Ηχήστε οι σάλπιγγες! Σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 1943, πέθανε ο Κωστής Παλαμάς.

Σαν σήμερα, 27 Φεβρουαρίου 1943, πέθανε ο Κωστής Παλαμάς.
Η κηδεία του έμεινε στην ιστορία, καθώς μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Γερμανών κατακτητών, συνέρρεε αυθόρμητα πλήθος κόσμου που ξε χύθηκε στους δρόμος για να συνοδεύσει τον εθνικό του ποιητή στην τελευταία του κατοικία, στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Έτσι, η κηδεία του Παλαμά μετατράπηκε σε μεγάλη λαϊκή αντικατοχική συγκέντρωση με εθνικό παλμό, συγκίνηση και πατριωτική έξαρση.

Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έδωσε κι αυτός βροντερό «παρών»: Σπύρος Μελάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Άγγελος Σικελιανός, Ηλίας Βενέζης, Ιωάννα Τσάτσου, Γιώργος Κατσίμπαλης, κ.ά., που μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες απλού λαού, είπαν το τελευταίο αντίο στον ποιητή, τραγουδώντας συγκλονισμένοι τον Εθνικό Ύμνο κάτω από τα σκυθρωπά και ανήσυχα βλέμματα των κατακτητών.

Το φέρετρο του Παλαμά, που ήταν σκεπασμένο με την ελληνική σημαία, μετέφεραν στους ώμους τους ο Σικελιανός και άλλοι φίλοι του λογοτέχνες. Το πλήθος που ακολουθούσε τη νεκρώσιμη πομπή μέσα από τους δρόμους της Αθήνας, κατέκλυσε το χώρο έξω από την εκκλησία του κοιμητηρίου. Εκεί ο μεγάλος ποιητής Άγγελος Σικελιανός, με στεντόρεια φωνή που την διέκοπταν τα ατέλειωτα χειροκροτήματα και οι δυνατές επευφημίες του συγκεντρωμένου λαού, απήγγειλε το ποίημα «Ηχήστε οι σάλπιγγες» – έναν ιστορικό επικήδειο – που έγραψε τα ξημερώματα της 28ης Φεβρουαρίου, τονίζοντας το στίχο «Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα»…

Τόσο ο επικήδειος όσο και ο Εθνικός ύμνος στα στόματα όλων, δόνησαν τόσο πολύ τον αέρα της πρωτεύουσας σκορπίζοντας ρίγη ιερής συγκίνησης, που οι Γερμανοί είχαν παγώσει μην τολμώντας να εκδηλώσουν την παραμικρή αντίδραση. Ο Κωστής Παλαμάς είχε γίνει ένα σύμβολο, που με το θάνατό του ένωσε το λαό και τον εμψύχωσε…

«Ηχήστε οι σάλπιγγες! Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα.
Βογκήξτε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!…»

Φωτογραφία της Βασιλική Γρηγοροπούλου.

ΠΛΗΡΗΣ ΕΤΩΝ ΣΤΑ 89 ΤΟΥ, ΜΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΑΛΑΤΖΑΚΟΣ. ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΣΟΦΙΑ ΜΑΣ.

Πέθανε ο Αριστείδης Καλαντζάκος

Γράφτηκε από την 

Πέθανε ο Αριστείδης Καλαντζάκος

‘Εφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών ο Μεσσήνιος πολιτικός Αριστείδης Καλαντζάκος, που το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Αθήνας.

Γεννημένος στις 10 Απριλίου 1928 στην Κυπαρισσία, υπηρέτησε ως βουλευτής (από το 1958 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1996) και υπουργός.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στις Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Παρισίων και Νανσί, στη Γαλλία. Ηταν διδάκτορας Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τίμπιγκεν.

Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1958 και επανεξελέγη το 1961, 1963 και 1964.

Στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου ανέλαβε υφυπουργός Οικονομικών από τις 4 Απριλίου 1967 ως την ανατροπή της από τη χούντα, στις 21 Απριλίου 1967.

Έπειτα από τη Μεταπολίτευση προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1974, 1977, 1981, 1985, Ιούνιο 1989, Νοέμβριο 1989, 1990 και το 1993. Από τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 ως τις 21 Οκτωβρίου 1977 θήτευσε ως υφυπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην κυβέρνηση Καραμανλή. Επί πρωθυπουργίας του Γεωργίου Ράλλη χρημάτισε υπουργός Εμπορίου, από τις 11 Οκτωβρίου 1980 ως τις 21 Οκτωβρίου 1981. Από τις 11 Απριλίου 1990 ως τις 13 Οκτωβρίου 1993 υπηρέτησε ως υπουργός Εργασίας.

Η κόρη του, Σοφία, εξελέγη επίσης βουλευτής Μεσσηνίας και έγινε υφυπουργός Απασχόλησης το 2000.

ΠΙΠΗΣ ΚΟΜΙΑΝΟΣ. ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ BLOG ΤΟΥ.

Αγαπητέ μου φίλε Δημήτρη,

Πολύ λυπήθηκα με τον απροσδόκητο θάνατο του καλού μας φίλου Πίπη. Η προσφορά του στον τόπο μας δια μέσου του “Komιanoss Blog” είναι όντως ανεκτίμητη. Ο Σπύρος Κομιανός και το λειτούργημα του για το Κοπανάκι θα μας λείψουν αφάνταστα. Φωτογραφία της Sia Zaxou.

Ας είναι αιώνια η μνήμη του και εύχομαι ειλικρινά ότι κάποιοι νεότεροι συντοπίτες μας   να ασχοληθούν και να καταγράψουν την πλούσια ιστορία, τα ήθη, έθιμα, τοπικό λεξιλόγιο, κλπ. κλπ. του χωριού μας προς όφελος των ερχόμενων γενιών του χωριού μας. Να συνεχίσουν δηλαδή να πλουτίζουν την παράδοση του τόπου μας όπως έτσι έκανε απλόχερα ο φίλος μας ο Σπύρος με τις αμέτρητες ιστορίες το τόπου μας, με τις εικόνες από το χθες, με τις παιδικές αναμνήσεις και παιγνίδια, και με τόσες άλλες προσφορές δι μέσου του πολύ αγαπητού «Komianoss Blog”προς όφελος των ερχόμενων γενιών του τόπου μας.

Τα θερμά μου και ειλικρινά συλλυπητήρια στην αγαπητή οικογένεια του, σε σένα προσωπικά και σε όλους τους απανταχού Κοπανακαίους και Τριφύλιους.

Σπύρο μου, σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για ότι μου πρόσφερες για χρόνια τώρα και που με έφερνες καθημερινά από μακρινά μέρη που ζω τόσο κοντά στο χθες και στο σήμερα του τόπου που αγάπησα και αγαπώ πολύ.

Ας είναι αιώνια η μνήμη σου!

Θέμης Γκούντρας

https://komianos.wordpress.com/