Δεν ήταν μόνο αυτά που τραγούδησε στη δεκαετία του ’80, όταν έκλεινε το μάτι και έλεγε «Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα». Ο Λουκιανός είδε τον ξένοιαστο εαυτό μιας εποχής να αποκτάει αμάξι, σπίτι χρέη, γυναίκα κι ερωμένη και κάθισε εκεί δίπλα να το τραγουδήσει, λίγο κοροϊδεύοντας, λίγο μελαγχολικά.

Η γενιά του, σαν παιδί που βαρυστομάχιασε από τα πολλά γλυκά, μια ευφορίαβασανιστική. Ο Λουκιανός ήταν ένας αληθινά σοβαρός δημιουργός, ωραίος στιχουργός, αυτοσαρκαζόμενος και διεισδυτικός. Ποτέ δεν είπε πολλά, τα είπαν όλα τα τραγούδια του. Κυρίως για την Αθήνα που λάτρευε και άλλαζε μαζί με τους κατοίκους, μπροστά στα μάτια του.

Περπατάς μες τους δρόμους της Αθήνας κι εσύ
μιας Αθήνας που πια μας μισεί
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ.

Όλοι σε ξέρουν Λουκιανέ και πολύ σε αγάπησαν.

tags / ephemera / ελcBlog / Μουσική / Λουκιανός Κηλαηδόνης

H ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ:

http://www.elculture.gr/blog/article/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3

Το 1994 είχε υποβληθεί σε επέμβαση by pass. Το 2002 είχε νέο καρδιακό επεισόδιο, ενώ τον Οκτώβρη του 2016 εισήχθη στο νοσοκομείο για να ακολουθήσει μια θεραπεία για την καρδιά του.

Σε συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα Real, είχε αναφέρει: «Κατ’ αρχήν, το ’94 μου έκανε ένα μπαϊμπάς ο υπέροχος Γιακούμπ. Από τότε μέχρι τον περασμένο Γενάρη (σ.σ. του 2012), οπότε είχα το καινούργιο επεισόδιο με την καρδιά μου, οι γιατροί μου έλεγαν, «περπάτα, κόψε το τσιγάρο, μην πίνεις». Αλλά εγώ συνέχισα να κάνω αυτά που ήξερα και δεν άλλαξα τίποτα στη ζωή μου, βαρέθηκα να ασχολούμαι με το τι ακριβώς πρόβλημα έχω και είπα «Αυτός είμαι, όσο ζήσω, όσο πάει!». Το ’94 είχαν φράξει μερικές βασικές αρτηρίες, τις οποίες αντικατέστησαν στο χειρουργείο.

Και ορισμένες από αυτές έφραξαν ξανά. Υπάρχει όμως, μια καλή, η οποία λειτουργεί ακόμα. Μου είπε πρόσφατα μια καρδιολόγος: «Ρε συ, Λουκιανέ, έχεις κλειστή τη Συγγρού και τη Σταδίου, αλλά υπάρχει ακόμα η Πανεπιστημίου η οποία δουλεύει. Μπορείς να κόβεις δρόμο από κει.». Από το ’94 και μετά έπαθα και καρκίνο στον πνεύμονα, αλλά ούτε σ’ αυτή την περίπτωση μάσησα».

ΥΓ Bloger: Η μητέρα μας η συχωρεμένη η κυρά Λούλα,  όταν ανεβήκαμε στην Αθήνα από την Πάτρα που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, έπιασε δουλειά στο Άλσος Παγκρατίου σαν ταξιθέτρια. Εκεί την έβλεπα σχεδόν κάθε βράδυ και  εκεί γνώρισα όλους τους πρωταγωνιστές του θεάτρου-άσημους τότε, διάσημους στην συνέχεια- και έμαθα και αγάπησα τα τραγούδια του Λουκιανού. Αξέχαστος θα μας μείνει.