5η Μαϊου η μέρα Μαίας-Μαιευτή: «Ο κόσμος χρειάζεται σήμερα τις μαίες περισσότερο από ποτέ».

Η 5η Μαϊου κάθε έτους έχει οριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως η μέρα Μαίας-Μαιευτή. Το θέμα του εορτασμού φέτος είναι «Ο κόσμος χρειάζεται σήμερα τις μαίες περισσότερο από ποτέ»

Με αφορμή την ημέρα αυτή οι Μαίες της Ν.Μ.Καλαμάτας διοργανώνουν στη Μαιευτική Κλινική την Τρίτη 5 Μαϊου 2015 μια μικρή γιορτή με σκοπό την ενημέρωση του κοινού. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στο Τμήμα Οικογενειακού Προγραμματισμού στο τηλέφωνο 27213 63338.

Επίσης σας ενημερώνουμε ότι με απόφαση της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και Πρόληψης του Υπουργείου Υγείας το Τμήμα Οικογενειακού Προγραμματισμού του Νοσοκομείου μας εντάχθηκε στο πιλοτικό δίκτυο μονάδων ή υπηρεσιών οικογενειακού προγραμματισμού –τύπου Α’ , λόγω των προγραμμάτων και υπηρεσιών υγείας που έχει ήδη αναπτύξει (πχ σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία, λήψη δειγμάτων τεστ Παπανικολάου και απομακρυσμένα κέντρα, διενέργεια συζητήσεων σε θέματα αγωγής υγείας κλπ).

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Τμήμα του Οικογενειακού Προγραμματισμού του Νοσοκομείου μας είναι το μοναδικό επαρχιακό Νοσοκομείο της Περιφέρειας Πελοποννήσου που έχει ενταχθεί, συμμετέχοντας μαζί με άλλα (18) Νοσοκομεία (Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία της Αθήνας και Θεσσαλονίκης καθώς και τα επαρχιακά Νοσοκομεία Βέροιας, Έδεσσας, Σερρών και Ξάνθης) στο πιλοτικό δίκτυο μονάδων ή υπηρεσιών οικογενειακού προγραμματισμού –τύπου Α’.

31η ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ.

4:00 μ.μ.
Κερασίτσα – Μνημείο Λαμπράκη

Χαιρετισμός από μέλος της Επιτροπής Ειρήνης Αρκαδίας –
Κατάθεση στεφάνων

5:00 μ.μ.
Πορεία από την Κερασίτσα στην Τρίπολη

7:30 μ.μ.
Τερματισμός των ειρηνοδρόμων στην Πλατεία Πετρινού

Ομιλία από το Γιώργο Λαμπράκη, Αντιπρόεδρο της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη

Ακολουθεί ποιητικό και μουσικό αφιέρωμα με το συγκρότημα «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ»

Αναχώρηση λεωφορείου για Κερασίτσα ώρα 15:30μ.μ. από Πλατεία Κολοκοτρώνη

Πρωτομαγιά 2015 Καλλίτσαινα. Φωτορεπορτάζ Νίκος Κολοσκόπης

Πρωτομαγιά 2015 Καλλιτσαινα. Για περισσότερες φωτογραφίες μπείτε στο προφίλ του Νίκου.

 
Σημείωση βλόγκερ: Χαμός έγινε,περιμένω βιντεάκια.

ΑΣΠΡΙΣΕ Η …ΓΛΙΣΤΡΑ, ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΜΑΣ.

Δεν το πίστευαν τα μάτια μου. Την άσπρισαν -το κατά δύναμη- την γλίστρα  και σίγουρα δεν δούλεψαν μόνο με τα χέρια τους οι εθελοντές και οι δυνάμεις του …Δήμου που ασχολήθηκαν με τον καθαρισμό του αιγιαλού στην Κυπαρισσία. Τα θερμά μου συγχαρητήρια.

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ΗΜΕΡΑ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟ.

ΜΕΓΑΛΗ επιτυχία σημειώθηκε στην Ημέρα Εθελοντισμού που καθιερώθηκε από 5 Συλλόγους της Κυπαρισσίας με την υποστήριξη του Δήμου Τριφυλίας στον καθαρισμό των παραλιών από Αη Λαγούδη μέχρι την παραλία της Γιαννίτσαινας με την συμμετοχή περισσότερων από 70 πολιτών που έστειλαν το μήνυμα της συλλογικής δράσης για το περιβάλλον.

Ο Δήμαρχος Τριφυλίας κ. Π. Κατσίβελας ξεκίνησε ως πρώτος αιρετός την συλλογή απορριμάτων με τους εθελοντές ενώ σε δηλώσεις του τόνισε ότι «η τελευταία Κυριακή του Απριλίου καθιερώθηκε ως ημέρα Εθελοντισμού αφιερωμένη στη προστασία του περιβάλλοντος όπου ο εθελοντισμός θα αναδείξει την υλοποίηση θέσεων και πράξεων» ενώ δήλωσε ότι είναι υπερήφανος ως Δήμαρχος καθώς η Κυπαρισσία διαθέτει αξιόλογους ενεργούς συλλόγους που έχουν διάθεση να προσφέρουν στη κοινωνία όπως και ανθρώπους με συναισθήματα, προοπτικές και οράματα και πάνω από όλα έχουν συμμετοχή με το να την εκδηλώνουν με τον καθαρισμό παραλιών που αποτελούν σύμβολο για την περιοχή μας».
Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
 Ο κ.Θ. Οικονόμου από το Σύλλογο Γιαννίτσαινας που ήταν αρχικός εμπνευστής της ιδέας μίλησε για τους 5 Συλλόγους της πόλης που αποφάσισαν κοινή δράση για την εθελοντική ανάδειξη προστασίας του περιβάλλοντος που μας αξίζει πραγματικά». Η Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου κ. Ειρήνη Θεοδωροπούλου πρόσθεσε ότι είναι ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή από την ομάδα συλλόγων που αναδεικνύουν νέους θεσμούς με έμφαση τον εθελοντισμό με την βεβαιότητα ότι πλέον καθιερώθηκε. Ο εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης κίνησης Ενεργών Πολιτών κ. Παναγιώτης Πολίτης επισήμανε ότι άτομα που ανησυχούν για την καταστροφή του περιβάλλοντος συγκεντρώθηκαν να πράξουν το αυτονόητο, να μαζέψουν τα σκουπίδια σημειώνοντας ότι η βιομηχανική εποχή και ο καταναλωτισμός αύξησαν την επιβάρυνση στο περιβάλλον κι εμείς πρέπει να αναλογιστούμε την σπατάλη και την κακοδιαχείριση που μειώνουν την αξία του κόσμου που μας περιβάλλει στη διαχείριση απορριμμάτων καταλήγοντας ότι παράδειγμα προς αποφυγή είναι για όλους μας ο Πύργος και η Τρίπολη. Η Ελένη Διονυσοπούλου απ΄οτο Σύλλογο Γυναικών ευχαρίστησε όσους συμμετείχαν συλλογικά αλλά και το Δήμο που στάθηκε αρωγός στη πρωτοβουλία.
Από τους αιρετούς την προσπάθεια χαιρέτησαν μεταξύ άλλων οι Αντιδήμαρχοι κ. Μερκούρης, Σπύρος Χρονόπουλος, Π. Τσίγγανος, ο Πρόεδρος του Νομικού προσώπου καθηγητής Ζαχαρίας Κανελλόπουλος και φορείς. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΖΙΚΑΣ

Η Μακρόνησος του Θανάση Βέγγου. Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη, όχι τα μικρόβια.

Ήθελα να χαλαρώσω χθες βράδυ και διάλεξα να δω μια ταινία από τον παλιό αθάνατο Ελληνικό κινηματογράφο,τον «Παπατρέχα»με τον Θανάση Βέγγο. Σήμερα το πρωί είδα την παρακάτω ανάρτηση στο προφίλ του φίλου μου του Δημήτρη Μαγριπλή. Σας την αφιερώνω.

Από τις αναμνήσεις του σκηνογράφου – εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΙΚΟ ΖΩΗΣ

Τέσσερα χρόνια χωρίς τον αγαπημένο Θανάση Βέγγο

Τάσος Κατράπας, Νίκος Κούνδουρος, Θανάσης Βέγγος.  Μακρόνησος 1949

«Έφεραν τον Θανάση Βέγγο στη Μακρόνησο τον Μάρτη του 1949. Ήταν νευρικός, αεικίνητος, αγχώδης με όλα. Ήταν όμως και καρτερικός και βοηθούσε. Το λιγότερο που φοβήθηκε ήταν η Μακρόνησος. Πιο πολύ φοβόταν τη σκόνη, όχι τα μικρόβια.

Στα μακαρόνια μέσα έκοβε ένα κρεμμύδι κι έτρωγε ό,τι περίσσευε από την καραβάνα του άλλου χωρίς να σιχαίνεται. Αλλά δεν μπορούσε να ανεχτεί τη σκόνη. Και την αταξία. Έτυχε να κοιμόμαστε στο ίδιο τσαντίρι. Το καλοκαίρι έκανε αφόρητη ζέστη, οι σκηνές πύρωναν κι έτσι ανεβάζαμε τα πλαϊνά παραπέτα να μπει λίγος αέρας. Μαζί με τον αέρα όμως έμπαινε και σκόνη. Ο Θανάσης δεν μπορούσε να την υποφέρει. Μόλις γλαρώναμε, πήγαινε και τα ‘κλεινε. Τον τιμωρούσαμε μόλις κοιμόταν. Του βάζαμε στη μούρη τις κάλτσες που δεν τις πλέναμε ποτέ.

Με φώναζε λιγδοτάμπαρο γιατί μέσα στις άλλες αντιδράσεις μας ήταν και κάτι περίεργες, π.χ. η βρώμα. Ο στρατός θέλει να είσαι άψογος. Πολλοί από εμάς όμως δεν πλενόμαστε, ως πράξη αντίστασης. Βγάζαμε από τον μπερέ τη λίγδα με το σουγιά.

Ο Θανάσης ήταν επίσης ο τρεχαντήρης. Έτρεχε τότε και τρέχει ακόμα. Τρέχει και δεν φτάνει. Μια φορά είχα πάρει γράμμα από τον πατέρα μου που ήταν κατάκοιτος. Είχα ήδη τα εχέγγυα του τρελού, κάτι που μπορεί να το πιστοποιήσει κι ο Βέγγος, γιατί όταν βγήκα στην αναφορά αυτός ήταν μπροστά μου στη γραμμή.

Είπα μήπως μπορέσω και πάρω καμιά άδεια.
Ο καταυλισμός ήταν σε μια κατηφόρα που κατέληγε στη θάλασσα, από την οποία οι πιο κοντινές σκηνές απείχαν πενήντα μέτρα. Η δικιά μας απείχε γύρω στα εκατόν πενήντα.
Του λέω: «Θανάση εγώ θα τρέξω ουρλιάζοντας, τάχα να πέσω στη θάλασσα. Εσύ τρέξε να με σώσεις γιατί αλλιώς βράχια είναι θα πέσω και θα τσακιστώ».

Πράγματι έτρεξε και μ’ έσωσε. Πήγα πάλι στο αναρρωτήριο που λειτουργούσε ως δικλίδα ασφαλείας, αλλά άδεια δεν πήρα.
Όταν έφυγαν οι πολιτικοί από τη Μακρόνησο, μας χάρισαν τα κρεβατάκια τους, διότι αυτοί ως μη στρατιώτες είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, το δικαίωμα να ετοιμάζουν το φαγητό τους και να κάνουν κατασκευές.

Ένα βράδυ λοιπόν καθόμαστε σ’ αυτά τα κρεβατάκια, είχαμε οικονομήσει και δυο παγούρια κρασί και τα είχαμε πιει. Είχε σημάνει το σιωπητήριο αλλά εμάς μας είχε πιάσει το κρασί κι αρχίσαμε το τραγούδι. Μαζί μας είχαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου που έκανε καριέρα τενόρου αργότερα. Με τον Θανάση, που ήταν θεατρόφιλος και γνώστης της θεατρικής κουλτούρας από τον πατέρα του, τραγουδούσαν κάτι από τον «Βαφτιστικό». Κι επάνω εκεί που τραγουδούσαν ντουέτο άνοιξε η μπάντα της σκηνής και φάνηκε ένα ζευγάρι αρβύλες σε πολύ καλή κατάσταση. Ήταν ξεκάθαρο πως έμπαινε μέσα αξιωματικός.

Ο Θανάσης σταμάτησε αυτόματα το τραγούδι και λες κι είμαστε σε γύρισμα ταινίας, έκανε με τα μάτια του ένα κατακόρυφο πλάνο από τις μπότες ως το κεφάλι, συνοδεύοντάς το με τον ανάλογο ήχο.

Είχε μπει μέσα ο Τριανταφύλλου, ο επονομαζόμενος και Σάμπας, διότι είχε ζητήσει από τον συνστρατιώτη Νίκο Παπαδόπουλο να του μάθει σάμπα. Ήταν κι αυτός στρατιώτης, αλλά είχε γίνει εξ απονομής ανθυπολοχαγός. Εννοείται πως δρούσε υπέρ της εξουσίας και όπως ήταν φυσικό μας έβγαλε στην αναφορά.

Εγώ είπα πως ευχάριστα παρακολουθούσα το τραγούδι γιατί ήταν πολύ ωραίο. Και με απάλλαξαν.

Ο Βέγγος δικαιολογήθηκε πως ήθελε να γίνει ηθοποιός και πως είχε καλή φωνή και παρασύρθηκε. Τον απάλλαξαν επίσης.

Ο Χατζηνικολάου ένα παιδί που είχε σπουδάσει με υποτροφία του Δήμου Αλεξανδρούπολης στο Ωδείο, λίγο πιο φοβισμένος είπε πως τραγουδούσε γιατί είχε πεθάνει ο πατέρας του πριν σαράντα μέρες και είχε μέσα του ένα πλάκωμα.

Του λέει ο διοικητής, ο Θεολογίτης: «Πέθανε ο πατέρας σου και τραγούδαγες; Είκοσι μέρες φυλακή».

Ο Θεολογίτης μετέπειτα έγινε φίλος μας. Όταν έκανε τις «Ταινίες γέλιου» ο Θανάσης, στην αρχή της χούντας, τον είχαν αποστρατεύσει λόγω δημοκρατικών φρονημάτων. Πήγε τότε και τον βρήκε και ζήτησε να γίνει διευθυντής παραγωγής αφού όπως είπε ήξερε να διοικεί.

Ο Θανάσης, εγώ κι ο Κούνδουρος μπορώ να πω ότι αόριστα δεθήκαμε με κάτι. Ο Κούνδουρος έλεγε πως ήθελε να κάνει ταινίες κι εγώ είχα αρχίσει να δουλεύω στο θέατρο ενώ ήξερα πως ο κινηματογράφος ήταν η συνέχειά του. Όσο για τον Θανάση, με τα καμώματά του, με το πώς μιλούσε, με το πώς έτρωγε, με το πώς έτρεχε, με πώς έλεγε ότι πεινούσε, και με το πώς αντιδρούσε στα αφηγήσεις του Νίκου Παπαδόπουλου που μας ξενυχτούσε τρία βράδια λέγοντάς μας ιστορίες, φαινόταν πως θα γίνει ηθοποιός.

***

[…] Παρέα έκανα με τον κολέγα μου τον Πατραμάνη με τον οποίο κοιμόματε αρχικά στην ίδια σκηνή. Είμαστε πολύ επιφυλακτικοί, γιατί δεν ήξερες ποτέ ποιος ήταν ο ρουφιάνος. Μαζί κοιμόμαστε και όταν έφεραν τις μεγάλες αμερικάνικες σκηνές. Και μαζί μας είχαμε τον Νίκο Χατζηνικολάου, έναν τενόρο της Λυρικής και τον Θανάση Βέγγο. Εννοείται πως αδελφός ήταν ο Κούνδουρος.

Ο Βέγγος ήταν όπως είναι και τώρα.

Μανιώδης με την καθαριότητα, δεν είχαμε νερό να πιούμε κι αυτός κοίταζε πώς να ξεσκονίσει και να γυρίσει τις τσέπες του ανάποδα μην έχουν μέσα χνούδι. Εννοείται τσέπες αμεταχείριστες, παρθένες, γιατί δεν είχαμε δα να βάλουμε κάτι μέσα. Όταν ήρθε ο Θανάσης, ο Γιάννης Γκούμας μου είπε πως είχε έρθει ένα γειτονάκι του που είχε μεγάλη πλάκα. Πρόσθεσε ακόμα ότι ο Θανάσης ήθελε να γίνει ηθοποιός και πως έπρεπε να του βρίσκουμε ψωμί γιατί δεν χόρταινε με τίποτα. Κι έτσι ό,τι περίσσευε από του καθενός την κουραμάνα το δίναμε στον Βέγγο. Ο οποίος ήταν όπως και τώρα αεικίνητος, πρωταθλητής ανώμαλου δρόμου στη Μακρόνησο, έκανε το νησί πάνω κάτω τρέχοντας. Δεν κάπνιζε κιόλας όπως οι περισσότεροι από μας.

Τα πακέτα τα μικρά τότε είχαν έντεκα τσιγάρα και τα μεγάλα είκοσι δύο. Η Φρειδερίκη έκοψε ένα τσιγάρο από τα μικρά και δύο από τα μεγάλα για να τα δίνουν στο στρατό. Τα παίρναμε τζάμπα. Και μέχρι να φτιάξουν καινούρια πακέτα έβαζαν στα υπάρχοντα τυλιγμένο μέσα ένα χαρτονάκι για να μην κουνιούνται τα τσιγάρα. Παίρναμε κι εμείς καθημερινά, τα δέκα τσιγάρα που έδιναν σ’ όλους τους στρατιώτες. Ο Βέγγος μας τα μοίραζε και του δίναμε ψωμί.»

Από τις αναμνήσεις του σκηνογράφου – εικαστικού καλλιτέχνη Τάσου Ζωγράφου, όπως καταγράφηκαν στο βιβλίο του Χρήστου Σιάφκου «ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΣΚΗΝΙΚΟ ΖΩΗΣ

– ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2009.

Οικοδόμος

LEFTERIANEWS.WORDPRESS.COM