ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΟΝ ΣΑΝΟΒΑ Η ΤΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΙΝΑ ΓΙΑ ΓΡΗΓΟΡΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.

Στο Αρτίκι θα πάει άλλο συνεργείο μου είπαν, αλλά θα πάει,οπότε εγώ ετοιμάζομαι σε κανένα 2 …χρονάκια να κάνω διακοπές στο χωριό μου, που ελπίζω να έχει ολοκληρωθεί το έργο του ΟΤΕ.

ΒΑΖΟΥΝ ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ. ΠΕΤΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ!

«Πίσω από το νούμερο των 170.000 παιδιών δεν βρίσκονται μόνο παιδιά με αναπηρίες που δεν θα τους δοθεί ένα ίσο ξεκίνημα στη ζωή. Βρίσκονται παιδιά με δυνατότητες που θα γίνουν αόρατοι πολίτες, αποκλεισμένοι από τους θεσμούς και τις δομές μιας κοινωνίας που αποδέχεται παθητικά τις διακρίσεις και τα στερεότυπα γύρω από την αναπηρία. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι αόρατοι».

Στην ουσία όσα από τα παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν βαριές αναπηρίες, σωματικές και νοητικές, δε θα εκπαιδευτούν ποτέ, με αποτέλεσμα να μη μπορέσουν ποτέ να αυτοεξυπηρετηθούν, να αποκτήσουν ένα επάγγελμα και πολύ περισσότερο να ενταχθούν στην κοινωνία που είναι το ζητούμενο. Ταυτόχρονα θα βιώσουν την περιθωριοποίηση ακόμα και τα ρατσιστικά φαινόμενα που ίσως αναπτυχθούν στα σχολεία. Υπάρχει εμπειρία για το τι βίωσαν οι οικογένειές τους και τα ίδια τα παιδιά με αυτισμό που «εντάχθηκαν» στα γενικά σχολεία. Επιπλέον η συγκεκριμένη διαδικασία «ένταξης» θα δημιουργήσει πλείστα προβλήματα στα ήδη επιβαρυμένα γενικά σχολεία. Η ευθύνη για τη διδασκαλία παιδιών με ειδικές ανάγκες μεταφέρεται στον εκπαιδευτικό της τάξης. Ένα καθήκον, στο οποίο ο εκπαιδευτικός της τάξης είναι αδύνατο να ανταποκριθεί.

πηγή: (διαβάστε περισσότερα) http://www.alphafm.gr/archives/58744

Φωτογραφία της Sofia Exouzidou.
Αόρατα για το σχολείο 170.000 παιδιά με αναπηρία στην Ελλάδα
action-aid-630.jpg
Μαρία, παραολυμπιονίκης στην κολύμβηση, δικηγόρος, φοιτήτρια, άτομο με κινητική αναπηρία | ACTION AID

Mπορεί να αποτελεί κορυφαία συνταγματική επιταγή το δικαίωμα στην εκπαίδευση αλλά δεν αφορά όλα τα παιδιά αυτής της χώρας. Τα παιδιά με αναπηρίες είναι αόρατα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αρνείται ακόμη και να τα καταγράψει. Μόνο το 15% των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα πηγαίνει σχολείο. Ντροπιαστικό;

Το υπόλοιπο 85%, δηλαδή περίπου 170.000 παιδιά, ζουν εξόριστα από την εκπαιδευτική κοινότητα, εξορία που θα κουβαλούν σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους και θα τα καθιστά επίσης αόρατα στην κοινωνία. Το χειρότερο; Δεν υπάρχει στη χώρα μας ούτε καν εθνικό μητρώο καταγραφής παιδιών με αναπηρία. Γι’ αυτό και ο αριθμός αυτός αποτελεί εκτίμηση. Και πώς να σχεδιαστεί μια αποτελεσματική πολιτική Ειδικής Εκπαίδευσης χωρίς την καταγραφή των μαθητών και των αναγκών τους;

Τα στοιχεία είναι αμείλικτα: τη σχολική χρονιά 2010-2011 μόνο 24.105 παιδιά με αναπηρίες φοιτούσαν σε σχολεία γενικής εκπαίδευσης και 7.656 παιδιά σε ειδικά σχολεία. Αυτό σημαίνει ότι από τα 200.000 παιδιά με αναπηρίες, που υπολογίζεται ότι ζουν στη χώρα μας, μόνο τα 31.761 πηγαίνουν σχολείο, δηλαδή μόλις το 15%.

Αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία για τα αόρατα παιδιά από την έρευνα της ερευνήτριας Πελαγίας Παπανικολάου, υποψήφιας δρος Εγκληματολογίας Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, δημοσιοποιεί η ActionAid ξεκινώντας την νέα της εκστρατεία, με βασικό αίτημα την άμεση ένταξή τους σε σχολεία που λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες και η διαφορετικότητα όλων των μαθητών. Και κυρίως ο σεβασμός των εκπαιδευτικών δικαιωμάτων των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

«Κάντε τα παιδιά με αναπηρία ορατά στην Ελλάδα» τιτλοφορείται η καμπάνια της διεθνούς οργάνωσης που τονίζει: «Πίσω από το νούμερο των 170.000 παιδιών δεν βρίσκονται μόνο παιδιά με αναπηρίες που δεν θα τους δοθεί ένα ίσο ξεκίνημα στη ζωή. Βρίσκονται παιδιά με δυνατότητες που θα γίνουν αόρατοι πολίτες, αποκλεισμένοι από τους θεσμούς και τις δομές μιας κοινωνίας που αποδέχεται παθητικά τις διακρίσεις και τα στερεότυπα γύρω από την αναπηρία. Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι αόρατοι».

Και καλεί το υπουργό Παιδείας να πάρει άμεσα μέτρα για να αλλάξει αυτήν την ντροπιαστική για όλους μας κατάσταση που ανάμεσα σε άλλα είναι η δημιουργία μητρώου καταγραφής των παιδιών με αναπηρία και των εκπαιδευτικών αναγκών τους, η βελτίωση της ανύπαρκτης σχεδόν προσβασιμότητας των μαθητών στα σχολεία, η διαρκής επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, η θεσμοθέτηση της διαδικασίας συμμετοχής των μαθητών με αναπηρία και των γονιών τους στη λήψη αποφάσεων που τους αφορούν και η μέριμνα για σταθερή χρηματοδότηση της ειδικής εκπαίδευσης από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Μέτρα που αναδεικνύουν την ένδεια της πρόνοιας που επιδεικνύεται γι’ αυτά τα παιδιά: όπως το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένα ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα πρώιμης παρέμβασης για παιδιά ηλικίας 0-6 ετών, ηλικίες κρίσιμες για όλα τα παιδιά. Αυτό σημαίνει ότι όταν έρχεται η στιγμή τα παιδιά να μπουν σε σχολική τάξη, οι δυσκολίες είναι πολύ μεγαλύτερες. Και λόγω έλλειψης δημόσιων υπηρεσιών, πολλοί γονείς απευθύνονται σε ιδιωτικούς φορείς, επωμιζόμενοι το υψηλό κόστος τους, σε αυτές τις εποχές που ζούμε.

Προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν κοινό και αρμοδίους για την πρόσβαση των παιδιών με αναπηρία στο σχολείο αναλαμβάνουν μάλιστα και δημόσια δράση: έτσι το Σάββατο 30 Μαΐου, στις 12.30 το μεσημέρι, εθελοντές της ActionAid θα βρίσκονται έξω από τη Βουλή, κρατώντας μεγάλες φωτογραφίες με πορτρέτα παιδιών και ένα πανό, το οποίο θα γράφει «Δεν είμαστε αόρατοι». Ταυτόχρονα μας προτρέπει να υπογράψουμε την επιστολή προς τον υπουργό Παιδείας.

Παράλληλα στο πλαίσιο της εκστρατείας της φέρνει στο φως μαρτυρίες αυτών των παιδιών που δίνουν πρόσωπο στους ανατριχιαστικούς αριθμούς.

Όπως αυτή του Ανδρέα Σκαφίδα, απόφοιτου τμήματος ΜΜΕ Παντείου Πανεπιστημίου, και δημοσιογράφου στον ραδιοσταθμό Αθήνα 9.84 που είναι άτομο με κινητική αναπηρία. Είχε την τύχη να πάει δημοτικό στην ΕΛΕΠΑΠ, το πρώτο ειδικό σχολείο στην Ελλάδα, εκτός από μία χρονιά που φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο. Φοίτησε σε δημόσιο, τυπικό Γυμνάσιο για να επιστρέψει στο ειδικό σχολείο στη Β’ Λυκείου. «Η εκπαίδευσή μου ήταν ένα πήγαινε-έλα μεταξύ των σχολείων για άτομα με αναπηρία και των τυπικών σχολείων. Ένιωθα πιο καλά σ’ ένα περιβάλλον όπου δεν ήμουν διαφορετικός», εξηγεί και προσθέτει: «Υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι σαν εμένα που θα μπορούσαν με τις κατάλληλες ευκαιρίες και τον δικό τους αγώνα, να καταφέρουν να κάνουν κάτι στη ζωή τους. Αλλά δεν μπορούν και φταίει το σύστημα γι’ αυτό. Το κράτος στο οποίο ζούμε, άσχετα από την κρίση, είναι εναντίον του πολίτη»…

Ή του Αποστόλη Βελλέ, απόφοιτου του τμήματος φυτικής παραγωγής ΤΕΙ Καλαμάτας που είναι άτομο με σύνδρομο Down: «Αν δεν είχα πάει σχολείο; Κατά την προσωπική μου άποψη, το σχολείο είναι μια βασική προϋπόθεση για να φτιάξεις τη ζωή σου. Αν δεν είχα πάει σχολείο, δεν θα είχα σπουδάσει. Δεν θα είχα αποκτήσει φίλους, δεν θα βγαίναμε βόλτες, τίποτα. Προτρέπω όλα τα παιδιά να παρακολουθήσουν πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όποιος κι αν είναι ο λόγος της ασθένειάς τους, αν έχουν σύνδρομο Down ή αυτισμό ή δεν ξέρω τι άλλο. Πιστεύω ότι πρέπει να πάνε σχολείο. Έστω και με την ασθένεια αυτή». Ο Αποστόλης φοίτησε σε δημόσια σχολεία, είχε βρει δουλειά ως συμβασιούχος στον δήμο Πεντέλης και τώρα είναι άνεργος.

Ο Αποστόλης και ο Ανδρέας είναι από τους τυχερούς αφού ανήκουν στο 15% που κατάφεραν να πάνε σχολείο και γι’ αυτό ευγνωμονούν τις οικογένειές τους για τη στήριξη που τους παρείχαν. «Δυστυχώς στην Ελλάδα, όπως για όλα τα πράγματα, έτσι και για την αναπηρία, τα πάντα επαφίενται στην προσωπική φλόγα του καθενός. Παίζει ρόλο αν θα πέσεις σε γονιό που έχει ένα βλέμμα παραπάνω ή σε φίλο, φίλη, στην οικογένεια, σ’ έναν υπάλληλο που θα καταλάβει τι γίνεται και θα τρέξει να βοηθήσει. Αφού δεν υπάρχουν δομές, τα πάντα επαφίενται στην αντίληψη που έχει ο καθένας για τη διαφορετικότητα» λέει ο Ανδρέας.

Ανεκτίμητη είναι για τον Αποστόλη η εμπειρία του από το σχολείο: «Είχα πολλούς φίλους. Η χημεία μου με τους συμμαθητές μου ήταν πολύ καλή. Ήμουν στο 15μελές συμβούλιο. Πιστεύω ότι θα πρέπει να είναι όλα τα παιδιά μαζί, όπως ήμασταν και στο δικό μου σχολείο και όλοι κερδίσαμε από αυτό».

ΚΑΛΑ ΘΑ ΣΑΣ …ΣΤΕΙΛΟΥΝ. ΑΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗΣ-ΔΕΛΕΓΚΟΣ. ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΡΕΜΠΕΤΕΣ, ΠΑΡΤΕ ΔΥΟ …ΠΕΝΙΕΣ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΣΤΟ ΤΡΕΝΟΤΕΧΝΕΙΟ.

Ανδρογιάννης Αλεξόπουλος – Αλανιάρα απ’ τον Περαία.
Και γιατί δε μας το λες- Σπύρος Δελέγκος.

Μάγκα Σπύρο να ρίξεις κι’ αυτό …ένεκα και η μέρα.

Σύνθεση Οθωμανικής Κλασικής μουσικής του neyzen Tevfik [1879-1953]/
Σπύρος Δελέγκος: λάφτα [ πολίτικο λαούτο ] /
Αίθουσα συναυλιών της Φιλαρμονικής Εταιρίας-Ωδείο Πατρών
Η λάφτα είναι κατασκευή του Δημήτρη Ραπακούσιου.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΜΑΪΟΥ 2015 ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΙΑ. «ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ «ΡΑΚΟΠΕΝΙΕΣ» ΣΤΟ ΚΟΠΑΝΑΚΙ «ΑΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗΣ-ΔΕΛΕΓΚΟΣ» ΣΤΟ ΤΡΕΝΟΤΕΧΝΕΙΟ..

Φωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

29 ΜΑΙΟΥ 2015 ΣΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ «ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ.
https://kopanakinews.wordpress.com/…/29-%CE%BC%CE%B1%CF%8A…/

Visit the post for more.
KOPANAKINEWS.WORDPRESS.COM
Φωτογραφία του Kopanakinews Dimitris Giannopoulos.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΜΑΙΟΥ, ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ, ΣΤΟ «ΤΡΕΝΟΤΕΧΝΕΙΟ» ΑΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗΣ-ΔΕΛΕΓΚΟΣ.
https://kopanakinews.wordpress.com/…/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE…/

Οι δημηγορίες Μωάμεθ Β και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, για την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως.

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ: Οι δημηγορίες Μωάμεθ Β και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.           «Εάν την Πόλιν νικήσω, σκεφτόταν ο Μωάμεθ κατά τον χρονογράφο Σφραντζή, υπέρ πάντας τους προ εμού ήδη εποίησα, διότι αυτοί μεν κατά τήσδε της πόλεως πολλάκις πειραθέντες ουδέν εκατόρθωσαν».

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος σε μικρογραφία χειρογράφου του 15ου αι.

           Με αυτή την ελπίδα ξεκίνησε την πολιορκία της Βασιλεύουσας, που «εδούλωσε σχεδόν πάσαν την υφήλιον», ώστε να ξεπεράσει σε δόξα τον πατέρα του Μουράτ και τους άλλους προγόνους του. Ο πολυήμερος αποκλεισμός της πόλης και οι προσπάθειες για την εκπόρθηση των τειχών δεν είχαν ακόμη δώσει σάρκα και οστά στο όνειρο του, όταν τη νύχτα της 28ης Μαίου, που βρήκε τους λιγοστούς υποστηρικτές εξαντλημένους, μα απελπισμένα επίμονους, και τους πολιορκητές αποθαρρυμένους ύστερα από συνεχείς ανεπιτυχείς εφόδους, τα σημάδια του ουρανού έδειξαν πως η μέρα που θα ξημέρωνε έμελλε να είναι καθοριστική.
            Κατά την παλιά συνήθεια να απευθύνονται οι αρχηγοί στον στρατό τους πριν από μία μεγάλη μάχη, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και ο Μωάμεθ φαίνεται πως μίλησαν στους πολεμιστές τους, αποτυπώνοντας στους λόγους τους το ήθος και τα ιδανικά, τις δοξασίες και τις ελπίδες δύο κόσμων, που η τύχη το ‘φέρε να άρχονται από δύο μεγάλους ηγέτες. Η ιστορικότητα των δημηγοριών αμφισβητείται, καθώς βασικές πηγές της εποχής αποσιωπούν το γεγονός και σημαντικοί ιστορικοί της Αλωσης δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά. Εχουν εκφραστεί αμφιβολίες για το αν εκφωνήθηκαν οι λόγοι και, στην περίπτωση που η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική, αν το περιεχόμενο είναι αυτό που παρέδωσε εκτενώς ο Κριτόβουλος για τον Μωάμεθ και ο Σφραντζής για τον Κωνσταντίνο. Εχει υποστηριχθεί ότι η φιλοτουρκική στάση του Κριτόβουλου οδήγησε τον Ιμβριο ιστορικό να αποδώσει στον σουλτάνο λόγια με τα οποία εξέφραζε προσωπική άποψη, ενώ ο μοναχός στατελευταία χρόνια της ζωής του Σφραντζής, στην ουσία, επανέλαβε όσα ανέφερε ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος Λεο-νάρδος ο Χίος, διασώζοντας περισσότερο μία ομιλία καλογερική, παρά τον λόγο ενός βασιλιά και στρατιωτικού αρχηγού, που θεωρήθηκε και ως «επικήδειος λόγος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας».
Δόξα και φήμη
            Σύμφωνα με τον Κριτόβουλο, ο Μωάμεθ συγκάλεσε την προπαραμονή της μεγάλης επίθεσης, «πάντας τους εν τέλει τε και περί αυτόν, […] το τε άγημα του στρατού και την περί αυτόν πάσαν ύλην», και τους μίλησε συνετά, με λόγια που έδειχναν πως, παρά το νεαρό της ηλικίας του, μπορούσε να ξεπεράσει τις προσωπικές φιλοδοξίες, να είναι λιτός και συγκρατημένος. Αναφέρθηκε στην τόλμη και στην ανδρεία τους, θυμίζοντας πως όσα ώς τότε είχαν κατακτήσει δεν τους χαρίστηκαν αλλά ήταν άθλα της αρετής τους. Απαρίθμησε τα οφέλη, αν κατόρθωναν να κυριεύσουν την Πόλη: πλούτη κάθε είδους από παλάτια και αρχοντόσπιτα, χρυσά και αργυρά αναθήματα, κειμήλια, πολύτιμα πετράδια και μαργαριτάρια, γενναίοι άρχοντες που θα γίνονταν δούλοι, γυναίκες και παιδιά που οι κατακτητές θα απολάμβαναν μετά τη μεγάλη νίκη. Υποσχέθηκε τριήμερη λεηλασία της Βασιλεύουσας, απόλαυση υλικών αγαθών σε ένα καταπονημένο στράτευμα, που έπρεπε την επομένη με κάθε τρόπο να νικήσει.
Ο Μωάμεθ Β Πορθητής σε προσωπογραφία του Ιταλού ζωγράφου G. Bellini.
          Δεν υπήρχε καλύτερη κινητήρια δύναμη για ένα μεγάλο αγώνα, από το ξύπνημα των επιθυμιών. Θεωρώντας, όμως, υποτιμητικό οι στρατιώτες του να πολεμούν μόνο γι’ αυτά, φρόντισε να ξυπνήσει και τη φιλοδοξία τους, τονίζοντας το μέγιστο αγαθό: «πόλιν τοιαύτην αιρήσετε ης το κλέος πάσαν επήλθε την οίκου μένην». Δόξα, λοιπόν, και φήμη θα αποκτούσαν αν κατόρθωναν αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε φανεί ακατόρθωτο.
Θεόφιλου,«Κωνσταντίνος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων εξέρχεται Ατρομος εις την μάχην το 1453 Μαΐου 29» (1928, τοιχογραφία αποτοιχισμένη από το σπίτι-καφενείο Γ. Αντίκα στη Σκόπελο Γέρας Μυτιλήνης, 141×179 εκ. Αθήνα, Συλλογή Πρόδρομου Εμφιετζόγλου -φωτ.: Έφης Στρούζα, «Συλλογή Εμφιετζόγλου. Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη», Αθήνα 1999).
           Για να τους τονώσει περισσότερο, περιέγραψε με ζοφερό τρόπο την κατάσταση των τειχών και των πολιορκημένων. Προσπάθησε να δείξει πόσο εύκολη λεία θα ήταν οι λιγοστοί άντρες που έστεκαν πίσω από τα μισογκρεμισμένα τείχη. Και πριν απευθυνθεί σε καθέναν χωριστά στους ανώτατους αρχηγούς του στρατού και του στόλου, θύμισε πως «του καλώς πολεμείν τρία είναι τα αίτια, το τε εθέλειν και το αισχύνεσθαι και το τοις άρχουσι πείθεσθαι». Εδωσε τις τελευταίες οδηγίες και τους προέτρεψε να διαλυθούν, να δειπνήσουν και να αναπαυθούν.
Πίστη και πατρίδα
          Από την άλλη μεριά των τειχών, το βράδυ της Δευτέρας 28 Μαΐου, όπως διηγείται ο Σφραντζής, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν ο πρωταγωνιστής συγκινητικών και κρίσιμων σκηνών.
           Οι φωνές των απίστων, όμοιες με βουητό τρικυμισμένης θάλασσας, έδωσαν στους πολιορκημένους να καταλάβουν ότι η γενική επίθεση θα γινόταν την επόμενη μέρα. Με προτροπή του αυτοκράτορα, ιερωμένοι κρατώντας εικόνες και λάβαρα οδήγησαν τα γυναικόπαιδα σε μία λιτανεία ολόγυρα στα τείχη, παρακαλώντας τον Θεό να μην τους παραδώσει στα εχθρικά χέρια. Ο Παλαιολόγος «συνάξας πάντας τους εν τέλει άρχοντας και αρχόμενους δημάρχους και εκατοντάρχους και ετέρους προκρίτους στρατιώτας» τέλεσε -θα λέγαμε- ένα μυστήριο. Με λόγια σεμνά, γεμάτα ταπεινοσύνη, απευθύνθηκε στους «συστρατιώτες» του: «Γνωρίζετε πολύ καλά, αδελφοί μου, ότι είμαστε υποχρεωμένοι για τέσσερα πράγματα να πολεμήσουμε μέχρι θανάτου: πρώτο, για την πίστη και τη θρησκεία μας, δεύτερο, για την πατρίδα μας, τρίτο, για τον βασιλέα μας, τον αντιπρόσωπο του Κυρίου, και τέταρτο, για τους συγγενείς και φίλους μας. Λοιπόν, αδελφοί μου, εάν οφείλουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για ένα από αυτά τα τέσσερα ιδανικά, πρέπει να είμαστε πολύ περισσότερο πρόθυμοι να δώσουμε τη ζωή μας και για τα τέσσερα μαζί».
           Οι Βυζαντινοί έπρεπε να πολεμήσουν και να νικήσουν για τα μεγάλα ιδανικά και όχι για απολαύσεις και πρόσκαιρη επίγεια δόξα. Αν ηττώνταν, θα έχαναν την πίστη, την ένδοξη πατρίδα και την ελευθερία, το άλλοτε πανίσχυρο κράτος τους, και θα στερούνταν τους αγαπημένους τους.
           Ο Κωνσταντίνος συνέχισε επισημαίνοντας πως «ο αλιτήριος αμηράς» θα προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κυριεύσει τη Βασιλεύουσα, βασιζόμενος στα άρματα και στο ιππικό, στη δύναμη και στο μεγάλο πλήθος, ενώ οι υπερασπιστές της Πόλης είχαν εμπιστοσύνη στο όνομα του Θεού, στα ίδια τους τα χέρια και στην ανδρεία που τους δώρισε η θεία δύναμη.
Η ύλη με το πνεύμα
           Την αντιπαράθεση λοιπόν της ύλης με το πνεύμα προέβαλε ο ιστορικός διά στόματος Παλαιολόγου ως αιχμή για τη μάχη στα τείχη της Βασιλεύουσας.
Θεόφιλου, «Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων εξέρχεται Ατρομος εις την μάχην το 1453 Μαΐου 29» (1932, χρώματα με κόλλες σε πανί, 122,5×154,5 εκ., Βαρειά Μυτιλήνη, Μουσείο Θεόφιλου – φωτ.: «Θεόφιλος. Ζωγραφικοί πίνακες», Αθήνα 1986).
         Οι Μωαμεθανοί, ακόμη και αν έδιναν τη ζωή τους, θα κέρδιζαν ευδαιμονία και καλοπέραση πλάι στον Αλλάχ και όχι «στέφανο αδαμάντινο εν ουρανοίς και μνήμη αιωνία και αξία εν τω κοσμώ», όπως τόνισε ο Κωνσταντίνος στους πολεμιστές του. Επρεπε γι’ αυτό ο αυτοκράτορας να προβάλει το απύθμενο χάσμα που χώριζε τους δύο κόσμους. Να αναδείξει την ανωτερότητα των υπερασπιστών του κράτους του, αλλά και να τους παρηγορήσει για ενδεχόμενη ήττα, που, όσο κι αν προσπάθησε να δείξει πως ήταν απίθανη, γνώριζε, ωστόσο, καλά πως ήταν αναπόφευκτη ως δίκαιη τιμωρία του Θεού για τις δικές του αμαρτίες.
         Ως έμπειρος και υπεύθυνος αρχιστράτηγος προέβλεψε τα μέσα που οι εχθροί θα χρησιμοποιούσαν, και φρόντισε να προετοιμάσει τους στρατιώτες του. Δεν παρέλειψε να εκφράσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του στην ανδρεία τους και να αμαυρώσει την εικόνα του εχθρού, επισημαίνοντας τη δολιότητα και την αφερεγγυότητα του. Απευθύνθηκε στη συνέχεια προς τα μικρά σώματα των Δυτικών, που ήταν μαζί του για την υπεράσπιση της Πόλης, και κατέληξε: «Ουκ έχω καιρόν ειπείν υμίν πλείονα. Μόνον το τεταπεινωμένον ημέτερον σκήπτρον εις τας υμών χείρας ανατίθημι, ίνα αυτό μετ’ εύνοιας φυλά-ξητε […] ελπίζω εις θεόν ως λυτρωθείημεν ημείς της ενεστώσης αυτού δικαίας απειλής». Η τύχη της αυτοκρατορίας ανατέθηκε από τον Κωνσταντίνο σε χέρια άξια να πολεμήσουν και έτοιμα να θυσιαστούν όχι για πλούτη και δόξα, αλλά για την προάσπιση των ιερών και των οσίων, που για περισσότερο από 1000 χρόνια διαφυλάχθηκαν αλλά και εξαπλώθηκαν. Τα λόγια του αυτοκράτορα μίλησαν στις καρδιές των στρατιωτών, που δεν σκέφτονταν πια ούτε οικογένειες ούτε περιουσίες, «ει μη μόνον του αποθανείν ίνα την πατρίδα φυλάξωσι». Πήγαν ο καθένας στο σημείο του τείχους που ήταν ορισμένος να υπερασπισθεί και περίμεναν τη μεγάλη στιγμή.
          Δύο μεγάλοι άνδρες είχαν προετοιμάσει τους στρατούς τους για μια κρίσιμη μάχη. Οι επιτιθέμενοι με ορμή και πάθος θα επιδίωκαν δόξα και υλικά αγαθά. Οι αμυνόμενοι είχαν πεισθεί πως η ζωή τους ήταν το τίμημα για να διαφυλαχθεί η πίστη και η πατρίδα.
         Αν και δεν είναι βέβαιο, είναι πάντως πιθανό ότι και οι δύο στρατηγοί μίλησαν στους πολεμιστές τους. Οι δύο δημηγορίες, αν ειπώθηκαν, δεν διασώθηκαν, όπως διατυπώθηκαν από τους ομιλητές, και είτε αποτελούν εφεύρεση των μεταγενεστέρων είτε διατυπώθηκαν εκ των υστέρων, σύμφωνα με τις προσωπικές δοξασίες του Λεονάρδου του Χίου και του Κριτόβουλου. Ακόμη και σε αυτή την τελευταία περίπτωση, όμως, οι συγγραφείς τους, φίλα προσκείμενος ο καθένας προς τον ρήτορα του οποίου απέδωσε τον λόγο, εξέφρασαν και διέσωσαν την αντίληψη τους για δύο κόσμους καταφανώς διαφορετικούς, που ήρθαν σε σύγκρουση την ώρα της ανατολής του ενός και της δύσης του άλλου. Οπως είναι φυσικό, ο νέος, ορμητικός, κατέκτησε τον παλαιό με τα όπλα, τη δύναμη και τη φιλοδοξία. Ο παλαιός αντιστάθηκε σθεναρά για να μην αλλοιώσει πίστη και ιδεώδη για τα οποία θυσιάστηκε.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ – 28.05.2000