρουμπής, πρόεδρος του επαγγελματικού συλλόγου Κοπανακίου, βρήκε, τουλάχιστον δύο φορές την πόρτα του συνεταιρισμού της Κυπαρισσίας κλειστή, εν ώρα λειτουργίας, γιατί κάποιοι βαριόντουσαν να απαντήσουν σε νεοφερμένους, ότι αδυνατούσαν να τους εξυπηρετήσουν.
    Φυσικά, για όλα φταίει ο Θοδωράκης, που είχε μπάρμπα στην Κορώνη και πήρε μετάθεση για άλλες πολιτείες. Αχ αυτό το ρουσφέτι. ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΑ ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΤΕΥΧΗ.