Κυκλοφοριακό… «χάος» και στο Δ.Σ. Τριφυλίας. Του Ηλία Γιαννόπουλου.

Τα προβλήματα που προκαλούνται στη λειτουργία της Κυπαρισσίας από το κυκλοφοριακό χάος που επικρατεί στην πόλη έθεσε προχθές στο Δ.Σ. Τριφυλίας ο δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης, Σωτήρης Μπακούρος.
Κατά τη συζήτηση, δε, του θέματος… «χάος» επικράτησε στο Σώμα με όσα ακούστηκαν! «Ένα χρόνο πριν, Πάσχα ήταν, είχα θέσει θέμα για την εφαρμογή της κυκλοφοριακής μελέτης της Κυπαρισσίας. Είχε απαντήσει τότε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος “ας το αφήσουμε να περάσει το Πάσχα, να το δοκιμάσουμε σε ηπιότερες μορφές κυκλοφοριακής συμφόρησης της πόλης”. Πέρασε το καλοκαίρι, έρχεται το Πάσχα σε λίγες μέρες και αν καθίσετε στο κεντρικό καφενείο της Κυπαρισσίας, κάθε μέρα βρίζει ο κόσμος από την ταλαιπωρία του ΚΤΕΛ, καθώς δε μπορούν να στρίψουν από το μποτιλιάρισμα. Υπήρχε μελέτη πληρωμένη. Είχατε πει, επίσης, ότι υπάρχουν οι ταμπέλες και είναι έτοιμες. Είχε, επίσης, προσφερθεί, και είχαμε εκφράσει τις ευχαριστίες μας, ο κ. Τσιμπλής να τις τοποθετήσει ο ίδιος. Ερωτώ, λοιπόν, συγκεκριμένα: Είναι δυνατόν μέχρι το Πάσχα να λήξει αυτή η ντροπή για την πόλη;».
Απαντώντας ο δήμαρχος Παναγιώτης Κατσίβελας, είπε: «Υπάρχουν δύο τρόποι. Ο ένας, να πάρεις την έγκριση νομιμότητος, ως καινούργια απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, η οποία δεν έχει έρθει και ο άλλος να πας να τα τοποθετήσεις αύριο το πρωί χωρίς την έγκριση νομιμότητος και ο Δήμος θα ’ναι υπόλογος για κάθε ατύχημα που θα γίνεται στην επικράτεια του οικισμού της Κυπαρισσίας…».
Παρεμβαίνοντας ο κ. Μπακούρος, φανερά αγανακτισμένος, τόνισε: «Δε θα ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε. Οι αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων δεν κρίνονται ως προς τη σκοπιμότητα. Κρίνονται ως προς τη νομιμότητα. Και ξέρει ο καθένας, μετά την παρέλευση δεκαπενθημέρου (σ.σ. από την αποστολή για έλεγχο και έγκριση στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση) θεωρούνται νόμιμες οι αποφάσεις. Το ξέρει και ο τελευταίος σύμβουλος…».

– See more at: http://tharrosnews.gr/news/content/%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86

Πονάω… Ντρέπομαι… Υποφέρω… Γιατί μπαμπά; Γιατί μαμά; Γιατί δεν μ’ αγαπάς όπως πρέπει;

Μη με χτυπάς. Μη με βρίζεις. Μη με προσβάλλεις. Άσε με να είμαι απλά το παιδί σου.

Της Στεύης Τσούτση

Και δεν ξέρω τι ψέμα να πω στη δασκάλα μου όταν θα δει τα μελανά μου σημάδια.
Πόρτα, σκάλα, μπάλα, απροσεξία.
Πως θα την πείσω ότι είμαι απρόσεκτος όταν εγώ είμαι που βρίσκω τα λάθη όλων των συμμαθητών μου στον πίνακα;
Πως θα την πείσω ότι σκουντουφλάω συνέχεια και πέφτω;
Σταμάτα να με πονάς…

Μη με βρίζεις.

Έκανα μια αταξία. Ήταν μια άτυχη στιγμή. Μια στραβή μπαλιά και μια γλάστρα αναποδογυρισμένη στην αυλή.
Μη μου φωνάζεις. Θα τα μαζέψω μόνος μου.
Όπως μόνος μου φτιάχνω το δωμάτιο μου και περνάς και το ελέγχεις.
Μόνο μη μου μιλάς άσχημα, σε παρακαλώ.

Μη με προσβάλλεις.

Μπορεί να είμαι χοντρός, στραβοκάνης ή αλλήθωρος. Να έχω ακμή, τριχοφυΐα ή οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να μην είμαι τόσο όμορφος όσο θέλησες. Μπορεί να μην είμαι καθόλου όμορφος. Μπορεί να κάνω νευρικές κινήσεις, να έχω τικ.
Μα έχω αξία. Έχω όνειρα. Έχω φτερά. Και οι προσβολές σου μου τα τσαλακώνουν.
Με κάνουν κουρέλι.

Γιατί μπαμπά; Γιατί μαμά; Γιατί δεν μ’ αγαπάς όπως πρέπει; Γιατί ο δικός σου τρόπος αγάπης πρέπει να είναι τόσο σκληρός;

Πονάω…
Ντρέπομαι…
Υποφέρω…

Θέλω μια φυσιολογική ζωή. Μια κανονική οικογένεια. Έτσι όπως στα βιβλία. Εκείνα που διαβάζω για να ξεφεύγω από τη σκληρή μου αλήθεια. Μήπως και καταλάβω. Μήπως και σε δικαιολογήσω για τον τρόπο σου. Για τη σκληρή αγάπη σου.
Δεν μπορώ να είμαι τέλειος. Και δε θέλω κιόλας.
Θέλω να είμαι παιδί. Μα κυρίως δεν θέλω να πονώ. Δεν θέλω να φοβάμαι…

Θέλω να πηγαίνω στο σχολείο χωρίς να προσπαθώ μια ώρα πριν να καλύψω τα σημάδια μου.
Θέλω να μπορώ να σε ρωτήσω την απορία μου χωρίς να με πεις βλάκα.
Θέλω να μπορώ να κάνω λάθος χωρίς να με πεις άχρηστο.
Δεν είμαι…
Ούτε βλάκας, ούτε άχρηστος.

Είμαι απλά το παιδί σου κι ας το ξεχνάς.
Ξέρω ότι έχεις προβλήματα. Ξέρω πως περνάς δύσκολα αλλά με το να τα ξεσπάς πάνω μου άκρη δε βγαίνει.
Πετυχαίνεις μόνο να με πληγώνεις. Γιατί εγώ σ’ αγαπώ. Και πονώ με τη στάση σου. Πονώ με την αδιαφορία και την κακομεταχείριση σου. Κι έτσι το λέω εγώ.

Γιατί άλλοι παραέξω μπορούν να το πουν κακοποίηση.
Δε σε τρομάζει η λέξη; Εμένα πολύ.
Όπως με τρόμαζε και το σκοτάδι που με ανάγκασες να κοιμηθώ, γιατί ήμουν πολύ μεγάλος για να έχω κάποιο φως στο δωμάτιο.
Κι ήμουν μόλις 3 ετών.
Κανείς μπαμπούλας δεν ήρθε βέβαια. Κι έγινε το σκοτάδι το καταφύγιο μου. Γιατί μόνο στο σκοτάδι είμαι ήσυχος. Μόνο αυτό δεν έχει μπαμπούλες. Δεν έχει πόνο, δεν έχει φόβο. Αστείο δεν είναι; Μα αληθινό…

mama-mi-me-vrizeis-xtipas-icon2

Θέλω να είμαι το παιδί σου. Εκείνο που θα αγκαλιάζεις, θα αγαπάς και θα φροντίζεις.
Το έχω ανάγκη. Άσε με να γίνω, σε παρακαλώ.
Κι εσύ κάτι φοβάσαι, το ξέρω. Και ξεσπάς.
Έλα μαζί μου στο σκοτάδι. Εκεί δεν υπάρχει φόβος.
Κι αγκάλιασε με σφιχτά.

Αγάπα με μπαμπά. Φίλησε με μαμά.
Χαμογέλα μου. Κι όλα θα τα φτιάξουμε μαζί.

mama-mi-me-vrizeis-xtipas-icon5png
Πηγή

– See more at: http://taz.gr/%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%87%CF%84%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%82-%