Μετάδοση 300 θεατρικών ραδιοφωνικών παραστάσεων από το Ελληνικό και Ξένο Δραματολόγιο. Tο Ως3 παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα για το θέατρο στο ραδιόφωνο.

 Αποτέλεσμα εικόνας για ως3Στο αφιέρωμα αυτό συμμετείχαν όλοι οι συντελεστές και οι συνεργάτες του Ως3 καθώς και αρκετοί φίλοι που μας έχουν στείλει σπάνιες ηχογραφήσεις. Επίσης αξιοποιήθηκε υλικό από τα αρχεία: του Ως3, του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν, του Εθνικού Θεάτρου, του Κ.Θ.Β.Ε., του Ε.ΚΕ.ΒΙ, της ΕΡT και του ΡΙΚ. Με τεχνική επεξεργασία για καλύτερη ποιότητα ήχου -πολλές από τις παραστάσεις ήταν σε μαγνητοταινίες ή σε βινίλιο(!)- και με συνοδευτικό υλικό (κείμενα, συντελεστές, βιογραφικά, φωτογραφίες -και αφίσες από το Ως3- για κάθε παράσταση.

Έργα μεγάλης διάρκειας και σπάνιες ηχογραφήσεις στο αφιέρωμα του Ως3.
Όπως το «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή με την Ρένα Βλαχοπούλου και την Σμάρω Στεφανίδου σε καταπληκτικές ερμηνείας, το οποίο μετέδωσε το κρατικό ραδιόφωνο το 1979 σε 78(!) συνέχειες συνολικής διάρκειας (10:35:45). http://www.os3.gr/archive_radio_theatre/gr_radiotheatre_KostasTachtsis.html
To «Φόνος στο Οριάν Εξπρές» της Αγκάθα Κρίστι που μεταδόθηκε σε 38(!) συνέχειες (6:20:10) από το Β΄ Πρόγραμμα το 1976, με τον Θύμιο Καρακατσάνη στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό.
Η τριλογία «Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» του Ευγένιου Ο’ Νηλ (6:40:45) σε ηχογράφηση του 1984 με κορυφαίους ηθοποιούς.
Αποτέλεσμα εικόνας για ως3Το «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλλιαμς σε ηχογράφηση του 1954 (Κάρολος Κουν, Νίκος Γκάτσος, Μάνος Χατζιδάκις, Μελίνα Μερκούρη).
O «Άμλετ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε ηχογράφηση του 1954 με τους Δημήτρη Χορν και Έλλη Λαμπέτη.
Η «Ανάκριση» του Πέτερ Βάις του 1965, ένα επίκαιρο έργο -με την δυναμική επανεμφάνιση των Ναζί στην Ευρώπη-.
Οι «Δυνατοί Άνεμοι» του Φάνη Καμπάνη με αφίερωμα στην «Μακρόνησο» από το Ως3.

300 θεατρικά έργα σε σπάνιες ηχογραφήσεις που έγραψαν την δική τους ιστορία στο χρόνο από το 1952 έως σήμερα.
Καλή σας ακρόαση…

Επιμέλεια αφιερώματος: Γιώργος Νικολαϊδης
Τεχνική επιμέλεια: Άρης Δούκας
(Τελευταία ενημέρωση 27/09/16)

«…Και ακούω, απ’ τη φωνή σου, τις αόρατες αιτίες που δίνουν στις πόλεις ζωή,
μέσα από τις οποίες ίσως, όταν θα είμαι πια νεκρός, να ξαναέρθουν στη ζωή».
Ίταλο Καλβίνο, Αόρατες ΠόλειςΑποτέλεσμα εικόνας για ως3

Oι δημιουργοί (Κάντε κλικ σε κάθε φωτογραφία και παρακολουθείστε τα έργα τους).


Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Μαξίμ Γκόρκι

Κώστας Ταχτσής

Αγκάθα Κρίστι

Φιοντόρ
Ντοστογιέφσκι

Λέων Toλστόι

Κάρολος Ντίκενς

Ερρίκος Ίψεν

Τένεσι Ουίλιαμς

Όσκαρ Ουάιλντ

Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι

Βίκτωρ Ουγκώ

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Λούλα Αναγνωστάκη

Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Φρίντριχ Σίλερ

Άρθουρ Μίλερ

Χάρολντ Πίντερ

Νίκος Καζαντζάκης

Γκράχαμ Γκρην

Αλέξανδρος Δουμάς

Zαν Πωλ-Σαρτρ

Νικολάι Γκόγκoλ

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Άγγελος Τερζάκης

Γκέοργκ
Μπύχνερ

Αντόν Τσέχωφ

Γιόχαν Γκαίτε

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Σάμουελ Μπέκετ

Κάρλο Γκολντόνι

Πέτερ Βάις

Αλμπέρ Καμύ

Στέφαν Τσβάιχ

Δημήτρης Ψαθάς

Tζορτζ Μπέρναρντ Σω

Εντουάρντο Ντε Φιλίππο

Άντονι Σάφερ

Ζωρζ Σιμενόν

Έμιλι Μπροντέ

Τέρενς Ράττιγκαν

Αλεξάντρ Πούσκιν

Xoσέ Σάντσις Σινιστέρα

Τζόζεφ Κέσσελρινγκ

Αλεσάντρο Κασόνα

Μπεν Τζόνσον

Μάργκαρετ Μίτσελ

Λιούις Κάρολ

Μολιέρος

Ρόμαν Πολάνσκι

Τζον Στάινμπεκ

Πηνελόπη Δέλτα

Εντμόν Ροστάν

Ιβάν Τουργκένιεφ

Ευγένιος Ο’Νηλ

Φράνσις Ντάρμπριτς

Αύγουστος Στρίντμπεργκ

Ζαν Ζιρωντού

Φραντς Κάφκα

Άρθουρ Κόναν Ντόυλ

Ρόμπερτ Σέριφ

Λίλιαν Χέλμαν

Ρόμπερτ Μπολτ

Ίρβιν Σόου

Βέρα Κάσπαρι

Ζαν Ανούιγ

Λιούις Γουάλας

Τόμας Έλιοτ

Οκτάβιος Φεγιέ

Τζέιμς Χίλτον

Κρίστοφερ Μάρλοου

Περλ Μπακ

Φρήντριχ Ντύρενματ

Ελίας Κανέττι

Ευγένιος Ιονέσκο

http://www.os3.gr/archive_radio_theatre/gr_radiotheatre.html

 

Διαγόρας Κοπανακίου – Παπαφλέσσας Άμφειας 5-1 και φουλ για πρωτάθλημα!!

Παρ΄ότι βρέθηκε πίσω στο σκορ ο Διαγόρας, όχι μόνο το ανέτρεψε, αλλά τελικά συνέτριψε τον Παπαφλέσσα με 5-1. Το 1-1 το έκανε με απευθείας φάουλ ο Αρμελίτο Νικολί και έτσι τελείωσε το α’ ημίχρονο. Στο β΄ημίχρονο ο Διαγόρας ήταν καταιγιστικός και πέτυχε άλλα 4 γκολ. Ο Γιώργος  Γιωργακόπουλος έκανε το 2-1, ο Θανάσης Γκότσης το 3-1 και τα επόμενα 2 ο Κώστας Ντάνος. Να σημειώσουμε ότι στο 3-1 ο διαιτητής είδε στον …ύπνο του, ανύπαρκτο πέναλτι, αλλά ο πορτιέρο του Διαγορά Αντρέας Σταυρόπουλος, δεν επέτρεψε να γίνει γκολ. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο Αντρέας, έχει δει να παραβιάζετε η εστία του μόνο μια φορά -σήμερα- και οφείλουμε να συγχαρούμε την διοίκηση της ομάδος του για την επιλογή του.

Οι κάτοικοι της Καλλίτσαινας αποχαιρέτησαν με οδύνη ψυχής τον Παπα-Νίκο Καρακωνσταντή.

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΑΙΝΑΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΝΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΟΥΣ.

Στις 27 Οκτωβρίου τρέχοντος έτους, από γηρατιά, με του Θεού την τάξη, σε ηλικία 91 ετών έφυγε… για τον άλλο κόσμο ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος Καρακωνσταντής.
Πέθανε στην Καλαμάτα, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια (στην κόρη του τη Γιαννούλα) και έπασχε από άνοια (Αλτσχάιμερ).
Η κηδεία του έγινε στις 29/10/2016 στο χωριό μας (στην Καλλίτσαινα). Σ’αυτήν παρέστη ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος, ιερείς της Μητροπόλεως, συγγενείς, συγχωριανοί μας, κάτοικοι των περιχώρων, καθώς και πολλοί γνωστοί και φίλοι.
Ο Σεβασμιότατος, στον επικήδειο λόγο του, μίλησε για τη ζωή και το έργο του εκλιπόντος και μετά την νεκρώσιμη ακολουθία μετέβη και στο κοιμητήριο, για την ολοκλήρωση των διαδικασιών της τελετής της ταφής.
Επίσης σύντομο επικήδειο εκφώνησε και ο εκπρόσωπος του Συλλόγου μας, Δημήτρης Γεωργόπουλος, ο οποίος είπε: “Θεωρώ ότι είναι άκομψο να μην μείνουμε στην ιερότητα και την ωραιότητα των λόγων του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη μας, γι’αυτό θα περιοριστώ και θα πω μόνο δυό λόγια.
Θα εκφράσω τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη όλων μας για την αγάπη και για όσα μας πρόσφερε ο σεβαστός και αγαπημένος μας Παπα-Νίκος. Για όσα πρόσφερε στον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά και σε όλους μαζί, καθώς και για όσα πρόσφερε στην ευρύτερη κοινωνία, τόσο κατά τη διάρκεια διακονίας του λειτουργήματός του, όσο και προ της χειροτονίας του ως ιερέας. Και αυτά είναι πολλά, γνωστά και ανεκτίμητα.
Σεβαστέ και αείμνηστε Παπα-Νίκο, εύχομαι το χώμα του χωριού μας που σε λίγο θα σε σκεπάσει και το οποίο όλα σου τα χρόνια το δούλεψες με τα άγια χέρια σου και το πότισες με τον τίμιο ιδρώτα σου, να είναι πανάλαφρο. Στα εξαίρετα και αγαπημένα μας παιδιά σου, στις οικογένειές τους και στους συγγενείς σου εκφράζω τα βαθιά μας συλλυπητήρια. Επίσης σε αυτούς μεταφέρω τα συλλυπητήρια των μελών του Συλλόγου μας, αλλά και φίλων και συμπατριωτών, οι οποίοι, για διάφορους λόγους, δεν μπόρεσαν να έλθουν σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσουν.
Προσδοκώντας, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεώς μας, ανάσταση νεκρών, εύχομαι καλό σου ταξίδι και καλή αντάμωση. Αιωνία σου η μνήμη.”
Όπως είναι γνωστό η ζωή του καθενός είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ο καθένας μας έχει την προσωπικότητά του και στη συνείδηση των άλλων κατέχει θέση ανάλογη της συμπεριφοράς του και των έργων του, και όταν φεύγει από τη ζωή δεν λείπει μόνο από την οικογένειά του, αλλά από όλους μας.
Λέγεται -και είναι σωστό- ότι τόσο αξίζει κανείς όσο αξίζει αυτό που αγαπάει και όσο αξίζουν οι προσφορές του στο κοινωνικό σύνολο.
Η βιογραφία του αείμνηστου Παπα-Νίκου είναι σε όλους μας γνωστή. Θα την συνοψίσουμε με όσα λιγότερα λόγια μπορούμε.
Γεννήθηκε το 1925 στο χωριό μας. Σ’αυτό μεγάλωσε κι έζησε όλα του τα χρόνια. Απουσίασε μόνο ένα πολύ μικρό διάστημα. Παντρεύτηκε την εξαίρετη και αείμνηστη -εδώ και οχτώ χρόνια- σύζυγό του Σταυρούλα Γαλάνη από το Σιτοχώρι (πρώην Πιτσά), με την οποία εδημιούργησαν μια πολύ ωραία και πολυμελή οικογένεια. Απέχτησαν έξι (6) παιδιά. Τρία κορίτσια και τρία αγόρια και έντεκα εγγόνια, τα οποία τα μεγάλωσαν με στερήσεις και θυσίες, αλλά και με πολύ αγάπη.
Ο αγώνας για την ζωή του και την οικογένεια του ήταν σκληρός, συνεχής και αδιάκοπος. Οι ανάγκες τον ανέδειξαν πολυτεχνίτη. Δεν υπήρχε τέχνη που να μην την άσκησε. Ήταν χτίστης, σοφατζής, ξυλουργός, σκεπάς, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, σιδεράς, ηλεκτροσυγκολλητής, μηχανικός αυτοκινήτων, κουρέας, τσαγκάρης, και τι δεν ήταν. Ήταν χαρισματικός. Με όλα καταπιανόταν και σε όλα τα κατάφερνε. Εννοείται ότι στα αγροτικά και στα κτηνοτροφικά όλοι οι κάτοικοι του χωριού θεωρούνται εξειδικευμένοι επιστήμονες. Ήταν προκομμένος … δημιουργικός. Είχε τρακτέρ και λιτρουβιό, τις βλάβες των οποίων μόνος του επισκεύαζε. Ήταν ακούραστος. Τον θυμόμαστε να δουλεύει στο λιτρουβιό νύχτα-μέρα. Μόνο ηλεκτρονικά δεν ήξερε, γιατί ήταν προ της ψηφιακής εποχής. Για μικρό διάστημα γεύτηκε και το πικρό ψωμί της ξενιτιάς, πηγαίνοντας μετανάστης στη Γερμανία, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε στην οικογένειά του. Επίσης, κάποιο διάστημα είχε και το τηλεφωνείο του χωριού και ήταν ο αγγελιοφόρος μας. Τότε που δεν υπήρχαν ακόμη τηλεφωνικοί θάλαμοι, οι τηλεφωνικές συνομιλίες γινόντουσαν παρουσία όλων και ο όρος “προσωπικά δεδομένα” ήταν άγνωστος.
Ήταν εργάτης του καλού. Σε όλους μας, με αγάπη και προθυμία, πρόσφερε τις γνώσεις του και τις υπηρεσίες του, οποτεδήποτε τις είχαμε ανάγκη, είτε ημέρα ήταν είτε νύχτα.
Το τελευταίο του δημιούργημα ήταν το καινούργιο του αμπέλι, το οποίο καλλιεργούσε και φρόντιζε με μεγάλη αγάπη, αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί για πολλά χρόνια, γιατί τον πήραν τα γηρατιά.
Σε ηλικία κάπως μεγάλη, 53 ετών, έγινε και εργάτης του Χριστού. Χειροτονήθηκε ιερέας. Δεν ήξερε πολλά γράμματα, αλλά ανταποκρίθηκε με επιτυχία στα ιερατικά του καθήκοντα. Εξ άλλου, της αγάπης τα κηρύγματα τα έκανε ο Χριστός, τα έγραψαν οι Ευαγγελιστές και οι ιερείς τα διαβάζουν τις γιορτές και τις Κυριακές στους ναούς και δεν απαιτείται οπωσδήποτε πανεπιστημιακή παιδεία. Λειτούργησε όχι μόνο στο χωριό μας, αλλά και στην Αυλώνα και στα Πλατάνια, καθώς και στα περίχωρα της περιοχής.
Ήταν παρών σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού μας και των περιχώρων μας. Ήταν φιλότιμος, φιλόξενος, καλόκαρδος και άριστος οικογενειάρχης. Ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Στα γλέντια η καρδιά του πετούσε. Και χόρευε και τραγουδούσε. Συχνά στο χορό πετούσε “τη σκούφια του” κι έριχνε μπαλωθιές -όπως ήτανε το έθιμο του τόπου μας- και άναβε το κέφι.
Η ζωή όμως δε του πρόσφερε μόνο χαρές κι ομορφιές αλλά, και πίκρες μεγάλες.
Θρήνησε το θάνατο της κόρης του Γεωργίας, σε ηλικία 33 ετών και αργότερα το θάνατο της εγγονής του Αθηνάς, εγγονής από την ίδια κόρη του. Επίσης αργότερα εθρήνησε και τον θάνατο της παπαδιάς του, οπότε θα λέγαμε πως από τότε τον πήρε η κάτω βόλτα. Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής του πάντοτε τα αντιμετώπιζε με υπομονή και αξιοπρέπεια.
Συμπερασματικά ο Παπα-Νίκος υπήρξε το σημαντικότερο μέλος του χωριού μας. Η ζωή του ολόκληρη ήταν αγώνας δημιουργίας και προσφοράς. Μας άφησε πολλές παρακαταθήκες.
Σημαντικότατη, επίσης για το χωριό μας, ήταν η ιδιότητά του ως ιερέας, γιατί πέραν των άλλων κάλυπτε και τις πνευματικές μας ανάγκες. Γιατί όπως είπε ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός “Ουκ επ’άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος =Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ζει μόνο με ψωμί. Ο άνθρωπος εκτός από τις βιοτικές του ανάγκες έχει και πνευματικές.”
…Και δυστυχώς από τότε που ο Παπα-Νίκος σταμάτησε να χτυπά την καμπάνα του Αγ.Νικολάου, η Καλλίτσαινα… έχασε την ομορφιά της και την έννοια του χωριού. Ερήμωσε. Από τότε ιερέα βλέπουμε μόνο κανά δυό φορές το χρόνο και σε καμμιά κηδεία.
Θα ήταν σοβαρή παράλειψή μας αν δεν επισημαίναμε το σπουδαιότερο. Τον σεβασμό, την αγάπη και την συμπαράσταση που του έδειξαν τα παιδιά του μέχρι την τελευταία του στιγμή, γενόμενα έτσι παράδειγμα προς μίμηση στην κοινωνία της εποχής μας.
Αγαπημένε μας και αείμνηστε Παπα-Νίκο, μας άφησες πολύ ωραίες και ευχάριστες αναμνήσεις. Θα μας λείπεις. Θα σε θυμόμαστε όμως πάντοτε με πολύ αγάπη. Να είναι αναπαυμένη η ψυχή σου και να μας στέλνεις από’κει που βρίσκεσαι τις ευχές σου και την αγάπη σου. Αιωνία σου η μνήμη.

Το Δ.Σ. του Συλλόγου

Οι φωνές σπάνε τα τείχη…. (Έξω από το τείχος του Neuperlach Sud στο Μόναχο της Γερμανίας). Μουσικό Σχολείο Αλίμου.

Το Μουσικό Σχολείο Αλίμου «σπάει» το τείχος του μίσους στη Γερμανία

Από τη μία μεριά του μισοχτισμένου τείχους βρίσκονταν 160 ανήλικα προσφυγόπουλα.

Από την άλλη μεριά του τείχους, μια ορχήστρα συνομήλικων τους έβγαλε τα βιολιά, τις κιθάρες και τα ακορντεόν και άρχισε να παίζει μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και του Μάνου Χατζιδάκι, κατά των συνόρων και υπέρ της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.

Εν τω μεταξύ οι μελωδίες των παιδιών μπλέκονταν με τους ήχους από τις μπουλντόζες που συνέχιζαν να υψώνουν το τείχος του μίσους στη φτωχογειτονιά της Γερμανίας.

της Τζένης Τσιροπούλου (www.thepressproject.gr)

Στη φτωχή συνοικία του Neuperlach Sud στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου ζουν αρκετοί μετανάστες, Έλληνες και Τούρκοι, η τοπική κοινωνία διαμαρτυρήθηκε για τα 160 ανήλικα προσφυγόπουλα που μεταφέρθηκαν εκεί και ζήτησε να χτιστεί τείχος για να τους «προστατέψει» από το θόρυβο αλλά και την πτώση της αξίας των σπιτιών τους. Το αίτημά τους έγινε αποδεκτό από δικαστή του Μονάχου και οι μπουλντόζες δουλεύουν αδιάκοπα.

Έξω από αυτό το τείχος ζήτησαν οι 38 μαθητές του Μουσικού Σχολείου του Αλίμου από τους καθηγητές τους να πάνε να παίξουν συμβολικά μουσική, όπως και έγινε σήμερα, το πρωί της 22 Νοεμβρίου.

«Η ιδέα ήταν των μαθητών μας, εκείνοι μας παρέσυραν. Ενώ είχε βγει το πρόγραμμα της εκδρομής και τους είχα πει ότι δε γίνεται να φύγουμε από το πρωτόκολλο, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ όταν μου το πρότειναν και τους είπα ‘εντάξει παιδιά, θα παρανομήσουμε και θα πάμε’» λέει στο TPP ο Δημήτρης Αρβανιτίδης, καθηγητής κλασικής κιθάρας στο Μουσικό Σχολείο Αλίμου και μαέστρος της σχολικής ορχήστρας «Νόστος» σε συνεργασία με την καθηγήτρια κιθάρας, Σοφία Χάλαρη.

«Βρεθήκαμε στο Μόναχο με αφορμή την πρόσκληση της ελληνικής κοινότητας και του Ιδρύματος Παλλάδιον να παίξουμε υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου του Μονάχου.

Η συναυλία μας είχε ως θέμα το προσφυγικό και επιλέξαμε μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και κομμάτια από ‘Το Χαμόγελο της Τζοκόντας’ του Μάνου Χατζιδάκι. Επηρεασμένοι από την προσφυγική κρίση, δε θα μπορούσαμε παρά να τη βάλουμε στην καρδιά των δράσεών μας για να ευαισθητοποιήσουμε πρώτα απ’ όλα τους μαθητές μας» εξηγεί ο κ.Αρβανιτίδης σε τηλεφωνική επικοινωνία με το TPP.

Παράλληλα με τη συναυλία, γίνεται και προβολή βίντεο με οπτικό υλικό που έχουν επιλέξει τα παιδιά από ταινίες του Θ.Αγγελόπουλου και φωτογραφίες από φωτορεπόρτερ που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του προσφυγικού, όπως ο Γιάννης Μπεχράκης κ.ά.

«Όταν πρωτοστήναμε το πρότζεκτ, για τα παιδιά ήταν περισσότερο ένα μουσικό πρόγραμμα αλλά σιγά-σιγά, όσο εμπλέκονταν τόσο πιο κοντά έρχονταν στο θέμα των προσφύγων. Και ήταν τα παιδιά που μας ζήτησαν να παίξουμε μουσική έξω από το τείχος. Ένα τείχος 3,5 μέτρων όπου μέσα έχουν βάλει 160 ανήλικα, ασυνόδευτα προσφυγόπουλα.

Οι μαθητές αντέδρασαν με πολλή ευαισθησία. Για εμάς, ο συνδυασμός μουσικής και αλληλεγγύης, έστω και σε ένα ιδεατό επίπεδο, είναι ο τρόπος μας να βάλουμε ένα λιθαράκι σε αυτό τον κόσμο, με την ελπίδα να γίνει λίγο καλύτερος» λέει ο κ.Αρβανιτίδης στο TPP.

«Την ώρα που παίζαμε μουσική, οι μπουλντόζες έχτιζαν το τείχος»

Η συναυλία έξω από το τείχος πραγματοποιήθηκε χωρίς προβλήματα από τους ντόπιους και με μονάχα τους περαστικούς να σταματούν για να χαζέψουν ενώ οι μπουλντόζες έχτιζαν το τείχος, το οποίο θα ξεπερνά σε ύψος το τείχος του Βερολίνου.

Μεσολάβησε το Υφυπουργείο Εξωτερικών και η πρόξενος ώστε να εξασφαλιστεί η απαραίτητη άδεια από το Δήμο Μονάχου και παρόντες ήταν περίπου δέκα αστυνομικοί.

«Με τα προσφυγόπουλα δεν είχαμε οπτική επαφή και δεν είμαι σίγουρος αν μπορούσαν να μας ακούσουν» λέει ο κ. Αρβανιτίδης ενώ τονίζει με χαρά ότι είχαν την αμέριστη συμπαράσταση των γονιών των μαθητών για τη δράση τους.

«Μου προκαλεί απογοήτευση και οργή να ξεχνάμε και τη δική μας ιστορία. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης. Εμείς είμαστε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση» σχολιάζει ο καθηγητής για τις αντιδράσεις γονέων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπου δεν ήθελαν τα προσφυγόπουλα στα σχολεία των παιδιών τους.

Πέρυσι οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αλίμου πραγματοποίησαν συναυλία για τους ανήλικους στις φυλακές Αυλώνα ενώ μόλις επιστρέψουν από τη Γερμανία ετοιμάζονται να παίξουν στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Όπως λέει ο κ.Αρβανιτίδης, «Ίσως να παίξουμε και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σαν μια ‘γροθιά’ στην έδρα της Ευρώπης. Αναζητούμε χώρους να κάνουμε συναυλίες για να ευαισθητοποιούμε όσο μπορούμε τον κόσμο.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι το ταξίδι της ψυχής που κάνουν τα παιδιά. Ταξιδεύουν με τα όνειρά τους. Το συγκρότημά μας λέγεται «Νόστος», όχι γιατί νοσταλγούμε τα παλιά αλλά γιατί νοσταλγούμε τα όνειρά μας».

http://www.ilioupoligiaolous.gr/article.php?id=13281