ΠΕΤΡΟΣ ΛΕΒΕΝΤΑΚΟΣ, ΤΟ 10 ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΧΑΙΚΗΣ, ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ …ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ.

Patras Memories – Αναμνήσεις απ’ την παλιά Πάτρα

Aris Betchavas  · 57 λ.  · Πέτρος #Λεβεντάκος (1945-2021)

Πέθανε ο Πέτρος Λεβεντάκος, προπονητής και του Παναργειακού -


Ήταν το 2015 όταν ήρθε στο γραφείο κρατώντας παραμάσχαλα ντοσιέ και φακέλους γεμάτους φωτογραφίες και αποκόμματα. «Το έχω έτοιμο το βιβλίο που λέγαμε. Θα μου το εκδώσεις;» Ταξίδεψα για αρκετές ώρες μέσα απ’ τις φωτο και τις διηγήσεις του σε μια άλλη εποχή, που το ποδόσφαιρο μαθαίνονταν στις αλάνες και ήταν η σπουδαιότερη διασκέδαση της Κυριακής, ιδίως στις επαρχιακές πόλεις.

Νικολάου, Σαραλιώτης, Ανδρούτσος, Πλέσσας, Σίδερης, Δαβουρλής, Ρήγας, Μιχαλόπουλος, Στραβοπόδης, Λεβεντάκος και Παππάς.

Στενοχωρήθηκε τελικά που δεν είχα χρόνο να τον βοηθήσω, αλλά μετά του πέρασε. Έτσι ήταν ο Πετράν.
Ανήμερα στη γιορτή του σήμερα έφυγε για να συναντήσει τον Ρήγα και τον Δαβουρλή από τη χρυσή πεντάδα της Παναχαϊκής…Ας παραχωρήσω όμως τη θέση μου σε μια κορυφαία πένα της πόλης που έγραψε πριν λίγα χρόνια γι αυτόν:

Konstantinos Magnis – RGC

Ηταν μια Τύχη.Στο άλμπουμ με τις εικόνες των ποδοσφαιριστών, που συνόδευαν τις γκοφρέτες μέλο. Ή σοκολάτες ήταν; Τις λέγαμε Τύχες τις εικόνες αυτές. Συμπληρώναμε τις ενδεκάδες και κερδίζαμε μια μπάλα, αλλά δεν ήταν και εύκολη υπόθεση να πετύχεις τον Σινάτκα των Τρικάλων, τον Λυκουρίνο του Αιγάλεω, τον Ιορδάνου της ΑΕΚ, τον Καπαματζιάν του Πανιωνίου και τον Λεβεντάκο, του Εθνικού.Ναι, η πρώτη μας επαφή μαζί του, παιδιά δημοτικού, σεζόν 1968-69, ήταν μέσω μιας Τύχης, ήταν η εικόνα ενός «κυρίου» (οι ποδοσφαιριστές στα έξι σου, φαίνονται μεγάλοι), ντυμένου στα λευκά, που είχε τη θέση του στο άλμπουμ μας, μαζί με τον Ελευθεριάδη, τον Χατζηιωαννίδη, τον Κρεμμύδα, τον Νικηφοράκη, τον Ρασιδάκη, τον Τούντα, τον Χατζηιωάννογλου και τον Κρητικόπουλο.Μετά μάθαμε ότι ήταν Πατρινός. Και ξαναήρθε στην Παναχαϊκή. Φόρεσε τη φανέλα με το 10, διότι ο Δαβουρλής πήρε τη φανέλα του Καπανδρίτη, που φορούσε το 11, αλλά έφυγε.(Όταν είσαι 7-8 χρονών, το γήπεδο σου φαίνεται κόλαση. Τα κορμιά των μεγάλων σε πνίγουν στην είσοδο, το εισιτήριο στο χέρι είναι κάτι σπάνιο και ακριβό, το κάθισμα του φελιζόλ θεόρατο και πολύτιμο, διότι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟ, οι φωνές, τα σφυρίγματα, τα πανηγύρια σου μαστιγώνουν το λαβύρινθο, οι συνθέσεις των ομάδων είναι το ξετύλιγμα θρύλων μπροστά σου, οι βρισιές είναι μια μετάβαση σε έναν καινούργιο κόσμο)Αλλά τώρα ο Λεβεντάκος έχει τη μπάλα. Είναι γρήγορος, ευέλικτος, δαιμόνιος, επινοητικός. Πασάρει, εκμεταλλεύεται χώρους, σεντράρει, σουτάρει, σκοράρει. Δεν δεσπόζει, δεν φιγουράρει, δεν είναι Δομάζος, είναι από τα ποδοσφαιρικά αερικά όπου θα μπει το γκολ και θα σου πάρει κάποια ώρα για να καταλάβεις τι έγινε ακριβώς.Όπως μπήκε το 1-0, στο ματς με τον Ολυμπιακό, τότε που ο Γουλανδρής έκτιζε την ομάδα, αλλά στην Πάτρα, στο ξερό, έφαγαν δύο γκολ στο πρώτο ημίχρονο, πριν πάρουν είδηση τι συμβαίνει.Η ομάδα μας, είναι σπουδαία. Δεν θα πάρει πρωτάθλημα ποτέ, αυτές οι δουλειές χρειάζονται κάτι που δεν έχεις, και μάλλον δεν ψάχνεις κάν να το βρεις, έχεις παραχωρήσει την αποκλειστικότητα στα ποδοσφαιρικά αφεντικά του κέντρου. Αλλά αυτή η συνύπαρξη ετερόκλητων προσωπικοτήτων και ταλέντων, φτιάχνει ένα σύνολο απρόβλεπτο, καταιγιστικό κατά καιρούς, ακωδικοποίητο από τις αντίπαλες άμυνες.Όταν είσαι εφτά, εννιά, έντεκα χρονών, δεν μπορείς εύκολα να το συγκρατήσεις και να το περιγράψεις.Αλλά μπορείς να βεβαιώσεις ότι συνέβη. Και ήσουν εκεί. Ηταν ένας κοκκινόμαυρος αέρας που έτσουζε και που χόρευε μαζί με τα σμήνη των αποδημητικών πουλιών που τα έπαιρνε μαζί του το φθινόπωρο πάνω από το γήπεδο της «Μίσκο», μαζί με τρίμματα των φελιζόλ, και τις έκτακτες συνδέσεις με τα άλλα γήπεδα, από τα τρανζιστοράκια των φιλάθλων.Και ήσουν εκεί.Ηταν μία Τύχη.Και σαρανταπέντε χρόνια μετά, έρχεται ο Πέτρος ο Λεβεντάκος. Παραμένει ευέλικτος, γρήγορος, ντελικάτος, αλλά φευγάτος, ακόμα απρόβλεπτος, ποτέ δεν ξέρεις αν θα στρίψει ή θα πάει ίσια κάτω τη Γούναρη. Τον βλέπεις να περπατάει, και καταλαβαίνεις γιατί έπαιζε τη μπάλα που έπαιζε.Σου λέει, με αυτό το ανάμεικτο ύφος, που ισορροπεί ανάμεσα στη σεμνότητα, τη χάρη και την καπατσοσύνη: Θα βγει ένα βιβλίο, ξέρεις. Θέλεις να γράψεις κάτι;Αυτό κι αν είναι Τύχη.

Κωνσταντίνος Μάγνης

ΠΕΡΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ: ΚΑΠΟΙΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ …ΠΟΛΛΕΣ ΚΛΩΤΣΕΣ,

• Ο αρθρογράφος κ. Γ. Παναγόπουλος βλάπτει σοβαρά τη δημόσια υγεία στη Νοτιοδυτική Μεσσηνία και την Ολυμπία

Νοσοκομείο Κυπαρισσίας: Ενίσχυση με 3 νέους μόνιμους ιατρούς - ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ  ΘΑΡΡΟΣ

!Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός δημοσίευσης άρθρου του κ. Γ. Παναγόπουλου, στον τοπικό τύπο, που ανερυθρίαστα ζητά και προτείνει ουσιαστικά να κλείσει το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας, αμέσως μετά τη συγκέντρωση που έκαναν υγειονομικοί και κοινωνικοί φορείς με το Σωματείο Εργαζομένων του νοσοκομείου για την αγωνιστική διεκδίκηση στήριξης και αναβάθμισης των υπηρεσιών υγείας του Νοσοκομείου Κυπαρισσίας, και όταν πολιτικοί εκπρόσωποι κινητοποιούνται και παρεμβαίνουν σε επίπεδο κοινοβουλίου και κυβέρνησης. Αντί ο κ. Παναγόπουλος να συνταχθεί με το ομόθυμο αίτημα της κοινωνίας για ενίσχυση του Νοσοκομείου με προσωπικό γράφει ότι το Νοσοκομείο πρέπει να κλείσει με αναφορές περί οικονομικών υγείας, λες και ο ίδιος είναι ειδήμων, λες και η ανθρώπινη ζωή μετριέται με χρήμα!Δεν σταματά εκεί, αλλά σπέρνοντας φόβο και τρόμο στους κατοίκους κι επισκέπτες της Νοτιοδυτικής Μεσσηνίας και της Ολυμπίας συνεχίζει τον «οχετό» του γράφοντας ότι «Επί της ουσίας είναι εδώ και χρόνια κλειστό. Αποτελεί …άταφο σώμα το οποίο αφήνουν να κακοφορμίσει!». Φόβος, τρόμος, απαξίωση. Για να κλονισθεί το αίσθημα εμπιστοσύνης των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας που παρέχει το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας από το 1947. Έχουμε να πούμε στον κ. Παναγόπουλο ότι παρά τις άνομες βουλές του: – το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας θα συνεχίσει να σώζει ζωές όπως κάνει επί δεκαετίες. – το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας έχει ιστορία, παρελθόν, παρόν και μέλλον. – στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας υπηρέτησαν και υπηρετούν άξιοι ιατροί, νοσηλευτές, διοικητικό, εργατοτεχνικό και λοιπό προσωπικό. – το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας έχει στηριχθεί και στηρίζεται με δωρεές πολιτών που αναγνωρίζουν ότι σώζει ζωές και την αναγκαιότητα λειτουργίας του. – στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας γίνονταν και γίνονται ενισχύσεις εξοπλισμού με σύγχρονα ιατροτεχνολογικά μέσα. – στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας γίνονται επεμβάσεις που δεν γίνονται ούτε καν σε μεγάλα Νοσοκομεία της Αθήνας. – το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας χρειάζεται περαιτέρω ενίσχυση σε προσωπικό και μέσα. – το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας, προς θλίψη του κ. Παναγόπουλου, δεν εκχωρείται και δεν παραχωρείται σε μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά σκοτεινών ιδιωτικών συμφερόντων, όπως ίσως να θέλει ο ίδιος. – Το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας θα συνεχίσει να λειτουργεί, να προσφέρει καλές υπηρεσίες υγείας και να σώζει ζωές γιατί το προστατεύουμε με την αγκαλιά μας όλοι οι κάτοικοι της Νοτιοδυτικής Μεσσηνίας και της Ολυμπίας. Στόχος όλων μας, ήταν, είναι και θα είναι, η ενίσχυση και αναβάθμισή του και όποιος διατυμπανίζει το αντίθετο, απλά είναι,ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ, στον τόπο μας.

ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ