Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΑΣ ΜΙΜΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΟΥΛΟΣ). ΑΡΤΙΚΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.

Dimitris Giannopoylos

7 Σεπτεμβρίου 2020  · 

ηκε στους εξής: Δημόσια

Δημόσια

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΑΣ ΜΙΜΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΠΟΥΛΟΣ).

19 ΙΟΥΛΙΟΥ, 2008 KOPANAKINEWS

📷Ο Μίμης Γιαννόπουλος, ήταν παιδί του Αγγελή – Κατσάκου, αδελφού του παππού μου Μητράκου, πρώτος εξάδελφος του πατέρα μου Θανάση. Μητέρα είχε την θειά Κατερίνη και αδελφές την Βούλα και από τον πρώτο γάμο του πατέρα του, την Θανάσω και την Παναγιώτα Μερκούρη. Γεννήθηκε το 1939 και έφυγε από κοντά μας το 1987, στις 29 Νοέμβρη. Ο Πούλος, ήτανε το ίδαλμα, κάθε Αρτικαίου. Μαζί με το άλλο αδικοχαμένο Αρτικαίικο παιδί, τον Γρηγοράκη τον Δημογκότση, ήταν οι μεγάλες πνευματικές απώλειες του χωριού μας. Κάθε καλοκαίρι, που πήγαινα στο Αρτίκι για τις διακοπές, πρώτη μου στάση στο σπίτι του και μ’ έψαχνε η γιαγιά μου η θειά Μήτραινα. Μου έδειχνε τα ποιήματα που του δημοσιεύανε τα περιοδικά και καμαρώναμε μαζί. Κάποτε μου έδειξε κι ένα που είχε δημοσιεύσει η «Φιλολογική βραδινή», όταν την διεύθυνε οΜπάμπης ο Κλάρας, μια μεγάλη πνευματική μορφή. Περάσανε τα χρόνια, το καλοκαίρι του 1977, είχα κατέβει στο Κοπανάκι για τη βάπτισητου γιου μου. Τότε δούλευα σ’ ένα εκδοτικό οίκο και ετοιμαζόμουνα να εκδώσω, την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Μου εμπιστεύτηκε, το παρακάνω βιογραφικό και μερικά του ποιήματα. Το επόμενο καλοκαίρι, κυκλοφόρησε η δική μου ποιητική συλλογή με τίτλο «Αιμάτινες σταγόνες». Είχε πάρει σειρά, η δική του συλλογή, τα πρώτα ποιήματα ήταν κιόλας δακτυλογραφημένα. Τίτλος «ΛΟΥΣΙΝΤΑ ΙΝΤΕΡΒΑΛΛΑ », Ποιητική συλλογή Μίμη Γιαννόπουλου. Αρτίκιον Τριφυλίας (1955-1973). -είχε γράψει με τα χέρια του- Όμως δεν ήταν τυχερό. Για οικογενειακούς λόγους έπρεπε να φύγω για την Μακεδονία, την Έδεσσα. Είχε αρχίσει η μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου. Μετακομίσεις, απολύσεις, συνδικαλισμός και … χαμένα όνειρα. Κάπου, στις πολλές διαδρομές, χάθηκε ο πολύτιμος φάκελος. Εγώ είχα σταματήσει να κατεβαίνω στο Αρτίκι, που καιρός για διακοπές, …έφυγε και ο Θείος μου ο Πούλος. Όταν ξαναεπέστρεψα στα πάτρια εδάφη, άρχισα εναγωνίως να ψάχνω για ποιήματά του. Κάποιος, μου είπανε, που του είχε εμπιστευθεί μια συλλογή, την έκδωσε με τ’ όνομά του. Θύμωσα. Έπρεπε να βρω, έστω μερικά, τώρα μάλιστα που έβγαινε και αυτή η εφημερίδα, ήταν ευκαιρία να του γίνει τουλάχιστον μια παρουσίαση. Και το θαύμα έγινε. Η χαμένη συλλογή βρέθηκε. Την είχε φυλάξει – ξεχασμένη – η Αγγέλα, η μητέρα του γιου μου. Έτσι, μπορώ να σας δώσω μια γεύση, απ’ τον πνευματικό του πλούτο. Για τον πλούτο των γνώσεων του, ας μιλήσουν οι παλιοί συμμαθητές του και οι συχωριανοί του. Μαθητής του Γυμνασίου Κοπανακίου είχε εντυπωσιάσει, συμμαθητές αλλά και καθηγητές. Οι καθηγητές λέγανε: ποιος θα πει μάθημα, πλην του Γιαννόπουλου. Ήξερε, όχι μόνο, το παρακάτω μάθημα, αλλά και της επόμενης χρονιάς. Κάνω έκκληση, σ’ όσους είχε δώσει, κατά καιρούς ποιήματά του, να μας φέρουν ένα αντίγραφο.

Ιδιόχειρο βιογραφικό.
Γεννήθηκα το 1939 στο χωριό Αρτίκι Τριφυλίας. Από τα πρώτα γυμνασιακά χρόνια ασχολήθηκα με την ποίηση. Δημοσίευσα ποιήματά μου σε διάφορα περιοδικά καθώς και στην «Φιλολογική Βραδυνή». Περαιώσας τας γυμνασιακάς μου σπουδάς εις Κυπαρισσίαν, ενεγράφη στο Πανεπιστήμιο στην Μαθηματική Σχολή. Εγκατέλειψα την σχολή, επειδή δεν με συγκινούσε και ασχολήθηκα αποκλειστικά με την ποίηση. Γράφω για να λυτρωθώ. Κάθε συναίσθημα , κάθε πόνος, κάθε χαρά, γίνονται αφορμή να μετουσιωθούν σε στόχους και να με λυτρώσουν. Γράφω για να ξεχάσω, για να με νοιώσουν, να με ακούσουν. Έχω διαβάσει πολλές ανθολογίες και συλλογές. Από τους ποιητές με συγκινούν ο Πόε, ο Καβάφης, ο Ελύτης και ο Γκαίτε. Εκτός από την ποίηση, ασχολούμαι με την Αγία Γραφή και την Ψυχανάλυση.

« Κελλιά Βουβό σκοτάδι, απελπισία, μονότονη αγωνία…
Ξανθιά στοιχειά, φαντάσματα το κάθε τι τριγύρω.
Στης νύχτας τα μεσάνυχτα μακριά απ’ την ευτυχία
Στο προσκεφάλι το έρημο πάω απαλά να γύρω…
Τρέμουν, τραντάζονται φριχτά οι τοίχοι- η ύπαρξή μου-
στον ερχομό του σκοταδιού, στων ξωτικών το διάβα…
Σαν στρατοκόποι αναίτια την δόλια την ψυχή μου
πασχίζουν να την κάνουνε του ποθητού τους σκλάβα.
Βραχνάς στ’ αλήθεια τ’ Άγνωστο το νου μου αναστατώνει.
Και στην Γαλαάδ και στην Εδέμ τ’ ονείρου μου αντικρίζω
φαντάσματα και ξωτικά. Και της βροχής οι τόνοι
στοιχειώνουν τα ονείρατα… Ν’ απαλλαγώ πασχίζω.
Και εκεί που σκλάβος στα βαριά τα σίδερα τ΄ονείρου
φριχτά δερνόμουν, άσπλαχνα –της σκέψης μου το θαύμα-,
μια αχτίδα παιχνιδιάρικη απ’ την Εδέμ τ’ Απείρου
έρχεται ολοφώτιστη και μ’ αφαιρεί το μνήμα!…
Αρτίκιον Τριφυλίας – Καλοκαίρι 1956 Δημοσιευμένον
Η ποίησή μας
Συνηθίσαμε να ντοπάρουμε τα αισθήματά μας με: ένα ποτήρι νεσκαφέ, ένα κουτάκι μαξιτόν, και δυο ασπιρίνες.
Κι έτσι προσπαθούμε να βρούμε την μυρωδιά του χαμένου κρίνου, την ευωδιά του άκακου τριαντάφυλλου
και την τρυφερότητα της νιόφυτης μαργαρίτας του έρωτά μας.
Κι όλα αυτά αποτελούν την ποίησή μας, την ποίηση του αιώνα μας!
Γαλήνια χαρά
Την χαρά κι αν ποθήσαμε να μας φέρουν τ’ αστέρια την χαρά κι αν ζητήσαμε απ΄ τ’ ανθρώπινα χέρια απ’ τ’ ατλάζια της θάλασσας, απ’ τ’ αγέρα το ρέμα, απ’ του Ήλιου την φώτιση, απ’ των άστρων το στέμμα.
Κι απ’ την νύχτα αν ζητήσαμε λιγοστή μια γαλήνη, μια γαλάζια ακροθάλασσα και χρυσή μια Σελήνη…
Την χαρά μας την βρήκαμε στων ανθών την αγνότη στης ψυχής την γαλήνη μας, στην αιθέρια τη νειότη!…
Μίμης Γιαννόπουλος
Αρτίκιον Τριφυλίας 1966
Δημοσιευμένον εις Φιλολογικήν Βραδυνήν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s