Νιώθεις όμορφα όταν με πληγώνεις; Άρθρο της Μαριλένας Τουρκογιάννη, Βουλευτή των Εφήβων, από το ΓΕΛ Κυπαρισσίας.

 <<Ξυπνάω το πρωί. Άλλες μέρες με όρεξη, άλλες με όχι τόσο μεγάλη. Με το που πατάω το πόδι μου στο σχολείο, το ίδιο άγχος: Ποιος θα με κάνει σήμερα να αισθανθώ άσχημα; Ποιος θα με χλευάσει ξανά για τη διαφορετικότητά μου, για τα γυαλιά που φοράω, για τα <<εκτός μόδας>> ρούχα μου, για το πρόβλημα της ακμής μου; Ποιος θα με κάνει να αισθανθώ ένα βάρος στο σχολείο; Να νιώσω μόνη μου, χωρίς αξία, χωρίς φιλία, αγάπη, γέλιο;
Η μέρα κυλάει. Και εγώ γυρνώ στο σπίτι αποκαμωμένη, στεναχωρημένη, χωρίς διάθεση. Κλείνω την πόρτα του δωματίου μου, και βυθίζομαι στις σκέψεις μου, στο δικό μου πρόβλημα. Σκεπάζομαι με ένα πάπλωμα, κλαίω με αναφιλητά και προσπαθώ να σχεδιάσω τον τρόπο με τον οποίο θα ξεφύγω και αύριο από αυτό που με βασανίζει, αυτό που με πάει πίσω στην ζωή μου, που πρέπει να χαρώ τώρα… Προσπαθώ να ξεφύγω με την σκέψη μου κάπως, αλλά μάταια… Με μια απορία και μόνο: Γιατί με εξευτελίζουν; Σε τι τους ενοχλώ; Απορίες που με ταλανίζουν όλη μέρα…>> Αποκαλείται <<θύμα>>.

<<Ξυπνάω το πρωί. Άλλες μέρες με όρεξη, άλλες με όχι τόσο μεγάλη. Με το που πατάω το πόδι μου στο σχολείο, η ίδια ρουτίνα: Βαριέμαι τόσο πολύ την Χημεία, τα μαθηματικά… Ας κάνουμε λίγη πλάκα στην τάξη… Μα που είναι εκείνο το χαζό, με τα μεγάλα γυαλιά, τα απαίσια ρούχα, το αποκρουστικό, γεμάτο σπυράκια πρόσωπο; Που είναι επιτέλους, να την κάνουμε να κλάψει λίγο ακόμα να γελάσουμε με τα παιδιά; Μα που είναι; Γιατί δεν έρχεται; Πάλι στην τάξη κάθεται, μόνη της; Λέτε να πάμε να τη βρούμε να γελάσουμε λίγο; Φοβάται να βγει έξω! Μην την κάνουμε και κλάψει, το φυτό! Αυτή μόνο για να παίρνει 20 νοιάζεται!! Τις προάλλες γέλασα τόσο πολύ, που έφυγε κλαίγοντας από την μέση του προαυλίου όταν της πετάξαμε το νερό στο κεφάλι, κατακόκκινη ήταν!! Και τα άλλα παιδιά γελούσαν μαζί της!!! Παιδιά,τι λέτε να της κάνουμε σήμερα;>> Αποκαλείται <<θύτης>>.

<<Πάλι στην τάξη κάθεται; Πόσο στεναχωριέμαι που την βλέπω έτσι! Τις προάλλες της έριξαν νερό στο κεφάλι, έτρεξε και μπήκε μέσα κλαίγοντας… Δεν μίλησε σε κανένα!!! Ούτε στους καθηγητές, ούτε σε κανένα… Είναι τόσο καλή κοπέλα, γεμάτη ευαισθησίες, απλά χαμηλών τόνων… Εκείνα τα παιδιά.. αχ γιατί την έχουν τόσο άχτι; Αφού δεν τους πείραξε ποτέ!!! Μακάρι να μπορούσαμε και εμείς να βοηθήσουμε.. Φοβάμαι μην κάνει κακό στον εαυτό της.. Τελευταία έχει αδυνατίσει πολύ, κλαίει με το παραμικρό, δεν τρώει τίποτα… Είναι τόσο κρίμα… Αλλά και εμάς που προσπαθούμε να την πλησιάσουμε, μας αντιμετωπίζει καχύποπτα.. Καταλαβαίνω βέβαια το γιατί.. Δεν είναι εύκολο να εμπιστευτεί τους ανθρώπους με τόσα που ανέχεται… Μα τι να κάνουμε εμείς; Κι αν πάρει διαστάσεις το θέμα και στραφούν και εναντίον μας; Ας μην μπλέξουμε, απλά ας επιμείνουμε και ας προσπαθήσουμε να την βοηθήσουμε! Εξάλλου δεν έχω ακούσει κανένα κακό λόγο γι’αυτή… Εγώ γέλασα τις προάλλες, αλλά όχι για την ίδια φυσικά… Για αυτούς του υποτιθέμενους <<μάγκες>>. Όλο το σχολείο ήταν με το μέρος της, είδαν το περιστατικό… Και κανείς φυσικά δεν υποστήριξε εκείνους. Άλλο τι πιστεύουν εκείνοι. Η ίδια νιώθει ντροπιασμένη. Είναι κρίμα…>> Αποκαλείται <<μάρτυρας>>.

Ο σχολικός εκφοβισμός στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Πριν δράσεις, το σημαντικό είναι να κάνεις έναν απολογισμό: Θα ήθελα να μου κάνουν και μένα το ίδιο; Μπες στη θέση του θύματος. Αναλογίσου την επιρροή που μπορεί να ασκεί ο εκφοβισμός σου πάνω του. Το πως αντιδρά όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του και μένει μόνος, φέρνοντας στο μυαλό του την απαράδεκτη δική σου συμπεριφορά απέναντί του. Σκέψου την ραγισμένη του καρδιά, την μοναξιά και το φόβο που νιώθει. Φέρε στο νου σου το βλέμμα του, το γεμάτο θυμό, στεναχώρια και δάκρυ.

Στη σχολική μας ζωή, όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε πέσει θύματα ενδοσχολικής βίας, μάρτυρες περιστατικών εκφοβισμού, αλλά σίγουρα έχουμε μπει και στη θέση των θυτών, πράγμα σίγουρα απαράδεκτο. Το πιο βασικό βέβαια, είναι ότι οι μάρτυρες σχεδόν ποτέ δεν μιλούν. Τα ίδια τα θύματα λόγω του φόβου τους αδυνατούν να αποκαλύψουν την κατάσταση. Επομένως, ποιος θα βοηθήσει; Σημαντικό είναι πάντα να αποκαλύπτουμε αυτό που βλέπουμε ή βιώνουμε, γιατί είναι και η μοναδική λύση. Μπορούμε πραγματικά με αυτό τον τρόπο να βοηθήσουμε πολύ την κατάσταση και, ίσως να δώσουμε την λύση και ένα τέλος σε αυτή την άσχημη ιστορία που βασανίζει είτε εμάς είτε κάποιον άλλο.

Ο εκφοβισμός μπορεί να οδηγήσει το θύμα σε σκοτεινά μονοπάτια. Πέρα από την περιθωριοποίηση, την μοναξιά, την απέραντη στεναχώρια, συχνό φαινόμενο είναι ακόμα και οι αυτοκαταστροφικές τάσεις των παιδιών που υφίστανται εκφοβισμό. Τα παιδιά αυτά κλείνονται όλο και περισσότερο στον εαυτό τους, μη μπορώντας να αντέξουν την κατάσταση. Γι’αυτά, η καθημερινότητα πολλές φορές μοιάζει αβάσταχτη. Αλλά στην πραγματικότητα ο θύτης είναι αυτός που διαβρώνεται περισσότερο. Μπορούμε όλοι να αγαπήσουμε, να αγκαλιάσουμε ο ένας τον άλλο!!! Αλλά, γιατί δεν το κάνουμε; Η αγάπη, η φιλία είναι δώρα στη ζωή. Γιατί να τα στερούμε από τους άλλους; Ας μην επιτρέψουμε στους χαλεπούς καιρούς να μας αποσαθρώνουν άλλο… Ονειρευόμαστε έναν κόσμο χωρίς βία και εκφοβισμό! Η αγάπη ξεκινά από εμάς, τα παιδιά!!! Ας μην τη στερήσουμε εμείς ο ένας από τον άλλο!!!

Εξάλλου, αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα γύρω μας θα συνειδητοποιήσουμε πως αυτά που μας διαφοροποιούν από τους άλλους είναι ελάχιστα μπροστά σε αυτά που μας ενώνουν.
Και μόνο το ότι κοιτάμε όλοι τον ίδιο ουρανό, αρκεί! Όλες οι άλλες διαφορές μας απλά προσδίσουν στο ανθρώπινο είδος την ύψιστη αξία του.

Μαθαίνουμε να ανεχόμαστε το διαφορετικό- Αγκαλιάζουμε ο ένας τον άλλο σφικτά, με αγάπη!! Για ένα καλύτερο μέλλον…

Το άρθρο της Μαριλένας Τουρκογιάννη, το είδαμε στο Θάρρος, μαζί με την συνέντευξη  που  παραχώρησε, στον Ηλία Γιαννόπουλο. Διαβάστε την:

http://www.tharrosnews.gr/news/content/%CE%B7-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AE%CF%82-

13 ανατριχιαστικές εικόνες που αποκαλύπτουν ότι ζούμε σε μια άρρωστη κοινωνία.

Nós vivemos em uma época de paradoxos: amigos, bem como páginas em redes sociais, são compradas a granel. Os perfis de usuários de redes sociais há muito tempo se transformaram em uma espécie de acessório. Ao se comunicar na Internet você parece entrar em um diálogo com a versão ideal da vida de alguém. Tudo o que está fora do escopo da imagem da felicidade é simplesmente deslocado. Às vezes você já não sabe o que é a realidade virtual e a vida real.

Apresentamos 13 ilustrações retratando os males da sociedade moderna. Elas farão você parar pra pensar:

https://gr-mg42.mail.yahoo.com/neo/launch?.rand=9dliid67fhsd3#1563403821

«ΡΙΖΟΤΟ» ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΤΣΟΥΚΑ ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΜΑΣΧΑ, ΤΟΝ ΚΛΕΩΝΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΜΑΡΚΟΥΛΑΚΗ.

Η Ευγενία (Αννα Μάσχα) είναι φωτογράφος και η Βίκυ (Δήμητρα Ματσούκα) στυλίστρια. Και οι δύο παντρεμένες με παιδιά. Ζούνε σ’ ένα συνεχές τρέξιμο προσπαθώντας να συνδυάσουν καριέρα, σεξ και παιδιά. Οι άντρες τους, ο Φίλιππος (Κλέων Γρηγοριάδης) και ο Μανόλης (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης), θέλουν πολύ να τις βοηθάνε αλλά δυστυχώς» δεν έχουν ποτέ χρόνο. Όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις οι καβγάδες γίνονται απανωτοί. Για να κάνουν μια νέα αρχή, η ΒΙΚΥ και η ΕΥΓΕΝΙΑ αναγκάζονται να συμμαχήσουν για να τα βγάλουν πέρα. Έτσι, μαζί με τα παιδιά τους, αποφασίζουν να συγκατοικήσουν. Με έκπληξη διαπιστώνουν ότι η ζωή τους γίνεται εντυπωσιακά πιο εύκολη. Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ και ο ΜΑΝΟΛΗΣ όμως αντιδρούν άμεσα στη νέα κατάσταση και συμμαχούν κι αυτοί με τη σειρά τους. Καταφέρνουν να βρουν χρόνο και καταστρώνουν πολυμήχανα σχέδια για να ξαναφέρουν τις δύο οικογένειες στην «κανονική» τους μορφή. Στην πορεία όμως, τα πράγματα μπερδεύονται σε πολλά επίπεδα και κυρίως» στο ερωτικό. Ίσως τώρα που οι άντρες αποφάσισαν να δράσουν να είναι πλέον αργά.

http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=56