Οι κομμουνιστές υπό τον Κώστα Πελετίδη …οργιάζουν στην πρωτεύουσα της Αχαΐας.

SOS! Όργια κομμουνιστών στην Πάτρα!

Αποστολή στην Πάτρα.

Εκτός ελέγχου είναι η πλέον η κατάσταση στην πόλη της Πάτρας με την κομμουνιστική δημοτική αρχή να οργιάζει σε βάρος των φιλελεύθερων συναισθημάτων και αξιών της εποχής. Η αχαϊκή πρωτεύουσα βρίσκεται πλέον υπό σοβιετική κατοχή καθώς ο δολοφόνος της επιχειρηματικότητας (και εκλεγμένος με το ΚΚΕ) δήμαρχος Κώστας Πελετίδης συνεχίζει ακάθεκτος. Ο κομμουνιστής Πελετίδης αφού…

…εξασφάλισε ημερήσια διατροφή για όλους τους άπορους πολίτες της Πάτρας (Σώσον Κύριε, που ακούστηκε αυτό…),

… αφού έδωσε εντολή να γίνεται και κατ’ οίκον διανομή δωρεάν φαγητού σε όσους δε μπορούν, λόγω ηλικίας ή αναπηρίας, να μετακινηθούν απ’ τα σπίτια τους (για όνομα του Θεού…),

… αφού καθιέρωσε από φέτος καθημερινό κολατσιό (άκουσον, άκουσον!!!) για κάθε μαθητή των σχολείων της πόλης ανεξάρτητα απ’ την οικονομική τους κατάσταση (μα που ζούμε επιτέλους, στο Λένινγκραντ;),

… αφού μείωσε τα δημοτικά τέλη για τους δημότες της Πάτρας και αύξησε τα τέλη για τους μεγαλοϊδιοκτήτες (!!!),

… αφού έδωσε σε άπορους την εκμετάλλευση ελαιόδεντρων (και οι μεγαλοεπιχειρηματίες κύριε;),

… αφού καθιέρωσε δωρεάν (μα τον άγιο Ανδρέα!) θερινό πρόγραμμα  του δήμου δημιουργικής απασχόλησης για παιδάκια 9-14 ετών…

επιχειρεί να αλλάξει το παραλιακό μέτωπο της Πάτρας με χωματουργικές εργασίες και ανάπλαση που δεν θα στοιχίσει το παραμικρό!! Χωρίς ούτε καν μια ανάθεση σε κάποιον επιχειρηματία, σε κάποια εταιρεία, σε κάποιον εργολάβο βρ’ αδερφέ να φάει κι’ αυτός ψωμάκι! Ναι κύριοι! Αντί να προβεί σε μελέτες, αντιμελέτες, δημοπρατήσεις, διαγωνισμούς, αναθέσεις εκατομμυρίων ευρώ, ο κομμουνιστής αυτός επέλεξε να γίνει η ανάπλαση τζάμπα από το δήμο! Για να γίνει λέει χώρος αναψυχής και να δωθεί η παραλία στο λαό (δηλαδή οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι δεν έχουν ψυχή κύριε δήμαρχε;;).

Όπως αντιλαμβάνεστε έχουμε πόλεμο! Οι κομμουνιστές υπό τον Κώστα Πελετίδη οργιάζουν στην πρωτεύουσα της Αχαΐας και θέλουν να σοβιετικοποιήσουν την πόλη. Να μας κάνουν ΕΣΣΔ, παραπέτασμα, σοβιέτ! Συμπολίτες μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοεργολάβοι, συνάδελφοι μεγαλοκαρχαρίες, φιλελεύθερα μυαλά, Τζήμεροι και Ποτάμια, πότε θα ξεσηκωθούμε; Όταν θα μπαίνει ο κόκκινος στρατός στα ψηλά τ’ αλώνια;

Σάββατο 24 Οκτωβρίου. «Ιστορίες γάμου» της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου στο Γυμνάσιο Κυπαρισσίας.

…ετοιμαζόμαστε για τις «Ιστορίες Γάμου»…με πολλές εκπλήξεις!!!
Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου, πάντα δίπλα μας, παρουσιάζει πρώτα σε εμάς το καινούργιο της βιβλίο.
Εμείς φοράμε τα καλά μας και διαβάζουμε μαζί της απολαυστικές ιστορίες….γάμου!!!!
Σάββατο 24/10/2015 και ώρα 19.30…ακολουθεί δεξίωση!!!!

Η παρουσίαση θα γίνει στη βιβλιοθήκη του Γυμνασίου Κυπαρισσίας …η Κωνσταντίνα κατάγεται από το Δώριο και πατέρας της είναι ο μαθηματικός Γιώργος Τασσόπουλος αδελφός του Βαγγέλη του γεωπόνου που δε ζει πια….

Παρουσίαση βιβλίου “Ιστορίες γάμου» στην Κυπαρισσία
Γράφτηκε από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ OnlineΠαρουσίαση βιβλίου “Ιστορίες γάμου" στην Κυπαρισσία

Το καινούργιο της βιβλίο, με τίτλο «Ιστορίες γάμου», θα παρουσιάσει η Μεσσήνια συγγραφέας Κωνσταντίνα Τασσοπούλου αυτό το Σάββατο στην Κυπαρισσία, στο αμφιθέατρο του Γυμνασίου και ώρα 6 μ.μ.

Η εκδήλωση είναι μια διοργάνωση του Γυμνασίου Κυπαρισσίας και του Συλλόγου Γονέων – Κηδεμόνων, με ομιλητές τους φιλολόγους Μαρίκα Καραμπά και Χρήστο Χήναρη και τον περιβαλλοντολόγο Βασίλη Τζώρτα.

Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Εχει γράψει ακόμη αρκετά βιβλία – εκ των οποίων κάποια για παιδιά, κάποια για μεγάλους, κάποια και για τους δύο: «Σταγόνες», «Μαγειρεύουντας μ’ ένα ψάρι», «Οταν είναι Χριστούγεννα», «Επιστροφή στο χωριό», «Το καλοκαίρι του Ευκλείδη», «Σιγά τ’ αυγά κι ας είναι κόκκινα», «Kidy και Φανούρης», Αριθμούπολη», «Τα κοινόχρηστα».

Κείμενά της έχουν περιληφθεί επίσης σε 4 συλλογικές εκδόσεις: «Ιστορίες βιβλίων», «Λογοτεχνικό Μπιστρό 2009-2010», «Κατσαριδάγματα», «Τα κείμενα». Εχει λάβει τιμητικές διακρίσεις ενώ υπήρξε υποψήφια σε σημαντικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Οι «Ιστορίες γάμου» κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις «Εντύποις» και η προώθησή τους γίνεται σε συνεργασία με τα νυφικά «Pronovias». Η δε σχετική φωτογράφιση έγινε από την Ελληνομεξικάνα Danae Kotsiras, η οποία επίσης κατάγεται από τη Μεσσηνία.

Οσον αφορά τη δική της ιστορία; Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου κατάγεται απ’ το Δώριο από την πλευρά του πατέρα της και απ’ την Κοίτα (Γερολιμένας) από την πλευρά της μητέρας της. Γεννήθηκε το 1977 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πήγε σχολείο στα Εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα και αργότερα φοίτησε στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Σπούδασε μουσική και πήρε πτυχίο Θεωρητικών και Πιάνου. Εργάζεται σε εταιρεία με περιοδικά και εφημερίδες, ενώ έχει δουλέψει επίσης σε εταιρείες με ανταλλακτικά αυτοκινήτων, σε πιτσαρία, έχει σερβίρει κρασιά, έχει πλύνει πιάτα, έχει πουλήσει ηλεκτρονικούς υπολογιστές, μελάνια, εκτυπωτές… Παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα έγραφε – αφού όπως δηλώνει η ίδια, μόνο γράφοντας ζει πραγματικά.

Ιστορίες και Yπέροχες φωτογραφίες για την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής και άρτου.

 

Ο χρήστης Φωτογραφιες Μνημες Παραδοση πρόσθεσε 27 νέες φωτογραφίες στο άλμπουμ «ΤΟ ΨΩΜΙ» (Μπείτε να τις δείτε). — μαζί με Ζωγραφιά Ζωγραφιά

Η ιστορία του ψωμιού ξεκινάει πριν από 30.000 χρόνια στην Ευρώπη. Το πρώτο ψωμί που φτιάχτηκε πιθανόν να ήταν μια εκδοχή πάστας σιτηρών, φτιαγμένης από καβουρδισμένους και αλεσμένους κόκκους δημητριακών και νερό, και μπορεί να προέκυψε τυχαία κατά το μαγείρεμα ή και σκόπιμα μετά από πειραματισμό με αλεύρι ολικής αλέσεως και νερό. Το πιο πιθανό είναι να ήταν άζυμο.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα δημητριακά ήταν μια από τις πολλές πηγές τροφίμων, καθώς η δίαιτα των Ευρωπαίων βασιζόταν κυρίως σε τρόφιμα ζωικής προέλευσης. Τα δημητριακά και το ψωμί έγιναν βασική τροφή στη Νεολιθική εποχή, περίπου 10.000 χρόνια πριν, όταν το σιτάρι και το κριθάρι ήταν ανάμεσα στα πρώτα φυτά που καλλιεργήθηκαν. Η καλλιέργειά τους εξαπλώθηκε από τη Νοτιοδυτική Ασία στην Ευρώπη, τη Βόρειο Αφρική και την Ινδική χερσόνησο και έδωσε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να γίνουν αγρότες και όχι κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες.

Η εμφάνιση του ψωμιού με προζύμι τοποθετείται κατά πάσα πιθανότητα πάλι σε προϊστορικούς χρόνους, όμως οι πρώτες μαρτυρίες εντοπίζονται στην αρχαία Αίγυπτο. Στην αρχαιότητα, η ιδέα ενός αυτοτελούς φούρνου που θα μπορούσε να προθερμανθεί, έχοντας μια πόρτα για πρόσβαση, φαίνεται να ήταν ελληνική. Στην αρχαία Ελλάδα το ψωμί ήταν κριθαρένιο. Ο Σόλων είχε δηλώσει πως το σταρένιο ψωμί θα μπορούσε να ψηθεί μόνο σε μέρες γιορτής. Τον 5ο αι. π.Χ. μπορούσε κανείς να αγοράσει ψωμί στην Αθήνα από αρτοποιείο, ενώ στη Ρώμη, οι Έλληνες αρτοποιοί έκαναν την εμφάνισή τους τον 2ο αι. π.Χ., όταν η Μικρά Ασία πέρασε στη Ρωμαϊκή κυριαρχία. Η σημασία του ψωμιού στη διατροφή αντανακλάται και από το όνομα του υπόλοιπου γεύματος: ὄψον , δηλαδή συνοδεία ψωμιού, όποια κι αν ήταν αυτή.

Στο Μεσαίωνα, στην Ευρώπη, το ψωμί αποτελούσε όχι μόνο βασική τροφή, αλλά και μέρους του σερβίτσιου. Πιο συγκεκριμένα, ένα κομάτι μπαγιάτικο ψωμί χρησιμοποιούταν σαν απορροφητικό πιάτο, που κατά την ολοκλήρωση του γεύματος μπορούσε να φαγωθεί, να δοθεί στους φτωχούς ή να ταϊστεί στα σκυλιά. Μόλις τον 15ο αι. άρχισε να αντικαθίσται από ξύλινες πιατέλες.

Για πολλές γενιές το άσπρο ψωμί προτιμούνταν από τους πλούσιους, ενώ οι φτωχοί έτρωγαν μαύρο (ολικής αλέσεως) ψωμί. Όμως, στις περισσότερες δυτικές κοινωνίες τα πράγματα αντιστράφηκαν στα τέλη του 20ου αι., με το ψωμί ολικής αλέσεως να προτιμάται, εξαιτίας της υψηλής διατροφικής του αξίας, σε αντίθεση με το άσπρο που συνδέθηκε με άγνοια για τη διατροφή.

Στη σύγχρονη εποχή, η βιομηχανοποίηση του ψησίματος του ψωμιού αποτέλεσε ένα καθοριστικό βήμα για τη δημιουργία του σύγχρονου κόσμου. Ο Otto Frederick Rohwedder θεωρείται ο πατέρας του ψωμιού σε φέτες (1912), ο οποίος κατάφερε το 1928 να εφεύρει μια μηχανή που τεμάχιζε και τύλιγε το ψωμί σε συσκευασία. Μια άλλη σημαντική αλλαγή συνέβη το 1961, με την ανάπτυξη της μεθόδου Chorleywood, που χρησιμοποιούσε την έντονη μηχανική επεξεργασία της ζύμης για να μειώσει δραματικά την περίοδο της ζύμωσης και τον χρόνο που απαιτείται για να παραχθεί μια φραντζόλα, σε βάρος όμως της γεύσης και της θρεπτικής αξίας. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται πλέον ευρέως σε μεγάλα εργοστάσια παγκοσμίως. . .Στην Ελλάδα

Οι Έλληνες ναυτικοί και έμποροι έφεραν το αιγυπτιακό αλεύρι στην Ελλάδα, όπου άρχισε και το ψήσιμο του ψωμιού. Περισσότερο δημοφιλές ήταν το λευκό ψωμί και μεταξύ των πόλεων υπήρχε πολύ έντονος ανταγωνισμός για το καλύτερο ψωμί. Η Αθήνα «καμάρωνε» για τον Θεάριο, τον καλύτερο αρτοποιό της, το όνομα του οποίου βρισκόταν στα γραπτά πολλών συγγραφέων.

Αρτοποιεία εμφανίστηκαν κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ανάμεσα στις πολλές ποιότητες ψωμιού που παρασκευάζονταν στην αρχαία Ελλάδα ήταν ο ζυμίτης, από αλεύρι, νερό και προζύμι, ο άζυμος, από αλεύρι και νερό, ο σιμιγδαλίτης, από λεπτότατο αλεύρι προερχόμενο από καλής ποιότητας σιτάρι κλπ.

Από αρχαία κείμενα προκύπτει ότι οι Έλληνες προσέφεραν άρτους στους θεούς, στους οποίους ονόμαζαν θειαγόνους άρτους. Στο ναό της Δήμητρας στην Ελευσίνα, κατά την εορτή των θεσμοφορίων, προσφερόταν στη θεά μεγάλος άρτος από τον οποίο η συγκεκριμένη γιορτή ονομαζόταν μεγαλάρτια.

Στο γερμανικό Μουσείο Ψωμιού που λειτουργεί στην πόλη Ουλμ, τα ωραιότερα εκθέματα είναι τέσσερα ελληνικά ειδώλια του 5ου αιώνα π.Χ., προερχόμενα από τη Βοιωτία, με γυναικείες μορφές. Στα ειδώλια εικονίζεται το άλεσμα του σταριού σε γουδί, το πλάσιμο της ζύμης, το ψήσιμο του ψωμιού και οι άρτοι έτοιμοι προς πώληση και βρώση.

Να σημειωθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να βάζουν θαλασσινό αλάτι στο ψωμί για νοστιμιά.

Στη θρησκεία

Στην Καινή Διαθήκη περιγράφεται το θαύμα που έκανε ο Ιησούς Χριστός, που με πέντε άρτους και δύο ψάρια χόρτασε πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Επίσης ο Χριστός παρομοίαζε τον εαυτό του στους μαθητές του σαν άρτο τον οποίον όποιος τρώει θα έχει ζωή αιώνια. Στο Μυστικό δείπνο ο Ιησούς ευλόγησε ένα ψωμί, το έκοψε σε κομμάτια και είπε: «Λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου». Μετά ευλόγησε το κρασί και έδωσε το ποτήρι του σε όλους και είπε: «Πιείτε από αυτό όλοι, αυτό είναι το αίμα μου». Στην προσευχή που έδωσε ο ίδιος ο Χριστός, υπάρχει αίτημα για τον άρτον τον επιούσιον.

Στην εκκλησία, χωρίς άρτο, δεν είναι δυνατόν να τελεσθεί θεία λειτουργία. Ο άρτος πρέπει να είναι καλά ζυμωμένος και να έχει την σφραγίδα του σταυρού και την επιγραφή ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ. Ένα μέρος του άρτου χρησιμοποιείται από τον ιερέα για την ετοιμασία της Θείας Κοινωνίας (σε ανάμνηση του Μυστικού Δείπνου), και το υπόλοιπο κόβεται σε μικρά κομμάτια, τα αντίδωρα και μοιράζεται στους πιστούς στο τέλος της Θείας Λειτουργίας.

Η ευλάβεια των ανθρώπων απέναντι στο ψωμί που ποτέ δεν πετούν, δείχνει τη σημασία του στη διαβίωση αλλά και στη θρησκευτική ζωή. — Το Άλμπουμ αυτό δημιουργηθηκε για λόγους ενημέρωσης .Δεν μου ανήκουν οι φωτογραφίες ούτε και πνευματικά δικαιώματα. Όπου είναι δυνατόν αναφέρεται και η ΠΗΓΗ

«ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ» ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ «ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΟΡΩΔΙΩΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ» ΜΑΣ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ.

Φεστιβάλ Χορωδιών Καλαμάτας: Εντυπωσιακή λήξη και ραντεβού το 2017 (φωτογραφίες και βίντεο)

Με μια λαμπρή τελετή λήξης έπεσε χθες η αυλαία του  του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορωδιών Καλαμάτας στην Τέντα.
Οι φιλοξενούμενοι χορωδοί έδωσαν το δικό τους χρώμα στις κερκίδες του γηπέδου, ενώ για ακόμα μια εκδήλωση οι καλαματιανοί αγκάλιασαν το πρώτο φεστιβάλ χορωδιών, μάλιστα το ενδιαφέρον των καλαματιανών σχολιάστηκε θετικά από τους διοργανωτές.
Η βραδιά ξεκίνησε με τη Δημοτική Φιλαρμονική της Καλαμάτας που μαζί με χορωδίες εκτέλεσε τραγούδια σταθμούς της χώρας μας ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν οι βραβεύσεις των ομάδων.
Στο τέλος στήθηκε ένα μεγάλο πάρτι που οι ομάδες έδειξαν τις ικανότητές τους και στο χορό.
Ραντεβού το 2017 λοιπόν…

Μπείτε στο παρακάτω σάιτ του Θάρρους και δείτε …644 φωτογραφίες και αρκετά βίντεο.

– See more at: http://www.tharrosnews.gr/news/content/%CF%86%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B

«Ξεχάραξε η Ανατολή» Mε τον Βασίλη Σερμπέζη. Απολαύστε ότι καλύτερο από τα δημοτικά μας τραγούδια. Και αν…

Και αν μερακλώσεις απόλαυσε 157 συνεχόμενα δημοτικά τραγούδια.

Μια φωνή που συχνά κάνει τους ακροατές της όχι απλώς να τη θαυμάζουν, αλλά κατά το κοινώς λεγόμενο, να μην πιστεύουν στ’ αυτιά τους. Ας σημειωθεί ότι δεν αναφερόμαστε μόνο στους ακροατές που «ξέρουν», αυτούς δηλαδή που είναι εξοικειωμένοι με το συγκεκριμένο είδος μουσικής, αλλά σε όλους, με την προϋπόθεση να διαθέτουν, ας το πούμε έτσι, μια στοιχειώδη αισθητική ανεξιθρησκία, σε όποιον δηλαδή είναι «ανοιχτός» να δεχτεί το ωραίο και το καλό από όποιο είδος μουσικής κι αν έρχεται.Ο Βασίλης Σερμπέζης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και διδάκτωρ στο γνωστικό αντικείμενο της Μεθοδικής Διδακτικής του Ελληνικού Παραδοσιακού Χορού. Εχει σημαντικό συγγραφικό έργο σχετικό με την πανεπιστημιακή του δραστηριότητα καθώς και μελέτες για τις κλειστές συμβιωτικές ομάδες της Βαλκανικής και ιδιαίτερα τους Σαρακατσάνους. Είναι όμως, όπως αναφέραμε, και σπουδαίος τραγουδιστής, γνήσιος φορέας της σαρακατσάνικης τραγουδιστικής παράδοσης. «Γεννήθηκα», λέει, «στη Νέα Σάντα της Ροδόπης. Το χωριό μας έγινε στα 1926 όταν Πόντιοι πρόσφυγες από τη Σάντα του Πόντου έπιασαν τον τόπο, προλαβαίνοντας σ’ έναν αγώνα δρόμου λίγων ημερών τους δικούς μας Σαρακατσάνους που από το Τσιότσιοβο της Ανατολικής Ρωμυλίας επέλεγαν συνειδητά, σε εφαρμογή της Συνθήκης του Νεϊγί, τη σιγουριά της ελλαδικής επικράτειας.