ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ Ο ΠΑΠΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ. ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ.

Πριν απο λίγες έφυγε απο κοντά μας ο παπά Παναγιώτης ο Μπεκιάρης, ο παπάς του χωριού μας, για ένα μεγάλο διάστημα. Όσοι είναι μεγάλοι σε ηλικία θα έχουν προφανώς έντονες μνήμες απο τα έργα και τις ημέρες του στην εκκλησία μας, σαν ήρεμος και φωτεινός καθοδηγητής της.Φωτογραφία του Dimitris Giannopoylos.

Δεν γνωρίζω, γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε τόσο γρήγορα. Η, αν δεν ξεχνάνε, γιατί αποφεύγουν ν΄ αναφερθούν επαινετικά με δημόσιο λόγο για ανθρώπους που βοήθησαν με το πνευματικό τους έργο, στο βαθμό που αυτό απηχούσε στην μικρή κοινωνία του τότε Κοπανακίου. Πιστεύω ότι τέτοιοι »φωτεινοί» ιερείς και δάσκαλοι μπόλιασαν θετικά τα μυαλά των μικρών ονειροπόλων μαθητών αυτής της εποχής και όταν αυτοί μεγάλωσαν, λάμπρυναν και προέβαλαν Πανελλήνια το Κοπανάκι μας, κατακτώντας υψηλά δημόσια και ιδιωτικά αξιώματα.  Αυτό το »αμάρτημα» το έχει ο Ελληνισμός απο παλιά. Γιατί να μην τόχει και το Κοπανάκι ; Η λήθη και η λησμονιά δεν πρέπει σε άξιους ανθρώπους.

Προσπάθησα να σιωπήσω και είναι αλήθεια πως περίμενα και κάποιο άλλο σχόλιο, πέρα απο την δημοσιευμένη είδηση και το βιογραφικό του. Σιωπή και εδώ, όπως συνέβη και παλιότερα με τον δάσκαλο μας  τον αείμνηστο Κοκκίνη. Ενδόμυχη προτροπή λοιπόν μου επέβαλλε να ανακαλέσω τις όσες μνήμες που έχω μαζί του, και με λίγες λέξεις να αναφερθώ για το έργο του.

Ήτανε το 1966 και 1967 (μαθητής της Β΄ Λυκείου) όταν ο πνευματικός αυτός άνθρωπος, μεταξύ όλων των προαναφερθέντων στο βιογραφικό του, οργάνωσε με επιτυχία τα κατηχητικά και φυσικά την Βιβλιοθήκη στο Ισόγειο σπίτι της κατοικίας » Παπατσώρη »αφού προσφάτως η οικογένεια είχε μεταναστεύσει όλη στην Αμερική.

Τον βοηθήσαμε  εγώ και ο Δημοσθένης ο Πετρούλιας να φτιάξει έναν ευπρεπέστατο χώρο, να τον επιπλώσει, να τον γεμίσει με βιβλία για τα παιδιά του χωριού, που ήμασταν απο 12 εως 18 χρονών, και δεν γνωρίζαμε ούτε τον Παπαδιαμάντη! Μας έβαλε στον θαυμαστό κόσμο των βιβλίων με τρόπο όντως ζηλευτό. Εκεί διαβάζαμε, λύναμε απορίες και σαν πατέρας κι΄ αυτός μας μύησε και στα παιχνίδια ώστε  όλα να γίνονται  συμπληρωματικά. Μάθαμε σκάκι, πινγκ – πόνγκ και άλλα επιτραπέζια.

Πατέρα – Παναγιώτη,  κατάφερες ακόμη να μας »μαζέψεις» απο τις αλάνες στο κατηχητικό σου. Του έδωσες, ένα ευχάριστο, φιλοσοφικό και διαλεκτικό χαρακτήρα, πέρα απο τον κλασικό μονότονο και καθιερωμένο θρησκευτικό μονόλογο. Μας κέρδισες σαν παιδιά και δεν ήμασταν και τα καλλίτερα !

Πατέρα – Παναγιώτη είχες έμφυτη καλοσύνη, ευγένεια ψυχής, βαθύτατη γνώση του αντικειμένου σου, και παράλληλα ήσουν προσηνής και εγκάρδιος

Θυμάμαι, που δικαιωμένος πιά, στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, στου Ψυρρή, πόσες συζητήσεις κάναμε, στις επισκέψεις μου, είτε φιλικές είτε επαγγελματικές για να σε συμβουλεύσω σε Μηχανολογικά θέματα που σε απασχολούσαν για τον Ναό. Πάντα όμως μάθαινα νέα σου, τόσο απο τον Γιώργο όσο και απο την Μιμίκα σου.

Την φωτεινή σου αυτή παρένθεση στο Κοπανάκι, δεν θα την ξεχάσουμε. Καλό σου ταξίδι.

Γρηγόρης Ηλιόπουλος

Υ.Γ : Αν η παραπάνω βιβλιοθήκη καταστράφηκε, θα μ΄ απασχολούσε απλά σαν Κοπανακαίο ! Απ΄ την στιγμή όμως, που το γεγονός αυτό, συνδέθηκε αργότερα με μια παρόμοια καταστροφή της επόμενης Βιβλιοθήκης που  ίδρυσε ο »Οίκος Λαμπράκη» στο χωριό μας πάλι, αυτό με θλίβει αφάνταστα  και μου αφήνει ερωτηματικά και απορίες.

Γ.Η

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s