Ο Σωτήρης Κακίσης επιστρέφει συγκινημένος στη Μεσσηνία του. Που είχε να τη δει από παιδί. Κυπαρισσία, Βαρυμπόπι, Κοπανάκι, Αετός, Μάλθη…

Του φίλου ποιητή, Σωτήρη Κακίση….όταν μαζί και με την Maggie Minoglou, ατενίσαμε το Ιόνιο …..

Στην πατρίδα μου | Andro

Κυπαρισσία, Βαρυμπόπι, Κοπανάκι, Αετός, Μάλθη… Μετά από πολλά, πάρα πολλά χρόνια, ο Σωτήρης Κακίσης επιστρέφει συγκινημένος στη Μεσσηνία του. Που είχε να τη δει από παιδί.

ANDRO.GR

Και να η Κυπαρισσία όλη ένα όνειρο πραγματικό μπροστά μου, μπροστά κι εκείνη στη θάλασσά της… Πρώτα η Κυπαρισσία. Που την ξανάδα μετά από πολλά, από πάρα πολλά χρόνια, φέτος τον Ιούλιο. Που είχα να τη δω από παιδί, και οι μνήμες της οι ζωντανές μέσα μου μπερδεύονταν ως φέτος το καλοκαίρι με μνήμες ονείρου, με του πατέρα μου τις μαγικές, τις μαγευτικές διηγήσεις για την πόλη που είχε μεγαλώσει, και η Πηγή του Διονύσου της εκεί όλ’ αυτά τα χρόνια ήταν για μένα μύθος σχεδόν, χρόνων στο Χρόνο μέσα σταματημένων, μ’ ονόματά τους τα ονόματα των αδελφών του, των θείων μου, με τ’ άλλα ονόματα του παππού και της γιαγιάς μαζί τους, που αυτούς ούτε καν τους γνώρισα, ούτε καν μπορούσα να τους προλάβω. Προς την Πάνω Πόλη θέλησα ν’ ανεβώ, τα παλιά της τα σπίτια να δω πώς ήταν περίπου… 2. 'Προς την Πάνω Πόλη θέλησα ν' ανεβώ, τα παλιά της τα σπίτια να δω πώς ήταν περίπου'Και να η Κυπαρισσία όλη ένα όνειρο πραγματικό μπροστά μου, μπροστά κι εκείνη στη θάλασσά της: με τη Μάγγη και τον Δημήτρη που μας περίμενε προς την Πάνω Πόλη θέλησα ν’ ανεβώ, να τη δω την Κυπαρισσία μου από ψηλά πλήρη, την παραλία προπαντός εκεί κάτω την τρυφερή, τα παλιά της τα σπίτια πώς ήταν περίπου, εκκλησίες της που κι ο παππούς μου λειτούργησε, κι από μακριά τις θέσεις περίπου παλιών τής οικογένειάς μου σπιτιών, τώρα πια χαλάσματα, απόμακρες ιστορίες. Όμως μέσα μου καθόλου απόμακρη η καταγωγή μου ξαφνικά, με την Αθήνα και την Ολυμπία της μητέρας μου η Κυπαρισσία εξίσου έντονη, εξίσου για μένα καθοριστική. Με μια μπύρα από ψηλά εκεί κοιτώντας την, και το χρυσάφι του μπουκαλιού με τον πολύ ήλιο εκείνης της ημέρας τελώνιο παλαιών στιγμών απέθαντο, των προηγούμενων δικών μου τα πνεύματα στις καρέκλες δίπλα μου, να με κοιτάνε ερευνητικά, να μου παραστέκονται. «Μέσα μου καθόλου απόμακρη η καταγωγή μου ξαφνικά, με την Αθήνα και την Ολυμπία της μητέρας μου η Κυπαρισσία εξίσου για μένα καθοριστική». 4. 'Και να το αρχαίο κάποτε σχολαρχείο, το συνδεδεμένο κι αυτό με τον παππού και τους προπάππους μου'Ύστερα, προς το Βαρυμπόπι, προς το Μοναστήρι όπως λέγεται σήμερα, και προς την Αγιά–Σωτήρα του ακόμα πιο πέρα… Ύστερα, προς το Βαρυμπόπι, προς το Μοναστήρι όπως λέγεται σήμερα, και προς την Αγιά Σωτήρα του ακόμα πιο πέρα, που είμαι ταμένος, μετά την απώλεια των δύο αδελφών μου πριν από μένα. Από το Κοπανάκι το φιλικό μετά στρίβοντας, μέσα από τον Αετό το κεφαλοχώρι το πολύδροσο, και μια απότομη ακόμα αριστερά ανηφόρα, για των νεφών εκεί την ιδιωτική επικράτεια. Και να η εκκλησία, και να το αρχαίο κάποτε σχολαρχείο, το συνδεδεμένο κι αυτό με τον παππού και τους προπάππους μου. Και να κι ένα άνοιγμα, μια πλατεία μισή κρεμασμένη στο γκρεμό με ταπεινότητα. «Να, να, μια κυρία, να ρωτήσουμε…» «Για Βουλγάρα μου μοιάζει με τα κόκκινά της μαλλιά, Μάγγη…» Και Βουλγάρα πράγματι ήταν, φευ, και ντεν ήξερε. Παραμόνευε όμως άλλος γλυκός άνθρωπος από την πόρτα του πίσω, να μας απευθυνθεί: «Κακίσης; Α!»… Και να το αρχαίο κάποτε σχολαρχείο, το συνδεδεμένο κι αυτό με τον παππού και τους προπάππους μου… Διαβάστε ακόμα: Για τον πατέρα μου, Γιάννη Κακίση  Και να και το Ηρώον το επίσης ταπεινό στην πλατεία τη μικρή πάνω, μόνο με ονόματα, αρκετών όμως κι από τη δική μου γενεά από πολύ παλιά θυσιασμένων –και Κακίσηδες, και Καράμπελες, και Παπασταμάτης, και Μπίκος, και Ντούλης… Και άλλα σπίτια κάποτε δικά μας περισσότερα, ολόγυρα. Κι εγώ βέβαια, πώς αλλιώς; Συγκινημένος. Και με ματιές πάλι πολλές προς τα ωραία μας βουνά πέρα, προς τον κάμπο τον ήρεμο από τα βουνά ανάμεσα, σαν θάλασσα κι αυτός μετά που τον ξαναείδα, σαν παραλία, και σαν βάρκες τα σπιτάκια τού προϊστορικού επίσης Δώριου, κι αυτά αιώνες ήδη με τρικυμίες ως σήμερα, ως εδώ ηρωικά φτασμένα. Την Αγιά Σωτήρα την πλησιάσαμε από το δρόμο της τον κακοτράχαλο. Να μπούμε όμως μέσα δεν μπορέσαμε. Κλειδιά και λουκέτα τη σώζουν στην ερημιά μέχρι τις 6 Αυγούστου, μέχρι το Δεκαπενταύγουστο κατ’ έτος, φαντάζομαι. Αλλά και την Αγιά Σωτήρα την ένιωσα δικιά μου εννοείται, ζωσμένη με επιπλέον τού πατέρα μου τα όσα μου πρόλαβε εκεί γεγονότα, παραμύθια κι ανέκδοτα. Το Ηρώον το επίσης ταπεινό στην πλατεία τη μικρή πάνω μόνο με ονόματα, αρκετών όμως κι από τη δική μου γενεά από πολύ παλιά θυσιασμένων… Δίπλα, στη Μάλθη, τη μικρή επίσης αλλά με πολύ περισσότερα από το Βαρυμπόπι σήμερα νομίζω σπίτια, με περίμενε με ανυπομονησία καταμεσήμερο ο κυρ-Κώστας ο Κωτσομύτης ο αγαπημένος μου, ο επί πολλά χρόνια φροντιστής ιδανικός της πισίνας στον Όμιλο της Βουλιαγμένης, ο τώρα πια συνταξιούχος και με τις ελιές του πάλι ωραία και καλά ξαναναστημένος. «Αν χρειαστώ λάδι φέτος;», τον ρώτησα. «Σ’ άφησα εγώ ποτέ εσένα χωρίς λάδι, Σωτήρη;», μου απάντησε. Όχι. Από το λίγο λάδι, το για μένα κάπως μεταφυσικό, της Αγιά Σωτήρας στα βαφτίσια μου –τα προϊστορικά κι αυτά πια– ως σήμερα, πατρίδα γεμάτη ελιές και τον άγιο της χυμό υπάρχει και για μένα, κυλάει σαν ρυάκι αναζωογονητικό επίμονα μέσα μου. Κι ευτυχώς η Πατρίδα αυτή είναι εκεί ακόμα, στη θέση της, να την αναζητώ, να τη σκέφτομαι, να την ονειρεύομαι ξανά και ξανά. Για να την ξαναδώ. Όπως επιτέλους την ξαναείδα.6. Στη Μάλθη με περίμενε με ανυπομονησία καταμεσήμερο ο κυρ-Κώστας ο Κωτσομύτης ο αγαπημένος μου, ο επί πολλά χρόνια φροντιστής ιδανικός τής πισίνας στον Όμιλο της Βουλιαγμένης…

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/zoi/sthn-patrida-mou/ ]

Ψήφισμα για τα σχολεία από το Δήμο Τριφυλίας, καταλήψεις στην Καλαμάτα. Σχόλιο της ΚΝΕ για τον Νίκα.

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Τριφυλίας ,
ομόφωνα διαμαρτύρεται
Είμαστε στο τέλος της τρίτης εβδομάδας λειτουργίας των σχολείων και ο μεγάλος πρωταγωνιστής της παιδείας είναι κλειστά σχολεία και ελλείψεις διδακτικού προσωπικού.
Αποτέλεσμα η συνδιδασκαλία τάξεων , οι συγχωνεύσεις τμημάτων , το ειδικό Σχολείο και το Εργαστήρι ειδικής Επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης Φιλιατρών να παραμένουν ακόμη κλειστά .Αυτό οδηγεί στην υποβάθμιση της παρεχόμενης Δημόσιας Εκπαίδευσης και στην όξυνση των ίσων ευκαιριών για μάθηση που όφειλε η πολιτεία μα παρέχει σε όλα τα παιδιά.
Πιο τραγική η κατάσταση στο χώρο της Ειδικής Αγωγής αφού ακόμη η πολιτεία δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της απέναντι στα παιδιά , με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Είναι μάλιστα λυπηρό το γεγονός να ακούγεται από τα χείλη του αρμόδιου Υπουργού Παιδείας ότι η κατάσταση στην παιδεία θα ομαλοποιηθεί προς το τέλος του Οκτωβρίου.
Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας το οποίο ευθύνεται αυτό και μόνο για τη σημερινή κατάσταση στην παιδεία να σταθεί με ευαισθησία απέναντι στο τεράστιο πρόβλημα που έχει δημιουργήσει και να δώσει τις απαραίτητες λύσεις. Δεν αρκεί μεγαλόστομα να διακηρύττει ότι η παιδεία είναι για την κυβέρνηση η πρώτη προτεραιότητα.
Είναι επιτακτική ανάγκη τα σχολεία ειδικής αγωγής να ανοίξουν άμεσα με το αναγκαίο εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό και να συμπληρωθούν τα κενά σε όλα τα σχολεία γενικής εκπαίδευσης.

Από τον Δήμο Τριφυλίας

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Ο Δήμαρχος Καλαμάτας κ.Νίκας φαίνεται πως όχι μόνο αδιαφορεί, αλλά δεν του «καίγεται καρφάκι» για την υποχρηματοδότηση των σχολείων και για τις άθλιες αίθουσες που κάνουν μάθημα οι μαθητές της πόλης. Αυτό έδειξε την Παρασκευή το πρωί όταν μαθητές από σχολεία της πόλης ζήτησαν να συναντηθούν μαζί του και αυτός αρνήθηκε.
Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι ο κ. Δήμαρχος αντί να καταδικάζει και να καταγγέλλει τις τεράστιες ελλείψεις στα σχολεία, αντί να είναι στο πλευρό των μαθητών που αγωνίζονται και διεκδικούν, επιλέγει να έχει τη στάση αυτή.
Το Τομεακό συμβούλιο Μεσσηνίας της ΚΝΕ καταγγέλλει στο λαό της Καλαμάτας τη στάση του κ.Δημάρχου που αντί να καλεί στο δυνάμωμα του αγώνα των μαθητών και των γονιών τους για το δικαίωμα στη μόρφωση και τη ζωή που μας αξίζει, βάζει πλάτες σε αυτή την άθλια κατάσταση, αρνούμενος ακόμα και να ακούσει τις διεκδικήσεις των μαθητών.

Στους δρόμους μαθητές σχολείων της Καλαμάτας

Τα υπό κατάληψη σχολεία τους άφησαν για μερικές ώρες μαθητές της Καλαμάτας και με πορείες έφτασαν στο κέντρο της πόλης, για να γνωστοποιήσουν τα προβλήματά τους στο διευθυντή της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Γιάννη Πλατάρο.
Έτσι, λίγα λεπτά μετά τις 11.00 το πρωί πορείες μαθητών, που είχαν ξεκινήσει από διαφορετικά σημεία, ενώθηκαν μπροστά στο κτήριο της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Ύστερα από συνεννόηση το σύνολο των μαθητών έφθασε στον 6ο όροφο του κτηρίου, ενώ αντιπροσωπεία τους, μαζί με εκπρόσωπο καθηγητών αλλά και γονέων, μπήκαν στο γραφείο του κ. Πλατάρου.
Εκεί ξεκίνησε μια συζήτηση μεταξύ των παρευρισκομένων σε πολύ καλό κλίμα. Από την πλευρά τους, οι μαθητές μίλησαν για τα κενά που υπάρχουν σε καθηγητές και βιβλία, αλλά και για τα προβλήματα στα σχολικά συγκροτήματα, με τα πιο σημαντικά σε εκείνο στην Αγία Τριάδα.
Με τη σειρά του ο κ. Πλατάρος υποστήριξε ότι κατανοεί τα προβλήματα και μπήκε σε ουσιαστικό διάλογο με τους μαθητές, αλλά τους είπε ότι είναι κατά της λύσης της κατάληψης. Παρατήρησε, δε, ότι ο Δήμος προσπαθεί, παρά τις δυσκολίες, να κάνει παρεμβάσεις με συνεργεία, κάτι που τα παιδιά αμφισβήτησαν ή είπαν ότι δε γίνεται σε σημαντικό βαθμό.
Επιπλέον, τα παιδιά μίλησαν για προβλήματα που έχουν ζήσει και δε θέλουν να ξαναζήσουν, όπως ότι συχνά πέφτουν σοβάδες από τα ταβάνια, ενώ υπάρχει κρύο το χειμώνα. Χαρακτηριστικά ανέφεραν ότι πέρυσι πήγαιναν στο σχολείο μέχρι και κουβέρτες ή κουβαλούσαν αερόθερμα για να ζεσταθούν.
Αφού τελείωσε η συζήτηση, ο διευθυντής σημείωσε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του, ενώ συνέστησε στους μαθητές να ανοίξουν τα σχολεία.
Εν συνεχεία οι τελευταίοι με πορεία κατευθύνθηκαν στο Δημαρχείο, όπου έφθασαν μαζί με εκπροσώπους εκπαιδευτικών και γονέων. Εκεί ζήτησαν συνάντηση με το δήμαρχο Παναγιώτη Νίκα για θέματα που αφορούσαν στις κτηριακές υποδομές των σχολείων.
Όταν πληροφορήθηκαν ότι ο δήμαρχος ήθελε να συναντήσει πρώτα τους εκπροσώπους των μαθητών και μετά να έχει άλλη συνάντηση με γονείς και εκπαιδευτικούς, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται. Την αντίδρασή τους για τις ξεχωριστές συναντήσεις εξέφρασαν, επίσης, ο πρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων Καλαμάτας, Παναγιώτης Κουφαλάκος και η πρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μεσσηνίας, Χριστίνα Λαδά.
Τελικά, η συνάντηση δεν έγινε, αλλά αργά το μεσημέρι ο δήμαρχος θέλησε να εξηγήσει τους λόγους. Όπως τόνισε, «οι πόρτες του Δημαρχείου είναι πάντα ανοικτές για τους μαθητές και τα παιδιά, χωρίς όμως κομματικούς κηδεμόνες».
Παραδέχτηκε ότι στα περισσότερα θέματα έχουν δίκιο οι μαθητές, όμως, από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα και τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει. «Για να βγούμε, χρειάζεται σύνεση, συνεννόηση, λογική και όχι οχλοκρατία. Δεν είμαι εκπρόσωπος της κυβέρνησης, τουναντίον, μάλιστα, αλλά χρειάζεται αυτοσυγκράτηση» σχολίασε.
Πάντως, τόνισε ότι η κτηριακή υποδομή των σχολικών συγκροτημάτων στην Καλαμάτα, σε πολύ μεγάλο βαθμό, είναι αρκετά καλή, ενώ αναφέρθηκε και σε σχολεία που ολοκληρώθηκαν επί δημαρχοντίας του.
Για το Πολυκλαδικό παραδέχτηκε την κακή του κατάσταση, αλλά σχολίασε ότι τα 500.000 ευρώ που ζητήθηκαν για την ουσιαστική παρέμβαση και την αποκατάσταση των προβλημάτων δεν εγκρίθηκαν από το υπουργείο.  Περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο:

– See more at: http://www.tharrosnews.gr/news/content/%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-

Μεθυσμένα άλογα. (A Time For Drunken Horses). Ελληνικοί υπότιτλοι.

Ιρανική ταινία.Ο τίτλος προέρχεται από το αλκοόλ που ρίχνεται στο νερό για το πότισμα των ζώων λόγω του κρύου.
Στα ορεινά σύνορα Ιραν-Ιράκ οι κάτοικοι ζούν από το επικίνδυνο λαθρεμπόριο μεταξύ των δύο χωρών.Ο έφηβος Αγιούμπ δουλεύει σκληρά έπειτα από το θάνατο του πατέρα του σε ναρκοπέδιο αναλαμβάνοντας την ευθύνη επιβίωσης της οικογένειας του.