«Το τελευταίο αντίο στο Τάσο μας» Για τον Τάση Μιχαλόπουλο, από έναν φίλο καρδιακό και τον σύλλογο Κοπανακαίων.

Το τελευταίο αντίο στο Τάσο μας

ΜΙΑ ΜΟΛΥΒΙΑ

‘’Μια μολυβιά μέσα στης μοίρας το τετράδιο, είναι η ζωή του καθενός. Μια γομολάστιχα ο θάνατος και αύριο τα πάντα γίνονται καπνός’’. Ζεμπέκικος.

Το χόρευες πάντοτε λεβέντικα και όλοι φώναζαν χορεύει ο Τάσης . Σηκώνονταν σου βαρούσαν παλαμάκια, σε καμάρωναν και εσύ χόρευες από καρδιάς και ζούσες τα λόγια του. Αλή-θεια πόσο σημαδιακό τραγούδι ήταν για σένα. Το χόρευες όπως προείπα λεβέντικα όπως λεβέντικα αντιμετώπισες τον καρκίνο και αποφάσισες να φύγεις νωρίς γιατί δεν σου πήγαινε ο ρόλος του ασθενή.

Με πήρες τηλέφωνο πριν δυο χρόνια και με ρώτησες που είμαι . Σου είπα ότι πίνω τσίπουρο με κάτι φίλους στη Βέροια. Πιες και για εμένα μου είπες γιατί εγώ έχω καρκίνο. Δώδεκα PSA. Έτσι απλά, όπως ανακοινώνουμε το απλό κρυολόγημα. Και συνέχιζες να το αντιμετωπίζεις έτσι απλά ακόμα και τις τελευταίες ημέρες της ζωής σου που σε είδα στο Νοσοκομείο.

Μέσα σε είκοσι λεπτά που μείναμε μόνοι μου είπες τόσα πολλά. Κρατώ να μη στενοχωριούνται η Γεωργία, η Φωτούλα τα παιδιά σου, οι συγγενείς σου, εγώ , οι φίλοι σου. Και ήσουν ιδιαίτερα στεναχωρημένος επειδή ένας αγαπημένος σου συγγενής δεν μπορούσε να κάνει χημειοθεραπεία γιατί δε βγήκαν καλές οι εξετάσεις του και όχι οι αφόρητοι πόνοι οι δικοί σου. ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΧΕΣ ΡΕ ΤΑΣΗ!

Μια γομολάστιχα λοιπόν που έσβησε τα όνειρά σου και το χαμόγελο από τα χείλη όλων μας . Όνειρα για μια νέα ζωή που σκόπευες να ζήσεις μετά τη συνταξιοδότησή σου. Να δημιουργήσεις , να βάλεις συκιές, να πάρεις μισιακές ελιές και να ζήσεις μόνιμα με τη γριά σου όπως έλεγες (να με συγχωρήσει η Γεωργία) στο Κοπανάκι. Να είσαι και κοντά στις ρίζες σου στο Βαρμπόπι που ποτέ δεν ξέχασες. Στο Κοπανάκι ήσουν ο Τάσης ο Μιχαλόπουλος, στην Αθήνα ο μάστορας και κατ εμέ ο μάγκας και το αλάνι της Κυψέλης που δούλεψε σκληρά σαράντα τρία χρόνια ενάντια στους μεγαλοκαταστηματάρχες και πέτυχες. Από το μαγαζί σου πέρασε όλη η Μεσσηνία και όλη η Ελλάδα. Έγινες φίλος με γιατρούς, δικηγόρους, εισαγγελείς, στρατηγούς, μαστόρους , ταξιτζήδες, γείτονες και κάθε καρυδιάς καρύδι που λέει ο θυμόσοφος λαός. Και σε αγάπησαν και σε έκλαψαν σαν αδελφό.

Στο ΒΑΡΜΠΟΠΙ λοιπόν. Στο ράπι, κρεκατί ,κρεκόντι, κρέκεζα, κρεμάδι , βαρκό, καραδήμενα, σέσι, τσούγκα και Αγια Σωτήρα το Μοναστήρι μας που είχες την ευλογία στην περιφορά να κρατάς την εικόνα της. Ήσουν εν ενεργεία πρόεδρος του συλλόγου Μοναστηριωτών και ενεργό μέλος για πολλά χρόνια . Θα ‘’φτιάξω το εγκαταλελειμμένο σχολείο μας’’ έλεγες και το ξανάφτιαξες. Το έκανες λειτουργικό. Οργάνωσες αντάμωμα των Βαρμποπαίων στο αλώνι της εκκλησιάς και στον αύλειο χώρο του σχολείου και πήρες βαθμό ΑΡΙΣΤΑ. Κουβάλαγες καρέκλες το καλοκαίρι με το ένα χέρι γιατί στο άλλο κράταγες τη μαγκούρα υποφέροντας από πόνους . Σε βλέπαμε και ράγιζε η καρδιά μας. Θα λείψεις μάστορα από το Βαρμπόπι και πολύ μάλιστα. Δεν ξέρω αν μία αίθουσα του σχολείου (πρόταση κάνω) πρέπει να πάρει το όνομά σου και ο χορός στις συναθροίσεις των Βαρμποπαίων να ξεκινά με τη ΜΟΛΥΒΙΑ.

ΑΔΕΛΦΕ (σκόπιμα με καφαλαία)

Γιατί αδελφέ με έλεγες σαν πνευματικά αδέλφια που είμαστε και το κρατήσαμε τόσα χρόνια. Μας το είχαν εμπε-δώσει η παπαδιά και η Γιωρτάσιενα, που σε περιμένει να σε σφίξει στην αγκαλιά της, από μικρά παιδιά. Αδέλφια στις χαρές, στις λύπες, τις περιπέτειες, τις αλητείες και τις παιδικές τρέλες.

Αγαπημένε μου αδελφέ λοιπόν, ήσουν και τυχερός στη ζωή σου γιατί είχες για σαράντα χρόνια σύντροφο στη ζωή σου τη Γιωργία. Την πότε κοριτσούλα, πότε γριά σου όπως έλεγες. Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε η ίδια, σου συμπαραστάθηκε σαν κέρβερος στο πρόβλημα της υγείας σου όπως και στη ζωή σου μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Ο πόνος τους είναι μεγάλος και δυσβάσταχτος για τον πρόωρο χαμό σου.

Μεγάλος και ο πόνος της μονάκριβης αδελφής σου. Το πρόβλημά σου δεν ήταν η κατάσταση της υγείας σου αλλά να μη στενοχωριέται γιατί ήταν μακριά σου. Σε χάρηκε το καλοκαίρι στο Βαρμπόπι και μοιραζότανε τους πόνους σου κατά τη διάρκεια της αρρώστιας σου όπως όλοι μας.

Με τη ζωή σου, τη λεβεντιά, την καρτερία ,την ευθύτητα, τη μεγαλοσύνη της ψυχής και το παράδειγμά σου , κατάκτησες την αιωνιότητα των άξιων, έντιμων και αληθινών παιδιών της Τριφυλλιακής γης των πατέρων σου.

Γι’ αυτό για μας είναι σαν να μην έφυγες, θα είσαι πάντα ανάμεσα μας, αξέχαστος, ατάραχος και αιώνιος.

Καλή αντάμωση ΑΔΕΛΦΕ.

Βασίλης Καράμπελας (Βασίλη Παπάς)

Αθήνα 4 Απριλίου 2017

Χάσαμε χθες, έναν συγχωριανό μας, έναν αγωνιστή έναν αγνό Πατριώτη. Τον Τάσο τον Μιχαλόπουλο, τον πρόεδρο του Συλλόγου των Βαρυμποπαίων. Ήταν χρόνια στο Δ.Σ του Συλλόγου και ήταν μπροστάρης σε όλα.

Τα στοιχεία που τον διέκριναν ήταν η αγωνιστικότητα, η εντιμότητα και το μόνιμο χαμόγελο!

Τάσο, θα μας λείψεις.

Το Δ.Σ του Συλλόγου Κοπανακαίων εκφράζει τα θερμά συλλυπητήρια του στην σύζυγο του Γεωργία και  στα παιδιά του.

Ο Πρόεδρος                                    Η  Γραμματέας

Γρηγόρης Ηλιόπουλος                     Καλλιρρόη Χαραλαμποπούλου  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s