Kopanaki news

Από το Κοπανάκι και τα χωριά όλης της Τριφυλίας

«Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΥΠΝΟΣ» ΤΟΥ Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ.

Προσέγγιση στον Μεγάλο Ύπνο του Μ. Καραγάτση

Της Μαρίας Θ. ΤσουδήΑποτέλεσμα εικόνας για Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΥΠΝΟΣ ΤΟΥ Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ.

Στην τελευταία συνάντηση των μελών της Λέσχης Ανάγνωσης Ηρακλείου, συζητήθηκε και παρουσιάστηκε το βιβλίο του Μ.Καραγάτση ο Μεγάλος Ύπνος, ένα βιβλίο που προβλημάτισε και δίχασε τα μέλη της.

Πρωταγωνιστές στον Μεγάλο Ύπνο είναι ο Μιχαλάκης, η μητέρα του Άννα Ρούση, η μεγάλη του αδερφή Αγγέλα και η κόρη του Μανιώ. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου η Άννα αφηγείται περιστατικά της ζωής της καθώς βρίσκεται στο τέλος της, πράγμα το οποίο διαισθάνεται, και αναπολεί ευτυχείς στιγμές. Σ’ αυτό το ταξίδι των αναμνήσεων η Άννα θυμάται και τις περιπέτειες της υγείας (κυρίως της ψυχικής) της πρωτότοκης κόρης της Αγγέλας.

Εξαιτίας της ψυχικής της ασθένειας η Αγγέλα γίνεται το κεντρικό πρόσωπο και στις αφηγήσεις του Μιχαλάκη, στη ζωή του οποίου, όπως ο ίδιος εξομολογείται, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Με την πλήρη αφοσίωση της οικογένειάς του στις ανάγκες της Αγγέλας, ο Μιχαλάκης βιώνει έντονα την εγκατάλειψη, την περιθωριοποίηση, γι’αυτό και καταφεύγει σ’ έναν ξέχωρο, φανταστικό κόσμο που ο ίδιος πλάθει περιφερόμενος στην πόλη και στοχαζόμενος γύρω από τα μεγάλα ζητήματα της ζωής. Το α΄μέρος κλείνει με το θάνατο της Αγγέλας και τις σκέψεις του Μιχαλάκη γύρω από το θέμα του θανάτου.

Στο β΄μέρος στους στοχασμούς του Μιχάλη κυριαρχεί το ιδιόμορφο δίδυμο του Έρωτα και του θανάτου, ο Έρωτας ως δύναμη βιολογική αλλά και ως πηγή ζωής καθώς και η σχέση μεταξύ των δύο φύλων. Οι συλλογισμοί του σε ό,τι αφορά τη θέση της γυναίκας στη ζωή ενός άνδρα και εν γένει το ρόλο της στη ζωή χαρακτηρίζονται μάλλον από αντιφατικότητα, καθώς άλλοτε παραδέχεται πως τίποτε το αξιόλογο δεν μπορεί να δημιουργήσει ο άνδρας χωρίς την έμπνευση της γυναίκας και άλλοτε πως ο άνδρας υπερτερεί βιολογικά από τη γυναίκα.

Στο β’ μέρος σημαντικός είναι και ο διάλογος ανάμεσα στη μητέρα του Μιχαλάκη και την κόρη του Μανιώ, καθόσον ξεδιπλώνεται ακόμα περισσότερο ο χαρακτήρας του βασικού ήρωα, ο οποίος παρουσιάζεται ως λιγομίλητος και διαρκώς συλλογισμένος, αλλά και αποτραβηγμένος σ’έναν κόσμο έξω από τον κόσμο των άλλων. Τρεις γενιές συναντιούνται μέσα απ’ αυτόν το διάλογο εκφράζοντας η καθεμιά με το δικό της μοναδικό τρόπο την αγάπη της προς τις άλλες.

Τέλος, η θύμηση ενός δυσάρεστου επεισοδίου από τη ζωή του Μιχαλάκη θα περιγραφεί από τον ίδιο με βαθιά απολογητικό λόγο, αποκαλύπτοντας για άλλη μια φορά μία ιδιοσυγκρασία ευαίσθητη. Η υπηρέτρια της οικογένειας Ρούση, η Πιπίνα, βιώνει τον έρωτα, πράγμα μη αποδεκτό για τα δεδομένα της εποχής. Πληρώνει το ‘αμάρτημά της’ με εξοστρακισμό από την οικογένεια και επιστρέφει σ’ αυτήν άρρωστη πια λίγο πριν το θάνατό της. Ο Μιχάλης τιμωρεί την αγαπημένη του φίλη: δεν την επισκέπτεται στο χώρο που έχει απομονωθεί. Τηρεί μία περιφρονητική στάση μέχρι το θάνατό της. Με την είδηση του θανάτου της επιχαίρει, δεν αργεί ωστόσο να συνειδητοποιήσει τη σκληρότητά του και να θεωρήσει ως ‘αμάρτημα’ της δικής του ζωής την αδιαλλαξία του…Ένα βράδυ συνομιλώντας με τη νεκρή Πιπίνα φτάνει στην εξιλέωση…

Στο γ’ μέρος οι σκέψεις που συντροφεύουν το Μιχάλη στους μοναχικούς του περιπάτους είναι ποικίλες: η ανίσχυρη θέση του ανθρώπου απέναντι στο Ριζικό του, η ιδιοτελής σχέση ανθρώπου-ζώου, η αναζήτηση της αλήθειας από τον άνθρωπο, η σχέση του με το θείο, ο προσδιορισμός της θέσης του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν. Σαν γεγονότα δεσπόζουν ο θάνατος της μητέρας του, η μετάβασή της δηλ. στην κατάσταση του Μεγάλου Ύπνου , η αντίδραση της Μανιώς στο άκουσμα του θανάτου της γιαγιάς Άννας καθώς και η βαθιά της ανάγκη για επικοινωνία μαζί της. Το τελευταίο το κατορθώνει η μικρή Μανιώ μέσα από τα όνειρά της. Επιθυμεί να εξηγήσει στη γιαγιά της το λόγο για τον οποίο δεν ήταν παρούσα στην κηδεία της. Και εδώ αποκαθίσταται η σχέση μεταξύ Μανιώς και γιαγιάς στη συνείδηση της πρώτης. Το βιβλίο τελειώνει μ’έναν τρόπο συγκινητικό κατ’εμέ: ο Μιχάλης παραδίδει στην κόρη του την ντουλάπα που κοσμούσε το δωμάτιο της μητέρας του και απευθυνόμενος προς το λιοντάρι που άλλοτε φοβόταν, ζητεί απ’ αυτό την προστασία του ύπνου αλλά και της ίδιας της ζωής της κόρης του…

…‘Ακοίμητος θα σταθείς πάνω στην ευτυχία της. Όνειρο κακό δε θ’αφήσεις ν’ακουμπήσει στα βλέφαρά της…εσύ θα την προφυλάξεις από την απιστία των ανθρώπων…’

Εν κατακλείδι, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Μεγάλος Ύπνος είναι ένα τρυφερό και μελαγχολικό βιβλίο, στο οποίο ο Μ.Καραγάτσης εκδηλώνει τις ευαισθησίες του, δίνει στο αναγνωστικό του κοινό τη δυνατότητα να τον συμπαθήσει και ίσως να τον δικαιολογήσει για κάποιες σκέψεις ή ιδεοληψίες του, και επιτέλους εκφράζει έντονα την αγάπη του προς την κόρη του Μαρίνα, πράγμα για το οποίο δεν είχα πεισθεί από τα γραφόμενα και τις εξομολογήσεις της ίδιας…

Advertisements

Σεπτεμβρίου 19, 2016 - Posted by | BIBLIA, ΒΙΒΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: